ตอนที่ 4 : อัปลักษณ์ ll ตอนที่ 4 : ต่างศักดิ์ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 429 ครั้ง
    25 เม.ย. 61

เรื่อง: อัปลักษณ์
เขียน: ผู้ซึ่งหลงรักหญิงสาวในภาพวาด
tag: #อัปลักษณ์

ตอนที่ 4 : ต่างศักดิ์

 

 

 

ไม่อร่อยเหรอลูก

รพีหลุดจากอาการเหม่อ เมื่อถูกมือของผู้เป็นมาแตะลงมาที่ข้างไหล่

เปล่าครับ อร่อยมากเขาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ มันเป็นเค้กกลิ่นส้มที่แม่ชอบทำ หากถามว่าเขาชอบมันหรือไม่ รพีตอบไม่ได้ แต่เป็นเพราะแม่ เขาจึงไม่เกี่ยงหากจะต้องทานมันบ่อยๆ

แม่ของเขามีศักดิ์เป็นคุณหญิง แต่หล่อนหาได้เจ้ายศเจ้าอย่างเหมือนกับคุณย่าหรือคนในรุ่นก่อนๆ โดยเฉพาะนับวันหล่อนยิ่งใจเย็นลงมาก อาจเป็นเพราะตั้งแต่พ่อเสียไป อีกทั้งเขายังอยู่ไกลบ้านตั้งแต่ยังไม่โตดี จะเรียกว่าปลงก็คงได้

ในบ้านมีสาวใช้อีกหนึ่งชื่อนุช เห็นว่ารับมาช่วงที่เขาไม่อยู่ตั้งแต่หลายปีก่อน ป้านงแก่ลงเรื่อยๆจึงต้องการคนช่วยดูแลบ้าน เขาเพิ่งเห็นเธอก็ตอนนี้เอง นุชเป็นเด็กสาวอายุประมาณสิบเก้า แต่ไม่ได้เรียนต่อ เห็นว่าเธอเต็มใจเองที่จะอยู่ที่นี่

หญิงสาวมักมองเขาเป็นพักๆ คล้ายจะเขินอายตามประสาผู้หญิงที่ไม่คุ้นชินกับชาย รพีไม่ถือสาอะไร เขายิ้มอ่อนโยนลงกว่าเดิม เว้นแต่แม่ที่เหมือนจะรู้

ยัยนุช เอาไปให้ป้านงในครัวด้วยแม่แบ่งเค้กให้ใส่จาน ส่วนอันนี้ของหนู เอาไปกินได้ แต่ห้ามกินจนลืมช่วยป้านงเข้าครัวล่ะ

ยังกินอีกเหรอครับ ผมหมายถึงข้าวน่ะ

แปบเดียว เดี๋ยวก็เย็นแล้วจ๊ะ

เขาลืมไปได้อย่างไรว่าที่นี่อาหารแต่ละมื้อจะเร็วกว่าปกติสำหรับเขา ชายหนุ่มทานไม่เคยเป็นเวลาเลย

รพีมองผู้เป็นแม่

นี่เขาทิ้งให้เธออยู่คนเดียวมานานขนาดไหนกันหนอ

 

อยู่

 

รพีเลิกคิ้ว ก่อนคิ้วเข้มจะขมวดลงหนักๆ เขาหยุดชะงัก สายตามองค่อยๆมองซ้ายและขวาอย่างงุนงง

เมื่อกี้คุณแม่พูดว่าไงนะครับ

แม่ถามว่ารพีจะอยู่ที่นานหรือเปล่า แม่คิดถึงหล่อนว่าพลางตัดเค้กชิ้นเล็กๆส่งให้เขาเป็นการเอาใจ

นี่เขาเผลอใจลอยอีกแล้วหรือ รพีแทบจำไม่ได้เลยว่าก่อนหน้านี้แม่ถามอะไรมาบ้าง

รู้สึกเหมือนว่าทุกๆอย่างกำลังถอยห่างจากเขา หรือเป็นเขาเองกันแน่ที่กำลังถอยห่างออกไป เสียงรอบกายดูจางลง เหมือนอยู่ในท่ามกลางฝูงชน ทว่ามีแต่เสียงอื้ออึงจับศัพท์ไม่ได้

 

อยู่

 

รพีคล้ายหูแว่ว เขาได้ยินเสียงประหลาดผ่านกระซิบมาราวสายลม มันพร่าต่ำ ลางเลือน แต่กลับได้ยินมากกว่าสิ่งรอบกายที่อยู่ ณ ตรงนี้เสียอีก ชายหนุ่มหลับตาลึก  เค้กก้อนนุ่มละลายในปากโดยไม่ต้องออกแรงบดเคี้ยว

“…ผมก็ ว่าจะ…” รพีกัดริมฝีปาก มือเท้าคางขณะกำลังเขี่ยชิ้นขนมในจานเล่นราวกับเหม่อ ท่าทีเหล่านั้นเสมือนเวลาค่อยๆถูกหยุดลง

หืม?”

