"FAKE" Moon Rising จันทราล่มสลาย

ตอนที่ 32 : Part 14 birthday with tears

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 พ.ค. 52

href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_filelist.xml" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_themedata.thmx" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_colorschememapping.xml" />

Part 14  birthday with tears

 

ข้าไมอาจจะนึกภาพออก.....

ว่าหากข้าทำให้คนนั้นหายไป

 

มันจะเป็นเพราะว่าข้าคืออาทิตย์ ส่วนฝั่งนั้นคือดวงดาว....

ที่พวกข้าไม่อาจจะอยู่ด้วยกันได้....

 

นั่นเพราะข้าไม่ใช่จันทรา.........หรือ?

 

กรงเล็บสีขาวขุ่นกางออกจนสุดโดยที่ไม่รู้ตัวทันทีทันควัน ก่อนที่ร่างสีขาวท่ามกลางความมืดมิดนั่นจะกระโจนเข้าไปอย่างรวดเร็ว!!

แต่แล้ว

ปลายเท้าก็ต้องหยุดลง....

 

เพราะดวงตาแดงฉานคู่นั้น...

ได้เหลือบไปเป็นการขยับเคลื่อนไหวน้อยๆของร่างที่กำลังนอนอยู่

 

“อือ........?

ใบหูสีขาวเงินกระดิกเล็กน้อยทันทีที่มันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแว่วเข้าใบหูของตัวเอง ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้น

จิ้งจอกสีเงินในร่างคนสะบัดหัวเล็กน้อย ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงใครบางคนที่อยู่ในบริเวณนี้ชัดเจนขึ้น เส้นผมสีขาวเงินที่สั้นเรี่ยลำคอขยับไหวเล็กน้อยไปตามการเคลื่อนไหว และก็เหมือนว่ามันจะกระเซิงน้อยๆเสียด้วย

เขาสะบัดลายหูของตัวเองเงี่ยหูฟังบริเวณรอบด้าน....

และได้ยินเสียงปลายเท้าของใครกำลังใกล้เข้ามา ดูแล้วร่างของใครบางคนคงกำลังก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทีเชื่องช้าที่เต็มไปดว้ยความเกรี้ยวกราดเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม

ล้นไปด้วยโทสะในทุกอย่างก้าว

ราวกับเคียดแค้นอะไรบางอย่างมาเสียเต็มประดา

“....”

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินตบๆแก้มตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่จะล้มตัวลงแล้วนอนต่ออีกครั้งเพื่อเป็นการบอกว่าตัวเองฝันไป

แต่ดูเหมือนว่าเมื่อเงาสีดำสนิทนั่นทาบทับลงมา....

พร้อมๆกับมือของเจ้าของเงาซึ่งดึงร่างของหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราเข้าไปกอดเอาไว้แน่นราวกับได้เจอของที่หามานาน....

สัมผัสที่อบอุ่นนั่น....

ได้บอกจิ้งจอกสีเงินว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

 

เช่นเดียวกับที่ได้บอกกับจิ้งจอกสีทองที่มาเยือนนี่เช่นกัน

 

“............คอ...รัล?

 

ลูเช่ครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เจือไปด้วยความตกใจทันทีที่จู่ๆอีกฝ่ายก็กอดเขาแน่นโดยที่ไม่พูดอะไรเลยแม้แต่น้อย

“....เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า คอรัล เจ้าปล่อยข้าก่อนสิ”

จิ้งจอกหนุ่มครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมๆกับพยายามผลักร่างของคอรัลออกอย่างสุดความสามารถ แต่กระนั้นอีกฝ่ายกลับกอดเขาเอาไว้แน่นมากกว่าเดิม

“................”

จิ้งจอกสีทองตนนั้นยังคงไม่ตอบอะไร

นอกจากกระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิม

 

รู้สึกเหมือนกับสัมผัสชื้นๆหยดลงบนหลังอย่างช้าๆ

พร้อมๆกับลมหายใจของจิ้งจอกเบื้องหน้าที่ขาดเป็นห้วง

 

“คอรัล.......”

ลูเช่กอดร่างนั้นเอาไว้แน่นโดยที่ไม่ได้ถามอะไรอีกต่อไปเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงไม่ตอบอะไรเขาหรอก....

จิ้งจอกเบื้องหน้าที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่เคยร้องไห้...

แล้วนี่....

มันเกิดอะไรขึ้นกัน

ทำไมคนที่เก็บอารมณ์เก่งอย่างคอรัล คนที่สามารถเก็บซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ได้ตลอดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถึงได้ร้องไห้ออกมา...

 

ทั้งๆที่ทุกอย่างก็ราบรื่นดี.....

ทุกอย่างก็น่าจะหมุนไปในทิศทางที่ดีขึ้นดีขึ้นไป....

 

แล้วอะไร...

ที่ทำให้เจ้าร้องไห้ออกมา....

 

“......ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ไม่มีอะไรทั้งนั้น”

ลูเช่หัวเราะออกมาอย่างนุ่มนวลเพื่อให้อีกฝ่ายคลายความกังวลลงโดยที่ยังไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ก่นอที่จะกอดร่างนั้น กดหัวซบกับไหล่ของตัวเองเอาไว้

ปล่อยให้ร้องไห้ออกไปเรื่อยๆ

เรื่อยๆ

จนกว่าจิ้งจอกตนนี้จะพอใจ

มือที่สวมถุงมืออยู่นั้นค่อยๆลูบหลังอย่างช้าๆเพื่อเป็นการปลอบ

ปลอบคนเบื้องหน้าที่ร้องไห้ราวกับเด็กตัวน้อยๆที่ไร้เดียงสา เด็กตัวน้อยๆที่กำลังเสียใจจากการสูญเสียจนสำคัญไป

 

“.....ลู...เช่”

 

