ตอนที่ 3 : อัปลักษณ์ ll ตอนที่ 3 : ร่องรอยของรพี [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 477 ครั้ง
    25 เม.ย. 61

เรื่อง: อัปลักษณ์
เขียน: ผู้ซึ่งหลงรักหญิงสาวในภาพวาด
tag: #อัปลักษณ์

ตอนที่ 3 : ร่องรอยของรพี

 

 

 

อีกแล้ว

เขารู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองอีกแล้ว

รพีเลิกคิ้วขึ้นช้าๆ เขามองซ้ายขวาราวกับต้องการหาบางสิ่ง แม้ในมือยังคงถือเสื้อค้างไว้ ก่อนปอยนิ้วจะค่อยๆปล่อยลงเมื่อไม่พบเจอสิ่งผิดปกติ เขาสวมแว่นตา ภาพโดยรอบจึงกลับมาชัดเจนเช่นเดิม

บ่อยครั้งที่เขารู้สึกเหมือนถูกละเมิดความเป็นส่วนตัว

เขาเองก็มิใช่คนดัง แต่เหตุใดถึงได้รู้สึกประหลาดในแง่นั้นได้ก็ไม่รู้

ชายหนุ่มเลิกสนใจ รพีกลับเข้าไปในตัวบ้านพร้อมกับสมุดปากกาที่พกติดตัว

 

 

 

 

ถึงแล้วนะ

รพีโทรหาเพื่อนรักตามที่ให้สัญญาไว้ว่าเมื่อถึงที่หมาย เขาจะต้องบอกให้เธอได้รับรู้เพื่อคลายความเป็นห่วง

[แล้วเป็นไงบ้าง]

อืมก็ดี

แม่และป้าอยู่ในครัว คงจะหาเรื่องทำขนมมาขุนให้เขาอ้วนเป็นหมู พวกหล่อนมักคิดว่ารพีผ่ายผอมเกินไป เขาเพียงพยายามควบคุมน้ำหนักและออกกำลังกายเท่าที่จำเป็นเพียงเท่านั้น รพีรู้ตัวว่าสุขภาพกำลังย่ำแย่ เขาจึงเริ่มหันมาดูแลตัวเองมากขึ้น

รพีเดินเข้าไปในห้องนอนเดิมของเขา มันแทบไม่เปลี่ยนแปลง สิ่งของทุกอย่างอยู่เช่นไรเป็นเช่นนั้นนับแต่เขาจากมา

บิดกายน้อยๆอย่างเกียจคร้าน ดูท่าว่าความง่วงจะเข้าโจมตีเขาเข้าแล้วจริงๆ

อย่างที่บอก ชายหนุ่มมักชอบง่วงหลับในตอนสายๆ

เวลาร่างกายผิดไปเสียทีไหน

ตัวบ้านเป็นปูน แต่ภายในตกแต่งลายไม้ ห้องรพีจึงออกเป็นโทนน้ำตาลส้มๆไปเสียหมดไม่เว้นแต่โคมไฟหรือขอบเตียง เขาไม่ได้เป็นคนจัดการ แต่เหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นคำสั่งของแม่และพ่อ

[ก็ดีของแกนี่มันคือยังไงยะ] 

รินพูดเสียงห้วนกระชับคล้ายหมั่นไส้เสียเต็มประดา 

[ฉันล่ะเกลียดน้ำเสียงอืมออเหมือนคนขี้เกียจแล้วก็ง่วงนอนตลอดเวลาของแกจริงๆ]

โมโหหรือเขินน่ะ เอาให้แน่ชายหนุ่มหัวเราะ ตอบเชิงหยอกล้อกลับไปแต่ไม่วายทำน้ำเสียงประจำตัวที่เจ้าหล่อนเพิ่งบอกว่าไม่ชอบไปหยกๆ เป็นคำสบประมาทที่ยาวเหยียดดีเหลือเกิน

[ไอ้ระ]

ครับ ครับ แม่กับป้านงแล้วก็ลุงปองมารับตอนลงจากเครื่อง นั่งรถกลับ แล้วก็ถึงบ้าน อากาศดี อาหารอร่อย ครับ

