คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
   
   ก่อนอื่นก็ขอ สวัสดีเพื่อน ๆ นักอ่านทุกคนนะค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกของมลเลยค่ะ ถ้าแต่งได้ไม่ค่อยดี หรือตรงไหนที่แต่งได้ไม่เข้าถึงอารมณ์ของตัวละครก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ฝากคอมเม้นต์ด้วยนะค่ะ จะได้รู้ข้อบกพร่องของตนเอง และนำกลับไปแก้ไขค่ะ 

บทนำ

เมื่อสามปีก่อน
ที่สถาบันสอนภาษาอังกฤษแห่งหนึ่ง
“พล ทำไมวันนี้มาสายจังเลย เลยเวลาเรียนมามากแล้วนะ ที่โรงเรียนมีกิจกรรมเหรอ” น้ำถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นพลเดินเข้ามานั่งข้างๆ ด้วยความรีบร้อน ก็ปกติหมอนี่เป็นคนตรงต่อเวลามากนี่หน่าไม่เคยมาเรียนสายเลย นอกเสียจากจะมีกิจกรรมที่โรงเรียนหรือไม่ก็มีธุระจริงๆ

“เปล่าหรอก เผอิญวันนี้เรามีสอบน่ะก็เลยมาเรียนสายหน่อย”พลพูดพลางเช็ดเหงื่อที่ไหลอาบแก้มตนเอง

“โรงเรียนพลสอบแล้วเหรอ ทำไมเร็วจัง โรงเรียนเราสอบอาทิตย์หน้าโน่นน่ะ แล้วสอบเป็นยังไงบ้าง ยากไหม” น้ำถามด้วยความตกใจเมื่อได้ยินพลพูด
“ก็พอได้อยู่นะ โดยเฉพาะคณิตน่ะง่ายมากเลย เราเกือบได้เต็มน่ะน้ำ เสียดายผิดไปสามข้อเอง พลว่าพลสอบผ่านทุกวิชาอยู่แล้วล่ะ เชื่อสิ น้ำล่ะสอบได้ไหม” พลตอบด้วยความมั่นใจ จนทำให้อีกฝ่ายนึกหมั่นไส้กับท่าทางของพลที่มั่นใจเสียเหลือเกินว่า ตนเองต้องสอบผ่านแทบทุกวิชาอย่างแน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์ ชิส์อย่างกับตัวเองเก่งตายแหละ
“คราวก่อนน้ำสอบก็พอได้อยู่นะ แต่น้ำไม่เคยสอบคณิตผ่านเลย” อยู่ๆน้ำก็เผลอพูดออกมาด้วยความลืมตัว แล้วนี่เราจะไปบอกให้หมอนั่นรู้ทำไมกัน น้ำเอ๊ยน่าโดนมะเหงกจริงๆเลยเรานี่
“คณิตน่ะเหรอ ง่ายนิดเดียวเอง เราสอบผ่านเป็นประจำแถมยังได้คะแนนสูงสุดของห้องอีกต่างหาก” พลจงใจพูดประชดน้ำ โดยเฉพาะคำว่า “ง่ายนิดเดียวเอง” ทำไมอีตานี่ต้องเน้นคำพูดขนาดนั้นด้วย อีตาบ้า เชอะ คิดว่าตัวเองเก่งมากนักรึไงกัน อีตาหลงตัวเอง คอยดูนะถ้าสอบไม่ผ่านเมื่อไหร่ล่ะก็น้ำจะจัดงานฉลองครั้งใหญ่เลยคอยดู
5555 สะใจจัง!!!(แล้วว่าแต่มันจะมีวันนั้นรึเปล่านะ เฮ้อคิดเองกลุ้มเองแล้วจะคิดไปทำไมเนี่ยน้ำ )
“แหม
ใครจะไปเก่งเหมือนพลล่ะ ” น้ำจงใจพูดประชด
“ช่วยไม่ได้ ก็คนมันเก่งอ่ะนะ ทำไงได้ล่ะ จริงไหม ยัยน้ำจอมขี้แย”

