[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,719 Views

  • 5,029 Comments

  • 9,328 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    623

    Overall
    244,719

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 จงหนี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10918
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    15 เม.ย. 59

第七章

 

 

ในยามพลบค่ำนี้ พระสนมรู้สึกหนาวเย็น

 

 

“เสี่ยวเป่า นี่ค่ำแล้วหรือ?”

 

 

เสี่ยวเป่านั้นกำลังจะตอบ องค์จักรพรรดิกลับชิงตัดหน้าไปเสียก่อน “ยังหรอก คาดว่าไม่น่าเกินอีกสองชั่วยาม”

 

 

พระสนมตาบอดจึงลอบถอนหายใจออกมา บนใบหน้าเรื่อสีแดงเล็กน้อย “เช่นนั้นก็ดี ข้ารู้สึกเป็นกังวล”

 

 

เสี่ยวเป่าพูดขึ้น “อย่าห่วงขอรับพระสนม ในฤดูร้อนเช่นนี้แสงอาทิตย์ยาวนานนัก พวกเราจะไม่สาย”

 

 

ทั้งสามดื่มชาอยู่ในร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง ซื้อขนมกลับมาและเอากลับก็หลายอย่าง พระจันทร์ขึ้นสูงแล้ว ฮ่องเต้จึงจ้างรถม้าให้ไปส่งยังวังหลวง

 

 

ในตอนนี้ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำมืดแล้ว องค์จักรพรรดิจุดตะเกียงไฟก่อนจะพาพระสนมกลับไปยังตำหนักเย็น

 

 

พระสนมกล่าวขึ้นมาว่า “วันนี้ข้าสนุกมาก ต้องขอบคุณท่านแล้ว”

 

 

ฮ่องเต้โบกพัดไปมา “หามิได้”

 

 

พระสนมหยิบเอาถุงขนมหวานมาจากเสี่ยวเป่าก่อนจะส่งให้ “ท่านเก็บสิ่งนี้ไว้ ต่อไปท่านอาจจะหิว”

 

 

สายเลือดมังกรนั้นพยักหน้าก่อนจะหันหลังเตรียมจากไป พลันคิดสิ่งใดได้ก็หันกลับมาอีกครั้ง

 

 

“ท่านดูแลตัวเองมากกว่านี้ด้วยเถิด”

 

 

“หืม?”

 

 

ฮ่องเต้ขบริมฝีปากเล็กน้อย “ไม่มีอันใด”

 

 

พระสนมจึงพูด “กลับเถิด และระวังตัวด้วย”

 

 

องค์ฮ่องเต้ตอบตกลงแล้วจึงจากไป

 

 

พระสนมตรงเข้าไปยังพระตำหนัก วางขนมไว้บนโต๊ะก่อนจะส่งเสียงร้องเหมียวอยู่สองสามครั้ง

 

 

“อวี้หลี มาดูเร็วว่าข้าซื้อสิ่งใดมาให้เจ้า”

 

 

อวี้หลีนอนอยู่บนเตียงภายในห้อง ขยับหางไปมาแต่หาได้ขยับตัวไม่

 

 

เสี่ยวเป่าตรงเข้าไปก่อนจะจับเอาเข้าที่หางของมัน ก่อนจะยกมาให้พระสนม อวี้หลีร้องเหมียวอย่างเกรี้ยวกราด เสี่ยวเป่าเพียงแค่มองกลับเท่านั้น

 

 

พระสนมไม่สามารถมองเห็นได้ จึงคิดว่าอวี้หลีนั้นดีใจกับอาหารที่ตนซื้อมา

 

 

“ข้าซื้อปลาแห้งมาให้เจ้ามากมาย”

 

 

พระสนมบรรจงอุ้มเจ้าแมวขึ้น

 

 

อวี้หลีก็พลันม้วนตัวเข้าหาอ้อมแขนพระสนมในทันใด ไม่สนใจเสี่ยวเป่าอีกต่อไปด้วยการเลียปลาจากมือพระสนม

 

 

เสี่ยวเป่ากลอกตา พระสนมคงจะไม่เห็นเขาทะเลาะกับเจ้าแมวโลกแคบตัวนี้ เสี่ยวเป่าจึงออกไปตักน้ำ

 

 

 

 

ทันทีที่จักรพรรดิหนุ่มเสด็จถึงห้องบรรทม บ่าวรับใช้ก็รี่เข้ามาต้อนรับด้วยน้ำชา พระองค์ทอดพระเนตรรายงานในวังหลวงอยู่หลายฉบับ ตอนนี้ก็นับว่าดึกแล้วและพระองค์ก็รู้สึกหิว

