[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,665 Views

  • 5,027 Comments

  • 9,329 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    569

    Overall
    244,665

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 แขกแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 441 ครั้ง
    10 ก.ค. 61

第三章



พักนี้พระสนมมักมีเรื่องให้สับสนอยู่บ่อยๆ

 

 

ในยามกินข้าว ชามที่อยู่ในมือนั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกหยาบเหมือนอย่างเคยแต่กลับเรียบและชัดเจนว่าใช้ความละเอียดในการทำ

 

 

“เสี่ยวเป่า นี่พวกเรามีชามใหม่ใช้แล้วหรือ?”

 

 

“ไม่ขอรับ ไม่ใช่แน่นอน”  เสี่ยวเป่าปฏิเสธอย่างลังเล

 

 

สนมตาบอดขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ปลายนิ้วไล้สัมผัสขอบชามอย่างพินิจก่อนจะร้องออกมา

 

 

“อ๊ะ!”

 

 

เสี่ยวเป่าตกใจจนแทบลืมวิญญาณ “เกิด เกิดอะไรขึ้นขอรับ?”

 

 

“ชามที่ข้าใช้อยู่เป็นประจำน่ะมีรอยบิ่น แต่ใบนี้ไม่มีแม้แต่น้อย!”

 

 

“ไม่แน่ว่าพระสนมอาจจะจำผิด” เสี่ยวเป่ากล่าวหลังจากชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง น้ำเสียงขาดความมั่นใจ

 

 

“ข้าจะจำผิดได้อย่างไร” พระสนมเอ่ย “เมื่อปีก่อน ริมฝีปากข้าถูกบาดเพราะดื่มน้ำแกงจากชามนั่น เจ้ายังบ่นข้าเรื่องนั้นอยู่เลย”

 

 

เสี่ยวเป่าสอดส่ายสายตาอย่างไม่สบายใจ “เช่นนั้นหรือขอรับ...”

 

 

พระสนมยังคงไล้สัมผัสไปตามเนื้อชามราวกับว่าถ้าลูบไปเรื่อยๆรอยบิ่นก็คงจะปรากฏขึ้นมา

 

 

เมื่อไม่รู้จะพูดสิ่งใด เสี่ยวเป่าจึงกล่าวขึ้นว่า

 

 

“ข้าน้อยได้รับผลไม้บางส่วนมาจากพ่อครัวห้องต้นหลวง อนุญาตให้ข้าน้อยนำให้พระสนมด้วย”

 

 

พระสนมตกลงก่อนจะวางชามลง เหยียดหลังนั่งตรงก่อนจะรอนิ่ง

 

 

เสี่ยวเป่าจัดผลไม้ขึ้นบนโต๊ะ ปลอกเปลือกพวกมันออกให้หมดก่อนจะวางลงบนมือของเจ้านาย

 

 

หลังจากชิมไปได้คำหนึ่ง ก็เอ่ยออกมาว่า “หวานมาก!”

 

 

เสี่ยวเป่าเห็นด้วยกับพระสนม “อืมมม”

 

 

พระสนมตาบอดชิมลงอีกคำหนึ่งก่อนพูดว่า “นี่เป็นผลไม้ที่หวานที่สุดที่ข้าเคยลิ้มรสมา”

 

 

ตอนนี้ในหัวใจของเสี่ยวเป่านั้นมีความคิดว่า ผลไม้นั่นจะไม่หวานได้อย่างไรในเมื่อมันถูกมอบโดยองค์จักรพรรดิ?

 

 

เมื่อค้อมศีรษะลงแล้ว เสี่ยวเป่าปอกเปลือกองุ่นก่อนจะนำไปถวายพระสนม

 

 

พระสนมหลังจากได้ทานเข้าไปก็อุทานออกว่า “นี่มันยอดมาก!”

 

 

เสี่ยวเป่ายิ้มกว้าง “เช่นนั้นหรือขอรับ?”

