"FAKE" Moon Rising จันทราล่มสลาย

ตอนที่ 14 : Part 8 No starlight night -100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 เม.ย. 52


....สำหรับคนที่อ่านไม่รู้เรื่อง ตัดข้ามมาเยอะเกิน ไม่ต้องห่วง....เนื้อหาทั้งหมดอยู่ใน alone fairy's smile (AFS) ซึ่งจะลงสลับให้อ่านไปเรื่อยๆ= =v 


Part 8  No starlight night

 

เพราะมีดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ถึงได้สว่างไสว...

แต่เพราะมีดวงอาทิตย์ ดวงดาวถึงได้มอดดับ....

 

เช่นนั้น

 

 

ดวงดาวถึงไม่คู่ควรกับดวงอาทิตย์

 

 

“.....หึ”

จิ้งจอกเงินตนนั้นเพียงครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วจ้องมองหอคอยสูงใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลเท่าไหร่นักด้วยดวงตาราบเรียบที่ดูแล้วเหมือนกับไม่ได้มองตัวหอคอยนั่นอยู่

ดวงตาสีเหลืองทองหรี่เรียวลง

นับตั้งแต่คราวที่เวียร่ามารับคอรัลไป เวลาก็ผ่านมาได้หลายต่อปลายปีแล้ว ซึ่งเขาก็ค่อนข้างเฉยๆเพราะว่าเขายังสามารถเดินเข้าเดินออกตามที่ต่างได้ตามปกติ หรือว่าจะไปเยี่ยมพูดคุยคอรัลก็ยังได้ตามสบายหาก ซึ่งเขาก็ไม่อยากจะเสนอหน้าเข้าไปบ่อยๆเท่าไหร่นัก

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ.....

นับตั้งแต่นั้นมาคอรัลก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับเขาเท่าเดิมอีก

 

นับว่าลางสังหรณ์ของเขาตรงมากเลยทีเดียว....

 

ว่าคนๆนั้น...

 

 

จะเป็นคนที่มาพานกหายากที่เขาอุตส่าห์ตามหามานานแสนนานไป

 

นกตัวน้อยบินร่อนลงมาเกาะที่ไหล่ของลูเช่ก่อนที่จะร้องเพลงทักทายเบาๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มคลายสีหน้ายุ่งๆลงมาได้บ้างเล็กน้อย เพราะพอจะจำได้ว่ามันเป็นนกของคอรัล

 

“อ๊ะ บินมาทางนี้นี่เอง”

 

เสียงอุทานด้วยน้ำเสียงเบาๆที่เหมือนกับจะเจือไปด้วยความโล่งอกดังขึ้นจากด้านหลังของลูเช่ ซึ่งชายหนุ่มก็เลิกคิ้วเรียวขึ้น ก่อนที่จะหันสายตากลับไปมองด้วยดวงตาราบเรียบ

“คอรัล?

ลูเช่ครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนกับแปลกใจนิดๆที่ได้เห็นอีกฝ่ายอยู่ที่นี่ ซึ่งคอรัลก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจเหมือนกันทันทีที่ได้เห็นคนเบื้องหน้านั่น

“ลูเช่! ไม่ได้เจอหน้ากันนานเลยนะเนี่ย! เกือบปีได้เลยมั้งเนี่ยคราวนี้น่ะ ข้าหาเจ้าไม่เจอเลย....จดหมายที่ส่งไปได้รับบ้างหรือเปล่า!!?

คอรัลอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจทันทีทันควัน ก่อนที่จะก้าวเท้ามายืนตรงเบื้องหน้าของอีกฝ่ายที่จ้องมองมาด้วยดวงตาเฉยชาเสียจนน่าหนักใจ

“......นี่ข้าพูดอะไรผิดหรือเปล่า?

จิ้งจอกสีทองลู่ใบหูเรียวลงเล็กน้อย แล้วพยายามจ้องมองจิ้งจอกสีเงินเบื้องหน้าตนเองตนนั้นด้วยดวงตาสีแดงที่เจือไปด้วยความหนักใจ

แต่กระนั้นอีกฝ่ายก็มองเนตรสีแดงนั่นชั่วครู่

ก่อนที่จะหลับตาลง

“ไม่....”

 

ไม่มี....

ไม่มีอะไรผิดทั้งนั้น

 

“ดูแล้ว....เจ้าร่าเริงขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยนะ”

“อื้อ~!

คอรัลตอบกลับเสียงใสทันทีทันควัน

“ตอนนี้เผ่าจิ้งจอกทองก็ดีขึ้นเรื่อยๆนั่นแหละนะ ไม่ค่อยมีปัญหาอะไรมาระรานเหมือนเดิมแล้ว ประชากรก็ไม่ค่อยหายๆไปเพราะถูกล่าแล้วล่ะ ต้องขอบคุณเวียร่ามากพอตัวเลยล่ะนะ”

“อือ.......นั่นสินะ”

ลูเช่พยักหน้าลงช้าๆ

ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายด้วยดวงตาราบเรียบ

 

ถ้าเกิดคนๆนี้ยังอยู่กับข้าต่อ....

จะยิ้มออกมาได้ขนาดนี้ไหมนะ

 

“......แล้วนั่น?

จิ้งจอกสีเงินเลิกคิ้วเรียวขึ้นกับดอกไม้สีสันแปลกตาเต็มแขนของอีกฝ่ายที่ถือมาซึ่งดูๆไปแล้วมันก็คงไม่ใช่ดอกไม้ที่หาได้ง่ายๆอย่างแน่นอน

“ดอกไม้น่ะ!