 

 

เปิดดูถุงกระดาษของพระสนมตาบอดดูแล้ว พระองค์ก็พบขนมมากมายที่ถูกทำอย่างประณีต ทานคู่กับชานั้นล้ำเลิศนัก

 

 

พระองค์ตรัสกับคนที่ประตู “มานี่”

 

 

ทันใดนั้นข้ารับใช้หลายคนก็เข้ามาก่อนจะก้มต่ำเพื่อรับฟังพระบัญชา

 

 

“นานเท่าใดแล้วที่หญ้าบริเวณตำหนักเย็นไม่ถูกตัด มันสูงพอที่จะกลืนมนุษย์เข้าไปแล้วกระมัง เมื่อไหร่มีงูหรือแมลงซ่อนอยู่ผู้ใดจะทราบ จงทำให้มันหายไปเสียภายในวันพรุ่งนี้”

 

 

ข้ารับใช้ตอบรับพระบัญชา

 

 

ฮ่องเต้ดำรัสขึ้น “วันพรุ่งนี้จงนำนกมา ไม่จำเป็นต้องรูปลักษณ์งดงามขอเพียงมีเสียงที่ไพเราะ”

 

 

ข้ารับใช้ตอบรับอีกครั้ง

 

 

องค์จักรพรรดิโบกมือ “ไปได้”

 

 

ท้องฟ้าได้มืดมิดอย่างสนิทแล้ว ในห้องบรรทมนั้นเงียบสงัด แสงเทียนบนโต๊ะสะท้อนเป็นสีแดงจากส่วนเล็กบนกำแพงในขณะที่ทุกอย่างโดยรอบกลืนหายไปกับความมืด ฮ่องเต้ยกถ้วยชาขึ้นจิบ สายพระเนตรหลุบลงก่อนจมไปในความคิด

 

 

ผ่านไปสิบวันหรืออาจจะมากกว่านั้นแต่ก็ยังหาเรื่องของพระสนมตาบอดไม่พบ

 

 

เขามีนามว่าอะไร เข้ามาในวังแห่งนี้เมื่อใด ถูกจองจำในตำหนักเย็นด้วยเหตุผลอะไร ไม่มีคำตอบเลยแม้แต่น้อย

 

 

สิ่งที่สงสัยยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดคือพระสนมตาบอดด้วยสาเหตอันใด

 

 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับพระสนมนั้นราวกับปริศนาชิ้นใหญ่ และต้นตอของปริศนานั้นกลับหายวับไปโดยฝีมือของใครบางคน

 

 

ยศตำแหน่งในวังหลวงนั้นเป็นสิ่งเข้มงวด ต้องควบคุมโดยระวัง แม้แต่ชื่อของผู้รับใช้ในการยกอาหารนั้นยังต้องทราบ แล้วเหตุใดชื่อของพระสนมจึงหายไป?

 

 

ราวกับใครบางคนจงใจซ่อนเร้นทุกเรื่องราวเกี่ยวกับพระสนมตาบอด

 

 

สนมอื่นๆในตำหนัก แม่บ้านและบ่าวส่วนมากต่างรู้จักพระสนมตาบอด แต่กลับมิมีผู้ใดทราบว่าเขามาจากที่ใด หากมิใช่ฝีมือมนุษย์แล้ว ผู้ใดจะทำงานได้ละเอียดปานนั้น?

 

 

จักรพรรดิหนุ่มรวมรวมความคิดอย่างเงียบๆ ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้ถึงสิ่งที่พระสนมพูดขึ้นในร้านน้ำชา หฤทัยขององค์กษัตริย์ก็เต้นรัว

 

 

....

 

 

พระสนมเกือบจะเข้าสู่นิทราแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้อวี้หลีหลุดออกจากอ้อมกอด

 

 

เสี่ยวเป่าจัดผ้าห่มให้พระสนมก่อนจะพูดขึ้นว่า “มีเรื่องอันใดหรือขอรับพระสนม?”

 

 

พระสนมตอบกลับเบาๆ “ข้ารู้สึกราวกับวันนี้เป็นเพียงความฝัน”

 

 

“ข้าน้อยเองก็คิดเช่นนั้น แต่ท่านก็มีความสุขใช่หรือไม่?” เสี่ยวเป่าถาม

 

 

บนใบหน้างดงามนั้นไม่แสดงอาการใด หลังความเงียบครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น “หากว่าข้าตื่นจากฝันนี้แล้ว จะทำอย่างไรต่อไปดี?”

