"FAKE" Moon Rising จันทราล่มสลาย

ตอนที่ 20 : Alone Fairy’s smile 5 Fight of Fox and wolf

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 เม.ย. 52

href="file:///C:\DOCUME~1\ADMINI~1\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_filelist.xml" /> href="file:///C:\DOCUME~1\ADMINI~1\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_themedata.thmx" /> href="file:///C:\DOCUME~1\ADMINI~1\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_colorschememapping.xml" />

Alone Fairy’s smile 5  Fight of Fox and wolf

 

ความอิจฉาหรือ....

ความกลัวหรือ

 

ความรู้สึกพรรคนั้นมันคืออะไร

 

มันใช่สิ่งที่ข้าเป็นอยู่หรือเปล่า?

 

“....ข้าขอโทษด้วยที่....ลู...หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราตนนั้นทำให้เจ้าเคืองใจน่ะ”

จิ้งจอกสีทองหนุ่มร่างสูงว่าพลางเกาแก้มเล็กน้อยด้วยท่าทีอายๆ แต่เวียร่าก็ทำเพียงเงยหน้าขึ้นแล้วมองด้วยดวงตาราบเรียบ

ดูไปแล้ว

เหมือนกับเธอไม่ได้สนใจจะฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลยแม้แต่น้อย

 

ในสายตาเธอมันก็ไม่ได้เห็นอะไรนอกจากความไร้สาระหรอก

 

เรื่องพรรคนั้นน่ะ

 

“พวกพี่น้องของเจ้าพรุ่งนี้ข้าจะแจกแจงว่าใครจะไปที่ไหน....ไม่สิ จัดการเอตอนนี้เลยเสียดีกว่า มันจะได้ไม่เป็นปัญหาเกะกะ”

“.....?

คอรัลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยในขที่ดินตามเด็กสาวคนนั้นมาตามโถงทางเดินั่น ซึ่งเธอก็หยุดปลายเท้าของตัวเองลงแล้วหันหน้ากลับมามองจิ้งจอกทองหนุ่ม

“....มีนาล มีนิล ไปจัดแจงเรื่องของจิ้งจอกทองทั้งหมดในที่นี้ ระเบียบการดูแล และก็เรื่องอื่นๆทั้งหมดด้วย...”

“...พวกจิ้งจอกทองพวกนั้นให้อาศุยอยู่ชั้นล่างแล้วกัน หอคอยแห่งนี้ออกใหญ่โต แค่จิ้งจอกไม่ถึงร้อยตนรับเข้ามาไม่ได้ก็น่าขันเกินไป”

เวียร่าปรายตามองสองแมวตนนั้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามันเหมือนกับจะแย้งอะไรบางอย่างออกมา ซึ่งพอเห็นเจ้นายของตัวเองว่าออกมาว่าอย่างนั้น

มันจะทำอะไรได้...

 

นอกจากก้มหน้า...

...แล้วเดินไปทำตามคำสั่ง

 

“เออ.....”

“เจ้ามากับข้า”

เวียร่ากล่าวสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเดิมทันทีทันควันเหมือนกับรู้เป็นอย่างดีเลยว่าอีกฝ่ายจะปริปากกล่าวอะไรออกมา ซึ่งนั่นก็ทำให้คอรัลที่เหมือนกับถูกเด็กสาวตัวน้อยคนนั้นดุเอาก็ลู่ใบหูลงด้วยสีหน้าสลดๆเหมือนเดิม

เหมือนเดิมจนเวยร่าเริ่มหนักใจกับอีกฝ่าย...

 

ทั้งๆที่ข่าวลือว่าว่าคนๆนี้แสนน่ากลัวและทรงพลัง

ทั้งๆที่ตาสีแดงเหมือนกับพวก จักรพรรดิที่แสนโหดเหี้ยมพวกนั้นแท้ๆ

 

แต่แววตากลับไม่เคยมีประกายใดเหมือนกับบรรดาคนพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย

 

“.....ชื่อ....เวียร่าสินะ”

“เวียร่า ฟูลมูน”

เด็สาสวอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยและเย็นชาทันที แล้วปรายตามามองเหมือนกับจะถามว่าถามตัวเองทำไม ซึ่งนั่นก็ทำเอาคอรัลสะดุ้งด้วยความหวาดกลัวไปชั่วครู่

จิ้งจอกทองตนนั้นหัวเราะแห้งๆ

“....ข้าชื่อคอรัล คอรัล โกลเด้นฟ็อกซ์”

หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกทองตนนั้นว่าออกมาอย่างอารมร์ดี ในขณะที่เด็กสาวถอนหายใจเฮือกแล้วสะบัดปลายเท้าหันหลังกลับ

“เรื่องพรรคนั้นข้ารู้แล้ว”

เวียร่าตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบมากเสยีจนน่าขนลุก ซึ่งนั่นก็ทำเอาคอรัลลู่ใบหูของตัวเองลงด้วยสีหน้าหนักใจ

“....ตามข้ามา ถ้าเกิดมีเวลาพูดมากนักล่ะก็”

เด็กสาวคนนั้นสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเดิมอีกครั้งก่อนที่จะก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้าเร็วๆ แต่เธอก็ต้องเบิกตากว้าง

!!

“.....ไม่เอาน่า จะรีบไปทำไมล่ะ”

คอรัลว่าออกมาอย่างนุ่มนวลและร่าเริงเหมือนเดิม และเหมืนอว่าในน้ำเสียงนั่นจะเจือไปด้วยความไร้เดียงสาหน่อยๆด้วย

ร่างของเทพธิดาจันทราคนนั้นถูกประคองขึ้นแล้วยกขึ้นวางบนบ่าของตัวเองอย่างนุ่มนวลโดยที่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายนั้นก็อึ้งจนพูดอะไรไม่ถูก

เพราะไม่เคยถูกยกขึ้นมาตรงๆล่ะมั้ง...

บางที

 

อาจจะเพราะไม่เคยมีใครแตะตัวเธอมาก่อนก็ได้

 

“......ข้าเป็นเทพธิดาจันทรา แต่ตอนนี้เจ้าเป็นแค่อัศวิน อย่ามาถือตัวข้าแบบนี้ หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกทอง....”

“....อ๊ะ ข้าขอโทษ”

คอรัลอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทันทีแล้วรีบวางร่างนั้นลงด้วยท่าทีทุลักทุเล ซึ่งเวียร่าที่เห็นว่าตัวเองได้เหยียบลงพื้นแล้วก็ถอนหายใจแด้วยความโล่งอก

เมื่อครู่นี้เล่นเอาเธอตกใจวาบ...

 

“...รีบตามมาเร็วเข้า”

 

คอรัลจ้องมองเด็กสาวตัวน้อยคนนั้นที่ตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วจ้ำเท้ายาวไปตามทางเดินเบื้องหน้านั่นอีกครั้ง

ก่อนที่จะยิ้มและเดินตามหลังไปทันที...

 

เพราะสิ่งที่เขาเห็นแม้เพียงครู่เดียวนั้นด้วยให้เขาผ่อนคลายขึ้นเยอะ....

 

แต่ถ้าเกิดคนอื่นรู้อาจจะว่าเขาบ้าก็ได้

 

แต่ก็เขารู้สึกดีใจจริงๆ หลังจากที่ได้เห็นใบหน้าที่เจือไปด้วยอารมณ์ (แม้ว่าจะเป็นอาการตกใจ) ของอีกฝ่ายแล้วเสียที

เพราะมันทำให้เขามั่นใจ...

...ว่าเด็กสาวตัวน้อยเบื้องหน้าของเขานั่นไม่ใช่ตุ๊กตา

 

“.....เจ้ายังยิ้มอะไรอยู่อีก”

เวียร่าหันหน้ากลับมาแล้วว่าออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่เหมือนกับจะเจือไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิด แต่แท้จริงแล้วเธอก็แค่แปลกใจแล้วก็กำลังรีบด้วย

เพราะงั้นน้ำเสียงกระแทกกระทั้นนั่นก็ไม่ใช่อะไรหรอก...

“...ขออภัยด้วย”

คอรัลว่าออกมาอย่างร่าเริงแล้ววิ่งตามหลังเด็กสาวคนนัน้ที่เดินจ้ำเท้าไปเร็วมากหลังจากที่เขาหยุดเยงชั่วครู่เดียวเท่านั้น

เด็กที่สูงไม่ถึงเอว....

มักจะพูดออกมาด้วยท่วงทำนองของเสียงที่ฟังดูทรงพลังหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งทรนง...

แต่ทั้งหมดนั่น

ก็พูดด้วยน้ำเสียงเล็กๆของเด็กๆ

ดูแล้วน่าเอ็นดู...

 

แต่ก้คงในสายตาของจิ้งจอกทองตนนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น

 

เวียร่าเหลือบสายตามองจิ้งจอกทองตนนั้นเล็ก้นอย ก่อนที่จะก้าวเท้าขึ้นไปบนบันไพวนซึ่งปูด้วยพรมอย่างสวยงามนั่นอย่างช้าๆ ตามหลังด้วยคอรัลที่เกาะราวบันไดแล้วเดินตามลังเธอขึ้นไปเรื่อยๆ

บันไดที่ปูพรมเอาไว้อย่างสวยงามวนสูงขึ้นไปเรื่อยๆ โดยที่คนที่เดินตามมานั้นก็ไม่รู้ว่ามันยาวขนาดไหร ไม่รู้ว่ามันมีกี่ขั้นต่อกี่ขั้น

เหมือนกับจะทอดตัวออกไปยาวไกลจนไร้ซึ่งที่สิ้นสุด....

แต่กระนั้น...

หลังจากที่เดินมาได้หลายต่อหลายต่อนาที เขาก็ได้มาถึงตรงสุดปลายของบันได้ที่เวียร่าดูจะไม่อยากมาเท่าไหร่นัก

 

กริ๊ง...

 

เสียงที่เหมือนกับกระพรวนแว่ตามท่วงทำนองของสายลม ซึ่งฟังดูแล้วมัช่างราวกับสัญญาณของอะรบางอย่างที่ลั่นขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

รอบด้านที่พ้นบันไดขึ้นมานั่นดูเหมือนว่าจะแตกต่างจากเบื้องล่างเสียเหลือเกิน...

 

เพราะมันคือที่ที่แสนสวยงาม

 

สวยที่สุดเท่าทิ่จิ้งจอกสีทองตนนี้เคยเห็นมา

 

รอบด้านนั้นมีเพียงความมืดมิดซึ่งเต็ไมปด้วยประกายสว่างของแสงดาวที่ปกคลุมอย่างนุ่มนวล และด้านบนนั้นมีดวงจันทร์ที่แสนสวยงาม

เหมือนกับมันทอแสงอยู่เบื้องบนนี่

 

เหมือนกับว่าเขาจะสามารถเอื้อมมือออกไปแล้วไขว่คว้าเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

 

ทุกทิศทาง กำแพงมากมายที่เคยรายล้อมนั้นถูกเอาออกไปจนหมดสิ้น เหลือเอาไว้เพียงเสาต้นใหญ่ๆที่ค้ำยันเพดานซึ่งเป็นทรงสูงขึ้นไปอย่างสวยงามนั่นอีกทีหนึ่ง

รอบด้านแกะสลักด้วยหินที่แสนงดงาม เรียงรายด้วยรูปปั้นที่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีค่าอะไรมากกว่าประดับเอาไว้เฉยๆ

ไม่มีใครชยชม

เพราะแม้แต่เจ้าของของที่นี่ก็ยังไม่เคยสนใจ

 

“เห...”

 

คอรัลอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงสนุกสนานทันทีทันควัน ก่อนที่จะก้าวเท้าออกไปตรงเบื้องหน้าที่ควรจะมีกำแพงหรือระเบียเงอาไว้กันตก แต่มันกลับมีเพียงเสา...

จิ้งจอกทองหนุ่มแตะเสาต้นใหญ่เอาไว้เพื่อไม่ให้ร่างของตัวเองร่วงลงไปเบื้องล่าง ก่อนที่จะทอดสายตามองลงไปยังผืนป่าสีเขียวเข้มที่ทอดตัวยาวจนสุดสายตา

“....สวยเป็นบ้า”

 

หอคอยจันทรา...

สมคำร่ำลือจริงๆเลยแหะ...

 

อาณาเขตของเทพธิดาจันทราที่สามารถมองเห็นได้ทั่วทุกแห่งในดินแดนนี้

 

เจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองยาวคนนั้นชมออกมาด้วยน้ำเสียงที่สะท้อนให้เห็นถึงความตื่นตระลึงเอาไว้อย่างชัดเจน

“ตรงไหนหรือที่เจ้าว่าสวย”

เวียร่าเดินก้าวเท้าเข้ามาใกล้แล้วจ้องมองลงไปเบื้องล่างด้วยแววตาราบเรียบ ผืนป่าสีเขียวเข้มทอดตัวออกไปยาวจนสุดสายตา

ไม่มีอะไรเลย

นอกจากความมืดมิดท่กลืนกินไปเสียทุกอย่าง...

เธอถึงได้เฉยชา

 

เพราะเดิมทีเธอก็แทบไม่ชมอะไรว่าสวยอยู่แล้ว

 

“.....หึ”

คอรัลเอียงคอแล้วยิ้มออกมาอย่างหน่ายๆใจเท่านั้น ก่นอที่จะดึงร่งของเวียร่าเข้ามาใกล้ตัวเองที่ทรุดลงนั่งชันเข่าจะด้อยู่ในระดับสายตาเดยวกันกับเทพธิดาจันทราคนนั้น

“....เจ้ามองดูสิ”

 

ดินแดนสีเขียวเข้มที่ลึกลับ...

เงียบสงบ แต่ก็คลุ้มคลั่ง

 

“ถ้าเกิดเป็นที่นี่ เจ้าสามารถเห็นดินแดนแห่งนี้ได้อย่างสบายๆ เห็นทัวทันศ์ที่ไม่ว่าใครก็ปรารถนาอย่างมองแล้วเก็บเอาไว้ในความทรงจำตลอดไป”

จิ้งจอกสีทองตนนั้นชี้นิ้วไล่ไปตามต้นไม้ที่แสนสวยงามซึง่มีนานาสายพันธุ์ทอดตัวยาวตั้งแต่ป่าไปจนถึงสุดสายตาที่เส้นขอบฟ้า

ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มมืดแต่ไม่หม่นเหมือนกับในยามที่สายฝนโปรยปราย

เมฆสีขาวอ่อนที่เหมือนกับปุยนั่นพลิ้วไหวด้วยชายที่เป็นริ้วๆของมันเคลื่อนตัวขึ้นบดบังแสงสว่างของดวงดาวเป็นบางเวลา

แต่เพราะในยามราตรีนั้นเมฆน้อยมากเลยทำให้ดวงดาวและดวงจันทร์ทั้งหลายนั้นล้วนไม่ถูกหม่นแสงมากเท่ากับดวงอาทิตย์ในตอนกลางวัน

สายลมเย็นที่แสนหนาวเหน็บพัดลงมาจากทิศเหนืออย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย หยอกล้อกับเส้นผมสีเหลืองทองของทั้งสองคนจนทำให้มันพลิ้วไวเบาๆ

 

“อยากเก็บ?

 

เวียร่าจ้องมองคนที่กล่วาวาจาที่ฟังดูแล้วหรูหราคนนั้นด้วยประกายตาราบเรียบ ก่อนที่จะจ้องมองออกไปเบื้องหน้า

“เสียใจด้วย คอรัล”

เด็กสาวพ่นลมหายใจยาว

เหมือนกับกำลังหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน

 

“ข้าไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลยนอกจากความมืดมิดที่กลืนกินทุกอย่าง”

 

“.....งั้นหรือ”

คอรัลลู่ใบหูลงเล็กน้อยด้วยสีหน้าลำบากและเต็มไปด้วยความยุ่งยาก ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเมื่อได้ฟงัความคิดจากอีกฝ่าย

คงเป็นการลำบากนั่นแหละนะ กับการสอนคนที่เหมือนกับตุ๊กตาให้พูดและแสดงนิสัยเหมือนกับคน...

แต่ก็ใช่ว่าสอนไม่ได้

เพราะ คนก็คือ คน

 

คือสิ่งมีชีวิตที่มีหัวใจ

 

“....ข้าหวังว่าซักวันท่านจะชื่นชอบภาพแบบนี้....ซักวันหนึ่งท่านต้องเห็นค่าของของมากมายที่ท่านเมินสายตาผ่านโดยไม่ไยดี”

“.....เจ้าด่าข้าอยู่หรือไร?

“เปล่านะ”

คอรัลอทานเสียงสูงออกมาทันทีทันควันเมื่อเห็นดวงตาสีแดงฉานของอีกฝ่ายจ้องกลับมาสบอย่างจริงจัง จิ้งจอกทองหนุ่มสะบัดปลายหางเล็กน้อยแล้วละสายตาออกไปชืน่ชมสิ่งที่ตัวเองบอกว่าสวยงามนั่นอีกครั้ง

 

ดินแดนธรรมาที่เห็นทุกวันแท้ๆ

 

แต่เพียงแค่เปลี่ยนมุมมองเท่านั้น...

....มันจะสวยงามขึ้นมาเลยหรือ

 

บ้าชัดๆ

 

เวียร่าส่ายหน้าเล็กน้อบด้วยสีหน้าซึ่งเจือไปด้วยความระอาก ก่อนที่จะถอดถอนหายใจยาวออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

คอรัล โกลเด้นฟ็อกซ์...

จิ้งจอกทองที่แสนอารมณ์ดี

 

จิ้งจอกสีทองตาสีเลือดที่พยายามที่เป็นมิตรกับทุกคนแม้ว่าแทบทุกคนนั้นจะไม่มีใครยอมเป็นมิตรกับตัวเองด้วยเลย

 

คอรัลยิ้มออกมาอย่งาอารมณดีแล้วจ้องมองทิวทัศน์เบื้องหน้าท่แสนสวยงาม เงี่ยใบหูของตัวเองฟังเสียงร้องของนกและสัตว์ราตรีที่แว่วขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ฟังดนตรีของผ่าที่บรรเลงด้วยใบไม้ในยามที่สายลมพัดต้นไม้ไหว

ดูเหมือนว่าจะชื่นชอบภาพแบบนีเอาพอสมควร

ปลายหางสีเหลืองทองของจิ้งจอกสะบัดไหวเล็กน้อยตาอมารมณ์ของเจาตัวที่กำลังผ่อนคลาย อนที่มันจะชะงัก

“....?

ใบหูเรียวสะบัดเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวนั้นจะเงยใบหน้าของตัวเองขึ้นแล้วเหลือบสายตากลับไปมองด้านหลังทันทีทันควัน

 

กริ๊ง...

 

เสียงที่เหมือนับกระพรวนลั่นขึ้นมาอย่างนุ่มนวล...

 

แต่เสียงสัญญาณกำลังลั่นขึ้นด้วยความบ้าคลั่ง

 

เส้นผมสีเหลืองทองที่เหมือนกับแสงจันทร์นั้นพลิ้วไหวเรี่ยไปกับต้นคอ เสื้อคลุมสีดำสนิทดุจราตรีกาลโบกสะบัดเป็นท่วงทำนองที่แสนแผ่วเบา

เนตรสีแดงฉาน...

เป็นประกายวาววับราวกับมณีสูงค่าที่หาได้ยากยิ่ง

 

“....?

คอรัลเลิกค้วเรียวขึ้นเล็กน้อยกับการมาเยือนแบบปุบปับของใครบางคนนั่น ก่อนที่เขาจะต้องขมวดคิ้วลงเมื่อสังเกตเห็นว่าเวียร่าเหมือนกับจะสั่นน้อยๆด้วยความหวาดกลัว

แต่ท่าทางว่าเวียร่าเองจะไม่รู้ตัวเท่าไหร่นัก...

 

ดูท่าเธอจะไม่สนใจด้วยซ้ำ

 

เพราะว่าเทพธิดาสาวก็ยังคงวางท่าทีที่แสนหยิ่งผยงเอาไว้เหมือนดั่งเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย

เวียร่าจ้องมองแขกที่มาเยือนคนนั้นด้วยเนตรคมกริบที่แลดูล้น่ากลัว แต่ก่อนที่จะก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้าคอรัลก็ดึงร่างนั้นไปไว้ด้านหลัง

!

“...ไม่เอาน่า เทพธิดาจันทรา”

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วเอาปลายนิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของตัวเองเหมือนกับจะเป็นเชิงบอกให้เงียบ

อย่าด่าว่าอะไรเขา

จิ้งจอกสีทองลู่ใบหูเรียวของตัวเองลงข้างหนึ่งแล้วก้าวเท้าออกมาขวางเบื้องหน้าของเด็กสาวเอาไว้ด้วยท่าทีทรงพลัง

แล้วจ้องมองร่างเบื้องหน้านั่นด้วยเนตรที่เป็นประกายกร้าว

แต่กระนั้น

เหมือนกับอีกฝ่ายจะไม่ได้สะดุ้งสะเทือนอะไรทั้งสิ้น

 

มีเพียงความราบเรียบจนเฉยชา

ปราศจากควาหมวาดกลัวใดๆทั้งสิ้น

 

.....ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ได้มาที่นี่อย่างเป็นมิตรเท่าไหร่นะ

คอรัลว่าพลางหัวเราะออกมาอย่างนุ่มนวลเมื่อได้เห็นร่างที่อยู่ห่างออกไปเบื้องหน้าตนเองนั่น ซึ่งอีกฝ่ายก็หลับตาลงเพื่อบอกยอมรับโยที่ไม่มีข้อแก้ต่างอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

เพราะความจริงก็คือความจริง

 

เขาไม่ได้มาด้วยไมตรี...

มาด้วยหน้าที่ที่เหมือนกับคำสาปร้ายเท่านั้น

 

“.....หัวหน้า....แห่งจิ้งจอกทอง”

 

น้ำเสียงทุ้มนุ่มนั่นลั่นขึ้นมาอย่างแผ่วเบาเหมือนกับจะพยายามวินวอนด้วยท่วงทำนองที่ราบเรียบจนแม้แต่ตัวเองนั้นก็ยังไม่รู้สึกตัว

คอรัลเงยหน้าขึ้นมาแล้วจ้องสบกับเนตรของอีกฝ่ายที่เป็นประกายราบเรียบมากเสียจนน่าจนลุกนั่น แต่หลังจากที่เข้าเพ่งมองดูดีๆแล้ว

เขาก็รู้สึกได้....

ถึงความเหมือนกันระหว่างดวงตาของอีกฝ่ายกับดวงตาของเขาเอง

 

ดวงตาที่อ้างว้างและรู้สึกผิด

 

เหมือนกับอยากจะหลีกหนีไปให้ไกลจากดินแดนแห่งนี้...แต่บางอย่างที่เหมือนกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นนั้นก็ได้ฉุดรั้งเอาไว้ยังที่แห่งนี้

 

มันคือคำสาป

 

เส้นผมสีเหลืองทองที่เหมือนกับของเวียร่าและของคอรัลนั้นยาวลงมาเรี่ยลำคอและพลิ้วไหวไปอย่างสวยงามท่ามกลางกระแสลมที่แสนบ้าคลั่ง

เสื้อสีดำสนิทที่เหมือนกับว่าจะทำจากหนังนั้นตัดเข้ารับกับรูปซึ่งค่อนข้างใหญ่และกำยำตรงข้ามกับคอรัลลิบลับ

ดวงตาคมกริบ...

เป็นประกายที่น่ากลัวมากกว่าที่จะสวยงามเหมือนกับที่จิ้งจอกทองตนนี้เป็น

ร่างกายที่ดูสูงใหญ่และทรงพลังมากจนน่ากลัว ซึ่งอาจจะเรียกได้ว่าสมกับที่เป็นพวกหมาป่าที่นิยมใช้แรงงานมากกว่าสมองแบบเดียวกับจิ้งจอก

 

ข้าไม่นึกว่าจะได้เห็นท่าน....อยู่ในดินแดนพรรคนี้

 

นั่นสินะ

คอรัลยิ้มบางๆออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจพลางมองและวัดความสามารถของอีกฝ่ายที่ไมใช่อะไรที่สามารถมองผ่านไปได้เลย

หมาป่ากับจิ้งจอกนั้นเป็นคู่ปรับกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

 

เพราะอย่างนั้น...

เขาไม่อาจจะประมาทได้เลย

 

หมาป่าเชี่ยวชาญการล่าสังหารและทีมเวริค์ที่คล่องแคล่วมากจนไม่มีใครตามทัน แม้ว่าจะมีความปราดเปรียว ว่องไวแต่ก็เป็นแค่ในสายพันธุ์หมาป่าบางสายพันธุ์เท่านั้น (ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ตัวเบื้องหน้าของเขานี่)

มีความสามารถในการใช้อาวุธที่เป็นเลิศ ไม่ว่าอาวุธนั้นจะหนักเพียงไร... พวกหมาป่าพวกนั้นก็สามารถใช้มันได้อย่างคล่องแคล่วไม่แพ้บรรดาพวกหมีแถมยังสามารถใช้ได้ว่องไวกว่าอย่ามหาศาลอีกต่างหาก

แต่ก็ใช่ว่าจิ้งจอกนั้นจะเสียเปรียบทุกทิศ

จิ้งจอกก็มีความสามารถด้านเวทมนตร์ที่สูงกว่าชนิดที่พวกหมาป่าเหล่านั้นเทียบไม่ติด แถมยังมีความรวดเร็วที่มหาศาลมากจนใครเขาก็หวาดกลัว

แต่ที่ทำให้จิ้งจอกนั้นกลายเป็น สัตว์ที่อันตรายระดับปิศาจนั้น ไม่ใช่เพราะอำนาจเวทมนตร์ที่มหาศาล หรือว่าความรวดเร็วซึ่งราวกับสายลม

 

แต่เป็นความฉลาด

ความเจ้าเล่ห์ที่ใช้ล่าเหยื่อมานัดต่อนัด

 

แต่ว่ากันว่าจิ้งจอกทั้งหลายมักจะไม่แสดงท่าทีแบบนั้นออกมาเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะพวกจิ้งจอกทองที่มีนิสัยด้านนั้นหนักกว่าใครเพื่อน

จอมหลอกลวง

จนแม้แต่จิ้งจอกดาราที่อยู่ใกล้เคียงกันนั้นยังแทบไม่เชื่อใจ

 

จิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างท่าน....จิ้งจอกทอง

 

หมาป่าจันทราตนนั้นพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีแดงฉานของอีกฝ่ายที่เหมือนกับเนตรสีเลือดของตัวเอง

ราวกับจะพยายามค้นเอาความจริง

 

ว่าสาเหตุใดที่ทำให้จิ้งจอกทองตนนั้นมายืนอยู่ที่นี่...

...เพียงคนเดียว

 

 

....จิ้งจอกดาราสุดโหดตนนั้นไปไหนแล้วหรือ?”

 

ชายหนุ่มเบื้องหน้าคนนั้นถามออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่เพียงเท่านั้นกลับทำเอาคอรัลสะดุ้งเฮือกแล้วหัวเราะแห้งๆออกมา

เหมือนกับว่าเขาจะเกลียดข้าเสียแล้วสิ....ต้องขอโทษด้วยล่ะนะ

/> /> />

ดวงตาสีแดงฉานของจิ้งจอกทองหนุ่มปรือปิดลงด้วยท่าทีราบเรียบ ก่อนที่จะลืมขึ้นมาอีกครั้งโดยที่คงรอยยิ้มแหยๆเอาไว้บนใบหน้าเหมือนเดิม

....งั้นหรือ

ร่างนั้นพยักหน้าลงรับด้วยท่าทีนิ่งเฉย ในขณะที่คอรัลเพ่งมองอีกฝ่ายเหมือนกับพยายามมองดูท่าทางที่ราบเรียบจนเหมือนกับคนสุขุม

แต่คงไม่หรอก..

พวกหมาป่าไม่ใช่อะไรแบบนั้น

 

ถึงจะวางท่าทางเหมือนกับคนฉลาดเพียงไร

 

หมาป่าทั้งหลายก็ยังคิดทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมาอยู่ดีนั่นแหละ

 

 

ข้าคือ หมาป่าจันทรา’ “

 

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองคนนั้นประกาศออกมาด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเหมือนเดิมอีกครั้ง แต่นั่นกลับทำเอาคอรัลขมวดคิ้วลงทันที

สิ่งที่คุ้นหูเพราะว่าตัวเองได้ยินบ่อยๆจากบรรดานกของตัวเองมากมายที่คอยบอกเขาเกี่ยวกับโลกภายนอกที่เขาแทบไม่ค่อยรู้จัก

แต่ก็นั่นแหละ

เพราะว่าเขาแทบไม่รู้จักโลกภายนอกเลย...

 

ก็เขาถูกเนรเทศมาตลอด 40 ปีที่ผ่านมา

 

แต่เรื่องนี้เทพธิดาจันทราคนนั้นคงไม่เคยรู้หรอก

 

หมาป่าจันทรา?”

 

หมาป่าธาตุดวงจันทร์

ที่มีอยู่เพียงตัวเดียวในโลกน่ะนะ

 

คอรัลครางทวนออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทนการทวนถามทั้งหมด ซึ่งหมาป่าสีเหลืองทองก็หลับตาลงยอมรับด้วยท่าทีราบเรียบเหมือนเดิม

....หมาป่าสีทองที่มีเพียงตัวเดียวในโลกเท่านั้น....

 

เพราะคำสาป...

ข้าถึงต้องมาเป็นหมาป่าจันทราแบบนี้

 

ชายหนุ่มร่างสูงคนนั้นว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมๆกับพยักหน้าลงอีกครั้งหนึ่ง มือหนากำแน่นเหมือนกับพยายมสะกดกลั้นอะไรบางอย่าง

ดวงตาสีแดงหลุบลง

ราวกับไม่อยากจะมองคู่สนทนาเบื้องหน้าตัวเอง

หมาป่าจันทราถอดถอนลมหายใจยาวออกมาแล้วจ้องมองคอรัลด้วยประกายตาหนักแน่น ก่อนที่จะกล่าวต่ออีกครั้ง

“ข้ามายังหอคอยแห่งนี้เพื่อทำให้เกิด จันทรคราสตามหน้าที่ของข้า หัวหน้าแห่งเผ่าจิ้งจอกทองเอ๋ย

 

หน้าที่ที่เลวร้าย...

แต่ก็ต้องทำเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป

 

ก่อนที่คำสาปและทุกอย่างนั้นจะล่มสลาย

 

จันทรคราส’ ? อย่างบอกนะ....

 

ข้ามาเพื่อแย่งชิงอำนาจกึ่งหนึ่งของเทพธิดาจันทรา

 

เพื่อเอาไป....

 

หมาป่าสีทองตนนั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่แสนหนักแน่นทันทีทันควัน ในขณะที่คอรัลเบิกตากว้างอีกครั้งทันทีที่ตัวเองเข้าใจความหมาย

ความหมายของคำว่าแย่งชิงพลัง...

เจ้าเป็น....พวกจิ้งจอกแดงหรือเปล่า?”

ข้าไม่รู้จักจิ้งจอกแดง ท่านคอรัล

หมาป่าตนนั้นส่ายหน้าเล็กน้อย

ข้าเป็นเด็กนอกคอกของ จักรพรรดิแห่งกาลเวลาผู้ซึ่งมีหน้าที่ในการทำให้เกิดจันทรคราสก็เท่านั้น

ชายหนุ่มร่างสูงคนนั้นเน้นถ้อยคำออกมาอย่างราบเรียบและเย็นน็็ชาจนเหมือนกับกระบอกอัดเสียงที่ได้เพียงพูดออกมาอย่างไร้ความรู้สึก

ยิ่งกว่าหุ่นเชิดที่ยังมีใบหน้านานารูปแบบ

....หมายความว่า

ข้าไม่มีว่ามาพร่ำเพ้อกับท่านหรอก จิ้งจอกทองเอ๋ย.....

หมาป่าสีทองเอ่ยขึ้นเพื่อขัดวาจาของคอรัลที่เหมือนสะดุ้งน้อยๆทันทีที่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายพูดขึ้นมา

ใบหน้าของจิ้งจอกหนุ่มตนนั้นก้มลง แล้วเม้มริมฝีปากของตัวเองแน่นเมื่อเข้าใจแล้วว่านี่คือสิ่งที่ไม่อาจะหลีกเลี่ยงจริงๆ...

 

การต่อสู้....

ย่อมเกิดขึ้นเมื่อต้องปกป้องและแย่งชิงบางอย่าง

 

และนี่คงจะเป็นหน้าที่ของเขา...

 

 

ในฐานะ อัศวินของเทพธิดาแห่งจันทรา

 

หัวหน้าแห่งเผ่าจิ้งจอกทองเอ๋ย...มันเป็นธุระของข้ากับเทพธิดาจันทราที่ท่านผลักไปยืนตรงเบื้องหลังของตัวเองนั่น

ดวงตาสีเลือดของหมาป่าหนุ่มเหลือบไปมองเวียร่าที่ไม่ว่าดูอย่างไรก็เป็นพียงเด็กน้อยตัวเล็กๆเท่านั้น

แม้ว่าเนตรนั่นจะทรงพลัง

แม้ว่าที่ที่ตัวเองยืนอยู่นั้นจะสูงส่งบนยอดเขาที่ใครก็อยากไขว่คว้ามากเพียงไร

 

เด็กน้อย

 

ก็คือเด็กน้อยไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไป

 

อาจจะเป็นการล้ำหน้าล้ำตาท่านไปซักนิด....

ชายคนนั้นก้มหน้าลง

เหมือนกับกำลังพยายามแสดงความลำบากใจออกมาอย่างสุดความสามารถ

 

แต่ได้โปรดถอยไปด้วย....”

 

หมาป่าจันทราเหลือบดวงตากลับมาสบกับเนตรของคอรัลที่เป็นประกายจริงจังอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งจิ้งจอกทองตนนั้นก็ลู่ใบหูลงด้วยสีหน้าหนักอกหนักใจเหมือนกับไม่อยากให้ทั้งหมดมันกลายเป็นแบบนี้เท่าไหร่นัก

“ขอโทษนะ แต่ว่าข้าถอยไม่ได้เสียด้วยสิ แหะๆ”

 

ข้าชอบการเจรจามากกว่า...

...ข้าอยากให้มันจบลงเพียงแค่คำพูดเท่านั้น หมาป่าจันทรา

 

แต่ดูท่าว่าเจ้าจะไม่ปรารถนาเช่นนั้น

 

คอรัลยิ้มออกมาอย่างหน่ายๆเหมือนเดิม ก่อนที่จะก้าวเท้าออกมาบังเบื้องหน้าของเวียร่าจนมิดเหมือนเดิมอีกครั้ง

เหมือนกับจะปกป้องไม่ให้เทพธิดาคนนี้ต้องจ้องมองหมาป่าตนนั้น

ขอโทษด้วยจริงๆ

ดวงตาสีแดงฉานที่เหมือนกับเลือดเป็นประกายที่แสนนุ่มนวล เช่นเดียวกับคำพูดที่ไม่ได้แผดกร้าวจนน่ากลัว

แต่กระนั้นก็ตามที

มันก็สะท้อนให้เห็นถึงความหนักแน่นเหมือนดั่งเคย...

 

คอรัลยิ้มบางๆออกบนใบหน้าแล้วจ้องมองหมาป่าจันทราตนนั้นที่เอนใบหน้าลงเหมือนกับจะสบถด่าออกมาเล็กน้อย

 

“เวียร่า....เป็นเจ้านายของข้า”

 

ข้าเลือกเธอ...

เพื่ออำนาจนั้นจะได้ปกปักษ์พี่น้องของข้า

 

และเพื่อตอบแทน

 

“ข้าจำเป็นต้องปกป้องเอาไว้”

 

หากเธอปรารถนาให้ข้าสู้...

