"FAKE" Moon Rising จันทราล่มสลาย

ตอนที่ 31 : Look at me…Only 1 Lemon geranium –Unexpected Meeting-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 พ.ค. 52

/> /> />

Look at me…Only 1  Lemon geranium –Unexpected Meeting-

 

ข้าควรจะเชื่อใจหรือ กับน้ำใจที่เขายื่นให้มา

กับความพยายามที่เขามอบให้

 

ข้าขอโทษ แต่ข้าไม่อาจจะเชื่อใจใครได้

 

“......”

 

มืด....ด้านหน้ามันมืด....

ไม่สิ มันกำลังสว่างขึ้นแล้ว....

 

สว่างขึ้นพร้อมกับดึงข้าออกจากที่ที่แสนหนาวเย็นนี่

 

ภาพเบื้องหน้าที่มืดสนิทนั้นค่อยๆสว่างขึ้นอย่างช้าๆ จากเส้นเล็กๆที่เหมือนกับเส้นของแสงสว่างซึ่งมีภาพของอออะไรบางอย่างยู่เลือนราง

แสงสว่างนั้นค่อยๆมากขึ้น

จนปรากฏเป็นภาพเบื้องหน้า...

 

จนปรากฏให้เห็นสิ่งมากมายที่รายล้อมรอบอยู่

 

ดวงตาสีแดงฉานที่เหมือนกับเลือดปรือเปิดขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนที่มันจะกระพริบถี่ๆเพื่อปรับให้สามารถมองเห็นภาพที่พร่ามัวเบื้องหน้าได้ดียิ่งขึ้น

ร่างของเด็กน้อยเจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองคนนั้นค่อยๆขยับเคลื่อนไหว ใช้มือของตัเวองเท้าลงบนพื้นเพื่อยันตัวละขึ้นนั่ง

แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักลง...

เพราะบางสิ่งบางอย่างที่ฝ่ามือนั้นสัมผัสโดน

 

สิ่งที่เหมือนกับหยดน้ำ แต่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

 

“....?

ดวงตาสีแดงฉานกระพริบปริบๆด้วยสีหน้าที่เจือไปด้วยประกายของความงุนงง ก่อนที่จะยกมือของตัวเองข้นมามอง

แล้วเบิกตากว้างเมื่อรู้แล้วว่าสิ่งนั้นคืออะไร

รู้..ว่ามันคือหยาดน้ำที่มีสีเดียวกับตาของเข้า

 

รู้ว่ามันคือเลือด

 

เด็กน้อยเจ้าของเรือนผมสีองคนนั้นเบิกตาของตัวเองกวางก่อนจะกวาดสายตามองซ้ายมองขวาเหมือนกับพยายามหาอะไรบางอย่างนั้น

อะไรบางอย่างที่เป็นต้นเหตุของเลือกมากมายที่รายล้อมอยู่รอบร่างของตัวเอง

ก่อนที่เขาจะต้องเบิกตากว้างเมื่อเจอกับร่างของเด็กอีกคนที่หน้าตาเหมือนกับเขาอย่างกับแกะ และพอเขาเจอร่างนั้น เด็กน้อยนั้นก็ยิ่งเบิกตากว้าง

ร่างเล็กที่อายุไม่เกินห้าหรือว่าหกปีนั้นพยายามตะเอียดตะกายคลานเข้าไปหาร่างนั้นอย่างสุดความสามารถ ก่อนที่จะหยุดลงด้วยเพ่งมองใบหน้านั้นด้วยความกังวลที่มากจนไม่อาจจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด

ใบหน้ากลมๆของเด็กน้อยคนนั้นก้มลงด้วยสีหน้าที่เจือไปด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่ใบหูที่เหมือนกับจิ้งจอกของร่างนั้นจะลู่ลงจนแทบจะแนบไปกับใบหน้านั้นในทันทีมองสงเกตร่างที่เหมือนกับตัวเองนั้นอย่างจริงจัง

ใบหูสีเหลืองทองทรงสามเปลี่ยมที่ปกคลุมด้วยเส้นขนที่มีลักษณะเฉกเช่นเดียวกับใบหูของบรรดาจิ้งจอกทั้งหลาย

มีเส้นผมสีเหลืองอ่อนๆแบบเดียวกับหูที่ซอยสั้นลงมาไล้ลำคอและเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงฉาน

มีร่างกายที่สวมใส่ด้วยอาภรณ์สีเดียวกับก้อนเมฆที่อาบไปด้วยสีแดงของอาทิตย์อัสดงซึ่งเรียกขานว่าเลือด

แต่สิ่งที่ทำให้เด็กน้อยอีกคนนั้นเบิกตากว้างและสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวนั้นคือสิ่งที่ทำให้เลือดมากมายนั้นไหลออกมานองพื้น

ปากแผล

บาดแผลขนาดใหญ่ที่ไม่ใช่รอยธรรมดาๆ

 

ดูเหมือนว่ามันจะเป็นร้อยจากมีดบาดหรืออะไรบางอย่างที่มีลักษณะคมไม่ใช่น้อยๆ และตัดในคราวเดียวด้วยฝีมือที่ไม่ใช่น้อยๆ...

ครั้งเดียว..

เปิดปากแผลขนาดใหญ่แบบนี้ในคราเดียว

 

เหมือนกับใช้กรงเล็บตวัดข่วนในคราวเดียว

 

เด็กน้อยก้มหน้าลงแล้วใช้จมูกของตัวเองดันศีรษะของร่างนั้นเบาๆ ซึ่งเพียงเท่านั้นเขาก็รู้แล้วว่าร่างนั้นไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว...

เพราะร่างนั้นเย็นเชียบ

..และปราศจากลมหายใจโดยสิ้นเชิง

 

ลิ้นสากๆก้มลงแล้วเลียที่ปากแผลนั้นเบาๆเหมือนกับพยายามจะปิดแผลตรงนั้น แต่ดูเหมือนมันจะไร้ประโยชน์เพราะว่าเลือดนั้นไม่ได้ไหลออกมาตั้งนานแล้ว

ถ้าเกิดหัวใจหยดเต้นแล้ว...

ก็จะไม่มีเลือดไหลออกจากร่างกายอีก...

เด็กน้อยคนนั้นคำรามในคอเบาๆ ก่อนที่จะก้มหน้าลงซบกัร่างของคนที่เหมือนกับนั้น สะบัดปลายหางฟูๆของตัวเองแรงๆแล้ววกอดประคองร่างนั้นเอาไว้แน่น

ภาวนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ

ขอให้คนๆนี้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

 

อีกซักครั้งหนึ่ง....

 

เสียงครางแผ่วๆหลุดลอดออกมาจากลำคอนั้น ก่อนที่ใบหูที่ลู่ลงนั้นจะสะบัดเล็กน้อยแล้วชักให้ใบหน้านั้นเงยขึ้น

เด็กหนุ่มเหลือบสายตาไปมองรอด้านอย่างช้าๆ สัมผัสและรับรู้ถึงปืนป่าที่รายล้อมรอบด้านของตัวเอง

เงี่ยหูฟังเสียงของนกที่สยายปีกของตัวเองกระพือหนีไปด้วยความตื่นกลัว ก่อนที่จะหรี่ตาลงเมื่อมองการเคลื่อนไหวเช่นนั้น...

ปฏิกิริยาเช่นนั้นของบรรดานกทั้งหลายนั้นสามารถบอกได้เป็นอย่างดี...

กำลังมา...

 

นักล่ากำลังมาที่นี่

 

“....”

 

ทิ้ง...

ไม่ได้...

 

แม้ว่าจะตายไปแล้วก็ตามที...

 

ดวงตาสีแดงที่เหมือนกับเลือดนั้นเหลือบสายตามองร่าง หรือบางทีอาจจะเรียกว่าศพนั่น ก่อนที่จะวางสองมือหน้าของตัวเองคร่อมร่างนั้นเอาไว้

เหมือนกับพยายามปกป้อง

เด็กน้อยค่อยๆเหยียดขาของตัวเองลงบนพื้นอย่างช้าๆ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้มองไปยังทิศทางที่สิ่งนันกำลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้

แซ่ก...

เสียงพุ่มไม้ที่ขับเคลื่อนไหวค่อยๆลั่นขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่เงาของศัตรูที่เด็กน้อยคนนั้นหวาดระแวงจะก้าวเท้าออกมา

 

กรรร!!!!

 

เสียงคำรามอย่างเดือดดาลลั่นออกมาจากริมฝีปากเล็กๆนั่นทันทีทันควันพร้อมกับร่างสีทองเล็กๆที่เคลื่อนขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมทั้งแยกเขี้ยวอย่างน่ากลัว

ร่างที่ก้าวเท้าเข้ามานั่นสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มให้กับเด็กน้อยเบื้องหน้าด้วยสีหน้าหนักใจ

 

“เดี๋ยวสิเจ้าหนู...ข้าไปทำอะไรให้เจ้าหรือ...?