แล้วจู่ๆ คนที่กำลังร้องไห้นั่นก็เปรยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่สั่นเครือจากการร้องไห้ จากน้ำตาที่ยังคงไหลออกมาอย่างไม่มีหยุดหย่อน

ใบหน้าของจิ้งจอกสีทองตนนั้นเงยหน้าขึ้นมา

ก่อนที่จะยิ้มออกมาทั้งๆที่น้ำตายังคงไหลอาบแก้มอย่างไม่ขาดสาย

“......เกิดอะไรขึ้น.....กับเจ้ากัน”

มือเรียวยื่นออกมา ก่อนที่จะแตะลงตรงแก้มของจิ้งจอกสีเงินตนนั้นเบาๆ แล้วลากขึ้นไปใบหน้าของอีกฝ่ายสูงขึ้นไป แล้วนิ้วนั่นก็เกี่ยวเข้ากับอะไรบางอย่างที่เป็นสิ่งแปลกปลอมที่เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน ทั้งทางปลายเล็บ

และที่ดวงตาของตัวเอง

หยาดน้ำตาใสๆค่อยๆเหือดแห้งไปเมื่อความกังวลนั่นได้ก้าวเท้าขึ้นมาแทนที่โดยท่ไม่ต้องเรียกขานใดๆทั้งสิ้น

“......ดวงตา.......”

 

“ดวงตาของเจ้าเป็นอะไรไป.....”

 

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แล้วประคองใบหน้าของอีกฝ่ายขึ้น ในขณะที่จิ้งจอกทองค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่ง

!

ลูเช่อุทานออกมาทันที แต่ก่อนที่จิ้งจอกสีขาวเงินนตนนั้นจะได้ทำอะไรปลายนิ้วที่แตะบนใบหน้าของเขาก็เกี่ยวเอาผ้าพันแผลทั้งหมดนั่นร่วงลงมา

ดวงตาสีเหลืองทองข้างหนึ่งปรากฏสู่สายตา แต่อีกด้านหนึ่งนั้นกลับได้เห็นเพียงเสี้ยววินาทีเพราะมันถูกปิดซ่อนเอาไว้อีกครั้ง

“.......คอรัล!!

จิ้งจอกสีเงินเอามือขึ้นมาปิดดวงตาข้างขวาข้างตัวเองทันทีทันควันด้วยความตกใจ แต่คอรัลกลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วดึงมือข้างนั้นออก

แม้ว่าจะไม่ต้องใช้แรงมากมายเท่าไหร่นัก เพราะว่าคอรัลก็มีแรงมากกว่าลูเช่อย่างมหาศาลเลยทำให้มือของอีกฝ่ายถูกดึงออกไปได้อย่างง่ายดาย

ซึ่งพอคอรัลเห็นดวงตาด้านนั้น

น้ำตาก็เหมือนกับจะหลั่งออกมาจากดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นอีกครั้งหนึ่ง

 

“ทำไม........ล่ะ ลูเช่ ทำไม เจ้าทำอะไรกับตาของเจ้า”

 

ปลายนิ้วเรียวลากไล้ไปที่ใต้ดวงตาสีเหลืองทองข้างขวาที่ตอนนี้กลายเป็นสีขาวและไร้ซึ่งสีใดๆทั้งสิ้น เป็นเนตรที่ซีดเสียวและไร้ซึ่งประกายตา

ราวกับดวงตาของคนตาบอด

/> /> />

คอรัลพยายามครางถามออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ในขณะที่ลูเช่คลายรอยยิ้มแล้วชักสีหน้ายุ่งๆออกมาเท่านั้น.....

จิ้งจอกสีขาวเงินตนนั้นดึงมือของคอรัลออกอย่างนุ่มนวล

“......ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรทั้งนั้น ตาของข้าไม่ได้ถูกใครทำร้ายมาหรอก.....ไม่ต้องกังวล คอรัล”

จิ้งจอกสีเงินตนนั้นกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วดึงร่างของคอรัลเข้ามากอดเอาไว้แน่น ก่อนที่เขาจะรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูจะผอมไปมากทีเดียว....

แต่ตัวเขาก็คงไม่ได้ต่างกันนักหรอก....

“.......น้ำหนักลดลงไปเยอะใช่ไหม คอรัล?

“เจ้าก็ไม่ต่างกันหรอก....”

จิ้งจอกสีทองหนุ่มสวนกลับทันทีทันควัน ก่อนที่จะกอดอีกฝ่ายแน่น ซุกไซร้ใบหน้าราวกับออดอ้อนหลังจากที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน

 

“......คอรัล....หลับตาลงหน่อย”

 

จิ้งจอกทองเหมือนกับจะทักท้วงออกมา แต่มือของออีกฝ่ายที่เย็นเชียบก็แตะปิดดวงตาทำให้ต้องปิดตาลงอย่างช่วยไม่ได้

“ข้าไม่นึกว่าจะได้เจอเจ้าเร็วแบบนี้......ความจริงมันยังไม่ถึงเวลา.....หรอก”

 

ข้าอยู่ตรงนี้

เพราะอยากจะทำใจอีกหน่อย....

 

ก่อนที่ข้าจะก้าวเท้าเข้าไปหาเทพธิดาจันทรา

เข้าไปดูภาพบาดตาที่ทำให้ข้าต้องวิ่งออกมาโดยที่ไม่ทันได้คิดสนใจอะไรทั้งสิ้นเหมือนกับคราวก่อน....

 

แต่ข้าไม่คิด...