...ข้าก็จะสู้

 

เพราะว่าข้ารับปากคนๆนั้นเอาไว้แล้วว่าจะทำตามคำสั่งเจ้านายคนใหม่อย่างดีที่สุด

 

คอรัลจ้องมองเนตรสีแดงของหมาป่าตนนั้นแทนการประกาศคำพูดของตัวเองและเน้นย้ำมากกว่าเดิมโดยที่คราวนี้ดวงตาไม่มีประกายของความปรานีหรือว่าความอ่อนแออีกต่อไปแล้ว

เพียงเท่านั้น

หมาป่าจันทราตนนั้นก็ต้องก้มหน้ายอมรับ

 

“....เอาเถอะ”

 

ไม่อาจจะเลี่ยงการต่อสู้ที่ไร้ค่า

ไม่อาจเลี่ยงการนองเรื่องที่ไร้ประโยชน์

 

หากมีของที่ต้องปกป้อง

หากมีของที่ต้องแย่งชิง

 

ก็ย่อมมีการนองเลือดเพื่อสิ่งๆนั้นเป็นธรรมดา

 

....หึ

หมาป่าสีทองตนนั้นเหมือนกับกำลังหัวเราะออกมาแล้วพยายามจ้องมองจิ้งจอกทองเบื้องหน้าตนนั้นด้วยประกายตาที่เจือไปด้วยความน่ากลัว

ราวกับพยายามอ่านเข้าไป...

 

จิ้งจอกทองตนนี้มีแผนการอะไรอยู่...

ไม่ว่าเมื่อไหร่

ไม่ว่ายามไหน

 

จิ้งจอกทองก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่สามารถเชื้อได้อย่างสนิทใจ ตราบเท่าที่คนๆนั้นยังไม่ใช่พวกพ้องของจิ้งจอกทองตนนั้นอย่างแท้จริง

และการที่จิ้งจอกทองจะทำเพื่อคนที่ตัวเองไม่รู้จักอย่างสุดความสามารถนั้น...

 

มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ชัดๆ

 

นอกจากจะมีเหตุจูงใจที่เป็นที่น่าพอใจ

 

 

ค่าตอบแทนที่สูงส่งจนทำให้จิ้งจอกทองที่แสนหยิ่งทระนงนั่นก้มหัวลงมาเพื่อรับใช้ประทั่งคนที่ตัวเองไม่รู้จัก

แต่ไม่ว่าจะครุ่นคิดเพียงเท่าไหร่...

 

สมองนั้นก็ว่างเปล่า...

ไม่มีสิ่งใดที่สามารถใช้อธิบายได้

 

อาจเป็นเพราะเขาเป็นหมาป่าที่โง่กว่าจิ้งจอกก็เป็นไปได้

 

“ข้าไม่อยากนึกไม่อยากฝันฝันที่มีวันหนึ่งจิ้งจอกสีทองที่ได้ชื่อว่าเจ้าเล่ห์ที่สุดในโลกนั้นจะสามารถเชื่องลงได้.....”

ดวงตาสีแดงฉานปรือปิดลง

 

“นี่คงเป็นเรื่องโกหกสินะ...”

 

เขาถึงได้ถามออกมาอย่างตรงไปตรงมาโดยที่ไม่มีความคิดที่จะปิดบังเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันแทบจำทเอาคอรัลหัวเราะออกมาทันทีทันควัน

ข้าชอบพวกหมาป่าตรงที่ตรงไปตรงมานี่แหละนะ

ข้าเหมือนกับได้ยินคำประชดจากเจ้า

หมาป่าจันทราตอกกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ไม่ได้บอกหรือว่าสะท้อนว่าหงุดหงิดอยู่แต่อย่างใด ในขณะที่คอรัลพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ

....

เจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองสั้นคนนั้นเอนหน้าหนีเมื่อรู้สึกเหมือนกับเสียฟอร์มนิดๆ ก่อนที่จะกางกรงเล็บออกจนสุด

ไม่อยากคุยต่อด้วย...

 

เพราะรู้สึกเหมือนกับตัวเองโดนเยาะเย้ยทางอ้อม

 

ก็หมาป่าน่ะ

 

 

มันจะไปฉลาดเท่าจิ้งจอกตัวจริงได้อย่างไรกัน

 

ใจเย็นสิ

คอรัลอุทานเสียงสูงออกมาทันทีทันควันแล้วก้าวเท้าถอยไปด้านหลังพลางยกมือขึ้นมาเหมือนกับจะบอกว่าอย่าทำอะไรตัวเอง

ขาไม่ได้อยากจะบอกว่าเจ้าโง่หรอกนะ แต่ข้าชอบพวกที่พูดออกมาอย่างตรงไปตรงมามากกว่าพวกจิ้งจอกทองพวกนั้น

....ตรงไปตรงมา? ขนาดตัวเจ้าเองยังไม่ตรงไปตรงมาเลยไม่ใช่หรือ

กรงเล็บที่กางออกยังไม่ได้ถูกเก็บลงไปเหมือนเดิมจนทำเอาคอรัลที่ยกมือขึ้นมาป้องกันนั้นส่ายหน้าน้อยๆแล้วถอยหลังหนีหน่อยๆ

ปฏิกิริยาปกติของเขานั่นแหละ

....นั่นสินะ

คอรัลลู่ใบหูเรียวลงเล็กน้อยแล้วเบนใบหน้าของตัวเองหนี ก่อนที่จะหลับตาลงแล้วถอนหายใจยาวออกมา

ด้านหลังคือเวียร่าที่ยืนอยู่

 

ไม่ใช่คนๆเดิมที่เคยยืนอยู่ด้านหลังเขาตามปกติ...

 

ไม่ใช่คนๆนั้นที่มักจะก้าวเท้าขึ้นมาแล้วพูดปกป้องเขาอีกต่อไป

 

....?”

เวียร่าที่เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายก็กระพริกตาเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แววตาสีแดงฉานของอีกฝ่ายคู่นั้นเหมือนกับสั่นด้วยประกายที่ดูแปลกประหลาดเล็กน้อย

ดูแล้วเหมือนกับกำลังเศร้าในอะไรบางอย่าง...

 

หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกทองที่เจ้ามาเข้ากับเวียร่า....

 

คงเป็นเรื่องโกหกที่เจ้าเสแสร้งทำสินะสินะ

 

คอรัลสะดุ้งน้อยๆจากภวังค์ความคิดของตัวเองถึงคนบางคนที่เคยยืนอยู่ด้านหลังของตัวเองเสมอมาคนนั้น ก่อนที่จะเหลือบสายตากลับมามองเบื้องหน้าตัวเอง

แล้วยิ้ม

แล้วหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสนเลื่อนลอย

 

แสดงความน่าสมเพชออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว

 

ไม่เลย...ข้ายินดีทำทุกอย่าง

 

จิ้งจอกทองหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนเดิม ก่อนที่จะหลับตาลงแล้วหัวเราะ

แต่อีกฝ่ายนั้นก้สังเกตท่าทีที่ดูแปลกไปได้เป็นอย่างดี

เจ้าที่ได้ชื่อว่าเกลียดเลือดน่ะหรือ หัวหน้าแห่งเผ่าจิ้งจอกทอง บรรดาคนที่มีเนตรสีแดงต่างคนต่างก็ทราบ

เนตรสีแดงของหมาป่าตนนั้นกำลังคาดคั้น ด้วยความสับสนและงุนงงกับจิ้งจอกทองตนนั้นที่หัวเราะออกมาอย่างเศร้าสร้อยและด้วยดวงตาที่แสนอ่อนแรง

ข้าได้ยินมาจากจักรพรรดิแห่งการ์เดส..ว่าเจ้าเกลียดเลือดและการต่อสู้

 

ทั้งๆที่เนตรนั่นเป็นสีแดง

เนตรสีแดงของจอมสังหาร

 

ของตุ๊กตาที่ไร้อารมณ์

 

ของจักรพรรดิแห่งกาลเวลา

 

 

....เจ้าฝืนความเกลียดและ กลัวนั้นได้หรือ?”

 

คอรัลเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย ก่อนที่จะคลี่เสียงหัวเราะออกมาอย่างนุ่มนวล เขาส่ายหน้าของตัวเองช้าๆ

เหมือนกับอยากจะปฏิเสธ....

 

แต่ก็ต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นไว้ในลำคอ

 

 

เขาผิดคำสัญญากับ คนๆนั้นไม่ได้

 

ขอโทษนะ มันก็เป็นเรื่องจริงที่ข้าเกลียดเลือด และการต่อสู้...

 

ข้าเกลียดการสังหาร

ถ้าเกิดเป็นไปได้ข้าก็อยากให้ท่านกลับไปแบบเดียวกับที่ท่านมา

 

ไป...

...ก่อนที่ข้าจะต้องกัดฟันลงมือ

 

ดวงตาสีแดงฉานของจิ้งจอกทองตนนั้นสั่นระริกในขณะที่วาจานั่นราเรียบจนน่าขนลุก เนตรที่เป็นสีเลือดที่สูงส่งคู่นั้นเหมือนกับเว้าวอนแทนเจ้าตัวที่ไม่อาจจะปริปาก

ให้ช่วยกลับไป....

 

วินวอนนับพันครั้งโดยที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาจากปากได้อย่างตรงไปตรงมา

 

ว่าให้ช่วยเข้าใจตัวเองด้วย

 

 

“แต่เพื่อพี่น้องและเผ่าพันธุ์ของข้า ข้ายอมทุกอย่างอยู่แล้ว....”

 

เวียร่ากุมชีวิตของพวกเขาเอาไว้...

 

และเธอก็ยื่นมันมาให้ข้ากุมเอาไว้ด้วย

 

ข้าที่เป็นหัวหน้าไม่มีสิทธิตัดสินใจตามใจชอบ

 

ความชอบความเกลียดส่วนตัว...

...ต้องเก็บเอาไว้เพื่อส่วนรวม

 

แม้ว่ามันจะทำให้ข้าทรมานเพียงไรก็ตามทีเถอะ

 

“งั้นหรือ”

หมาป่าสีทองตนนั้น้นมองใบหน้าของจิ้งจอกหนุ่มก่อนที่จะก้มหน้าลงด้วยท่าทีราบเรียบเหมือนเดิมอีกครั้ง ดวงตาสีเลือดจ้องมองมือที่กำแน่นจนสั่นระริกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกของตัวเองอย่างสุดความสามารถ

เหมือนกับจะเป็นการเตรียมใจ

 

แล้วยอมรับเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ไป

 

 

“งั้นหมายความว่าเจ้าจะขวางไม่ให้ข้าเข้าไปหาเทพธิดาจันทรางั้นสินะ”

“แน่นอน”

คอรัลตอบกลับทันทีทันควันแล้วคลี่รอยยิ้มกว้างที่แสนร่าเริงออกบนใบหน้าของตัวเองด้วยความสนุกสนาน

 

“ก็เวียร่ากลัวเจ้านี่น่า”

 

“หึ....”

 

หมาป่าสีทองตนนั้นหัวเราะออกมาทันทีทันควันแล้วส่ายหน้าของตัวเองไปมาอย่างช้าๆ ทำเอาจิ้งจอกที่ยืนคุยอยู่ด้วยกันนั้นมองด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ไม่แปลกหรอก”

รอยยิ้มแสยะเหยียดออกบนใบหน้าที่เงยขึ้นมา ทำเอาคอรัลชะงักแล้วแทบจะกางกรงเล็บของตัวเองออกทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่แสนน่ากลัว

แต่เขาก้ยังไม่ได้กางกรงเล็บออกเลยแม้แต่น้อย

 

“ก็ข้ามาที่แห่งนี้ เพื่อฆ่าเธอนี่น่า”

 

!!!

ดวงตาสีเลือดของจิ้งจอกหนุ่มเบิกกว้างด้วยความตกใจทันทีทันควันเมื่อได้ยินคำพูดที่เรียบง่ายเหมือนกับเป็นกิจวัตรประจำวันที่น่าขนลุกออกมาจากปากนั่น

ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

ราวกับไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร

“....เด็ก......แค่นี้เนี่ยนะ”

 

เจ้าฆ่าเลยหรือ

เทพธิดาจันทราที่แสนสูงส่ง

 

เธอทำอะไรให้

 

เจ้าถึงต้องมาตามฆ่าแบบนี้

 

หมาป่าสีทองตนนั้นเหยียดรอยยิ้มรับอย่างร่าเริงทันทีทันควันเมื่อได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของอีกฝ่าย

เหมือนกับกำลังจะเย้ยหยัน...

ด้วยความสมเพช

 

ในหน้าที่ที่น่าเกลียดของตัวเองนี่

 

“....ทำหน้าอย่างกับจะถามว่าข้าทำเพื่ออะไร”

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองสั้นคนนั้นว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเหมือนกับจะหัวเราะออกมาด้วยหน่อยๆ ทำเอาคอรัลชักสีหน้าเครียดมากกว่าเดิม

“หากเจ้าเพื่อเผ่าพันธุ์”

ดวงตาสีเลือดนั่นหรี่ลงจนคมกริบ

รอยยิ้มเหยียดออกด้วยประกายหยาม...

 

“ของข้านั้นก็เพื่อความอยู่รอดของตัวข้าเอง”

 

เหตุผลต่างกัน....

แต่ความหนักแน่นและความฝืนทำนั้นกลับไม่ได้ต่างกันเลย

 

หมาป่าสีเหลืองทองตนนั้นหัวเราะออกมาสั้นๆ ก่อนที่จะลบเลือนประกายของความรู้สึกออกไปจากใบหน้าของตัวเอง

ตวัดมือวาดออกไปด้านข้างแล้วกรงกรงเล็บแหลมยาวของตัวเองออกจนสุดเหมือนกับจะเป็นคำขู่ที่แสนน่ากลัว

ใต้แสงจันทร์

ใบหน้าที่ไม่ต้องแสงสว่างนั่นเลยถูกกลืนด้วยความมืดมิด

 

น่ากลัว...

 

....เหมือนกับนักล่าที่ไล่ล่าใครบางคนด้วยความเคียดแค้นจนสุดขั้วหัวใจ

 

......ท่านเป็นคนที่คุยสนุกจริงๆท่านหัวหน้าเผาจิ้งจอกทอง ท่านคอรัล

 

สนุกเหลือเกิน

 

กับการไล่ต้อนคนที่ไม่มีวันจนมุมอย่างท่าน

 

ราชันแห่งจิ้งจอกทองจอมลวงโลกอันดับหนึ่ง....

 

....ซักวันข้าจะหาให้ได้ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้ท่านพยายามที่จะก้าวเท้าขึ้นมาปกป้องคนที่ไม่รู้จักมากถึงขนาดนั้น

 

ข้าจะแสดงให้ดูว่าข้าไม่ได้โง่

 

คอรัลหัวเราะแห้งๆออกมาเหมือนเดิม ก่อนที่จะสะบัดปลายหางฟูฟ่องขอตัวเองเล็กน้อยด้วยท่าทีลำบากอกลำบากใจกับวาจาของอีกฝ่าย

....?”

แล้วชายหนุ่มก็พลันเลิกคิ้วเรียวขึ้น

เมื่อรู้สึกถึงแรงเล็กๆที่ดึงชายเสื้อของตัวเองด้วยแขนที่สั่นระริกเพราะความหวากลัวที่เจ้าตัวนั้นไม่เคยรู้สึก

....

คอรัลคลี่รอยยิ้มบางๆออกมาบนใบหน้าของตัวเองก่อนที่จะทรุดเข่าลงนั่งตรงข้างๆเทพธิดาสาวคนนั้นที่มองด้วยประกายตาราบเรียบเหมือนเดิม

จิ้งจอกทองหนุ่มลูบหัวของเด็กสาวคนนั้นเบาๆเหมือนกับพยายามปลอบไม่ให้เธอกลัว เพราะดูเหมือนว่าเธอยังไม่แสดงอาการใดๆออกมาทางสายตาหรือว่าสีหน้าเลยแม้แต่น้อย

มีเพียงร่างกายที่สั่นระริก...

 

บางที...

เธออาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมร่างกายของตัวเองถึงได้สั่นแบบนี้

 

เพราะเธอไม่รู้จักความหวาดกลัว

 

 

....ข้าจะปกป้องเจ้าให้

 

คอรัลโน้มใบหน้าลงแล้วค่อยๆลั่นถ้อยคำกระซิบที่แสนนุ่มนวลออกมาจากริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ในขณะที่เด็กสาวคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองด้วยดวงตาที่เจือไปด้วยความประกายของความสงสัยและไม่เข้าใจ...

 

เขี้ยวของหมาป่าตนนั้น....จะไม่มีวันถึงแม้เพียงปลายสิ้นผม

 

จิ้งจอกสีทองตนนั้นหัวเราะออกมาเล็กน้อยอย่างนุ่มนวลเหมือนเดิมอีกครั้งก่อนที่จะยันกายลุกขึ้น แล้วเดินออกมาเบื้องหน้าของเทพธิดาสาวแล้วส่งสายตาเหมือนกับเป็นสัญญาณให้เธอก้าวเท้าถอยไปด้านหลังอย่างว่าง่าย....

ซึ่งเวียร่าที่แม้จะไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก แต่ดูเหมือนว่าร่างกายนั้นจะเรียกร้องให้ก้าวเท้าถอยออกมาห่างๆทันที

 

ถ้าเกิดหนีหมาป่าจันทราตนนั้นได้....

เธอก็อยากจะหนี

 

หากต้องถูกฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถึงจะมีชีวิตอยู่...

 

....แต่มันจะต่างจากนรกตรงไหน

 

เพราะเธอไม่มีวันตาย แม้ว่าจะพยายามสังหารกี่ร้อยครั้งกี่พันครั้ง หมาป่าจันทราตนนั้นก็มีหน้าที่ที่จะต้องสังหารเธอให้ได้ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่

ถ้าเกิดสังหารเธอได้...

 

มันก็จะเป็นอิสระ

มันก็จะหลุดออกจากหน้าที่ที่แสนน่ารังเกียจนี่

 

กริ๊ง...

