"FAKE" Moon Rising จันทราล่มสลาย

ตอนที่ 24 : Part 12 Snow Wolf

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 เม.ย. 52

Part 12 : Snow Wolf

 

เพราะดวงอาทิตย์ท่สูงส่งนั้น.....ไม่สามารถส่องแสงผ่านเหล่าเมฆหมอกที่หนาทึบของนครเหนือลงมาได้

 

เช่นนั้น

 

ที่นี่ถึงเป็นแดนที่ไร้ราตรี........

 

และก็ไร้ดวงอาทิตย์...

 

“.....ส่งให้เรียบร้อยแล้วสินะ ขอบใจมาก”

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวเงินครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะปล่อยให้นกสีดำสนิทนั่นสยายปีกของตัวเองบินขึ้นไปบนอากาศอีกครั้งทิ้งขนนกหลากหลายเส้นร่วงหล่นลงมาตามทาง

เขาจ้องมองจนกระทั่งร่างสีดำของนกที่ดูเหมือนว่าจะเป็นอีกานั่นหายไปทางทิศใต้ซึ่งอุ่นกว่ามาก ก่อนจะก้มใบหน้าลงอีกครั้ง

ลมหายใจลอดออกมาจากลำคอกลายเป็นไอสีขาวลอยหายขึ้นไปในอากาศเหมือนกับจะเป็นเครื่องสะท้อนถึงความเย็นในดินแดนแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี

เสื้อคลุมสีดำสนิทยาวลาดไปกับพื้นสีขาวที่เป็นกองสูงขึ้นมาจนแทบจะถึงหัวเข่าส่วนตัวเจ้าของนั้นก็ก้าวเท้าเดินไปเรื่อยๆด้วยเครื่องแต่งกายสีดำสนิทที่ต่างกับที่นี่โดยสิ้นเชิง

มีเพียงผมสีเงินสว่างเท่านั้น

ที่เข้ากับบรรยากาศของที่นี่อย่างไม่น่าเชื่อ

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจร้อนๆเป่ามือของตัวเองซึ่งสวมถุงมือเอาไว้เพื่อให้มันอุ่นขึ้นเพียงซักนิด แล้วกระชับเสื้อคลุมสีดำที่ได้รับมาแน่นมากกว่าเดิมด้วยความหนาวเย็น และปกติเขาก็ไม่ใช่จิ้งจอกที่อยู่ในเขตพื้นที่ที่หนาวแบบนี้ด้วย

ดวงตาสีเหลืองทองเหลือบกลับไปมองเส้นทางที่ตัวเองเดินมาซึ่งเหมือนกับทางซึ่งตัวเองกำลังจะมุ่งหน้าไป

รอยหิมะที่ยวบลงไปนั้นทอดเป็นแนวยาว

ราวกับจะบอกว่าเขาเดินทางมาในดินแดนสีขาวนี่ไกลขนาดไหน

 

และดินแดนแห่งนี้

มีเพียงสีขาว สีขาว สีเทาที่น่าหดหู่

 

แสงสว่างจากแดดเบื้องบนถูกปกปิดเอาไว้ด้วยเมฆสีเทาหนาทึบจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เช่นเดียวกับพื้นด้านล่างที่มีสภาพไม่ได้ต่างจากเมฆพวกนั้นเท่าไหร่นัก

เป็นหิมะสีขาวกองสูงขึ้นเรื่อยๆทุกปี

จนไม่น่าเชื่อว่าจะมีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ได้

ใบหูสีเงินเย็บเชียบลู่ลง และพยายามซุกในฮู้ดคลุมหนาๆที่คลุมขึ้นมาเหนือหัว ถ้าเกิดเขาเปลี่ยนร่างตัวเองเป็นจิ้งจอกดาราตอนนี้เขาก็คงรับประกันได้เลยว่าตัวเขาน่าจะอุ่นได้ระดับหนึ่งเพราะว่าเส้นขนของพวกเขาก็ใช่ว่าสั้นๆเกรียนๆเหมือนกับพวกทางหน้าร้อนซะทีเดียว

แต่....

เขาก็ไม่อยากจะยอมแพ้ความหนาวเพียงเล็กน้อยของที่นี่

“...!

แล้วใบหูเรียวก็กระดิกเล็กน้อย ก่อนที่ลูเช่จะเงยใบหน้าของตัวเองขึ้นแล้วจ้องมองออกไปเบื้องหน้านั่นที่ดูเหมือนจะมีการเคลื่อนไหวน้อยๆ

สายลมเย็นที่ปาดจนจมูกแทบชานั่นพัดผ่านมาอย่างช้าๆพ้รอมๆกับกลิ่นไอของอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาเหยียดรอยยิ้มออกมาทันที

ถ้าเกิดเขาเจอต้นกำเนิดกลิ่นไอนี่ไวเพียงไร

เขาก็จะได้กลับไปยังที่ที่ตัวเองจากมานั่นเร็วมากเท่านั้น

ดวงตาสีเหลืองทองหรี่ลงจนเรียวเล็กแล้วจ้องมองออกไปเบื้องหน้านั่น ก่อนที่จะหยุดปลายเท้าลงเมื่อสิง่ที่ตัวเองไล่ล่านั้นหยุดเท้าลงแล้วเหมือนกัน

