"FAKE" Moon Rising จันทราล่มสลาย

ตอนที่ 36 : Part 15 : You only

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 พ.ค. 52

href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_filelist.xml" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_themedata.thmx" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_colorschememapping.xml" />

Part 15 : You only

 

ถ้าเกิดมีภาษาแล้วไม่ใช้พูดสื่อสารให้มันมีประโยชน์ล่ะก็....

 

สู้ไม่มีเสียดีกว่า

 

“...........อื้อ....เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยคุยดีกว่า ข้าอยากนอนแล้วแหละ”

 

แล้วพอกลับมาถึงบ้าน....

ไอ้จิ้งจอกสีทองตนนั้นก็เดินฉับๆเข้าไปในบ้านทันทีทันควัน ถอดเสื้อเปลี่ยนเสื้ออะไรต่อมิอะไรไม่รู้อย่างรวดเร็ว แล้วหลังจากนั้นไม่นานเท่าไหร่กระมังถึงได้ขึ้นไปนอน

ทิ้งให้จิ้งจอกสีขาวอีกตัวที่เดินตามกลับมาได้แต่มอง

บ้านทุกอย่างผ่านไปสามเดือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย แถมยังไม่มีการแตะต้องจนเหมือนกับจะมีฝุ่นจับหน่อยๆด้วย

ดวงตาสีเหลืองทองกวาดสายตามองไปโดยรอบ ก่อนที่จะถอนหายใจยาวออกมาแล้วเริ่มปลดเสื้อคลุมเครื่องกรับยศนานาของตัวเองลงวางเอาไว้ในที่ที่มันควรทีล่ะชิ้น

ชายหนุ่มมองภาพในกระจกของตัวเองที่มอมแมมจนดูแทบไม่ได้ ก่อนจะเดินยาวๆแล้วไปหาน้ำล้างตัวซักหน่อยเอาให้เศษดินพวกนี้หายไปให้หมดตามแบบที่พวกมนุษย์เรียกกันว่าอาบน้ำ ซึ่งความจริงเขาก็ไม่ได้ชอบเท่าไหร่นัก...

แต่มันก็สบายดี

จิ้งจอกหนุ่มสะบัดหัวเล็กน้อยแล้วเดินเข้ามาในบ้านหาผ้าเช็ดๆเอาแค่พอแห้ง ก่อนที่จะเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง

ก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดยุ่ง

“.......”

รอบห้องเงียบสนิทและมืดเหมือนดั่งที่เคยเป็นทุกอย่าง เครื่องเรือนอะไรก็วางเอาไว้เหมือนกับปกติโดยที่ไม่มีใครแตะต้อง

ปัญหาน่ะ....

มันอยู่ที่....

“คอรัล!! ทำไมเจ้ามานอนเตียงข้า หา!!?

เสียงตวาดดังลั่นพร้อมๆกับผ้าห่มที่ถูกกระชากออกอย่างรุนแรงทันทีทันควันซึ่งมันก็ทำให้จิ้งจอกสีทองที่หลับไปแล้วลืมตาตื่นขึ้นมาได้แทบจะในทันที....

ดวงตีแดงฉานค่อยๆปรือขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนที่เจ้าตัวจะอ้าปากหาวแล้วพลิกตัวหนีโดยที่กอดหางของตัวเองเอาไว้แทนผ้าห่มเมื่อครู่นี้ แถม...ดูเหมือนจะมีกระต่ายตัวกลมๆนอนอยู่ข้างๆด้วย และคงถูกคว้ามากอแทนหมอนข้างไปแล้วอีกต่างหาก

“คอรัล!!!

ลูเช่ตวาดลั่นอีกครั้งซึ่งคราวนี้มันก็ทำให้จิ้งจอกสีทองตนั้นลู่ใบหูเรียวลงแล้วเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ตวาดตัวเองได้เล็กน้อย

“.......อ่า ลูเช่อรุณสวัสดิ์ เช้าแล้วเหรอ?

ปลายหางสีเหลืองทองสะบัดเล็กน้อยด้วยความไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก แต่พอเหลือบสายตามองรอบด้านที่ยังมืดอยู่ชายหนุ่มก็เอียงคอ

อีกยอย่าง

เขาเพิ่งนอนไปได้แปบเดียวเองนี่.....?