อยู่ยาวเลยครับ

จริงหรือเปล่า?” หล่อนพูดดัง น้ำเสียงระคนดีใจ พี่พีไม่ได้หลอกแม่เล่นนะ แล้วงานของลูกล่ะ?”

งานผมปกติทำที่บ้านได้ครับรพียิ้มอ่อนๆ แม่หยิกแก้มเขาอย่างเอ็นดู หล่อนดูตื่นเต้นจนนั่งอยู่กับที่แทบไม่ติด

ป้านง ได้ยินมั้ย ตาพีจะอยู่นี่นะ

กี่วันล่ะคะ

อยู่ยาวเลยจ๊ะ ยาวมากๆ

แม่ตะโกนคุยกับป้านงที่อยู่ในครัว ก่อนที่เธอจะเข้ามาลูบแก้มเขาอีกครั้งและเดินไปในครัวอย่างดีใจ รพีหัวเราะน้อยๆ เขาไม่คิดว่าแม่จะดีใจมากเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นเขาคงกลับมาอยู่ด้วยนานแล้ว

แม่ครับ

เขาเรียกไม่ทัน รพีถอนหายใจเบาๆ แต่ไม่วายยิ้มอยู่ หมายความว่าเขาต้องกลับไปที่กรุงเทพ เพื่อย้ายของทั้งหมดไม่ก็หาคนดูแลไว้แทน รพีครุ่นคิด ปลายลิ้นละเมียดเค้กชิ้นนุ่มไปพลางๆ

รินบ่นแน่

แต่เธอคงไม่ห้าม

เพราะว่าอย่างไรการได้อยู่บ้านกับครอบครัวที่ดี มันย่อมดีกว่าอุดอู้อยู่คนเดียว โดยเฉพาะสำหรับรพีในเวลาอย่างนี้ด้วยแล้ว

 

หูคงฝาด

 

แดดอ่อนๆผ่านร่มเงาต้นไม้และม่าน รพีชอบบรรยากาศที่นี่จริงๆ มันสบายตา สดชื่นและปลอดโปร่ง

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่ากลางวันแสกๆ แต่ร่างกายกลับไปมีปฏิกิริยาเช่นนั้นได้

รพีจำใจต้องใส่กางเกงเปรอะเปื้อนนั่นกลับไปหยิบกางเกงที่อยู่ในกระเป๋าเดินทางมาเปลี่ยน แต่เมื่อไปถึงเขาพบว่าเสื้อผ้าเดิมบางส่วนยังมีอยู่ในตู้ แม่ไม่ได้ย้ายออกเลยแม้แต่น้อย

พอนึกแล้วรพีก็หน้าแดงวาบ

ดีที่ไม่มีใครสังเกตเห็น และเผื่อว่าเขาอาจส่งเสียงหรืออาการแปลกๆ

รพีอยู่กับแม่และป้านานพอสมควร เป็นการถ่ายโทษที่ปล่อยให้พวกหล่อนคิดถึงอยู่นาน เขาเข้ากับผู้หญิงและคนแก่ๆได้ดี อาจเป็นเพราะรพีชอบที่จะฟังมากกว่าพูด รวมไปถึงรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน

แน่นอน ใครๆก็มักบอกว่ารอยยิ้มของเขานั่นน่ามองจริงๆ

รพีซักผ้าไม่เป็น แต่ก็ไม่มีวันปล่อยมันไว้เด็ดขาด

คุณชายน้อย

วันยังค่ำก็ยังติดนิสัยเอาแต่ใจไว้ลึกๆ

แม้จะอยู่ตัวคนเดียวมาก่อน แต่สิ่งที่เขาทำคือโยนมันลงเครื่องซักผ้ารวมกันหมดไม่ก็ส่งให้ทางร้านจัดการ ชายหนุ่มหาเงินเก่ง และเอาแต่ทำงานทำการจนบางครั้งงานบ้านกลายเป็นเรื่องน่าขี้เกียจ