รินเป็นเพื่อนสมัยเด็ก แต่ก็จากกันเพราะเธอมีเหตุต้องย้ายที่อยู่ เขาไปเจอกับรินอีกทีสมัยวัยรุ่นช่วงที่กำลังทะเลาะกับพ่อ รพีย้ายออกมาและเข้าเมืองไปเพื่อทำตามใจที่ตนต้องการ นั่นจึงทำให้เขาได้พบกับริน

[ตอนนี้ฉันอ่านต้นฉบับแกอยู่ สนุกดี]

อือฮึ ถ้าไม่ผ่านก็บอกนะ จะได้ส่งที่อื่น

[กวนตีนแล้ว]

 

รพีหัวเราะน้อยๆ เขานอนลงบนเตียง เหยียดกายตะแคงคล้ายจะหลับใหลไปทุกขณะ เปลือกตาค่อยๆปิดลง โทรศัพท์ในมือแนบไว้ข้างหูทว่ากลับดูจะร่วงหล่นจากมือได้ทุกวินาที

 

 

 

 

รพีสะดุ้งตื่นขึ้นอีกครั้งขณะที่ความมืดปกคลุมไปทั่วบริเวณ

บ้าชิบ

เขาเผลอหลับไปนานขนาดนี้เชียวหรือ

ชุดเดิม ไม่ได้เปลี่ยนไป แปลว่าเขาคงหลับไปทั้งๆที่ยังไม่อาบน้ำ ซึ่งแม่กับป้าก็คงไม่อุ้มเขาไปเปลี่ยนชุดเหมือนเมื่อตอนเด็กๆแล้วเสียด้วย ชายหนุ่มกระพริบตาไล่ความสะลึมสะลือ รพีค่อยๆลุกขึ้นนั่ง หลังพิงหมอนนุ่มที่วางอยู่หน้าหัวเตียง

 

02:00 น.

 

อุทานในใจอีกครั้ง รพีไม่คิดว่าตนเองจะหลับข้ามวันเช่นนี้ได้ ชายหนุ่มหลับตาลงพึมพำอยู่คนเดียวอย่างหัวเสีย แม่กับป้าอาจจะทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว กลับมาทั้งทีแทนที่เขาจะเต็มอิ่มกับบรรยากาศโดยรอบเสียหน่อย

นี่เท่ากับว่าไม่ต่างอะไรจากเมื่อก่อนเลย แค่เปลี่ยนเตียงนอนในห้องแคบๆมาเป็นห้องไม้แทน

รพียังคงเอนกาย แขนและมือข้างหนึ่งวางรองศีรษะ เขานวดระหว่างคิ้วเบาๆเพื่อคลายความปวด

ถอนหายใจอ่อนๆ รพีไม่ได้หิวนัก แต่จะให้นอนต่อคงไม่ได้อีกเช่นกัน

ปวดหัวเหลือเกิน

รพียังไม่เคยไปพบแพทย์ อาจเป็นเพราะช่วงนั้นเขาคิดว่าจะเสียเวลาทำงาน เป็นช่วงที่กำลังต้องเก็บเงินด้วยตัวเอง แม้แม่จะคอยช่วยเหลือเขาอยู่ แต่รพีก็ไม่เคยนำออกมาใช้

ไม่มีอะไรเคยง่าย

อีกอย่าง อาการปวดศีรษะนี้ รพีพอจะรู้สาเหตุ เครียดกับงาน พักผ่อนน้อย สารพัดที่เขากระทำโดยส่วนใหญ่มันส่งผลกับสุขภาพทั้งสิ้น เขาไม่ต้องไปหรอก แค่หยุดทำสิ่งที่ทำอยู่หรือลดมันลง ร่างกายคงจะค่อยๆกลับมาดีขึ้นเอง