“......ปลุกทำไมกลางดึกล่ะ ข้าบอกแล้วนว่าข้าจะขอนอนก่อน”

“อยากนอนก็นอนไป แต่ปัญหาคือทำไมที่ที่เจ้านอนมันต้องเป็นเตียงข้า หา!?

ลูเช่ขมวดคิ้วเรียวแล้วขึ้นเสียงว่าอีกฝ่ายอีกครั้ง แต่คอรัลกลับอ้าปากหาวแล้วเอื้อมมือมาคว้าผ้าห่มที่อีกฝ่ายดึงออกไปมา

“ช่วยไม่ได้นี่.....”

น้ำเสียงงัวเงียตอบกลับ

“ที่นอนข้ามีแต่กลิ่นเจ้านี่น่า แล้วมีแต่กลิ่นเจ้าแบบนั้นใครจะไปนอนลง.....ถึงข้าจะความคิดแบบพวกมนุษย์สูง แต่เรื่องอาณาเขตแบบนี้ข้าก็ไม่ไหวน่า....ลูเช่”

“.....”

ใบหูเรียวของจิ้งจอกดาราลู่ลงทันทีทันควัน ก่อนที่ชายหนุ่มจะค่อยๆหลับตาลงเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง

ยอมรับความจริง.... เพราะหากบอกตามตรง.....

ตั้งแต่ตอนที่คอรัลออกจากบ้านนี้ไป เขาก็นอนเตียงของคอรัลแทน เพราะงั้นถ้าเกิดมันจะมีกลิ่นเขาติดอยู่มันก็ไม่แปลก

แต่เตียงนี้เขาไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่นัก....

“แต่นี่เตียงข้านะ”

“.......”

คอรัลเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย ก่อนที่จะกลิ้งตัวออกมาริมๆเตียงเล็กน้อย

“แบ่งกันคนล่ะครึ่งแล้วกัน.....ข้านอนล่ะ”

คอรัลตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบลอๆยุ่งๆจนฟังไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม ก่อนที่จะสะบัดผ้าห่มที่ตัวเองแย่งคืนมาได้แล้วนอนไปตามปกติ

ลูเช่ชักสีหน้ากับความเอาแต่ใจของอีกฝ่ายที่ไม่ค่อยแสดงให้เห็นเท่าไหร่นัก แต่ดูจากสีหน้าและท่าทางทั้งหมด....

คงเพลียอยู่ไม่ใช่น้อยๆนั่นแหละนะ...

นึกสภาพคนที่ตามหาเขาดยที่หลับแค่แปบๆหรือว่าพักผ่อนแค่นิดเดียว แถมยังไม่เต็มที่เพระว่าความกังวล.....อาจจะฝันร้ายหรือว่านอนไม่พออะไรก็ช่าง แต่การที่ทำแบบนั้นทั้งๆที่ต้องเดินทางไปเรื่อยๆมันก็ไม่ได้ต่างจากการทำร้ายร่างกายตัวเองทางอ้อมหรอก

ถ้างั้น....

เขาจะไม่คิดมากเรื่องที่อีกฝ่ายแย่งที่นอนเขาแล้วกัน

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินถอนหายใจยาวออกมา ก่อนที่จะค่อยๆทิ้งตัวลงนอนแล้วแบ่งผ้าห่มผืนยาวคลุมร่างของตัวเอง

ดวงตาสีเหลืองทองมองคนที่กำลังหลับสนิทคนนั้นด้วยเนตรเพียงข้างเดียว ก่อนที่จะแตะที่ตาด้านขวาที่ตัวเองตัดสินใจควักออกมาเพื่อทำตราอันนั้น

 

“......ตาข้างนั้น......เจ็บหรือเปล่า?

 

แล้วไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...

คนที่นอนข้างๆนั้นก็จับที่ข้อมือของเขาเอาไว้แล้วจ้องมองมาด้วยเนตรสีแดงฉานที่เหมือนกับอัญมณีสีอาทิตย์

เนตรที่เขาหลงใหล

“.....ไม่เจ็บหรอก แผลหายหมดแล้ว”

ลูเช่หลับตาลงแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบทันทีที่ได้ห็นเนตรสีแดงฉานนั่นที่สั่นไหวด้วยความรู้สึกกังวลและรู้สึกผิด

จิ้งจอกสีเงินพลิกตัวกลับมา ก่อนที่จะมองหน้าของคนที่นอนอยู่ข้างๆนั่นซึ่งกำลังมองมาด้วยเนตรที่เจือไปด้วยความเป็นห่วง

แต่ก็ยังฝืนยิ้มให้เหมือนเดิม

“......ข้าขอโทษนะ........”