 

 

สนมตาบอดกลืนองุ่นลงลำคอไปแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง “เสี่ยวเป่า”

 

 

“เราไม่ได้มีองุ่นทานมานานแล้ว ถูกหรือไม่”

 

 

“ข้าน้อยได้รับองุ่นมาเมื่อวันร้อนที่สุดของปีก่อน” เสี่ยวเป่าทำท่าคิด

 

 

พระสนมพยักหน้า “องุ่นพวกนั้นล้วนเม็ดเล็กและมีรสเปรี้ยว จำนวนไม่น้อยก็เน่าเสีย เจ้าชิมมันไปเพียงกัดหนึ่งครั้งก็คายทิ้ง ไม่ยอมให้ข้าได้ชิมด้วยซ้ำ แถมยังก่นด่าเสนาบดีการคลังอีก”

 

 

บ่าวตัวน้อยกลอกตา พวกนั้นสมควรโดนด่าแล้ว

 

 

“เจ้าก็ลองด้วยสิ รสชาติมันยอดเยี่ยมเลยนะ”

 

 

“เพียงพระสนมชื่นชอบก็เพียงพอแล้ว เสี่ยวเป่าไม่พิสมัยองุ่นเท่าใด”

 

 

ศีรษะน้อมลงอย่างถ่อมตัว เขาปลอกเอาเปลือกออกก่อนจะหั่นมะม่วงเป็นชิ้นๆจัดใส่ชามเล็กๆ ก่อนจะเลื่อนจานนั้นไปให้พระสนม

 

 

เจ้านายของเสี่ยวเป่ายังคงนั่งนิ่ง

 

 

“แล้วเสี่ยวเป่าเจ้าชอบอะไรล่ะ?”

 

 

“ข้าน้อยไม่มีสิ่งใดที่ชอบเป็นพิเศษ”

 

 

“เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร” พระสนมถาม “มันต้องมีสักอย่างแหละน่าที่เจ้าชอบ บอกข้ามาเถอะ”

 

 

“...ไม่มีจริงๆขอรับ”

 

 

พระสนมไม่ยอม ถามต่อว่า “ถ้ามันเป็นความลับเจ้าบอกข้าได้ ข้าไม่บอกใครหรอก”

 

 

หลังนิ่งไปพักหนึ่งเสี่ยวเป่าก็ตอบกลับด้วยเสียงอันเบาว่า “เสี่ยวเป่านั้นชอบส้มจีนขอรับ”

 

 

“อ้อ ส้มจีนนั่นเอง”

 

 

เสี่ยวเป่าก้มหัวต่ำลงด้วยความรู้สึกเขินอาย

 

 

เสียงแมวร้องดังขึ้นตรงใกล้ประตู พระสนมร้องอย่างดีใจ “อวี้หลี เจ้ากลับมาแล้ว”

 

 

อวี้หลีวิ่งอย่างปราดเปรียวมาที่โต๊ะ ก่อนจะนำลำตัวมาขนานแทบเท้าสนม หางของมันแกว่งไปมาพร้อมเสียงร้องโครกครากจากกระเพาะ

 

 

พระสนมเคล้าคลึงตัวอันอ่อนนุ่มของเจ้าแมว รอยยิ้มปรากฏบนพักตร์ “องุ่นหน่อยไหม?”

 

 

อวี้หลีส่งเสียงร้องออกมา

 

 

“เจ้าเองก็อยากกินเหมือนกันสินะ” พระสนมยิ้ม

 

 

เสี่ยวเป่าแย้งขึ้นว่า “แมวจะกินผลไม้ตอนท้องว่างไม่ได้นะขอรับ ไม่อย่างนั้นอาจจะท้องร่วง ข้าน้อยจะไปนำอาหารแมวมาให้อวี้หลีทานกับผลไม้”

 

 

“เจ้าพูดถูก เสี่ยวเป่า” พระสนมเอ่ย

 

 

เขาตวัดแขนอุ้มอวี้หลีขึ้นก่อนจะแนบไว้ที่ระหว่างแขนแล้วถูจมูกตนเองกลับปลายจมูกสีชมพูของแมวเบาๆ

 

 

“ไว้เราค่อยกินผลไม้หลังกินอาหารแมวของเจ้ากันนะ”

 

 

อวี้หลีร้องเหมียวอีกครั้ง

 

 

หลังจากตัดสินว่าที่ร้องเหมียวคือคำตอบรับของอวี้หลี พระสนมตาบอดก็พูดขึ้นว่า “อวี้หลีช่างเป็นแมวที่สุดยอดจริงๆ”

 

 

เสี่ยวเป่าที่มองทั้งเจ้านายและแมวอยู่นั้นแทบจะหลุดหัวเราะออกมา

 

 

โดยเฉพาะพระสนม

 

 

เขาส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบอาหารแมวมา

 

 

...

