NewWorld! อย่ามายุ่งกับตัวประกอบอย่างผมเลยครับ!

ตอนที่ 7 : [NewW 1.5] ตัวประกอบอย่างเขาก็เสียทีหนุ่มน้อยน่ารักได้เช่นกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,767
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 546 ครั้ง
    2 ก.ค. 61

[NewW 1.5] ตัวประกอบอย่างเขาก็เสียทีหนุ่มน้อยน่ารักได้เช่นกัน

"ฉันต้องไปทำธุระที่ค้างคาไว้ นอนเป็นเด็กดีอยู่ที่นี่ อย่าดื้อ อย่าซนล่ะ"

     โม่จินเฟิ่งมองคารอสที่กำลังเดินออกไปจากห้องพยาบาลหลังพาเขามาส่ง เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำแผลให้เสร็จสรรพพร้อมกำชับให้นอนพักด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่กลับส่งสายตามากดดันเขาให้พยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้ อีกฝ่ายทำตัวราวกับเขาเป็นผู้ป่วยอาการโคม่าใกล้สิ้นใจต้องนอนแต่บนเตียงเสียอย่างนั้น

"ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ" เขาพึมพำออกมาเล็กน้อยเมื่ออยู่คนเดียวภายในห้อง

'อายุมากกว่านายตั้งหลายปีด้วย'

ครืน

     เขาหันไปมองประตูห้องพยาบาลที่ถูกเลื่อนเปิดอีกครั้ง ทีแรกนึกว่าคารอสอาจจะลืมของอะไรไว้แต่คงจะไม่ใช่ ในเมื่อไม่มีของอะไรที่พอจะเป็นของเจ้าตัววางอยู่เลย 

"เฟเรียส ผมมาเยี่ยมครับ"

     โม่จินเฟิ่งมองมือปริศนาที่เกาะประตูก่อนจะค่อยๆโผล่หัวทุยๆสีน้ำตาลอ่อนออกมา ใบหน้าน่ารักนั้นแดงเรื่อเต็มไปด้วยความประหม่า เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายมาอยู่ที่นี่

"ราเอล?"

"ครับ!" 

     ราเอลสะดุ้งออกมายืนตัวตรงแขนสองข้างเกร็งแนบลำตัวให้เขาเห็นอีกคนได้ทั้งตัว โม่จินเฟิ่งรู้สึกขำขันกับปฏิกิริยาท่าทางของราเอลยามเขาเอ่ยชื่ออีกฝ่ายไม่น้อย 

'มันก็ดูน่ารักดี เหมือนสัตว์ตัวเล็กๆเลย'

"เข้ามาสิ" เขาอมยิ้มบางส่งให้อีกคน

"เป็นยังไงบ้างครับ ผมขอโทษนะที่เข้าไปช่วยไม่ได้"

     มันก็สมควรที่ราเอลจะเข้ามาไม่ได้ล่ะนะ ในเมื่ออีกฝ่ายดูบอบบางซะขนาดนี้อีกทั้งกลุ่มคนที่ยืนบดเบียดกันก็มีมากมาย ตัวเขาเองถ้าไม่ผ่านการว่าจ้างหลายๆงานมาอย่างโชกโชนก็คงไม่มีสกิลการแทรกตัวให้ไหลไปกับฝูงชนจนหลุดมายืนด้านหน้าโดยถาดอาหารไม่คว่ำได้แบบนั้น

"ไม่ใช่ความผิดของนายเลย เป็นผมเองที่ไม่ระวัง" อีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องขอโทษเขาเลยสักนิด

"จริงสิ! ผมเอานี่มาให้" 

"ชิพข้อมูล?" เขามองของชิ้นเล็กในมือราเอล

"เฟเรียสเป็นรูมเมทกับผมนะครับ ตอนที่รู้น่ะผมดีใจมากเลยล่ะ!" ราเอลยิ้มแก้มแทบปริยามทำท่านึกถึงเหตุการณ์ตอนที่ไปตรวจรายชื่อหอพักที่ตนเองอยู่ 

     พอรู้อย่างนี้โม่จินเฟิ่งจึงนำชิพที่ได้สอดเข้าช่องเล็กของนาฬิกาบนข้อมือเพื่อลงรหัสข้อมูลกุญแจและคีย์การ์ดเพื่อใช้แสกนเข้าหอพัก