ไม่รู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไหร่ที่อีกฝ่ายพูดออกมาอย่างนั้น ทั้งๆที่ความจริงเจ้าตัวก็ไม่ได้ผิดอะไรเลยแม้แต่น้อย

ความผิดคือความเอาแต่ใจของเขาที่ออกมาต่างหาก....

เขาต่างหากคือคนผิด

“.....อย่าพูดอีกนะ”

ดวงตาสีเหลืองทองข้างเดียวนั่นเจือไปด้วยประกายกร้าว ก่อนที่มันจะปิดลงด้วยท่าทีที่เหมือนกับกำลังงอนๆปนรำคาญ

“เจ้าไม่ผิดซักนิด....”

“หรือถ้าเกิดผิดข้าก็ยกโทษให้แล้ว”

ลูเช่บ่นงึมงำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยสีหน้ายุ่งยาก แต่เพียงแค่นั้นมันก็สามรถทำให้คอรัลยิ้มกว้างออกมามากกว่าเดิมได้ทันที

“.......ฮะ....ๆ หน้าเจ้าตอนนี้น่ารักดีน้า”

คอรัลว่าออกมาอย่างร่าเริงแล้วสะบัดปลายหางของตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่จะทัดเส้นผมที่ชื้นด้วยน้ำเพราะยังเช็ดไม่แห้งขึ้นไปทัดที่ใบหูของอีกฝ่าย

“.......นั่นไม่ใช่คำชมนะ”

ลูเช่แยกเขี้ยวใส่ทันทีทันควัน ก่อนที่จะสะบัดปลายหางแล้วหันหน้าหนีไปอีกทางหนึ่งแล้วซุกใบหน้าลงกับหมอนพร้อมๆกับลู่ใบหูเรียวลง

“.....หึ”

คอรัลหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง

ก่อนที่จะลบเหลือนรอยยิ้มออกไปจากใบหน้าของตัวเอง

“จริงสินะ......เรื่องที่เจ้าจะเป็นอัศวินของเทพดารา........”

น้ำเสียงที่เคยล้อเล่นเสมอแปรเปลี่ยนกลาเป็นน้ำเสียงจริงจังในบัดดลเมื่อวกกลับเข้ามาเรื่องงานที่แสนเคร่งเครียดและน่าเบื่อ

 “....เจ้าจะยอมรับหรือเปล่า.... ถ้าเกิดว่ายอมรับแล้วข้าว่าเผ่าจิ้งจอกดาราของเจ้าคงไม่มีใครแตะเหมือนกับจิ้งจอกทองของพวกข้าแน่นอน.....”

ใบหูสีเงินสบัดนิดๆทันทีที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนที่ปลายหางนั่นจะขยับให้ได้น้อยที่สุดเพื่อปกปิดความหงุดหงิด

“ไหนตะกี้เจ้าบอกข้าว่าเจ้าง่วงไม่ใช่เหรอ ง่วงมากก็นอนต่อไปเลยสิ”

จิ้งจอกเงินหันกลับมาแยกเขี้ยวใส่ทัทีทันควัน แต่อีกฝ่ายกลับจ้องกลับมาด้วยดวงตาสีแดงฉานที่จริงจังและบอกว่าไม่ได้ล้อเล่น หรือว่ายกขึ้นมาพูดเพื่อฆ่าเวลา

ซึ่งมันก็ทำให้ลูเช่พ่นลมหายใจออกมาหนักๆ แล้วดึงผ้าห่มทั้งหมดไปเป้นของตัวเองพร้อมๆกันหันหน้าหนีจนทำเอาคอรัลอุทานทันที

 

“ข้า ไม่ มี วัน รับ ตำ แหน่ง พรรค นั้น!!