“เรื่องนั้นข้าก็รู้”

ลูเช่ลู่ใบหูลงแล้วตีสีหน้ายุ่งทันทีทันควัน ก่อนที่จะจ้องมองดอกไม้ที่มีสีสันมากมายในมือของอีกฝ่ายที่ดูแล้วคงจะเอาไปให้ใครซักคนแน่นอน

“จะเอาไปให้ใครงั้นรึ?

“เวียร่าน่ะ”

คอรัลตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสทันทีทันควัน แต่นั่นกลับทำให้ลูเช่ชักสีหน้ แต่ก็แปรเปลี่ยนเป็นหน้าตาเรียบเฉยเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่ง

“......”

คอรัลลู่ใบหูเรียวของตัวเองลงทันทีทันควัน แล้วจ้องมองใบหน้าของจิ้งจอกสีเงินเบื้องหน้าของตัวเองนั่นด้วยดวงตาที่เหมือนกับจะเจือไปด้วยความลำบากใจว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

“......เจ้าไม่สบายหรือเปล่า ดูสีหน้าไม่ค่อยจะดีเลยนะ”

จิ้งจอกหนุ่มใช้หลังมือแตะที่หน้าผากของอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนที่จะลากลงมาแตะที่แก้มเพื่อวัดอุณหภูมิ

 

เพี๊ยะ!!

 

แล้วเพียงพริบตา...

มือนั่นกลับถูกตีออกไปอย่างรุนแรง

 

ดวงตาสีเหลืองทองของจิ้งจอกสีเงินเหลือบขึ้นมามองคอรัลเล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มบางๆออกบนใบหน้าของตัวเอง

 

“ข้าไม่ชอบเกษรดอกไม้พวกนี้น่ะ.....”

 

ลูเช่เพียงว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาหลังจากที่ปัดมือของอีกฝ่ายออกไปอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นเสียงลั่น ในขณะที่คอรัลที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจก็เปลี่ยนมาเป็นคลายรอยยิ้มบางๆดูแล้วราวกับโล่งอก

“งั้นเหรอ.....”

คอรัลยิ้มบางๆออกมา

แล้วดึงมือของตัวเองกลับไปอีกครั้งหนึ่ง

“รักษาสุขภาพด้วยนะ ช่วงนี้ข้ายุ่งกับงานมากเลยไม่ค่อยได้เจอเจ้าเลย และดูเจ้าก็ไม่ค่อยมาหาเหมือนกับช่วงแรกๆด้วย....”

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะลู่ใบหูเรียวลงด้วยสีหน้าที่เจือไปด้วยความลำบากใจ

แต่กระนั้นลูเช่ก็จ้องเหมือนเดิมแล้วพ่นลมหายใจออกมาสั้นๆ

“เอางี้ไหม! เดี๋ยวขึ้นไปที่ปราสาทด้วยกันเลย!

จิ้งจอกสีทองตนนั้นเพียงว่าออกมาอย่างร่าเริงเหมือนเดิม ในขณะที่ลูเช่ก็มองด้วยดวงตาเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่ง

แต่ก่อนที่เขาจะได้ตอบอะไรจิ้งจอกตนนั้นก็ลากเขาไปอย่างร่าเริงเสียแล้ว

ทำให้ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

แล้วหลับตาลงเท่านั้น....

 

ภาพที่ได้เจอหลังจากนี้

คงมีแต่ภาพบาดตาบาดใจ....

 

**++**++**++**--**++**++**++**

 

เวลาน่ะ....

ผ่านไปเร็วเสมอ...

 

ไม่รู้ว่ายาวนานเป็นเวลากี่ปีผ่านไป แต่มันก็ไม่ได้กินเวลานานเท่าไหร่นักในสายตาของเผ่าจิ้งจอกอย่างพวกเขาที่อยู่ได้นานเป็นร้อยๆปี

นับตั้งแต่คอรัลออกมาจากที่แห่งนั้นเช่นเดียวกับบรรดาเผ่าจิ้งจอกทองทั้งหมดที่ย้ายที่อยู่ไปเป็นทุ่งหญ้ารอบปราสาทของเวียร่าที่สูงและสวยงาม พวกจิ้งจอกเงินของเขาที่ไม่ได้รับเชิญก็ยังคงอยู่อาศัยอยู่ที่เดิม

คอรัลทิ้งเครื่องเรือนและอะไรทั้งหมดเอาไว้ที่บ้านของเขาหมด ไม่มีชิ้นไหนที่เอาติดตัวไปเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

บ้านที่กว้างอยู่แล้วก็เลยยิ่งกว้างมากขึ้นจนน่าใจหาย

เพียงแค่จิ้งจอกทองตนนั้นมาอยู่ด้วยไม่กี่เดือน อย่างน้อยๆมันก็ทำให้บ้านที่กว้างขวางนี่ดูแคบไปเล็กน้อยนั่นแหละนะ

เพราะคนๆนั้นมักจะเอาบรรดาสัตว์มากมายเข้ามาในบ้านเสมอๆ

คิดแล้วก็น่าตลกกับคนที่เป็นที่ถูกใจของบรรดาสัตว์ๆทั้งหลายเสียเหลือเกิน แม้กระทั่งกระต่ายที่กลัวจิ้งจอกจับจิตจับใจตั้งแต่สมัยปู่ย่ายังไม่เกิดยังกล้าเข้ามาเล่นกับคอรัลได้อย่างที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยซักนิดเดียว

 

นับตั้งแต่ที่คอรัลไป....

 

มีแต่ฝั่งเขาเท่านั้นแหละ

 

ที่เป็นคนเดินทางไปหา....