 

ว่าเจ้าจะออกมาหาข้าเองแบบนี้

 

ลูเช่หัวเราะคิกออกมา ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากของบริเวณนั้น แล้วคลี่สะบัดออก

มือในถุงมือสีดำสนิทจัดๆสิ่งนั้นที่เย็นราวกับเป็นปุยหิมะเบาบางคุลมร่างของคอรัลเอาไว้ ก่อนที่จะวางอะไรบางอย่างคล้องที่คอของจิ้งจอกหนุ่ม

“ลืมตาได้แล้วล่ะ”

คอรัลสะบัดปลายหูเรียวของตัวเองเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของอีกฝ่าย ก่อนที่ดวงตาสีแดงฉานจะค่อยๆปรือขึ้นอย่างงุนงง

 

“สุขสันต์ วันเกิดครบรอบ 50 ปี คอรัล”

 

ต่อจากนี้ไป....

ข้าขอให้เจ้ามีความสุข....

 

ดวงตาสีแดงฉานของคอรัลเบิกกว้างขึ้นเมื่อสัมผัสของริมฝีปากของอีกฝ่ายแตะลงบหน้าผากของเขาเบาๆ เหมือนกับจะเป็นการกล่าวลากลายๆ....

กล่าวลา

ด้วยวิธีแบบเดียวกับที่เขาเคยมอบให้อีกฝ่าย

“...........?

คอรัลครางออกมาก่อนที่จะมองสิ่งที่คลุมร่างตัวเองอยู่นั่น ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ใส่แล้วเย็นสบายเป็นที่สุดจากลักษณะของเนื้อขนแล้ว.....

 

“หมาป่าหิมะน่ะ....”

 

ลูเช่ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเมื่อเห็นท่าทีของคอรัลที่ค่อยๆลูบเส้นขนเหล่านั้นดว้ยความชอบใจเพราะความนุ่มและเย็นสบายอย่างไม่น่าเชื่อของมัน

“.....เส้นขนสีขาวพิสุทธิ์ของทางเหนือ ที่ต่อให้เปื้อนเลือดก็ไม่เป็นอะไร ต่อให้แปดเปื้อนสิ่งสกปรกอะไรมันก็จะไม่หลงเหลือร่องรอยอะไรเอาไว้....”

 

เพื่อปกป้องเผ่าของเจ้าแล้ว......

เส้นทางด้านหน้าคงมีแต่เลือดสีแดงฉาน...

 

แต่ถ้าเกิดเป้นผ้าคลุมอันนี้

ต่อให้เลือดที่เจ้ารังเกียจแปดเปื้อนมันมากเพียงไร....

 

มันก็จะไม่ปรากฏให้เจ้าเป็นเลยแม้แต่น้อย

 

“......”

คอรัลยิ้มบางๆออกบนใบหน้าด้วยความดีใจ ก่อนที่จะกระชับเสื้อคลุมสีขาวสะอาดอันนั้นเอาไว้แน่นด้วยความดีใจ ก่อนที่จะเลื่อนมาดูตรงคอของตัวเองที่ถ่วงเอาไว้ด้วยสร้อยหนักๆ

แล้วดวงตาสีแดงฉานก็พลันเรียวเล็ก

มือเรียวสั่นระริกค่อยๆประคองสร้อยอันนั้นขึ้นมาอย่างช้าๆด้วยความยากลำบาก ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองลูเช่ที่ทำเพียงยิ้มให้

ยิ้มฝืดๆ....

ราวกับจะบอกขอโทษก็ไม่ใช่

“.......อันนี้.........อย่าบอกนะ....”

 

“มันทำมาจากดวงตาของข้าเองแหละ”

 

ลูเช่เฉลยออกมาอย่างไม่ได้มีสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่จะหัวเราะออกมาอย่างนุ่มนวลราวกับไม่ได้คิดอะไรมากมาย

ดวงตาหนึ่งข้างที่เสียไป....

 

“ตราของหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกทองไงล่ะ”

 

หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราเงยหน้าขึ้นมาแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะไล้ปลายนิ้วไปบนตราสีเหลืองทองที่แกะสลักนุนต่ำเป็นรูปจิ้งจอกเก้าหางที่กำลังกระโจนอยู่ โดยที่หางทั้งก้าวนั้นพลิ้วสะบัดราวกับกำลังปกป้องจันทราซึ่งเป็นวงกลมตรงกลางเอาไว้

ดวงตาของจิ้งจอกตนนั้นเป็นสีแดงฉาน

ราวกับจะสะท้อนถึงตัวตนของหัวหน้าเผ่าที่มีเนตรสีเลือด

“.....ส่วนโซ่ที่ร้อยนี่ ข้าเอาผมของข้าตัดมาทำน่ะ น่าจะแข็งพอใช้ได้เลย เพราะงั้นคงไม่ต้องห่วงว่าจู่ๆโซ่มันจะหลุดหายไปไหน.....”

จิ้งจอกสีเงินหนุ่มเพียงว่าออกมอาย่างร่าเริงแล้วจับที่ผมของตัวเองที่สั้นๆไม่เป็นทรง และยาวเพียงหูของตัเวองเรี่ยลงมาประบ่า

คอรัลเบิกตากว้างก่อนที่เนตรสีแดงฉานนั่นจะสั่นระริกด้วยความรู้สึกผิด มือเรียวกำตรานั้นเอาไว้ด้วยนิ้วที่สั่นระริก

 

”ข้าขอโทษ ลูเช่ ข้าขอโทษ ข้าขอบคุณมาก....แต่ ของชิ้นนี้มันก็เป้นดวงตาของเจ้า เจ้าเอากลับไปเถอะนะ.....”

 

ข้าอยากจะเห็นดวงตาของเจ้า

ดวงตาสีเหลืองทองเรียวเล็กที่น่ากลัวและอวดดีเหมือนกับเด็กๆ

 

“ข้าไม่เอาของพรรคนี้หรอก มันไม่ได้มีความจำเป็นอะไรซักหน่อย”

 

กับอีแค่ของแค่นี้เนี่ยนะ....

เจ้าถึงได้ยอมตาบอดไปข้างหนึ่ง....

 

เจ้ารู้ไหม....