 

คนๆนั้นพยายามว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่สั่นๆเล็กน้อยเหมือนกับพยายามทีใจดูสู้กับจิ้งจอกดุๆเบื้องหน้านั่น

แต่ไม่ว่าเขาจะถามอย่างไร...

เด็กน้อยคนนั้นก็ยังคงไม่เงียบเสียงขู่ของตัวเองลงเลยแม้แต่น้อย

 

ดูแล้วเหมือนกับกำลังบอกอ้อมๆว่าไม่ให้เขาเข้าไปใกล้

 

ชายคนนั้นเสยเส้นผมสีเหลืองทองยาวของตัวเองขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะหลุดถอหายใจออกมาหนักๆด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจ....

ช่วยไม่ได้

เพราะว่าเขาก็ค่อนข้างแปลกใจเหมือนกันกับสิ่งมีชีวิตที่เจอเบื้องหน้านี่

เด็กน้อยที่เหมือนกับเขา...

 

เด็กน้อยที่เป็นเผ่าจิ้งจอกทองเหมือนกับเขา

 

แต่....

มันก็มีบางอย่างที่แต่ต่างกับเขาอยู่มาก...

 

มากจนสามารถสังเกตเห็นได้อย่างชดเจนเลยด้วย...

 

ดวงตาสีเหลืองทองของชายหนุ่มร่างสูงคนนั้นหรี่เรียวลงแล้วจ้องมองเด็กน้อยเบื้องหน้าของตัวเองด้วยสายตาที่เหมือนกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

ใช่

กับเนตรสีแดงนั่น

เนตรสีแดงที่เหมือนกับเลือดที่รายล้อมรอบตัวนั่น

 

“เฮ้ๆ ข้าไม่ได้มีเจตนาทำอะไรเจ้าซักหน่อย แค่ผ่านทางมาเฉยๆเท่านั้นเอง.....”

จิ้งจอกทองตนนั้นยังคงพยายามเจรจาอย่างสุดความสามารถเหมือนเดิมแต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่ได้กลับไปนั้นกลับไม่พ้นเสียงขู่ที่ไม่ยอมซาลงเลยแม้แต่น้อย

ใช่

จนมันทำให้เข้านึกว่าเด็กเบื้องหน้านี่ขู่เป็นอย่างเดียวใช่หรือเปล่า...

ชายหนุ่มเอนใบหน้าของตัวเองหนีก่อนที่จะถอดถอนลมหายมใจยาวออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจ เหมือนกับพยายามนึกหาหนทางว่าจะทำยังไงให้เด็กคนนั้นวางใจตัวเอง

“ฮ่ะ เฮ้...เด็กคนนั้นน่ะเป็นอะไรหรือเปล่านั่นน่ะ ถ้าเกิดเจ้าไม่ว่าอะไรช่วยเอามือออกไปห่างๆแล้วเปิดทางให้ข้าเข้าไปดูหน่อยได้ไหม”

ชายคนนั้นยังคงว่าออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยวามลุกลี้ลุกลนเหมือนเดิมแล้วทำท่าเหมือนกับพยายามชะโงกหน้ามองร่างนั้นใกล้แต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้ง

กรร_!!

เจ้าของเรือนผมสีเดียวกับแสงจันทร์ตัวน้อยคนนั้นเหยียดเสยีงำครามลั่นออกมาทันทีทันควันเหมือนกบจะบอกอีกฝ่ายว่าไม่ให้ยิ่งกับร่างนั้น ซึ่งมันก็ทำให้ชายหนุ่มถอยหลังไปก้าวหนึ่งในทันที

เพราะเขาไม่อาจจะทนไหว

กับแรงกดดันมหาศาลนั่น

“ใจเย็นน่า....ดูนี่สิดูนี่สิ ข้าไม่มีอาวุธเลยนะ”

จิ้งจอกทองตนนั้นยังคงพยายามพูดเหมือนกับเพื่อให้เด็กน้อยเบื้องหน้านั่นวางใจตัวเอง เพราะเขาอยากจะลองเข้าไปใกล้ๆอยู่

อีกทั้ง...

เขายังกังวลด้วย

 

กังวลกับเด็กที่นอนอยู่ใจกลางกองเลือดนั่น...

