[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,577 Views

  • 5,027 Comments

  • 9,332 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    481

    Overall
    244,577

ตอนที่ 28 : บทที่ 27 คำขอของพระสนม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    1 ก.ค. 59

第二十七章

 

 

ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้เสี่ยวเป่ากลับมารับใช้ที่เรือนดังเดิม

 

 

เสี่ยวเป่าถูกพากลับมาโดยหัวหน้าผู้ดูแลกิจการภายใน ส่งตรงถึงเรือนเลยเชียว

 

 

ตลอดทางมาเขานิ่งเงียบไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด

 

 

ยามเขาได้เข้าวังหลวงครั้งแรก เขาถูกส่งตัวให้รับใช้ที่ตำหนักองค์ไทเฮา ด้วยเพราะวัยยังเยาว์จึงต้องทนทรมานกับการกลั่นแกล้งและทำร้ายมาตลอด น้ำตาจากการถูกทุบตีและทำโทษไม่เคยหยุดไหลนอง ฤดูหนาวยามหนึ่ง องค์ไทเฮาต้องการคนคอยจับตาดูนักโทษที่ตำหนักเย็น เหล่าข้ารับใช้ล้วนปฏิเสธทั้งสิ้น พวกเขาจึงโยนเรื่องนี้ให้เขาจัดการ เขาไม่เข้าใจเรื่องใดๆ แม้แต่พระพักตร์องค์ไทเฮาก็ไม่อาจรู้ เขาไม่เคยได้พบเห็นมาก่อน เสี่ยวเป่าจึงถูกขุนนางแก่ๆคนหนึ่งพาไปที่ตำหนักเย็น

 

 

ครั้งหนึ่งพระสนมถามเขาว่าชอบทานผลไม้แบบใด

 

 

เขาเงียบไปครู่ใหญ่แล้วจึงตอบว่า ชอบทานผลส้ม

 

 

ในความจริงแล้วเขาเป็นบ่าวรับใช้ ไม่เคยทานผลไม้มากชนิด จนตอนนี้ก็จำได้เพียงรสชาติของส้มเท่านั้น

 

 

ครั้งหนึ่งยามฤดูหนาวในระหว่างทางกลับตำหนักเย็น เขาเก็บส้มขึ้นมาจากพื้น ไม่แน่ว่าอาจจะมีใครต้องการส่งไปยังตำหนักอื่น แต่มีผลหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาโดยไม่ทันรู้

 

 

เสี่ยวเป่ารีบหยิบมันขึ้นมา ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะวิ่งไปตามทางกลับตำหนักเย็น

 

 

พระสนมกำลังกอดอวี้หลีไว้ในอ้อมแขน ให้ความอบอุ่นกันและกันอยู่หน้าเตา

 

 

บนเตามีน้ำเดือดต้มอยู่ ไอน้ำร้อนๆจากกาทำให้ฝาของมันขยับขึ้นลง

 

 

เสี่ยวเป่าก้าวไปข้างหน้าและส่งผลส้มแก่พระสนม “พระสนมขอรับ ทานนี่เถิด”

 

 

พระสนมจึงบอกเขา “เจ้ากินมันเสีย นี่หาได้มีโอกาสเจอบ่อยๆ”

 

 

เสี่ยวเป่าส่ายหน้า “ข้าอยากให้พระสนมได้ทาน ร่างกายของท่านไม่แข็งแรง ตลอดเหมันต์นี้ท่านยังไม่ได้ทานผลไม้แม้เพียงคำเดียว”

 

 

พระสนมตอบ “เช่นนั้นเรามาแบ่งกัน”

 

 

หลังพูดเช่นนั้นก็ปอกเปลือกออก แบ่งผลส้มเป็นส่วนๆแล้วจึงวางไว้บนฝากาน้ำ ไอน้ำร้อนลอยขึ้นทีละนิดผ่านช่องแยกของฝาขึ้นมา ทำให้ผลส้มอุ่นขึ้น

 

 

พระสนมส่งส่วนหนึ่งของส้มให้แก่เสี่ยวเป่า แล้วบอกว่า “รับไป ทานเสียสิ”

 

 

เสี่ยวเป่ารับมันเข้าปาก ทันใดนั้น น้ำส้มอุ่นๆก็แตกออกในปาก อุ่นไปถึงใจ ด้วยกลิ่นหอมหวาน รสชาติเช่นนี้ ทำให้ผู้คนหลอมละลาย

 

 

พระสนมถามด้วยรอยยิ้ม “อร่อยหรือไม่?”