 

ว่าการที่ตาบอดไปข้างหนึ่งนั้นมันเป็นอันตรายมากถึงขนาดไหน

 

คอรัลพยายาปลดสร้อยนั่นออกจากคอของตัวเอง ก่อนที่จะยื่นมันให้กับอีกฝ่าย แต่ลูเช่กลับดันมันกลับให้เพื่อบอกว่าตัวเองจะไม่รับคืน

 

“.....หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกทองที่ไม่ได้มีบารมีอย่างเจ้าน่ะ ไม่จำเป็นก็บ้าแล้ว”

 

ข้าจะไม่ได้ไปยืนข้างเจ้าเหมือนเดิม....

เหมือนแต่ก่อน แต่ก่อนมานานมาแล้วอีกต่อไปแล้ว....

 

คอรัล....

 

นับแต่นี้ไป

ข้าจะตัดใจเสียที

 

“....ถ้าเกิดมีเจ้านี่ ทุกคนเขาจะได้รู้ว่าเจ้าเป็นหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกทอง”

 

ถึงไม่มีข้ายืนคอยเขม่นคนอื่น....

 

ทุกคนก็จะหลีกทางให้เจ้าด้วยความหวาดกลัวเอง

 

“...............ไม่เอานา ไม่เอาน่า เจ้าก็มายืนฮึ่มแฮ่ข้างหลังข้าหมือนเมื่อก่อนก็ได้ ยังไงๆ เจ้าเป็นจิ้งจอกที่ทำสัญญากับข้าไม่ใช่เหรอ....”

วงตาสีแดงฉานเงยขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งเหมือนกับพยายามจะอ้อนวอน แต่จิ้งจอกสีเงินตนนั้นกลับทำเพียงยิ้มฝืดๆให้

 

คอรัล....

เจ้ามันคนเอาแต่ใจ...

 

“...........เจ้ามีเวียร่าแล้วน่า”

 

href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_filelist.xml" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_themedata.thmx" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_colorschememapping.xml" />

 

“......”

คอรัลเงยหน้าของตัวเองขึ้น ก่อนที่จะใช้มือเชยใบหน้าของอีกฝ่ายขึ้นมามองหน้าตัวเอง แต่แล้วชายหนุ่มก็สวมกอดร่างนั้นเอาไว้แน่น

จิ้งจอกดาราเบื้องหน้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะที่ปิดตาลงแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายกอดเอาไว้อย่างนั้น

อยากจะรู้สึก....

รู้สึกถึงความอบอุ่นแบบนี้ให้มากกว่านี้ นานกว่านี้อีกซักนิด

 

“เวียร่าเป็นแค่เจ้าหญิงเท่านั้น.....ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้า.....”

ดวงตาสีแดงฉานปรือปิดลงอย่างช้าๆ ในขณะที่ปลายนิ้วนั้นค่อยๆกวักเกี่ยวปลายผมสีขาวเงินที่แสนสวยงามนั่น

 

“และข้าเพิ่งตัดสินใจว่าจะแยกตัวออกจากเวียร่าเองด้วย”

 

ลูเช่อุทานออกมาเบาๆทันทีทันควัน ก่อนที่จะดึงร่างของคอรัลออกแล้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่จิ้งจอกสีทองกกลับยิ้มทั้งๆที่สีหน้ายุ่งๆ

“ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะโกรธเรื่องนั้นมากขนาดนั้น.....”

ปลายนิ้วเรียวทัดเส้นผมสีขาวเงินไปด้านหลัง ก่นอที่จะจูบที่หน้าผากเบาๆเพื่อเป็นการขอโทษ โดยที่ลูเช่ยังคงงงจับต้นชนปลายไม่ถูกเหมือนเดิม

“.......โกรธ?

จิ้งจอกดาราอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ซึ่งคอรัลก็หัวเราะแห้งๆออกมา แล้วยิ้มเพื่อเป็นการกล่าวขอโทษเหมือนเดิม

“ก็....เรื่องที่ข้าให้เจ้าขึ้นมาเป็นอัศวินของเทพดารา ถ้าเกิดเจ้าไม่พอใจเจ้าก็บอกข้าสิ....อย่าหนีออกมาแบบคราวนี้อีกได้ไหม....”

 

ข้าพยายามขอร้องเวียร่ามานาน.....

กว่าที่เธอจะใจอ่อน

 

และยอมคุยกับเทพดาราให้

 

คอรัลโน้มใบหน้าก้มลง แล้วสะบัดปลายหางของตัวเองช้าๆเหมือนกับกำลังน้อยใจนิดๆ ในขณะท่ลูเช่ที่ยังคงงงๆนั้นก็มองเหมือนเดิม

“เรื่องอะไรน่ะ”

 

เทพดารา.....? อัศวินของเทพดารา....??

 

ตำแหน่งตำแหน่งเดียวกับคอรัลงั้นเหรอ

 

“........?

จิ้งจอกสีทองเงยหน้าขึ้นมา ก่อนที่จะเอียงคอพร้อมๆกับอุทานออกมาทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายดูท่าจะยังม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

คอรัลจ้องมองดวงตาสีเหลืองทองที่เหลือเพียงข้างเดียวนั่น ก่อนที่จะค่อยๆยันกายลุกขึ้นมานั่งดีๆหลังจากเห็นว่าดวงตาข้างนั้นไม่ได้มีประกายของความโกหกเลยแม้แต่น้อย

“คืองี้ ลูเช่.......ข้าอ้อนขอเวียร่าให้ไปขอให้เทพดารารับเจ้าเป็นอัศวินประจำตัว เพื่อให้เผ่าจิ้งจอกดาราของเจ้าอยู่อย่างปลอดภัยเหมือนกับจิ้งจอกทองอย่างพวกข้า”

“.......ข้าอยากให้เจ้ายืนอยู่ตำแหน่งเดียวกันกับข้า”

ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองคนเบื้องหน้าด้วยเนตรที่เจือไปด้วยประกายราบเรียบ ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะยกขึ้นแตะแก้มของคนเบื้องหน้าช้าๆ

“เหมือนกับที่ข้าเคยสัญญาเอาไว้....”

