"FAKE" Moon Rising จันทราล่มสลาย

ตอนที่ 11 : Part 7 Goddess Moon -2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 924
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 มี.ค. 52


Part 7 : Goddess Moon -2

เด็กสาวเบื้องหน้านั่นก็เปรยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่จะยื่นืมอของตัวเองออกมาเบื้องหน้าราวกับจะเป็นการเชิญชวน

แต่จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ได้....

เพราะมือนั่นคว่ำลง

 

“ข้าต้องการ....”

 

“ให้เจ้ามาเป็นอัศวินของข้า”

 

คอรัลเลิกคิ้วเรียวและเบิกตากว้างขึ้นมาทันทีทันควันเมื่อได้ยินคำพูดของเด็กสาวตัวน้อยๆเบื้องหน้าตนเองคนนั้น แต่กระนั้นเขาก็ต้องหรี่ตาลงและตีสีหน้าจริงจังเมื่อเห็นว่านั่นไม่ใช่คำล้อเล่นหรือคำพูดพร่ำเพรื่อที่ไร้สาระ

 “ทำไม.......”

รอยยิ้มบางๆ

ได้เหยียดออกราวกับเย้ยหยัน

“ท่านถึงได้เลือกข้าล่ะครับ”

ยังมีคนอื่นมีมากมาย

เพรียบพร้อมด้วยอำนาจประสบการณ์พี่น้องและผองเพื่อนที่เต็มไปด้วยพลานุภาพจนใครๆก็ต้องย่ำเกรง

ดวงตาสีแดงฉานของจิ้งจอกหนุ่มจ้องมองเด็กสาวเบื้องหน้านั่น ก่อนที่จะหัวเราะออกมาอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางสายตาของจิ้งจอกเงินที่ก้มลงและเบนหน้าหนี

เหตุผลมากมายที่ไม่ต้องบอกกล่าวต่างคนต่างก็เข้าใจ....

“....ทำไม.....งั้นหรือ?

เด็กสาวครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะหลุดหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงตลกขบขันอันแสนเสแสร้ง

ใบหน้ายังคงราบเรียบ

รอยยิ้มหยันมีเพียงความเหยียดหยามและสมเพชตัวเอง

 

“ก็เจ้าน่ะ.....เป็นคนที่หักเขาของจักรพรรดิมาได้เลยไม่ใช่หรือไร”

 

โกหก....

 

“คนมีฝีมือแบบนั้นน่ะ.....”

 

โกหก....!

 

“ใครจะโง่ปล่อยไปกันเล่า?

 

โกหก!!!!

 

เจ้ามันก็แค่อยากจะได้คนที่เหมือนกับตัวเองเอาไว้เท่านั้นเอง

 

เอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองโดดเดี่ยว....

 

ดวงตาสีเหลืองทองจ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง ก่อนที่จะค่อยๆปรือดวงตาปิดลงอย่างช้าๆด้วยท่าทีราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะการหาเรื่องกับเทพธิดาจันทราคนนั้นไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นัก

แม้ว่าจะแปลกใจนิดๆ....

เทพธิดาที่สูงส่งคนนั้น

กลับเป็นเพียงเด็กตัวน้อยๆธรรมดา

แต่การสนทนาในคราวนี้นั้น...อาจจะเป็นตัวชี้เป็นชี้ตายกับเผ่าจิ้งจอกทองก็ได้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ไป

เพราะเช่นนั้น

เขาก็ไม่สามารถที่จะเอาความรู้สึกหรืออะไรมาทำให้การสนทนาในคราวนี้ล่มโดยเด็ดขาด

เทพธิดาจันทราน่ะ

เป็นคนที่สูงส่งและเพรียงพร้อมไปด้วยอำนาจ

 

ถ้าเกิดได้มาเป็นพวก....

แทบนึกภาพไม่ออก

ว่าอำนาจของเธอนั้น จะทำให้ทุกอย่างรุ่งเรืองได้มากถึงเพียงไร

 

“คิก....”

