"FAKE" Moon Rising จันทราล่มสลาย

ตอนที่ 61 : Look at me…Only 17 Volkamenia2 –Would you happy?- 100

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ส.ค. 52

Look at me…Only 17 Volkamenia2 –Would you happy?-

 

พอมันจากไปแล้วก็ไม่อาจจะหวนกลับมาได้...

เพราะแม้จะเป็นพระเจ้าก็ตาม...

 

ก็ไม่อาจจะดึงเวลาให้หวนกลับได้

 

“....คอรัลเลือกจะไปหรือ...”

 

-ฮะ-

เด็กน้อยเจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองพยักหน้าของตนเองงนิดๆแทนคำตอบพลางจ้องมองคนเบื้องหน้าที่ถอนหายใจยาวเพื่อแสดงอาการเหนื่อยหน่ายและลำบากใจออกมาโดยที่ไม่ได้มีอาการปิดบังเลยแม้แต่น้อย

นั่นสินะ...

เพราะถึงปิดบังอย่างไรไป

 

เด็กน้อยเบื้องหน้าเขาก็สามารถอ่านออกอยู่ดี...

 

“ให้ตายเหอะคอรัล...ทำไมเจ้าเป็นแบบนี้นะ...”

 

คิดถึงคนเบื้องหลงเจ้าบ้างสิก่อนที่เจ้าจะตัดสินใจอะไรซักอย่าง...

ไม่ใช่คิดถึงคนหมู่มากอย่างเดียวนะคอรัล...

 

โดยเฉพาะพวกคนหมู่มากที่ไม่ได้มีค่าอะไรเลยพวกนั้นน่ะ

 

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองคนนั้นว่าออกมาด้วยน้ำเสียงยืดยาวเหมือนเดิม ก่อนจะเสยเส้นผมของตนเองขึ้นแล้วฟุบไปกับโต๊ะ...

ราวกับไม่รู้แล้วว่าจะเอายังไงกับบรรดาสองพี่น้องนี่ดี

-ใจเย็นๆเถอะนะฮะเยห์....-

วูลเยซครางอกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วก้าวเท้าเข้าไปติดโต๊ะของอีกฝ่ายที่กำลังนอนหมอบอยู่เหมือนกับหมดแรงไม่รู้จะว่าอย่างไรแล้ว

-ท่านคอรัลมีเหตุผลที่ฟังขึ้นนะฮะ....-

เด็กน้อยท้าวคางของตนเองลงกับโต๊ะแล้วพยายามเงยหน้าขึ้นเพื่อร้องเรียกอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

-เขาบอกว่าถ้าเกิดใช้อำนาจของเทพธิดาจันทราจะต้องสามารถทำให้พวกปิศาจมายุ่มย่ามกับจิ้งจอกทองได้น้อยลงแน่ๆ....-

“....หรือ...”

 

ข้ารู้ดีน่าวูลเยซ...

ว่าเด็กคนนั้นทำไปเพื่ออะไร...

 

เยห์เงยหน้าขึ้นทพร้อมๆกับเสยเส้นผมของตนเองจนทำให้มันยุ่งเหยิงไปเล็กน้อยก่อนจะลูบหัวของเด็กน้อยเบื้องหน้าเบาๆ

“เด็กคนนั้นเลือกทางนี้จริงๆด้วยสินะ...ทางที่มีการนองเลือดน้อยที่สุด ด้วยการสร้างปราการที่แข็งแกร่งให้กับตัวเอง....”

จิ้งจอกทองที่อายุมากกว่าตนนั้นว่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเยาที่เหมือนกับกำลังหนักใจก่อนจะพ่นลมหายยาวออกมาแล้วขยี้ผมของเด็กน้อยเบื้องหน้าที่กลังยิ้มให้อย่างชอบใจ...

เพราะดูเหมือนว่าเยห์นั้นกำลังขอบคุณอีกฝ่ายในใจสำหรับข่าวที่เอามาบอกให้

กับความพยายามของเด็กน้อยเบื้องหน้านี่...