 

 

เสี่ยวเป่านั่งลงบนขอบเตียง “อย่าได้คิดเช่นนั้น พระสนมลำบากอยู่ในตำหนักเย็นแห่งนี้มาหลายปีแล้ว ท่านสมควรได้รับความสุข”

 

 

“เด็กโง่” พระสนมยื่นนิ้วมือซีดเซียวนั้นกุมมือเสี่ยวเป่าไว้ “ที่นี่คือเขตพระราชวัง ไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่าความสุขได้”

 

 

เสี่ยวเป่าขบริมฝีปากล่าง “...ไม่หรือขอรับ?”

 

 

พระสนมส่ายศีรษะ

 

 

เสี่ยวเป่าไม่เอ่ยสิ่งใดแต่เสหน้าไปทางอื่น

 

 

“เจ้ายังจำเมื่อสองสามปีก่อนได้หรือไม่ ยามที่เจ้าถูกส่งมาตำหนักเย็นเพื่อรับใช้ข้า?”

 

 

เสี่ยวเป่าพยักหน้า “ขอรับ”

 

 

“ในเวลานั้นข้าช่างไร้ประโยชน์  ไม่มีแม้สักคนที่สนใจข้าและข้ามองไม่เห็น ทุกวันข้าใดแต่สวดอ้อนวอนขอให้ความตายพรากเอาชีวิตข้าไปด้วยเพราะละแล้วซึ่งความหวังทั้งหมด เจ้ากลับคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วเรียกข้าว่าพระสนม ในหัวใจข้านั้นได้รับรู้ว่ามีเด็กน้อยคนหนึ่งที่พร้อมจะลำบากไปพร้อมกับข้านับแต่นั้น เหตุได้ไม่จบเรื่องนี้เสีย บางทีเจ้าอาจจะหาเจ้านายที่ดีกว่านี้ได้หากข้าจากไป?

 

ในวันนั้นที่ข้าตัดสินใจจะกระโดดลงบ่อน้ำ หมดสิ้นแล้วซึ่งความคิดจะมีชีวิตอยู่คิดว่าคงต้องสิ้นแล้วจริงๆ ข้าไม่คิดว่ายามที่ข้าปีนขึ้นขอบบ่อเจ้ากลับมาดึงรั้งข้า จนข้าเกือบพาเจ้าตกลงไปด้วย นี่คือสิ่งที่ข้าจำได้

 

ตลอดมานี้เจ้าอยู่เคียงข้างข้า ไม่เคยมีวันใดเลยที่เจ้าจะมีโชคดี ข้าทำให้เจ้าต้องลำบากมากมาย บางทีข้าก็คิดว่าตัวข้านั้นเป็นกาลกิณี  ข้าเคยคิดจะตายแต่กลับไม่ใช่ตอนนี้

 

ข้าไม่อยากทิ้งเจ้าไว้ ข้าไม่อยากทิ้งอวี้หลี”

 

 

เสี่ยวเป่าเงยหน้าขึ้น ในดวงตาคู่นั้นคลอด้วยน้ำตา “พระสนมอย่าได้โทษตัวเอง ข้าน้อยยินดีที่จะติดตามท่าน”

 

 

พระสนมส่งยิ้ม “เด็กโง่”

 

 

“ในภายภาคหน้าหากมีโอกาส เจ้าจงหนีไปจากที่นี่และอย่ากลับมาอีก อย่าได้คิดถึงใคร อย่าได้สนใจใคร อย่าได้หันมาไม่ว่าเจ้าจะได้ยินสิ่งใด หลับตาเสียแล้ววิ่งไปในที่ที่จะไม่มีคนหาเจ้าพบ เข้าใจหรือไม่?”