 

“กรรร..”

เด็กน้อยยังคงมองคนเบื้องหน้านั่นไม่วางสายตา กวาดสายตามองคนๆนั้นที่ค่อยๆยกมือของตัวเองขึ้นแล้วยื่นออกมาเบื้องหน้า

ดูแล้วเหมือนกับพยายามแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้มีสิ่งใดที่เป็นอันตรายเลยแม้แต่น้อย

แต่แล้ว...

บางอยางที่เจ้าตัวไม่ทันได้สังเกตนั้น...

 

ก็ทำให้ดวงตาสีแดงฉานวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างน่ากลัว!!

 

กรรรรรรรร!!!

เสียงคำรามลั่นที่เหมือนกับเสียงของสัตว์ป่าที่แสนดุร้ายพลันกรีดลั่นออกาจากลำคอเล็กของเด็กนั่นทันที ก่อนที่กรงเล็บยาวและสุดแสนจะคมจนทำให้จิ้งจอกทองตนนั้นสะดุ้ง

ร่างนั้นเหมือนกับจะก้าวเท้าเข้ามาช้าๆ

ดูแล้วจะเจือไปด้วยความเดือดดาล

 

เหมือนกับว่าจิ้งจอกทองคนนั้นเป็นคนที่ฆ่าเด็กอีกคนที่มันกำลังปกป้องอยู่นั่น

 

“เหวยเหวยยย ข้าไม่ได้ยกมือแล้วโจมตีเจ้าหรอกนะ!

จิ้งจอกทองหนุ่มหลุดเสียงโวยวายออกมาด้วยความวิตกทันทีทันควันก่อนที่จะเบิกตากว้างแล้วเข้าใจว่าทำไม

เพราะว่ามือของเขามันเปื้อนเลือดอยู่น่ะสิ...

เลือดสีแดงฉาน

 

แต่มันเป็นเลือดของสัตว์ที่เขาล่ามากิน ใช่ของจิ้งจอกน้อยเบื้องหน้า

 

แต่เห็นที...

ในสภาพแบบนี้

 

เด็กคนนั้นคงไม่มีวันฟังใครทั้งสิ้น

 

“กรรรรรร”

ร่างสีทองของเด็กน้อยค่อยๆย่างเข้ามาใกล้อย่างช้าๆพร้อมๆกับเสียงขู่คำรามที่ลั่นขึ้นมาอย่างต่อเนื่องโดยที่ไม่มีวี่แววว่าจะถอยไปเพราะว่าตัวของเขาใหญ่กว่าเลยแม้แต่น้อย

ดูแล้วเหมือนกับยินดีที่จะเสี่ยงเป็นเสียงตาย...

ยอมได้ทุกอย่าง

 

หากตนนั้นสามารถสังหารเขาลงได้

 

เสียงคำรามแผ่วๆลั่นขึ้นดังมากกว่าเดิมพร้อมๆกับเขี้ยวที่แยกออกกว้าง กรงเล็บยาวโค้งจิกลงไปในพื้น ก่อนที่จะเกิดบางอย่างที่ไม่น่าเชื่อ

ลวดลายสีแดงฉานกำลังปรากฏขึ้น!!

ลวดลายสีเลือดค่อยๆปรากฏขึ้นอย่างช้า ก่อนที่มันจะค่อยๆลุกลามเร็วมากขึ้นเรื่อยๆและแปรเปลี่ยนใบหูให้กลายเป็นสีที่เหมืนกับเลือดไปทีล่ะนิดทีล่ะนิด

แต่แล้วทุกอย่างนั้นก็พลันหยุดลง...

เมื่อบางอย่างนั้นเอื้อมมาจาดด้านหลังแล้วปิดตาของเด็กน้อยคนนั้นเอาไว้

 

!!

 

ดวงตาสีแดงฉานนั้นเบิกว้างในชั่วเสี้ยววินาทีก่อนที่มันจะโดนปิดลงจนเหมือนกับว่าเจ้าของนั้นทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

มือเล็กๆที่เปื้อนไปด้วยเลือดสัมผัสลงบนใบหน้าของจิ้งจอกทองน้อยๆอย่างนุ่มนวล ก่อนที่จะดึงร่างนั้นเข้ามาใกล้ด้วยแรงที่มากกว่าจนทำให้ร่างนั้นเซลงครูดไปกับกองเลือดจนทำให้เปรอะเปื้อนเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย...