 

 

เสี่ยวเป่าพยักหน้า

 

 

พระสนมจึงกล่าวแก่เขา “เมื่อก่อน ยามฤดูหนาว มารดาข้ามักจะป้อนผลส้มให้ข้าทาน ข้ารู้สึกว่ามันเย็นจนข้าไม่อยากจะกินมัน นางจึงอุ่นมันเหมือนดังเช่นตอนนี้ ข้าอิงแอบอยู่กับอ้อมแขนของนาง มองดูยามนางปอกเปลือกส้มแล้วแยกออกหลายส่วนแล้วจึงวางไว้บนฝากา ไอน้ำค่อยๆลอยขึ้น ค่อยๆอุ่นฝากาและส้ม ได้ทานส้มอุ่นและหวานในยามหนาวเช่นนี้ เทียบกับสิ่งใดมิได้เลย”

 

 

เสี่ยวเป่าและพระสนมอยู่ด้วยกันมาก็นับเป็นหลายปี พระสนมไม่เคยจะโกรธเขาแม้ครั้งหนึ่ง จนถึงขั้นที่ ยามใดที่เสี่ยวเป่าโกรธโมโห พระสนมจะใช้เวลาคิดหาวิธีทำให้เขาเย็นลง

 

 

ทั้งเขาและพระสนมคอยให้อาหารและเลี้ยงดูอวี้หลีมาด้วยกัน นอนให้แสงอาทิตย์อาบไล้ในสวนเล็กๆด้วยกัน พูดคุยกัน นั่งด้วยกันอย่างสงบสุขจนดวงอาทิตย์ลับสายตาที่หลังภูเขา

 

 

เสี่ยวเป่าชอบที่จะเห็นพระสนมมีรอยยิ้มบนใบหน้า

 

 

ชีวิตในตำหนักเย็นนั้นยากลำบาก แต่เขากลับรู้สึกว่านั่นคือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต

 

 

เสี่ยวเป่าเป็นเพียงข้ารับใช้ มิอาจได้ทานผลไม้มากมาย อย่างไรก็ตามเขากลับรู้สึกว่า ผลไม้ที่ซึ่งเลิศรสที่สุดในโลก เขากลับได้ลิ้มรสมันแล้ว

 

 

ในยามเหมันต์ฤดูนั้น ที่หน้าเตา

 

 

ความรู้สึกเช่นนี้ มิอาจเทียบได้กับสิ่งใด

 

 

ยามที่เขาก้าวเข้าเรือน เสี่ยวเป่าก็เห็นพระสนมวิ่งมายังเขาอย่างทุลักทุเล

 

 

จึงรีบก้าวขึ้นข้างหน้า “พระสนม ระวังขอรับ เดี๋ยวจะล้ม!”

 

 

พระสนมตาบอดกอดเขาแน่น บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา

 

 

หัวใจของเสี่ยวเป่าเจ็บปวดราวกับถูกทิ่มแทง “ข้าน้อยอยู่นี่แล้วขอรับ ข้าอยู่นี่แล้ว”

 

 

พระสนมกำมือเสี่ยวเป่าไว้แน่น ไม่คิดจะปล่อยไป ราวกับว่าทันใดที่ปล่อยมือนี้ก็มิอาจจับกุมไว้ได้อีก

 

 

เสี่ยวเป่าเคอะเขินเล็กน้อย จึงหัวเราะอย่างเขินอาย “พระสนมขอรับ เสี่ยวเป่าจะไม่จากท่านไป ตลอดชีวิตของข้า จะอยู่เคียงข้างท่าน”

 

 

“เด็กโง่!” พระสนมเผยรอยยิ้มซึ่งนานเหลือเกินมิได้แย้มยิ้มออกมา “เจ้ากำลังพูดเรื่องโง่ๆ”

 

 

พระสนมกุมมือเสี่ยวเป่าไว้ พูดคำจากหัวใจ “อย่างไรเสียข้าก็ต้องการให้เจ้าออกจากที่นี่ไปเสีย”