รอยยิ้มบางๆยังคงอยู่บนใบหน้าของเด็กน้อยที่จ้องมองคอรัลราวกับกำลังจะสอบถามทางอ้อมว่าจะเอาอย่างไรต่อไป

ซึ่งคอรัลก็เงยหน้าขึ้นมา

ก่อนที่จะยิ้มกว้างให้ด้วยรอยยิ้มที่แสนร่าเริงเหมือนเดิม

 

แด่เผ่าพันธุ์....แด่พี่น้อง

 

ท่านจะเป็นคนที่ตัดสินทุกอย่างเกี่ยวกับพวกเรา

 

“เช่นนั้น....”

 

“ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อท่าน เทพธิดาจันทรา”

 

จิ้งจอกทองตนนั้นประกาศออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและแสนสุขุม และจ้องมองเนตรสีแดงฉานที่เหมือนกับตัวเองด้วยแววตาราบเรียบที่แสนจริงจัง

 

“ถ้าเกิดท่านจะเอาชีวิตของข้าไป ข้าก็พร้อมที่จะยกให้ท่าน”

 

ชีวิตนี้มันมีค่าไม่มากเท่าไหร่นัก

ถ้าหากเทียบกับพวกคนเหล่านี้

 

“หากท่านให้คำสัญญา....”

 

ดวงตาสีเหลืองทอง

จ้องสบเนตรสีฉานที่ไร้ซึ่งความบริสุทธิ์และไร้เดียงสา

 

 “ว่าแสงจันทร์ของท่าน”

 

“จะปกปักษ์พวกเราจะไปชั่วนิรันดร”

 

คอรัลจ้องมองเนตรสีแดงฉานของเด็กน้อยคนนั้นที่เหมือนกับกำลังเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจหน่อยๆ...

แต่กระนั้น

เธอกลับยิ้มออกมาเหมือนเดิม

 

“ตราบเท่าที่ราตรียังคงเป็นสีดำสนิท ตราบเท่าที่สายลมที่พัดจากทิศเหนือยังคงมีความเย็นและหนาวเหน็บจนทำให้ลมหายใจเป็นสีขาว”

เด็กสาวคนนั้นวาดมือออกไปด้านข้าง แล้วลั่นวาจาออกมาด้วยท่วงทำนองที่แสนระรื่นหูซึ่งฟังแล้วราวกับคำสัตย์สาบาน

 

“ตราบจนกว่าที่ร่างของข้านี้จะสลายหายไป”

 

 

“ข้าขอสัญญา”

 

“ไม่ว่าเมื่อไหร่....ดวงจันทร์จะทอประกายปกป้องพวกเจ้าไปตลอดกาล”

 

เด็กสาวที่คนนั้นได้ลั่นวาจาที่แสนทรงพลังและหนักแน่น และจ้องดวงตาสีแดงฉานของคอรัลเขม็งเหมือนกับเพื่อเป็นการยืนยันว่าจะไม่มีทางผิดคำสาบานของตัวเองเด็ดขาด

 

“ถ้าเช่นนั้น.....”

 

ชายหนุ่มเชยมือของเด็กสาวเบื้องหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

 

“เขี้ยวของข้านี้ ก็จะเป็นหอกดาบให้ท่านตราบจนกว่านิรันดร์กาลจะสิ้นสุดลง”

 

ริมฝีปากแนบลงไปบนหลังมือของเด็กสาวคนนั้นอย่างนุ่มนวล เหมือนกับจะเป็นการกล่าวคำสาบานด้วยความนอบน้อม

ดวงตาสีเหลืองทองของจิ้งจอกสีเงินด้านหลังนั้นจ้องมองมา ก่อนที่จะยิ้มบางๆออกบนใบหน้าของตัวเองเพื่อเป็นการแสดงความยินดีเงียบๆ

การที่ได้เทพธิดาแห่งัจนทรามาคุ้มหัวให้แบบนี้....

ก็เท่ากับการประกาศไม่ให้ใครเข้ามาทำร้ายหรือว่าทำอะไรพวกพ้องของตัวเอง...

 

ดีแล้ว....

 

รอยยิ้มบางๆบนใบหน้าของหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราคนนั้นยังคงไม่จางหายไปไหน มันยังคงปรากฏอยู่อย่างนั้นเพื่อเป็นการแสดงความยินดี

 

เทพธิดาแห่งจันทรายังเห็นค่าในอัญมณีสีแดงฉานนั่นเลย....

 

เผ่าของนายน่ะ....