แต่ทั้งหมดนั่น

กลับทำให้คนที่มาเยือนอย่างไม่ได้รับอนุญาตคนนั้นเบิกตากว้างด้วยสีหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความตกใจ

 

เหมือนกับไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้น

 

เด็กน้อยที่นอนจมกองเลือดเหมือนกับศพที่ไม่มีชีวิตนั่นจู่ๆก็ลุกขึ้นนั่งแล้วดึงร่างของเด็กอีกคนที่เหมือนกันราวกับฝาแฝดนั่นเข้าไปกอดเอาไว้แน่น ปิดตาของร่างนั้นเอาไว้เหมือนกับจะบอกว่าอย่างมองสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า

คนๆนั้นค่อยๆก้มหน้าลงไซ้กับเส้นผมของร่างนั้นด้วยความรักใคร่ ก่อนที่จะเลียใบหูสีเหลืองทองนั่นเบาๆเหมือนกับเพื่อปลอบ

ค่อยๆเลียไปตามร่องรอยสีแดงที่ปรากฏขึ้นบนใบหูโดยที่ไม่ทราบสาเหตุเหมือนกับว่าตัวเองนั้นรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น

ใช่..รู้ดี

เพราะว่าร่างนั้นยังไม่ทันได้ลืมตาเลยแม้แต่น้อย

ส่วนเด็กน้อยที่เห็นว่าร่างนั้นฟื้นขึ้นมาแล้วกลับกอดเอาไว้แน่นแล้วไซ้ใบหน้ากับหน้าอกของร่างนั้นเหมือนกับเป้นของสำคัญที่ได้วกกลับมาหาตัวเอง

แต่ร่างนั้นกลับทำได้เพียงยิ้มบางๆแล้วกอดตอบเท่านั้น

 

“...อย่า.....ทำแบบนั้น..นะ”

 

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองคนนั้นเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยสนใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวเพราะความโล่งอกเมื่อเห็นว่าร่างนั้นปลอดภัยดี...

แต่..

ดูเหมือนว่าเสียงถอนหายใจนั่นจะเหมือนกับเป็นการฆ่าตัวตายเสียแล้ว...

 

ใบหน้าของจิ้งจอกตนนั้นไม่ได้ขยับไปไหนนอกจากไซ้ใบหน้าของร่างที่เล็กกว่าตัวเองเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศของร่างนั้นจะเปลี่ยนแปลงไป

ใช่...

กลัวขึ้น...

 

มากจนแทบทำให้ลมหายใจหยุดชะงัก

 

“......จะทำ.....อะไร...”

เด็กคนนั้นหยุดการเคลื่อนไหวเล็กน้อยก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาเหมือนกับเพื่อที่จะมองคนเบื้องหน้านั่นด้วยดวงตาที่ยังคงปิดสนิทเหมือนเดิม

มือเล็กๆโอบคอเด็กอีกคนเอาไว้แน่นเหมือนกับพยายามจะปกป้องเอาไว้...

 

“คิดทำร้าย....เขาหรือไง”

 

น้ำเสียงเย็นเชียบที่เหมือนกับเสียงคำรามสั่งลั่นอกมาจากลำคอนั่นอย่างแผ่วเบาเหมือนกับจะเป็นการประกาศคำขู่ออกมาด้วยความเดือดดาล

ใบหูสีเหลืองทองค่อยๆเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงอย่างช้าๆทีล่ะนิดทีล่ะนิด เหมือนกับเด็กคนที่เขากำลังกอดเอาไว้

แต่ไม่...

ความกดดันนี่มากกว่า

 

มันมากกว่าเหมือนกับอีกฝ่ายเป็นตัวตนของเทพที่สูงส่งมากเสียจนน่ากลัว...

 

ชายหนุ่มคนนั้นเผลอกลืนน้ำลายลงคอของตัวเองอย่างที่ไม่อาจจะฝืนได้ ด้วยความหวาดกลัวในตัวตนของคนเบื้องหน้าที่พุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอจนกายใจไม่ออก

นี่ขนาดเด็กนั่นยังปิดตา...

ถ้าเกิดดวงตานั้นปรือปิดขึ้น

 

เขาก็ไม่อาจจะนึกภาพออกว่ามันอาจจะทำให้เขาบ้าตายได้เลยหรือเปล่า..