แต่ทั้งหมดที่ว่านั่นก็คืองาน

ทว่าไม่ทันเสี้ยวความคิด เหตุการณ์ไม่คาดคิดกลับปรากฏขึ้น

กลิ่นหอมประหลาดค่อยๆคละคลุ้งทั่วห้อง

มันคืบคลานเข้าใกล้

รพียังคงหลับตานิ่ง แน่นอน เขานั้นเอะใจ คิ้วกดลงหนักกว่าเดิม แต่แปลกกว่านั้นที่เขา

ไม่สามารถลืมตาได้

รพีค้างอยู่ในท่าเอนกาย มือค่อยๆตกลงและสั่นไหว รับรู้ได้ถึงไอเย็นเฉียบ คล้ายกับความหนาวเข้าห่อคลุมร่างทั้งร่างของเขาไว้ฉับพลัน

เรื่องบ้าอะไร

ลมหายใจสั่นน้อยๆ ร่างกายกำลังหวาดกลัวบางสิ่งที่รพีเองยังไม่แน่ใจ แต่ยามมืดมิด เขากำลังตกอยู่ในฝันเป็นแน่

เขากำลังหวาดกลัวความหนาวเหน็บเช่นนี้?

รพีได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ราวกับเนื้อผ้าประสานเสียดสีกัน มันดังใกล้ ชัดเจนยิ่งยวด

รพีสั่นสะท้าน การเปล่งเสียงให้เป็นคำทำได้ยาก เหมือนว่าเส้นเสียงเขาถูกซ่อนไปชั่วขณะ กลายเป็นเสียงหอบหายใจและอื้ออึงในลำคอคล้ายลมผ่าน รพีพยายามพูดออกมาเท่าใด มันกลับกลายเป็นพยางค์สั้นๆครางไม่ได้ใจความ

 

คับคล้ายคับคลา

วนเวียนกลับมาเช่นเดิม

 

สถานที่ใหม่ แต่จังหวะการย่ำยวบของเตียงไม่เปลี่ยน น้ำหนักที่กดลงส่งผลให้รพีเริ่มเห็นเค้าลางแม้ยามหลับตา

ความเย็นที่จำกัดความไม่ได้ สืบเข้ามาเมื่อผ้าห่มเปิดขึ้น รพีเพียงรับรู้ได้ แต่ไม่สามารถมองเห็น เปลือกตาของชายหนุ่มหนักอึ้งยิ่งกว่าชั่งเหล็ก ความง่วงงุนจู่โจม แต่ไม่มากมาย ราวกับต้องการให้เขาเหลือสติแค่เพียงครึ่งเดียวแต่รับรู้ได้อย่างแน่ใจ

มืออันเย็นเยียบหยาบกระด้างลูบผ่านฝ่าเท้า สัมผัสแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด เท้าของรพีดูนุ่มนิ่มทันทีเมื่อเทียบกับมือใหญ่เช่นนั้น

รพีสะท้าน

เขาข่มกลั้นความหวาดกลัว

ฝันอีกแล้ว ฝันบ้าบอนี่อีกแล้ว

 

ฝันบัดซบ

 

ราวกับได้ยินคำดุด่า มันเลื่อนบีบข้อเท้า กำแน่นอย่างสั่งสอน ดวงตาที่ไร้แสง ความมืดดิ่งลงยิ่งขึ้นราวกับมีบางสิ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้า บดบังมิดชิดกว่าเดิม

รพีได้ยินอีกเสียงหายใจต่ำ ลมหายใจระบายจ่ออยู่ที่ปลายเท้าของเขา มันลากรพีลงเบาๆด้วยแรงมหาศาลไม่ต่างจากดึงตุ๊กตา ส่งผลให้รพีนอนราบไปกับเตียง

มันฉีกกางเกงเนื้อดีของเขาเหมือนเห็นเป็นกระดาษ การฉีกนั้นค่อยเป็นค่อยไป ลัดเลาะราวกับฉีกตามจุดที่ตีเส้นไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ขาข้างนั้นถูกยกขึ้น แนบไปกับผิวเนื้อหนึ่ง หรือจะเป็นใบหน้า

ต้นแขนข้างหนึ่งวางอยู่ ปลายแขนตั้งขึ้นไปข้างศีรษะ ส่วนอีกข้างปล่อยไปข้างลำตัว  พยายามขยับ แต่เช่นเดิม รพีไม่สามารถ