ที่ออกไปจากที่นี่เพื่อไปหาคอรัลแทนตนเองและโลตัสที่ไม่ควรจะออกไป

-ท่านคอรัลบอกมาว่า ถ้าเกิดใครอยากย้ายไปกับตนเองก็ไปได้ที่เทเกอริก สามวันหลังจากนี้ ท่านเขาจะพาไปที่หอคอยจันทราของเทพธิดาจันทรา-

เจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองคนนั้นว่าออกมาอย่างร่าเริงเหมือนเดิม ซึ่งนันก็ทำให้อีกฝ่ายยิ้มบางๆออกบนใบหน้าของตนเองทันที

“อื้อๆ ข้าเข้าใจแล้ว”

เยห์สะบัดปลายหางฟูฟ่องของตนเองเล็กน้อย

 

“มีใครอยากไปไหม?

 

-ไม่เลยฮะ-

วูลเยซส่ายหน้าปฏิเสธทันทีทันควัน

-ทุกคนที่นี่บอกว่าอยู่ที่นี่มีความสุขดีแล้วไม่จำเป็นต้องย้ายไปไหน แม้ว่ามันจะอันตรายไปบ้าง แต่ก็ไม่อยากจะรบกวนคนอื่นทีไม่รู้จักหน้าค่าตาน่ะฮะ-

“อื้อ...หรือ....”

เยห์ครางตอบรับพร้อมๆกับพยักหน้าตนเองเป็นเชิงเหมือนกับบอกเด็กน้อยเบื้องหน้านั่นว่าตนเองรับทราบแล้ว

-ฮะ!-

วูลเยซสะบัดปลายหางของตนเองอย่างร่าเริงทันที

-....แล้ว.....เออ...-

“หือ?

เยห์เลิกคิ้วเรียวของตนเองขึ้นพร้อมๆกับครางรับด้วยสีหน้าที่เจือไปด้วยความงุนงง ก่อนจะร้องครางออกมาเบาๆถึงความคิดของอีกฝ่ายท่านได้ไม่ยากเท่าไหร่นัก

“โลตัสน่ะหรือ?

-ฮะ!-

วูลเยซตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริงทันทีทันควันแล้วจับขอบโต๊ะพลางชะโงกหน้ามองอีกฝ่ายแล้วสะบัดปลายหางเร็วๆด้วยความอยากรู้

“....จริงๆสิน้า เจ้าน่ะ....”

เยห์ว่าพลางระบายรอยยิ้มด้วยสีหน้ายุ่งยาก

“นี่รีบกลับมาเพราะว่าเป็นห่วงโลตัสหรือยังไงกันล่ะ? หือ...วูลเยซ....”

-ก็....ผิดเท่าไหร่หรอกนะฮะ...-

จิ้งจอกทองตัวน้อยครางตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะแลบลิ้นออกมาด้วยท่าทีอารมณ์ดีเหมือนเดิม...

และยิ่งพอเห็นอีกฝ่ายตีสีหน้าอารมณ์ดีแบบนั้น...

เยห์ก็ยิ่งอยากจะถอนหายใจออกมาหนักๆเลย...

 

เพราะทุกอย่างนั้นเลวร้ายกว่าเดิมเสียอีก

 

“ทำใจนิ่งๆแล้วฟังนะ...วูลเยซ”

จิ้งจอกทองหนุ่มยันกายลุกขึ้นด้วยท่าทีราบเรียบ ก่อนจะก้าวเท้ามาแล้วคุกเข่าลงตรงเบื้องหน้าเด็กน้อยคนนั้น...

จับไหล่ของอีกฝ่ายเอาไว้มั่นพร้อมๆกับคลายรอยยิ้มบางๆให้

จิ้งจอกทองตัวน้อยเบิกตาของตนเล็กน้อย ก่อนจะหรี่มันลงจนคมกริบเมื่อรู้แล้วว่ามันไม่ใช่ข่าวดีเท่าไหร่นัก...