 

“...ใจเย็น......มาแบบสันติน่า”

ชายคนนั้นพยายามว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วพยายามก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างนั้นมากขึ้นกว่าเดิม

ทั้งๆที่ควรจะหันหลังแล้ววิ่งหนีไป

แต่ตรงข้าม

เขากลับรู้สึกว่าทิ้งไม่ได้

 

ว่าเขาไม่อาจจะทิ้งเด็กคนนั้นเอาไว้ได้

 

ซวบ...

 

เด็กหนุ่มคนนั้นเงยหน้าขึ้นตามเสียงของฝีเท้าที่กำลังย่างใกล้เข้ามาอย่างช้าๆนั่น ก่อนที่จะก้มหน้าลงเล็กน้อย

เส้นขนที่ปลายหางฟูฟ่องซึ่งแนบไปกับพื้นเริ่มตั้งชันขึ้นอย่างช้าๆ ดูแล้วเหมือนกับกำลังพยายามพองขู่ด้วยความหวาดระแวง...

“ข้า.....”

 

“ฆ่าเจ้าแน่...หากเจ้ายังคงก้าวเท้าเข้ามาใกล้กว่านี้”

 

เด็กน้อยคนนั้นลั่นวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนที่จะแยกเขี้ยวของตัวเองออกแล้วพ่นลมหายใจมาเป็นเสียงครางต่ำๆเหมือนกับสัตว์ร้ายที่กำลังขู่ด้วยความตื่นกลัว...

ปลือกตาของร่างนั้นขยับเล็กน้อย...

ก่อนที่มันจะค่อยๆปรือเปิดขึ้นอย่างช้าๆ...

 

เผยให้เห็นเนตรสีเลือดคมกริบที่ซ่อนเอาไว้ด้านใน

 

ชายหนุ่มคนนั้นสะดุ้งเฮือกพร้อมกับชักเท้าของตัวเองกลับไปด้านหลังทันทีทันควันที่ตัวเองนั้นได้ลิ้มรสความน่ากลัวที่สื่อออกมาทางดวงตาคู่นั้นอย่างไม่มีเก็บกักเอาไว้

เหมือนกับจะบอกว่าเขาพร้อมจะฆ่าหากอีกฝ่ายก้าวเท้าเข้ามาใกล้กว่านี้

ฆ่าแน่ๆ...

 

..อย่างที่ไม่มีลังเลเลยแม้แต่น้อย

 

แต่แม้ว่ามันจะน่ากลัว...

แต่มันกลับสวยงาม

 

สวยจนแทบจะละสายตาไปไม่ได้

 

เนตรสีแดงฉานที่เหมือนกับเลือดสดๆ สวยงามและพอกระทบกับแสงก็แวววาวไม่แพ้อัญมณีที่ผ่านการเจียระไนชั้นเลิศ

เป็นประกายคมกริบเหมือนกับดาบที่แสนคงทน...

สวยงามนอยากจะได้มาไว้ในครอบครอง...

 

แต่ใจหนึ่งนั้นกลับอยากถอยห่างออกไป

 

“ตาสวยดีนะ....เจ้าหนู”

คนๆนั้นยังคงว่าออกมาอย่างร่าเริงเหมือนเดิมแม้ว่าความจริงขาของตัวเองจะสั่นจนอ่อนไปแล้วก็ตามที...

“ข้า...ใช่เพื่อนเล่นหรือไร....”

ดงตาสีแดงฉานที่วาวโรจน์นั่นเลื่อนมามองจิ้งจอกทองตนนั้นอย่างช้าๆ และมันก็ทำให้ร่างนั้นสะดุ้งเฮือกพร้อมกับถอยป้านหลังด้วยความหวาดกลัวทันที

“ถ้าเกิดเจ้าทำให้....กลัวไปมากกว่านี้”

 

“ฆ่าข้าเจ้าแน่”

 

เด็กน้อยคนนั้นลั่นวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบเหมือนเดิมก่อนที่จะจ้องมองร่างนั้นไม่วางสายตาจนทำให้คนๆนั้นกลืนน้ำลายลงคอแล้วลู่ใบหูลง

“ไม่เอาน่าไม่เอาน่า...ข้ามาหาเจ้าแบบสันตินะ.....”