บางอย่างแทรกเข้า มันแยกขาเขาออกจากกัน

ปลายลิ้นหยอกล้อกับฝ่าเท้าไม่เลิก มันดึงดันที่จะทำเช่นนั้นเหมือนเป็นความสุขใจเดียวที่มี

เช่นเดิม เสียงเดิม เสียงมันขบกัด เสียงน้ำลาย เสียงริมฝีปากที่กระทำกับร่างกายของเขา

รพีโกรธ เขาโกรธ ความโมโหอัดแน่นอยู่ภายใต้เปลือกตานี้ จนแทบจะกลั่นออกมาเป็นน้ำตาเมื่อไม่สามารถทำสิ่งใดได้นอกจากนอนเป็นของเล่นให้ตัวระยำที่ไหนก็ไม่รู้มาทำเรื่องต่ำช้า

แม้จะเป็นฝัน แต่มันออกจะบ่อยเกินไปเสียแล้ว

มันเหมือนรับรู้ ปลายลิ้นลากลงจากเท้าสู่ท่อนขา มือกระด้างหยาบค่อยๆลูบเฉกเช่นจะชื่นชมของหวาน

ฝันนี้ยาวนาน

รพีปั่นป่วน เขาทำอะไรไม่ถูก ได้เพียงแต่หวังว่าจะตื่นทันเวลา

 มันแทรกกาย จับขารพีกระวัดเอว อีกข้างตั้งสูงแนบข้างไปกับกายของมัน รพีใจหายวาบ เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงของหน้าท้องและความใหญ่โตของเรือนร่างนี้ แม้แผ่นหลังราบกับเตียง แต่รพีคล้ายถูกลากให้เงยขึ้นเนื่องจากท่อนขาข้างนึงของเขายังคงยกขึ้นสูงและถูกกระทำไม่ต่างจากขนมชิ้นเล็กๆ

 

มันทั้งกัดทั้งเลีย

 

รพีดิ้นรน ร่างกายเขาขยับเล็กน้อย

การขัดขืนอย่างน่ารัก มันกัดรพีไปหนึ่งคำใหญ่ราวกับหมั่นเขี้ยวชายหนุ่มนักหนา

 

ระยำ

 

ความเจ็บแล่นเร็ว แต่สิ่งที่หลุดจากริมฝีปากขาวซีดนั่นเป็นเพียงเสียงครางสั่นน้อยๆ

คิ้วขมวดเครียด เปลือกตาสั่นไหวอย่างดื้อดึง

มันบดจูบตามต้นขา ร่างใหญ่โตโน้มกายใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยิ่งขึ้น จมูกดอมดมจนได้ยินเสียงสูดเข้าอย่างกระหาย ภายใต้กางเกงสั้นๆข้างใน ปากของมันกัดปลายผ้าเล็กๆ ก่อนจะค่อยๆเปิดขึ้น แล้วสอดลิ้นเข้ามา

เสื้อตัวขาวเลิกขึ้นช้าๆด้วยมือ ขณะที่มันยังคงหาความสุขในทุกส่วน

ความเสียวซ่านนี้ ทำรพีแทบบ้า

 

ระยำ ระยำ ระยำเอ๊ย!

 

ครั้งก่อนเขาตื่นได้ก็เพราะสบถ รพีคิดได้แค่นั้นก็เอาแต่สบถไม่ยอมหยุด พยายามลืมตาขึ้น รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เขาคิดได้เป็นร้อยคำไม่เหลือมาดคุณชายแสนอ่อนโยนแม้แต่น้อย

คล้ายได้ยินเสียงหัวเราะต่ำ

ริมฝีปากเย็นชืดประทับจูบแผ่วเบาที่หน้าท้องของเขา

ก่อนจะกัดลงเต็มแรง

 

 

 

พี พีลูก

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียก

ง่วงเหรอ ไปกินขนมหน่อยเร็ว แม่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ จะได้ทานอร่อย แล้วค่อยมานอนเนอะ

รพีนิ่งค้าง ก่อนจะค่อยๆกระพริบตาหนึ่งครั้ง

ตายแล้ว ทำหน้ามึนเชียว หรือจะนอนก่อนดี แล้วค่อยมากินดีมั้ยแม่ลูบผมเขาเบาๆ หล่อนแตะหลังมือตรงหน้าผาก ตัวร้อนด้วยสิ นอนก็ไม่ยอมหาผ้ามาห่ม

รพีเริ่มกลับมากระพริบตาเป็นปกติ เขามองไปรอบๆ พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกของตัวบ้าน

ไม่ใช่ห้องนอน

 

14:00 น.