ใช่...

สำหรับเขา...

 

และเส้นทางอนาคตเบื้องหน้าต่อไป

 

“โลตัส..ได้ข่าวใหม่มา...หรือยังไงข้าไม่รู้เร่องเท่าไหร่นักแต่นั่นทำให้เจ้านั่นตัดสินใจในเรื่องที่ไม่น่าจะทำที่สุดนั่นแหละ....”

-เรื่องที่ไม่น่าทำที่สุด....-

วูลเยซครางทวนวาจาของคนเบื้องหน้าที่ทำเพียงพยักหน้าให้กับเขาน้อยๆเพื่อเน้นย้ำว่ามันไม่ใช่เรื่องที่น่าทำเลยจริงๆ

“ในสายตาของข้าน่ะนะ.....ไม่ว่าเจ้าจะมองเรื่องนี้เป็นเรื่องน่ายินดีหรือว่าไม่น่ายินดียังไงก็ตามทีเถอะนะวูลเยซ”

เยห์ก้มหน้าลงพร้อมๆกับเม้มริมฝีปากของตนเองแน่น

“แต่เพื่อหนทางเบื้องหน้าแล้ว....”

 

“ข้าว่าถึงอย่างไรโลตัสไม่ควรทำแบบนี้”

 

วูลเยซเอียงคอของตนเองด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะหรี่เนตรของตนเองลงแล้วดึงแขนเสื้อของอีกฝ่ายเบาๆเหมือนกับกำลังจะเร่งถามด้วยสีหน้าหวั่นๆที่ราวกับจะบอกทางอ้อมว่าเจ้าตัวนั้นแท้จริงแล้วไม่ได้อยากรู้สาเหตุเลยซักนิดเดียว...

-....ท่านโลตัส.....ทำอะไรหรือ...ฮะ-

ใบหูเรียวเล็กของเด็กน้อยๆเบื้องหน้าลู่บิดไปด้านหลัง ก่อนจะครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทีเยห์เพียงยิ้มให้

“ข้าแค่บอกว่ามันควรทำเท่านั้นเอง มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรหรอกนะ”

เยห์ว่าพลางหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน

“ในสายตาเจ้าน่าจะมองเป็นอย่างอื่นน่ะ...”

จิ้งจอกทองหนุ่มคนนั้นว่าพลางลูบหัวของเด็กน้อยคนนั้นอย่างสนุกสนานเหมือนเดิม ก่อนจะดึงร่างเล็กๆเข้ามากอดแน่น

 

“...เบลเลย์พี่สาวเจ้าน่ะ...ท้องแล้วนะ”

 

-!!!-

เด็กน้อยเบิกตาของตนเองกว้างด้วยสีหน้าเกิดจากความตกใจจนแทบจะหลุดเสียงอุทานออกมาทันที

วูลเยซบิดใบหูไปด้านหลังแล้วพยายามผลักร่างของเยห์แล้วเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าจะทำแบบนั้นไม่ได้...

เพราะแรงของเยห์ที่กอดร่างเขาเอาไว้แน่นนั้นมีเยอะกว่ามากมายนัก

-.......เยห์-

“อื๋อ....มันน่าดีใจนี่น่านะ? โลตัสแต่งงานมากี่ปีแล้วเหนอ??

จิ้งจอกทองตนนั้นเพียงหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานเหมือนเดิมพร้อมๆกับคลายอ้อมกอดของตนเองออก

“...เนาะ?

เยห์ไล้ปลายนิ้วมาตามโครงหน้าของอีกฝ่ายพลางยิ้มออกมาอย่างนุ่มนวลเหมือนเดิม ทั้งๆที่ใบหูเรียวด้านหนึ่งลู่บิดไปด้านหลัง...