ร่างกายของฝั่งนั้นเป็นสีขาวบริสุทธิ์

สวยงาม

และสูงส่งเหมือนกับคนที่เขารู้จัก

 

รอยยิ้มเหยียดขยับออกบนใบหน้าของชายหนุ่มทันทีทันควันเมื่อได้เจอบางอย่างนั้นที่ตัวเองกำลังตามหามาโดยตลอด

ไอเย็นลอยผ่านใบหน้าของเขาไปเมื่อลมหายใจถูกปลดปล่อยออกมา บดบังดวงตาสีเหลืองทองที่กำลงเต้นด้วยความปิติเมื่สิ่งนั้นหยุดปลายเท้าลง

แล้วหันมา

พร้อมๆกับแยกเขี้ยวใส่เขาอย่างที่ไม่มีความหวาดกลัว

 

-....ปรากฏตัวออกมาได้แล้วอย่างนั้นหรือ..........มายาแห่งนครเหนือ-

 

หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราสะบัดปลายหางแล้วกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนถึงท้าทาย ในขณะที่เนตรสีเหลืองทองหรี่ลงจนเรียวเล็กแล้วจ้องมองร่างเบื้องหน้า

 

-เจ้าก็........ช่างตื้อได้โล่ห์.......-

 

แม้เพียงวาจาก็ยังนุ่มนวลจนน่าหลงใหล

 

-หากข้ายังคงหนีต่อไป ซักวันเจ้าที่ชินกับอากาศหนาวเหน็บของที่นี่คงจะไล่ข้าทันแล้วสังหารจากด้านหลังเป็นแน่แท้......-

 

แม้ท่วงท่า....

ก็ทรงพลังจนไม่อาจจะละสายตา...

 

-ข้าคงหลับตาไม่ลง.....หากเรื่องพรรคนั้นเกิดขึ้นกับตัวข้า-

 

“หึ”

หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราหัวเราะออกมาทันทีทันควัน แล้วสะบัดปลายหางฟูฟ่องของตัวเองที่เส้นขนทั้งหมดเริ่มจะตั้งชันขึ้นมาอย่างน่ากลัว

อีกฝ่ายนั้นตัวพอๆกับเขา หรอบางทีอาจจะตัวเล็กมากกว่า เพราะในดินแดนแห่งนี้ไม่ได้มีความจำเป็นใดๆทีจะต้องตัวใหญ่เลย

นอกจากจะมีเส้นขนที่ยาว และสวยงาม

ใบหน้าแหลมยาวยื่นออกมาปกคลุมไปด้วยเส้นขนสีขาวสวยรับกับใบหน้าที่เหมือนกับหมาป่าที่แสนทรงพลังและเปี่ยมไปด้วยความน่ากลัว

เส้นขนสีขาวสะอาดเช่นเดียวกับผืนหิมะปกคลุมทั่วทั้งร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ กำยำ และแข็งแกร่งสมกับที่อาศัยอยู่ยังนครที่มีแต่ความโดดเดี่ยวและแสนจะยากลำบากแห่งนี้ ปลายหางสีขาวเรียวยาวค่อยๆเกร็ง เช่นเดียวกับเส้นขนยาวซึ่งตั้งชันขึ้นนิดๆ

เขี้ยวคมกริบเรียงรายเต็มปากของหมาป่าสีขาวตนนั้นได้ปรากฏขึ้นเมื่อมันแยกเขี้ยวขู่จิ้งจอกเบื้องหน้าที่ดูแล้วจะไม่ได้กลัวตัวมันเลยแม้แต่น้อยนิด

ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงจนคมกริบและเปี่ยมไปด้วยประกายของความทรงพลังและความหยิ่งยโส เป็นความผยองในศักดิ์ศรีอันสูงส่งของตัวเองที่เป็นการบอกกลายๆว่าจะไม่มีวันก้มหัวให้ใครคนไหนทั้งนั้น.....

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

 

“......เส้นขนสีขาว สวยใช้ได้.....ตาสีแดง......โอเค”

 

จิ้งจอกสีเงินตนนั้นครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้ากับหมาป่าสีขาวร่างยักษ์กับสามเมตรนั่นด้วยท่าทีราบเรียบ

พัดสีดำสนิทถูกคลี่กางออกแล้ววาดออกไปด้านข้าง หลังจากที่เจ้าตัวสำรวจดูร่างนั้นจนเรียบร้อยแล้วว่าผ่านตามความต้องการของเขา

-........-

หมาป่าตนนั้นเชิดหน้าขึ้น แล้วเหลือบสายตามองลงต่ำเพื่อเป็นการแสดงความเหยียดหยามในร่างเบื้องหน้านั่นอย่างตรงไปตรงมา

แต่กระนั้น

จิ้งจอกสีเงินตนนั้นกลับหัวเราะออกมาอย่างนุ่มนวลเหมือนเดิม

-ข้าขออวยพรให้เจ้าขยับให้สวย ไม่เช่นนั้นเป้าหมายของข้าอาจจะต้องแปรเปลี่ยนเป็นพี่น้อง เพื่อนพ้อง หรือว่าคู่แข่งของท่าน......-