 

เจ้ากางเกงตัวปัญหา

 

ปลายนิ้วเรียวขาวซีดตัดกับถุงดำตรงหน้า รพียัดมันลงในถุงก่อนเอาไปทิ้งที่ถังขยะลายไม้ตรงหน้าบ้านอย่างไม่ไยดี

 

 

 

 

อ้าว คุณพี ตื่นเช้าจังเลยครับ

เขาเดินไปดูลุงปองที่กำลังกวาดใบไม้อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวบ้าน รพีทักทายตามประสา อากาศในตอนเช้าหนาวเหน็บ หมอกลงจางๆทำให้ทิวทัศน์ไม่ชัดเจนอย่างที่ควรเป็นเท่าไหร่นัก

อยากออกมาเดินเล่นน่ะครับ

ตรงนี้เป็นบ้านของเขา ไม่ไกลนักจะเป็นบ้านของคนงานที่สนิท ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงแล้วก็คนแก่ ส่วนแรงงานชายจะอยู่ถัดไปไม่ไกลจากนี้อีกเพื่อเฝ้าสวน รพีมองสถานที่คุ้นตาไปเรียบเรื่อย ชายหนุ่มอยู่ในชุดลำลองสบาย เสื้อสีขาวกับกางเกงขายาวสีขาว ส่งผลให้ชายหนุ่มดูสง่ายิ่งขึ้น

เมื่อคืนรพีหลับสบาย

ไม่ได้ฝันไร้สาระอะไรอีก

หากเขาย้ายมานี่จริง เป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อย

ดีที่รพีไม่ได้มีรถอยู่ที่นั่น เนื่องจากเขาขี้เกียจดูแลซ่อมบำรุง หลังจากทำงานเลี้ยงตัวเองทำให้รพีเห็นค่าของเม็ดเงินขึ้นมาเล็กน้อย อีกประการคืองานส่วนใหญ่ของเขาทำได้ทุกที่ ขอแค่มีคอม ไม่ก็สมุด ปากกา อินเตอร์เน็ต เขาสามารถทำได้ทั้งนั้น

รพีครุ่นคิด ขณะเดินกอดอกเอื่อยเฉื่อย ผมสีดำยาวระต้นคอพลิ้วไปตามสายลมที่พัดผ่าน อากาศหนาวอย่างนี้ เขากลับใส่เพียงเสื้อบางๆตัวเดียว ช่างไม่รู้จักเจียมกายเสียบ้างเลย

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ตอนนี้เขาคิดไม่ตกจริงๆว่าควรจะเดินหน้าต่อไปเช่นไรดี

รพีเสียดาย แต่การอยู่ที่นี่มันก็ดีไม่น้อย เพราะได้อยู่กับครอบครัว

ฉับพลันเสียงครางหึ่งก็ระคนเข้าหู

รพีหันมองต้นเสียง แต่ไม่พบอะไรนอกจากต้นไม้และใบหญ้า เขาเดินมาจนใกล้ที่ทึบๆซึ่งถัดไปคือป่าใหญ่ เขาเดินมาขนาดนี้ได้อย่างไร

ตอนเด็กๆรพีเคยถูกหลอกว่าหากดื้อซนนัก จะถูกผีเจ้าป่าเจ้าเขาจับไป หากดื้อรั้นวิ่งเล่นโดยไม่ฟังผู้ใหญ่ รพีจะถูกผีเอาไปซ่อนไม่มีใครหาพบอีก

เขากลัวแทบสั่น รพีวัยนั้นใสซื่อยิ่ง

รพีราวกับได้ประกาย

เขาน่าจะหยิบปากกากับสมุดมาด้วย เผื่อไว้จดอะไรที่ผุดเข้ามาก่อนจะลืม

ถึงตอนอยู่กรุงเทพ เขาจะชอบจัดสวน ซึ่งในที่นี้หมายถึงจับมันอยู่ในกระถาง และให้มันออกมาเรียงเป็นสวนสวยๆน่าเดินน่ามองแค่นั้น อย่าถามว่าเขาดูแลมันเป็นหรือไม่ รพีแค่เพียงหาซื้อต้นที่เลี้ยงง่ายปลูกง่าย รดน้ำ ไม่เรื่องมากอย่างพวกพืชพรรณที่อยู่ตรงสวนใหญ่ของที่นี่