/> /> />

 

หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกดาราคำรามลั่นออกมาทันทีทันควัน แล้วซุกใบหน้าลงกับหมอนด้วยท่าทีที่เหมือนกับกำลังหงุดหงิดอยู่

แต่มันก็จริงๆนั่นแหละนะ

“ทำไมล่ะ?

คอรัลยันตัวลุกขึ้นแล้วพยายามมองหน้าของอีกฝ่ายที่ซุกกับหมอน แต่เจ้าตัวนอกจากสะบัดหางแรงๆด้วยความหงุดหงิดแล้วเขาก็ไม่เห็นอะรอย่างอื่นเลย

“ลูเช่ หันกลับมาพูดกันดีๆก่อน นี่เจ้าไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ”

คอรัลว่าออกมาด้วยน้ำเสยีงขุ่นๆ ก่อนที่จะมองท่าทีของอีกฝ่ายที่ดูเหมือว่าจะไม่มีความคิดที่จะขยับเลยแม้แต่น้อย

“ลูเช่!!

!!!

คอรัลตวาดลั่นพร้อมๆกับกรชากมือของอีกฝ่ายบังคับให้พลิกตัวกลับมานอนหงาย ก่นอที่จะจับข้อมือทั้งสองข้างนั้นเอาไว้แน่นไม่ให้อีกฝ่ายหันหน้าหรือว่ากลิ้งหนีได้อีก

“ฟังนะ ลูเช่!!

ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงจนเรียวเล็กด้วยความหงุดหงิด เช่นเดียวกับใบหูเรียวที่บิดไปด้านหลังด้วยความหงุหงิดกับท่าทีของอีกฝ่าย ในขณะที่ลูเช่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าวขึ้นสีเรื่อหน่อยๆแต่มันก็หายไปอย่างรดวเร็ว

“.....ถ้าเกิดว่าเจ้าขึ้นเป็นอัศวินของเทพดารา เจ้าก็น่าจะรู้ไม่ใช่หรือว่าอะไรตๆมันก็จะดีขึ้นเอง ทั้งฐานะของเผ่าจิ้งจอกดาราของเจ้า และก็ฐานะของเจ้าเอง”

 

ข้าพยายาม พยายาม

เพื่อไม่ให้กลายเป็นคนเนรคุณที่ทิ้งเจ้า....

เจ้าซึ่งเป็นคนชักพาข้าขึ้นมาเป็นหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกทอง....

 

“ปล่อย!!

ลูเช่แยกเขี้ยวทันทีทันควัน ก่อนที่จะพยายามสะบัดมือของตัวเองออกอย่างสุดความสามารถ แต่แรงที่กดลงมานั่นก็มีมากกว่าที่เขาจะสะบัดออกไปได้

“ฟังสิ แล้วเข้าใจหน่อย ลูเช่!!

 

ข้าพยายามเพื่อไม่ให้เจ้าเกลียดข้า

 

เพื่อให้เจ้าได้ยืนเคียงข้างข้าอย่างสง่างาม

ด้วยความภาคภูมิใจเหมือนเดิม

 

“ข้าไม่สนอะไรทั้งนั้น!! ใม่ฟังอะไรด้วย”

ใบหูสีขาวเงินนั่นลู่ลงจนแทบแนบใบหน้าพร้อมๆกับเสียงตวาดลั่นที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากด้วยความหงุดหงิด

ทั้งๆที่รู้ว่าดิ้นไม่ได้ผลยังไง

แต่เขาก็ยังคงพยายามดึงมือให้เป็นอิสระทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองไม่มีทางสู้แรงของอีกฝ่ายได้เลยแม้แต่น้อย....

“....ลูเช่ เจ้าไม่ใช่คนไร้เหตุผลนี่!! บอกเหตุผลข้ามาทีสิ!!

 

ทำไม...

เจ้าคิดว่าตำแหน่งนี้มันไม่ดีตรงไหนกัน.....

 

“เจ้าไม่ฟังข้าเองนั่นแหละ!!

ลูเช่เงยหน้าแล้วแยกครางในลำคอด้วยน้ำเสียงเบาๆที่เหมือนกับกำลังขู่อีกฝ่ายอยู่ ซึ่งนั่นก็ทำให้คอรัลเงยหน้าขึ้นแล้วก้มหน้าลง

จิ้งจอกดาราสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ข้าบอกแล้วนะคอรัล!! ข้าจะไม่มีเจ้านายคนอื่นคนไหนอีก นอก จาก หัว หน้า เผ่า จิ้ง จอก ทอง เท่า นั้น!!