 

ฝั่งคอรัลนั้นส่งจดหมายมาให้บ่อยๆอาทิตย์ล่ะครั้ง จนช่วงปีหลังๆนี่ก็เริ่มกลายเป็นเดือนล่ะครั้งและดูท่าว่าความถี่มันจะลดลงไปอีกเรื่อยๆ ซึ่งเขาก็เข้าใจเหตุผล

 

เข้าใจ....

เข้าใจ และแสนเข้าใจ

 

ว่าคนๆนั้นที่เขาแสนหวงแหนและตามหามาอย่างยากลำบากนั้น

 

 

กำลังจะเป็นของคนอื่นไปแล้ว

 

 

แกร๊ก

“คอรัล?

เสียงหวานๆใสๆครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาดูเหมือนกับกำลังแปลกใจกับการกลับมาของใครบางคนที่เร็วเกินไปเสียหน่อย

บานประตูไม้แกะสลกัที่แสนสวยงามแง้มออกอย่างช้าๆ ก่อนที่ร่างของจิ้งจอกสีทองคนนั้นจะก้าวเท้าเข้ามาพร้อมๆกับดอกไม้มากมายในมือของตัวเอง

“ข้าไปส่งจดหมายเรียบร้อยแล้ว ข้าคิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไรทั้งสิ้นเกี่ยวกับเรื่องของเทพแห่งดาราน่ะ....ฝั่งนั้นเขาก็ยอมรับเป็นอย่างดีด้วย”

“เห?

แล้วหญิงสาวคนนั้นก็หันกลับมา

“ขอบคุณมากเลยนะ”

หญิงสาวคนนั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริงเหมือนดั่งเดิม แต่นั่นก็แฝงไปด้วยความนุ่มนวลในแบบของผู้หญิง

เส้นผมสีเหลืองทองยาวสยายลงมาแทบจะถึงพื้นเหมือนเดิม ตัดด้านหน้าเป็นทรงเข้ารับกับใบหน้าของเจ้าตัว ในขณะที่ชายเสื้อคลุมยาวลงมาลากไปกับพื้นแบบเดียวกับกระโปรงที่แสนสวยงาม

ดวงตาสีแดงฉานกลมโตเมื่อเยาววัยแปรเปลี่ยนเป็นเนตรคมเรียวเล็ก หางตายกขึ้นขนตาสวยที่เต็มไปด้วยสเน่ห์

ลูเช่จ้องมองหญิงสาวคนนั้น

ก่อนที่จะหลับตาลงแล้วเบนหน้าหนี...

 

“สวยขึ้นเยอะนะ ท่านเทพธิดาแห่งจันทรา”

 

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินคนั้นเพียงว่าออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่จะทรุดเข่าลงพื่อเป็นการทำความเคารพ

“ข....ขอบคุณมากเลยนะ แล้วพิธีทำความเคารพนั่นอะไรกันๆ ลุกขึ้นเถอะๆ เจ้าเป็นคู่ทำสัญญากับคอรัลไม่ใช่เหรอ??

เวียร่าเดินเข้ามาใกล้แล้วพยายามจะดึงร่างของลูเช่ขึ้นยืนทันทีทันควันหลังจากที่เห็นอีกฝ่ายทรุดลงนั่งคุกเข่าแสดงความเคารพ ซึ่งลูเช่ก็ยันตัวลุกขึ้นด้วยท่าทีเหมือนเดิม

“....ข้าไม่ได้เจอท่านนานมากเลย นึกว่าท่านจะจำข้าไม่ได้เสียอีกนะ”

“อย่ากล่าวอย่างนั้นสิ”

เวียร่าตีสีหน้ายุ่งๆออกมาทันทีทันควัน แล้วแกล้งปั้นหน้าเหมือนกับเด็กๆที่กำลังโกรธๆงอนๆอยู่หน่อยๆ

“เจ้าน่ะเป็นจิ้งจอกทำสัญญาของคอรัล เพราะอย่างนั้นเจ้าก็เหมือนกับเพื่อนของข้านั่นแหละนะ แล้วจะให้ข้าจำเจ้าไม่ได้ได้อย่างไรกัน? ลูเช่”

“......นั่นสินะ”

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินคนนั้นเพียงเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนทีจะเงยหน้าขึ้นมามองเวียร่าด้วยดวงตาราบเรียบ

 

สวย....

ยิ่งนับวันผ่านไปยิ่งนับเวลาผ่านไปยิ่งสวย

 

“เจ้านี่ก็ขี้น้อยใจเหมือนกับเด็กๆเหมือนเดิมเลยนะ”

คอรัลแกล้งว่าออกมาพลางสั่นหน้าเล็กน้อยพร้อมๆกับขยี้เส้นผมของจิ้งจอกสีเงินตนนั้นด้วยความเอ็นดู

“หึ”

ลูเช่พ่นลมหายใจออกมาสั้นๆแล้วเอนหน้าหนีด้วยท่าทีราบเรียบมากเสียจนแทบจะเรียกได้ว่าเย็นชา แต่ดูเหมือนว่าคอรัลจะไม่ได้ติดใจท่าทีอย่างนั้นเท่ไหร่

เพราะเขาเห็นนิสัยแบบนี้จนชินแล้ว

“จริงสิเวียร่า”

“คะ?

เทพธิดาจันทราเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทันทีที่รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

ปลายนิ้วเรียวค่อยๆปัดเส้นผมของเวียร่าไปทัดเอาไว้ที่หูเบาๆ

“ข้าเจอดอกไม้แปลกๆที่สวยมากๆด้วยล่ะ....”

คอรัลว่าออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่จะดึงดอกไม้สีแดงสดออกมาดอกหนึ่ง แล้วทัดกระดับลงบนเส้นผมของคนที่อยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียวนั่น

“เข้ากับเจ้าดีเนาะ?