ชายคนนั้นพยายามว่าออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอีกรั้งหนึ่ง ก่อนที่จะค่อยๆนั่งยองๆลงเพราะคิดว่าเนื่องจากเด็กคนนั้นเห็นว่าเขาตัวสูงกว่าก็เลยระแวงก็เป็นได้

“ข้าไม่มีอาวุธเลยด้วย”

“ข้า....ไม่สน”

เด็กน้อยคนนั้นปฏิเสธด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางจ้องมองใบหน้านั้นโดยที่ไม่คิดจะวางสายตาของตัวเอง

เจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองสั้นยังคงจ้องมองคนเองหน้านั่นเขม็งเหมือนกับจะบอกว่าให้ออกไปห่างไอย่าให้ต้องลงมือ...

“ช่วยไม่ได้....”

คนๆนั้นถอนหายใจยาวออกมาก่อนที่จะก้มหน้าลงแล้วเอื้อมมือไปด้านหลัง ก่อนที่จะคว้าไก่ป่าที่ตัวเองล่ามาและเหน็บเอาไว้นั้นออกมาแล้วยื่นให้กบเด็กน้อยคนนั้น

“เอาไปสิ นี่ข้าล่ามาเอง ไม่มีพิษแน่นอน”

คนๆนั้นกัดเนื้อไก่ที่ยังไม่ทันได้ถอนขนนั่นก่อนที่จะคายขนทิ้งก่อนที่จะกัดเนื้อสดๆนั่นแล้วกระชากออกมาเคี้ยวด้วยหน้าตาเฉยชา

“...รับรอบได้”

คนๆนั้นกลืนเนื้อลงคอก่อนที่จะระบายรอยยิ้มบางๆแล้วยื่นไก่ทั้งตัวนั่นให้กับเด็กน้อยเบื้องหน้าโดยที่ไม่มีวี่แววของความเสียดายเลยแม้แต่น้อย

“....”

เจ้าของเรือนผมสีทองสั้นคนนั้นหรี่ดวงตาลงเล็กน้อยด้วยสีหน้าหวาดระแวง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปคว้าไก่ตนนั้นมาอย่างรวดเร็ว

เด็กน้อยจ้อมองร่างนั้นพลางคำรามขู่ออกมาจนทำให้คนๆนั้นลู่ใบหูเรียวลงเล็กน้อยด้วยสีหน้าลำบากใจเหมือนกับจะบอกว่าขนาดกัดให้ดูแล้วยังจะไม่เชื่ออีกอย่างนั้นหรือ...

แต่เพื่อความมั่นใจนั่นแหละนะ...

เด็กน้อยคนนั้นก้มหน้าลงแล้วดมกลิ่นเนื้อเล็กน้อย ก่อนที่จะแลลิ้นเลียด้วยสีหน้ายุ่งๆ เขาดลองกัดแล้วเคี้ยวทีล่ะนิดทีล่ะนิดด้วยความหวาดระแวง ก่อนที่จะกลืนลงคอ...

และพอมั่นใจว่าไม่มีอะไรเด็กคนนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาสั้นๆ

หันมายิ้มบางๆให้กับคนที่มอบไก่นี้ให้

 

ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างซุกซน

 

เด็กน้อยคนนั้นค่อยๆทึ้งเส้นขนออกจากไก่ตัวนั้นจนทำให้เส้นขนนกนั่นกระจัดกระจายและเปรอะเอนลงบนเลือดโดยที่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวนั้นจะไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

มือเล็กๆดันร่างของเด็กน้อยที่ตัวเองกดเอาไว้ขึ้น ก่อนที่ยื่นไก่นั่นให้ ซึ่งมันก็ทำให้ร่างนั้นยิ้มออกมาด้วยสีหน้าที่เจือด้วยความดีใจที่ทำให้คนที่มอบให้นั้นยิ้มบางๆออกมาเช่นกัน...

เด็กอีกคนนั้นกัดไก่ที่ได้รับมาจากอีกฝายนั้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่เกิดจากความดีใจแบบสุดๆโดยที่ไม่ได้มีวามเกรงใจเลยแม้แต่น้อย

ทำเอาคนที่มอบให้นั้นชักสีหน้ายุ่งๆ

“ฮะเฮ้...แล้วเจ้าล่ะ”

ชายคนนั้นท้วงออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เด็กคนนั้นกลับทำเพียงยิ้มบางๆให้แล้วส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร

“บาดแผลเจ้ายังไม่สนิทนี่ ไหวหรือเปล่า”

เด็กน้อยคนนั้นเลิกคิ้วเรียวขึ้น ก่อนที่จะยิ้มบางๆออกมาด้วยสีหน้าเหมือนกับกำลังขบขันกับคำพูดของอีกฝ่ายนั้น

