NewWorld! อย่ามายุ่งกับตัวประกอบอย่างผมเลยครับ!

ตอนที่ 13 : [NewW 1.11] ผมถูกลักพาตัวซะแล้วล่ะครับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 455 ครั้ง
    28 ธ.ค. 61

[NewW 1.11] ผมถูกลักพาตัวซะแล้วล่ะครับ

"เห็นแล้วสินะเฟเรียส ยังจำคำสัญญานั้นได้ไหม"

"....."

'อึ้ง!'

     เป็นคำเดียวที่โม่จินเฟิ่งคิดได้ในตอนนี้ เด็กคนนั้นที่เขาสัญญาว่าจะแต่งงานด้วยไม่ใช่ผู้หญิงแต่เป็นผู้ชาย ไม่พอยังเป็นผู้ชายที่กำลังยืนกอดเขาอยู่ด้านหลัง คนที่เขาคิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงแสนเปราะบางคนนั้นคือชายหนุ่มผู้หล่อเหลามากความสามารถ พระเอกผู้แสนเพอร์เฟ็คอย่างคารอส!

"เฟเรียส ฉันรอมาตลอด..."

"....."

"รอวันที่จะได้เจอกับนายอีกครั้ง"

"คุณคือรูบี้อย่างงั้นเหรอครับ?"

     คารอสจับตัวเขาให้หันกลับมาพร้อมใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าเขาให้เงยขึ้นเพื่อสบกับนัยน์ตาสีแดงของตนเอง ฝ่ามือของคารอสที่สัมผัสข้างแก้มเขาอย่างแผ่วเบา ทะนุถนอมราวกับว่าเขาคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก ความรัก ความคิดถึงที่ปรากฏในแววตานั้นลึกซึ้งจนทำให้เขารู้สึกหวั่นไหว ดวงตาคู่นี้สินะที่เขาใช้ตั้งชื่อให้กับอีกฝ่ายในตอนนั้น ถ้าเขาตั้งใจมองมันอย่างจริงจังสักนิดก็คงจะจำได้แล้วในเมื่อแววตาที่มองมามันยังเหมือนเดิมเสมอ 

"ตอนนี้นายก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ"

     ตอนนี้โม่จินเฟิ่งเข้าใจถึงการกระทำต่างๆที่ผ่านมาของคารอสทั้งหมดแล้ว การดูแลเอาใจใส่ สายตายามที่คารอสมองมายังเขาทำไมมันถึงได้เต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยนถึงเพียงนั้น รอยยิ้มที่มอบให้แก่เขาเพียงคนเดียว ข้อสงสัยที่ว่าทำไมคนอย่าง 'คารอส ดีไวเลอร์' ชายผู้ได้ขึ้นชื่อว่าเจ้าชายน้ำแข็งผู้ไม่เคยเห็นใครในสายตาถึงได้ปฏิบัติตัวกับเขาต่างจากทุกคน ทุกอย่างมันเป็นเพราะคารอสคือเด็กคนนั้น 

'เขาเคยกลัวที่จะตอบรับความรู้สึกอันไร้ที่มาของคารอส แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว'

     โลกเก่าของโม่จินเฟิ่งเขานั้นได้ลืมเลือนสิ่งที่เรียกว่าความรักไปตั้งแต่การเสียชีวิตของพ่อและแม่จากอุบัติเหตุ เขาต้องอยู่ท่ามกลางการแก่งแย่งและหลอกลวง ตอนนั้นเขารู้สึกได้ว่าตนเองนั้นช่างว่างเปล่า เขาไม่ต้องการรู้สึกเจ็บปวดจึงเลือกที่จะละทิ้งความรู้สึก ทำตัวเอื่อยเฉื่อยไปวันๆหลังจากแยกตัวออกมาจากครอบครัวจอมปลอม

     แต่ในความเป็นจริงส่วนลึกในจิตใจของโม่จินเฟิ่งยังต้องการความรัก เขาต้องการคนเอาใจใส่ คนที่จะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างและมองมาที่เขาเพียงคนเดียว ใช่! อีกด้านของเขาคือคนที่เห็นแก่ตัว เขาโหยหาความรัก ความรักอย่างที่พ่อมีให้แก่แม่ของเขา โม่จินเฟิ่งอยากรู้จักและอยากที่สัมผัสกับมัน

'และตอนนี้คนที่จะมอบทุกสิ่งที่เขาต้องการได้ก็กำลังยืนอยู่ตรงหน้า'