จิ้งจอกทองตนนั้นเพียงหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงเหมือนเดิม ก่อนที่จะสะกิดลูเช่เบาๆให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามอง

“เจ้ามีความเห็นว่าอะไรบ้างล่ะ?

คอรัลถามออกมาอย่างร่าเริงเหมือนเดิม ซึ่งลูเช่ก็ปรายตามามองอีกฝ่ายเล็กน้อยด้วยดวงตาราบเรียบเหมือนเดิม

แล้วรอยยิ้มหยัน...

ก็เหยียดออกบนใบหน้า

“ก็.......สวยดีนะ”

 

เจ้าคง....

ไม่เข้าใจสินะ

 

ว่าข้ารู้สึกอย่างไรกับเจ้าน่ะ

 

“ใชไหมล่ะ เห็นไหมเวียร่า”

คอรัลเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดอออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงทันทีทันควัน ซึ่งหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองคนนั้นก็หน้าขึ้นสีแดงทันทีทันควัน

“หน้าแดงแล้วหน้าแดงแล้ว~!

จิ้งจอกทองหนุ่มล้อเลียนออกมาด้วยน้ำเสียงแบบเดิมทันทีทันควัน ซึ่งหญิงสาวก็เม้มริมฝีปากแน่นแล้วหันหน้าหนีด้วยความอาย

เธอตะที่ดอกไม้ที่อีกฝ่ายทัดให้เล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างอารมณดีแม้ว่าจะแอบตีสีหน้ายุ่งด้วยอาการงอนๆอยู่

 

“เจ้านี่.....สนิทกับเวียร่าดีนะ”

 

ลูเช่เพียงเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนเดิม ก่อนที่จะคลี่รอยยิ้มบางๆทันทีที่เห็นเวียร่าหันกลับมามองตัวเอง ซึ่งคอรัลก็หัวเราะ

“ก็นะ อยู่ด้วยกันตลอด ถ้าเกิดไม่สนิทกันเอาไว้ก็คงจะลำบากแย่นะ”

คอรัลเกาแก้แล้วว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ซึ่งลูเช่ก็หัวเราะออกมาแล้วสะบัดปลายหางของตัวเองเล็กน้อย

“นั่นสินะ ถ้าเกิดไม่สนิทกันไว้ก็คงลำบากใจแย่”

 

แล้วทำไม.....

ตอนอยู่กับข้าถึงไม่เป็นแบบนั้นล่ะ?

 

“นี่ลูเช่....มีปัญหาอะไรหรือเปล่าลูเช่?

คอรัลลู่ใบหูเรียวของตัวเองลงอย่างช้าๆเมื่อมองจากท่าทีของจิ้งจอกสีเงินเบื้องหน้านั่นแล้วดูเหมือนกับกำลังเครียดๆอะไรบางอย่างอยู่

 

“เปล่า.....ไม่มีอะไร”

ถ้าเป็นข้า....

 

จะทำให้เจ้ายิ้มขนาดนี้ได้ไหมนะ.....

 

ถ้าเป็นข้า....

 

ข้าจะทำให้เจ้าได้เท่านี้ไหม....

 

“จริงสิ ข้านึกได้ว่าข้ามีงานด่วนน่ะ......”

ลูเช่เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะเหลือบสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อวัดระยะเวลาจากดวงอาทิตย์ที่ทอประกายอยู่เบื้องบน

“เอ๊ะอะไรกัน จะไปแล้วงั้นเหรอ? เพิ่งมาคุยด้วยกันแท้ๆเลยนะ”

คอรัลขมวดคิ้วเรียวลงทันทีทันควัน ในขณะที่ลูเช่ก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วเพียงพูดออกมาสั้นๆเหมือนเดิมเท่านั้น

“น่า.....ไม่เป็นไร ไว้โอกาสหน้าแล้วกัน”

และโอกาสนั้นน่ะ

ไม่ต้องมาถึงเลยก็ดี...

“.......ทั้งๆที่ไม่ได้คุยกันตั้งนาน.........”

คอรัลครางออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาแล้วลู่ใบหูเรียวลง ซึ่งลูเช่ก็พ่นลมหายใจออกมาสั้นๆด้วยท่าทีที่เหมือนกับกำลังประชดประชัน

“ข้าไม่อยากอยู่ขวางพวกเจ้าสองคนน่ะ”

 

พวกเจ้าที่เหมาะกันขนาดนั้น

ข้าไม่เข้าไปยุ่งด้วยหรอก

 

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินคนนั้นว่าพลางเหยียดรอยยิ้มออกมาด้วยท่าทีสนุกสนานและแสนท้าทายทันทีทันควัน

แต่ลึกๆนั่น

รอยยิ้มนั้นคือการประชดประชัน

“ไม่เอาน่าๆ คืนนี้น่ะ มาให้ได้นะ คืนนี้น่ะ!

คอรัลจับไหล่ของลูเชที่กำลังจะหมุนและก้าวเท้าออกไปนั่นเอาไว้แน่น ซึ่งอีกฝ่ายก็เลิกคิ้วเรียวขึ้น ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นขมวดลง

“คืนนี้?

“อื้อคืนนี้น่ะ”

คอรัลตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสทันทีทันควัน ซึ่งลูเช่ก็ลู่ใบหูเรียวของตัวเองลงแล้วเบนสายตามองหนีไปทางอื่น

“.......อาจจะได้มั้ง”

“จริง!?