 

“ว่าไม่ว่านานเท่าไหร่ ข้าจะพาเจ้าขึ้นมายืนในตำแหน่งเดียวกันกับข้าให้ได้”

 

แต่แล้วคอรัลหัวเราะแห้งๆ

ราวกับมู้จะบอกขอโทษว่าอย่างไรดี

“แต่ข้าคิดว่าเจ้าลืมเรื่องนั้นไปแล้ว และก็โกรธเรื่องที่ข้าส่งเจ้าไปให้เทพดารา ข้าคิดว่าเจ้าคิดว่าข้าผลักไสเจ้าไปให้คนอื่นเพราะหมดประโยชน์แล้ว.....”

ดวงตาสีแดงฉานช้อนขึ้นมามองคนเบื้องหน้าอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่ชายหนุม่จะยิ้มและหัวเราะให้อย่างร่าเริง

 

 “ข้าขอโทษ”

 

คอรัลหลับตาลงแล้วท่าทีราเรียบ ก่อนที่จะดึงมือออกจากใบหน้าของลูเช่ที่ยังคงเจือไปด้วยความตกใจเหมือนเดิม ดวงตาสีเหลืองทองค่อยๆผ่อนลง แล้วจ้องมองจิ้งจอกเบื้องหน้าตนเองและพยายามจะพูดบางอย่างออกมา

แต่กลับไม่มีเสียงอะไรหลุดรอดออกมา

ทั้งๆที่คอของเขาก็ยังปกติดีแท้ๆ

 

“เจ้า......คงไม่ชอบหน้าข้าเท่าไหร่นัก”

 

 “ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้ว.....ที่เราอาจจะได้เจอกันแบบนี้....”

 

ของทุกชิ้นที่เจ้าให้ข้ามา เหมือนกับจะบอกให้ข้าก้าวเท้าออกไปจากตัวเจ้าเสียที ทั้งตราเผ่าจิ้งจอกทอง.....

ที่บอกให้ข้าไปยืนข้างเวียร่า

ทั้งสื้อคลุมสีขาวที่ไม่มีวันเปื้อนเลือดนั่นอีก....

เจ้าผลักให้ข้าออกไปลุยคนเดียวเองแล้ว....

 

ออกไปห้ำหั่นเพื่อตัวเอง และเพื่อเวียร่า

 

“ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้ว.....ที่ข้าจะมาเจอหน้าเจ้าอีก....”

 

หลังจากนี้ไป....

 

เจ้าจะผลักข้าออกก็ไม่เป็นไร

ถีบส่งก็ไม่เป็นไร....

 

“ขอโทษนะลูเช่”

 

ขอแค่ครั้งเดียว

ครั้งเดียวเท่านั้น

 

ปลายนิ้วเรียวค่อยๆแตะสัมผัสและไล้ลงไปบนริมฝีปากอย่างนุ่มนวล ก่อนที่จะดึงใบหน้านั้นเข้ามาใกล้

แล้วแนบริมฝีปากของตัวเองลงไป

ดวงตาสีเหลืองทองของจิ้งจอกดาราตนนั้นเบิกกว้างด้วยควาตกใจเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็แนบริมฝีปากลงมา ก่อนที่ใบหน้าสีขาวจะขึ้นสีเรื่อๆเล็กน้อยด้วยความอายที่พุ่งขึ้นมาทันทีทันควัน

ไม่มีการรุกเร้าอะไรมากกว่าความร้อนที่สัมผัสบนริมฝีปากอย่างนุ่มนวล แต่เพียงแค่นั้น สำหรับจิ้งจอกดาราตนนั้นก็ทำให้หน้าขึ้นสีได้อย่างง่ายดาย

คอรัลดึงใบหน้าตัวเองออก ก่อนที่จะไล้ปลายนิ้วโป้งไปบนริมฝีปากของอีกฝ่าย แล้วจ้องมองใบหน้าที่แดงซ่อนด้วยดวงตาราบเรียบ

 

“ลูเช่ ข้ารักเจ้า”




/> /> />

 

“.......”

เหมือนจะเป็น...

คำพูดง่ายๆที่ทำให้จิ้งจอกดาราตนนั้นช็อกสนิทไปได้ในทันที

 “......หา....!?

จิ้งจอกดารคนนั้นอุทานออกมาทันทีทันควัน แล้วจ้องมองคอรัลที่ยังคงยิ้มฝืดๆให้เหมือนกับจะเจือไปดว้ยความเศร้านิดๆ

ดวงตาสีเหลืองทองสั่นระริกเช่นเดียวกับริมฝีปากที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมา มือเรียวแตะลงบนปากของตัวเองด้วยท่าทีที่ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

ที่แน่ๆคือ เขาขอเรียงลำดับเรื่องทั้งหมดก่อน

“......ข้าอยากจะบอกแค่นี้แหละ......ขอโทษนะ”

คอรัลขยี้หัวของจิ้งจอกสีเงินเบื้องหน้านั่นแรงๆเพื่อเป็นการแทนคำขอโทษของตัวเอง ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังกลับเพื่อก้าวเท้าออกไป

แต่แล้วข้อมือของชายหนุ่มกลับถูกรั้งเอาไว้ด้วยมือของอีกฝ่าย

“......ด....เดี๋ยวสิ”

ลูเช่เงยหน้าขึ้นมาแล้วตีสีหน้ายุ่งเหมือนกับที่ตัวเองชอบทำปกติ แต่ด้วยใบหน้าแดงๆแบบนั้นมันก็ทำให้สีหน้าแบบนั้นแลดูตลกพิลึก

“........ตะกี้......เจ้าว่าอะไรนะ”

จิ้งจอกสีเงินหนุ่มลู่ใบหูเรียวลงแล้วพยายามถามออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ฟังดูแล้วเหมือนกับกำลังออดอ้อนนิดๆ ซึ่งคอรัลก็จ้องตอบกลับมา

“.....ข้าบอกว่าข้ารักเจ้า รักเจ้ามาก และเพิ่งรู้สึกตัวด้วย”

เจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองคนนั้นเพียงว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมๆกับทรุดลงชันเข่าตรงเบื้องหน้าของลูเช่ที่กำลังนั่งอยู่ แล้วค่อยๆใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ...

