The After (Yaoi) l Feeling

ตอนที่ 2 : chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 ต.ค. 61


"นะ นะ นะ คุณ เข้ามาอยู่ในชมรม ด้วยกัน" มันเป็นคำอ้อนของรุ่นพี่ปี4  ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าตัวเองขี้ใจอ่อน ตั้งเเต่ตอนไหน 
จนยอมเข้าชมรมได้..


หลังจากนั้น ผมก็เริ่มเข้าสังคมมีกิจกรรมกะเขาบ้างปะปราย กันไป เเละตลอดเวลานี้ ผมก็ไม่ได้สนใจสายตาที่คนอื่นมองเท่าไร 
ใช้เวลาตามปกติ  ตื่นเช้า มาเรียนพร้อมกับไอภูมิ บ่ายๆ เข้าไปหาพี่นนท์ ตกเย็นกลับบ้าน 
จนเริ่มมีคนพูดเเซว กัน  ซึ่งผมก็ไม่ได้ สนใจอะไร.. 


"นี่ไง คนในเฟซอ่ะ มึงง"  เสียงพูดเเซวกัน จากร้านค้าๆ ในโรงอาหาร..


ตอนนั้นผมก็คิดในใจว่า มันเเปลกๆเเล้วนะ ผมเริ่มที่จะเปิดโทรศัพท์ดู เเต่..
เสียงโทรศัพท์ ก็ดังขึ้นเสียก่อน..

"คุณๆ มาเอาชีสที่ชมรมหน่อยดิ คุณลืมไว้อ่ะ หรือว่าให้ผมไปหา"
"เอ่อ.. ผมไปหาพี่ที่ชมรมดีกว่าครับ"
"โอเคร ๆ"

ผมก็ได้ไปหา ที่ชมรม ตามพี่นนท์บอก 

.
.
.


"มาเเล้วหรอคุณ กำลังจะไปหาคุณพอดี"
"ครับ..."

"อ่ะ นี่ชีสคุณ"  พี่นนท์พูดพร้อมกับยื่นชีสเเต่ละวิชาให้ผม.. 
ผมคิดในใจว่า อยากจะถามพี่นนท์ จะว่าเรื่องในเฟซคืออะไร เเต่ก็ช่างมันเหอะ.. 
ผมเอ่ย ขอบคุณ ละก็เดินกลับหอตามปกติ

"มึง!" เสียงตะโกนเรียกจากด้านหลังขนาดเดินกลับหอพัก มันคือเสียงไอภูมินั่นเอง
"อะไร" ผมหันตอบมัน..


"เเหม ยังไม่เห็นในเฟซมหาลัย หรอมึงง" มันพูด พร้อมกับยื่นรูปภาพในเฟซให้ดู 
ตอนนั้นผมก็เเค่ดูเฉยๆ ไม่ได้คิดมากอะไร  ....เเละก็ได้ตอบมันไปตามมารยาท
"ก็เเค่รูปอ่ะมึง" มันก็เป็นคำตอบที่สั้นๆ ตอบตามมารยาทไป..  จนผมกลับหอละมานั่งเปิดรูปนั้นในคอมอีกที 


มันเป็นรูปที่ถ่ายผม กับพี่นนท์ เเละไม่ได้ตั้งเเคปชั่นอะไร ผมก็เลื่อนไปอ่านคอมเม้นท์ ตามปกติ..



"โหห.. ตอนเรียนนางโคตรเงียบบ อ่อยรุ่นพี่มาจนได้ละน้าา"
"เเหม โรงเรียนเก่า นางก็ไม่มีเพื่อน นะจ๊ะ.
"เห็นนางเงียบๆนะจ๊ะ"
"เเหม เเต่ก่อนนางสนิทกับเพื่อนนางนะ เดี๋ยวนี้ทิ้งเพื่อน"


ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับ ว่าเขาคอมเม้นท์ เเบบนี้กันไปทำไม เเต่ทุกรูปที่มีผมกับพี่นนท์ มักก็จะเป็นเเนวนี้ ผมเลยนั่งถามตัวเองไว้ว่า
"ผมนิสัยเเย่ ขนาดนั้นเลยหรอ.."  ผมไม่รู้ว่าผมไปทำอะไรให้คนพวกนั้น..

.
.
.



ติ๊ง 
เสียงข้อความโทรศัพท์ ของผม มันทำให้เรียกสติของผมมาจากเรื่องพวกนั้น

พี่นนท์ "ถึงบ้านยัง คุณ"
พี "ถึงเเล้วครับ"
พี่นนท์ "เเล้วทำอะไรอยู่ล่ะ"
พี "กำลังจะนอนเเล้วครับ"
พี่นนท์ "โอเครคุณ งั้นฝันดี"
พี "เช่นกัน ครับพี่"

ผมคิดในใจว่า  อยากรู้จังว่าพี่เขาจะเห็นรูปนี่หรือ ยัง ถ้าเห็นเเล้วเขาจะทำยังไง ??


หลังจากวันนั้น ..ผมพยายามที่จะไม่คิดเรื่องเมื่อคืน เเต่มันก็อดคิดไม่ได้  ผมพยามยามที่จะไม่คิดมาก เเต่ก็ดันเป็นคนเก็บตัวมากกว่าเดิม ผมไม่ได้ไปที่ชมรมนั้น ประมาณ 1 สัปดาห์เเล้ว เเต่ในใจผมก็อยากไปอยู่นะ 


ผมอยากไปถามว่า .. พี่นนท์คิดยังไง รู้สึก ยังไง ... เห้ออ คิดเเล้วมันก็เหนื่อยหน่อย จนกระทั่ง..


"คุณพี!" เสียงตะโกนดังมาเเต่ไกล ใช่เเล้ว..นั่นเสียงพี่นนท์ไง..  เเละพี่ก็ได้เดินมาหาผม 
ผมรู้เเหละ ว่าพี่เขาคงจะมาถามเรื่อง ที่ไม่ได้ไปชมรม กับเรื่องรูปนั่น

"พี่ รู้นะว่า พีอ่ะ เห็นรูปเเล้ว เลิกดูเหอะ พี อย่าไปคิดถึงมัน"  เสียงปลอบใจ กันตามมารยาทอ่ะนะ

"พี่ก็พูดได้ดิ พี่ไม่ได้เป็นผมซะหน่อย"

"พี คิดว่าพี่ ไม่เคยเจอเเบบนี้หรอ พีคิดว่า ทุกๆคนจะชอบพี่หรอ มันเป็นไปไม่ได้หรอกพี่ ที่คนอื่นจะชอบเรา ในเเบบที่เราเป็น.."

"คำพูดของพี่ ก็จริงเนอะ.."


"หยุดดูรูปพวกนั้นเหอะพี ทุกๆอย่างมันจะดีขึ้น"

"ครับพี่"


ในเมื่อพี่เขาบอกตามนี้ ผมก็ได้ ออกจากระบบ จากเฟซบุ๊กถาวร ละไม่ได้เข้าไปดูรูปพวกนั้นอีก..
ผมคิดว่า ทุกอย่างมันก็คงจะดีขึ้นเเล้วล่ะ...


หรือผมมองโลกสวยเกินไป ??



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น