     โม่จินเฟิ่งถูกคารอสดึงเข้าไปในอ้อมกอดของตนเองอีกครั้ง เขาเลือกที่จะกอดตอบและซุกใบหน้าเพื่อซึบซับความอบอุ่นจากอีกฝ่าย ร่างกายที่ยังมีชีวิตมีลมหายใจนี้ทำให้เขารู้ว่าคารอสต้องอดทนผ่านคืนวันที่ทรมานจากการรักษาและเติบโตขึ้นมาได้อย่างแข็งแกร่ง คารอสสูดดมกลิ่นหอมละมุนจากกลุ่มผมนุ่ม สัมผัสอุ่นแนบชิดจากริมฝีปากที่คารอสกดลงมาบริเวณขมับทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย

"ฉันรักนาย แล้วนายล่ะเฟเรียส?"

"ความรู้สึกของผมในตอนนี้ไม่สามารถจะพูดว่ารักคุณได้เต็มปาก แต่อยากให้รู้ว่าผมชอบที่จะอยู่ในอ้อมกอดของคุณแบบนี้นะครับคารอส"

     ตอนนี้โม่จินเฟิ่งเลือกที่จะตอบรับความรู้สึกของคารอสได้เพียงแค่การอยู่เคียงข้างกันเท่านั้น เพราะหากเขาเลือกที่ตกไปในวังวนของความรัก ยามที่เขาทำภารกิจสำเร็จในวันใดวันหนึ่งเขาก็ต้องจากไป แม้เขาอาจจะสามารถอยู่ในโลกนี้ต่อได้จนสิ้นอายุไขแล้วยังไง เมื่อถึงเวลาที่เขาทั้งสองตายจากกันโม่จินเฟิ่งยังคงจำเรื่องราวได้ทุกสิ่งทุกอย่างและเจ็บปวดอยู่แต่เพียงผู้เดียวขณะที่อีกฝ่ายนั้นสูญสลายหายไปราวกับเป็นเพียงภาพมายา พวกเขาไม่มีวันได้อยู่ด้วยกันอย่างแท้จริง 

     ความเจ็บปวดจากการสูญเสียหากโม่จินเฟิ่งเลือกที่จะรักคารอสนั้น เขาคงเลือกที่จะละทิ้งความรู้สึกนั้นจนเหลือเพียงความว่างเปล่าอีกครั้งเพื่อรักษาสมดุลของจิตใจและจิตวิญญาณของตนเอง เช่นนั้นการเลือกที่จะไม่รักนั้นจะไม่เป็นทางเลือกที่ดีกว่างั้นเหรอ?

'เพราะความรักของเรานั้นคงเป็นไปไม่ได้'

"แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ เพราะฉันมั่นใจว่าจะทำให้นายขาดฉันไม่ได้ ถึงตอนนั้นต่อให้นายอยากหนีไปจากฉันก็ไปไหนไม่ได้"

'คุณทำไม่ได้หรอกครับ' 

"....."

"และถ้าหากนายหายไปฉันก็ไล่ตามจนกว่าจะเจอ ฉันจะจับนายขังไว้ในอ้อมกอดแบบนี้ไม่มีวันยอมปล่อยไปหรอก เตรียมใจไว้ได้เลยเฟเรียส"


     โม่จินเฟิ่งลุกขึ้นจากเตียงด้วยความปวดเมื่อยตามร่างกาย เขาค่อนข้างอ่อนเพลียเพราะกว่าเขาจะข่มตาหลับลงได้นั้นก็เกือบจะเช้าอยู่แล้ว อย่า! อย่าได้คิดอะไรไปไกล เมื่อคืนเขาเพียงแค่(?)ถูกคารอสฉุดรั้งร่างกายให้ล้มลงนอนบนเตียงข้างกันเท่านั้น 

     เมื่อวานหลังทานข้าวฝีมือของคารอส แทนที่โม่จินเฟิ่งจะได้ติดต่อคนให้มารับกลับบ้านแต่กลับโดนคนผมเงินขอร้องกึ่งบังคับให้นอนเป็นเพื่อน ทั้งยังติดต่อไปยังบ้านเขาให้เสร็จสรรพโดยที่เขายังไม่ได้ตอบอะไรเลยด้วยซ้ำ

