The After (Yaoi) l Feeling

ตอนที่ 1 : chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ต.ค. 61


สวัสดีครับ..

 

ผมชื่อ นาย พีรพัฒน์  ตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีหนึ่ง คณะอักษรศาสตร์  ตอนที่ผมเข้ามาเรียนมหาลัยนึ้ ผมคิดว่ามันคงเป็นชีวิต ที่แย่แน่ๆ ..ตอนนี้ผมมีเพื่อนสนิทเพียงแค่คนเดียว มันชื่อ ภูมิ ส่วนคนอื่นๆ ก็เจอกันนะครับแต่แค่โบกมือทักทายกันเฉยๆ ตามภาษาคนรู้จัก

 

จะถามว่าผมเหงาไหมน่ะหรอ.. ก็โคตรเหงาเลยแหละ แต่ก็ยังมีเพื่อนสนิทอยู่.. เห้ออ โคตรท้อกับชีวิตเลยครับ

 

ณ ห้องของพี ในหอพัก

 

เห้ยย ! ตื่นได้แล้วเว้ย   เสียงตะโกนปลุก ดังลั่นห้อง มันคือเสียงไอภูมิ เพื่อนสนิทของผมนี่แหละ

ผมค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง พร้อมหันมองนาฬิกา

 

เห้ย ปลุกช้าไปเปล่าวะ จะ สิบโมงแล้ว

หยุดบ่นได้ ละครับคุณพี รีบๆไปอาบน้ำ

 

ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวใส่เสื้อผ้า และรีบวิ่งไปตึกคณะ  ให้เร็วที่สุด จนกระทั่ง

ผม... ผมลืมหยิบชีสวิชา Linguistics มา ซึ่งวันนี้แม่งมีสอบบ

 

ภูมิ เดี๋ยวกูมานะ กูไปเอาชีสก่อน พีพูด พร้อมวิ่งกลับไปที่หอ

 

 

 

จนกระทั่งชน พี่คนนึง

โอ๊ย!  

เป็นอะไรหรือเปล่าคุณ   เสียงพูดของรุ่นพี่ปีสี่

ผมสีดำออกน้ำตาล รูปร่างค่อนข้างร่างสูง เป็นรุ่นพี่ที่เป็นที่รู้จัก ในมหาลัย ..  ใครเห็นก็ต้องอ่อนไหวกันบ้างล่ะ

ป..เปล่าครับ  พีเอ่ยตอบ

 

โอเครครับคุณ?. รุ่นพี่เอ่ย

ผมชื่อพีครับ

 

ส่วนผมชื่อนนท์ นะ   แล้วคุณรีบไปไหนหรือเปล่าล่ะ ตอนนั้นเห็นรีบอยู่นะ

เอ่อ... งั้นผมไปละครับพี่

ตอนนั้นผมเกือบลืม เลยว่าต้องไปหยิบชีสวิชา Linguistics

 

 

.

.

.

.

 

 

พวกแกรู้ยัง  พี่นนท์ ขายของอยู่ข้างคณะบริหาร

เสียงคนซุบซิบกันไปทั่ว

 

ภูมิๆ ไปดูงานคณะบริหารกัน.. พีพูด

ร้อยวันพันปี มึงไม่เคย ชวนกูไปดูงานพวกนี้เลยนะเว้ย  ภูมิพูดด้วยความประชด

เถอะหน่ามึง ทั้งทีเหอะ

 

ผมกับไอภูมิก็ได้เดินไปดูงานตามคณะ ตามที่พูดกันไว้ ละก็ได้เจอพี่นนท์ เช่นเดิม ผมก็ไม่ได้หวังที่จะซื้ออะไรหรอก ก็แค่อยากเห็นงานในคณะต่างๆ กับเขาบ้าง

 

 ส่วนนิสัยไอภูมิ มันเป็นคน ตลก..ไม่ค่อยเงียบ นิสัยมันแตกต่างกับผมมาก อย่างกับฟ้ากะเหว แต่ก็สนิทกันได้ ผมยังไม่รู้เลยว่ามันกะผมสนิทกันได้ไง