 

จะต้องก้าวขึ้นไปยืนในระดับที่สูงกว่านี้ได้อย่างแน่นอน

 

“ตั้งแต่วันนี้ไป....เผ่าจิ้งจอกทองจะไปอยู่กับเรา”

 

เด็กสาวคนนั้นสะบัดมือออกไปด้านข้าง ก่อนที่จะก้าวเท้าเท้าเดินกลับหลังด้วยท่าทีที่แสนสง่างามเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่ง

ชายเสื้อคลุมสีขาวพลิ้วสยาย

เช่นเดียวกับเส้นผมสีเหลืองทองท่เหมือนกับดวงจันทร์นั่น

คอรัลยันกายลุกขึ้นด้วยท่าทีราบเรียบ ในขณะที่ลูเช่กัดริมฝีปากของตัวเองแน่นแล้วเบนหน้าหนีโดยที่ไม่รู้ตัว

บางอย่าง...

มันรู้สึกเหมือนกับเจ็บแปลบขึ้นมา

 

“ลูเช่?

 

จิ้งจอกทองครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วจ้องมองใบหน้าของหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราที่กำลังเบนหน้าหนี

ดวงตาคู่นั้น

เหมือนกับจะเจือไปด้วยความรู้สึกผิด

 

“เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า ลูเช่?

 

อย่ามอง....

เจ้ามองมาทางข้าด้วยสายตาแบบนั้นทำไมกัน

 

ต่อจากนี้ไป

เจ้าจะได้ยืนข้างหลัง

 

ได้ยืนเคียงข้างเทพธิดาที่สูงส่งและสวยงามที่สุดในยามราตรีกาลเชียวนะ....

 

“เจ้าโกรธข้าหรือเปล่า....?

 

ยังไม่รีบไปอีก....

เผ่าจิ้งจอกดาราของข้าน่ะ....

 

ช่วยให้เผ่าของเจ้ารุ่งเรืองได้ไม่เท่ากับเวียร่าหรอกนะ

 

คอรัลครางถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกังวล ก่อนที่จะก้มหน้าแล้วมองใบหน้าของจิ้งจอกเงินที่เบนหนีไป

 “จะบ้าเรอะ....”

ลูเช่เพียงคำรามแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาโดยที่ไม่สามารถทำให้มันเป็นคำตวาดด่าได้เหมือนเดิม

เสียง

มันสั่นระริกจนไม่อาจจะควบคุม

 

สีหน้าข้าที่เจ้าเห็น

มันเป็นอย่างนั้นหรือยังไง...

 

“งั้นเหรอ......”

คอรัลถอนหายใจยาวออกมาด้วยท่าทีที่เต็มไปดว้ยความโล่งอก ก่อนที่จะยันกายลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีเหมือนเดิม

ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองร่างของจิ้งจอกสีเงินทียังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม...

แววตาของเนตรคู่นั้น

เต็มไปด้วยความกังวลและความเป็นห่วง

 

จนสุดท้าย

จิ้งจอกทองตนนั้นก็เข่าลงทรุดลงแล้วกอดร่างของลูเช่เอาไว้แน่น โอบเอาไว้ด้วยสองแขน เหมือนกับจะยื้อร่างนั้นเอาไว้กับตัวเอง

 

แม้ว่าความจริงแล้ว...

เขาต่างหากเป็นคนที่ผละจากไป

 

ใบหน้าของจิ้งจอกหนุ่มซุกลงซบที่หลังของจิ้งจอกดาราตนนั้น ในขณะที่ร่างนั้นยังคงนิ่งเหมือนดั่งเดิม

 

“ข้า......ขอโทษ”

 

ข้าขอโทษ ข้าไม่อาจจะปฏิเสธคำพูดของเวียร่าได้....เพราะมันเป็นข้อเสนอที่จำเป็นต่อเผ่าของข้าอย่างมหาศาล....

มันจะเป็นตัวชี้เป็นชี้ตายของพวกข้า....

ซักวัน....

 

ข้าจะพาเผ่าจิ้งจอกดาราของเจ้าไปยืนเคียงข้างข้าให้ได้....

 

“จะมาตลกอะไรเล่า!!!

 

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินคนนั้นสะบัดร่างของคอรัลออกไปทันทีทันควัน ก่อนที่จะแยกเขี้ยวแล้วจ้องมองคนเบื้องหน้านั่นด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเดือดดาล

ปฏิกิริยาทั้งหมด....