 

วงแหวนเวทมนตร์รูปร่างหน้าตาประหลาดได้คลี่ออกอย่างสวยงามก่อนที่จะปรากฏเป็นละอองแสงสว่างเล็กๆคลี่กระจายออกอย่างช้าๆ แล้วปรากฏเป็นศาสตราที่เหมือนกับง้าวสีขาวขึ้นในมือของจิ้งจอกสีทองตนนั้น

ง้าวสีขาวที่เหมือนกับจะทำจากสิ่งที่ไม่ใช่โลหะ แต่แข็งแกร่งและทนทานยิ่งหว่าโลหะหรือว่าอะไรใกล้เคียงกันนั้นอย่างมหาศาล ตกแต่งลวดลายด้วยสีเหลืองทองและสีแดงฉานที่แสนสวยงามสลักเสลาด้วยอักขระที่คุ้นตาแต่กลับไม่เคยเห็น

ทั้งหมดนั่นสร้างเป็นง้าวหน้าตาประหลาด

 

ง้าวที่ทรงพลัง

และแผ่กลิ่นไอที่น่ากลัวออกมาอยู่ตลอดเวลา

 

ศา...สตรา?”

หมาป่าจันทราตนนั้นครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เจือไปด้วยความประหลาดใจทันทีทันควันเมื่อเห็นจิ้งจอกทองเบื้องหน้านั่นหยิบเอาสิ่งที่เรียกว่า อาวุธออกมา

....เจ้าใช้อาวุธอย่างนั้นงั้นหรือ?”

ดูเหมือนว่าดวงตานั้นจะสะท้อนประหกายประหลาดใจออกมาทันทีที่เห็นว่าราชันคนนั้นหยิบเอาศาสตราออกมาใช้อย่างหน้าตาเฉย

ซึ่งเป็นเรื่องแปลกมาก...

มากถึงขั้นมากที่สุด

 

ใช่สิ...

...พวกปิศาจทั้งหลายมันไม่นิยมใช้อาวุธกันเท่าไหร่นัก

 

เพราะลำพังเพียงแค่เขี้ยวเล็บของพวกมัน มันก็คมมากเพียงพอที่จะใช้สังหารศัตรูนับร้อยนับพันได้อย่างสบายๆ

 

มีเพียงมนุษย์เท่านั้นนั่นแหละที่ใช้อาวุธ

 

เพราะว่าพวกมนุษย์นั้นไม่มีความสามารถด้านเวทมนตร์ที่สูงส่ง เลยต้องพยายามหาอะไรบางอย่างมาช่วยเสริมให้อำนาจนั้นทรงพลังมากยิ่งขึ้น เพราะว่าพวกมนุษย์ไม่มีเรี่ยวแรงที่มหาศาลเหมือนกับพวกปิศาจหรือว่าพวกสัตว์

จึงได้ใช้ อาวุธเพื่อลดช่องว่างเหล่านั้น

เพื่อให้สามารถที่จะต่อกรกับปิศาจและสัตว์ร้ายได้อย่างสูสี เพื่อที่จะสามารถดำรงชีวิตรอดได้ท่ามกลางปิศาจมากมาย

มันเป็นทั้งเครื่องทุ่นแรง

และเป็นทั้งเครื่องมือที่แสนน่ากลัว

 

เป็นภูมิปัญญาที่พวกมนุษย์นั้นแสนภาคภูมิใจ

 

เพราะมันทำให้พวกมนุษย์สามารถต่อกรและมีชีวิตอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยปิศาจได้

แต่การที่พวกปิศาจใช้อาวุธของมนุษย์แบบนี้นั้นนอกจากมันเป็นการเสียมารยาทขั้นสูงแล้ว มันยังเหมือนกับการลบหลู่อย่างมากด้วย

ว่าดพียงแค่ใช้กำลังของมนุษย์

 

ก้สามารถล้มฆ่าได้อย่างง่ายดาย

 

ดูเสียมารยาท แต่ขอโทษด้วยแล้วกันนะ เพราะว่าข้าจำเป็นต้องทำแบบนี้จริงๆน่ะ...

จิ้งจอกทองตนนั้นลู่ใบหูลง

 

...ข้าไม่ชอบใช้เขี้ยวเล็บเหมือนกับที่คนอื่นเขานิยมใช้กันเท่าไหร่นัก

 

คอรัลหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วๆๆเหมือนกับพยายามแก้เก้อและขอโทษไปกลายๆที่ดูแล้วไม่ใช่วิสัยที่ใครเขาทำกันเลยแม้แต่น้อย

ตั้งแต่สนทนากับศัตรู

ตั้งแต่พยายามทำตัวเป็นมิตรกับคู่ต่อสู้

 

คนสติดีที่ไหนเขาทำกัน

 

เหอะ...

หมาป่าจันทราตนนั้นสบถออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับจะเจือไปด้วยความหงุดหงิดทันทีทันควัน ก่อนที่จะหลับตาลง

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะใช้อะไรเป็นอาวุธมันก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรทั้งนั้น

 

ที่สำคัญ....

คือฝีมือที่มหาศาลของจิ้งจอกทองตนนั้นต่างหาก

 

แม้ว่าจิ้งจอกทองจริงๆจะเป็นเพียงจอมมายาที่ใช้ความสามารถในการหลอกลวงเพื่อเอาชนะ วางกับดักและเล่ห์กลมากมายเพื่อชิงมาซึ่งชีวิต

แต่จิ้งจอกทองตนนี้ไม่ใช่

จิ้งจอกทองตนนี้สู้ด้วยอาวุธและด้วยพละกำลัง ด้วยอำนาจเวทมนตร์มหาศาลที่ตัวเงอมีอยู่ในร่างกายนั่น

ซึ่งมันผิดวิสัยทั้งปิศาจและทั้งเหล่าจิ้งจอกด้วยกันเอง

เขารู้ว่ามันเป็นอย่างนั้นเพราะฝั่งนั้นไม่ใช่จิ้งจอกทองจริงๆ...

 

แต่เป็นพวกคนที่มีตาสีเลือดแบบเดียวกับเขา

 

จิ้งจอกสีทองตนนั้นยิ้มบางๆออกมาเหมือนเดิม ก่อนที่จะสะบัดง้าวของตัวเองแล้วก้าวเท้าออกมาเบื้องหน้า

ดูแล้วยิ่งเหมือนกับทำให้หงุดหงิดมากยิ่งขึ้น

 

“หลีกไปเสีย หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกทอง”

 

หมาป่าสีทองตนนั้นคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดทันทีทันควัน แต่คอรัลกลับทำเพียงหัวเราะออกมาน้อยๆด้วยน้ำเสียงแปร่งๆเหมือนเดิม

เหมือนกับหัวเราะแก้เก้อ

 

“ไม่มีวัน”

 

ข้ารู้...

 

ว่าหมาป่านั้นจะกลืนกินจันทรา

 

จิ้งจอกทองตนนั้นล้มเลือนเสียงหัวเราะให้หายไปในชั่วพรบิตา แล้วเปลี่ยนเป็นถ้อยคำที่แสนหนักแน่นแทน

ในชั่วพริบตา

“หาใครคนไหนคิดจะทำร้ายพวกพ้องของข้า เวียร่าที่เป็นเจ้านายของขานั้นก็ถือว่าเป็นพวกพ้องของข้าเช่นกัน....”

เนตรสีแดงเป็นประกายสงบนิ่ง....

เหมือนกับได้ละความลังเลไปจนหมดสิ้น

 

“จะขย้ำมันด้วยเขี้ยวและเล็บของข้า”

 


href="file:///C:\DOCUME~1\ADMINI~1\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_filelist.xml" /> href="file:///C:\DOCUME~1\ADMINI~1\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_themedata.thmx" /> href="file:///C:\DOCUME~1\ADMINI~1\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_colorschememapping.xml" />

 

คอรัลหรี่ดวงตาสีเลือดของตัวเองลงจนทำให้นัยน์ตาสีดำนั่นคมกริบลงมากเสียจนน่ากลัว...

รากวับราชันแห่งการสังการนั้น....

 

ได้มาปรากฏเบื้องหน้าของเขาแล้ว

 

เด็กนอกคอกที่แสนทรงพลังของจักรพรรดิแห่งกาลเวลา

 

หมาป่าจันทราตนนั้นค่อยๆกลืนน้ำลายลงด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนกับจิตสังหารที่แผ่ออกมามากเกินกว่าที่เขาจะทานทน

ทั้งๆที่จิ้งจอกน่าจะอ่อนกว่าหมาป่าแท้ๆ...

ทั้งๆที่อีกฝ่ายที่มีเนตรสีแดงเหมือนกันและดุในระดับเดียวกันนั้นน่าจะด้วยกว่าด้วยความสามารถทางเผ่าพันธุ์แท้ๆ

 

แต่กลับเหนือกว่า...

 

แม้เพียงแค่จิตสังการเพียงเล็กน้อยนั่น

 

“น่ากลัว....เหลือเกิน”

ไม่ได้ประชดประชัน

แต่เป็นความกลัวจริงๆทันทีที่ได้จ้องสบกับนัยน์ตาที่แสนทรงพลังและแสนสวยงามคู่นั้นตรงๆโดยที่ไม่มีเบนหนี

ประกายตาที่แท้จริงของเนตรคู่นั้น

ดูเหมือนว่ามันจะเป็นดวงตาที่ทรงพลังและแสนสวยงามอย่างเหลือลัน

น่ากลัว

 

ดั่งเนตรของเหล่า จักรพรรดิที่ไร้ซึ่งจิตใจ

 

ช่างตรงข้ามกับจิ้งจอกทองที่หัวเราะแห้งๆและแสนร่าเริงตัวเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง เหมือนกับคนเบื้องหน้านั่นได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นคนอื่นไป

 

....ให้ตายเหอะ

 

เพื่อเพื่อนพ้องของเจ้า...

 

เจ้ายอมทำได้ทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องที่ตัวเองเกลียดชังที่สุดอย่างนั้นงั้นหรือ หัวหน้าแห่งเผ่าจิ้งจอกทอง

 

ทั้งๆที่พวกนั้นไม่ได้รักเจ้าเลยนี่น่ะนะ?

 

หมาป่าจันทราตนนั้นหลับตาลงแล้วหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานเหมือนเดิมอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับการประชดประชัน

เหมือนกับคำเย้ยหยันที่ฟังแล้วไม่รื่นหูเลยแม้แต่น้อย

....เจ้าไม่ถอยก็ไม่เป็นไร

 

จะมองข้าด้วยแววตาน่ากลัวแบบนั้นเพื่อขู่อีกนานเพียงไร....

แม้ข้าจะหวั่นไหวด้วยความหวาดกลัว

 

แต่ก็ไม่มีวันแปรเปลี่ยนความคิดไป

 

มันพยายามสะกดความหวาดกลัวเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ก่อนที่จะจ้องมองจิ้งจอกทองตนนั้นกลับไปด้วยเนตรของตัวเองที่แสดงความมั่นคงไว้เหมือนกัน

ยืนตรง

จนกระทั่งจิตใจและร่างกายหยุดสั่นไหว...

เพื่อก้าวเท้าเข้าไปสังหารเทพธิดาจันทราคนนั้น

 

หากมันกลัวเพียงเท่านี้

เขี้ยวเล็บของมันก็จะไม่มีวันถึงเทพธิดาคนนั้นอย่างแท้จริง

 

“แต่ความตั้งใจของข้าก็ไม่มีวันล้มเลิกหรอก”

 

หมาป่าจันทราตนนั้นเน้นย้ำความแน่วแน่ของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งมันกำทให้อครัลเอนหน้าหนีน้อยๆแล้วถอนหายใจออกมา

เขาไม่เคยคิดอยากเลือกวิธีนี้...

 

แต่ถ้าเกิดมันช่วยไม่ได้...

ก็ไม่เป็นไร

 

เห็นที....

ดวงตาสีแดงหลุบลง

 

“เจ้ากับข้าคงต้องหักกันไปข้างหนึ่ง”

 

จิ้งจอกสีทองตนนั้นประกาศวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนที่จะวาดง้าวสีขาวของตัวเองอกไปด้านข้างจนเกิดเป็นเสียงแหวกอากาศดังลั่น!

เพียงเท่านั้น

 

สัญญาของการต่อสู้ก็ได้เริ่มต้นขึ้น!!!

 

!!

หมาป่าสีทองเบิกตาของตัวเองกว้างด้วยความตกใจทันทีที่เห็นร่างนั้นพุ่งกราดเข้ามาด้วยความเร็วที่มหาศาลมากเสียจนสายตาของมันนั้นมองตามแทบไม่ทัน!!

ร่างของอครัลกระดจนเข้ามาประชิดได้ในเวลาเสี้ยววินาทีแล้วปักง้าวยักษ์ของตัวเองทุ่มลงบนพื้นสุดแรงเพื่อปักฆ่าร่างนั้นทิ้ง

แต่เพราะอีกฝ่ายกระโดดออกไปได้ ง้าวก็เลยพุ่งลงแล้วแทงจนทำให้พื้นนั้นแตกกระจายเป้นรอยร้าวที่แทบจะทำให้หอคอยแห่งนี้พังได้ง่ายๆเลยทีเดียว

ไม่ได้มีจิตสำนึกในการรักษาของใช้เลย....

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น

หมาป่าจันทราคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจในขณะที่จ้องสบกับเนตรสีแดงฉานของอีกฝ่ายที่เป็นประกายวาววาบจนแทบจะลืมหายใจ

น่ากลัวจนสัมผัสได้...

และในเสี้ยววินทีนั้นง้าวสีขาวที่ปักอยู่บนพื้นก็ถูกวาดขึ้นมด้านบนโดยท็

กรีดเอาก้อนหินแข็งแรงนั่นีแยกออกอย่างง่ายดายแล้วตวัดขึ้นเพื่อเสียบหน้าของหมาป่าจันทราอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับเป็นโชคดีที่ปลายง้าวนั้นแค่ลากผ่านตรงคอไปหวุดหวิดเท่านั้น

ฉัวะ!!

ใบมีดสีขาวคมกริบนั่นตัดผ่านลำคอไปอย่งน่ากลัวและฝากรอยแผลยาวตั้งแต่ไหปลาร้าไปจนถึงปลายคางเอาไว้บนใบหนั้น่น

คอรัลสบถออกมาเล็กน้อยที่ดูเหมืนอว่าจะควบคุมง้าวของตัวเองได้ไม่ดีพอ และพอเขาเปลี่ยนมือจับเพื่อเบี่ยงทิศทางง้าวตวัดฟาดลงมานั้น หมาป่าสีทองก็กระโจนห่างไปแล้ว!!

“....!

เจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองสั้นคนนั้นเบิกดวงตาของตัวเองกว้างด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกตใจและหวาดกลัว ปลายนิ้วแตะลงบนลำคอของตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือดเพราะการโจมตีที่ว่องไวมากเมื่อครู่นี้นั่น!!

ถ้าเกิดว่าหินนั่นแข็งน้อยกว่านี้อีกฝ่ายนิดเดียว

ปลายง้าวนั้นคงตวัดตวัดทะลุผ่านคอเขาอย่างแน่นอน...

หมาป่าจันทราแทบจะสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดเป็นที่สุดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับจิ้งจอกทองที่เหมือนกับตัวเองนั้นไม่มีทางชนะมาตั้งแต่แรก

ความว่องไวนั่น

หรือแม้แต่เรี่ยวแรงมหาศาลที่สามารถตัดหินขนาดแข็งและหนาให้ขาดออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย

“....บ้าชัดๆ”

 

นั่นมันไม่ใช่เรี่ยวแรงในระดับที่จิ้งจอกมี...

ต่อให้เป็นพวกตาสีแดงก็เถอะ

 

จิ้งจอกทองมันไม่ใช่จิ้งจอกที่ทรงพานุภาพแบบนี้

 

หมาป่าจันทรากระโดดไปยืนตรงบริเวณขอบของด้านนอกที่ถ้าเกิดขยับพลาดนิดเดียวก็คงร่วงลงไปด้านล่างได้อย่างง่ายดายนั่น

.....ทำไม...ไม่จบในทีเดียวนะ

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ดูเหมือนว่าจะสะท้อนประกายของความไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก ก่อนที่จะสะบัดปลายง้าวที่มีเลือดเปื้อนอยู่ให้เลือดเหล่านั้นกระเด็นออกไปด้วยท่าทีที่เหมือนกับจะเต็มไปด้วยความรังเกียจ

เขาเกลียดเลือด

เกลียดมาตั้งแต่ที่รู้ว่าดวงตาของตัวเองเป็นสีนั้นนั่นแหละ

บ้าชัดๆ

หมาป่าจันทราคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นๆซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าของตัวเองนั่น สิ่งที่ไม่น่าเชื่อสายตา

ความสามารถที่ตัวเองได้ประเมินค่าต่ำเกินไป

เจ้าของเรือนผมสีทองสั้นคนนั้นกางกรงเล็บออกจนสุดแล้วปักหลักอีกครั้งหนึ่ง ตั้งตัวเอนไปด้านหน้าเพื่อเตรียมรับการโจมตีของจิ้งจอกทองที่ขยับก้าวเท้ามาเบื้องหน้าน้อยๆ

ฟุ่บ

แล้วพริบตา

ร่างสีขาวนั้นก็หายไปจากสายตาอย่างรวดเร็วตามคาดการณ์ ปลายง้าวสีขาวเหมือนกับกระกายแสงสว่างที่วาบขึ้นมาในชั่วพริบตา ก่อนที่มันจะตวัดฟาดตรงเบื้องหน้าของหมาป่าตนนั้นจนทำเอาเส้นผมสีทองขาดไปกึ่งหนึ่ง

ดวงตาสีแดงจ้องปะทะเนตรสีแดง

ก่อนที่รอยยิ้มเหยียดจะปรากฏบนใบหน้าของหมาป่าตนนั้น

พลั่ก!!