 

 

สายลมเย็นพัดเบาๆยามค่ำคืนของฤดูร้อน แสงจันทร์สาดส่องลงมาที่สวน

 

 

พระสนมนั่งอยู่บนเบาะยาวตัวนุ่ม กอดอวี้หลีไว้ในอ้อมแขนแล้วป้อนองุ่นทีละชิ้นทีละชิ้น

 

 

“ตอนนี้ข้าก็ไม่ต้องกลัวว่าเก้าอี้หวายจะทิ่มนิ้วอีกต่อไป” พระสนมว่า “เพราะข้ามีเก้าอี้ตัวนี้แล้ว”

 

 

เสี่ยวเป่าแหงนหน้าขึ้นมองบนฟ้า “ขอรับ”

 

 

จันทร์กระจ่างลอยอยู่บนฟ้า ดวงดาวกระจัดกระจายไปทั่ว

 

 

“ช่างสวยงาม” อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

 

 

“เช่นนั้นหรือ?” พระสนมเอ่ยถาม

 

 

เสี่ยวเป่ายังคงแหงนหน้ามองพลางตอบพลาง “อืมม ดวงจันทร์นั้นกลมโตและงดงามมากขอรับ”

 

 

คนยศสูงกว่าเอนกายลงนอนพร้อมอวี้หลี ฝ่ามือก็ลูบไล้หัวของมันไปด้วย “อวี้หลี เจ้ามองดูเสียว่ามันงามจริงอย่างที่เสี่ยวเป่าว่าหรือไม่”

 

 

อวี้หลีครางออกมาเบาๆ

 

 

พระสนมรู้สึกมีความสุข

 

 

ลมกลางคืนยามนี้พัดแรงขึ้น

 

 

ดวงดาวสะท้อนอยู่ในนัยตากลมแต่แหลมคม ราวกับว่าสายลมได้พัดพาเอาดวงดาวบนฟ้ามาอยู่ในนัยตาของอวี้หลี

 

 

พระสนมตาบอดทอดกายภายใต้แสงเงินยวงของจันทรา ใบหน้างดงามราวเครื่องเคลือบ แต่ดวงตานั้นเป็นสีเทาไร้ชีวิตชีวา ไร้ซึ่งความสดใส

 

 

“มองแทนข้าด้วยดวงตาของเจ้า อวี้หลี”

 

 

สายลมพัดเอาคำพูดของเขาลอยไปกับราตรีมันจึงฟังไม่ได้ชัดความหากเจ้าแมวได้ฟัง

 

 

หญ้าในบริเวณตำหนักเย็นดังกรอบแกรบ ดอกไม้และใบไม้บนพื้นซ้อนทับกันดูยุ่งเหยิง พระสนมก็เอ่ยขึ้น

 

 

“ถ้าเป็นเช่นนี้ตลอดไปก็คงดี”

 

 

“เช่นไหนหรือขอรับ?” เสี่ยวเป่าถาม

 

 

“เจ้า ข้า และอวี้หลี” พระสนมตอบ “ถ้าเราได้อยู่ด้วยกัน ดมกลิ่นดอกไม้ ฟังเสียงนกและหมู่แมลง อาบแดดในตอนกลางวัน นั่งอยู่ใต้ผืนดาวยามค่ำคืน พูดคุยในทุกๆเรื่อง ถ้าได้อยู่แบบนี้ เช่นนี้ตลอดไป ก็คงดีไม่น้อย”

 

 

“เป็นเช่นนั้นขอรับ”

 

 

“หืม?” พระสนมว่า “เจ้าเห็นด้วยหรือ?”

 

 

เสี่ยวเป่าไหวไหล่น้อยๆ “ข้าน้อยจะไม่เห็นด้วยได้อย่างไร?”

 

 

พระสนมตาบอดลูบคลำเจ้าก้อนกลมนุ่มนิ่มในอ้อมแขน “แล้วเจ้าล่ะ อวี้หลี?”

 

 

อวี้หลีส่งเสียงร้องออกมาราวรับคำ ก่อนจะเข้าคลอเคลียลำคอระหง

 

 

พระสนมยิ้มออกมาอย่างสดใส

 

 

เมื่อครั้นถึงเวลาเข้านอน พระสนมก็ขึ้นเตียงพร้อมกับมีเสี่ยวเป่าคอยดูแล

 

 

ในวินาทีที่พระสนมล้มตัวลงนอนนั้น เขาก็หยัดตัวขึ้นในทันใด

 

 

“อ๊ะ!”

 

 

“เกิดอะไรขึ้นขอรับพระสนม?” เสี่ยวเป่าถาม

 

 

พระสนมตอบกลับไปว่า “นี่เรามีผ้าปูใหม่หรอกหรือ ทั้งหมอนและผ้าห่ม?”