“ก็....อาจจะน่ะ”

ลูเช่ว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะเบิกตาของตัวเองขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองดวงอาทิตย์ที่อยู่ด้านนอกที่ระบุถึงเวลา

“แย่ล่ะ ข้าคงต้องไปก่อน ขอตัว”

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินคนนั้นว่าออกมาด้วยน้ำเสียงรัวเร็วทันทีทันควัน ก่อนที่จะก้าวเท้าไวๆออกไปจากที่นี่ให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้

เสียงบานประตูปิดลงลั่นกังวานพร้อมกับลบเลือนสีหน้าที่เต็มไปด้วยควาดมีใจของจิ้งจอกสีทองตนนั้นให้หายไปในทันที

“......ข้าพูดอะไรผิด......หรือเปล่านะ”

 

ทั้งๆที่ข้าดีใจจะตาย....

หลังจากที่ไม่ได้เห็นหน้าเจ้าตั้งเกือบปี....

 

“ข้าว่าไม่หรอกมั้ง.....”

เวียร่าเดินเข้ามาใกล้แล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง ซึ่งคอรัลก็หันมาแล้วยิ้มให้เหมือนกับจะพยายามทำให้ไม่เป็นห่วงอีกครั้ง

“ข้ามีเรื่องรบกวนเจ้าน่ะ....เวียร่า”

ดวงตาสีแดงฉานองจิ้งจอกหนุ่มปรายมามองเวียร่าเล็กน้อย ซึ่งหญิงสาวก็คลายรอยยิ้มบางๆออกบนใบหน้า

“ข้าเขียนไปในจดหมายนั่นหมดแล้วล่ะ.....เรื่องเกี่ยวกับเผ่าจิ้งจอกดาราใช่ไหมล่ะ”

หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีทองตอบกลับทันทีทันควัน ก่อนที่จะคลายรอยยิ้มบางๆออกบนใบหน้าของตัวเองอยุ่งนุ่มนวล

“ถ้าเกิดไม่มีอะไรผิดพลาด......”

 

“เผ่าจิ้งจอกดารา จะได้รับการยอมรับว่าเป็นอัศวินของเทพดารา”

 

“......ขอบคุณมากนะ”

คอรัลตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนเดิม ก่อนที่จะจับมือของหญิงสาวขึ้นมาแล้วแนบริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบา

ทำเอาใบหน้าของหญิงสาวแสนสวยขึ้นสีเรื่อๆด้วยความเขินอาย

 

“เจ้าหญิงของข้า....”

 

ข้าจะดึงเจ้าขึ้นมายืนเคียงข้าให้ได้ลูเช่....

 

ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ ไม่ว่าต้องใช้หนทางไหน

 

**++**++**++**--**++**++**++**

“.....เหอะ”

ลูเช่พ่นลมหายใจออกมาสั้นๆด้วยท่าทีหงุดหงิดทันทีทันควัน ก่อนที่จะหยุดปลายเท้าของตัวเองยืนอยู่ตรงหน้าบานประตูห้องสีน้ำตาลนั่นด้วยท่าทีราบเรียบ

ชายหนุ่มกอดอก ก่อนที่จะตีสีหน้ายุ่ง

ราตรีกาลมาเยือนแล้ว

เขาถึงได้มาตามคำขอของคอรัลที่ตัวเองปฏิเสธไม่ลงนั่น

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินยกมือขึ้นเหมือนกับจะเคาะ แต่ก็ชะงักแล้วดึงมันลงมาด้วยท่าทีราบเรียบด้วยความลังเล

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ราวกับจะดูว่ามันดึกมากพอรึยัง

แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะก้าวเท้าเข้าไปเสียที

ชายหนุ่มยืนมองซ้ายมองขวากระวนกระวายอยู่หน้าห้อง เพราะร้อยวันพันปี ไม่ว่าเมื่อไหร่คอรัลก็ไม่เคยเอ่ยปากขอให้เขามาเสียที

ถ้าเกิดขอให้มาแบบนี้

แสดงว่ามันต้องมีอะไรอย่างแน่นอน

“เอาล่ะ!

จิ้งจอกเงินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาและเคาะเพื่อขออนุญาตคนที่อาศัยอยู่ในที่แห่งนั้น

แต่มือนั่นกลับชะงักในชั่วพริบตาก่อนที่จะหลังมือจะแตะลงบนบานประตู

 

เพราะเสียงบางอย่างนั้น

ได้ลั่นออกมาอย่างแผ่วเบาและทำให้ทั่วทั้งร่างกายของจิ้งจอกดาราคนนั้นหยุดการเคลื่อนไหวโดยพลัน

จิ้งจอกสีเงินหลับตาลงเหมือนกับจะเป็นการเตรียมใจ ก่อนที่จะแง้มบานประตูออกเล็กน้อยแล้วจ้องมองเข้าไปในห้อง

ตั้งใบหูตรงเพื่อฟังเสียงที่กังจากปากของคนที่อยู่ด้านใน

“....ล่ะ.......คอรัล”

ฟังไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นัก

แต่ก็พอจะเดาออกว่าเป็นการพูดคุยที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

ดวงตาสีเหลืองทองลอบมองเข้าไปให้องที่มีแสงว่างออกมาโดยที่พยายาไม่ให้เจ้าของห้องนั่นรู้สึกตัว ก่อนที่จะ

 

“ข้าชอบท่านนะ ข้ารักท่าน รักมากด้วย”

 

เสียงที่ลอดออกมาก่อนที่ดวงตานั้นจะได้สะท้อนภาพอะไรทั้งหมดนั่น เป็นเสยีงของหญิงสาวที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี....

เวียร่า.....

กับคอรัล.....?