หากเดินต่อไปก็จะเป็นป่าเป็นต้นไม้ที่เขาไม่คุ้นเคย รพีอยากจะลองเป็นเด็กๆแกล้งหลงเข้าไปแล้วไปโผล่ในสถานที่แปลกๆอยู่เหมือนกัน ทว่าเขาโตแล้ว จินตนาการฝันเฟื่องอยู่ได้เพียงในกระดาษเท่านั้น

 

คล้ายมนต์ขลัง

เชื้อเชิญให้ก้าวย่างไม่หันกลับ

 

คุณรพี ไปไหนครับ

ลุงปองตะโกนถาม ไม่ทันได้ทำตามใจปรารถนา รพีหลุดจากความคิด เขาชะงักปลายเท้าก่อนหันกลับไปตามเสียง

อย่าเพิ่งเข้าไปเลยครับ เช้ามืด เผื่อเจอสัตว์ อันตรายลุงปองกวักมือเรียกเขาเหมือนเด็กน้อยว่าอย่าได้ข้ามถนนจนกว่าผู้ใหญ่จะไปรับ รพีกระพริบตาปริบๆ เขาเผลอยิ้มอย่างซื่อบริสุทธิ์

รพีไม่คิดจะตะโกน เขาไม่ได้มีเสียงขนาดนั้น ลุงปองดูตัวเล็กจ้อยจากระยะห่างอันไกลระหว่างกัน

มีสัตว์ด้วยเหรอครับ

มีสิครับ คุณพีนี่ดื้อจริงๆไม่ต่างจากตอนเด็กๆเลยเชียว

โธ่ ลุงปอง ผมขอโทษครับ แต่ว่านั่นสวยมากเลยนะ น่าเดินออกรพีพูดเสียงอ่อน ชายหนุ่มไขว้มือไว้ด้านหลัง ยิ้มอย่างซุกซน

สวยตรงไหนครับ ป่าทึบอย่างนั้น คนไม่คุ้นหลงเอาได้ง่ายๆ

แม้จะบอกว่าตอนเด็กๆรพีเคยเข้าไปเล่น หากแต่เวลานี้ก็เนิ่นนานมาแล้ว หากจะจำทางไม่ได้ย่อมเป็นธรรมดา

นี่ไงครับ ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว

ต้องให้ลุงฟ้องคุณหญิงแม่เสียแล้วสิเนี่ย

“…ลุงปองไม่เอาน่าผมแค่อยากได้ไอเดียมาเขียนงานเฉยๆครับ เลยหาอะไรทำเดินไปเรื่อยเปื่อย นั่งอยู่เฉยๆปวดหลังแถมยังเสียสุขภาพจะตายครับ

ลุงปองถอนหายใจ ทำหน้ารู้ทัน พูดมาอธิบายยาวอย่างนี้ ผิดปกติที่เอาแต่อมยิ้มเล็กๆไม่พูดจา ไม่พ้นคุณชายตัวน้อยของเขาคงได้ขออะไรอีกเป็นแน่

เข้าไปไม่ไกลเท่าไหร่จะเจอน้ำตก เดินตามทางไป มีริมธาร ถ้าอยากไปคุณพีต้องให้คนไปด้วยเท่านั้น อย่าไปคนเดียวเลย ลุงเป็นห่วง คุณพีไม่ได้เข้าไปนานแล้ว หลงเอาแล้วหาไม่เจอ ลุงจะไปเอาคุณรพีคืนคุณหญิงเขาที่ไหน

งั้นไปตอนนี้เลยได้มั้ยครับเขาห่างหายจากธรรมชาติเช่นนี้ไปนาน ชายหนุ่มเนื้อเต้นไม่ต่างจากเด็กที่ได้ไปสวนสนุก ตอนเด็กๆเขาเคยเข้าไป แต่ตอนนี้เหมือนจะลืมทางไปแล้ว เข้าไปคงหลงไม่ผิดอย่างที่ลุงปองว่า

 

รออีกหน่อย ให้มันสว่างกว่านี้หน่อย เดี๋ยวลุงให้คนพาไปละกันครับ

 

 

 

 