“แหวะ อยากจะอ้วก ผู้ชายอะไรหลงตัวเองชะมัดเลย”(สงสัยไม่มีใครชมหมอนี่ๆเลยชมตัวเองซะงั้น)

“หรือเธอจะปฏิเสธว่ามันไม่จริง”

“จริงก็ได้ คอยดูนะ ถ้าน้ำสอบผ่านวิชาคณิตเมื่อไหร่ล่ะก็... เผลอๆอาจจะได้มากกว่าพลด้วยซ้ำ ไม่เชื่อคอยดูก็แล้วกัน”

“คร้าบบบจะคอยดูก็แล้วกันนะ งั้นเอางี้ไหมเรามาพนันกันไหมว่า ถ้าเกิดน้ำสอบผ่านล่ะก็ พลสัญญาว่าพลจะซื้อตำราเรียนญี่ปุ่นให้น้ำ
“ พลพูดจริงๆเหรอ งั้นโอเค
ก็ได้ แล้วถ้าเกิดว่าน้ำเกิดสอบไม่ผ่านขึ้นมาล่ะ น้ำก็แย่นะสิไม่เอาด้วยหรอก สัญยง สัญญาอะไรนั่นน่ะ”
“ไม่แน่จริงนี่หน่า น้ำกลัวแพ้พนันล่ะสิ
” ยังไม่ทันที่พลจะพูดจบ น้ำก็รีบพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“ พอได้แล้วพล น้ำโอเคก็ได้ ขี้เกียจฟังคนแถวนี้บ่น แล้วว่าแต่พลจะให้น้ำทำไรล่ะ บอกมาได้เลย น้ำทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ” น้ำเชิดหน้าขึ้นโดยไม่ยอมหันไปมองคนฟังเลย พูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่หารู้ไม่ว่าลึกๆในใจนั้นเต็มไปด้วยความไหวหวั่น ความกลัว สารพัดอย่างเลย ไม่นะยังไงก็ตาม น้ำจะไม่ยอมให้หมอนั่นเห็นความอ่อนแอของน้ำเด็ดขาด
“แน่ใจนะว่าทำได้ทุกกก
อย่างเลยเหรอน้ำ”

“อืมแน่ใจสิ ล้านเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำนะจะบอกให้”
“ ง่ายมากเลย เป็นเรื่องที่น้ำถนัดอยู่แล้ว น้ำก็แค่เลี้ยงข้าวพลหนึ่งมื้อก็แล้วกัน แต่มีข้อแม้ว่า อาหารมื้อนั้นน้ำต้อง

“ต้องอะไรล่ะ หรือว่าอย่าบอกนะว่า พลจะให้น้ำทำอาหารเอง”
“ใช่
ถูกต้อง น้ำต้องทำอาหารเองกับมือห้ามให้แม่เพชรหรือแม่บ้านช่วยทำอาหารให้เด็ดขาด เข้าใจไหม น้ำ”
“นี่
พลจะบ้ารึเปล่า น้ำทำอาหารเป็นที่ไหนเล่า ไม่เอาด้วยหรอก น้ำขอยกเลิกการพนันครั้งนี้ก็แล้วกัน”
“ยัยน้ำขี้แพ้เอ้ย แค่นี้ก็ยอมแพ้ซะล่ะ ไม่ได้เรื่องเลย ที่แท้กลัวแพ้พนันตั้งแต่แรกก็ไม่บอก”
“มิทราบว่าใครบอกพลว่าน้ำกลัวแพ้พลล่ะ”

“เปล่าหรอก ไม่มีใครบอกเลย แต่อาการน้ำมันฟ้องอ่ะ”

“พลนี่มันจริงๆเลย น้ำยอมโอเคก็ได้ ”

“ ยัง สัญญากันก่อน”พลชูนิ้วก้อยขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่น้ำเห็นแล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก(จะว่าไปแล้วหมอนี่ก็น่ารักเหมือนกันเนอะ)