 

ในขนาดที่ผมกะมันกำลังจะเดินออกมาจากงาน ดันมีเสียงตะโกนเรียก

คุณพี  ทุกคนก็คงจะรู้อยู่แล้วล่ะ ว่าเสียงใคร เสียงรุ่นพี่ปี4 หรือ พี่นนท์ ของเรานี่แหละ และพี่เขารีบวิ่งมาหาผม

พร้อมกลุ่มแฟนคลับ

 

ครับพี่  ผมตอบ

 

คุณทำบัตรนักศึกษา หล่นตอนชนผมครับ

ผมพูดขอบคุณ ละเดินกลับหอกับไอภูมิ

 

.

.

.

 

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง เสียงเตือนจาก โทรศัพท์ ของพี

 

มันเป็นข้อความแปลกที่ส่งมา และผมก็กำลังจะกดลบ เหมือนที่ผมเคยทำมาตลอด แต่ผมก็แปลกใจ

เลยกดเข้ามาดู เพราะมีการส่งรูปเข้ามา

 

รูปคุ้นๆเนอะ ผมพูดกับตัวเอง จนกระทั่งกด เข้าไปดูในข้อความ

มันเป็นเบอร์พี่นนท์ นั่นเอง พร้อมแนบรูปกับบัตรนักศึกษา ของผม

 

พี่นนท์ หวัดดีครับคุณพี

พี สวัสดีครับพี่นนท์

ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าพี่เขาจะเอาเบอร์จากไหน แต่พี่เขาทำให้ผมยิ้มได้เสมอ ไม่รู้สิครับ

หลังจากนั้น ผมก็คุยกับพี่นนท์ มาตลอด พี่นนท์เป็นพี่ที่เป็นต้นแบบสำหรับผมเลย.. และเราก็ได้

สนิทกันแบบรุ่นพี่รุ่นน้อง..

 

.

.

.

 

เมื่อวานที่คุยกัน ที่พี่บอกว่า ให้มาช่วยงานคัดกรองเรื่อง ชมรมมหาลัย อย่าลืมนะคุณ 

ไม่ลืมหรอกครับพี่นนท์

 

 

และผมก็ได้ไปช่วยงานในคณะตามที่พี่นนท์บอกไว้ .. หลังจากที่ช่วยงานพี่นนท์เสร็จเเล้ว  

ผมก็นั่งคุยกับพี่เขาตามปกติ


"พี่นี่เก่งเนอะ ฉลาดเรียนเก่ง ใจดีด้วย.." ผมเอ่ยชมพี่นนท์

"ไม่ขนาดนั้น หรอกคุณ ผมก็เเค่ ตั้งใจในสิ่งที่ผมอยากทำ"

"พูดซะพี่หล่อเชียว"


"ก็พี่หล่ออยู่นะ" ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมได้พูดออกไป มันเเค่หลุดปากผมไปจริงๆ


นี่เป็นครั้งเเรก ที่ผมเห็นว่าพี่นนท์หน้าเเดง 


"เเชะ"

เสียงกล้องถ่ายรูปดังขึ้น จากด้านนอก


"โทษทีว่ะ ลืมปิดเสียง"

ผมหันไปมองหน้าพี่นนท์ พร้อมกับขมวดคิ้วใส่ ผมก็รู้เเหละว่าเขาจงใจถ่าย รูปเพื่อที่จะโปรโมท


"เป็นอะไรเปล่า .."

"คือ เขาจะเอารูปไปลงไหมครับ ..."


"คือ พี่เป็นคนดังด้วยอ่ะ ถ้าให้ผมไปนั่งข้างพี่ในรูป ผมคงจะไม่ค่อยชิน..เท่าไร"


"โอเคร คุณ เดี่ยวพี่บอกเขาให้ละกัน"


หลังจากนั้นผมก็เริ่มสนิทกับพี่นนท์ มากยิ่งขึ้น.. เเละเราก็คุยกันมากยิ่งขึ้น






 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น