ความตื่นเต้นระดมเข้ามาไม่หยุดแทบรอไม่ได้

รพีรู้แค่ว่าตอนนี้เขาอยากไปก็ต้องได้ไป

ชายหนุ่มเดินมาถึงบ้าน ตรงไปหาแม่กับป้าที่กำลังทำอาหารเช้าของวันนี้ พวกหล่อนอยู่ในครัว

ผมขอไปในเล่นน้ำได้มั้ยครับเมื่อถึง รพีก้าวตรงก่อนจะเท้าแขนอยู่โต๊ะของครัวที่กั้นไว้ระหว่างห้องทานอาหาร ชายหนุ่มนั่งบนเก้าอี้ ร่างกายคล้ายจะซบลงนอนอย่างเกียจคร้านเหมือนแมว

หือ ที่ไหนลูก

ลำธารสาบานว่า ขณะพูด น้ำเสียงเขาทุ้มนุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ พอบทจะใช้หน้าตาให้เป็นประโยชน์ รพีเองก็ใช้มันได้ดีทีเดียว

ไปได้ยังไง พีไปเป็นเหรอ ป่านะ

ให้คนพาไปครับ

เขาอยากไปเสียเดียวนี้

รพีอ้อน เมื่อเห็นว่าแม่มีท่าทีไม่อนุญาต ก็ส่งสายตาหวานไปทางผู้เป็นป้า รวมไปถึงนุชที่อยู่เป็นคู่มือให้หญิงแก่ทั้งสอง นุชหัวเราะเล็กๆอย่างขัดเขิน ก่อนจะรีบหุบลงเมื่อแม่ของเขาหันไปมอง

ไม่ต้องมาหาแนวร่วมเลยพี่พี ถ้าจะไปต้องทานข้าวก่อน แม่ถึงจะให้ไป

เป็นอีกวันที่เขาทานข้าวหมดอย่างรวดเร็ว

ความจริงถ้าเขาจำไม่ผิด ลำธารสายนั้นไม่ไกลมาก แต่อาจเป็นเพราะความทึบของป่าทำให้การเข้าไปไม่ค่อยง่าย รพีไม่เปลี่ยนชุด แม้แม่จะค้าน ชายหนุ่มอยากไปเร็วๆจนไม่อยากเสียเวลา แต่กระนั้นเขาก็คงทำทีเดินช้าๆ เพื่อไม่ให้ดูเหมือนว่ากำลังต้องการมากจนเกินไป ชายหนุ่มอยู่ชุดขาวทั้งตัว

ลุงปองครับ

รพีนำไปเพียงแค่ปากกา กับสมุดหนึ่งเล่ม

เขาไม่อยากอยู่เฉยๆ เดี๋ยวจะฟุ้งซ่าน

ฉะนั้นการได้เจอสถานที่แปลกจากเดิม น่าจะทำให้เขาไม่เบื่อหน่ายเท่าที่เป็นอยู่

กินเสร็จแล้วเหรอครับลุงปองว่า งั้นรอลุงเดี๋ยว

ถ้าลุงปองไม่สะดวกไม่เป็นไรนะครับรพีแกล้งพูดไปอย่างนั้น อย่างไรเสียลุงปองก็ไม่ขัดใจเขา

โอ้ ไม่ๆ ไม่หรอก เดี๋ยวลุงให้ไอ้ดำไปเป็นเพื่อนคุณพีเสียแล้วกัน ยังไงก็ไม่ไกลมากเท่าไหร่แล้ว ประเดี๋ยวเดียวคุณพีจำทางได้ก็คงแอบไปเองคนเดียวแน่ๆ

รพีเลิกคิ้วเมื่อชื่อไม่คุ้นหูถูกเอ่ย ชายหนุ่มขบขันเล็กน้อยเมื่อถูกกล่าวหาราวกับเด็กซนๆ

ลุงปองตะโกนเรียก สักพักไอ้คนงานที่ว่าจึงเดินเข้ามาหา ดูจากสภาพน่าจะกำลังเพิ่งหยุดจากงานสวนไปหยกๆ