ดูเหมือนว่าในเสี้ยววินาทีที่ง้าวนั่นตวัดพลาดไปเพราะเจ้าตัวรอจังหวะเอนตัวไปด้านหลังเพื่อหลบนั้น ปลายเท้าของหมาป่าหนุ่มก็กระแทกสวนเข้าที่คางจังๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะพลิกตัวแล้วกระโจนออกไปกลางอากาศด้านนอกนั้น

ทิ้งให้คอรัลทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที

....หนอย

จิ้งจอกทองตนนั้นคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นๆเมื่อโดนซัดเข้าที่ปลายคางอย่างจังและรุนแรงจนทำเอาภาพเบื้องหน้ากับการทรงตัวนั้นเสียรวนเรไปหมด

ความจริงแล้วตรงคางนั้นเป็นจุดอ่อนอันดับหนึ่งที่สมควรปิดเอาไว้

แต่เพราะจิ้งจอกตนนั้นต้องการความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะมากได้...

มันเลยลดการป้องกันแล้วเพ่งไปที่การโจมตีทั้งหมดแทน

 

แต่นั่นก็เป็นผลเสียจริงๆถ้าเกิดโดนโจมตีสวนกลับมา

 

หมาป่าจันทราเหยียดเสียงหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นยังคงประคองตัวเองลุกขึ้นมาไม่ได้ด้วยซ้ำ ก่อนที่จะวาดมือของตัวเองออกไปด้านข้างด้วยท่าทีสบายๆ

กับจิ้งจอกที่เคลื่อนไหวไม่ได้

 

ร่างกายที่ไม่ทนทานนั่น...

ต่อต้านการโจมตีรุนแรงไม่ได้นักหรอก!!

 

วงแหวนเวทมนตร์สีขาวปรากฏขึ้นใต้เท้าบนเวิ้งฟ้าสีดำสนิทของร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศ สายลมพลิ้วไหวเคลื่อนตัวตามการขยับของกระแสมนตราจนทำให้เส้นผมสีทองพลิ้วไหว

ก่อนที่จะปรากฏเป็นหอกมนตรามากมายขึ้นมากลางอากาศ เรียงและพุ่งเป้าไปยังเป้าหมายเบื้องหน้านั่นเป็นทิศทางเดียว

หมาป่าตนนั้นยกมือขึ้น

ก่อนที่จะตวัดฟาดลงอย่างรวดเร็ว

ส่งให้บรรดาหอกสีทองที่เกิดจากมนตราเหล่านั้นพุ่งตรงเข้าสังหารเป้าหมายที่ทำได้เพียงประคองค้ำร่างของตัวเองเอาไว้ด้วยง้าวสีขาว

ดวงตาสีแดงของคอรัลเหลือบขึ้นมาเล็กน้อย

ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับถ้อยคำบางอย่างออกมา

 

ตูมมม!!!

 

เสียงกัมปนาทที่เกิดจากการระเบิดหรือบางทีอาจจะเป็นการปะทะนั่นดังขึ้นพร้อมๆกับหมอกควันสีขาวที่แผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณจนแทบจะทำให้หมาป่าที่ยืนอยู่ด้านบนนั่นสำลักตามไปด้วย

ชายหนุ่มร่างสูงคนนั้นขมวดคิ้วเรียวของตัวเองลงเล็กน้อยเมื่อไม่ได้กลิ่นอะไรเลยนอกจากกลิ่นไหม้ของการะระเบิดของศาสตราของตัวเอง

หมายความว่าศาสตราหอกทั้งหมดนั้นทำอะไรจิ้งจอกตนนั้นไม่ได้....

และเพื่อความไม่ประสาท เจ้าตัวก็เริ่มเรียกหอกและศาสตราหน้าตาประหลาดที่มีปลายคมกริบเพิ่มมากขึ้นแล้วรายล้อมรอบตัวเองเอาไว้พื่อเป็นเหมือนกับปราการป้องกันแบบหนึ่ง

ดวงตาสีแดงฉานที่เหมือนกับเลือดพยายามเพ่งมองเบื้องหน้าของตัวเองที่ที่จิ้งจอกตนนั้นยืนอยู่ท่ามกลางหมอกควัน

จนกระทั่งหมอกนั่นสลายลง...

เขาก็ได้เห็นร่างสีขาวที่สะบัดหัวเล็กน้อยไล่ความมึนงงโดยที่ปราศจากร่องรอยใดๆทั้งสิ้นอย่างน่าประหลาด!!

อย่าว่าแต่ร่างนั้นเลย...

 

ตรงพื้นที่ร่างนั้นเหยียบก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเหมือนกัน!!!

 

ไม่มีร่องรอยใดๆทั้งสิ้น พื้นทั้งหมดยังเป็นปกติดี เหมือนกับว่าเวทมนตร์ของเขาถูกทำลายเสียก่อนที่มันจะถึงร่างนั้นโดยที่อีกฝ่ายนั้นยังไม่ทันได้ร่ายเวทอะไรออกมาเลย

เขาสามารถสาบานได้ด้วยหูของเขาที่แม้ว่าจะไม่ไวเท่ากับกระต่าย แต่ก็มั่นใจว่าหูดีเลิศกว่าใครๆทั้งหมดนั่น

อีกฝ่ายยังไม่ได้ร่ายถ้อยคำเวทมนตร์

ยังไม่ได้กางวงแหวนเวท...

 

แล้วทำไมเวทของเขาถึงสลายหายไป

ทำไม!?

 

คอรัลปั้นสีหน้ายุ่งเล็กน้อย ก่อนที่จะตั้งเคียวขึ้นแล้วกระโจนตามหมาป่าสีทองตนนั้นที่ยืนอยู่กลางอากาศ

ข้าไม่เข้าใจแหะว่าเจ้าเหยียบอากาศแบบนี้ได้ยังไง....แต่ถ้าเกิดไม่ลองก็คงไม่รู้ล่ะมั้ง แหะๆ

จิ้งจอกสีทองตนนั้นยังคงว่าและหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงได้เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนไปจนทำเอาหมาป่าจันทราหนาววูบขึ้นมาทันที

ทั้งๆที่มันพยายาม

แต่อีกฝ่ายกลับอยู่ในฐานะที่สบายๆ

 

ถ้าเกิดจิ้งจอกทองตนนี้ชื่นชมเลือดและการสังหาร...

...ความเลวร้ายขนาดไหนจะมาเยือนกัน

 

กริ๊ง...

เสียงแผ่วๆที่เหมือนกับเสียงกระพรวนเล็กๆดังขึ้นมาพร้อมๆกับวงแหวนเวทมนตร์บางๆที่ปรากฏขึ้นที่ใต้เท้าของคอรัลข้างที่เหยียบไปบนอากาศ ก่อนที่เจ้าตัวนั้นจะกระโดดสปริงตัวขึ้นไปเผชิญหน้ากับร่างสูงเบื้องหน้านั่น

 

เคร้ง!!!

 

กรงเล็บคมๆปะทะกับง้าวอย่างรุนแรงเนื่องจากอำนาจที่มหาศาลของทั้งคู่จนทำให้เกิดเป็นประกายสว่างวาบไปทั่วบริเวณ

หมาป่าตนนั้นกัดเขี้ยวด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นว่านอกจากจะไม่สามารถต้านแรงของอีกฝ่ายสวนกลับไปได้แล้ว แขนของตัวเองยังเหมือนกับจะสั่นระริกหน่อยๆด้วย

ง้าวสีขาวที่แลดูสวยงามและตัดกับราตรีกาลโดยสิ้นเชิงสะท้อนประกายของแสงจันทร์อย่างสวยงาม ใบมีดคมกริบที่ขัดเกลาอย่างทะนุถนอมมาโดยตลอดนั่นกดลงไปบนกรงเล็บที่เคลือบเอาไว้ด้วยอำนาจมนตราเรื่อยๆจนแทบจะทำให้เกราะที่เสริมพลังให้กับเล็บนั้นแตกลง

เพล้งง!!!

กรงเล็บยาวแตกออกเป็นเสี่ยงๆอย่างง่ายดายท่ามกลางสีหน้าตื่นตระหนกของหมาป่าตนนั้นที่ซีดลงเรื่อยๆเมื่อรู้สึกหวาดกลัวร่างนั้น

กลัว

และท้อจนไม่กล้าที่จะสู้ต่อไป

แต่กระนั้นมันก็หลีกหนีไปไม่ได้อยู่ดี!!

คอรัลพ่นลมหายใจออกมาเหมือนกับโล่งใจก่อนที่จะสะบัดง้าวของตัวเองไปด้านหลังแล้วตวัดมันวกขึ้นด้านบนทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นไม่มีอาวุธป้องกันตัวแล้ว

แต่ในชั่วพริบตาก่อนที่ง้าวนั่นจะวาดลงมา

ประกายตาสีแดงฉานวาววาบขึ้นมาด้วยเปลวเพลิงของโทสะที่วาบขึ้นมาในชั่วพริบตาเมื่อได้เห็นสะเก็ดของกรงเล็บของตัวเองถูกอีกฝ่ายตัดออกจนกระจายเป็นสองเสี่ยง!

เล็บยาวคมกริบงอกขึ้นมาแทนที่อีกครั้งพร้อมๆกับไอสีม่วงเข้ที่ครอบคลุมเอาไว้เหมือนกับจะเป็นม่านของอะไรบางอย่าง

ก่อนที่มันจะตวัดลงอย่างรวดเร็วพร้อมๆกับร่างสีดำที่กระโจนผละห่างออกมาจากจิ้งจอกสีทองตนนั้นทำให้ง้าวคราวนี้ฟาดลมไปตามเคย

จิ้งจอกทองหนุ่มสบถออกมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยชอบใจเท่ไหร่นัก ก่อนที่จะปรายตาไปมองหมาป่าจันทราที่ตอนนี้เปลี่ยนมายืนในสองขาแต่ก้มตัวลงไปต่ำมากเสียจนมือทั้งสองข้างแทบจะสัมผัสกับพื้นด้านล่าง

วงแหวนเวทมนตร์นานารูปแบบปรากฏขึ้นรายล้อมรอบร่างนั้นเอาไว้

 

...ข้าอยากจะใช้เวทมนตร์วาลฟาส....แต่เห็นที.....

มันคงจะใช้กับเจ้าไม่ได้ผลกระมัง

 

หมาป่าจันทราตนนั้นสะบัดปลายหางของตัวเองที่เส้นขนทั้งหมดนั้นตั้งชันเหมือนกับจะเป็นการประกาศถึงการต่อสู้ ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้งหนึ่ง

คอรัลที่จ้องมองร่างนั้นอยู่ก็ไม่คิดที่จะก้าวเท้าเข้าไปใกล้เหมือนเดิมเนื่องจากมันคงจะเป็นเรื่องโง่เง่าชัดๆหากเข้าไปใกล้คนที่กำลังร่ายมนตร์อยู่

เพราะใครจะไปรู้...

ว่าอำนาจของมนตรานั้นจะสำแดงอย่างไรและตรงไหน

 

สุ่มสี่สุ่มห้าก้าวเท้าเข้าไป

 

มีหวังโดนรับน้องจนเละอย่างแน่นอน

 

จิ้งจอกทองหนุ่มควงง้าวสีขาวในมือของตัวเองอย่างคล่องแคล่วเหมือนเดิมพลางจ้องมองเบื้องหน้าของตัวเองไม่วางสายตา

ดวงไฟมากมายเริ่มปรากฏขึ้นรายล้อมรอบร่างของหมาป่าจันทราเอาไว้อย่างรวดเร็วพร้อมๆกับเปล่งประกายที่สวยงามราวกับมันกำลังเต้นรำดั่งสิ่งมีชีวิต

เปลวเพลิงสีทอง

เหมือนกับแสงจันทร์เบื้องบน

...แสงจันทร์..........ข้ามาเพื่อชิงสิ่งนี้

หมาป่าสีทองค่อยๆยกมือของตัวเองขึ้นแล้วกำอะไรบางอย่างที่ว่างเปล่าเอาไว้ ก่อนที่จะคลายมือของตัวเองออกเผยให้เห็นละอองเล็กๆสีเหลืองทองร่วงหล่นลงในเวิ้งอากาศที่มีเพียงความมืดมิดนั่นอย่างช้าๆ

ข้าคือคนเดียวในโลกที่สามารถแตะต้องแสงจันทร์นี้ได้

 

คำสาปสั่งให้ข้ากลืนกินมัน...

ข้าถึงสามารถแตะต้องแสงสว่างนี้ได้

 

...เพราะงั้น

 

ที่ที่มีแสงสว่างของดวงจันทร์ ราตรีกาลที่ดวงจันทร์ไม่ได้ดับมอด....ที่แห่งนั้นจะอวยพรให้ข้าเสมอๆ

 

หมาป่าจันทราสะบัดมือของตัวเองวาดออกไปด้านข้างแล้วลบเลือนวงแหวนเวทมนตร์มากมายทั้งหมดนั้นให้เลือนหายไปในชั่วพริบตา

คอรัลตั้งง้าวขึ้นป้องกันตัวเองด้วยความหวาดระแวงทันทีทันควัน แล้วจ้องมองเนตรสีแดงฉานนั่นเขม็งเพื่อจับตามองว่าอีกฝ่ายจะทำสิ่งใดเป็นอย่างต่อไป

....เทพธิดาจันทรามีอำนาจสูงส่ง แต่ทำไมข้าถึงได้สู้กับเธอได้เสมอจนเธอต้องหวาดกลัว เจ้ารู้ไหม จิ้งจอกทองเอ๋ย....

หมาป่าจันทราเหลือบสายตาลงมาเบื้องล่าง

มองคนที่เหยียบอยู่บนเวิ้งอากาศสีดำสนิทด้วยวงแหวนเวทมนตร์ที่เบาบางจนเหมือนกับจะพังทลายลงได้อย่างง่ายดาย

 

....เพราะว่าแสงจันทร์ทั้งหมดนี่....

 

มันคืออำนาจของข้าไงล่ะ

 

พรึ่บบ!!

 

พลัน

เปลวเพลิงสีเหลืองทองที่มอดไหม้อยู่ล้อมรอบร่างของหมาป่าจันทราตนนั้นก็พลันคลี่สะบัดออกอย่างรุนแรงเหมือนกับนกเพลิงขนาดยักษ์ที่โบกปีกของตัวเองคลี่ออกแล้วปกคลุมรอบด้านอย่างไว้ในชั่วพริบตา!!

พรึ่บ...

เสียงที่เหมือนกับเสียงกระพือปีกลั่นขึ้นมาจนทำให้มวลอากาศสั่นสะเทือนอย่างน่ากลัว นกยักษ์ที่ร่างกายเป็นสีทองเหมือนกับแสงจันทร์...

นกยักษ์ที่ร่างกายมอดไหม้ด้วยเปลวเพลิงอยู่ตลอดเวลาจ้องมองศัตรูของมันด้วยดวงตาที่เป็นประกายน่ากลัว

อันนี้ไม่ใช่อำนาจของข้าเลยซักนิดเดียว...

ดวงตาสีแดงของหมาป่าจันทราเหลือบมองนกเพลิงยักษ์ใกล้ๆตัวเอง ก่อนที่จะคลี่รอยยิ้มบางๆออกมาบนใบหน้า

 

มันคืออำนาจของเวียร่า....เทพธิดาจันทราคนนั้น

 

ยิ่งเจ้ายืดยื้อการต่อสู้กับข้ามากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งชิงพลังของเธอไปเรื่อยๆ จากการดึงแสงจันทร์เบื้องบนนี้มานะ ท่านคอรัล

หมาป่าสีทองตนนั้นว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนเดิม ก่อนที่จะสะบัดมือของตัวเองขึ้น แล้ววาดออกมาเบื้องหน้ายอ่างช้าๆ ปล่อยให้นกเพลิงตนนั้นแปรเปลี่ยนรูปร่างของตัวเองหายไปกลายเป็นใบมีดกรงเล็บที่ปลายนิ้วของหมาป่าจันทราตนนั้น

ใบมีดคมกริบ...

....อาวุธ

 

ข้าพอเข้าใจแล้วว่าอาวุธนั้นมันสะดวกเพียงไร หัวหน้าจิ้งจอกทอง

หมาป่าจันทราตนนั้นหรี่ดวงตาของตัวเองลงจนคมกริบด้วยประกายราบเรียบเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่ง ลบเลือนความหวาดกลัวให้หายไปจิตใจด้วยกำลังใจที่เข้มแข็งกว่า

ดวงตาสีแดงจ้องมองเนตรสีแดงของคอรัลที่สะท้อนไปด้วยประกายหนักใจ..

ให้ตายสิ....

 

ทำไมทุกคนชอบบังคับให้ข้าทำอะไรตามใจอยู่เรื่อยเลยนะ

 

จิ้งจอกทองลู่ใบหูเรียวของตัวเองลงด้วยท่าทีไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นัก ก่อนที่จะพ่นลมหายจาวแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆอีกครั้งหนึ่ง

ง้าวที่ตั้งขึ้นลดระดับลง

แล้ววาดชี้ลงบนพื้นด้านล่าง

เจ้าคิดว่าเจ้าทำอะไรได้....เจ้าก็เข้ามาสิ หมาป่าจันทรา

คอรัลเงยหน้าขึ้นมาแล้วจ้องมองอีกฝ่ายด้วยเนตรที่เป็นประกายสงบนิ่งเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่ง ท่วงท่าไร้ความรู้สึก

เหมือนกับพยายามลบเลือนอารมณ์ของตัวเองให้หายไป

ในเสี้ยววินาที

 

ในชั่วโมงนี้เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น

 

ชั่วครู่เดียวที่กางจะกางกรงเล็บของตัวเองออกจนสุด

 

เพื่อขย้ำสังหารศัตรูของพวกพ้องของตัวเอง

 

ความสามารถและฝีมือของข้า หัวหน้าจิ้งจอกทองที่จิ้งจอกดาราตนนั้นยอมก้มหัวเพื่อขอร้องให้ข้าออกมานั้น.....