-ตราบเท่าที่ข้ายังไม่ได้เส้นขน และดวงตาที่ข้าพึงพอใจ-

ลูเช่เพียงว่าออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบซึ่งเปี่ยมไปด้วยความท้าทายเฉกเช่นเดียวกับรอยิ้มอำมหิตที่เหยียดออกบนใบหน้านั่น

หมาป่าสีขาวตนนั้นกางเท้าของตัวเองออก แล้วเหยียดลงบนหิมะโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าเท้าของตัวเองจะจมลึกลงไปลึกแค่ไหน

เพราะว่าเขาคุ้นชินกับบรรดาหิมะเหล่านี้แล้ว

เช่นนั้น

ไอ้เรื่องง่ายๆกับอีแค่ จะเคลื่อนไหวอย่างไรให้ได้รวดเร็วที่สุด ทรงพลังที่สุด ทำไมเขาจะไม่รู้กันเล่า…?

-.......ผยองมากไป.....หรือเปล่า หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดารา-

ใบหน้าเรียวยาวนั่นก้มลงมาใกล้พร้อมๆกับพ่นลมหายใจยาวด้วยความตลกขบขัน โดยที่ลมาหยใจนั่นไม่ได้กลายเป็นไอเลยแม้แต่น้อย ราวกับจะบอกว่าร่างกายทั่วทั้งร่างของหมาป่าตนนี้นั่นเทียบได้กับสภาพแวดล้อมนี่

หนาวเย็นจนร่างกายนั้นก็เย็นเชียบตามอากาศรอบด้านไปด้วย

-ข้าเปล่าผยอง ข้าเปล่ายโส ท่านนั่นแหละ สังวรณ์ตัวเองผิดไปหรือเปล่า เป็นแค่ระดับล่างๆของพวกหมาป่าไม่ใช่หรือยังไง หือ?-

-หา?-

เขี้ยวสีขาวขุ่นแยกออกด้วยควาเมกรี้ยวกราดทันทีทันควัน ซึ่งจิ้งจอกเงินตนนั้นก็ปิดปากแล้วหัวเราะออกมาอย่างเสแสร้ง

-......หมาป่ามายา หมาป่าหิมะแห่งนครเหนือ ไร้ซึ่งชื่อเสียงเลื่องลือ นอกจากเส้นขนสีขาวพิสุทธิ์ที่ไม่มีวันเปื้อนเลือดหรือว่าอะไร....-

-หมาป่าที่ไม่มีอำนาจในการต่อสู้พรรคนั้น ข้าหวาดกลัวก็คงจะบ้าแล้ว-

-แก!!!!-

หมาป่าสีขาวตนนั้นระเบิดเสียงคำรามลั่นจนทำให้รอบด้านสั่นสะเทือนไปในทันทีทันควัน แต่ลูเช่กลับทำเพียงหลับตาลงเพียงข้างหนึ่งด้วยความรำคาญเท่านั้น

ดวงตาสีเหลืองทองจ้องมองด้วยความท้าทายเหมือนเดิม

-ทำอย่างกับจิ้งจอกดาราของพวกแกโด่งดังเพียงนั้นงั้นแหละ!! พวกจิ้งจอกที่ไม่มีฝีมืออะไรดีเลิศนอกจากวิชาในการรักษา!!!-

หมาป่าหิมะระเบิดเสียงตวาดลั่นแล้วกระแทกเท้าลงบนพื้นแรงๆจนทำให้รอบด้านสั่นสะเทือน แต่กระนั้นลูเช่กลับไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

พัดสีดำสนิทคลี่ออกจนสุด

-อยากให้ข้าศัลยกรรมให้สินะ......หมาป่าหิมะ?-

href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_filelist.xml" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_themedata.thmx" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_colorschememapping.xml" />

-เจ้ากล้าหรือไร?-

ดวงตาสีเลือดหรี่ลงจนคมกริบทันทีทันควัน

-เพราะว่าพวกข้าไม่ชอบจะมีเรื่องหรอกนะ พวกข้าถึงไม่มีชื่อเสียง แต่ถ้าเกิดว่าแกหาเรื่องข้าแบบนี้....-

-ข้าก็ไม่มีทางเลือก-

ลูเช่หัวเราะรับ

-มีสิ....มีสิ หมาป่าหิมะ-

รอยยิ้มสนุกสนานเหยียดออกบนใบหน้านั่นทันทีทันควัน

-เจ้าก็นอนเฉยๆแล้วก็ให้ข้าถลกขนเจ้าไปสดๆไงล่ะ แค่นั้นเรื่องก็ง่ายขึ้นมาเป็นกองแล้ว ไม่ต้องสู้กันให้เหนื่อยด้วย....-

 

-ที่สำคัญ......เส้นขนของเจ้าก็ยังไม่เป็นรอยอีกต่างหาก-

 

ลูเช่หัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน ก่อนที่จะเหยียดรอยยิ้มออกมาเมื่อเห็นใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยโทสะซึ่งระเบิดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งของอีกฝ่าย

 -ข้าคือหมาป่าที่อยู่สูงสุดในหมู่หมาป่า!! อย่ามากล่าววาจาพล่อยๆเบื้องหน้าของข้า ลูกจิ้งจอกดาราเอ๋ย!!!-