 

เจ้านายคนที่ข้าไม่ได้เลือกเอง

เจ้านายคนที่ข้าไม่รู้จัก

 

ใครจะไปยอมรับลง

 

ลูเช่ระเบิดเสียงตวาดลั่นออกมาด้วยสีหน้าที่ขึ้นเรื่อด้วยความอายและความโกรธ ก่อนที่จะจ้องมองอีกฝ่าย

“ทำไมล่ะลูเช่....เทพดาราไม่ใช่คนเลวร้ายหรอกนะ”

คอรัลลู่ใบหูลงด้วยท่าทีที่ดูแล้วราวกบลูกหมาตัวน้อยๆที่ถูกดุเมื่อตัวเองทำอะไรบางอย่างผิดพลาดลงไป

“แล้วก็.....”

ใบหน้าของหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกทองเบนลง

 

“เจ้าจะได้ขึ้นมายืนข้างข้าได้เหมือนเดิมด้วย.....”

 

ในฐานะของคนที่มีตำแน่งและยศเท่าเทียมกัน.....

 

“.......”

ลูเชเงียบเสียงลงแล้วจ้องมองคนเบื้องหน้าที่ปลุดปากพูดคำพูดแบบเดิมออกมา ซึ่งนั่นก็ทำให้หัวห้าเผ่าจิ้งอจกดาราครางออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ

“อย่าบอกนะ ว่าเจ้ายังอยากให้ข้าขึ้นไปยืนตำแหน่งเดียวกับเจ้าน่ะ คอรัล?

ดวงตาสีแดงเหลือบขึ้นมามอง

“ข้าบอกไปตั้งแต่ต้นแล้วนี่ ตั้งแต่ตอนที่เราเจอกันแล้วด้วย”

“.....”

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินถอดถอนหายใจออกมาหนักๆด้วยความเหนื่อยหน่ายใจเป็นที่สุด ก่อนที่จะจ้งอมองดวงตาสีแดงของอีกฝ่าย

 

“ข้าไม่เอา”

 

แม้จะเขาใจเหตุผลแล้ว...

แต่จิ้งจอกสีเงินตนนั้นก็ยังปฏิเสธเหมือนเดิม

“ลูเช่.....มีเหตุมีผลหน่อยสิ”

คอรัลลู่ใบหูลงมากกว่าเดิมด้ยควาเมหนื่อยหน่ายใจ พลางจ้องมองคนเบื้องหน้าตัวเองที่เม้มริมฝีปากแน่น

แล้วจ้องตอบกลับมาด้วยประกายตากร้าว

“ข้าไม่เอา ข้ามีเหตุผลของข้าดีแล้ว”

 “ฟังนะคอรัล

ลูเช่ลั่นวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ในขณะที่คอรัลก็จ้องมองตอบกลับมาด้วยสีหน้าจริงจังไม่แพ้กัน

“ถ้าเกิดอยากให้เผ่าจิ้งจอกดาราของพวกข้าปลอดภัย เจ้าก็ใช้อำนาจของเจ้าเอง ไม่ต้องไปพึ่งอำนาจของคนอื่น”

ดวงตาสีเหลืองทองคู่นั้นจ้องลึกลงไปในเนตรสีแดงฉานของอีกฝ่าย

มือเรียวที่ถูกกดเอาไว้กระชากแขนเสื้อของอีกฝ่าย ก่อนที่ลูเช่จะเชิดใบหน้าขึ้นแล้วมองอีกฝ่ายในระยะประชิด

“ทำให้ทุกคนกลัวสิ!! ทำให้ทุกคนหวาดเกรงสิ เจ้าทำได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอไง คอรัล เจ้าทำได้อยู่แล้ว!!

 

“แล้วใช้ความกลัวนั่นเป็นเกราะป้องกันพวกข้า......”

 

เจ้าทำได้....

เพราะข้ารู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น...

 

เจ้าคือคนที่สามารถป้องกันพวกข้าได้

 

 

เจ้าคือคนที่สามารถดูแลทุกคนได้ด้วยการปกครองของเจ้าเอง

 

“ข้าไม่ยอมรับใครเป็นเจ้านายทั้งนั้น ข้าจะมีเจ้านายแค่คนเดียวเท่านั้น!!