 

 

เสี่ยวเป่าลูบหน้าอกตัวเองเบาๆหวังให้หัวใจเต้นช้าลงกว่านี้

 

 

เขาส่ายหัวเป็นการปฏิเสธ “มิใช่ขอรับ”

 

 

“ไม่หรือ?” เสียงพระสนมเบาจนเป็นการกระซิบ

 

 

เสี่ยวเป่ากอดอกก่อนเลิกคิ้วขึ้น “พระสนมจะบรรทมหรือไม่?”

 

 

พระสนมพลันปิดปากโดยพลัน “แน่นอนสิ ข้ากำลังจะนอนล่ะ”

 

 

เขาไม่อยากทำให้เสี่ยวเป่าอารมณ์ไม่ดีหรอกนะ

 

 

ท้ายที่สุดพระสนมก็ประทับกายอยู่ภายใต้ผืนผ้าห่มและนอนลงอย่างง่ายดาย

 

 

แต่ผ้าปูเตียงใต้ร่างเขานั้นช่างแสนสบายเกินจินตนาการใด ผ้าห่มเองก็นุ่มลื่นราวกับทอด้วยไหมชั้นดี

 

 

แม้กระทั่งตอนที่เสี่ยวเป่าเดินจากไปครู่หนึ่ง มือขาวซีดของพระสนมก็ลูบสำรวจเนื้อผ้าและพึมพำกับตนเองตลอด

 

 

*****

 

 

ยามอรุณของเช้าวันต่อมา ทั้งสวนนั้นช่างเงียบสงัด

 

 

พระสนมตื่นแล้วและนอนอยู่บนเตียง ดวงตาทั้งสองข้างเปิดออก

 

 

โดยปกติแล้ว เวลานี้เสี่ยวเป่าต้องตื่นนานแล้วและต้องไปตักน้ำจากบ่อ ซักเสื้อผ้าและให้อาหารอวี้หลี ถ้าอวี้หลีเกิดนึกคึกอยากจะซนขึ้นมา เสี่ยวเป่าก็จะไล่ตามจับแล้วดึงหางมัน

 

 

แต่ในวันนี้กลับไม่เกิดอะไรขึ้นเลย

 

 

พระสนมรู้สึกฉงนนัก

 

 

เขาคลำหาอาภรณ์ของตนก่อนจะสวมมันลงไป แล้วเดินออกจากตำหนักไปยังสวน

 

 

“เสี่ยวเป่า อวี้หลี” พระสนมเรียกหาเหมือนอย่างที่ทำเป็นประจำ

 

 

ผ่านไปพักใหญ่ถึงจะได้ยินเสียงเสี่ยวเป่าตอบกลับมา “พระสนม”

 

 

“โอ้ เจ้าอยู่นี่เองหรือเสี่ยวเป่า” พระสนมว่า “ข้าคิดว่าเจ้าไปไหนเสียอีก”

 

 

แม้จะผ่านไปครู่หนึ่งเสี่ยวเป่าก็มิได้ตอบรับแต่อย่างใด

 

 

“มีอะไรหรือ?” พระสนมถาม

 

 

“พระสนมขอรับ ท่าน... มีแขก”

 

 

องค์สนมพลันตกใจ “แขกงั้นหรือ? ผู้ใดกัน?”

 

 

“องครักษ์หลวง จากเมื่อคราวก่อน”

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 441 ครั้ง

250 ความคิดเห็น

  1. #5013 hanari00123 (@hanari00123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 14:48
    เเม้เเต่ฮ่องเต้คนปัจจุบันก็ไม่รู้เเล้วพึ่งเห็น เเกคิดว่าไงอะ ชั้นว่ามันต้องมีบางอย่าง... เอ๊ะชั่งเถอะรอเนื้อเรื่องเฉลยดีกว่า5555
    #5013
    0
  2. #5003 Patly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 14:34

    พพระสนมนี้เป็นสนมของอดีตฮ่องเต้รึป่าว

    #5003
    0
  3. #4994 กะเทย. (@Mice112) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 23:09
    เหมือนลูกชายจุ้นจ้านกับคุณพ่แขี้สงสัย555
    #4994
    0
  4. #4927 Winterblue. (@porn-nn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 21:23

    เสี่ยวเป่าน่ารักกกกก ส่วนพระสนมนี่ความรู้สึกไวมากเลย เดือดร้อนถึงเสี่ยวเป่าที่ต้องแถเอาตัวรอด 55555