ซึ่งวูลเยซก็สังเกตเห็นมันเป็นอย่างดี...

เช่นเดียวกับความรู้สึกที่อีกฝ่ายส่งผ่านมาจากการสัมผัสนั่น

-มันน่าดีใจ...-

 

ใช่...

มันน่าจะเป็นเรื่องที่น่าดีใจนี่น่าเยห์

 

มือเล็กที่สั่นระริกค่อยๆยกขึ้น ก่อนที่จะแตะลงบนใบหน้านั้นอย่างแผ่วเบาแล้วค่อยๆไล้ไปอย่างช้าๆในขณะทีจิ้งจอกทองเบื้องหน้ายิ้มให้...

 

-แต่ทำไมเจ้าถึงไม่ดีใจเลยล่ะ-

 

วูลเยซลู่ใบหูเรียวของตนเอลงแล้วจ้องมองคนเบื้องหน้าที่กำลังคลายรอยยิ้มให้กับตนเองด้วยสีหน้าที่เจ้าตัวเคยบอกว่าไม่ชอบ

ยิ้มย่างเสแสร้ง...

แบบที่ตนเองเคยสอนว่าไม่ให้โลตัสหรือว่ใครยิ้ม

 

-ทั้งๆที่มันน่าจะเป็นเรื่องที่น่าอวยพรให้โชคดีแท้ๆ แต่เจ้ากลับบอกว่ามันไม่ควรจะเป็นอย่างนั้นเสียอีก...-

“วูลเยซ....”

เยห์จับมือเล็กๆของเด็กน้อยแล้วกุมเอาไว้แน่น ก่อนที่จะกึงมันอกออย่างเบามือโดยที่ไม่ทำให้อีกฝ่ายนั้นรู้สึกเหมือนกับเขากำลังปฏิเสธอยู่

“พอเจ้าโตขึ้นแล้วเจ้าได้รู้ความลับอย่างหนึ่งเจ้าจะเข้าใจ”

 

ความลับที่ในยามที่เจ้ามีสิ่งๆหนึ่งแล้วเจ้าจะเข้าใจ...

 

และปรารถนาที่จะไม่เข้าใจมันอย่างเดิม

 

จิ้งจอกทองหนุ่มระบายรอยยิ้มบางๆออกบนใบหน้าของตนเอง ก่อนจะค่อยๆปล่อยมือของวูลเยซลง แล้วเปลี่ยนไปลูบเส้นผมของอีกฝ่ายเบาๆ

 

“ว่าทำไมข้าถึงไม่อยากให้เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น”

 

“ทั้งหมดนี้...”

ริมฝีปากนั้นขยับขึ้นพร้อมกับลั่นออกมาเป้นถ้อยคำตอที่แสนแผ่วเบา ก่อนที่เจ้าตัวนั้นจะปรือดวงตาของตนเองหลับลง

“เพื่อตัวโลตัสเอง...”

 

เจ้ายังเด็กเกินไปวูลเยซ....

แม้เจ้าจะอ่านใจข้าออกได้

 

แต่เจ้าก็ไม่เข้าใจข้าหรอกเด็กน้อยของข้า

 

-.....-

จิ้งจอกทองตัวน้อยลู่ใบหูเรียวของตนเองลงพร้อมๆกับบิดไปด้านหลังด้วยสีหน้ายุ่งยากเหมือนกับไม่รุ้ว่าจะว่าอย่างไรดี...

เขาไม่เข้าใจในความหมายที่อีกฝ่ายบอก...

สิ่งใดที่เขาขาดไป...

 

สาเหตุใดที่ทำให้เขาไม่อาจจะเข้าใจว่าทำไมเรื่องพรรคนี้ถึงไม่ควรเกิดขึ้น

 

-ข้าควรไปอวยพรให้เขาไหม-

 

จิ้งจอกทองตัวน้อยเงยหน้าขึ้นก่อนจะครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เจือไปด้วยความลังเลนิดๆเพราะตัวเขาเริ่มไมเข้าใจแล้วว่า...