 

มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆหรอกนะ

 

จิ้งจอกสีทองตนนั้นลั่นวาจาออกมาด้วยน้ำเสยีงราบเรียบเหมือนเดิม ซึ่งหมาป่าจันทราตนนั้นก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาแม้แต่จะหัวเราะออกมา

เพื่อที่มันจะได้สงบจากความหวาดกลัว

มันต้องลบเลือนอารมณ์ออกไปจนหมดสิ้น

 

ข้าจะคอยดู

 

ร่างสีดำสนิทโน้มตัวเองลงไปเบื้องหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะทิ้งตัวดิ่งลงมาจากเบื้องบนอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

มือที่วาดไปด้านข้างทำให้เกิดเป็นเปลวพลิงลากยาวลงมาตามการเคลื่อนไหวก่อนที่จะดับหายไปในเสี้ยววินาทีเท่านั้น

คอรัลสะบัดง้าวของตัวเองเพียงเล็กน้อยแล้วฉีกขาออกไปด้านข้างเพื่อตั้งรับ วงแหวนเวทมนตร์ที่อยู่ใต้เท้าพลันเรืองแสงสว่างมากขึ้นเพื่อรองรับน้ำหนักที่จะมากขึ้น

เคร้งงง!!!

เสียงกัมปนาทกังวานใสก้องกังวานไปรอบบริเวณอย่างไพเพราะพร้อมๆกับประกายของเปลวเพลิงที่เกิดจากการเสียดสี!!

จิ้งจอกทองจ้องมองบหน้านั้นในระยะประชิด ก่อนที่จะยิ้มบางๆออกบนใบหน้าของตัวเองแล้วหวี่ยงแขนของตัวเองอย่างรุนแรงเพื่อปัดให้ร่างนั้นกระเด็นออกไปด้านข้าง

ก่อนที่เจ้าตัวจะยกขาหวดเข้าที่สีข้างนั่นอย่างจัง!!

 

พลั่ก!!

 

“!!”

 

หมาป่าจันทราเบิกตากว้างด้วยสีหน้าตกใจเมื่อถูกเตะเข้าที่สีข้างอย่างแรงแต่มันก็ยังไม่ทิ้งลายเป็นหมาโดนซ้อมง่ายๆเมื่อมันก็จัดการจับข้อเท้าของอีกฝ่ายที่เล็กพอที่จะกำเอาไว้ได้ด้วยมือเดียวแล้วกระชากจนร่างของคอรัลเซทันที!

ร่างสูงที่กลับมาทรงตัวได้อีกครั้งเงื้อศาสตราของตัวเองขึ้น ก่อนที่จะพุ่งลงแล้วแทงใส่คอรัลที่ทำท่าว่าจะล้มแหลไม่ล้มแหล่นั่นทันที

สวบบบ!!

เสียงที่ไม่ได้ฟังแล้วน่ารื่นหูเลยแม้แต่น้อยดังขึ้นพร้อมกับหยดเลือดสีแดงฉานที่ไหลออกมาตามคมมีดที่สะท้อนประกายของดวงจันทร์อย่างสวยงามนั่น!!

....ข้าเกลียด....เลือด

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วจ้องมองเนตรของอีกฝ่ายที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจเป็นที่สุด

คมมีดของคอรัลที่เจ้าตัวฟักเอาไว้ใช้ทรงตัวนั้นได้หวนกลับมาแทงจนทะลุกลางหน้าอกของหมาป่าจันทราตนนั้นจนมิดเล่มและทำให้หยดเลือดไหลออกมา

แลกกับการที่คอรัลถูกเล่นงานตรงไหล่ถากไปเพียงเล็กน้อย

หนอย.....

หมาป่าจันทราตนนั้นคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดทันทีที่ดูเหมือนว่าการโจมตีของมันเมื่อแลกกับจิ้งจอกทองเบื้องหน้านั่นแล้วมันจะเสียเปรียบเต็มทั้งประตูจริงๆ

ทั้งๆที่จับขาเอาไว้ได้แล้วแท้ๆ

แต่จิ้งจอกทองตนนั้นกลับสามารถรงตัวได้อย่างคล่องแคล่ว

คอรัลหลับดวงตาด้วยท่าทีราบเรียบ ก่อนที่จะสะบัดขาของตัวเองให้หลุดออกจากพันธนาการแล้วเหวี่ยงปลายหางสีทองของตัวเองกระแทกร่างนั้นอย่างรุนแรง!!

ร่างสีดำของหมาป่าจันทราที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรงนั่นเลยทำให้สิ่งที่เหมือนกับกรงเล็บที่แทงร่างของคอรัลเอาไว้ถูกกระชาออกอย่างน่ากลัว

เช่นเดียวกับใบมีดที่แทงหน้าอกของมันจนทะลุนั่นแหละ!!

จิ้งจอกทองตนนั้นไม่สนใจไยดีแผลที่สีข้างของตัวเองนอกจากปล่อยให้เลือดไหลซึมเสื้อสีขาวของตัวเอง เขาวาดง้าวของตัวเองออมกาเบื้องหน้า

สายตาจ้องตรงไปยังหมาป่าตนนั้นที่พลิกกลับมายืนได้อย่างยากลำบากพร้อมกับกุมที่หน้าอกของตัวเองพร้อมทั้งภาวนาให้เลือดหยุดไหลไวที่สุดเท่าที่จะไวได้

เพื่อไม่ให้จิ้งจอกทองตนนั้นฉวยโอกาสตอนนี้ได้...

 

แต่...

อย่างไร

 

ต่อให้บาดเจ็บเหมือนกัน แต่ฝั่งนั้นก็ตั้งตัวไวกว่าเยอะนัก

 

คอรัลกางวงแหวนเวทมนตร์ออกบนพื้นเป็นวงแหวนขนาดใหญ่ก่อนที่จะแลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

....วงแหวนมนตรา.....ธาตุน้ำแข็ง

น้ำเสียงเย็นเชียบที่เหมือนกับตุ๊กตากลลั่นขึ้นมาอย่างนุ่มนวล ก่อนที่เวทมนตร์นั้นจะก่อให้เกิดแหวงมนตราขนาดยักษ์ที่กินระยะกว้างโดยที่มีร่างของหมาป่าจันทราที่เริ่มยืนทรงตัวได้ตนนั้นเป็นจุดศูนย์กลาง!!!

เนตรสีแดงของหมาป่าตนนั้นสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวเมื่อรู้เป็นอย่างดีแล้วว่าตอนนี้มันไม่มีทางหนีพ้นอย่างแน่นอน!!

เพราะระยะทางนั้นมันมหาศาลมากเกินกว่าที่มันจะทำอะไรได้!!

เช่นนั้น!!

ร่างสูงตนนั้นก็กางเวทมนตร์ออกเข้าแข่งเช่นกันแม้ว่าจะรู้อยู่เต็มอกว่าอำนาจของหมาป่านั้นในด้านเวทมนตร์ไม่มีวันสู้กับจิ้งจอกทองได้

ไม่มีวันสู้ได้!!

 

....หมื่นหอกหลาวนิรันดร์....

 

สิ้นเสียงที่แสนนุ่มนวล...

 

กริ๊ง...

 

เสียงกระพรวนแผ่วเบาก็ได้ลั่นขึ้นมา พร้อมกับวงแหวนเวทมนตร์ที่เปล่งแสงสว่างมากจนแสบตาออกมาในชั่วพริบตา

เปรี้ยงๆๆๆ

แล้วเสียกัมปนาทที่ทำให้มวลอากาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงนั่นก็ดังขึ้นกระแทกกระทั้นอย่างต่อเนื่องทันทีทันควัน!!!

หอกหลาวที่เป็นเหมือนกับแท่งน้ำแข้งทรงกรวยปลายแหลมพุ่งขึ้นมาจากวงแหวนเวทมนตร์อย่างต่อเนื่องและรวดเร็วโดยที่ปลายยอดของแท่งน้ำแข็งทั้งหมดนั้นมีเป้าหมายของมันอยู่ที่ร่างของหมาป่าจันทรานั่นเป็นเป้าหมายเดียวเท่านั้น!!

คอรัลจ้องมองเบื้องหน้าที่อากาศนั้นเย็นลงในชั่วพริบตาด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนที่จะหลับตาลงข้างหนึ่งเมื่อสัมผัสได้เป็นอย่างดีแล้วว่า

อีกฝ่ายยังรอด...

 

ต้องให้ข้าลงมืออีกกี่ครั้งกัน

 

เปลวเพลิงสีเหลืองทองมอดไหม้อยู่ตรงใจกลางหลาวน้ำแข็งมากมายเหล่านั้นเหมือนกับจะบอกว่าตอนนี้ร่างนั้นอยู่ไหนและรอดมาได้อย่างไร

คงไม่พ้นการละลายน้ำแข้งเหล่านั้นก่อนที่พวกมันจะทิ่มแทงร่างของตัวเองหรอก

จิ้งจอกทองตนนั้นวาดง้าวของตัวเองออกมาเบื้องหน้าอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะสะบัดมันออกไปด้านข้างด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายใจเป็นที่สุด

...สะเก็ดน้ำแข็งราตรี

ตูมม!!!

แล้วพลัน

หลาวน้ำแข็งทั้งหมดนั่นก็พลันระเบิดออกอย่างรุนแรงทันทีทันควันและทำให้เกิดเป็นไอสีขาวที่หนาวเหน็บแผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณทันทีทันควัน

ไม่มีประกายของเปลวเพลิง

มีเพียงสะเก็ดของน้ำแข็งมากมายที่แตกกระจายและร่วงหล่นลงบนผืนดินอย่างต่อเนื่องเหมือนกับดวงดาวดวงเล็กๆในความมืด

เพล้งงง!!!

คอรัลสะบัดปลายหูของตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่จะฟาดหางของตัวเองลงด้วยความหงุดหงิดเมื่อได้ยินเสียงที่เหมือนกับเสียงแก้วแตกลอดเข้าใบหูของตัวเอง

ร่างของหมาป่าจันทราตนนั้นที่ดูเหมือนว่าจะไม่ละความพยายามเสียทีนั่นจนทำให้จิ้งจอกหนุ่มมองด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย

เอือมระอาเป็นที่สุด

 

เพราะเขาไม่อยากฆ่า

ต่อให้เป็นศัตรูก็ตามทีเถอะ

 

ก็....

 

พวกเขาไม่ได้มีความโกรธแค้นอะไรต่อกันนี่น่า?

 

ดวงตาสีแดงฉานที่เหมือนกับเลือดนั่นหรี่เรียวลงเล็กน้อย แล้วมองออกไปยังเส้นขอบฟ้าที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีอ่อนอย่างช้าๆ...

ยอดภูเขาที่ที่ห่างออกไป

ยังนครแอนเฟซที่ที่ไกลที่สุดในดินแดนนี้...

 

ดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้น...

คงอีกไม่ถึงชั่วโมงหน้านั่นแหละนะ

 

ศาสตราในมือของหมาป่าเบื้องหน้านั่นถูกเงื้อขึ้นสูงโดยที่ดูเหมือนว่าตรงปลายนั้นจะมอดไหม้ด้วยเปลวเพลิงหน่อยๆ

ดวงตาสีแดงเบิกด้วยความเกรี้ยวกราดและเดือดดาลแล้วจ้องมองร่างสีขาวทองที่ตัดกับรอบด้านด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความน่ากลัว

เพราะว่ามันไม่มีเวลาเหลือแล้ว..

ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลจากน้ำแข็งบาดมากมาย แต่ก็มีเพียงรอยถากๆทั่วร่างเท่านั้นไม่ได้มีจุดไหนที่อันตรายมากเท่าไหร่นัก

เว้นตรงหน้าอกที่โดนเข้าไปเต็มที่นั่นแหละนะ...

แต่มันก็กำลังสมานตัวอย่างรวดเร็วด้วยอำนาจของแสงจันทร์ที่มีอยู่อย่างมากมายเหนือหัวของมันนี่...

คอรัลวาดมือออกมาเบื้องหน้าเหมือนเดิม

แล้วปักง้าวของตัวเองไว้ข้างลำตัวด้วยท่าทีไม่สนใจเท่าไหร่นัก ราวกับจะบอกว่าไม่มีความจำเป็นใดๆที่จะต้องใช้ศาสตราชิ้นนี้อีกต่อไป

ความจริงข้าเกลียดการใช้กรงเล็บนะ...

แต่คิดว่าเพื่อให้เจ้าแล้วกัน หมาป่าจันทรา

/> /> />

คอรัลว่าออกมาด้วยน้ำเสยงแผ่วเบาแล้วเหมือนกับกำลังจะยิ้มออกมาหน่อยๆด้วย ก่อนที่เจ้าตัวนั้นจะปล่อยมือจากง้าวสีขาวนั้น โดยที่ดูเหมือนว่าง้าวนั่นจะคงอยู่ที่เดิมด้วยวงแหวนเวทมนตร์เล็กๆสามสี่อันที่ประคองมันเอาไว้กลางอากาศได้อย่างยอดเยี่ยม

กรงเล็บสีขาวขุ่นกางออกจนสุดก่อนที่จิ้งจอกทองตนนั้นจะกระโจนพุ่งเข้าใส่หมาป่าจันทราเบื้องหน้านั่นอย่างรวดเร็ว

เคร้งง!!

ไม่มีการยืดเยื้อกันที่ยาวนาน

คอรัลถีบเท้ากระโจนตัดผ่านไปอีกฟากหนึ่งทันทีที่เห็นว่ากรงเล็บของตัวเองถูกอีกฝ่ายกันเอาไว้ได้ ก่อนที่จะหมุนข้อเท้าเหยียดลงบนพื้นแล้วกระโจนกลับมาหาอีกฝ่ายด้วยความคล่องแคล่วเพราะร่างกายที่เล็กนั่น

หมาป่าจันทราหมุนตัวกลับมาพร้อมๆกับเงื้อกรงเล็บยาวของตัวเองขึ้น แล้วจ้องมองร่างเล็กๆที่พุ่งเข้ามาต่ำๆเหมือนเดิม

คอรัลกระโจนเข้ามาใกล้พร้อมๆกับหวดมือข้างหนึ่งของตัวเองมาด้านหน้าเพื่อจ้วงแทงโดยที่คราวนี้ดูเหมือนว่าจะเล็งที่ท้องพร้อมๆกับอีกฝ่ายนั้นที่เงื้อมือของตัวเองขึ้นแล้วเสริมอำนาจเวทมนตร์ของตัวเองให้มากขึ้นด้วยเปลวเพลิงสีเหลืองทองที่ครอบคลุมกรงเล็บนั่นอยู่ตลอดเวลา

แล้วพุ่งแทงลงมาโดยที่เล้งตรงส่วนหัว!!!

แต่แล้ว!!

จิ้งจอกทองตนนั้นกลับก้าวเท้าถอยหลังไปในเสี้ยววินาทีก่อนที่จะถึงร่างนั้นแล้วทิ้งน้ำหนักลงไปด้านหลังของตัวเองพลิกตัวแล้วมือยัน

ก่อนที่จะใช้ปลายเท้าเสยเข้าที่คางของอีกฝ่ายอย่างจังจนทำเอาร่างที่โน้มลงมาสุดแรงเพื่อโจมตีนั่นเงยขึ้นเกือบหงายไปด้านหลัง!!

...ข้าขอคืน......เจ็บมากนะที่เจ้าทำน่ะ

คอรัลว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะหมุนตัวกลับมายืนแล้วใช้มือเหยียดที่พื้นเอาไว้เพื่อเป็นการทรงตัวอย่างเรียบง่าย ก่อนที่จะดีดตัวกระโจนเข้าใส่ร่างเบื้องหน้าที่ค่อยๆเอนลงจนเกือบล้มอีกครั้งหนึ่ง

จิ้งจอกทองตนนั้นเหยียดรอยยิ้มโดยที่ไม่รู้ตัว ก่อนที่จะกางกรงเล็บของตัวเองอกจนสุดเพื่อพุ่งโจมตีร่างเบื้องหน้านั่น

ก่อนที่ดวงตานั้นจะเบิกกว้าง...

 

เมื่อรู้ว่าตัวเองที่เป็นจิ้งจอกที่แสนเจ้าเล่ห์กลับกลายเป็นคนที่ติดกับเอาเสียเอง!!!

 

คิก....

 

หมาป่าที่สองตนนั้นหัวเราะอกอมาทันทีทันควันหลังจากที่เห็นว่าร่างนั้นกระโจนเข้ามาในระยะของตัวเอง

ประกายสว่างของละอองมนตราจำนวนมากมายสะท้อนอยู่ในดวงตาของจิ้งจอกที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจ

 

“ไม่มีความเป็นจิ้งจอกเลยนะ”

 

หมาป่าสีทองตนนั้นว่าอกมาด้วยน้ำเสยีงที่เปี่ยมไปด้วยความเสียดสี ก่อนที่จะหลับตาลงแล้วหัวเราะออกมาอย่างนุ่มนวลเหมือนเดิม

 

กริ๊ง...

 

วงแหวนเวทมนตร์ปรากฏขึ้นมากมายเหมือนกับจะเพื่อต้อนรับคนที่เข้ามาประชิดแบบไม่ดูตาม้าตาเรือคนนั้นได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นลูกแก้วที่มอดไหม้ด้วยเปลวเพลิงในชั่วพริบตา

“....บ๊ายบาย หัวหน้าแห่งจิ้งจอกทอง”

 

เปรี้ยง!!!

 

แล้วพริบตาต่อมาลูกแก้วทั้งหมดนั่นก็พลันดีดตัวออกจากที่ที่มันอยู่เดิมอย่างรวดเร็วแล้วพุ่งเข้าใส่จิ้งจอทองตนนั้นด้วยความเร็วหมาศาล!!

ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่เจ้าตัวนั้นก็ทำเพียงกัดฟันโดยที่ไม่หลับตาลงหรือว่ามีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยนิด!!

“......”

จิ้งจอกทองตนนั้นว่าอะไรบางอย่างออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่บรรดาลูกบอลที่มอดไม้ด้วยเปลวเพลิงนั่นจะเบนออกไปในทันที!!

ทำเอาสูงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

หมาป่าสีทองตนนั้นแทบจะตบหน้าของตัวองดูว่าคราวนี้ตัวมันเองฝันไปหรือเปล่า เพราะว่าลูกบอลที่มันควบคุมอยู่เต็มกำลังกลับหักหลังตัวคนที่สร้างมันขึ้น

แล้วเบนออกไปหน้าตาเฉย!!