     หอพักที่ราเอลพูดถึงเป็นหอพักที่นักเรียนที่เรียนอยู่ที่นี่มีกันทุกคน ขึ้นอยู่กับว่าแต่ละคนจะอยู่หรือไม่ ทางวิทยาลัยไม่ได้บังคับถ้าหากจะอยู่ที่บ้านแต่ก็ยังสามารถเข้าพักในหอได้ทุกเมื่อถ้าต้องการ อย่างเช่นมีกิจกรรมหรืองานเทศกาลอะไรที่นักเรียนต้องเลิกงานดึก

"ขอบคุณนะที่เอาชิพมาให้"

"ด้วยความยินดีครับ! อะ เอ่อ แล้วเฟเรียสจะพักอยู่บ้านหรือที่หองั้นเหรอ"

"คงพักที่บ้านน่ะ"

"งั้นเหรอครับ..." น้ำเสียงหงอยเหงาดังขึ้นแผ่าเบา ราเอลก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง

"แต่คงจะมาพักที่หอบ้างน่ะนะ"

     พอรู้ตัวอีกทีก็เผลอพูดให้ความหวังอีกฝ่ายไปซะแล้ว แต่ว่าบางทีโม่จินเฟิ่งอาจจะได้มานอนหอเร็วกว่าที่คิดก็ได้ใครจะรู้ ยิ่งมีพี่ชายตัวดีที่เกลียดเขาเข้าไส้คอยหาเรื่องทุกวัน ขนาดหน้ายังไม่อยากจะเจอแต่พอเจอก็มองเขาอย่างกับไปฆ่าพ่อฆ่าแม่อีกฝ่าย

'ว่าแต่พ่อของเจริอัสก็พ่อเขาเหมือนกันนี่นา'

"จริงเหรอครับ! ดีจังเลย~"

"อ๊ะ!" 

     โม่จินเฟิ่งตกใจเล็กน้อยที่อยู่ๆร่างบางที่สูงพอๆกันก็กระโดดเข้ามากอดโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว ท่าในตอนนี้คือโม่จินเฟิ่งที่กึ่งนั่งกึ่งนอน ข้อศอกเท้ากับเตียงและมีศีรษะของราเอลวางอยู่บนไหล่ซ้าย ใบหน้าของอีกฝ่ายแนบกับข้างแก้มเขา แขนข้างหนึ่งกอดพาดไหล่ขวาของโม่จินเฟิ่งส่วนอีกข้างกอดรอบเอวเขาแน่น ขาข้างหนึ่งของราเอลวางค้ำอยู่ระหว่างขาทั้งสองของเขา

'ท่านี้มันจะล่อแหลมเกินไปไหม?'

"ไม่เห็นต้องดีใจขนาดนั้นเลย"

"ต้องดีใจสิครับ ฮึก ก็ผมน่ะอยู่คนเดียวมาตลอด ผมเป็นแค่เด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ฮะ ฮึก คนอื่นๆก็ไม่ค่อยชอบผมเลย ไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับเด็กกำพร้า มีแค่เฟเรียสที่ยิ้มให้ผม ฮึก ฮือ"

     โม่จินเฟิ่งที่ตบหลังราเอลเบาๆในตอนแรกก็เปลี่ยนมาลูบหัวปลอบเมื่อราเอลเริ่มระบายสิ่งต่างๆออกมาพร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างหูเขา โม่จินเฟิ่งสงสารเด็กหนุ่มผู้น่ารักตรงหน้าไม่น้อยที่ต้องมีชีวิตที่โดดเดี่ยวแบบนั้น

"ไม่ต้องร้องหรอก ผมจะเป็นเพื่อนกับราเอลเองนะ"

"ฮึก ขอบคุณมากนะครับ" แม้เสียงและลมหายใจที่กระทบอยู่ข้างหูจะทำให้เขารู้สึกแปลกๆ แต่ก็ยังนิ่งให้อีกฝ่ายกอดอย่างเป็นที่พึ่ง

     โม่จินเฟิ่งปลอบราเอลอยู่สักพักจนอีกฝ่ายเริ่มดีขึ้น หยุดที่จะร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้ว เขายอมรับว่าเป็นพวกแพ้น้ำตาโดยเฉพาะเด็กที่น่ารัก ในสายตาของโม่จินเฟิ่งราเอลให้ความรู้สึกเหมือนน้องชายที่เป็นแค่เด็กชายตัวเล็กๆนั้นทำให้ใจของเขาอ่อนยวบ ตอนที่ราเอลร้องไห้เขาจึงเผลอแสดงความอ่อนโยนออกมาทั้งที่ปกติตัวเขามักจะนิ่งเฉยและเฉื่อยชาต่อทุกสิ่ง

"ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม" เขาถามเมื่อราเอลผละหน้าออกมา

"ครับ อ๊ะ! นัยต์ตาของเฟเรียสเป็นสีม่วงเหรอครับ"

     เป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีใครสังเกตหรือมองเห็นนัยต์ตาของโม่จินเฟิ่งได้ชัดนัก เนื่องจากผมหน้าม้าที่ยาวจนปิดใบหน้าไปเกือบครึ่งทำให้มองเห็นดวงตาแค่ลางๆจนเหมือนตาเขาจะมีสีดำเพราะเงาผม แต่เพราะท่านอนของเขาในตอนนี้ทำให้ผมหน้าม้าทางขวาปัดลงมาด้านข้าง ราเอลจึงสามารถมองเห็นสีตาที่แท้จริงของเขาได้ชัดเจน

"สวยจัง..."

     ราเอลจ้องมองดวงตาสีม่วงอเมทิสต์คู่สวยของเฟเรียสอย่างหลงใหลราวต้องมนต์สะกด แขนที่ราเอลเคยกอดพาดไหล่คนตรงหน้าก็เปลี่ยนมาใช้มือไล้ใบหน้าเรียวลากยาวมาถึงบริเวณเปลือกตาบาง ขนตาเป็นแพสวยนั้นเข้ากับดวงตาอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

     ราเอลเอนตัวไปด้านหน้ามากขึ้นจนใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ ร่างของเฟเรียสที่อยู่ตรงหน้าเองก็เอนหลังลงเพื่อเพิ่มระยะห่างที่มีเพียงน้อยนิดและอาจเพราะแขนที่เริ่มชาจากการเท้าเตียงเป็นเวลานานจึงทำให้อีกฝ่ายลงไปนอนราบกับเตียงอย่างรวดเร็ว

"ดวงตาของเฟย์ สวยมากเลยครับ..." 

     ราเอลใช้มือปัดผมหน้าม้าที่เหลือออกไปด้านข้างจนหมดทำให้เขาเห็นดวงตาของเฟเรียสได้อย่างชัดเจนทั้งสองข้าง มันงดงามจนแทบไม่อาจละสายตา เขาก้มลงไปมองใกล้ขึ้นเรื่อยๆจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ดวงตาที่กำลังฉายความมึนงงของเฟเรียสทำให้เขารู้สึกว่ามันช่างน่ารักและ...

'น่าแกล้ง'

[โฮสต์ครับ!]

พรึ่บ

'กะ เกือบไปแล้ว!'

     โม่จินเฟิ่งหันหน้าหนีอย่างรวดเร็วจนกลัวว่าคอจะเคล็ดพรางดันตัวราเอลออกเบาๆเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนใบหน้าแทบจะชิดติดกันและริมฝีปากที่เกือบจะแตะกันอยู่รอมร่อ ร่างกายที่บดเบียดเข้ามาแนบชิดติดกันจนรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของราเอล

     เขารู้สึกยินดีเมื่อหมิงหมิงที่หายเงียบไปนานตะโกนเรียกสติเขาทันก่อนที่ราเอลจะทำอะไรแปลกๆกับเขาไปมากกว่านี้

"อ๊ะ! ขะ ขอโทษครับ พอดีผมเห็นว่าตาของเฟย์สวยมากก็เลยอยากดูใกล้ๆ"

"อืม ไม่เป็นไร ว่าแต่ว่านายเรียกผมว่าเฟย์?"

"เรียกไม่ได้เหรอครับ" ถ้าราเอลมีหูกับหาง เขาคิดว่ามันคงลู่ลงเหมือนน้องหมาที่เขาเคยเห็นแน่ๆ

"ก็ได้อยู่หรอก" แม้ชื่อมันจะดูน่ารักมุ้งมิ้งไปสักหน่อยกับผู้ชายแบบเขา

     โม่จินเฟิ่งขยับตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อราเอลลุกออกจากตัวของเขาไปนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงเช่นเดิม ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองรึเปล่าที่เห็นแววตาคล้ายเสียดายอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววิของราเอล

"ถ้างั้นนอนพักเถอะครับ เดี๋ยวผมต้องไปเรียนต่อแล้ว ถ้ายังไงก็มานอนด้วยกันที่หอพักบ้างนะครับ ผมจะรอ"

'นายมีปัญหากับการใช้คำนะราเอล' 

"อืม" พอตอบกลับคนที่มองมาอย่างคาดหวังแล้ว ราเอลยิ้มกว้างก่อนเดินออกจากห้องไป

'เฮ้อ~ ในที่สุดเขาก็ได้อยู่อย่างสงบสักที'



Special Talk

โม่จินเฟิ่ง: ราเอลคงเหงามากสินะ ไว้เขาหนีตัวอันตรายอย่างพี่ชายไปนอนที่หอบ้างดีกว่า

เมริลิน: แต่ทำไมฉันคิดว่าราเอลอันตรายกว่าล่ะ (กรี๊ดในใจแอบมองเหตุการณ์ในห้องพยาบาล)

เจริอัส: ฉันไม่ใช่ตัวอันตรายนะ! แค่เผลอพลั้งมือนิดๆหน่อยๆกับหมอนี่แค่นั้นเอง

ราเอล: เฟย์เนี่ยน่ารักจังเลยน้า~

คารอส: .....(บีบแก้วน้ำในมือจนแตกละเอียด)

เฟยเฟิ่ง: เด็กมันร้าย!

Talk: กลับมาพร้อมความฟิน(ไม่)เบาๆกับสกิลการรุกของหนุ่มน้อยน่ารักอย่างราเอล (*///*) อ้ากกกก! อยากจะกรีดร้องแต่กลัวคนข้างบ้านหาว่าบ้า!

☆ ไปเที่ยวต่างจังหวัดมาเน้อเลยไม่ได้ลงตั้งสองวัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 546 ครั้ง

252 ความคิดเห็น

  1. #231 Hummai (@15975347) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 17:03
    นี่มันหมาป่าหุ้มหนังลูกเจี๊ยบ(?)!!!!
    #231
    0
  2. #210 Yok Poog (@yok-poog) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 11:01
    ใช่ลืม...ลืมนายนั้นล่ะ!! อย่าคิดว่าเขาไม่อันตรายเพียงเพราะว่าเขาเหมือนสัตว์ที่น่ารัก จริงๆเขาอาจเป็นสัตว์ป่าก็ได้~
    #210
    0
  3. #191 B-T3 (@biwbiw1313) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:26
    จริงมาก เด็กมันร้าย!
    #191
    0
  4. #183 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 18:43
    ราเอลทำคะแนนไปเยอะแล้วคารอสส
    #183
    0
  5. #160 jkooktaev (@jkooktaev) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:27
    ร้ายกาจมาก มีความใช้หน้าตาที่น่ารักให้เป็นประโยชน์
    #160
    0
  6. #149 sci-ch (@sci-ch) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:59
    ราเอลทำคะแนนแซงละคะคารอส
    #149
    0
  7. #109 KuppaKP (@KuppaKP) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:48
    คารอสรีบทำคะแนนเร็ว
    #109
    0
  8. #44 Proud (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 00:30

    ดีต่อใจจจจ//ตบบ่าคารอส ทำใจเถอะนะ นางมีเสน่ห์555 โดนคารอสกระทืบ

    #44
    0
  9. #42 `BaByMind_ (@ikmzksskOO) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 05:30
    โอ้ย ใจบางงงง>\\\< กับเด็กน่ารักๆ อ่านไปจินตรนาการไป โอ้ยยย ใจฉัน
    ย้ายทีมแปป ลาก่อนคารอส แล้วฉันจะมาใหม่เมื่อนายทำคะแนนๆ ตอนนี้ เด็กน้อยของเค้า แซงๆ อร้ายๆ
    #42
    0
  10. #41 อาริน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:45

    ล...เลือกทีมไม่ถูกเลยยยย ขอเหมาหมดไปก่อนละกันค่ะ!!! * *

    #41
    0
  11. #40 KilzHuntress (@KilzHuntress) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 17:18
    ทีมพี่ชาย! เฮ้!
    #40
    0
  12. #39 S.S.A. (@4349) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 15:55
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #39
    0
  13. วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 12:01
    หื้มมมมมม ไม่ใช่เล่นๆ
    #38
    0
  14. #37 pintukarn605 (@pintukarn605) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 08:16
    อ่านในเเถวเกือบกริ๊ดอ่ะ
    #37
    1