[Harry Potter and Everything has changed] OCx?

ตอนที่ 15 : PART 1 of HP --- Temporary Horcrux [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 178 ครั้ง
    9 ม.ค. 61


Temporary Horcrux [1]


               คืนนั้นหลังจากที่กลับออกจากป่าต้องห้าม  แฮร์รี่ก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้รอนและเฮอร์ไมโอนี่ฟัง  รวมทั้งเรื่องคำทำนายของฟีเรนเซ่  เซ็นทอร์หนุ่มด้วย   ทั้งแฮร์รี่และเฟริน่าต่างนั่งตัวสั่นเทาอยู่ใกล้กับเตาผิง 

                “ทำไมเธอถึงรู้ว่าร่างใต้ผ้าคลุมนั่นคือใคร”  เฮอร์ไมโอนี่ถามเฟริน่า  หลังจากที่ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นจบ

                “เห็นได้ชัดว่าแผลเป็นของแฮร์รี่ที่โวล  --“   รอนทำเสียงประหลาดในคอ  “  เดอมอร์ฝากไว้ตอนพยายามฆ่าเกิดเจ็บขึ้นมา  ทั้งๆที่มันไม่เคยเจ็บมาก่อน  ฉันก็พนันได้ว่าต้องเป็นเขาแน่นอน”   เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างตอบ  เธอยังรู้สึกกลัวไม่หาย   นึกถึงตอนที่ร่างใต้ผ้าคลุมนั่นกำลังยื่นมือมาหาแฮร์รี่  เธอก็ต้องตัวสั่นอีกครั้ง  ในหนังสือไม่มีพูดถึงฉากที่ร่างนั้นยื่นมือมาหา  เธอแน่ใจว่าเธอไม่ได้จำผิด   แล้วถ้าตอนนั้นเธอไม่ใจแข็งยกไม้กายสิทธิ์ขู่ออกไป  อะไรจะเกิดขึ้น  เด็กหญิงแทบไม่อยากจะคิดต่อเลย

                แล้วจากนั้นแฮร์รี่ก็เริ่มตั้งข้อสันนิษฐานว่าสเนปต้องการศิลาอาถรรพ์ไปให้โวลเดอมอร์  เฟริน่าพยายามแย้งไม่เห็นด้วย   แต่ไม่มีใครฟังเธอ  การโต้เถียงเล็กๆนี่ลงท้ายด้วยการที่รอนพูดจาร้ายกาจใส่เธอ  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างโกรธมาก  เธอจึงเดินปังๆขึ้นหอไป  โดยมีสายตาเคลือบแคลงใจส่งมาจากรอน

                “รู้อะไรมั้ย  พวกเราไว้ใจเฟริน่าไม่ได้หรอก”  รอนพูด

                “รอน!  โอ๊ย  อย่าเริ่มอีกเลยน่า”  เฮอร์ไมโอนี่ว่า

                “หรือเธอไม่สงสัย  สเนปเกลียดแฮร์รี่  แต่ยัยนั่นเอาแต่ปกป้องสเนป  พนันกันได้ว่าเธอต้องรู้อะไรเกี่ยวกับสเนปแน่  แต่ไม่บอกออกมาให้เรารู้ทั้งหมด  บางทีเขาทั้งคู่อาจเป็นญาติกัน”  รอนเดาสุ่มอีกครั้ง

                “มันจะเป็นไปได้ยังไง  นายก็เห็นในชั่วโมงปรุงยา  สเนปไม่มีท่าทีสนิทกับเธอเลย  ถ้านายจะบอกว่ามัลฟอยเป็นญาติกับสเนป  ฉันยังจะเชื่อมากกว่าซะอีก”  แฮร์รี่พูด  ถึงเขาจะไม่ค่อยเห็นด้วยที่เฟริน่าบอกว่าสเนปไม่ได้พยายามขโมยศิลาอาถรรพ์ไปให้โวลเดอมอร์ก็เถอะ  แต่เด็กชายแว่นกลมก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กหญิงรู้เห็นเป็นใจกับศาสตราจารย์วิชาปรุงยาอยู่ดี