"แบบนี้มันมัดมือชกกันนี่ครับ!" โม่จินเฟิ่งมองอีกคนที่เมินคำต่อว่าของเขาหน้าตาเฉย

     ตลอดทั้งคืนคารอสกักขังเขาไว้ในอ้อมกอดอุ่นโดยที่เขาแทบจะไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวได้ ใบหน้าของเขาซุกกับแผ่นอกแกร่ง ความใกล้ชิดขนาดที่ได้ยินเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

     ตอนแรกเขาตกใจจนแทบจะใช้ฝ่ามือฟาดใส่คารอส แต่คิดดูอีกทีหากคนผมเงินหงุดหงิดหรือโกรธขึ้นมาจนทำอะไรที่มันเกินเลยกว่านี้ ด้วยกำลังของเขาคงสู้อะไรตัวเอกสุดโกงของโลกนี้ไม่ได้ โม่จินเฟิ่งหวังว่าหลังเขาทำภารกิจสำเร็จเขาจะได้รางวัลพิเศษหรือทักษะสุดโกงดั่งเช่นพวกตัวเอกบ้าง ไม่ใช่ถูกจำกัดความรู้ความสามารถอยู่เช่นนี้

     ใช่! ตอนนี้โม่จินเฟิ่งกำลังถูกจำกัดความสามารถโดยระบบ ทักษะความเชี่ยวชาญของเขาเหมือนถูกผนึกเอาไว้แม้จะจำได้ทุกอย่างแต่เวลาจะนำมาใช้ก็เหมือนถูกบางสิ่งปิดกั้นความคิดและการกระทำนั้นไว้เสมอ เขาเคยถามหมิงหมิงว่ามันเป็นเพราะอะไร เสียงเล็กนั้นก็อธิบายอย่างคล่องแคล่วว่า...

[สำหรับเจ้าหน้าที่มือใหม่ที่พึ่งเข้าทำภารกิจในโลกแรกนั้นระบบจีได้ส่งคำสั่งให้ระบบย่อยทุกระบบผนึกความสามารถเดิมของโฮสต์ไว้เพื่อเป็นบททดสอบ หากโฮสต์สามารถทำภารกิจในแต่ละโลกสำเร็จจะสามารถปลดผนึกนั้นได้ แถมยังได้รางวัลจากระบบด้วยนะครับ!]

'ฟังดูแล้วฉันเสียเปรียบจังนะ ทั้งที่นั่นมันก็เป็นความสามารถของฉันเองแท้ๆ'

[โอ๋~ อย่าเสียใจไปเลยครับโฮสต์ เชื่อระบบสิว่าหากโฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ สิ่งที่ได้น่ะคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม]

'แล้วถ้าฉันทำภารกิจไม่สำเร็จล่ะ?'

[โฮสต์ก็ต้องโดนบทลงโทษ และถูกจำกัดความสามารถเดิมต่อไปครับ ถูกปล่อยไปตามยถากรรมในโลกต่อไปคร้าบ~]

'กรรม!' 

     โม่จินเฟิ่งลุกขึ้นนั่งบนเตียงมองที่ว่างข้างกายที่เคยมีใครบางคนนอนอยู่เมื่อคืน เขาบิดขี้เกียจแล้วจึงใช้มือขยี้ตาน้อยๆเพื่อเช็ดไล่น้ำตาที่คลอหน่วยบดบังทัศนวิสัย โม่จินเฟิ่งอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่โคร่งคอเสื้อกว้างจนแทบจะหลุดจากไหล่กับกางเกงขาสั้นของคารอสที่ยาวจนปิดหัวเข่าเมื่อมันอยู่บนร่างกายของเขา 

     โม่จินเฟิ่งเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระของตนเองให้เรียบร้อย เขามองชุดนักเรียนที่ถูกจัดเตรียมไว้บนชั้นวาง ชุดขนาดพอดีตัวของเขาเป๊ะนี้ทำให้เขาสงสัยว่าคารอสรู้ขนาดตัวเขาได้ยังไง

หมับ ฟอด!