วงแหวนเวทมนตร์สีแปลประหลาดคลี่ออกในชั่วพริบตาพร้อมๆกับส่องประกายกล้าด้วยลักษณะของเวทมนตร์ที่ลูเช่แทบจะอุทานด้วยความชื่นชมในความสวยงาม

แต่น่าแปลก

ที่เขาไม่เคยเห็นวงแหวนเวทมนตร์ที่ไหนเป็นแบบนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

-.....วงแหวนเวทมนตร์แปลกดี....แหะ-

จิ้งจอกสีขาวเงินตนนั้นครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะสะบัดวาดมือออกไปด้านข้างด้วยท่าทีราบเรียบแล้วเรียกวงแหวนเวทมนตร์ที่ใหญ่กว่าอีกฝ่ายมากมายนั้นขึ้นมาเหมือนกัน

-แล้วเจ้าจะรู้.......-

 

-ว่าอย่าเอาหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดารานั้น ไปเทียบกับจิ้งจอกดาราธรรมดา หรือว่าจิ้งจอกทองทั่วๆไป หมาป่าปิมะเอ๋ย-

 

-พวกเรามันคนล่ะชั้น-

 

พรึ่บ!!

แล้วทันทีที่สิ้นเสียงของจิ้งจอกดาราตนนั้น เปลวเพลิงสีแดงฉานก็พลันโหมไหม้บนหิมะอย่างรวดเร็วรายล้อมรอบร่างของหมาป่าสีขาวเอาไว้พร้อมๆกับส่องประกายกล้าที่แสนสวยงาม

ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีฟ้าน้ำเงินในเสี้ยววินาที

-แล้วข้าจะคอยดู จิ้งจอกน้อย-

เสียงหัวเราะหึพ่นออกมาสั้นๆ ก่อนที่หมาป่าตนนั้นจะกระโจนขึ้นพร้อมๆกับวงแหวนเวทมนตร์ซึ่งพลันแปรเปลี่ยนกลายเป็นลูกบอลลูกเล็กๆลอยตามร่างของเจ้าตัวไป

มันจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นอัญมณีที่แสนสวยงามรายล้อมรอบร่างนั้นด้วยประกายที่น่าหลงใหลราวกับอัญมณีชั้นสูง

ลูเช่วาดมือของตัวเองอกมาเบื้องหน้าพร้อมๆกับพัดสีดำนิทในมือตัวเอง ก่อนที่จะสะบัดปิดพัดตัวเองลง

แล้วฟาดออกไปด้านข้าง

เปรี้ยง!!

ลูกแก้วทั้งหมดนั่นก็พลันแหลกสลายอย่างรวดเร็วแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กๆร่วงหหล่นบนพื้นเกรียวกราว ในขณะที่หมาป่าตนนั้นกระโจนผละออกมาอย่างรวดเร็ว ราวกับรู้ตัวอยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรทำนองนี้ขึ้น

-.....เจาะทำลายเวทมนตร์ข้าได้ด้วย เก่งจริงนะ-

หมาป่าสีหิมะตนนั้นก้าวเท้าเหยียดลงบนหิมะไถลครูดยาวไปเป็นทาง ก่อนที่จะกระโจนเข้าใส่แล้วแยกเขี้ยวคมกริบเข้ากัดกับอีกฝ่าย

แต่ลูเช่กลับกระโดดหนีเท้าที่กระแทกลงมานั่นได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วเหยียดปลายนิ้วเหยียบที่ปลายจมูกเหมือนกับเจตนาเหยียดหยาม แล้วกระโจนหนีไป

ปลายหางสีขาวเงินสะปัดด้วยความท้าทาย ก่อนที่ลูเช่จะเงยหน้าขึ้นมาแล้วแลบลิ้นให้กับหมาป่าตนนั้นด้วยความเย้ยหยัน ซึ่งนั่นก็ทำให้หมาป่าตนนั้นก้าวเท้าเข้ามาอย่างช้าๆทันทีทันควัน

ปลายเท้ากระทืบลงไปแรงๆจนทำให้หิมะพลันเกิดเป็นรอยแยก ในขณะที่จ้องมองร่างของจิ้งจอกนั้นด้วยดวงตาดูถูก

-.....เรื่องทำอะไรไม่ตรงไปตรงมา ข้าถนัดทั้งนั้นนั่นแหละ-

พัดสีดำสนิทโบกขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ร่างของจิ้งจอกหนุ่มนั้นจะกระโดดลอยขึ้นไปอยู่กลางอากาศ ก่อนทั่ดนั่นจะแปรเปลียนกลายเป็นดาบบางๆเล่มยาวที่ตวัดฟาดลงมาอย่างน่ากลัว

เปรี้ยง!!

รุนแรงราวกับสายฟ้าที่กัมปนาทลงมา แต่กระนั้นหมาป่าสีขาวตนนั้นก็สามารถหลบการโจมตีที่ทื่อแสนทื่อนั่นได้อย่างสบายๆ มันแยกเขี้ยวออกราวกับสแสยะยิ้ม ก่อนที่จะกระโจนเข้าใส่ชายหนุ่มทันทีทันควัน!!

แต่ก็วืดพอกันนั่นแหละ!!