ลูเช่ครางออกมาในใจด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะจ้องมองเข้าไปภายในห้องโดยที่ไม่ได้เอาเนื้อหาอะไรมากมายนัก

ดวงตาสีเหลืองทองเบิกกว้าง

ก่อนที่รอยยิ้มหยันจะคลี่ออกบนใบหน้า....

 

“คอรัล ข้ารักท่าน....รักท่านมาก รัก....”

 

เสียงของหญิงสาวคนนั้นพลันหยุดลงไปเมื่อชายหนุ่มร่างสูงอีกคนดึงร่างนั้นเข้ามากอดเอาไว้แน่น กดใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเอาไว้แนบอกของตัวเอง

“.....เวียร่า ข้า.....ก็.....”

 

ในชั่วพริบตา

รู้สึกเหมือนกับใบหูนั้นไม่ได้ยินเสียงอะไร

ทั้งๆที่เสียงมากมายก็แว่วอยู่ในใบหู

รู้สึกเหมือนกับดวงตาไม่ได้เห็นสิ่งใด

ทั้งๆที่ภาพก็ปรากฏอยู่ตรงเบื้องหน้า

 

ร่างของหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราคนนั้นค่อยๆทรุดลงอย่างช้าๆ แต่ก่อนที่จะถึงพื้นชายหนุ่มก็ใช้มือจับที่ลูกบิดเอาไว้

รอยยิ้มหยันเหยียดออกบนใบหน้า

“ฮะ.....ฮะๆๆ”

เสียงหัวเราะเป็นท่วงทำนองที่แสนแผ่วเบา

บ้าคลั่ง และแสนประชดประชัน

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินคนนั้นเอามือขึ้นมาปิดใบหน้าตัวเอง แล้วหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสนเลื่อนลอยราวกับคนบ้า

ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้น

โดยที่ใช้มือจับกำแพงพยุงร่างของตัวเองเอาไว้

“......ฮะ....ฮะๆๆ!!

 

เพียงไม่กี่เดือนของข้า

จะเทียบเวลาเป็นปีได้ยังไงกันนะ....

 

ฝั่งนั้นเขาเหมาะสมกับเจ้าขนาดนี้

 

เจ้าจะมาสนใจข้าทำไม แถมข้าก็เป็นผู้ชายเสียด้วยซ้ำ

 

“ฮะ.......ฮะ”

เสียงหัวเราะยังคงลั่นกังวานอย่างแผ่วเบาด้วยความประชดประชันเหมือนเดิม หยดน้ำบางๆเอ่อล้นออกมาท่วมดวงตานั่น

ก่อนที่เสียงหัวเราะนั่นจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นเสียงสะอื้น

 

คำพูดของข้าน่ะ....

ข้าทำให้มันเป็นจริงแล้วนะ

 

คำที่ข้าบอกว่าข้าจะหาที่ให้เจ้าน่ะ.....คอรัล

 

ตั้งแต่นี้ไป ข้ากับเจ้านอกจากพันธสัญญา

 

พวกเราก็ไม่มีอะไรต่อกันแล้ว

 

“.....โชคดีจังนะ......อยากจะลากมาแสดงความยินดีเรื่องนี้หรือไงกัน?

ลูเช่เหยียดรอยยิ้มออกบนใบหน้านั่นด้วยท่าที่เต็มไปด้วยความประชดประชัน ก่อนที่จะก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้า

“.....ข้ายึดติดกับเจ้าเป็นปีๆ....เป็นสิบปี แค่เรื่องที่เจ้าจำข้าไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวแค่นั้นก็น่าเจ็บใจพออยู่แล้ว...”

ทำไม....

สิ่งที่ข้าหลงใหลอย่างมหาศาลชิ้นนั่น

 

ถึงได้ทำร้ายข้าแบบนี้

 

นี่คือค่าตอบแทนของข้าที่ไปพานกหายากตนนั้นออกมาจากเทเกอริกหรือยังไง

 

“ข้าน่าจะรู้สึกตัวตั้งแต่วันนั้นแล้ว....”

 

จิ้งจอกดารา....

ข้า

 

 

ไม่มีความจำเป็นต่อเจ้าแล้ว

 

จิ้งจอกสีเงินตนนั้นหลับตาลงแล้วเชิดใบหน้าของตัวเองขึ้นด้วยความหยิ่งทรนงอย่างที่เผ่าจิ้งจอกทั้งหลายเป็น

ก่อนที่จะก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้า....

 

ไปอย่างเงียบเชียบ...

 

ทิ้งให้แสงสว่างจากบานประตูที่แง้มเอาไว้ปรากฏเป็นเส้นยาวที่เบื้องหลังตัวเอง เพื่อเป็นการบอกเป้นความนัยว่าเขาได้มาเยือนแล้ว

 

และได้มารับรู้แล้ว

 

 

ว่าไม่มีที่ให้ข้าแล้ว

 

**++**++**++**--**++**++**++**

 

“.......ลูเช่?

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะจ้องมองบานประตูที่ค่อยๆแง้มออก แต่แล้วใบหูเรียวก็ต้องตกลง....

มันแค่พัดออกมาเฉยๆเท่านั้น

ไม่ได้มีใครก้าวเท้าเข้ามาเหมือนเดิม

 

เป็นเพียงบานประตูที่เปิดออกเพราะสายลม

 

จิ้งจอกสีทองตนนั้นลู่ใบหูเรียวของตัวเองลง แล้วหลับตาด้วยท่าทีราบเรียบ ก่อนที่จะเหลือบสายตามองออกไปด้านนอก

“เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ.......”

 

ไม่ว่าเมื่อไหร่

เจ้าก็ไม่เคยสายในเรื่องเวลานี่น่า

 

“.....ไม่น่ามีอะไรหรอกมั้ง......”