เดี๋ยวมึงไปเป็นเพื่อนคุณรพี นำทางนายเขาไปที่ธารนะ

รพีมองวิวรอบกายอยู่ เมื่อได้ยินลุงปองสั่งคน จึงค่อยๆกลับมามอง

ไอ้ดำ ร่างกายมันสูงใหญ่จนกลบเขามิด เงาของมันครอบศีรษะรพีไม่เว้นไปกระทั่งเงา ดวงตามันดำลึกแลดูกร้าวประหลาด รพีลมหายใจชะงัก ไอ้เด็กนี่คนที่ถือกระเป๋าให้เขาเองเมื่อวันก่อน แม้ดูไม่เด็กเลยก็ตามที อาจเป็นเพราะการทำงานหนักคงมีส่วน

มันสวมกางเกงตัวยาวเก่าๆเปื้อนดินโคลน ใบหน้าคลุมด้วยหมวกผ้าสีดำ เหลือแค่ดวงตา รพีเหมือนจะหยุดหายใจดื้อๆ เหตุใดลุงปองถึงได้ให้คนคล้ายโจรป่าพาเขาไปแบบนี้

มันมองเขาเขม็ง เมื่อดวงตาคล้ายจะสบกันอีกฝ่ายจึงก้มหน้า แม้รพีจะไม่ใช่คนที่มองเพียงเปลือกนอก ทว่าการแต่งกายมันชวนให้คิดจริงๆ

มันไว้ใจได้ ทำงานเก่ง คล่องแคล่ว คุณชายอย่าได้ถือสาหาความ มันแค่เป็นคนเงียบๆ

รพีระบายยิ้ม เขาพยายามลบความคิดแง่ร้ายทิ้งไป หากลุงปองไว้ใจขนาดนี้ คงไม่เป็นไรกระมัง

ครั้งนี้ไอ้ดำสวมเพียงเสื้อแขนสั้น ผิวมันดำคล้ำ  แขนมีแต่มัดกล้ามอย่างคนใช้แรงงาน

ระหว่างทาง รพีไม่ได้ชวนคุย อีกฝ่ายก็เงียบปรี่ ได้ยินเพียงเสียงยวบเท้าตามพื้นดินพื้นหญ้า มีเสียงแมลงเป็นช่วงๆ ไอ้ดำเว้นระยะกับเขาไว้มาก รพีไม่คิดติดใจสงสัย อาจเป็นเพราะความเกร็งไม่คุ้นเคย ไม่แปลกสำหรับเรื่องเช่นนี้ รพีไม่รู้ตัวหรอกว่าเขามักทำให้คนอื่นรู้สึกเกรงในการเจอครั้งแรกๆ

ไม่นาน เขาเหมือนจะได้ยินเสียงน้ำไหล

 

เยี่ยม

 

รพียิ้มกว้าง เขาเดินนำขึ้นไปแทน ปลายนิ้วนางดันแว่นขึ้น ก่อนจะมองไปรอบๆอย่างยินดี

ไม่ไกลเท่าไหร่ แค่นี้เอง อย่างที่ลุงปองว่า

เขาคงได้แอบมาเองแน่ๆ

รพีคล้ายลืมเลือนอีกคนที่มาด้วย ชายหนุ่มไม่ได้แลตามอง เมื่อสนใจสิ่งใดเขามักจะทุ่มไปที่จุดๆเดียว

รพีเดินไปใกล้หินที่อยู่ตรงธารน้ำ ชายหนุ่มนั่ง สมุดปากกาถูกวางไว้ข้างๆ รพีค่อยๆถอดรองเท้าแล้วปล่อยปลายเท้าแกว่งลงในธารช้าๆ

บรรยากาศสงบสะกดรพีอยู่หมัด

รพีเหม่อลอย มองไปทิวทัศน์ด้วยสายตาไม่ชัดเจน

ต้นไม้ไม่ถึงกับทึบมากในจุดนี้ อาจเป็นคนน่าจะเข้ามาถางทางเดินไว้

กระทั่งเขาหันไปเห็นไอ้ดำนั่งลงอยู่ไม่ไกลจากโขดหินของเขา มันนั่งอยู่มุมที่ต่ำกว่า สายตามันรีบเก็บกลับเมื่อเขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงน เสียงจากลำคอของรพีเปล่งออกเพียงพยางค์หนึ่งเท่านั้นราวกับเพิ่งนึกได้