 

รพีมองนาฬิกา ถ้าจำไม่ผิด เขาหลับไปตอนสายเกือบใกล้จะเที่ยงพอดี

ครับ กินเลยก็ได้ครับ เดี๋ยวผมตามไปนะครับ

โอเคจ๊ะ อย่าช้านะ เดี๋ยวเย็นหมด

เขาพูดกับแม่ไม่กี่คำ หล่อนเดินล่วงไปห้องทานข้าวก่อน แดดสว่างจ้า หน้าต่างเปิดออก ลมพัดผ่านม่านที่ปิดไม่สนิทเข้ามา อากาศดีอย่างน่าเหลือเชื่อจนเขาไม่คิดว่าตัวเองจะหนาวสั่นอะไรขนาดนั้นได้

โทรศัพท์

[แกหลับไปก่อนอีกแล้วใช่มั้ย!]

ข้อความส่วนหนึ่งที่รินส่งมาให้

รพีเลิกคิ้ว เขายังไม่ได้ตอบเธอกลับ ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่เดิมสักพัก กายเอนซบ หลับตาลง ก่อนจะยกแขนพิงหลังโซฟาตัวนุ่มไว้อย่างเหนื่อยอ่อน เสื้อผ้าชายหนุ่มยับเล็กน้อยจากการนอนทับ

ทุกอย่างอยู่ครบ

หลับแต่เหมือนไม่ได้หลับเลย

ฝันอะไรกัน

แปลกดีแต่

จำไม่ได้

 

หือม์

 

หยดน้ำที่โซฟาทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มแตะมัน นิ้วเรียวถูช้าๆระหว่างกัน ริมฝีปากขาวซีดเริ่มเป็นชมพูจางๆจากการขบกัด

รพีเดินเอื่อยๆ คล้ายกับเกียจคร้านอย่างยิ่ง เขาตรงเข้าไปในห้องน้ำ กลิ่นหอมอ่อนๆจากกล้วยไม้ไม่ได้ทำให้จิตใจสงบลง

เพราะตั้งแต่เกิดมา มันช่างน้อยครั้ง

 

“…ให้ตาย...

 

รพีได้แต่สบถ

ความรู้สึกร้อนวูบผ่านไหลเป็นแสบางๆ ใบหน้าขาวขึ้นสีระเรื่อ ความรู้สึกในกามาราวกับจะตื่นขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

กระจกบานใหญ่ เขาถอดกางเกงทิ้งอย่างเร่งรีบ สิ่งที่พบทำให้รพีนิ่งค้าง สมดุลหายใจขาดเป็นช่วง ทั้งสับสนและไม่เข้าใจอย่างยิ่ง

 

 

คราบเปรอะเปื้อนของน้ำขุ่นๆ

และรอยฟันตามต้นขา

 

 

 

คล้ายกับว่าเพิ่งเกิดขึ้นจริงมาหมาดๆไม่ใช่เพียงฝันไป

 

 

 

 

TBC

1 คอมเม้นต์เท่ากับ 1 กำลังใจ

tag: #อัปลักษณ์


FACEBOOK

TWITTER

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 477 ครั้ง

11,061 ความคิดเห็น

  1. #11044 IN-A (@IN-A) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:51

    กี้สสส นุไม่ไหวแล้วแม่คับ มันดีมากก

    #11044
    0
  2. วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 23:48

    หืมม??