เวียร่าครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ในขณะที่ใช้มือของตัวเองแตะไปบนกระจกด้านหลังแล้วมองออกไปด้านนอกราวกับจะจ้องว่าในยามนี้มันเป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว

เพราะมันสายมาก...

สายมากจนน่าเป็นห่วง

 

ตึงตึงตึงตึง!!!

 

แล้วจู่ๆ เสียงย่ำเท้าหนักๆของใครบางคนที่ไม่ได้ทราบที่มาก็ได้ลั่นขึ้นถี่ๆด้วยความเร่งรีบจนทำให้คอรัลเหลือบสายตามามองทางประตูและตีสีหน้าเครียด

เพราะเขารู้เป็นอย่างดีว่าคนที่มาเยือนนั้นไม่ใช่ลูเช่

และเช่นนั้น....

 

มันก็หมายความว่าบางที

อาจจะมีข่าวร้ายที่ถูกส่งมาให้เขาก็ได้

 

ปัง!!!

“แย่แล้วครับ!!!

 

ตรงตามที่ทายเป๊ะ

คอรัลเหลือบสายตามามองทางประตู ก่นอที่จะหรี่ดวงตาสีเลือดของตัวเองลงด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

“มีอะไร”

จิ้งจอกสีทองตนนั้นเพียงว่าออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาจิ้งจอกทองตนที่วิ่งกระหืดกระหอบตนนั้นในทันที

“ค....คือ ไม่แน่ใจเท่าไหร่น่ะครับ”

จิ้งจอกทองตนนั้นหอบแฮ่ก

ก่อนที่จะพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“สัญญาณการติดต่อด้วยเวทมนตร์หรือพวกปิศาจภูตสอดแนวที่ส่งไปติดตามตัวถูกฆ่าตายจนหมด....”

“ก็เลยมิมีใครทราบว่าตอนนี้คนๆนั้นอยู่ที่ไหน”

“คนๆนั้นนั่นใคร?

คอรัลหรี่ดวงตาลงทันทีทันควัน แลว้จ้องมองใบหน้าของจิ้งจอกสีทองตนนั้นในระยะประชั้นชิดเพื่อเป็นการคาดคั้น

ซึ่งคนๆนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

 

 

“หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราหายตัวไปครับ”

 

**++**++**++**--**++**++**++**

 

“...........”

ไร้ซึ่งเสียง

ไร้ซึ่งกลิ่นไอ

ร่างนั้นเป็นร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปกปิดทุกอย่างเอาไว้จนหมดสิ้นเว้นเพียงดวงตาสีเหลืองทองที่แสนชาญฉลาดของเจ้าตัว

และดวงตานั่นก็กำลังสะท้อนประกายของหอคอยสูงที่แสนสวยงาม

ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาในความมืดมิดของป่าอย่างช้าๆ เดินเข้าไปในดินแดนเทเกอริกที่เขาเคยย่างกรายเข้ามาเมื่อนานมาแล้ว

บรรดานกของคอรัลที่คุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดีบินเข้ามาและกล่าวทักทายด้วยความเห็นห่วง ซึ่งเขาก็บอกอะไรเพียงเล็กน้อยเพื่อปิดปากไม่ให้พวกมันบอกคอรัลว่าเขาหายไปไหน

“เฮ้อ”

ลูเช่ถอนหายใจเฮือกกับการที่ตัวเองจงใจหนีออกมาดื้อๆแบบนี้ ซึ่งดูๆไปแล้วดูไม่ดีแถมดูไม่จืดเอาเสียเลย

พวกจิ้งจอกดาราคงจะไม่โวยวายอะไรมากมาย

เพราะว่าแม้ว่าจะมีหัวหน้าเผ่าอยู่ ก็เหมือนกับไม่มีอยู่นั่นแหละ เนื่องจากพวกเขาไม่ค่อยได้ข้องแวะอะไรกันมากมายเท่าไหร่นัก

เพราะงั้นถ้ากิดเขาหายหน้าหายตาไปซักพักก็คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก

คิดแล้ว

จิ้งจอกเงินก็ถอนหายใจยาวออกมา

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวเงินก้าวเท้าไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกถึงใครบางคนทีเดินตามหลังตัวเองมาติดๆ

จิ้งจอกเงินปาดแขนของตัวเองไปทันทีทันควัน

 

แต่ข้อมือนั่นกลับถูกจับเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย....

 

“.....ไง หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดารา”

 

เจ้าของเรือนผมสีดำออกม่วงคนนั้นเพียงกล่าวทักทายออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนเดิมพร้อมๆกับดึงร่างของจิ้งจอกสีเงินตนนั้นเข้ามาอีกจนอีกฝ่ายแทบจะหงายหลัง

 

ดวงตาสีเหลืองทองเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

“เชย์?

และความตกใจ

 

ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยาม

 

 

“เข้าใจมาเหยียบได้ถูกเวลานี่”

 

 

 

 

 

 


จะอัพให้วันต่อวัน= = แต่จะแบ่งเป็น%ล่ะนะ....อาจจะ 50% 25% แล้วแต่อารมณ์ ลงสลับกัน AFS ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเขียน AFS เสร็จ....พอเริ่มลง Look at me (LMO) นั่นหมายความว่า....คงพ้นช่วงสงกรานต์แล้ว กร๊ากกกกก ปล. ไม่ทันงานคอมมิคค่อนแล้วนะ เลื่อนไปงานวันที่ 21 มิถุนา....ไปไกลแหะ งานแคปซูล ร.ร.เซนต์หลุยส์ เพื่อให้ทุกอย่างเตรียมพร้อม....ไมฉุกละหุกและออกมาเรียบร้อยที่สุด....