มันเป้นเรื่องดีหรือว่าไม่ดีกันแน่...

ทำไม...

 

เขาที่น่าจะยินดี กลับรู้สึกหงุดหงิดมากเสียกว่ายินดี

 

“แล้วแต่เจ้าสิ”

 

ข้าจะไปเตือนเขาดีกว่าไปอวยพรเขา

หลังจากนี้หลังจากที่สภาวะจิตใจของโลตัสกลับมาเป็นปกติซักนิด

 

เยห์ว่าออกมาอย่างสบายๆเหมือนเดิมก่อนที่เจ้าตัวนั้นจะสะบัดปลายหางฟูฟ่องของตนเองอย่างร่าเริงเหมือนเดิม

“ดูท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์เลยนะ...เจ้าน่ะ”

มือเรียวแทรกเข้าไปใต้เส้นผมก่อนจะยับโยกไปโยกมาเบาๆอย่างอารมณ์ดี ดูแล้วเหมือนกับเจ้าตัวนั้นไม่ได้คิดมากด้วยซ้ำไป

“.....แต่ยังไงโลตัสก็ยังเป็นคนเลี้ยงเจ้าเหมือนเดิมน่ะนะ....”

 

เด็กคนนั้นจะอยู่ข้างเจ้าเหมือนเดิม...

ไม่ต้องห่วงหรอก...

 

“.....โลตัสคงไม่มีโอกาสได้ไปเลี้ยง....ล่ะมั้ง เพราะว่าต้องรับภาระเจ้านี่...”

 

เยห์เพียงว่าหยอกล้ออกอมอาย่างขบขันเหมือนดั่งที่เจ้าตัวนั้นชอบทำทุกๆครั้ง ก่อนจะใช้หลังมือของตนเองไล้ไปตามใบหน้านั้นด้วยสีหน้าที่ดูสนุกสนาน

แต่แล้ว...

เนตรสีเหลืองทองนั่นก็พลันหรี่ลงด้วยความเคร่งเครียด

 

“จะกลับมา...อยู่ฝั่งข้าไหม”

 

-....-

วูลเยซเงยหน้าขึ้นมองคนเบื้องหน้าที่ลั่นวจาถามคำถามนั้นกับตนเอง ก่อนที่เขาจะค่อยๆก้มใบหน้าของตนเองลง...

เม้มริมฝีปากของตนเองแน่นเพื่อชั่งใจ..

ความหวังของตนเอง...

 

หรือว่าจะจากไปเพื่อความสุขของอีกคนหนึ่งนั้น

 

-ไม่เป็นไรฮะ-

เด็กน้อยเจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองคนนั้นเงยหน้าขึ้นก่นอจะว่าออกมาด้วยน้ำเสียงสนุกสนาเนเหมือนเดิม

-ข้าจะอยู่กับพี่โลตัสเหมือนเดิม-

 

จนกว่าความฝันของท่านเขานั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความจริง...

จนกว่าสิ่งที่ข้าตั้งเป้าหมายเอาไว้นั้นจะกลายเป็นความจริง

 

-โลตัสยังคงเป็นพี่โลตัสคนเดิมที่ข้ารู้จัก ถ้าเกิดเขาอยากกลับไปเลี้ยงลูกของเขาจริงๆ ข้าค่อยถอยห่างออกมาก็ได้ฮะ-

 

ถ้าเกิดเขาอยากไป ข้าต้องรู้ได้แน่

เพราข้าคือคนเพียงไม่กี่คนในโลกที่สามารถอ่านใจคนอื่นได้

 

-นะฮะ-

 

ข้าอยากอยู่กับเขามากกว่า...

เยห์...

 

ข้าอยากอยู่กับเขา

 

จิ้งจอกทองหนุ่มจ้องมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสยเส้นผมของตนเองขึ้นแล้วถอนหายใจยาวออกมาด้วยสีหน้าที่ราวกับเหนื่อยหน่ายใจ

“ตามใจเจ้าเถอะ”

แต่กระนั้น...