ก็ทำให้ดวงตาสีแดงของจิ้งจอกตนนั้นเบิกกว้าง

 

ลดสายตาละหนี

 

ราวกับไม่อยากจะจ้องมองเนตรคู่นั้นของคนที่ผลักไสตัวเอง

 

 “ไปซะสิ!!

 

 ดีแล้วไม่ใช่หรือไง

 

คนที่สูงส่งปานนั้นมาขอคุ้มครองเผ่าของเจ้าเชียวนะ

 

“อย่าให้เจ้านายใหม่ต้องรอ......เข้าใจไหม...”

 

เผ่าของเจ้าน่ะ.....

ให้เรื่องของส่วนรวม มาก่อนเรื่องของตัวเองสิ

 

“ลูเช่....”

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วจ้องมองใบหน้าของจิ้งจอกสีเงินเบื้องหน้าตนเองนั่นที่จ้องมองกลับมาด้วยดวงตาอันแสนน่ากลัว

 

เพื่อไล่ไป....

ไล่เขาออกไป

 

“.....อื้อ.....เข้าใจแล้ว”

 

ว่าเจ้า.....

รังเกียจข้าถึงขนาดนั้น....

 

ว่าเจ้าโกรธ

กับการตัดสินใจของข้าถึงเพียงไร

 

“ข้าไปก่อนนะ”

 

พอเจ้าผลักข้าออกมา.....

ข้าถึงได้รู้สึก

 

เจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองเพียงยิ้มออกมาบางๆด้วยรอยยิ้มที่เสแสร้งทำเป็นสดใสเหมือนเดิม โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลย...

ว่ามันเต็มไปด้วยความเศร้าถึงเพียงไร

 

“รักษา.....ตัวด้วย”

 

คอรัลเพียงกล่าวออกมาสั้นๆพร้อมๆกับก้มหน้าลงด้วยท่าทีราบเรียบ ก่อนที่ชายหนุ่มจะสะบัดเท้าแล้วหมุนตัวเดินออกมา

ชายหนุ่มเอามือแตะที่หน้าอกของตัวเอง ตรงที่ที่โดนอีกฝ่ายผลักออกมาเต็มแรงจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้นนั่น

ก่อนที่จะกำเสื้อตรงนั้นแน่นจนเสื้อยับย่น

 

ทั้งๆที่ไม่ใช่การผลักที่รุนแรงอะไรเลย....

 

แต่มันกลับร้าว....

 

เจ็บร้าวราวกับโดนอะไรทับลงมาบนหน้าอกแรงๆ เหมือนกับโดนทุบที่ภายในร่างกาย

 

เจ็บ

 

เจ็บจนอยากจะร้องไห้

 

ชายหนุ่มหลับตาลง....

ซ่อนดวงตาสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยความหวั่นไหวและความอ่อนแอเอาไว้ใต้เปลือกตา เพื่อไม่ให้ใครได้เห็น...

 

พอเจ้าผลักข้าออกมา.....

ข้าถึงได้รู้สึก

 

ว่าเจ้าสำคัญสำหรับข้ามากเพียงไร...

 

และพอเจ้าเกลียดข้า....

 

 

มันทำให้ข้าเจ็บ....มากถึงขนาดไหน

 

 

 

จิ้งจอกสีเงินตนนั้นจ้องมองจนกระทั่งร่างของอีกฝ่ายเดินหายไปพร้อมๆกับบรรดาเผ่าจิ้งจอกทองคนอื่นๆ ก่อนที่เขาจะก้มหน้าของตัวเองลง...

ริมฝีปาก....

ขยับเป็นถ้อยคำที่ไม่อาจจะกล่าวได้ในยามนั้น

 

“.......ขอให้.....โชคดี”

 

อะไรบางอย่าง......หายไป

 

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวเงินก้มหน้าลงแล้วกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นด้วยเหมือนกับพยายามอดทนอะไรบางอย่างเอาไว้

ตอนนี้เผ่าจิ้งจอกทองจะเป็นของเทพธิดาจันทรา....