“ก็ได้น้ำยอมสัญญาก็ได้” น้ำรีบชูนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยว 
“งั้นก็อย่าลืมคำสัญญาของพลล่ะ”พูดจบน้ำก็รีบดึงนิ้วก้อยกลับมาที่เดิม ว่าแต่ทำไมเราต้องรู้สึกหน้าร้อนแผ่วแบบนี้ด้วย
“ไม่ลืมหรอกหน่า น้ำต่างหากล่ะเป็นคนขี้ลืมไม่ใช่เหรอ”
“ใครบอกล่ะ น้ำไม่ลืมหรอกหน่าเรื่องสำคัญขนาดนี้”
“ก็ดีแล้วที่ไม่ลืม”
“พล เราขอถามอย่างหนึ่งดิ ทำไมพลถึงตัวสูงจัง ไปกินไรมาเนี่ยไม่เห็นแบ่งความสูงกันบ้างเลย หรือว่าตอนเด็กๆชอบดื่มนมใช่ไหม เดี๋ยวนี้ก็เลยสูงเอามากๆเลย”
“ใช่ ตอนเป็นเด็กนะ เราชอบดื่มนมมากๆเลย หนึ่งวันดื่มไปประมาณ
3-4 กล่องแน่ะ ตอนนี้ก็ยังชอบดื่มนมอยู่เลย”
“นม อร่อยมากขนาดนั้นเลยเหรอ น้ำไม่ชอบดื่มนมเลยไม่เห็นจะอร่อยเลย พลดื่มเข้าไปได้ไหงนะ”
“อร่อยสิ ใครบอกว่าไม่อร่อยล่ะ ก็เพราะน้ำไม่ชอบดื่มนมน่ะสิ ก็เลยสูงไม่เท่าพลสักกะที”
“ก็มันไม่อร่อยนี่หน่า”
“งั้นก็ต้องลองดื่มดูสิอร่อยนะ เชื่อพลสิ” พลพูดพลางหยิบกล่องนมกล่องหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้น้ำ


น้ำไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่น้ำจะได้พบกับพล


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ วรีย์ จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Yasang (@lovedora2425) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 13:32
    ไรท์สู้ต่อไปค่ะ การบรรยายบางช่วงโอเคมากเลย แต่มีบางจุดที่ดูจะมีแต่บทสนทนาเพียวร์ ๆ ทำให้ไม่รู้ความลุ่มลึกของตัวละคร บางที่เราแทรกการบรรยายความรู้สึกเข้าไปคั่นระหว่างบทสนทนาน่าจะดีขึ้นมาก คนอ่านจะได้รู้ว่า อ๋อ...เพราะคิดแบบนี้ ตัวละครถึงพูดแบบนี้ แล้วก็เรื่องการใช้ค่ะ/คะ บางทีเราพิมพ์เร็วอาจใช้ผิด ยังไงอย่าลืมดูดี ๆ ก่อนลงนะคะ เราว่าไรท์มีพล็อตและต้องสนุก เขียนต่อไปน้าจะมาอ่าน ฮ่า ๆ (ถ้าเราพูดมากขอโทษด้วยนะคะ) ยิ้มมมมม ^^



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 พฤษภาคม 2560 / 13:33
    #3
    1
    • #3-1 พรวรีย์ (@thamon07071997) (จากตอนที่ 2)
      29 พฤษภาคม 2560 / 22:23
      ขอบใจจ้า เค้าจะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้นนะเอออ...
      >>รอเค้าก่อนนะ555<<
      #3-1
  2. #2 Tualek
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:38
    ต่อสิ&#128514;&#128514;
    #2
    1
    • 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:25
      ขอบคุณมากๆนะ จะพยายามแต่งต่อให้จบจ้า
      น้ำตาจิ๊ไหล คนแรกที่มาคอมเมนต์^^
      #2-1
  3. #1 พรวรีย์ (@thamon07071997) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 00:41
    ถ้าได้อ่านนิยายเรื่องนี้แล้ว ช่วยคอมเม้นต์ให้ด้วยนะค่ะ จะได้นำไปปรับปรุงแก้ไขค่ะ
    #1
    0