ร่างที่หมาป่าสีขาวตนนั้นได้ไปนั้นก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากหิมะที่ถูกขยี้จนแตกกระจายเปรอะเปื้อนใบหน้าไปหมด แถมยังดูเละซะจนดูสภาพไม่ได้หน่อยๆอีกต่างหาก

หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราเหยียดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน ก่อนที่จะวาดปลายพัดของตัวเองขึ้นมาสร้างเป็นเสาน้ำแข็งแทงขึ้นมารายล้อมรอบทิศราวกับจะกักขังร่างนั้นเอาไว้ภายใน แต่ในพริบตาเดียวเสาเหล่านั้นกลับถูกกระแทกอกจนไม่เหลือชิ้นดี

กระนั้น ลูเช่กลับไม่ได้คิดอะไรมากมาย

ชายหนุ่มวาดพัด

แล้วเรียกวงแหวนเวทมนตร์มากมายให้ปรากฏบนพื้นเต็มไปหมด และแปรเปลี่ยนกลายเป็นน้ำวนที่ดูดลงไปทนัทีที่หมาป่าตนนั้นก้าวเท้าเข้ามาใกล้

หิมะทั้งหมดพลันละลายกลายเป็นน้ำก่อนที่จะหมุนตัวราวกับเป็นน้ำวนที่ดูดร่างนั้นลงไปในทันทีที่หมาป่าตนนั้นก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความเกรี้ยวกราดที่ดูเหมือนว่าจะถูกเวทมนตร์ระดับเล่นๆแบบนี้หยอกเล่นอยู่อย่างต่อเนื่อง

มันกระชากขาของตัวเองอกมาอย่างน้ำวน ก่อนที่จะระเบิดเสียงคำรามลั่นที่ทำให้วงแหวนมากมายซึ่งซ่อนเอาไว้ใต้หิมะสีขาวพิสุทธิ์แตกกระจายอย่างง่ายดายราวกับกระแจกซึ่งแหลกละเอียดเพราะถูกบางอย่างกระทบกระแทก

“....โหว่วๆ น่ากลัวจริงๆ”

ลูเช่แกล้งว่าออกมาราวกับประชดประชัน แล้วสะบัดปลายหางของตัวเองไปมาในขณะที่จ้องมองหมาป่าร่างยักษ์ซึ่งเดินก้าวเท้าเข้ามาใกล้

แต่เช่นเดิม

โดยไรซึ่งความหวาดกลัว

เขายิ้ม แล้วปิดพัดของตัวเองลง

-แก!!-

หมาป่าสีขาวแยกเขี้ยวขู่คำรามด้วยความเกรี้ยวกราดทันทีที่ได้เห้นท่าทีที่เต็มไปด้วยความดูถูกของอีกฝ่ายทุกอิริยาบท

ทั้งวิธีการใช้เวทมนตร์ที่น่าจะให้ทำลายตัวของเขาตรงๆไปเลย แต่กลับใช้วิธีที่เหมือนกับจะทำให้หมดแรงมากกว่า ให้ออกแรงกับเวทมนตร์ที่ดูเหมือนจะเป็นเวทพันธนาการ และการผนึกเสียส่วนใหญ่เพื่อให้หมดแรงและจัดการได้ง่ายๆ

ราวกับจะบ่งบอกจริงๆ....

ว่าจิ้งจอกตนนั้นต้องการขนของเขา

ต้องการดวงตา และเส้นขนที่ได้ชื่อว่าเลอค่ามากขนากดไหน

 

แต่ความจริงแล้ว กับอีแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆเพียงแค่นั้นมันไม่ทำให้หมาป่าตนนี้โมโหได้มากขนาดนี้หรอก...

ถ้าเกิด....

จิ้งจอกสีเงินตนนันมันไม่ทำแบบนี้...

 

ใชเวทมนตร์ระดับล่างๆ โดยที่ไม่คิดแม้แต่จะออกแรง...

 

ราวจะเป็นการดูถูกทางอ้อม

 

ว่าสำหรับหมาป่าอย่างเขา...

ใช้เพียงแค่เวทมนตร์ระดับล่างแค่นั้นมันก็มากพอแล้ว

 

ลูเช่เหยียดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานทันทีทันควัน ซึ่งนั่นก็ทำให้หมาป่าตนนั้นแยกขี้ยวแล้วพุ่งเข้าขย้ำทันทีทันควัน

แต่จิ้งจอกดารากลับไม่แม้แต่จะขยับปลายเท้า

“......คิก”

รอยยิ้มแสยะด้วยความเป็นต่อเหยียดออกบนใบหน้าของชายหนุ่มนั่น ก่อนที่พัดสีดำสนิทจะคลี่ออกเพียงเล็กน้อย

แล้ว...

ปั่บ!

โครม!!!!

มันก็ปิดสนิทลงอีกครั้ง เพร้อมๆกับร่างของหมาป่าสีขาวทีล้มลงกับพื้นอย่างง่ายดายในทันทีราวกับถูกใครขัดเขาและจับมันกดลงกับพื้นอย่างรุนแรง!!