นี่คือเกียรติ์ และศักดิ์ศรีของข้า

ดวงตาสีแดงฉานพลันเบิกกกว้าง ด้วยวาจาที่หนักแน่นและสุดแสนจะตรงไปตรงมาของจิ้งจอกสีเงินเบื้องหน้านั่น

“ถ้าเกิดอยากให้พวกพ้องของข้าปลอดภัย......”

ลูเช่ค่อยๆสงบเสียงของตัวเองลง เป็นเสียงแผ่วเบาสั่นๆที่ฟังดูแล้วราวกับกำลังอ้อนวอน

 

ลงมาซะ

 

จากหอคอยแห่งจันทรา

ของเทพธิดาที่สูงส่งที่เจ้าใช้เป็นเครื่องมือเพื่อปกป้องเพื่อนพ้องของตัวเอง....

 

“เจ้าก็อย่าใช้อำนาจของคนอื่น”

 

เลิกซะ

 

การทำร้ายเวียร่า

การทำร้ายเทพธิดาคนนั้นที่เจ้าทำมาเสมอนั่น

จิ้งจอกสีทองหน่มค่อยๆปล่อยมือของอีกฝ่ายออก แล้วนั่งลง ในขณะที่ลูเช่ใช้ปลายนิ้วแตะที่ใต้ตาของจิ้งจอกสีทองตนนั้นเบาๆ

“คอรัล....เจ้ามีดวงตาสีแดง”

 

มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของความอัปมงคล

 

มันคืออำนาจ

อำนาจที่ซาตานจากนรกประทานให้เจ้ามา....

 

“ใช้มันสิ คอรัล”

 

ต่อให้เลือดนองแผ่นดิน

สูงขึ้นท่วมหัวจนไม่อาจหายใจ เฉกเช่นเดียวกับผืนน้ำที่อยู่ในเวิ้งมหาสมุทร

 

“ใช้มันปกป้องข้า ปกป้องพวกพ้องพี่น้องของข้า”

 

ประกาศอำนาจของเจ้าให้สวะพวกนั้นได้เห็น....

 

“.....เจ้ายืนด้วยตัวเองได้....ข้าก็ยืนได้.....”

 

ถ้าเกิดเจ้ากล้าพอที่จะกางกรงเล็บออก

ถ้าเกิดเจ้ากล้าพอที่จะถอดพันธนาการที่ตรึงปากของเจ้าออก

 

“เราไม่จำเป็นต้องไปก้มหัวให้ใครเพื่อให้คนไหนสร้างกรงขึ้นมาปกป้องพวกเราเอง คอรัล”

 

จะไม่มีอะไรในโลกที่เป็นศัตรูเจ้า

 

“........ข้าจะยกทุกอย่างของเผ่าข้าเป็นข้อตอบแทนให้.....”

ปลายนิ้วเรียวค่อยๆลากไล้มาตาแก้มของอีกฝ่ายอย่างนุ่นวล ก่อนที่มันจะหยุดลงเมื่ออีกฝ่ายจับมือนั้นเอาไว้แน่น

“เจ้าจงใช้อำนาจของเจ้าปกป้องพวกข้า”

 

ข้าไม่ต้องการมือของใครที่เข้ามาปกป้องข้าเอาไว้

 

นอกจากมือของเจ้า

 

“คนที่จะดูแลข้ากับพวกพ้องของข้าได้ ข้าเลือกแล้วว่าจะต้องเป็นเจ้าเท่านั้น”

 

เจ้าของเรือนผมสีขาวเงินคนนั้นขมวดคิ้วเรียวแล้วประกาศออกมาอย่างหนักแน่นด้วยความตรงไปตรงมาโดยที่ไม่มีปิดบังอะไรเหมือนดั่งเคย

ดั่งที่เป็นมา และจะเป็นตลอดไป

“.......ลูเช่”

คอรัลจับมือของอีกฝ่ายที่ยกขึ้นมานั่นแนบกับใบหน้าของตัวเอง ประคองเอาไว้ด้วยทั้งสองมือราวกับเป็นของที่มีค่ายิ่ง

เลอค่า...