"หอมจัง" แรงกดสัมผัสและเสียงสูดดมแรงๆเกิดขึ้นที่ข้างแก้มของเขา

     ตอนนี้โม่จินเฟิ่งรู้สึกเหนื่อยใจกับร่างสูงที่เริ่มจะลวนลามเขาพร่ำเพรื่อแล้วจริงๆ ตั้งแต่คารอสเปิดเผยตัวว่าตนเองคือรูบี้นั้น ระดับความปลอดภัยของเขาก็ดูเหมือนจะลดฮวบลงเมื่ออีกคนเอาแต่รุกเข้าหาเขาไม่หยุด


"นี่ชาเขียวมะลิกับคุกกี้ข้าวโอ๊ตของนายเฟเรียส"

"ขอบคุณครับ" เฟเรียสมองคนคอยเปย์ขนมนมเนยให้เขาที่นั่งยิ้มอยู่ฝั่งตรงข้าม

     หลายวันมานี้ความสัมพันธ์ของโม่จินเฟิ่งกับคารอสนั้นจะเรียกว่าเปลี่ยนแปลงไปไม่มากก็น้อย เมื่อร่างสูงผมเงินนั้นมักแสดงความเป็นเจ้าของเขากับคนอื่นอย่างออกนอกหน้านอกตาโดยเฉพาะกับราเอลและเจริอัส 

     อีกทั้งไม่กี่วันก่อนยังบุกไปพบและพูดคุยกับพ่อของเขาถึงที่คฤหาสน์ เขาไม่รู้ว่าทั้งสองคุยอะไรกันบ้างเพราะถูกกันตัวออกมาจากห้อง แต่ที่แน่ๆคือพ่อของเขาหน้าบึ้งเดินตึงตังมาหาเขาที่ห้องหลังจากคารอสกลับไป

"ลูกยังเด็ก! ตั้งใจเรียนก่อนอย่าพึ่งคิดเรื่องความรัก เข้าใจนะ!"

ปัง!

     พูดเสร็จก็หันหลังออกไปแถมปิดประตูเสียงดังจนเขากลัวว่ามันจะพัง แอบคิดว่าประตูมันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะไม่เห็นต้องรุนแรงเลย

'ทำไมต้องเกรี้ยวกราดขนาดนี้ครับคุณพ่อ!'

     นอกจากเรื่องความสัมพันธ์อันคลุมเครือของเขากับคารอสจะเป็นเรื่องดังในวิทยาลัยที่หลายๆคนมักพูดถึงก็ยังมีอีกเรื่องที่ดังไม่แพ้กันทั้งยังสร้างความตื่นตระหนกและหวาดกลัวไม่น้อยแก่นักเรียนของวิทยาลัยแห่งนี้

'การปรากฏตัวอีกครั้งของคิลเลอร์แบล็ค'

     อาชญากรตัวร้ายที่ปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อสองสามปีก่อน การก่อการร้ายโดยขโมยข้อมูลขององค์กรความมั่นคงแห่งชาติและการสังหารหมู่เจ้าหน้าที่อันน่าสยดสยองจนเป็นที่หวาดกลัวของผู้คน ตัวตนของคนๆนี้ยังเป็นปริศนา เจ้าหน้าที่จึงตั้งฉายาให้เขาว่าคิลเลอร์แบล็กหรือเรียกสั้นๆว่าเคบี แต่เมื่อครึ่งปีก่อนข่าวคราวของคิลเลอร์แบล็คก็หายไป

     การกลับมาของคิลเลอร์แบล็คที่ปรากฏตัวหลังเหตุการณ์ก่อการร้ายที่ทีมของคารอสไปทำภารกิจนั้น ทำให้ประชาชนและเจ้าหน้าหลายคนบาดเจ็บแต่ก็ไม่สาหัสเพราะมีคารอสเข้าต่อสู้ช่วยเหลือพวกเขาเอาไว้ได้ ยังดีที่นอกจากเคบีแล้วยังมีอาชญากรคนอื่นที่เป็นลูกน้องของฝ่ายนั้นมาด้วยอีกไม่กี่คน ไม่งั้นอาจจะตรึงมือเจ้าหน้าที่มากเกินไปจนมีคนเสียชีวิตจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ก็ได้

     ไม่นานมานี้ยังมีข่าวภายในแว่วมาว่ามีนักเรียนของวิทยาลัยเราถูกลอบทำร้ายโดยคิลเลอร์แบล็คออกมาด้วย แต่ที่น่าแปลกใจคือทำไมอาชญากรระดับท็อบคนนั้นถึงทำเพียงลอบทำร้ายแทนการสังหารเช่นปกติ หรืออาจเป็นเพราะอีกฝ่ายต้องการท้าทายอำนาจและการรักษาความปลอดภัยของนักเรียนของวิทยาลัยการทหารอันดับหนึ่งของโลกนี้กันแน่?