    #11036
    0
  3. #11006 Maya GD (@maya138) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 02:41
    ทำไมเราหลอน ฮื่อออออ ก็อยากจะฟิน แต่กลัวเบาๆนะ
    #11006
    0
  4. #10992 『` Raypiadea 』 (@atlove-323) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 00:21
    คุณพระคุณเจ้าาาาา
    #10992
    0
  5. #10944 beeeerrrr (@beeeerrrr) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:27

    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #10944
    0
  6. #10943 beeeerrrr (@beeeerrrr) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:27
    มันแฟนตาซีใช่มั้ยคะ ใช่มั้ยคะ โอ้ยย งงง 5555 แต่ชอบบบ
    #10943
    0
  7. #10905 Azlyss (@Azlyss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 21:55
    เวลาเดิมด้วยอะ คือไร แต่อดสงสัยผชตัวใหญ่ๆปิดหน้าปิดตาคนนั้นไม่ได้อะ
    #10905
    0
  8. #10887 zzpierre (@zzairr) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 20:54
    ยังไงอะ งงแล้ว แบบหลุดไปอีกมิติหรอ แล้วทำไมต้องตี 2 อีกอย่าง ทำไมดูหมกมุ่นกับเท้ามากเลย มันยังไงเนี่ย กลัวเด้อ
    #10887
    0
  9. #10863 luhan7_lulu (@luhan7_lulu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 17:37

    โอ้ยยยกลัวแทนรพีแล้ววว
    #10863
    0
  10. #10849 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 17:00

    ฟิน ปน ผวา..เบาๆ
    #10849
    0
  11. #10833 khowpodd (@khowpodd) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 21:29
    รพีหนีไปลูกกก
    #10833
    0
  12. #10806 tonkaorin__ (@tonkaorin__) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 23:21
    หรือจะเป็นไอตัวสูงคนนั้น
    #10806
    0
  13. #10774 jiyg (@pannos) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 13:36
    ไม่กล้าฟินเลย ยิ่งตอนมันหัวเราะ บ้าเอ๊ย น่ากลัว
    #10774
    0
  14. #10763 Sistel2 (@l2oll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 20:28

    อร๊ายยยยย ฝีมือครายยยย!?!

    #10763
    0
  15. #10755 PimmyChu (@PimmyChu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 22:41
    กลัวล้าววววววววว
    #10755
    0
  16. #10741 รีรีข้าวสาร- (@ponnapa123-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 01:22
    นี่ก็อินมากขนลุกอ่ะฮืออออ มันไม่ฟินเลยเจองี้
    #10741
    0
  17. #10708 Piyanan Piyanan (@-66962935393) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 16:32
    งงจริง งงจัง งงจังงัง เอะตัวไร แต่ใจเราบาปเกินไปที่จะทิ้งนิยายเรื่องนี้-////-|-,,,,,-
    #10708
    0
  18. #10705 BarryImp (@BarryImp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 21:18
    สนุก และ งง นางมีเวทมนตร์​หรอหรืออะไร อยากรู้จังวุ้ยยยย
    #10705
    0
  19. #10686 Real_Chidani (@24112000) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 11:39

    มีความหวิวๆ แง ออกมาให้น้องเหนเถอะค่าาา

    #10686
    0
  20. #10661 Sissy (@tang2277) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:38
    โดนของรึเปล่า แงงงกลัว
    #10661
    0
  21. #10630 tonchaaui (@tonchaaui) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 17:13
    อาการปวดหัวพอเข้าใจแต่กลิ่นหอมประหลาดนี่เกิดขึ้นเมื่อที่รพีฝันมันมายังไง
    #10630
    0
  22. #10464 iamrainyseason (@iamrainyseason) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 00:37
    โอ่ยยยกลัววว~~~~
    #10464
    0
  23. #10443 hyunsis (@hello_yoseopu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    กลัวเปงผีโรคจิต
    #10443
    0
  24. #10383 STEM1995 (@eveymin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 08:17
    คนตัวใหญ่ๆคนนั้นแน่ๆ
    #10383
    0
  25. #10349 KUMAKUMIN (@saykuan1150) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 10:23
    มันเกิดอะไรขึ้น= =
    #10349
    0