 

 

เสี่ยวเป่าส่ายหน้า หยาดน้ำตาทำให้ภาพที่มองเห็นนั้นช่างพร่ามัว “ข้าจะไม่ไปจากท่าน”

 

 

พระสนมถอนหายใจ “ข้าคงไม่อาจจากวังแห่งนี้ได้ แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าถูกจองจำไว้ที่นี่ตลอดกาลเหมือนกับข้า ข้าจะให้เจ้าไปและออกจากวังหลวงเสีย คิดเสียว่าเป็นสิ่งตอบแทนจากข้าที่เจ้าอยู่ที่นี่โดยตลอดมา”

 

 

เสี่ยวเป่านั้นเอาแต่ส่ายหน้าไปมา ไม่ฟังสิ่งใดอีก “หากพระสนมไม่ไปไหนข้าก็จะไม่ไป ข้าน้อยอยากจะอยู่เคียงข้างท่านตลอดไป”

 

 

“ที่นี่คือวังหลวง” เสียงนั้นแผ่วลง “ไม่มีสิ่งใดจริง ไม่มีสิ่งใดแน่นอน แม้แต่หัวใจ จงฟังข้า จงหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดหากเจ้ามีโอกาส”

 

 

ราวกับพระสนมนั้นเหน็ดเหนื่อยจากการพูดเหลือเกิน ดวงตาคู่นั้นหนักอึ้ง

 

 

ท้ายที่สุด สองมือโอบกอดอวี้หลีแล้วปิดตาลง

 

 

 

 

…..

 

 

สวัสดีค่ะ เจอกันอีกครั้งในตอนที่เจ็ดด

 

 

ได้รู้อะไรเกี่ยวกับพระสนมเพิ่มกันหรือยังคะ อิอิ  มีหลายคนกลัวว่าแปลๆไปแล้วจะทิ้ง ขอบอกเลยว่าไม่ทิ้งแน่นอนค่ะ <3 แต่ถ้าช่วงที่เรียนหนักเมื่อไหร่อาจจะมาช้าไปบ้างก็อย่าเพิ่งหนีพระสนมไปนะคะ พระสนมเหงานะ TT

 

 

พูดคุยกันได้นะคะ ใครที่เล่นทวิตเตอร์หรือเฟสบุ้คพูดคุยผ่านแท็ก #นิยายพระสนม พร้อมเลือกข้างได้เลยค่ะ

 

#ทีมฮ่องเต้

#ทีมพระสนม

#ทีมเสี่ยวเป่า

#ทีมอวี้หลี

 

 

ถือว่าเป็นความสนุกเล็กๆน้อยๆของคนอ่านและคนเขียนนะคะ ฮ่าๆๆ แล้วเราจะตามไปอ่านน้าาาใครเล่นก็ลองติดแท็กดูนะคะ! ไม่แน่อาจจะมีโอกาสได้ร่วมสนุกกัน ^^

 

 

ช่วงสงกรานต์ใครกลับบ้านก็ขอให้เดินทางปลอดภัยนะคะ ใครไม่ได้ไปไหนก็เจอกันได้อีกไม่นานนี้ค่ะ ฮ่าา


ป.ล.คำผิดยังไม่ได้แก้ ไว้แก้พรุ่งนี้นะคะ จุ้บๆ

 

 

 