“........แต่....เจ้าไม่ชอบข้า เพราะงั้นข้าจะไม่ลำบากหรอก”

คอรัลฝืนยิ้มออกมาอย่างร่าเริงเหมือนเดิม ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นพร้อมๆกับหัวเราะเฝื่อนๆให้ส่งท้ายเหมือนเดิม

“เดี๋ยว-!

ลูเช่แทบจะอุทานออกมา ก่อนที่จะคว้าขอมือของอีกฝ่ายเอาไว้อีกครั้ง แล้วกระชากจนทำให้ร่างของจิ้งจอกหนุ่มล้มลงกองกับพื้น

ซวบ...

ร่างสีขาวล้มลงอย่างง่ายดายจนไม่น่าเชื่อ แต่นั่นก็เพราะว่าแรงที่กระชากนั่นมหาศาลมากเสียเหลือเกิน 

ลูเช่จับข้อมือของอีกฝ่ายเอาไว้แน่นแล้วขยับตัวขึ้นคร่อมทับร่างนั้นเอาไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายก้าวเท้าหนีไปไหนอีก

“......อ...อะไร??

คอรัลแทบจะอุทานออกมาทันทีที่จู่ๆก็โดนอีกฝ่ายกระชากลงมานอนจมกองใบไม้แบบนี้ แถมยังขึ้นมาคร่อมทับร่างของตัวเองเอาไว้อีกต่างหาก

“พูดอีกได้ไหม บอกทีสิ.....บอกข้าอีกทีสิ”

 

ซักร้อยครั้งก็ได้ พันครั้งก็ยิ่งดี....

แล้วบอกข้าด้วย ว่าข้าไม่ได้หูฟาดไป

 

คอรัลหัวเราะออกมา ก่อนที่จะกอดรอบคอของอีกฝ่ายแล้วดึงใบหน้านั้นลงมา

“........ข้าชอบเจ้า ชอบเส้นผมสีขาวเงินเหมือนกับสีของหิมะ เหมือนกับสีของแสงสว่าง ชอบดวงตาสีเหลืองทองแบบเดียวกับพระจันทร์”

“ข้าชอบเจ้า ชอบทุกอย่าง ทุกอย่างของเจ้า”

ปลายลิ้นร้อนแลบเลียริมฝีปากเบาๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะแนบลงไปพร้อมๆกับลิ้นร้อนๆที่รุรานเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่าย เกี่ยวรัดและดึงลิ้นของจิ้งจอกสีเงินเบื้องหน้า

เสียงครางเล็กๆหลุดรอดออกมาจากลำคอของจิ้งจอกดารา เหมือนกบัจะบอกว่าเจ้าตัวเริ่มหายใจไม่ออก ซึ่งคอรัลก็ยอมถอนริมฝีปากออกอย่างว่าง่าย

จิ้งจอกสีทองหัวเราะออกมา

“......ไม่เคยจูบหรือไง เจ้าน่ะ?

คอรัลเพียงว่าออกมาอย่างล้อเลียน ในขณะที่ลูเช่เอาปลายนิ้วเรียวแตะริมฝีปากแล้วพลันใบหน้าก็ขึ้นสีขึ้นมาหนักกว่าเดิมทันทีทันควัน

“เรื่อง.......ของข้าน่า”

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินคนนั้นบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วเบนสายตาหนีไปทางอื่น ซึ่งคอรัลที่ยังคงเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่นั้นก็ยันตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยการผลักมือของอีกฝ่ายที่กดตัวเองเอาไว้ออก

“........แล้ว...............ข้าขอถามหน่อยสิ ลูเช่”

คอรัลค่อยๆตีสีหน้าเครียดอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งจิ้งจอกดาราก็เลิกคิ้วเรียวของตัวเองขึ้นแล้วจ้องมองอีกฝ่ายอีกครั้ง

“ทำไมเจ้าถึงได้ออกมาจากหมู่บ้านโดยที่ไม่บอกกล่าวอะไรใครแบบนั้น....”

 

คนอื่นเขาเป็นห่วงเจ้ามากนะ.....

 

“อ๋อ....”

จิ้งจอกหนุ่มอุทานออกมา ก่อนที่จะขมวดคิ้วเรียวลงแล้วสีหน้ายุ่งยาก ชายหนุ่มเบนหน้าหนีด้วยท่าทีที่เหมือนกับกำลังอายๆ

“ก็.......ข....ข้าเข้าไปเจอ...........ตอนทีเวียร่าบอกชอบเจ้านี่น่า”

“แล้วเจ้าก็ตอบรับด้วย”

ลูเช่ว่าออกมาด้วยน้ำเสียงหวาดๆ ก่อนที่จะเหลือบสายตาขึ้นมามองคอรัลที่เงียบสนิทเหมือนกับกำลังอึ้งและพูดอะไรไม่ออก

“....อย่ามองอย่างนั้นสิ!!! ก็ทำไงได้ล่ะ ข้าชอบเจ้านี่น่า แล้วจะให้ข้าทนดูอะไรพรรคนั้นงั้นหรืออย่างไร คอรัล!!