 

 

ไปยังที่ที่ไกลแสนไกล อย่าได้กลับมาอีก

 

 

“พระสนม ท่านอย่าได้เอ่ยวาจาเช่นนี้อีก” เสี่ยวเป่าก้มหัวลงต่ำ “พระสนมอยู่ที่ใด เสี่ยวเป่าจะอยู่ที่นั่น ข้าน้อยมิอาจจากท่านไป”

 

 

พระสนมไม่พูดสิ่งใดอีก เพียงหัวเราะเบาๆ

 

 

ครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นอีกสองคำ “เด็กโง่”

 

 

ตัวเขาได้ตายลงแล้ว เน่าเปื่อยและกลายเป็นเพียงธุลี พระสนมมิอาจได้ในสิ่งที่หวังอีกต่อไป

 

 

ทำได้เพียงรดรินความหวังและมอบไว้ในตัวเด็กคนนี้ เสี่ยวเป่า

 

 

หากเสี่ยวเป่าสามารถออกจากวังหลวงแห่งนี้ ได้เป็นอิสระ พระสนมเองก็จะเป็นอิสระ โดยไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีก

 

 

 

 

วันนี้เจวี่ยอวี้มาเยี่ยมพระสนมที่เรือน โดยมีท่านแม่ทัพฉีติดตามมาด้วย

 

 

อารมณ์ของพระสนมนับว่าดีขึ้นแล้ว สามารถทานข้าวต้มถ้วยเล็กๆได้

 

 

เจวี่ยอวี้กล่าวแก่พระสนม “เย็นวันนี้ ข้าจะกลับบ้าน ไปยังสวนดอกท้อของข้า ฉีเฉิงเองก็จะกลับไปกับข้า”

 

 

พระสนมมิอาจห้ามรอยยิ้ม “เช่นนั้น ข้าก็ยินดีด้วย”

 

 

เจวี่ยอวี้เชิดใบหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ และดึงเอาสัญญาทาสออกมาจากแขนเสื้อและโบกไปมา “ในตอนนี้ข้าเป็นนาย เขาเป็นบ่าว ข้าบอกให้เขากลับบ้าน เขามิสามารถมีความเห็นเป็นอื่นได้”

 

 

ฉีเฉิงขยับตัวและฝังจุมพิตลงบนใบหน้าของเจวี่ยอวี้ ก่อนจะเอ่ยอย่างอ่อนโยน “แน่นอน ข้าเป็นของเจ้า”

 

 

เจวี่ยอวี้เอ่ยกับมู่เหยียน “พวกเราจะไปแล้ว เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี ใบจ่ายยาที่ข้ามอบให้เจ้า นำติดตัวไปด้วยในทุกๆวัน อย่าได้หยุดแม้วันหนึ่ง”

 

 

พระสนมพยักศีรษะ “เจ้าไม่ต้องเป็นกังวล”

 

 

ก่อนจะพลันกุมมือของเจวี่ยอวี้ไว้ “ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วยเรื่องหนึ่ง หากท่านจะยอมรับ”

 

 

เจวี่ยอวี้ถาม “คำขอเรื่องใดกัน?”

 

 

“พาเสี่ยวเป่าออกไปจากที่นี่” พระสนมกล่าวอย่างจริงจัง “จะเป็นที่ใดก็ตาม สวนดอกท้อ หรือสุดขอบโลกก็ย่อมได้ แม้แต่แม่น้ำเจียงหนานก็มิเป็นปัญหา พาเขาออกไป ไปที่ไกลแแสนไกล อย่าได้กลับมาอีก”

 

 

เจวี่ยอวี้ตกใจอย่างมาก “เช่นนั้น แล้วเจ้าเล่า?”