เช่นนั้น

ก็ไม่มีความจำเป็นต้องข้องแวะกับเผ่าของเขาอีก

เขาเข้าใจเป็นอย่างดีเลยว่านั่นเป็นทางเลือกที่ดที่สุดของเผ่าจิ้งจอกทอง เพราะว่าข้อเสนอที่ดีแสนดีพรรคนั้นเป็นสิ่งที่สูงค่า

และโอกาสพรรคนั้น....

มันก็คงไม่ปรากฏได้ง่ายๆ....

 

เข้าใจ

 

แม้จะเข้าใจก็ยังเจ็บ

 

อาจจะเพราะการที่คนๆนั้นตอบรับอย่างง่ายดาย....

 

ตอบรับ

โดยที่ไม่มีเสี้ยวหนึ่งของความลังเล

 

บางอย่าง.....

หายไปแล้ว

ถูกปล่อยมันไปแล้ว...

 

ชายหนุ่มกำเสื้อแน่น ขยำและจิกเล็บลงไปจนเสื้อสีดำสนิทจนยับยู่ยี้ ในขณะที่ใช้มืออีกข้างยันร่างกายของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ล้มลงไป

 

นกที่ข้าเอามาจากป่าที่มืดมิดนั่น....

 

 

.....ไปแล้ว

 

ถูกพา......

 

...ไปแล้ว

 

หยดน้ำตาหยดเล็กๆร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างช้าๆ ก่อนที่จะกระจายเป็นเป็นหย่อมดินชื้นๆเล็กๆโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

 

ไม่เข้าใจว่าเขาจะร้องไห้อะไรกับอีแค่เรื่องพรรคนี้....

 

หรือบางที....

 

เขาอาจจะรู้สึกก็ได้

 

ว่าการที่คอรัลยอมไปกับเทพธิดาแห่งจันทราในคราวนี้....

 

จะเป็นจุดเริ่มต้นของบาดแผลของตัวเขาเอง ที่จะค่อยๆเริ่มต้นกรีดและเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆโดยที่ไม่มีเลือดไหล

 

เพราะเขาคือคนที่ไม่อาจจะเอื้อมมือ

 

 

คนที่ไม่อาจจะเอื้อมมือออกไปไขว่ขว้าแสงสว่าง

 

แสงสว่างที่สว่างยิ่งกว่าตัวเองทั้งสองนั้น

 


แล้วเหมือนกับว่าบ้านแตกนิดๆ= =...

เนื้อหาตรงนี้ห้วนไปนิด....ซักวันผมจะปรับปรุง....ซักวัน กร๊ากกกก=[]=!!!


ไปเจอรุ่นปรับปรุงในเล่มแล้วกัน กร๊ากกก อ่านตอนนี้ไป คิดซะว่า น้องเช่มันเอาคอรัลออกมาจากป่าด้วยเพราะรักเพราะชอบน่ะนะ~^^


คืนนี้ ดึกๆ สี่ทุ่มครึ่งห้าทุ่ม= =

AFS 
Alone fairy smile จันทราเดียวดาย ตอนแรก จะลงนะก๊ะ....

ไปดูความ....นอมอล....ดูความหวานความวายเอาแล้วกันก่ะ=w=~

ปล. งานหนังสือ ไปเยี่ยมกันบ้างนะตัว TT TT เงียบ เหงา


http://www.pc-bookclub.com/pc_interview.php?interview_id=53&v=1

แวะไปเม้นกันบ้างนะตัว....

จุ๊บๆ

mizato

913 ความคิดเห็น

  1. #363 Angell3lood (@ku_jenny) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2552 / 23:30

    เช่เอารัลๆกลับมา

    นอมอลเค้าไม่สน!!!

    #363
    0
  2. #362 [Z]e[L]es (@jennet) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2552 / 16:46
    เซอร์วิสนอมอล!!!!

    รับ(ไม่)ได้!!//สลบ

    หนูเช่รวดร้าวเหลือเกิน รักมากก็รั้งไว้สิลูก ไม่งั้นก็รวบหัวรวบหางเลย!!!!
    #362
    0
  3. #361 karmdodcom (@karmdodcom) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2552 / 21:49
    จะรอถึงสี่ทุ่มครึ่งห้าทุ่มนะ
    แต่อย่าให้ถึงเที่ยงคืน
    รอไม่ไหวอ่ะ
    โดนด่า
    อัพด่วนเลย
    #361
    0