ขอบคุณมากครับรพีเอนกายลงคล้ายจะนอนหลับไปซะเดี๋ยวนั้น รอยยิ้มเล็กน้อยแทนน้ำใจ

ไม่มีเสียงตอบรับนอกจากพยักหน้า เสียอย่างไรอีกฝ่ายก็ขัดเขาไม่ได้ รพีเองไม่ได้สนใจแล้ว ราวกับว่าเขากำลังอยู่คนเดียว ขากางเกงถูกพับขึ้น เผยเรียวขาครึ่งหนึ่งที่กวัดน้ำใสเล่น รพีชอบนั่งนิ่งๆ อยู่เฉยๆ แล้วก็มองเหม่อไปตามเรื่องตามราวที่เขาอยากมอง

รอยประหลาดบางลงจนแทบไม่สังเกต

รพีเองก็ลืมเลือนมันจนสิ้น

เสียงถอนใจคล้ายเหนื่อยหน่ายประจำตัว

แต่หาใช่ความเบื่อ

รพีพึงพอใจมากต่างหาก

อากาศดีจนอยากหลับ

ชายหนุ่มหยิบปากกา สมุด จดนั่นจดนี่ไปเรื่อยเปื่อย คิดอะไรก็วาดลง เขียนลงไม่มีสาระสำคัญมากนักนอกจากอยากมาพักผ่อนหย่อนใจ

ริมฝีปากเนื้อชมพูอ่อน รพีกัดปลายปากกาเล่นอย่างเหม่อลอย เขาทุ่มความสนใจไปให้กับการเขียนและทัศนียภาพรอบกายเสียทั้งหมด

ไม่ได้แม้แต่จะรับรู้ถึงเสียงกระทบฟันกัดแน่น

 

ไม่แม้แต่จะปลายตามอง ไอ้คนต่างศักดิ์ข้างกาย

 

 

 

 

เสียงย่ำเท้าเบาแทบไม่ได้ยินสิ่งผิดปกติ

ท้องฟ้ามืดสนิท ไฟถูกจุดแค่บางส่วนแต่ไกลห่างมากจนความมืดคลุมมิด

บางอย่างเคลื่อนไหวคล้ายเงา มันตรงไปที่บ้านใหญ่ซึ่งเป็นของเจ้าของสวน ถังขยะไม้ถูกเปิดออก มือหยาบกร้านหนึ่งหยิบมาและจากไปพร้อมกับถุงดำ

ในนั้นพบกางเกงขายาวและกางเกงตัวน้อยอีกหนึ่งชิ้น

ร่างกายสูงสั่นเทาราวกับกำลังอดกลั้น

มันสูดดมแนบจมูกราวกับต้องการจะกัดกิน

คราบน้ำเปรอะเปื้อนเป็นวงจางๆแทบไม่เห็น

เสียงครางต่ำในลำคอ มันจูบไปที่กางเกงตัวยาว เสียงจูบเสียงสูดหายใจดังฟึดฟัดอย่างกระด้าง อีกมือมันใช้กางเกงอันเล็กพันไปโดยรอบกับแก่นกายใหญ่ที่โป่งพองคับแน่นจนนูนตั้งออกมา

แค่นี้ยังหอมไปหมด

หอมเหลือเกิน

มันละเมียดเลียกลิ่นกายสูงศักดิ์ที่เหลืออยู่

ความแข็งขืนถูกปลุกปั่น มันขยับมือด้วยผ้านั่น เอวแกร่งเริ่มเขยื้อนอย่างอดไม่ได้ มันจินตนาการ ฝันเฟื่องไปไกล

ดวงตาหลับแน่นนึกถึงร่างขาวๆซึ่งเป็นเจ้าของสิ่งเหล่านี้ที่มันกำลังเหยียบย่ำอยู่

 

อยากจะได้มา

อยากจะครอบครอง

สักวันหนึ่งไม่ใช่เพียงเศษผ้าที่มันจะได้มาเชยชม

 

เสียงคำรามลั่นสุดท้ายนั้นมาพร้อมกับคราบโสโครกของมันเอง

 

 

 

 

TBC

1 คอมเม้นต์เท่ากับ 1 กำลังใจ

tag: #อัปลักษณ์


FACEBOOK

TWITTER

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 429 ครั้ง

11,062 ความคิดเห็น

  1. #11060 DLIM_11 (@DLIM_11) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 17:40
    โหหหหหหหหหหหหหหหหหหหห
    #11060
    0
  2. #11045 IN-A (@IN-A) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:58

    ฮือออ บาปสุดแล้วแม่เอ้ย

    #11045
    0
  3. #11013 fighting writeee♡ (@sedna0327) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 22:45