เพราะมือนี้

คือมือข้างที่ยื่นมาแล้วฉุดเขาออกมาจากความมืดมิด

 

“มันเป็นเหมือนกับกฏการเลือกคู่ทำสัญญาของเผ่าจิ้งจอกดารานั่นแหละ พวกเราจะเลือกเอาคนที่สามารถปกป้องพวกเราได้.....”

 

เพราะพวกเรามีเขี้ยวเล็บ

แต่ก็ไม่คมพอที่จะสังหารใครได้

 

“ข้าเลือกเจ้า!

 

เจ้าเข้าใจไหม

ว่ามันหมายความว่าอย่างไร

 

“เพราะงั้น เจ้าต้องปกป้องข้า ด้วยอำนาจของเจ้าเอง!!!



href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_filelist.xml" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_themedata.thmx" /> href="file:///C:\DOCUME~1\User\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_colorschememapping.xml" />

 

อำนาจของเจ้าเท่านั้นเองด้วย

 

“...........ข้า....เข้าใจแล้ว”

คอรัลไซร้แก้มกับมือของอีกฝ่ายนั้น สัมผัสถึงความอบอุ่นที่ได้รับ ในขณะที่ลูเช่หน้าขึ้นสีแดงเรื่อๆขึ้นมาเล็กน้อย

“ขอบคุณมาก....”

ที่เลือกข้า

คอรัลยิ้มบางๆออกบนใบหน้าด้วยสีหน้าท่เต็มไปด้วยความดีใจอย่างที่ไม่ได้เสแสร้งเหมือนเคย ซึ่งลูเช่ก็พ่นลมหายใจออกมาหนักๆ

“.....ฮึ!

ชายหนุ่มเบนหน้าหนี แล้วพยายามจะกลิ้งตัวหลบ แต่ถ้าเกิดไม่ติดว่าอีกฝ่ายนั่งทับอยู่บนร่างของเขาเองนั่นแหละนะ แถมยังดึงมือของเขาไปเสียอีก

เพราะงั้นเขาเลยทำได้แต่เหล่สายตาออกไปมองด้านนอก มองดวงจันทร์ที่ขึ้นหายไปกลางฟ้าแล้วก่อนที่จะเบนสายตากลับมา

ลูเช่หลับตาลงชั่วครู่

ก่นอที่จะยิ้มกว้างอออกมา

 

happy birthday สุขสันต์ วันนี้แล้วสินะ วันเกิดเจ้าน่ะ....”

 

“อื้อ? เที่ยงคืนพอดีเลยแหะ”

คอรัลอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาสีแดงฉานเหลือบออกไปมองด้านนอกเพียงเล็กน้อยเพื่อดูว่ายามนี้เป็นยามอะไรแล้ว ก่อนที่จะหัวเราะออกมาอย่างนุ่มนวล

“.......ขอบคุณมาก”

 

ของขวัญ

และความเชื่อใจที่เจ้ามอบให้ข้า

 

“.....ของขวัญของเจ้าคราวนี้ ใหญ่มาก......”

 

ขอบคุณ

คำสัญญาที่จะมอบที่อยู่ให้ข้านั้นเป็นจริงแล้ว.....

 

“เจ้าเป็นคนรักษาสัญญาจริงๆ......”

 

เจ้ามอบที่อยู่ให้ข้าแล้ว....

ไม่ว่าจะที่ไหน....

 

ตอนนี้

 

ข้าสามารถยืนอยู่ท่ามกลางพี่น้องมากมายได้อีกครั้ง

 

“ขอบคุณ.....ขอบคุณ”

ปลายหางสีเหลืองทองฟูฟ่องสะบัดเล็กน้อย ก่อนที่จิ้งจอกหนุ่มจะล้มตัวลงนอนทับร่างของอีกฝ่ายด้วยท่าทีที่เหมือนกับกำลังหยอกเล่น

“เฮ้ คอรัล ข้าหนัก”

ลูเช่ชักสีหน้าทันทีทันควันก่อนจะพยายามดันใบหน้านั่นออก แต่คอรัลก็จับมือข้างที่ดันตัวเองออกนั่นมาแนบใบหน้าของตัวเอง

“......ขออยู่แบบนี้เถอะน่า......ข้าชอบแบบนี้....”