(จะเขียนกี่เดือนวะเนี่ยเรื่องนี้)


จะพยายามรีบเขียนรีบเปิดจอง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องลงเพิ่มจนหมดเรื่องเสียก่อน กร๊ากกกก FMR -main story- มีแค่ 26 ตอนเท่านั้นเอง คืนลง เดือนเดียวหมดแหงม....


ปล.กำหนดคร่าวๆไว้แล้วนะก๊ะ  13 เล่ม จบ 
แบ่งเป็น 

FAKE Moon Rising จันทราล่มสลาย
เล่ม 1 Sun falling 
เล่ม 2 star gone away
เล่ม 3 cat's collapse
เล่ม 4 Sun rising

Alone fairy's smile จันทราเดียวดาย
เล่ม 5 (ยังไม่มีชื่อ)
เล่ม 6 (ยังไม่มีชื่อ)

look at me ....only 
เล่ม 7 (ยังบ่มีชื่อ)
เล่ม 8 (ยังบ่มีชื่อ)

Death of king 
เล่ม 9
เล่ม 10
เล่ม 11
เล่ม 12 

และ ไกด์บุ๊ค
เล่ม 13 

ทั้งหมด 13 เล่ม (ขนาดA6) สิ้นชีพ

ทุกเล่มมีภาพประกอบสี....เล่มล่ะ 2 ภาพนะก๊ะ 

พรีเมี่ยม
Boxset 13 เล่ม
ถุงผ้า (ลดเงินในกระเป๋า) 1 ใบ (เรื่องลายไว้คุยกัน)
ที่คั่น
พวงกุญแจ
โปสเตอร์ (ลายคุ้นหน้าคุ้นตา)
สมุดโน้ต (อาจจะนะ)
เข็มกลัด (อาจจะนะ)

และของแถมแบบจับชิงโชค ซึ่งยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเอาสิ่งใดดี? 


สิริรวมราคา ยังไม่ตัดสินใจ แต่อยู่ที่ราวๆ 3000-3500 หรือเกิน 3 พันบาท  100% ค่ะ เตรียมใจเก็บเงินไว้นะก๊ะ ถ้าเกิดรักจะอ่านจะจอง orz  เล่มหนึ่งเกิน 300 หน้า คิดเสียว่าชิวๆแล้วกันก่ะ ปาดเหงื่อให้*

จะพยายามลดต้นทุนให้ได้มากที่สุด....เท่าที่จะทำได้

เวลาทำ จะทำทีล่ะ 10 ชุด ซึ่งยิ่งผ่านจำนวนชุดไปมากขึ้นของแถมจะยิ่งลดลง (เฮ๊ย) 

รีบจองนะก๊ะ....พอเปิดจองก็ เตรียมเริ่มเทศกาลได้เลย อาจจะเปิดจองหลังขายที่แคปซูลแล้วน่ะก่ะ 


เดือนกรกฯ อย่าลืม ฟิคขนนกนะ^^


mizato



เม้นด้วยพะย่ะค่ะ เดี๋ยวขึ้นราคาซะเลยนี่ 

http://writer.dek-d.com/thanawancat/poll/



ไปกดโพลกันหน่อยไป๊



- -

สงสารเช่หรือ?= =v


....อย่าคิดมากเลยก่ะ....


คนเขียนเขียนได้ไงไม่รู้ มึนๆ= =.....หน้าต่อไปAFS ไม่อ่านแล้วจะเสียใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

913 ความคิดเห็น

  1. #381 Angell3lood (@ku_jenny) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 เมษายน 2552 / 08:52

    รัลๆทำงี้ได้ไง

    ไม่เอานอมอล

    //งอแง

    #381
    0
  2. #380 [Z]e[L]es (@jennet) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2552 / 17:01
    -.- คห.ที่84ฮะ เค้าคือคนที่เป็นจักรพรรดิ์อยู่ไงฮะ คนที่รัลๆไปเอาเขามา

    (วู้~ นายช่างเลือนรางเหลือเกินเซย์.... เช่ก็ขี้หึงเกินไป แล้วฮาเร็มของรัลๆจะมีวันเกิดไหมเนี้ย? -.-)
    #380
    0
  3. #379 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2552 / 01:17
    โฮกกกกกกกกก ทำไมลูเช่ถึงเห็นอยา่่่งนั้นนะ

    ว่าแต่......เชย์!!!!!! เค้าคือใคร??? หุหุหุ ตัวแปลที่สาม??
    รอตอนต่อไปค่ะ

    ปล. สงสารพวกของเวียร่าอะ
    #379
    0
  4. #378 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2552 / 23:48

    โฮกกกกกกกกก อ่านมาต้นๆตอนรู้สึกว่า

    "กรี๊ดดดดดดดซซซซซซซซคอรัลลล ทำไมทำอย่างงี้งงงงงงงง"

    แต่หลังจากอ่านจบตอนก็.....

    "โฮกกกกกก แล้วทำไมแกไปเจ๊าะแจ๊ะกับคุณท่านเทพธิดาทำไมเล่าโอ้ออออ ไม่เข้าใจความรู้สึกของลูเช่เอาซะเลยอ้าๆๆๆๆ"

    ประมานนี้ แง้วววว อยากอ่านที่เหลือจะแย่แล้ว โฮกกกกก สุโค่ยยยยยย

    มาอัพพรุ่งนี้ ห้ามลืมนะ

    ปล.รูปแบ๊คกราวด์ที่ไอดีคือเรื่องอะไรเหรอคะ?

    #378
    0