 

 

“ในตอนนี้ ตัวข้ามีบ่าวรับใช้หลายสิบคนที่คอยรับใช้ ข้าจะไม่เป็นไรและจะดูแลตัวเองอย่างดี เจ้าทั้งสองจำต้องสัญญากับข้าว่าจะพาเสี่ยวเป่าออกไปและมีชีวิตที่ดี ข้าเชื่อใจได้เพียงเจ้าทั้งสองเท่านั้น”

 

 

เจวี่ยอวี้ยังคงลังเล พระสนมจึงหันไปทางฉีเฉิง “ข้าเคยขอท่านมาก่อน ท่านแม่ทัพฉี หากในวันข้างหน้าข้ามีเรื่องให้ท่านช่วย ท่านจะช่วยข้า ในตอนนั้นแม่ทัพฉีรับคำว่า หากเป็นสิ่งใดที่เขากระทำได้ จะยินดีช่วยข้าอย่างที่สุด ท่านจำได้หรือไม่ ท่านแม่ทัพฉี?”

 

 

ฉีเฉิงชะงัก ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

ดวงตาของพระสนมค่อยๆเอ่อล้นด้วยน้ำตา “ข้ามีเพียงหนึ่งความปรารถนานี้ ทั้งสองโปรดสัญญากับข้า มีเพียงพวกเจ้าที่สามารถพาเสี่ยวเป่าออกไปจากวังหลวงได้ ทันทีที่พวกเจ้าออกจากที่นี่ไป ข้าจะไม่มีโอกาสอันใดที่จะส่งเขาออกไปอีก”

 

 

เจวี่ยอวี้ขบริมฝีปากตนเอง ดูเหมือนเขาจะตัดสินใจได้แล้ว “ตกลง ข้าให้สัญญา”

 

 

พระสนมกล่าวขึ้น “ข้าให้เสี่ยวเป่านำผ้าไหมและผ้าฝ้ายจากประตูใหญ่ข้างหน้ามา หากพวกเจ้าจะออกไปแล้ว ข้าแน่ใจว่าจะพบเขาเป็นแน่ ไม่ว่าเขาจะพูดสิ่งใด ยอมรับหรือไม่ยอมรับ อย่าได้ลังเลแม้แต่น้อย เพียงพาเขาออกไปเท่านั้น”

 

 

 

 

 

.....

 

 

สวัสดีค่ะ พบกันในตอนที่27 

ช่วงนี้มาช้าหน่อยนะคะ งานราษฎร์งานหลวงเยอะเหลือเกินน

 

 

ในตอนนี้ก็แสดงให้เห็นความผูกพันธ์ของคนทั้งสองแล้วว่ามีมายาวนานเหลือเกิน

พระสนมทั้งรักทั้งหวงอวี้หลีและเสี่ยวเป่า ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมามาก

พระสนมแสดงความเด็ดเดี่ยวอย่างชัดเจน ไม่มีลังเลแม้แต่นิด เอาใจช่วยพระสนมกันด้วยนะคะ TT

 

 

พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ผ่านhashtag #นิยายพระสนม

 และ #ทีมพระสนม  อยู่กันไปนานๆนะคะๆ


ป.ล.รีบลงมาก ยังไม่ได้ตรวจดูคำผิดค่ะ อ่านระวังๆกันเน้อ

ป.ล.สามารถติดตามทุกๆเรื่องได้ที่ mookmasub.wordpress.com ค่ะ :D

 

 

 