มือเล็กๆค่อยๆแตะลงบนหัวของเด็กเบื้องหน้านั่นอย่างนุ่มนวลและเจือไปด้วยความเอ็นดู ซึ่งพอเด็กคนนั้นถูกแตะแบบนั้นก็พลันเงยหน้าขึ้นแล้วร้องครางออกมาทันที

 

“.....ฝาก.....ของข้าด้วย”

 

เด็กที่ถูกลูบหัวร้องโวยวายออกมาทันทีพร้อมกับขย้ำเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้แน่นเหมือนกับพยายามอ้อนวอนเพื่ออะไรบางอย่าง

แต่จิ้งจอกอีกตนนั้นกลับดึงร่างนั้นเข้ามากอดเอาไว้แน่นแล้วตวัดปลายหางค่อยๆพันร่างนั้นเอาไว้ด้วยความรักใคร่

โดยที่ดวงตาที่เหมือนกับเลือดซึ่งกำลังปรือปิดลงนั่นเหลือบไปมองร่างที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าที่เกิดจากความตกใจเป็นที่สุด

 

“ขอบคุณมาก”

 

ตุบ...

และทันทีที่สิ้นถ้อยคำที่แสนเรียบง่าย...

ร่างนั้นก็พลันล้มลง...

 

ล้มพับลงพร้อมๆกับดงตาที่ปิดสนิทเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่ง

 

เด็กน้อยเขย่าร่างของอีกคนที่เหมือนกับตัวเองนั่นแรงๆเหมือนกับพยายามให้คนๆนั้นฟื้นกลับมามีชีวิตอีกครั้งหนึ่ง

ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบกระโจนเท้าก้าวเข้ามาใกล้ก่อนที่จะถอนหายใจยาวเมื่อแตะสัมผัสร่างนั้น...

 

คนที่ยิ้มจนวินาทีสุดท้าย...

 

แม้ว่าดวงตานั้นจะปรือปิดไปแล้วก็ตามที

 

**++**++**++**--**++**++**++**

อ่า= = อยู่ๆดอกไม้ก็หายไป

ไปรอดูดอกหน้าดีกว่า

ปล. พรุ่งีน้พบกับFMR return=w=

5 ทุ่ม คืนนี้ พบกับ....ลูเช่ไดอารี่ตอนต่อไป

ทำไมผมถึงลบทุกวันน่ะหรือ- -+++

ถ้าเกิดอยากอ่านย้อน ก็จงซื้อลูเช่ไดอารี่ซะดีๆ เกี๊ยะๆๆๆๆๆๆๆๆ

href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_filelist.xml" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_themedata.thmx" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_colorschememapping.xml" />

913 ความคิดเห็น

  1. #531 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2552 / 03:18
    แหงะ อะ เล่นงี้เลยอะ

    ฮ่า ซื้อก็ซื้อค่ะ ฮ่าๆ (แต่ขอเก็บตังก่อน งบหมด T^T)

    เอ รัลๆน่าจะเป็นคนที่ล้มลงไปนะ แล้วก็ฝากโลๆไว้กับคนๆนั้น

    อา เดี๋ยวไปอ่านไดเช่ก่อนนะคะ อิอิ  ^ ^//
    #531
    0
  2. #530 D_Eriz (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2552 / 21:51
    =[]=!!



    คนที่เถียงฉอดๆนั่น.....โลๆใช่มะ...เราคงเดาไม่ผิดนะ......มั้ง? = =a

    ส่วนคนที่ล้มนั่น คอรัล~!! รึเปล่าน่ะ...... lllOTL



    ยังไงๆผู้ใหญ่อย่างเยห์ก้น่าร้ากที่ซู้ดดดดดด



    แล้วจะรอต่อเน้อออ
    #530
    0
  3. #529 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2552 / 02:21
    อืม.... ไม่รู้เหมือนกันค่ะ หาไม่เจอด้วย

    ว่าแต่.....อ่านมาทั้งตอน....ยังเดาไม่ออกว่าเป็นใครกันบ้างเลยอะ -*-
    (แต่น่าจะเป็รัลๆโลๆกับใครอีกคนล่ะมั้ง)

    อืม.. คงต้องรอที่เหลือกัยตอนต่อๆไปสินะ อืมมม
    ไว้จะรออ่านนะคะ อิอิ ^ ^//

    ยังไงก็ไปอ่านไดเช่ก่อนเน้อ

    #529
    0