'การหยอกล้อเช่นนี้ของเคบีคงทำให้พวกเบื้องบนเดือดดาลไม่น้อย'


"เป็นอะไรไปครับคารอส"

     หลังเลิกเรียนวิชาคณิตศาสตร์คาบสุดท้ายของวันนี้ โม่จินเฟิ่งที่กำลังเก็บข้าวของลงกระเป๋าก็เหลือบไปเห็นราเอลที่เดินยิ้มร่าตรงมายังพวกเขาทั้งสอง ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากทักทายนั้นกลับถูกคารอสคว้าข้อมือลากออกมาจากโต๊ะเรียนซะก่อน 

"อย่าเข้าใกล้หมอนั่น" เขามองคนผมเงินที่กำลังขมวดคิ้วยุ่ง

"ทำไมครับ?"

"....."

"เฮ้อ~ เข้าใจแล้วครับ"

"ดีมาก" 

     โม่จินเฟิ่งมองคนที่ยกมือขึ้นลูบศีรษะเขาอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มอบอุ่นของร่างสูงคงทำให้เขาสบายใจและรู้สึกดีเช่นเคยหากเขาไม่สังเกตเห็นความกังวลที่วาบผ่านแววตาจากนัยน์ตาสีแดงของคนตรงหน้า


"ขอโทษนะครับคารอส"

     โม่จินเฟิ่งได้แต่กล่าวขอโทษคารอสในใจเป็นสิบรอบเพราะถึงเขาจะพึ่งเอ่ยรับปากรับคำคารอสไป แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้เขากลับมายืนอยู่ในห้องพักของเขาและราเอลในหอพักวิทยาลัยหลังจากแยกทางกับคารอสที่มีธุระด่วนต้องกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลดีไวเลอร์

'ก็ใครใช้ให้เขาทำตัวเป็นแมวขี้ลืมกันเล่า'

     โม่จินเฟิ่งลืมคูปองส่วนลดร้านอาหารเปิดใหม่ที่เขาตั้งใจจะไปลิ้มรสของขึ้นชื่อของร้านที่หลายคนมารีวิวในโลกออนไลน์กันให้วุ่นว่าอร่อยนักอร่อยหนา ถ้าถามว่าค่อยมาเอาไม่ได้งั้นเหรอ? ไม่ได้น่ะสิในเมื่อคูปองนั่นมันจะหมดอายุภายในวันนี้แล้ว ถึงเขาจะมีเงินมากมายจากค่าขนมรายเดือนที่คุณพ่อสายเปย์อย่างเกียร์ริคมอบให้แต่จะบอกให้ว่าหนึ่งในนิสัยของเฟเรียสที่ซ้อนทับกับเขานั้นก็คือ 'ขี้งก'

"เจอแล้ว! รีบไปดีกว่า"

     เมื่อโม่จินเฟิ่งค้นหาคูปองที่ถูกเก็บอย่างดีในลิ้นชักของโต๊ะข้างเตียงเจอแล้ว เขาก็เดินออกจากห้องนอนของตนเองผ่านห้องรับแขก ก่อนที่จะทันได้เอื้อมมือไปหมุนลูกบิดประตูนั้นลูกบิดก็ถูกหมุนจากภายนอกและถูกเปิดออกปรากฏร่างบางของหนุ่มน้อยน่ารักอย่างราเอล คนตรงหน้าฉีกยิ้มกว้างเปลี่ยนใบหน้าเรียบนิ่งเย็นชาก่อนหน้านี้เป็นสดใสร่าเริงในทันทีที่เห็นเขาพร้อมกับกระโดดกอดเขาแน่น

"อ๊ะ! เฟย์นี่น่า ผมคิดถึงเฟย์จังเลย~" 

     แม้จะแปลกใจที่ได้เห็นใบหน้าเรียบนิ่งเย็นชาต่างจากปกติก่อนหน้านี้ของราเอลเพียงเสี้ยวนาทีแต่เขาก็พยายามไม่ใส่ใจ โม่จินเฟิ่งที่กำลังจะยกแขนขึ้นกอดตอบคนตรงหน้าชะงักเมื่อได้กลิ่นอะไรบางอย่าง

'กลิ่นสนิม ไม่สิ นี่มันกลิ่นเลือด!' 

ฉึก!