หรือว่ามันยังไม่หายเบลอจาการที่ถูกซัดเมื่อครู่นี้...

แต่มันก็ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกันทั้งสิ้น เพราะว่าลูกแก้วพวกนั้นควบคุมด้วยความคิดของหมาป่าสทองตัวนี้โดยตรง

 

ต่อให้มันเบลอชนิดกินเหล้ามา...

แต่ถ้าเกิดใจมันยังหนักแน่นอยู่ล่ะก็

 

ลูกแก้วเลปวเพลิงกจะพุ่งไปยังทางที่ตัวเขาต้องการ

 

แต่ว่าทำไมล่ะ!!!?

ในหัวของหมาป่าจันทราตัวนี้มีแต่คำถามเต็มไปหมด แต่แทนที่จะได้คำตอบหรือว่าได้ปริปากถามออกไปมันกลับต้องชะงักนิ่งอยู่เหมือนดิม

สวบ...!!

กรงเล็บสีขาวขุ่น...

ได้เสียบแทงทะลุตรงลำคออย่างรวดเร็วโดยที่ปราศจากความปรานีใดๆทั้งสิ้น

 

คราวนี้จะไร้ซึ่งความเมตตา...

 

เพื่อพิฆาตศัตรูของตัวเองให้ได้แม้ว่าจะไม่อยากเพียงไรก็ตามที

 

“....ข้า......เกลียดเลือด”

 

คอรัลพึมพำออกมาด้วน้ำเสียงแผ่วเบาที่ฟังแทบไม่รู้เรื่องในขณะที่หลับดวงตาของตัวเองลงไม่พยายามมองเลือดที่ไหลออกมาจากปากแผลของร่างเบื้องหน้านั่น

พยายามทำเป็นไม่รู้สึกถึงหยดน้ำอุ่นๆซึ่งไหลมาตามข้อมือของตัวเอง

 

“พร่ำเพ้อ....ให้ตัวเองฟังหรือไร?

 

น้ำเสียงของหมาป่าจันทราตนนั้นเต็มไปด้วยความเย้นหยัน...ดูเหมือนว่าเขาจะแทงต่ำไปเล็กน้อยเลยทำให้เส้นเสียงยังอย่

ปากหมาๆนั่นเลยขยับเปิดออกได้...

รอยยิ้มแสยะเหยียดออกบนใบหน้านั่นด้วยสีหน้าที่เต้มไปด้วยประกายเหยียดหยาม แม้ว่าเลือดจะไหลออกมาจากมุมปากของตัวเอง

แม้ว่าโลหิตจะจุกที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออก

 

“ดูหน้าของตัวเองก่อนที่จะพูด....ดี...กว่า ไหม?

 

ดวงตาสีแดงขแงคอรัลเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนที่จะใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่นั้นแตะที่มุมปากของตัวเองแล้วหลับตาลง

รอยยิ้มกำลังฉีกอยู่บนใบหน้า...

ไม่ต้องส่องประจก

ไม่ต้องปริปากบอก

 

เขาก็รู้แล้วว่าตัวเองแสดงสีหน้าสนุกสะใจขนาดไหน

 

แต่...

ยิ่งรู้แบบนั้น

 

ในใจก็ยิ่งอยากร้องไห้

 

“ข้า....ไม่ได้อยากยิ้มหรอกนะ....”

 

มือเรียวสั่นระริกโดยที่ไม่รู้ตัวในขณะที่ใบหน้านั่นค่อยๆก้มลงอย่างช้าๆเหมือนกับอยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่อยากให้น้ำตานั้นไหลออกมาจากหางตา

“ข้าเกลือดเลือด....”

คอรัลพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนกับพยายามบอกย้ำกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่จะต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อหมาป่าจันทราตนนั้นจับข้อมือของตัวเองที่แทงทะลุลำคอเอาไว้

ใบหน้านั่นโน้มเข้ามาใกล้

ก่อนที่จะเหยียดรอยยิ้มแสยะออกกว้างจนเห็นคมเขี้ยว

 

“เจ้าจิ้งจอกทองอ่อนหัด”

 

ปลายนิ้วที่ตอนนี้ปราศจากกรงเล็บเหมือนเดิมนั่นค่อยๆยกขึ้น ก่อนที่จะวาดชี้ออกไปด้านข้างด้วยท่าทีราบเรียบ

”ตราบเท่าที่ราตรีกาลยังมีจันทรา....”

 

“ข้าก็ไม่มีวันตาย”

 

ปลายนิ้วสะบัดเพียงเล็กน้อยทำให้เกิดเวทมนตร์แผ่กระจายออกมาอย่างเบาบาง ก่อนที่มันจะกระจายออกเป็นวงกว้างแล้วสลายหายไป

แล้ว...

เสียงพุ่งแหวกอากาศของอะไรบางอย่างก็ได้ลั่นขึ้น

 

ใบหูของจิ้งจอกทองตนนั้นสะบัดเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเบนสายตากลับไปมองลูกแก้วที่มอดไหม้ด้วยเปลวเพลิงที่วิ่งสวนกลับมาจาดด้านหลัง

หลังจากที่เขาส่งมันไปไกลแล้วแท้ๆ...

ทั้งๆที่มันน่าจะแหลกสลายไปเพราะว่าไม่มีคนควบคุมแล้วแท้ๆ!!

 

และพอมองทิศทางที่มันกำลังมุ่งหน้าไป

ร่างของจิ้งจอกทองตนนั้นก็พลันเย็นวาบด้วยความตื่นตระหนกทันทีทันควัน

 

“......แก!!!!

คอรัลหันกลับมาแล้วคำรามใส่ร่างเบื้องหน้าทันทีทันควัน แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายที่แม้ว่าจะถูกแทงจนทะลุคอไปทั้งมือนั้นจะไม่รุ้สึกรู้สาอะไร

ไม่ได้แสดงความเจ็บปวด

ไม่ได้แยแสต่อบาดแผลที่อาจจะทำให้ถึงชีวิต..

 

ใช่สิ...

มันไม่รู้จักความตาย

 

และไม่มีวันได้รู้จักมัน

 

หมาป่าจันทราตนนั้นกระชากมือของอีกฝ่ายเข้ามาด้วยแรงที่ตัวเองยังคงมีอยู่ ดึงให้ใบหน้าของจิ้งจอกทองตนนั้นเข้ามาชิดก่นอที่จะแสยะยิ้มออกกว้างกว่าเดิม

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะถ่วงเวลาจนถึงพระอาทิตย์ขึ้นเพื่อให้เข้ากลับไป....เพราะรู้ว่าจันทรคราสมันต้องเกิดยามราตรีเท่านั้น ใช่ไหมล่ะ.....”

เสียงหัวเราะ

ราวกับเย้ยหยันในแผนารของจิ้งจอกทองเบื้องหน้า

 

ช่างรักสันติ

รักมากจนน่าขนลุก

 

“แต่เพื่อรอด....”

 

“ไม่ว่าด้วยมือของข้าหรือว่าด้วยทางอื่น ข้าก็ต้องฆ่าเทพธิดาจันทราให้ได้”

 

ตูมมมม!!!

 

พริบตาต่อมา

ลูกบอกที่มอดไหม้ด้วยเปลวเพลิงลูกนั้นก็พลันกระแทกเข้ากับตัวปราสาทของเทพธิดาจันทราคนนั้นอย่างรุนแรงจนส่งให้เกิดเป็นรอยร้าวประจายไปบนอาคารอย่างรวดเร็ว

ตัวปราสาทที่แสนงดงามนั่นสั่นไหวอย่างรุนแรงเหมือนกับจะบอกเป็นอ้อมๆว่ามันอาจจะถล่มลงมาได้ทุกๆเมื่อเมื่อเวลาผ่านไปหรือว่ามีอะไรสะกิเพียงเล็กน้อย

 

“....ข้าจะกลับมาฆ่าแก....แน่นอน หมาป่าจันทรา”

 

“ถ้าเกิดเวียร่าเป็นอะไรไป”

 

ถ้าเกิดมันทำให้ข้าผิดสัญญา...

ต่อเทพธิดาองค์นั้น และกับคนๆนั้น...

 

ข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่

 

คอรัลหันกลับมาแล้วคำรามให้ด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดทันทีทันควัน ก่อนที่จะกระชากมือของตัวเองออกโดยที่ไม่ได้สนใจต่อแรงมหาศาลที่จับตัวเองเอาไว้จนทำให้เกิดเป็นรอยช้ำ

จิ้งจอกทองตนนั้นกระโจนกลับเข้าไปในหอคอยอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ได้กลัวเลยว่าเพดานนั้นอาจจะถล่มลงมาโดนตัวเองก็เป็นไปได้

ทิ้งร่างของหมาป่าจันทราเอาไว้ด้านหลังโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่ามันอาจจะฟื้นตัวแล้วเขามาโจมตีตัวเองจากด้านหลังก็เป็นไปได้

 

ละทิ้งโอกาสที่จะได้สังหารหมาป่าตนนั้น

 

แล้วตรงไปเพื่อช่วยเทพธิดาที่อยู่ภายในนั่น!!

 

“....ท่าน!!

 

คอรัลตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วพยายามกวาดสายตามองรอบด้านด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มองเพดานที่ทำท่าว่าจังลงมาหากเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย ก่อนที่จะสะดุดเข้ากับร่างสีทองของเด็กสาว

เด็กตัวน้อยที่กำลังเงยหน้ามองเบื้องบนด้วยเนตรราบเรียบ

เหมือนกับรู้ว่ามันกำลังปริร้าวและสั่นคลอน เหมือนกับรู้ว่ามันกำลังจะพังถล่มลงมาในเวลาไม่นานหลังจากนี้....

แต่กลับไม่คิดที่จะหนี

ครึ่ก...

เสียงที่เกิดจากการปริร้าวเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนน่าหนักใจ  รอยแตกแผ่กระจายออกไปจนทั่วเพดานและพื้นทีที่ใช้เหยียบอยู่

ก่อนที่หินขนาดยักษ์มากมายนั้นจะร่วงถล่มลงมาตามคาดการณ์ หลังจากที่รอยแตกร้าวนั้นได้แผ่กระจายออกไปรอบด้าน!

และเมื่อเห็นหินยักษ์ที่ร่วงลงมาจากด้านบนค่อยๆหล่นลงมาเรื่อยๆโดยที่แต่ล่ะอันเฉียดร่างของเวียร่าไปเพียนิดเดียวเท่านั้น ทำเอาจิ้งจอกทองตนนั้นกระโจนเข้ามาหาร่างของเวียร่าแทบจะไม่คิดชีวิตทันทีทันควัน

ครึ่กก!!

จิ้งจอกทองหนุ่มสะบัดง้าวของตัวเองฟันหินยักษ์ที่ร่วงลงมาแตกออกเป็นแสงเสี่ยง ก่อนที่จะก้าวเท้าเข้ามาใกล้เทพธิดาจันทราคนนั้น

“.......”

ดวงตาสีแดงฉานที่ว่างเป่าของเด็กสาวเงยขึ้นมา แล้วจ้องสบเนตรที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวและความกังวล

เวียร่ามองด้วสีหน้าบเรียบเหมือนเดิม

ไม่แม้แต่จะขยับเคลื่อนไหว... ไม่แม้แต่จะแสดงสีหน้าใดๆ...

ทั้งๆที่ถ้าเกิดคอรัลฟันหินนั่นช้าไปเพียงนิดเดียว

 

มันคงได้ทับตัวเออย่างแน่นอน

 

จิ้งจอกทองปักง้าวของตัวเองลงบนพื้นแล้วกางเขตอาคมออกเพื่อป้องกันสะเก็ดหินที่กำลังร่วงลงมาอย่างต่อเนื่องนั่น

ก่อนที่เข่าทั้งสงข้างนั่นจะทรุดลงบนพื้น

 

รอยยิ้มคลี่ออก..

พร้อมๆกับลมหายใจยาวที่ถูกปลดปล่อยออกมาด้วความโล่งอก

 

“...เจ้าจะบ้าเหรอ”

 

ยืนมองทำซากอะไรเฉยๆ

 

คอรัลทิ้งตัวลงแล้วดึงร่างของเวียร่าเข้ามากอดเอาไว้แน่นด้วยความกังวลว่าบางทีถ้าเกิดเผลอไผลขึ้นมาเมื่อไหร่ร่างนี้อาจจะหายไป

หากเมินเฉยเมื่อไหร่ร่างนี้อาจจะหายไป...

 

....เหมือนกับคนๆนั้นที่เขาไม่เคยเห็นค่า

 

จนกระทั่งเขาต้องจากมาแบบนี้

 

“ทำไมไม่หนี....”

 

เจ้าจำเป็นต่อข้า...

เจ้าสำคัญต่อข้า เทพธิดาจันทรา

 

คอรัลว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เหมือนกับจะสั่นน้อยๆด้วยอารมณ์ของเจ้าตัวที่เต็ไมปด้วยความกังวลและความวิตกเป็นที่สุด

แต่เด็กน้อยที่ถูกกอดเอาไว้แน่นคนนั้นกลับทำเพียงยืนนิ่งเฉย...

ไม่เข้าใจ....เหมือนดั่งเคย

 

อะไรที่อีกฝ่ายเป็นห่วง...

ของพรรคนี้

 

ไม่มีวันทำอะไรเธอได้หรอก

 

“ถ้าเกิดเจ้าตายขึ้นมาข้าจะทำยังไง....”

 

ข้าจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอลูเช่.....

ข้าจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอคนที่ข้าเดินจากออกมา

 

คอรัลยิ้มบางๆออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความผ่อนคลายในขณะที่มองใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วยิ้มออกมา

“....ของแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”

“อย่าประมาท...อย่าประมาท”

คอรัลว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะลูบเส้นผมสีเหลืองทองนวลสลวยของร่างนั้นเบาๆอย่างอ่อนโยน

ด้วยมือข้างที่สะอาดไม่เปื้อนเลือดนั่น

“อะไรก็เกิดขึ้นได้....”

 

“เจ้าเป็นเด็กผู้หญิงนะ....อย่าทำตัวห่ามๆล่ะ ทำตัวให้มันอ่อนหวาน”

 

จิ้งจอกทองหนุ่มคลี่รอยยิ้มกว้างด้วยสีหน้าสนุกสนาน แม้ว่าใบหน้านั้นจะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงเล็กๆน้อยๆ

แต่มันก็ไม่ได้ให้ความรูสึกน่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยนิด

“ถ้าเกิดหน้าผู้หญิงเป็นแผล มันไม่ดีไม่ใช่หรือยังไง?

“.....”

เวียร่าเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่เจือไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะหลับตาลงข้างหนึ่งเมื่ออีกฝ่ายจูบลงบนหน้าผากของตัวเอง

“ข้าเป็นอัศวินของเจ้า...เวียร่า”

 

ตามคำบอกของคนๆนั้นที่ผลักข้ามา...

..ข้าจะต้องทำให้จิ้งจอกทองรุ่งเรือง

 

ให้สมกับที่คนๆนั้นยอมปล่อยข้าออกมายังที่แห่งนี้

 

“ข้าจะต้องดูแลเจ้าให้ดีที่สุด....”

 

เพื่อการนั้น...

...ได้โปรดดูแลพวกพ้องของข้าด้วย

 

คอรัลยิ้มให้บางๆอีกครั้งหนึ่ง ก่นอที่จะสะบัดง้าวของตัวเองออกไปด้านข้างแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มเบื้องบนนั่น

เพดานถล่มลงมากลายเป็นกองหินสูง

ทำให้ด้านบนนั้นเปิดให้เห็นท้องฟ้าที่สวยงามมากเสียจนน่าหลงใหล

 

ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่เหนือหัว...

 

ยิ่งมองมากเพียงไร

ยิ่งดูประกายแสงสว่างสีเหลืองทองนั่นนานเพียงไร

 

ก็ยิ่งรู้สึกราวกับอยู่ใจกลางของท้องฟ้า

 

คอรัลยิ้มออกมาด้วยสีหน้าพึงพอใจ แต่ดูเหมือนว่าเวลานี้นั้นจะไม่ใช่เวลาที่เขาสมควรมาชื่นชมกับธรรมชาติรอบหายตัวเองนี่

หน้าที่ของเขายังไม่จบ...

 

ตราบจนกว่าแสงว่างเหนือหัวของเขาจะหายไป...

 

ตราบจนกว่าสุริยะจะสาปส่งให้ท้องฟ้าเป็นสีขาว

 

....เจ้าชอบทำอะไรไร้สาระเสียจริง....ของพรรคนี้ข้าสามารถป้องกันได้ด้วยตัวของข้าเองอยู่แล้ว จิ้งจอกทอง

เวียร่าว่าออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเดิมแล้วจ้องมองจิ้งจอกทองเบื้องหน้าตัวเองนั่นที่สะบัดปลายหางฟูฟ่องของตัวเองด้วยสีหน้าสนุกสนาน

ร่างสีขาวเลิกคิ้วขึ้น

ก่นอที่จะคลี่รอยยิ้มบางๆที่แสนอ่อนโยน

....ก็มันเป็นหน้าที่ของข้านี่นะ?”

คอรัลว่าพลางหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานเหมือนเดิม

รอข้าตรงนี้...นะ ข้าจะรีบกลับมา....

....จะไปถึงวันพรุ่งนี้เลยก็ได้ ข้าไม่คิดอะไรมากมายอยู่แล้ว

คอรัลยิ้มออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจเล็กน้อยกับเด็กสาวเบื้องหน้าของตัวเองที่พูดออกมาได้อย่างตรงไปตรงมาเหลือเกิน

ตรงๆ...

แถมดูท่าว่าจะไม่ได้คิดอะไรมากหรือว่ารำคาญเสียด้วย

จิ้งจอกทองหนุ่มถอนหายใจยาวแล้วเอื้อมมือไปคว้าศาสตราของตัวเองดึงออกมาด้วยท่าทีราบเรียบ ก่อนที่จะกระโดดก้าวเท้าขึ้นไปในเวิ้งอากาศสีที่เริ่มแปรเปลี่ยนไปสว่างขึ้นอย่างช้าๆ

ดวงตาสีแดงฉานที่เหมือนกับเลือดจ้องมองหมาป่าจันทรา

ดูเหมือนว่าแผลตรงคอนั้นหายสนิทดีแล้ว...