เจอกันตอนหน้า บทจบค่ะ :3

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

88 ความคิดเห็น

  1. #4921 The friendly (@friend0panisa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 19:29
    ตอนนี้พระสนมไม่เหลือใครที่ไว้ใจได้แล้วอ่า ทั้งเสี่ยวเป่าและอวี้หลี ร้องไห้😫
    #4921
    0
  2. #4798 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 18:47
    ร้องไห้เลย พระสนมน่าสงสารมากอ่ะ อยากไปก็ไปไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ขอส่งเสี่ยวเป่าออกไป คือเป็นคนดีมากอ่ะ ฮ่องเต้แม่งก็ใจร้าย ยื้อเขาไว้ให้ทรมาน
    #4798
    0
  3. #4757 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:02
    เศร้าเนอะ ฮ่องเต้บทน้อยมาก
    #4757
    0
  4. #4713 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 08:59
    อยากให้พระสนมมีความสุขที่สุดเท่าที่จะมีได้ ไม่อยากเห็นพระสนมต้องทุกข์อย่างนี้อีกต่อไปแล้ว..
    #4713
    0
  5. #4689 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 22:26
    พระสนมเป็นห่วงเสี่ยวเปามากจริงๆคงคิดไม่อยากให้เสี่ยวเปาต้องอยุ่ในวังที่ย่ำแย่แบบนี้ถ้าสันนึงพระสนมตายไปเสี่ยวเปาก็อาจจะต้องตายไปด้วยนี่จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุดสินะ
    #4689
    0
  6. #4667 กระต่ายกลมปุ๊ก (@aum0509) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 15:58
    พระสนมเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวจริงๆ
    #4667
    0
  7. #4467 ปลานึ่งตากแห้ง (@soonmee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 23:09
    ไม่อยากให้จบเลย
    #4467
    0
  8. #4465 <mamiaw> (@pattarawdee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 21:34
    พระสนมน่าสงสารอ่ะ ฮือออ
    #4465
    0
  9. #4464 Kolibri (@Kolibri) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 20:21
    ตอนนี่พระสนมคงเรียกได้ว่าปล่อยวาง TT อวี้หลีก็ไปแล้ว สิ่งเดียวที่ติดค้างคือเสี่ยวเปา 
    #4464
    0
  10. #4462 prim (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 15:29
    ตายชัวร์
    #4462
    0
  11. #4461 Sajin Seen (@vitaminsee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 23:35
    จบดราม่าแน่ๆ โฮฮฮฮฮฮToT
    #4461
    0
  12. #4460 Cncomics (@angoonoil11) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 23:19
    ทีมพระสนมรายงานตัวค่ะ
    #4460
    0
  13. #4459 Alize_ Alizia (@miyung) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 18:28
    อยากร้องไห้อ่ะ สงสารพระสนมมากค่ะ ฮืออออออออออออออออออ
    #4459
    0
  14. #4458 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 01:07
    พระสนม สู้ๆ นะเพคะ T^T
    #4458
    0
  15. #4457 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 20:49
    สงสารพระสนม     เห็นด้วยกับคห. ที่   4451    มากๆ    และมีแววจบแบบมาม่า😭
    #4457
    0
  16. #4456 iinutsume (@iinutsume) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 19:31
    หวังว่าตอนหน้าพระสนมจะไม่ตายนะเจ้าคะ ฮืออออ สงสารพะสนม
    #4456
    0
  17. #4455 layna (@layna) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 16:50
    เศร้ามากอะ ร้องไห้นำ้ตาท่วมโลกละ 555
    #4455
    0
  18. #4452 KimHeeMo32 (@kimheemo32) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 12:48
    รักพระสนม... เด็ดเดี่ยวจริงๆ!!!
    #4452
    0
  19. #4451 Rarestrose (@Rarestrose) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 10:52
    หลังๆ ดราม่านะ
    ถ้าจะจบแบบดราม่าอีกคงช้ำ
    #4451
    0
  20. #4450 `Barbara (@momomo1997) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 06:28
    ซับซ้อนซ่อนเงื่อน
    #4450
    0
  21. #4448 zhll (@wimolnut) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 00:45
    อือหือ จะจบยังไงเนี้ย
    #4448
    0
  22. #4446 Ekaract Sun (@sunsun9) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 22:31
    คำเดียวเลย เด็ดเดี่ยว
    #4446
    0
  23. #4445 AmikirenoSora (@t2y3) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 21:21
    เอ๋ จะจบแล้วเหรอ ไม่น้า~เรื่องมันนังคาราคาซังอยู่เลย
    #4445
    0
  24. #4444 Zenaui (@Zenaui) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 20:16
    เราว่าฮ่องเต้ก็อาจจะไม่ได้ผิดไปซะทีเดียวนะ ที่ผิดนี่น่าจะเป็นไทเฮามากกว่านะ คนอื่นสงสารพระสนมทำไมเราสงสารฮ่องเต้เนี่ยยยยย#ทีมฮ่องเต้
    #4444
    0
  25. #4443 kiss k. (@kissloveadmin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 16:51
    ความเด็ดเดี่ยวของมู่เหยียนน่านับถือยิ่งนัก แต่จะดีกว่านี้หากฮ่องเต้ยอมปล่อยให้พระสนมออกจากวังด้วย ไหนๆพระองค์ก็จำเรื่องทั้งหมดได้แล้วนี่นา  เห็นใจพระสนมหน่อยไม่ได้เหรอ เรื่องมันก็นานมาแล้ว
    #4443
    0