     ร่างกายของโม่จินเฟิ่งเกร็งขึ้นเพราะสัญญาณอันตรายที่ได้รับจากลางสังหรณ์ของตน แต่ก่อนที่โม่จินเฟิ่งจะทันได้ตอบโต้หรือผละตัวออกจากร่างที่บางกว่าตนเอง เขาก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หลังคอ เรี่ยวแรงที่เคยมีพลันหายไปอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อทุกส่วนอ่อนแรงจนเขายืนไม่อยู่ ทำได้แค่ทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงภายใต้วงแขนของราเอลที่ยังคงกอดรัดเขาอยู่ สายตาของเขาพร่ามัวความรู้สึกเลื่อนลอยจนแทบจะสิ้นสติแต่ยังพอรับรู้ได้ว่ายังมีคนบางคนอยู่ข้างกาย รับรู้ถึงสายตาร้อนแรงที่จ้องมองมายังเขาได้ดี

'มันคงไม่ใช่อย่างที่เขาคิดใช่ไหม'

"คุณน่ะควรเป็นของผมไม่ใช่มัน" เสียงที่เคยเล็กนุ่มของราเอลเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบอยู่ข้างหู

"ระ ราเอล..." เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป



Special Talk

เกียร์ริค : ลูกข้าใครอย่าแตะ! ใครคิดจะจีบระวังลูกปืน

คารอส : ใครก็หยุดฉันไม่ได้ เฟเรียสน่ะของฉัน!

โม่จินเฟิ่ง : ขอเถอะครับคารอส เอามือออกไปจากตรงนั้นได้แล้ว!

เจริอัส : ทำไมตอนนี้ฉันไม่มีบท (-_-)

ราเอล : อะไรคือการให้หนุ่มน้อยน่ารักอย่างผมเป็นตัวร้ายกัน อยากโดนเฉือดใช่ไหมครับเฟยเฟิ่ง หืม~ (ลับมีด)

เฟยเฟิ่ง : กะ กลัวแล้วค่า ฮือออออ

Talk : วันนี้เฟยขับรถจากมอกลับบ้านหลังจากเรียนเสร็จนะ เลยต้องกลับมาแต่งต่อที่บ้าน อัพช้าไปหน่อยขอโทษด้วยน้าาาา~ อยากบอกว่าคำอวยพรของทุกคนสัมฤทธิ์ผลมาก ตอนทำข้อสอบนี่หัวแล่นเลย แล่นลงทะเลนะ 555 (ล้อเล่นจ้า ทำข้อสอบได้อยู่นะ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 455 ครั้ง

258 ความคิดเห็น

  1. #258 supansa972548 (@supansa972548) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 23:21
    ราเอลคงเป็นKBจริงๆสินะ
    #258
    0
  2. #216 Yok Poog (@yok-poog) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 13:31
    เดาไว้ไม่ผิดจริงๆ นี้สินะที่นายหายไปบ่อยๆ แซ่บค่าาาา ลูกข้าใครอย่าแตะ!! รักพ่อออิอิ
    #216
    0
  3. #203 Alinas (@Alinas) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 17:40

    เป็นแบบที่ชั้นคิดจริงๆ​ด้วย!!!

    #203
    0
  4. #189 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 19:25
    ราเอลลล!!
    #189
    0
  5. #154 sci-ch (@sci-ch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:41
    ราเอลทำงี้ไม่ได้นะคะ
    #154
    0
  6. วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 06:54
    หนูราเอลเป็นคิลเลอร์แบล์กรึเปล่าาาาาาาาาาา
    #126
    0
  7. #125 star rose (@nice0303) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 21:32
    หุหุ ความงกเป็นเหตุ
    #125
    0
  8. #124 Mercurymom (@Mercurymom) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 16:14
    สู้ๆโปรดมาต่อ
    #124
    0
  9. #122 WorldOfDucks (@WorldOfDucks) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 14:52

    สู้ๆค่าาาาา ขอให้สอบสบายๆไม่ปวดหัวค่าาา
    #122
    1
  10. #121 star rose (@nice0303) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 13:01
    ขอให้สอบได้คะแนนดีๆนะค่ะจะรอตอนต่อไปน้า
    #121
    1
  11. #120 ·[PIERO]· (@Aed05102002) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 09:31
    สู้ๆค่ะ ขอให้สอบผ่านนะคะ
    #120
    1
  12. #119 ソンオー (@ruins) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 09:08
    สู้ๆน่า ตั้งใจอนสนะ ถ้าอนส ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยA
    #119
    1