คอรัลซุกใบหน้าลงกับหน้าอกของอีกฝ่ายแล้วกอดร่างนั้นเอาไว้แน่นราวกับจะออดอ้อนอีกฝ่าย ไซร้ใบหน้าแล้วกระดิกปลายหางฟูฟ่องไปมาอย่างร่าเริง

“อื้อ เดี๋ยวเหอะ”

ลูเช่หลับตาลงแล้วครางออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นๆที่เจือไปดวยความไม่ชอบใจเหมือนกับจะบอกให้อีกฝ่ายหยุดซะ

“ข้าขอโทษน่า.......”

 

ขอครั้งเดียว ครั้งเดียวจริงๆ....

 

“ข้าไม่เคยนอนกับพี่น้องหรือว่าเพื่อนพ้อง ไม่ว่าจะตอนเด็กหรือว่าตอนโต.....แล้ว”

 

เพราะว่าข้อมีดวงตาสีแดงฉานนี่...

ทุกคนถึงได้หวาดกลัว

 

ทุกคนถึงไม่สมควรเขาใกล้ข้า

 

“ข้าเพิ่งรู้นะ.....”

 

“ว่าเวลานอนแบบนี้มันทำให้อุ่นมากเสียกว่านอนห่มผ้าเสียอีก.......”

คอรัลค่อยๆปรือดวงตาสีแดงของตัวเองลงแล้วนอนซบอีกฝ่ายอย่างนั้น ในขณะที่ลูเช่ถอนหายใจยาวออกมา

รู้สึกเหมือนกับถูกเด็กอ้อน ทั้งๆที่อีกฝ่ายก็อายุมากกว่าเขาโขอยู่

จิ้งจอกเงินลูบเส้นผมสีเหลืองทองของอีกฝ่ายเล่น จ้องมองใบหน้าตอนหลับของอีกฝ่ายก่อนที่จะข่มดวงตาลง

แล้วท่องเอาไว้...

 

ว่าจะทนหนักซักวันก็แล้วกัน...

 

 

 

 

913 ความคิดเห็น

  1. #813 G::s ot fam (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 21:36

    อ๊ายยยยยย...
    -/////-
    รัลอ้อนเช่ด้วยอ่ะ

    อ่านแร้วยิ้มไม่หุบเรยง่า

    #813
    0
  2. #564 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2552 / 01:42
    555+

    เช่น่ารักอะ รัลๆก็อ้อนได้อีกนะ
    อิอิ ชอบคู่นนี้ที่สุดในเรื่องแล้ว ^w^// XD

    ชอบจังเลยยยย งั้นเราไปอ่านไดเช่ก่อนนะ
    #564
    0
  3. #563 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2552 / 01:40
    555+

    เช่น่ารักอะ รัลๆก็อ้อนได้อีกนะ
    อิอิ ชอบคู่นนี้ที่สุดในเรื่องแล้ว ^w^// XD

    ชอบจังเลยยยย งั้นเราไปอ่านไดเช่ก่อนนะ
    #563
    0
  4. #562 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2552 / 01:39
    555+

    เช่น่ารักอะ รัลๆก็อ้อนได้อีกนะ
    อิอิ ชอบคู่นนี้ที่สุดในเรื่องแล้ว ^w^// XD

    ชอบจังเลยยยย งั้นเราไปอ่านไดเช่ก่อนนะ
    #562
    0
  5. #561 karmdodcom (@karmdodcom) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2552 / 13:22
    โฮ่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ทะเลาะกัน ลูเช่เถืยงได้แบบว่า เอิ่ม.. อ่านะ

    ยังไงก็อัพให้ครบ 100 เร็วๆล่ะ
    #561
    0
  6. #560 silvergod (@silvergod) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2552 / 19:38
    กรี๊ดดดดดดดดดดด สุโค่ยยยยยยยยย

    โฮกกกกกกก ฮากกกกกกก พูดไม่ออกแล้ว
    สุดยอด งิงิงิงิ

    ใช่รัลๆ นายจะต้องปกป้องเช่ให้ได้

    ท่านมิแต่งตอนนี้ได้ใจมาก ฮ่าๆๆๆ

    ปล.หุหุหุ เลปัสกับโดลิกท์หล่อมากเจ้าค่ะ ฮิฮิฮิ
    ไป
    #560
    0