    ชอบมากกกก จิตได้สุดมาก55555
    #11013
    0
  4. #10993 『` Raypiadea 』 (@atlove-323) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 00:45
    โอมายก๊อดดดดดด คุณพระช่วย บาปมากกก ใจเต้นไม่เป็นส่ำไปหมดแล้วค่า
    #10993
    0
  5. #10945 beeeerrrr (@beeeerrrr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:40
    ดำเป็นครายยย โอ้ยยย สงสัยว้อยย
    #10945
    0
  6. #10923 Busalanda2545 (@Busalanda2545) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:45
    ถ้าเป็นเราฝันเเบบนี้คือเราจะไปหาหมอ เราไม่ไหวอ่ะ
    น่ากลัวโคตรรรTT
    #10923
    0
  7. #10906 Azlyss (@Azlyss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 22:01
    ขนลุกอะ ฮือ น่ากลัว โอยยยยยย ไม่รู้ว่าไอที่เข้าฝันกับดำอันไหนน่ากลัวกว่ากันแต่น่ากลัวทั้งคู่อะ
    #10906
    0
  8. #10888 zzpierre (@zzairr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 22:10
    คืออออ เป็นผีหรอหรือยังไง แล้วแบบนี้จะหนีไปไหนได้อะ สงสัยอีกอย่างการจะเข้าฝันแต่ละครั้งนี่มีปัจจัยอะไรบ้าง ทำไมถึงมานานๆ ครั้งงี้ ส่วนดำคือ น่ากลัวอะ ไอที่เก็บกางเกงไปนี่ใช่ดำมั้ยอะ รพีเอ๊ยยย ไปทำอะไรใครมารึป่าวเนี่ย
    #10888
    0
  9. #10878 DekD.com (@maleeACC) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 12:53

    น่ากัวมาก บรรยากาศของดำ น่ากลัวจิงๆ

    #10878
    0
  10. #10864 luhan7_lulu (@luhan7_lulu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 17:45
    ดำ โอ้ยยยยกลัวแล้ววว
    #10864
    0
  11. #10850 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 17:16
    ขุ่นพระ!!!
    #10850
    0
  12. #10840 You0924398620 (@You0924398620) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 22:30

    จิตมากกกกก....ชอบ
    #10840
    0
  13. #10834 khowpodd (@khowpodd) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 21:38
    ฮือ กลัวล้าวววววว
    #10834
    0
  14. #10817 B-T3 (@biwbiw1313) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 17:19
    ความจิตมาเต็มมาก
    #10817
    0
  15. #10764 Sistel2 (@l2oll) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 20:48

    น่ากลัวอ่าาาา

    #10764
    0
  16. #10742 รีรีข้าวสาร- (@ponnapa123-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 01:34
    ตกลงนี่คนหรือผีกันแน่อ่าฮืออออ
    #10742
    1
  17. #10709 Piyanan Piyanan (@-66962935393) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 18:05
    ดำใช่ไหมอ่ะ น่ากลัวจัง นิยายวายหรือนิยายสยองขวัญ ฮือออออออกัว~><
    #10709
    0
  18. #10687 Real_Chidani (@24112000) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 11:52

    omg kaaaaa

    #10687
    0
  19. #10662 Sissy (@tang2277) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:52
    น่ากลัวมากๆเลย
    #10662
    0
  20. #10626 Geeline (@yumma) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 09:06
    โอ๊ยยยลุ้น กับความจิตนี้ คือเดาไม่ได้เลย
    #10626
    0
  21. #10602 PILV (@maridale) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 03:29
    โอ๊ยจิตมากกกกกก
    #10602
    0
  22. #10466 iamrainyseason (@iamrainyseason) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 06:46
    เงานั่น -ดำ หรือใคร โอ้ยย จิตๆไงไม่ลู้ววววว
    #10466
    0
  23. #10448 hyunsis (@hello_yoseopu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:31
    งือ เค้าเป็นพระเอกหรือคนร้ายคะ กลัวเค้าอ่ะ ใครก็ไม่รู้
    #10448
    0
  24. #10426 ㅡ; Optimaskrman (@98019801) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 14:40
    ฮืออออออกลัว
    #10426
    0
  25. #10384 STEM1995 (@eveymin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 08:27
    ดำน่ากลัวอะ
    #10384
    0