                “เออ  ฉันขี้เกียจเถียงละ  เข้าข้างกันเข้าไป  ใช่สิ  พวกนายทั้งคู่ไม่เห็นยัยนั่นกับสเนปที่ตรอกไดแอกอนนี่  ถ้าได้เห็นนะ  จะต้องสงสัยยัยนั่นเหมือนกับฉัน  แต่ฉันขอเตือนนายไว้นะแฮร์รี่  อย่าไว้ใจยัยนั่น  ถ้านายไม่อยากเดือดร้อน  ถ้าคนที่นายก็รู้ว่าใครทำสำเร็จ  คนที่เดือดร้อนที่สุดก็คือนาย  ไม่ใช่ยัยนั่น”  รอนเดินปังๆเข้าหอนอนชายไป

                “ฉันไม่เชื่อที่รอนพูดหรอก  นายอย่าไปฟังเขานะแฮร์รี่”   เฮอร์ไมโอนี่ส่งสายตาเขียวปั๊ดไล่หลังเด็กชายผมแดง   “แล้วอีกอย่างนะแฮร์รี่  ทุกคนบอกว่าดัมเบิลดอร์เป็นคนเดียวที่คนที่เธอก็รู้ว่าใครกลัว  ถ้าดัมเบิลดอร์ยังอยู่อย่างนี้  เธอก็รู้ว่าใครจะไม่มีวันแตะต้องตัวเธอได้เลย  แล้วใครว่าเซ็นทอร์ถูกเสมอไป  ฉันว่าฟังเหมือนพวกหมอดูยังงั้นแหละ  ศาสตราจารย์มักกอนนากัลบอกว่าเป็นสาขาเวทมนต์ที่ไม่แม่นยำที่สุด”  จากนั้นเธอก็เดินกลับหอนอนหญิง  แฮร์รี่ยืนครุ่นคิด  และเมื่อเขาปีนขึ้นเตียง  ที่ใต้ผ้าห่ม  เขาพบผ้าคลุมล่องหนพับเรียบร้อยวางไว้ใต้นั้น  มีโน้ตกลัดติดไว้   เผื่อจำเป็น

               



                และแล้วปราสาทฮอกวอตส์ก็เข้าสู่ฤดูกาลสอบอย่างเต็มตัว  บรรยากาศตึงเครียด  และเด็กหลายคนหน้าดำคร่ำเคร่งและเดินบ่นพึมพำท่องคาถา  หรือสูตรยาอันซับซ้อน   เฟริน่าก็เป็นหนึ่งในนั้น  เธออดกังวลไม่ได้  แต่เนวิลล์ดูจะแย่กว่าเธอ  เด็กชายหน้ากลมดูจะลืมสูตรยาเกือบทั้งหมด  และยิ่งใครเผลอทำเสียงดังใกล้ๆ   เด็กชายหน้ากลมก็จะตกใจจนลืมเนื้อหาที่เรียน  และต้องเริ่มต้นท่องใหม่โดยมีเฟริน่าคอยช่วยเหลือ  เชมัสกับดีนเริ่มจะประสาทเสีย  เด็กชายทั้งสองเริ่มบ่นโอดครวญว่าท่องหนังสือไม่ทันในเช้าวันสอบ   แต่เฟริน่าก็ยังปราณีทั้งคู่อยู่มากโดยการให้ดูโน้ตย่อที่เธอทำไว้ก่อนเข้าสอบ  อากาศในช่วงสอบร้อนอบอ้าว  ทำให้รวบรวมสมาธิได้ยากขึ้นสักหน่อย  และในห้องเรียนใหญ่ที่พวกเด็กๆต้องนั่งสอบ   ทุกคนก็ได้รับแจกปากกาขนนกพิเศษด้ามใหม่สำหรับทำสอบ  มันผ่านการเสกคาถาต้านการโกงข้อสอบมาแล้ว   เซดริกเองก็เคยเล่าให้เธอฟัง  และบอกว่าเคยมีนักเรียนพยายามโกง   ผลสุดท้ายลงเอยด้วยการมีหูดงอกอยู่บนใบหน้าไปเป็นสัปดาห์  แค่เฟริน่าคิดตาม  เธอก็รู้สึกสยดสยอง