คนๆนั้นก็ยิ้มบางๆออกบนใบหน้า

 

ราวกับจะบอกว่าทุกอย่างนั้นไม่ได้ผิดเพี้ยนไปจากที่ตนเองคาดการณ์เลยแม้แต่น้อย

 

“ดูแลโลตัสดีๆล่ะ...”

จิ้งจอกทองหนุ่มว่าออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนเดิมก่อนจะค่อยๆลูบไปตามเส้นผมของอีกฝ่ายนั้นอย่างอ่อนโยน...

 

“ในฐานะที่นับต่อแต่นี้ไปเจ้าเป็นคนที่ใกล้ชิดตัวเจ้านั่นมากที่สุด”

 

ข้าไว้ใจเจ้ายิ่งกว่าใครทั้งหมดนะวูลเยซ

อย่าทำให้ตัวเองเจ็บปวดเหมือนกับที่คนอื่นเคยทำ...

 

และก็อย่าทำให้เด็กคนนั้นเสียใจด้วย

 

เยห์ลูบเส้นผมของคนเบื้องหน้านั่นด้วยความเอ็นดู ก่อนจะก้มหน้าของตนเองลงแล้วจูบลงบนหน้าผากของอีกฝายด้วยความเอ็นดู...

ยิ้ม...

ราวกับกำลังอวยพร

-ฮะ.....-

เด็กน้อยคนนั้นครางตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แสนแผ่วเบา ก่อนจะแตะที่หน้าผากของตนเองด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนับกำลังหลงใหลและแสนงุนงง

 

-ข้าจะพยายาม....-

 

เพื่อทุกอย่างที่ข้าปรารถนา...

เพื่อทุกอย่างที่คนๆนั้นปรารถนา..

เพื่อที่ครอบครัวเราจะกลับมาอยู่กันครบเหมือนเดิม...

 

เช่นนั้น...

 

-เยห์...-

 

วูลเยซเงยหน้าขึ้นแล้วครางอกอมเบาๆด้วยสีหน้าสนุกสนานที่เจือไปด้วยรอยยิ้มบางๆก่อนที่เจ้าตัวจะเอียงคออย่างไร้เดียงสา

ทั้งๆที่ในใจนั้นวาดแผนการเอาไว้นับร้อยพัน

“หือ?

จิ้งจอกทองหนุ่มที่อายุมากกว่านั้นเลิกคิ้วเรียวขึ้นด้วยสีหน้าที่เหมือนกับทั้งงุนงงทั้งแปลกใจ ก่อนที่จะเอียงคอรับ

“มีอะไรหรือ?

เยห์ยิ้มบางๆพลางถามกลับทันที ซึ่งวูลเยซก็กำชายเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้แน่นเหมือนกับอายที่จะพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

-ถ้าเกิดข้าโตขึ้น-

เด็กน้อยที่ก้มหน้าลงเงยขึ้น

ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

 

 

-ตำแหน่งหัวหน้าจิ้งจอกแห่งดาร์เนียน่ะ ยกให้ข้าเถอะนะ-

 

**++**++**++**--**++**++**++**

 

“วันนี้ข้าจะเข้าไปหาของในป่าลึกหน่อย....เพราะงั้นถ้าเกิดเห็นข้าหายไปนานเจ้าไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ ข้าจะรีบไปรีบมาล่ะวูลเยซ รักษาตัวเองด้วย”

 

มือของคนเบื้องหน้านั่นขยี้เส้นผมของเด็กน้อยคนนั้นเบาๆก่อนที่เจ้าตัวจะทำเพียงยิ้มให้ โดยที่เด็กน้อยคนนั้นได้แต่เงยหน้าขึ้นมามอง

-โลตัส.....-

“หือ?