    #4927
    0
  5. #4773 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 12:49
    ทำไมฮ่องเต้ต้องโกหกว่าเป็นองครักษ์นะ กลัวพระสนมตกใจหรอ
    #4773
    0
  6. #4766 SSZUN (@SSZUN) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 23:12
    เปิดให้อ่านแล้ว เย้! มาพร้อมท่านองครักษ์เลย >\\<
    #4766
    0
  7. #4759 Auiiza Zikzin (@skullauiiza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:24
    เรื่องนี้น่ารักมาก จะดราม่ามั้ยคะ 555
    #4759
    0
  8. #4744 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:02
    ทำไมฮ่องเต้ต้องโกหกว่าเป็นองครักษ์หลววด้วยอ่ะ
    #4744
    0
  9. #4679 foamnipax_ (@foamnipax_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 21:45
    แอบขำเสี่ยวเป่าอะ โกหกไม่ค่อยเนียนนะ แต่พระสนมก็เชื่อ 55555
    #4679
    0
  10. #4438 ZunDEW (@am-is-me) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 15:32
    เสี่ยวเป่าแถเก่งมากๆเลยนะเนี่ย5555
    #4438
    0
  11. #4202 กระต่ายกลมปุ๊ก (@aum0509) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 14:39
    คือแบบ สงสารเสี่ยวเปาเราจัง 55555555 กว่าจะหาทางเอาตัวรอดได้
    #4202
    0
  12. #3921 PD-LP (@PD-LP) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 01:10
    สงสารพระสนมจังที่ตามองไม่เห็น งืมๆ
    #3921
    0
  13. #3618 skyofbee6y (@skyofbee6y) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:16
    เอาล่ะค่ะ คนขี้เปย์มาทวงสิทธิ์(?)ละ 5555555 อย่าให้แบบ.. เสียเป็นแสนแขนก็ไม่ได้จับนะ 555555555555
    #3618
    1
    • #3618-1 zeen devilgirl (@quincyzeen97) (จากตอนที่ 4)
      9 มิถุนายน 2559 / 07:46
      ติดเด็กเสี่ยสินะ.
      #3618-1
  14. #3309 *[*][]อั๋นเดวววว๋[][*]* (@babyll) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 02:38
    ถถถถถ ลุ้นไปกับเสี่ยวเป่าเลยเนี่ย 5555
    #3309
    0
  15. #3239 Sm.nmm (@soonmee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 20:28
    ฮ้องเต้บุก!!!
    #3239
    0
  16. #3139 Rarestrose (@Rarestrose) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 13:31
    #3139
    0
  17. #3024 ` DieKatze (@teukylove) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 15:56
    พระสนมขี้สงสัยจัง ลุ้นแทนเสี่ยวเป่า
    #3024
    0
  18. #2771 Jumzz (@Jumzz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 16:51
    น่าสงสารพระสนมเนอะแต่ตอนนี้น่สจะเริ่มสบายขึ้นแล้ว...ชอบเสี่ยวเปา
    #2771
    0
  19. #2580 THELEnin (@theevillenin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 10:54
    ชอบเสี่ยวเป่าอ่ะ อยากจะบอกว่า โตแล้วทิ้งเบอร์ไว้ให้พี่ด้วยนะ 55555
    #2580
    0
  20. #2565 ktp.1412 (@evildevil02) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 20:00

    พระสนมเหงาน่าดูเลยอะ
    สงสารมากจริงๆ ยังดีนะมีเสี่ยวเป่าคอยดูแล
    แต่ฮ่องเต้คะ ท่านนี่เนียนไปแล้วปะ 
    เล่นมาหาพระสนมทุกวันไม่เลิกงี้
    ตกหลุกรักอย่างจังเลยสินะ
    #2565
    0
  21. #2496 Kyumingming (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 17:52
    ทำไมรู้สึกเหมือนพระสนมฝากดวงตาไว้กะเจ้าเหมียว แฟนตาซีไปอีก55555
    #2496
    0
  22. #2483 กินะ (@kina05) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 21:30
    สีข้างถลอกไปหมดแล้วเสี่ยวเป่า
    #2483
    0
  23. #2471 represser (@mb17-jj) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 14:37
    สนุกมากๆ ^^
    #2471
    0
  24. #2449 Mixstar (@yoshigo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 23:08
    อั้ย อั้ย อั้ย  ลุ้นอยู่ค่ะ จะเป็นยังไงต่อไป  แต่ทำไมทุกคนต้องหลอกพระสนมคะ แบบนี้ไม่ดีเลยน้าาา
    #2449
    0
  25. #2422 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 19:05
    คือน่ารว้ากกกกก
    #2422
    0