เสียงตอนที่ร่างนั้นล้มลงดังไม่ค่อยสนั่นเท่าไหร่นัก แต่หิมะที่กระจายขึ้นมานี่ก็ทำให้ลูเช่ลูใบหูเรียวลงแล้วปัดๆเกล็ดน้ำแข็งเหล่านั้นออกไปจากเสื้อผ้าและร่างของตัวเองด้วยท่าทีเฉยชา

 

-....โง๊....โง่เนาะ-

 

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินตนนั้นเหยียดรอยยิ้มออกบนใบหน้านั่นทันทีทันควัน ก่นอที่จะก้าวเท้าเข้ามาใกล้หมาป่าสีขาวที่ล้มลงโดยที่ไม่อาจจะขยับได้เลยแม้แต่น้อย

รอยยิ้มแสยะบนใบหน้าเหยียดออกกว้าง

ราวกับจะท้าทายและเย้ยหยันในเวลาเดียวกัน

 

-ทั้งๆที่แกมีตาสีแดงเหมือนกับพวกจิ้งจอกแดง มีสายเลือดและธาตุแบบเดียวกัน แต่กลับแพ้ธาตุที่อยู่ต่ำลงมากว่าซะได้ รู้ไหมว่ามันเพราะอะไร หมาป่าหิมะ?-

 

เสียงหัวเราะกำลังลั่นกังวานด้วยความเย้นหยัน

 

-.....เพราะ......สมองแกมันสู้พวกจิ้งจอกไม่ได้ไงล่ะ......-

 

 

-แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้มีความสามารถมีพลังมีเขี้ยวทีคมเหมือนกับพวกหมาป่า เปี่ยมไปด้วยความเพรียบพร้อมทางเวทมนตร์เฉกเช่นจิ้งจอกแดง......-

-แต่เราก็ฉลาด ยิ่งกว่ามนุษย์......และฉลาดมาก ในการฆ่าพวกสัตว์ใหญ่โง่เง่าอย่างพวกแก....-

ลูเช่นั่งยองๆลงตรงใบหน้าของหาป่าตนนั้น ก่อนที่จะแลบปลายลิ้นเลียริมฝีปากแล้วจ้องมองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความดูถูก

-จมูกของแกน่ะโดนป้ายพิษตั้งแต่เริ่มลงมือแล้ว เพราะอย่างนั้นข้าถึงได้ให้แกออกแรงไปเรื่อยๆจนกว่าพิษมันจะออกฤทธิ์ยังไงล่ะ....-

-ข้าจะได้ไม่เหนื่อยด้วย-

จิ้งจอกสีขาวเงินว่าพลางหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน ในขณะที่หมาป่าสีหิมะที่ตายน้ำตื้นปานนั้นก็ทำได้เพียงแยกเขี้ยวด้วยควสามเกรี้ยวกราด

คำราม

โดยที่ไม่อาจจะขยับร่างกายได้เลยแม้แต่น้อย

 

และพออีกฝ่ายยิ่งเห็นหมาป่าตนนี้ดิ้นรน

ก็ยิ่งหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันมากขึ้นเท่านั้น

 

-เอาเป็นว่า.......-

 

ง่ายดาย.....เสียจนน่าร้องไห้......

 

นี่น่ะรึ

ตำนานของหมาป่าหิมะที่ร่ำลือกันมานานแสนนาน....

 

-ข้าขอขนของเจ้าล่ะนะหมาป่าหิมะ....-

 

เส้นขนสีขาวเกรดเยี่ยม นัยน์ตาแบบเลือดที่สวยงามถึงขนาดนี้งสามารถทำอัญมณีประดับชั้นเลิศได้อย่างแน่นอน

คุ้มคากับการที่ถ่อสังขารมาจริงๆ

 

พัดสีดำสนิทถูกสะบัดคลี่ออกแล้วจ่อตรงคมนั่นลงตรงใต้ลอคอของหมาป่าตนนั้นแล้วแตะลงไปช้าๆโดยที่พยายามให้ไม่ตัดโดนเส้นเลือดใหญ่

เพราะเขาไม่อยากให้มันเปื้อนแม้แตน้อย

-เหอะ....-

หมาป่าตนนั้นเค้นลมหายใจที่เหมือนกับจะขาดห้วงของตัวเองออกมาเป็นเสียงหวเราะดวยความเหยียดหยาม

ก่อนที่จะหรี่ดวงตาสีแดงของตัวเองลงจนคมกริบ

-......แกนะ....แก.......-

เสียงคำรามที่แสนแผ่วเบา

ไม่ได้มีความน่ากลัวเหมือนเดิม ไม่ได้เปี่ยมไปด้วยศัดิ์ศรีที่น่าเคารพดั่งเช่นที่เคยตวาดใส่จิ้งจอกตนนี้หลายต่อหลายครั้ง

มีเพียงความน่าอดสู

 

-ทั้งๆที่แกกับข้าก็เป็นเผ่าเดียวกันแท้ๆ.....ไอ้หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดารา-

 

รอยยิ้มแสยะแยกเขี้ยวเผอยออกด้วยความเกรี้ยวกราด ในขณะที่ลูเช่ที่ได้ยินแบบนั้นก็เหยียดรอยยิ้มกว้างออกบนใบหน้าทันทีทันควัน

 

พัดสีดำสนิทกดแรงขึ้น

ราวกับจะส่งความเกรี้ยวกราดของเจ้าของนั้นไปให้เหยื่อของมันได้รับรู้

 

 

-คิดถึงเพื่อนให้มากๆนะ......ในโซเรล่าน่ะ-

 

ฉัวะ!!!