จิ้งจอกทองร่างสูงชะงักการเคลื่อนไหวเล็กน้อย ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันหน้ากลับมามองวูลเยซด้วยสีหน้างุนงงเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยคนนั้นเหมือนกับอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ไม่ค่อยกล้าพูดเท่าไหร่นัก

“มีอะไรรึเปล่า....”

โลตัสเอียงคอเกน้อยแล้วก้มหน้าลงมองเด็กน้อยคนที่สะบัดปลายหางเบาๆด้วยสีหน้ายุ่งยากที่ราวกับกำลังชั่งใจชั่งความคิดของตนเองอยู่

 

-ข้าไปด้วยได้ไหม-

 

“หือ??

โลตัสพลันหรี่ดวงตาลง

“เจ้าอยากจะไปด้วยหรือ....”

 

วุ่นวายจริงๆเลยนะ....

 

จิ้งจอกทองหนุ่มครางออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะลูบเส้นผมสีเหลืองทองของอีกฝ่ายเบาๆแล้วพลันหัวเราะออกมา

ใบหูตกๆกับสีหน้ายุ่งๆที่เหมือนกับกลัวถูกดุแล้วก็บ่นว่า...

กลัว...

 

ว่าจะถูกปฏิเสธแล้วก็ให้รอคอยตรงชายป่าเหมืนกับที่ทำทุกๆครั้ง

 

“เจ้าโตแล้วนี่นะวูลเยซ เดินทางไกลขนาดนั้นได้ด้วยตัวคนเดียว เพราะงั้นจะเอาเจ้าไปด้วยก็ไม่เป็นไรหรอก....”

 

ยังไงก็ดีกว่าเดินคนเดียวน่าเบื่อๆล่ะนะ..

แม้ว่ามันจะต้องกินเวลามากขึ้นก็ตามทีเถอะ

 

โลตัสว่าพลางหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะก้มลงแล้วจับมือเล็กๆของเด็กน้อยเบื้องหน้าเอาไว้แน่น กันจะทำเพียงยิ้มให้

“ถ้าเกิดหลงไปล่ะแย่เลยนะ อย่าปล่อยมือข้าซะล่ะ....”

-ฮะ!-

วูลเยซตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมๆกับสะบัดปลายหางของตนเองทันทีทันควัน ซึ่งนั่นก็ทำให้โลตัสเผลอยิ้มด้วยความเอ็นดู

“ถ้าเกิดหลงไปล่ะก็แย่เลยนะ เดินระวังๆด้วยล่ะ”

โลตัสขยี้ส้นผมสีเหลืองทองของร่างเล็กๆนั่นอย่างสนุกสนาน ก่อนจะมองไปยังป่าที่สลับซับซ้อนแต่ตัวเองนั้นแสนคุ้นเคย

เขายิ้ม ก่อนที่จะก้าวเท้าเข้าไป

ไม่ได้สังเกตเลย...

 

ว่าเมื่อไหร่กันที่เขาสนุกกับการที่จะเล่นกับเด็กน้อยคนนี้

 

ไม่เคยสังเกตเลย....

เมื่อไหร่กัน...

 

ที่เขาไม่ได้ปั้นสีหน้าสนุกสนานหลอกเด็กน้อยคนนี้...

 

**++**++**++**--**++**++**++**

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

913 ความคิดเห็น

  1. #841 G::s (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มีนาคม 2553 / 18:05

    โลเริ่มโดนสเน่ห์ของวุลแร้ววว
    555+

    ต่อไปจะเปนไงเนี่ย

    #841
    0
  2. #761 karmdodcom (@karmdodcom) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 2 กันยายน 2552 / 13:21
    อ๊าก..ในที่สุดท่านก็อัพ TT^TT อย่าลืม นะ 30 กันยา ขนนก!!!~ (ง่ะ..ขอให้ไม่ใช่30กันยาตอนเกือบๆเที่ยงคืนนะ เหอๆ)
    #761
    0