                นอกจากนี้เด็กๆยังต้องสอบภาคปฏิบัติด้วย  ซึ่งตรงนี้แหละที่สร้างความกังวลใจให้กับเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างมาก  เธอกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำอะไรตลกๆ  หรือไม่ก็เสกอะไรไม่ได้เลย  ซึ่งเซดริกก็ยังแนะนำกับเธอว่า  ถ้าในชั้นเรียนเธอทำได้ดี  ตอนสอบมันก็จะเป็นเช่นนั้น  เขาเตือนเธอว่ายิ่งประหม่า  จะยิ่งมีผลต่อการใช้ไม้กายสิทธิ์  แต่เด็กหญิงก็แย้งไปว่าพูดง่าย  แต่ทำยาก  แล้วเด็กชายบ้านฮัฟเฟิลพัฟก็เอาแต่หัวเราะเธอไม่หยุด  แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังโชคดีกว่านักเรียนคนอื่นๆตรงที่เธอรู้อยู่แล้วว่าจะทดสอบอะไร  ก็เธอเคยอ่านแฮร์รี่มาแล้วนี่นา  (แน่ล่ะ  รู้สึกเหมือนโกงไปหน่อย  แต่ทำยังไงได้ล่ะ  แต่ก็รู้แค่บางวิชาเท่าที่หนังสือบอกล่ะ  อย่างวิชาสมุนไพรศาสตร์ในหนังสือไม่ได้เขียนไว้เลยว่าจะต้องสอบอะไร)  วิชาที่รู้  ก็เช่น  วิชาคาถา  ศาสตราจารย์ฟลิตวิกจะทดสอบอะไร  เขาให้เสกสับปะรดเต้นแท็ป  ศาสตราจารย์มักกอนนากัลให้เปลี่ยนหนูตัวเล็กๆเป็นกล่องยานัตถุ์  และเซเวอร์รัสทดสอบโดยให้พยายามจำสูตรปรุงยาล้างความทรงจำ  

                วิชาสุดท้ายที่จะต้องสอบคือวิชาประวัติศาสตร์เวทมนต์   มันค่อนข้างผ่านไปได้ด้วยดี  ก็เพราะเธอรู้ล่วงหน้าอีกเหมือนกันว่าข้อสอบจะถามเกี่ยวกับพ่อมดแก่ๆ  บ้าๆ  บวมๆ  ผู้ประดิษฐ์หม้อใหญ่ที่คนของในหม้อได้ด้วยตัวเอง  และเด็กหญิงก็ทำเสร็จก่อนหมดเวลาครึ่งชั่วโมง  เธอเดินออกจากห้องสอบด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม  ในขณะที่เนวิลล์เดินคอตกออกมา  เด็กหญิงเคยแอบบอกแล้วว่าให้เขาอ่านอะไรในวิชานี้  แต่ดูเด็กชายหน้ากลมจะตื่นเต้นเกินไปแล้วคงลืมเนื้อหาหมดแน่ๆ

                เฮอร์ไมโอนี่ที่มักชอบเอาข้อสอบมาตรวจดูหลังการสอบเสมอ  มักเอาเรื่องสอบเข้ามาคุยกับเฟริน่า  แต่พอเด็กหญิงผมฟูเห็นสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ของเนวิลล์ยามที่เธอเอ่ยคำตอบออกมา  และมันไม่ตรงกับที่เขาตอบ   เฮอร์ไมโอนี่ก็เลิกพูดโดยทันที 

                หลังจากนั้นกลุ่มของแฮร์รี่ก็รวมตัวกันวางแผนอะไรบางอย่าง  แต่เฟริน่าที่รู้อยู่แล้วว่าทั้งสามกำลังคุยเรื่องอะไรพยายามปลีกตัวให้ห่างจากพวกเขาให้มากที่สุด  และดูเหมือนทั้งสามเองก็ไม่ได้มายุ่งวุ่นวายกับเธอ  นั่นนับว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก  ดังนั้นหลังจากที่สอบเสร็จเสียที  เด็กหญิงก็ถือโอกาสพักผ่อน  ส่วนเนวิลล์ก็เริ่มกลับมาหมกมุ่นอีกครั้ง  เรื่องกริฟฟินดอร์จะไม่ได้ถ้วยรางวัลบ้านดีเด่นในปีนี้ 

                “ถ้าคุณยายรู้เข้านะ  เธอต้องโกรธฉันมากแน่ๆ  เธอคิดดูสิเฟริน่า  ฉันทำให้คะแนนหายไปตั้งห้าสิบคะแนนแน่ะ”  เด็กชายหน้ากลมบอก