 

**++**++**++**--**++**++**++**

  /> /> />

 

ครืด.....ครืด.....

หยาดเลือดสีแดง

ไหลเจิงนองไปบนหิมะสีพิสุทธิ์อย่างต่อเนื่อง ย้อมให้เกล็ดน้ำแข็งที่เคยไร้มลทินต้องปนเปื้อนไปด้วยสีแดงฉาน

ร่างของจิ้งจอกสีเงินตนนั้นก้าวเท้าเดินมาเรื่อยๆอย่างช้าๆ พร้อมๆกับลากร่างสีขาวเหมือนกับตัวเองเดินมาเรื่อยๆอย่างช้าๆและยากลำบาก

หิมะกำลังโปรยปราย

ความหนาวเย็นมากกว่าเดิมหลายต่อหลายเท่าตัวเริ่มปกคลุมไปทุกท้องที่เมื่อสายลมระลอกใหม่ จากที่ที่ลึกเข้าไปกว่านี้มากมายนักเริ่มพัดมา

ไม่ได้ทรงพลังดั่งพายุหิมะ.....

แต่ก็ทำให้หนาวราวกับตกลงไปในทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง

จิ้งจอกหนุ่มหอบหายใจนักๆ แล้วก้าวเท้าไปได้อีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่ร่างนั้นจะล้มลงกองจมไปในกองหิมะสีขาว

“......บ้า.....เอ๊ย”

ดวงตาสีเหลืองทองเปี่ยมล้นไปด้วยประกายเกรี้ยวกราดทันทีที่ดูเหมือนว่าจนแล้วจนรอด เขาดูเหมือนจะพ่ายกับดินแดนที่แสนอันตรายแห่งนี้

เต็มไปด้วยหิมะ และสายลมที่หนาวเหน็บ

ไร้ซึ่งหยดน้ำ ปราศจากอาหารหรือว่าของกินใดๆ หรือถ้าเกิดมีของพรรคนั้น เขาที่ไม่ใช่เจ้าถิ่นก็คงไม่รู้หรอกว่าจะหาได้จากไหน ยังไง

ตลอดเวลาเกือบจะครบเดือนทีเขาเดินทางมาที่นี่

แทบจะไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยซักอย่าง....

“......หนักก็หนัก..........เย็นก็เย็น.......”

ลูเช่หันไปแยกเขี้ยวคำรามด้ยความเกรี้ยวกราด ก่อนจะพยายามใช้กำลังใจยันตัวขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งอย่างยากลำบาก

“เนื้อยังจะกินไม่ได้อีก.....”

 

จะ......ไม่ไหวแล้วนะ.....

นี่น่ะรึนรกนครเหนือที่เขาร่ำลือ

 

“......ข้าเชื่อแล้วว่าที่นี่มันนรกจริงๆ”

จิ้งจอกเงินหนุ่มหรี่ดวงตาลงแล้วพาดร่างนั้นเอาไว้เหนือหัวตัวเอง แล้วก้าวเท้าเดินลากไปเรื่อยๆด้วยความยากลำบาก

ก่อนที่เนตรสีเหลืองทองจะเจอกับใครบางคนที่มาปรากฏตัวตรงนั้น

คนๆนั้นสามเสื้อสีผ้าขาวที่แสนสวยงาม รายล้อมไปด้วยหมาป่าสีขาวแบบเดียวกับที่เขาแบกมาอยู่นี่ซึ่งก้าวเท้ารายล้อมรอบด้วยขนนาดที่แตกต่างกันไป

เส้นผมสีซีดยาวลงมาจนเรี่ยพื้นแต่ก็ดูไม่ออกว่าเส้นผมนั้นมีสีอะไรกันแน่ ใบหน้าปกคลุมด้วยผ้าผืนบางๆที่พลิ้วไหวไปเบาๆทให้เห็นริมฝีปากนั้นขยับอยู่หน่อยๆ

ลูเช่หรี่ตาลงกับคนที่มาปรากฏตัวบื้องหน้าตัวเอง

ดวงตาคู่นั้นพยายามเพ่งมอง ใช้จมูกที่ชาด้วยความเหน็บหนาวสัมผัสกลิ่นไอที่น่ากลัวนั่นก่อนที่เขาจะแยกเขี้ยวขู่ด้ยความเกรี้ยวกราด

ทั้งหมดเป็นไปตามสัญชาตญาณ

เพื่อต่อต้านสิ่งที่ตัวเองกำลังหวาดกลัว เหมือนกับนักล่าที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้เหยื่อที่โรยแรงและง่ายที่จะสังหาร

-................-

คนๆนั้นกล่าวอะไรบางอย่างออกมาแล้วก้าวเท้าเข้ามาใกล้ลูเช่ พร้อมๆกับยื่นมือมาเข้ามาใกล้ราวกับจะบอกว่าตัวเองนั้นเป็นมิตร

แต่กระนั้น

ดูเหมือนว่าหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราตนนี้จะไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย

 

เสียงคำรามขู่ยังคงลั่นออกมาอย่างต่อเนื่อง

จนกระทั่งดวงตาสีเลืองทองที่พร่าเลือนปรือปิดลง

 

ทิ้งร่างที่พ่ายแพ้ต่ออากาศหนาวนั่นล้มลง....