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินตวาดออกมาทันทีทันควัน แต่กระนั้นคอรัลกลับยิ้มออกมาแล้วชักสีหน้าที่เจือไปด้วยความลำบากใจเท่านั้น

“เวียร่า......ไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่าน้องสาวของข้าหรอก....”

จิ้งจอกสีทองดึงร่างนั้นมากอดเอาไว้แน่น ก่อนที่จะแกล้งหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความขบขัน แต่ลูเช่กลับแยกเขีย้วด้วยความอายทันทีทันควัน

“ข้าไม่เชื่อ.....เจ้าน่ะอยู่กับเวียร่าตลอดไม่ใช่เลยหรือไง ตลอดสิบปี เข้าไม่เคยเดินทางไปหาข้าเองเลยซักครั้งหนึ่ง จะไม่ให้ข้าคิได้อย่างไรกันล่ะ......ว....ว่าเจ้าชอบเวียร่าน่ะ!!

“......ก็ชอบนะ แต่ชอบแบบน้องสาวเท่านั้นนั่นแหละ”

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เวียร่านิสัยเหมือนกับโลตัสนะ น่ารักมากเลยล่ะ เวลาอยู่ด้วยเหมือนกับได้เห็นโลตัสอยู่ข้างๆ.....ก็เลยเอ็นดูมากไปหน่อย”

หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกทองหัวเราะ

“ว่าแต่เจ้าหนีออกมาโดยที่ไม่บอกใครเพราะเรื่องนี้เองงั้นเหรอ.....น่าดีใจมากพอสมควรเหมือนกันเลยนะเนี่ย”

“บ้าเหรอ!

ลูเช่แยกเขี้ยวคำรามออกมาทันทีทันควัน

“ข้าแค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง และที่สำคัญ ข้าก็เอาจดหมายลางานออกเดินทางไปวางเอาไว้แล้วด้วย”

“.....เห~?

คอรัลอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงสูง

“ข้าไม่เห็นจดหมายพวกนั้นเลยนะ เจ้าเอาไปวางไว้ที่ไหน??

“ก็ที่เดิมที่ที่เจ้าใช้ทำงานนั่นแหละ”

ลูเช่บิดหูไปด้านหลังแล้วเถียงกลับทันทีทันควัน แต่คอรัลกลับกอดร่างนั้นเอาไว้แน่นกว่าเดิมด้วยความดีอกดีใจ

“........ข้าไม่เห็นจริงๆนะ”

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะพยายามนึกอย่างสุดความสามารถ แต่เขากลับนึกอะไรไม่ออกเลยแม้แต่น้อย ทำให้ลูเช่แยกเขี้ยวขุ่นๆออกมา

“เหอะ....”

“เอาน่า อย่างอนเลยนะ อย่างอนเลยนะ ข้ารับรองว่าจะกลับไปหาให้ได้ ถึงจะแค่เสี้ยวเดียวข้าก็จะหามันมาให้ได้เลยล่ะ!

คอรัลว่าพลางหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงเหมือนเดิม ซึ่งลูเช่ก็เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายอีกครั้งหนึ่งด้วยดวงตาราบเรียบ

ชายหนุ่มมองอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่แม้แต่จะกล่าวอะไรออกมา มองรอยยิ้มที่แสนจะบริสุทธิ์และเปี่ยมไปด้วยความดีใจนั่น

ก่อนที่จะยิ้มออกมา

 

มือเรียวแตะที่ปลายคางของจิ้งจอกทองตนนั้นเบาๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะแนบลงประทับไปอย่างนุ่มนวล

 

“ข้า.....รักเจ้าเช่นกัน......คอรัล”

 

ขอบคุณ.......

 

พระเจ้าเอ๋ยพระเจ้าเอ๋ย....

 

ที่ได้โปรดมอบนกน้อยนั่นบินเวียนกลับมาหาเขาอีกครั้ง

 

ดวงตาสีแดงฉานของจิ้งจอกทองตนนั้นเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่คอรัลจะค่อยๆหลับตาลงแล้วลิ้นรสสัมผัสที่เก้ๆกังๆของอีกฝ่าย

รอจนกระทั่งสิ่งนั้นจากไป....

เหลือเพียงร่องรอยความรู้สึกเอาไว้บนริมฝีปาก

 

“.........ลูเช่...”

 

พระเจ้าเอ๋ย ปิศาจเอ๋ยนรกเอ๋ย....

 

ข้าขอขอบคุณ....

ที่ทำให้ความเข้าใจผิดนี่หายไป

 

คอรัลครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะค่อยๆปรือดวงตาสีแดงฉานของตัวเองขึ้นมามองอีกฝ่าย

 

“เดี๋ยวกลับไป ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับเจ้ายาวเลยล่ะ....”

 

ทั้งเรื่องเวียร่า.....

ทั้งเรื่องของเจ้าที่หนีออกมาไม่มีกล่าวนั่น

 

และก็...

 

เรื่องของพวกเราหลังจากนี้ไปด้วย

 

 





บอกตามตรง= = ถ้าเกิดว่าพวกมันสองตัวพูดอย่างนี้ตั้งแต่ต้นนะ....

คนเขียนตกงานแน่นอน กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก



เอาเถอะ หลังจากนี้จะเข้าสู่เนื้อหาเล่มสาม cat's collapse การล่มสลายของเผ่าแมว

AFS สลับ LMO สองรอบ แล้วค่อยกลับมาเจอFMR นะจ๊ะ~^^ 

พรุ่งนี้เจอกับAFSจ๊ะ!

913 ความคิดเห็น

  1. #736 Wh!te [S]ky (@lovelykids) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2552 / 15:31
    My God!!!

    นี่มันชายกะชายนะท่าน!!!(หรือว่าเป็นอย่างอื่น???)