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ :D

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

170 ความคิดเห็น

  1. #5014 hanari00123 (@hanari00123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 15:04
    ตั้งเเต่อ่านมาเนี่ยกูร้องทุกตอนเลยTT
    #5014
    0
  2. #4947 ออเฟียส (@ofious) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 18:34
    แมววววว กวงนะ
    #4947
    0
  3. #4899 Tor_Patnarin (@torlovetran) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:01
    มันดีมากกก สงสารพระสนม อ่านตอนท้ายๆ ว่ารู้สึกไม่มีค่า แล้วน่ำตาไหลเลย
    #4899
    0
  4. #4848 Khaochaz (@zuiill0020) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 20:57
    ฮือออออออ อยากอ่านจังเลยค่ะ
    #4848
    0
  5. #4845 APPIN (@APINYABT) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 13:04
    รอปิดเทอมเพื่อมาอ่านเรื่อฝนี้แงงงง เปิดหย่อยนะคะ
    #4845
    0
  6. #4844 Bloody Empress (@Vongola_Diecimo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 00:09
    ทำไมเราไม่เจอกันให้เร็วกว่านี้
    #4844
    0
  7. #4843 Bloody Empress (@Vongola_Diecimo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 00:08
    เปิดให้อ่านหน่อยยย
    #4843
    0
  8. #4840 ฮอลฮอล◡̈⃝ (@nalinnh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 22:42
    แงงงง้ เปิดให้อ่านหน่อยค้าาาา
    #4840
    0
  9. #4839 Flashseaaaa (@Flashseaaaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 23:48
    เราอ่านไม่ได้เปิดให้อ่านหน่อยตัวเองงง TT
    #4839
    0
  10. #4824 pqrst (@wonn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 14:47
    สงสารนาง ถ้าไม่เสี่ยวเปาสักคน นางจะอยู่ยังไง
    #4824
    0
  11. #4777 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 13:28
    น้ำตาไหลเลย ที่พระสนมพูดเหมือนเป็นการตัดพ้อเลย แถมเหตุการณ์ที่พระสนมเคยผ่านมาอีก ก่อนที่เสี่ยวเป่าจะเข้ามารับใช้พระสนม มันเกิดอะไรขึ้นนะ แล้วทำไมประวัติพระสนมถึงดูลึกลับเหมือนมีคนปิดไว้แบบนี้ จะเกี่ยวกับฮ่องเต้คนก่อนหรือป่าว เพราะฮ่องเต้คนปัจจุบันเหมือนไม่รู้อะไรเลย และผู้คนในวังก็รู้แค่เพียงพระสนมอยู่ในวังมานานแล้ว
    #4777
    0
  12. #4745 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:33
    คือแอบสงสัย สนมนี่คือคนที่ต้องถวายตัวให้ฮ่องเต้ใช่มั้ย แล้วพระสนมตาบอดถวายตัวให้ฮ่องเต้องค์ไหนอ่ะคงไม่ใช่องค์ปัจจุบันหรือเปล่าเพราะดูฮ่องเต้องค์ปัจตุบันไม่รู้เรื่องเกี่ยสกับพระสนมตาบอดเลยแล้วใครทำให้พระสนมตาบอดอ่ะ
    #4745
    0
  13. #4721 Natha-MONSTER (@bangluvpang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 13:03
    อ่านแล้วนํ้าตาคลอไปด้วย สนุกมากเลย
    #4721
    0
  14. #4710 Niara (@Niara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 00:08
    ทำไมเรารู้สึกเศร้าทุกตอนเลยล่ะ
    #4710
    0
  15. #4683 foamnipax_ (@foamnipax_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 23:53
    เรารู้สึกว่าต่อมห้ตอนนี้พระสนมมีเสี่ยเป่า มีอวี้หลี แต่ในใจก็ยังโดดเดี่ยว ใครทำกับพระสนมได้ลงว้า ฮ่องเต้รีบสืบเลย แต่เสี่ยวเป่าคือดีมากอะ
    #4683
    0
  16. #3997 zeen devilgirl (@quincyzeen97) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 08:43
    น้ำตาเราไหลเลย มันบีบมาก เศร้า.
    #3997
    0
  17. #3825 JRabbit94 (@jrabbit94) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 14:40
    อยากรู้อดีตของพระสนมแล้วอ่าาา ;-;
    #3825
    0
  18. #3622 skyofbee6y (@skyofbee6y) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:49
    ความหวาดกลัวของพระสนมมันบีบหัวใจเราจริง ๆ ต่อให้เป็นเรา เราก็จะไม่ทิ้งพระสนม
    #3622
    0
  19. #3313 *[*][]อั๋นเดวววว๋[][*]* (@babyll) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 03:52
    มีความเศร้า ทำไมพระสนมถึงตาบอด ใครกันทำพระสนมได้ลง T T เสี่ยวเป่าคือดีมาก ขอฮ่องเต้ทรงสืบเรื่องราวได้เร็วๆ เถอะ
    #3313
    0
  20. #3249 Sm.nmm (@soonmee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 21:35
    ทำไมเศร้า พระสนม ข้าอยากรู้จักท่านเสียแล้ว...ท่านเป็นใครกัน
    #3249
    0
  21. #3178 Rarestrose (@Rarestrose) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 14:56
    แอบเศร้าน่ะ 
    #3178
    0
  22. #2911 แม่ยกชานแบค (@parkminnae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 22:25
    พระสนมอยากตายรึเปล่าน่ะ เพราะพูดให้เสี่ยวเป่าหนีไป เหมือนไม่อยากอยู่ต่อไป เศร้าจัง
    #2911
    0
  23. #2803 มั ง ก ร ข า ว (@Hakuryuu-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 22:24
    ในอดีตเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อยากรู้แล้วๆ
    #2803
    0
  24. #2686 Wpmmoz (@maemmos) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 16:49
    เสี่ยวเป่ากรอกตา 55555555

    บทดราม่ามาแล้ว สงสารพระสนมมาก ตั้งแต่เริ่ม หน่วงดีจังค่ะ
    #2686
    0
  25. วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 09:17
    โดดเดียวมาก น่าสงสารอ่ะ
    #2684
    0