 

จมลงไปในกองหิมะสีขาวที่เหมือนกับเส้นผมนั่น

 

 

แพ้ภัยหนาว=[]=!!?

หาคนมากอดน้าเช จะได้อุ่นๆ= =v+

แพ้ภัยหนาวววว

913 ความคิดเห็น

  1. #444 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2552 / 10:01
    อ้วเฮ้ย!!! น้องเช่

    ล้มไปเฉยเลย
    ว่าแต่นานนั่นเป็นใคร อย่าบอกนะว่าหัวหน้าเผ่าตัวจริง??? ฮ่าๆ
    จะมาเป็นมือที่สามรึเปล่านะ? อยากรู้จัง

    อิอิ มาอัพตอนต่อไปด้วยนะคะ หุหุหุ

    ปล.1000comment!!!!
    #444
    0
  2. #443 D_Eriz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 เมษายน 2552 / 20:55
    เฮ่ยยยยยยย~~!!!! อยู่ๆมาหนาวสลบเอาดื้อๆเลยเนี่ยน้า~~!!!!!!

    แล้วใครน่ะทีโผล่มาเป็นชู้~!!! =[]=!!!!
    #443
    0
  3. #442 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 เมษายน 2552 / 00:59

    เฮือกกก!!!!

    เช่เอ๊ยย อย่าไปเผยด้านมืดให้ใครเค้าเห็นบ้อยนักนะ เดี๋ยวประชากรโลกลดฮวบฮาบ = =''

    โหดได้ใจ พอๆกับรัลๆดาร์คเลยล่ะ อิอิ จะคู่กันมันก็ต้องมีอะไรที่เหมือนกันใช้มั้ย 555+
    งั้นนี้คงเป็รจุดใหญ่ๆทีเดียวเลยล่ะนะ

    ชอบตอนนี้ มันส์ดี เช่เชือดน้องหมานั่นนิ่มๆเลย น่ากลัว(โคตร)ไม่หยอก = ='''
    ว่าแต่เช่จะเอาขนกับตาไปทำไมนะ คงไม่ใช่เอาไปห่อของจวัญจริงๆหรอกนะ = =''

    หุหุหุ มาอัพอีกนะคะ 20% นะ อิอิ อยากวาดแต่วาดเวอร์ชั่นโหดเลือดสาดไม่เป็นอะ
    (ยังไม่เคยลองด้วย) อาจจะลองดูนะคะ ^ ^++

    ปล.1000เม้นสู้ตาย!!!!!เพื่อแก้วสกรีนลาย(?ใช่มั้ยถ้าจำไม่ผิด)
    ปลล.รักเช่~ + ขอให้รัลๆหายเอ๋อบื้อซะทีนะ (เกือบจะลอบเจื๋อนหลายครั้งแล้ว ขัดใจนักนะ)

    #442
    0
  4. #441 D_Eriz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 เมษายน 2552 / 23:44
    ระวังโดนกรีนพีสฟ้องนะเช่.....ทำร้ายสัตว์โลกน่ารักน่ะ =[]=!! (ได้ข่าวว่ามันเองก็เป็นสัตว์โลกน่ารัก??? ฮา...)



    เช่นี่......โหดฟ่ะ..........ถ้าต้องผ่าตัดกับเช่นี่ เก็บไปนอนคิดซัก10วันยังไม่พอเลยมั้งนั่น =[]+!!!!
    #441
    0
  5. #440 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 เมษายน 2552 / 15:12
    หุหุหุ ออกมาเช่โหดสะใจ เย้ หนูเช่ได้ออกมาแล้วววววว

    ว่าแต่จะเอาตา?ไปเป็นของขวัญรึเปล่านะ เห็นเลือก

    ภาพพี่หมาของท่านมิ หุหุหุ เท่ค่ะ หรือพี่แกเก๊ก???
    เห็นพี่หมาของเราดูซื่อๆหน่อยนา (และดูปรกติที่สุกในเรื่องแล้ว รองก็ท่านจักรพรรดิ์) 55+

    มาต่อนะคะ คิดถึงเช่ ฮ่าๆ

    ปล.1000เม้น !!!
    #440
    0
  6. #439 karmdodcom (@karmdodcom) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 เมษายน 2552 / 06:30
    หมอโหด จะทำแผลให้ลูกค้า -- หมอไรฟระเนี่ย อัพเร็วๆนะ
    #439
    0
  7. #438 D_Eriz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 เมษายน 2552 / 20:25
    มือหมอ(โหด)เริ่มออกลาย....ก๊ากกกกกกกก



    เช่.....อย่าหึงโหดแล้วโบ้ยเหยื่อสิลูก......=[]=""" มันไม่งามๆ 55+



    ว่าแต่.....รู้สึกเหมือนมันมาทำงานหาขนไปทำเสื้อคลุมยังไงก็ไม่รู้ = =a กรั้กๆๆ/โดนมิจถีบ
    #438
    0