    ...(แบบว่า พูดไม่ออกอะ)
    #736
    0
  2. #543 j.a. (@jaaeui) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2552 / 19:42
    รอเรทอยู่นะคะพี่มิซ

    สู้ๆ(อัพไวๆน่อ)

    รอเรื่องเฟทด้วย

    อยากรู้ตอนต่อไปเร็วๆค่ะ
    #543
    0
  3. #542 karmdodcom (@karmdodcom) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2552 / 21:01
    จ๊ากกก
    ลูเช่
    เจ้าช่างทุ่มมากๆๆ 
    ตอนแรกงง เอ๊ะ ไฉนลูเช่ตาบอดได้หว่า
    อ่านไปจนจบ อ้อ ลูเช่รักคอรัลที่สุด...พระเจ้า..ความรักทำได้ทุกอย่างจิงๆแฮะ

    อัพด่วนจ้า เอาเรื่องนี้แหละ
    #542
    0
  4. #541 lacuxan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2552 / 12:54
    (หรี่ตา) ไม่ได้เข้ามาไม่นาน....(ซะเมื่อไหร่เล่า!!ตั้งนานต่างหาก...////)



    ลูเช่ตาบอด!!!! (=o=) ทำไมถึงเป็นเยี่ยงนี้...งานนี้คอรัลต้องหาทางช่วยน้า~



    แต่ว่า...ลงสวีทเข้าใจกันอย่างนี้..มันก็คุ้มน่า~ (โดนตาสีแดงๆ ปราดมองมาอย่างดุๆ)(me : (==) ...)



    ว่าแต่ว่า...งานนี้เวียร่าจะยอมง่ายเรอะนั่น ไหนจะบราคอนโลตัสอีก (ใครบราคอน???)



    อยากให้หวานๆ กันอย่างนี้ต่อ...แต่ท่านมิซาคงยอม (หรอกมั้ง) hu hu hu

    #541
    0
  5. #540 The Spirit (@minnist) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2552 / 20:46
    ฮือออในที่สุด T^T

    ดีใจจนอยากร้องไห้เลยง่ะ

    ลุ้นมาตั้งนานแว้ววว ~

    ปล.ไม่อยากให้เช่ตาบอดอ่ะ TT_TT

    วอนไรเตอร์ช่วยให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมไปป่ะ??

    น้า เค้าขอร้องง T^T
    #540
    0
  6. #539 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 02:00
    ในที่สุดดดด T^T~ มันก็ได้รักกันซะที
    Coral x Luche XD~~~ 555+

    เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆ เช่น่ารักมากๆเลยตอนนี้ รัลๆก็ช่าง...เฮ้อออออ น่ารัก
    โฮกกกกกก
    #539
    0
  7. #538 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2552 / 22:47
    โฮกกกกก

    พูดออกไปแล้ว!!!
    เช่!!!! นาย

    พูดออกไปสิ จะได้อยู่ด้วยกันไง อ้ากกกกๆ

    แงงงงง

    อื้อ ตอนนี้ก็ลองวาดแบบตั้งๆอยู่ค่ะ เพราะปกติแล้วเราต้องเป็นแบบร่างเร็วๆ
    เพราะเดี๋ยวหมดฟิลน่ะค่ะ แล้วมันจะวาดไม่ออก 55+ ^ ^
    #538
    0
  8. #537 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2552 / 02:19
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ทำไมเช่ถึงทำอย่างนี้

    ทำไมต้องพยายามเพื่อคอรัลมากถึงขนาดนี้ ทำไม ทำไม!!!!!!

    ฮืออออ....

    เปลี่ยนเรื่องๆ
    เราจะพยายามค่ะ เราแค่อยากลองวาดรูปแบบต่างๆดูเท่านั้นเอง ค่าตอบแทนไม่เป็นเรื่องอยู่แล้ว
    อืม.....คงต้องหาไอเดียแปลกๆมาวาดดูนะคะ จะลองดูค่ะ ^ ^

    ว่าแต่ คิดถึงอะไรเหรอคะ???เห็นไปโพสในIDของเราน่ะค่ะ
    #537
    0
  9. #536 TONNAM' (@tonnamro) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2552 / 19:53
    แง้ T^TT !
    อยากฆ่าเวียร่าทิ้งงงงงง
    (ได้ข่าวว่าเวียร่าตายไม่ได้ - -)


    หยองงงงอะ
    ตาเซ่มาเป็นสร้อยยย > <
    เซ่เอาหัวใจมาทำเป็นสร้อยยให้เค้าก้ได้น้า เอิ้กกกกกก

    #536
    0
  10. #535 คนถูกสาป (@kazuki111) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2552 / 20:43
    อ้ากกกก ทำไมมมมมมม
    ตาลูเซ่เป็นอะไรไปทำไรกะลูกตามาหาาาาาาา
    ตารัลใจหายตกไปอยู่ตาตุ่มแล้ว
    #535
    0
  11. #534 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2552 / 19:11
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    เช่!!!! นายไปทำอะไรมาฮะ ทำไมถึงเป็นแบบนั้น
    รู้มั้ยรัลๆใจเสียนะ
    #534
    0
  12. #533 D_Eriz (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2552 / 14:59
    มันเอาตาตัวเองไปทำอะไรน่ะ อย่าบอกนะว่าไปประยุกต์กะขนหมาป่าหิมะ(ที่ถลกมาอย่างซาดิสต์สุดๆ....)เพื่อเป็นของขวัญน่ะ!!!! =[]=!!!



    จะว่าเป็นของแสดงถึงหัวหน้าให้รัลๆก็ไม่น่าใช่.....



    เอาว่าง่ายๆ มาต่อไวๆซร้า~!!!!!!
    #533
    0
  13. #532 TONNAM' (@tonnamro) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2552 / 10:16
    กรี้ดดดดดดดดดด !
    ทำไมเซ่ตาบอดดดอะ :[
    #532
    0