คงเพราะเจ้าตัวนั่นเร่งความสามารถในการรักษาของตัวเองให้พุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด เพื่อที่จะได้จัดการกับจิ้งจอกทองที่แสนเกะกะอย่างเขา

....ข้าไม่ชอบเท่าไหร่นักนะ กับวิธีการอย่างนั้นน่ะ

วิธีการที่พวกจิ้งจอกมันนิยมใช้กันแท้ๆเลยนะ วิธีนั้นน่ะ?”

หมาป่าจันทราหัวเราะ

เจ้าเป็นจิ้งจอกแท้ๆ....

 

หรือว่าไม่ใช่จิ้งจอกกัน?”

 

ดวงตาสีเลือดนั่นพลันหรี่ลงจนคมกริบจนทำเอาคอรัลสะดุ้งด้วยความตกเจเล็กน้อย ก่อนที่จะลบเลือนความรู้สึกนั้นให้หายไปจากใบหน้าและท่าทางของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

จิ้งจอกมันต้องเก็บอารมณ์เก่งอยู่แล้ว

แต่ถ้าเกิดไม่ใช่...

....มันก็อีกเรื่องหนึ่ง

นั่นไม่ใช่ปัญหาของเจ้าเลยซักนิดเดียวนะ....ตอนนี้ข้ากำลังโมโหซะด้วยสิ

คอรัลเงยหน้าขึ้นมามองร่างที่ยืนอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าคนนั้น ก่อนที่จะพรั่งพรูลมหายใจยาวออกมาเหมือนกับพยายามปรับอารมณ์ของตัวเองไม่ให้แสดงให้เห็นถึงความหงุดหงิดไปมากเกินกว่าที่จะควรเป็น

....ข้าเกลียดการโจมตีตลบหลังแบบนี้น่ะ

จิ้งจอกทองตนนั้นเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มออกมาเหมือนเดิม ก่อนที่จะเสยเส้นผมที่ร่วงลงมาปรกใบหน้าของตัวเองขึ้นด้วยท่าทีราบเรียบ

...วิธีการของจิ้งจอก จิ้งจอกนิยมใช้กันเพราะรู้ว่าตัวเองนั้นไม่มีวันได้เปรียบเรื่องความสามารถและก็เรื่องฝีมือ...

ผิดหรือไง ที่ใช้วิธีเดียวกันกับเผ่าพันธุ์ของเจ้าน่ะ?”

ข้าไม่สน...

คอรัลสะบัดหน้าลงพร้อมๆกับตวัดง้าวของตัวเองลงทันทีทันควัน ปลายหางที่ตวัดลู่ไปกับพื้นนั่นสะบัดเล็กน้อยก่อนที่เส้นขนนั่นจะตั้งชันขึ้น

 

ข้าบอกแล้วว่าข้าเกลียดพวกคนประเภทนั้น...

 

...แค่ชนะก็พอ...มันจะประไรไป?”

หมาป่าจันทราว่าพลางหัวเราะ ก่อนที่จะเหลือบสายตาไปมองด้านหลังของจิ้งจอกทองที่ที่แสงสว่างของดวงอาทิตย์เริ่มเคลื่อนคล้อยและทอแสงอย่างช้าๆ

รุ่งสางกำลังจะมาเยือน

ไม่มีเวลาสำหรับมันแล้ว...

 

....เจ้าคิดจะถ่วงเวลาด้วยการชวนคุยสินะ...

 

ดวงตาสีเลือดที่มองไปด้านหลังของจิ้งจอกทองร่างสูงตนนั้นค่อยๆเบนกลับมาสบสายตากับคอรัลอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะพ่นลมหายใจซึ่งเหมือนกับกำลังหัวเราะ ในขณะที่คอรัลจ้องตอบกลับมาด้วยประกายราบเรียบ

ทั้งๆที่ตัวเจ้าเองก็ว่าข้าแบบนั้น แต่เจ้าก็เจ้าเล่ห์เหมือนกับตอนที่เล่นลูกไม้สกปรกกับจักรพรรดิแห่งการ์เดสไม่มีผิดจริงๆ.....

 

เจ้าหัวหน้าของพวก จิ้งจอกทองเอ๊ย

 

รอยยิ้มแสยะที่เหยียดออกอย่างไม่มีหวั่นเกรงนั่นปรากฏบนใบหน้านั่นโดยที่ไม่รู้เลยว่ามันได้ไปกระตุ้นอะไรบางอย่าง

กระตุ้นความโกรธที่จิ้งจอกทองตนนั้นพยายามสะกดเอาไว้อย่างเต็มที่ออกมา!!

....

คอรัลเบนหน้าของตัวเองหนีเพียงเล็กน้อย หลับตาลงโดยที่ไม่ได้แสดงอาหารใดๆออกมาทั้งจากท่าทางหรือแม้กระทั่งใบหน้าของตัวเอง

หมาป่าจันทรามองด้วยดวงตาที่เป็นประกายแปลกใจ

ว่าจิ้งจอกเบื้องหน้านั่น...

กำลังจะมาด้วยรูปแบบไหนกันแน่

 

ข้าโกรธจริงๆแล้วนะ.....

 

อย่ามาดูถูกข้า...

...แม้ว่าข้าจะใช้วิธีสกปรก

 

แต่ข้าก็ไม่ได้ใช้เพราะต้องการที่จะชนะ ข้าใช้เพื่อที่จะจบการต่อสู้ลงอย่างสันติไม่มีการนองเลือดต่างหาก...

 

ศาสตราคมกริบถูกวาดออกไปข้างลำตัวด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยประกายหยิ่งผยอง ก่อนที่เจ้าตัวจะย่อเขาของตัวเองลงเล็กน้อย

หมาป่าจันทรากางกรงเล็บของตัวเองลงแล้วโน้มตัวมาด้านหน้าอีกครั้ง เพื่อเตรียมที่จะเข้าชนกับอีกฝ่ายเป็นครั้งสุดท้าย

จิ้งจอกทองตนนั้นแทบไม่มีอาการบาดเจ็บอะไรเลยแม้แต่น้อย

ในขณะที่มันสะบัดสะบอม...

ถึงจะโจมตีได้

 

แต่ก็คงไม่ถึงกับชนะหรอก...

 

คอรัลก้าวเท้าออกมาเบื้องหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะแยกเขี้ยวคำรามในลำคอเบาๆเพื่อสะท้อนให้เห็นความหงุดหงิดในใจของตัวเองที่พยายามสะกดเอไว้

ก่อนที่ร่างสีทองขาวนั่นจะกระโจนขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว!!!

วงแหวนเวทมนตร์หน้าตาประหลาดสีแดงฉานปรากฏขึ้นใต้เท้าของจิ้งจอกทองตนนั้น และทันทีที่เขาเหยียบลงไปนั่นมันก็พลันเรื่องแสงสว่างวาบขึ้นมา!!

หมาป่าจันทราเบิกตาของตัวเองกว้างด้วยความตกใจเพียบชั่ววูบเท่านั้น ก่อนที่จะตั้งกรงเล้บของตัวเองรับกับง้าวที่หวดเข้ามาของอีกฝ่าย!

ร่างสูงสีดำสะบัดมือของตัวเองออกพร้อมๆกับก้มหัวลงทำให้ง้าวสีขาวนั่นเหวี่ยงออกไป ก่อนที่จะกวาดเตะเพื่อให้จิ้งจอกทองตนนั้นเสียศูนย์ทันที

แต่คอรัลก็เอาง้าวที่ปัดออกไปด้านข้างนั้นฟันกับอะไรบางอย่างที่เหมือนกับวงแหวนมนตราที่ตัวเงอสร้างขึ้นในชั่วพริบตาแล้วกระโจนขึ้นด้านบนอย่างรวดเร็ว

จิ้งจอกหนุม่สะบัดปลายหางของตัวเองก่อนที่จะเหยียบตรงปลายของง้าวแล้วปล่อยให้มันพุ่งทิ้งตัวลงตรงเหนือหัวของหมาป่าตัวนั้น

แล้วมีหรือที่หมาตนนั้นจะยอมเป็นเป้านิ่ง มันใช้มือยันพื้นเอาไว้ก่อนที่จะกระโดดผละออกมาด้านหลังอย่างรวดเร็ว

ทิ้งให้ง้าวนั่นปักลงตรงใจกลางวงแหวนเวทมนตร์

 

“!!!”

 

ตู้มมมม

 

เสียงกัมปนาทก็พลันลั่นขึ้นพร้อมๆกับเปลวเพลิงสีแดงฉานที่คลี่สะบัดออกราวกับวิหกยักษ์ที่สยายปีกของตัวเอง!!

กระแสอากาศสั่นอย่างรุนแรงจนแทบจะทำให้ทุกอย่างนั้นสะเทือนระริกตามกันไปด้วยอำนาจเสียงอันทรงพลังที่เกิดจากการระเบิดนั่น!!

เปลวเพลิงสีแดงฉานมอดไหม้ผืนอากาศสีน้ำเงินเข้มจนทำให้กลายเป็นกลุ่มแสงสว่างที่ปรากฏขึ้นนานเพียงไม่กี่วิและหมู่ควันสีคล้ำซึ่งกลมกลืนกับรอบด้าน

...หมาป่างี่เง่า

คอรัลที่ยืนอยู่ท่ามกลางหมู่ควันนั่นกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะจ้องมองปลายง้าวของตัวเองที่เปื้อนด้วยเลือดหน่อยๆ

เลือดที่กระเซ็นมาโดน

เช่นเดียวกับร่างของเจ้าของง้าวด้ามนั้น...

จิ้งจอกทองหนุ่มลู่ใบหูเรียวลงเหมือนกับอยากจะโยนทั้งเสื้อทั้งง้าวนี่ทิ้ง เพราะมันเปื้อนไปด้วยสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด

เลือด...

สิ่งที่เขาเกลียดนักเกลียดหนา

แต่ในใจลึกๆกลับร่ำร้องอยากได้มากขึ้น

 

....ข้าเกลียด.....

 

เลือดสีแดงฉานของจิ้งจอกแดง...

ดวงตาสีแดงฉานที่สะท้อนถึงความอัปมงคลนี่

 

ข้าเกลียดการต่อสู้

 

การต่อสู้ที่จะทำให้ข้าบ้าคลั่ง

 

คอรัลกำศาสตราในมือของตัวเองแน่น ก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกได้ว่าสัมผัสของหมาป่าจันทราตนนั้นยังไม่หายไป

เงาตะคุ่มตรงเบื้องหน้าตนเอง

 

ทรุดลงนั่งชันเข่ากับพื้น

แต่ยังไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมทิ้งตัวลงนอนหมอบเยี่ยงผู้ที่พ่าแยพ้

 

กำลังใจนับว่าสูงจริง...

แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร..

 

...มากไปกว่าจะทำให้ถูกลงมือมากขึ้นเท่านั้น

 

ใช้เวทมนตร์กันได้ในเสี้ยววินาทีหรือยังไงกัน.....?”

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เจือไปด้วยประกายของความสงสัยเพราะเขายังไม่เคยเจอใครที่ป้องกันเวทมนตร์บทนี้ได้มาก่อนเลย

หรือถ้าเกิดป้องกันได้

ก็ไม่เหลือสภาพในระดับที่น่าจะยืนอยู่ได้

และดวงตาสีแดงฉานของจิ้งจอกทองตนนั้นก็พลันเบิกกวางน้อยๆเมื่อเห้นว่าร่างนั้นยังคงพยายามจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้เหมือนเดิม

พลัน..

ริมฝีปากก็พลันเม้มแน่น

 

ก่อนที่ง้าวจะเงื้อขึ้นสูง

 

 

พร้อมๆกับรอยยิ้มแสยะด้วยสีหน้าสะใจที่เหยียดออกโดยไม่รู้ตัว

 

ตายยากจริงๆนะ

 

เสียงสบถเบาลั่นออกมาจากริมฝีปาก ก่อนที่ร่างสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยไหม้ของหมาป่าตนนั้นจะกระเด็นออกมาจากหมู่ควันสีดำสนิทอย่างรวดเร็ว

ดูแล้ว

เหมือนกับจะด้วยแรงผลักที่มหาศาลมากเสียด้วย

แต่กระนั้นมันก็สามารถพลิกตัวกลับมาตั้งหลักได้อย่างรวดเร็วจนไม่น่าเชื่อ แต่ก่อนที่มันจะได้กระโจนขึ้นไป ร่างสีขาวที่ปราศจากร่องรอยใดๆก็พุ่งตรงลงมาแหวกหมู่ควัน

 

....จบกัน....เถอะนะ

 

จิ้งจอกทองตนนั้นเงื้อง้าวของตัวเองขึ้นสูง ห่อหุ้มใบมีดด้วยไอเวทมนตร์คมกริบที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจมหาศาล

ก่อนที่จะฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว

 

ในขณะที่หมาป่าจันทราตนนั้นทำได้เพิ่งเบิกดวงตาของตัวเองกว้างเท่านั้น

 

ตู้มมมมมมม!!!

 

**++**++**++**--**++**++**++**

 



บทเช่หายไปไหนนนนT[]T~ 


ที่ชอบๆ= =v พรุ่งนี้พบกับFMRนะทุกๆคน....




โลตัสจะยังคงอยู่กับเรา= =v



ปล. คู่วายหมาป่าจันทรา*รัลๆ น่ารักดีนะ หมาป่าจันทรามันยิ่งทึ่มๆอยู่


ยังออกแบบหมาป่าจันทราไม่ได้เลยแหะ ว่าจะเอาผมปรกลงมา หรือว่าเสยขึ้นไปเปิดเถิกดี....


หมาป่าจันทราเป็นหมาป่าที่เข้ากับการแต่งสูทแหละ-////- คงไม่แสกกลางแล้ว เพราะตัวละครเรื่องนี้แสกกลางเกือบครึ่ง (เชย์ คอรัล โลตัส ลูเช่...) เวียร่าไม่แสก วุลๆแสกซ้าย

ใครว่างก็ไปอ่านเม้นที่ 245-243 ด้วยนะ แล้วกรี้ดซักเม้นด้วย=[]=!?
ตอนนี้ยาวเกือบ 60 หน้า เม้นกันหน่อยนะกอนคนเขียนจะงอน~=[]= คนเข้าวันล่ะเกือบร้อย คนเม้นไม่ถึงสิบ!!!


1000 เม้น เพื่อ แก้ว


913 ความคิดเห็น

  1. #421 D_Eriz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 เมษายน 2552 / 20:48
    รัลๆโชว์เทพ~~!!!!!

    <img src=/a/writer/img/cross.gif><!--กะหมา-->ป่าก็ดีอยู่หรอกนะถ้าจะวายน่ะ.....แต่ทำไมเรารู้สึกเหมือนเห็นรัลๆเป็นราชินีล่ะ!! = =!!!!



    ปล.เวียร่าเหมือนตุ๊กตาเลย.....
    #421
    0
  2. #420 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 เมษายน 2552 / 01:10
    ยะยาว....ยาวมากๆ โอยยย ตาลายจริงๆแฮะ

    จะว่าไปก็สงสารนายหมาเหมือนกันนะ กลับไปก็ตายสู้ก็ตายอยู่ดี

    จะว่าไป เรื่องนี้แทบจะกลายเป็นสารคดีชีวิตสัตว์อยู่แล้วนา อิอิ น่ารักดี ^ ^

    มาอัพเร็วๆนะคะ รออยู่ หุหุหุ อยากอ่านเรื่่องของลูเช่มากกว่าอะ

    ปล.หุหุหุ 1000เม้น
    #420
    0
  3. #419 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 เมษายน 2552 / 02:23
    มะมะมะมะเม้นค่า

    อา....รัลๆช่างพูด แล้วก็นายหมาป่าจันทรา ดูทึ่ม(?)เล้กน้อย 555+

    เอ ที่ท่านมิซาโตะว่าคงจะจริง คนอ่านAFSน้อยกว่า FMR จริงๆด้วยสิ

    แหมก็มันมีแต่หนูเวียร่ากันนายรัล เป็นพระเอกที่ขวางโลกจริงๆ(สำหรับเรานะ)
    เจอนายนี่แล้วหงุดหงิด ฮ่าๆ

    มาอัพอีกน้า อิอิอิ

    ปล.วันนี้ไม่รู้จะเม้นอะไรดี รู้สึกไม่ค่อยสบายอะ ระวังสุขภาพนะคะ ฝนเดี๋ยวก็ตกไม่ตก แถมร้อนอบอีกตังหาก
    #419
    0
  4. #418 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2552 / 08:15

    วันนี้ก็มาช่วยเม้นท์อีกแล้วครับ
    อยากจะ...กรี๊ด!!
    ทำไมมันโหดแบบนี้เจ๊??
    มันแบบว่า
    เยอะโคตร =[]=;; 60 หน้า เอิ๊กกก

    ว่าแต่คอรัลนี่เป็นแนวเคะจังเลยนะ -////- น่ารักๆ

    #418
    0
  5. #417 D_Eriz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2552 / 17:00
    หมาป่าจันทราโผล่แล้ววว~ วิ้ววว



    โดนทักเรื่องแฟน(?)....แหม รัลๆ ฝ่ายนู้นเค้าแต่น้อยใจ ไม่ได้เกลียดนา 55+
    #417
    0
  6. #416 [Z]e[L]es (@jennet) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2552 / 11:01

    กรี๊ด หมาป่าจันทราออกแล้วว <<<โลตัสมันกรี๊ดขนาดไหน แล้วดูอันนี้กรี๊ดเอได้เม้นท์จิดนึง

    #416
    0
  7. #415 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2552 / 09:21
    กรี๊ดดด
    เอ็ง =[]=!!
    60 หน้า
    เอ็งทำไปได้ไงวะแสรดดดดดดดดดดด =[]=;;
    ไม่น้อยเลยนะเว้ยนังชั่ว!!
    (มันด่า)
    #415
    0