                “โอ๊ย  เนวิลล์   ถ้าไม่มีใครบอกคุณยาย  เธอก็ไม่โกรธหรอก  มานี่เถอะ  เราไปหาอะไรกินกัน”  เฟริน่าบอก  และเดินไปที่ห้องโถง  ทั้งสองช่วยกันหอบขนมไปนั่งกินที่ริมทะเลสาบ  

                “สอบเสร็จสักที  ฉันนึกว่าจะไม่มีวันได้หายใจหายคอโล่งๆแบบนี้ซะแล้ว”  เสียงห้าวๆดังขึ้น  ก่อนที่ร่างสูงของเด็กชายที่ใกล้จะกลายเป็นเด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเฟริน่า

                “นี่เนวิลล์”  เด็กหญิงบอก 

                “หวัดดี  ฉันเซดริก   ฉันจำนายได้   เคยเห็นที่ห้องสมุด” 

                “หวัดดี  นายนั่นเองที่เฟริน่าเคยพูดถึง”  เนวิลล์พูดอย่างประหลาดใจ 

                “โอ้  เธอพูดถึงฉันว่ายังไงล่ะ  จอมเสียมารยาทชอบแอบฟังเรื่องคนอื่นหรือเปล่า”  เซดริกหัวเราะ  ในขณะที่เฟริน่ากลอกตา

                เนวิลล์ส่ายหน้า   “ไม่นะ  เธอบอกว่านายเป็นคนดี  ใจดีมากๆ”   คำพูดของเนวิลล์ดูจะทำให้แก้มของเด็กชายบ้านฮัฟเฟิลพัฟเป็นสีชมพู  และเรียกรอยยิ้มกว้าง

                “ดีจริง  ที่เธอไม่พูดเรื่องน่าอายนั่น”  เซดริกหัวเราะ

                “แล้วอะไรที่นายบอกว่าชอบแอบฟัง”  เนวิลล์ถาม  หยิบทาร์ตน้ำตาลข้นใส่ปาก 

                “ช่างเถอะ  อย่ารู้เลย”  เซดริกหัวเราะ  แล้วเฟริน่ากับเนวิลล์ก็แบ่งขนมให้เขากิน

                “ปิดเทอมนี้คงน่าเบื่อน่าดูเลยนะ  ฉันว่าอยู่ที่ฮอกวอตส์มีอะไรสนุกๆให้ทำตั้งเยอะเลย”  เซดริกพูด 

                “นั่นสิ”  เฟริน่าพึมพำ  ยังรู้สึกแย่ว่าสเนปได้ปิดโอกาสหางานพิเศษทำช่วงหน้าร้อนของเธอไปเรียบร้อยแล้ว   ดูก็รู้ว่าดัมเบิลดอร์คงไม่อนุญาตแน่ๆ 

                คืนนั้นเฟริน่าบอกลาเนวิลล์ที่มีสีหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง  แต่เด็กหญิงไม่ได้สนใจที่จะถาม  ผลของการทบทวนบทเรียนทำให้เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองเหนื่อยล้ามากแค่ไหน  และเมื่อหัวถึงหมอน  เด็กหญิงก็หลับไปในทันที

                “เฟริน่า  เฟริน่า”  เสียงแหลมเล็กของใครบางคนเรียก  พร้อมกับเขย่าไหล่ของเธอ  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างขยี้ตา 

                “มีอะไรเฮอร์ไมโอนี่”  เธอถามด้วยเสียงงัวเงียไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย

                “เอ่อ  ฉัน  ฉันทำของหายไว้ในห้องนั่งเล่นรวมน่ะ  เธอช่วยฉันหาหน่อยได้มั้ย”  น้ำเสียงของเฮอร์ไมโอนี่ดูเครียดและเป็นกังวลมาก  จึงช่วยไม่ได้เลยที่เฟริน่าจะต้องลุกออกจากเตียง   เด็กหญิงหาวหนึ่งที 

                “ได้ๆ  ขอฉันไปล้างหน้าก่อนนะ”  เธอบอก  และเดินไปเข้าห้องน้ำ  และเมื่อเดินออกมา  เธอก็อดประหลาดใจไม่ได้ที่เด็กหญิงผมฟูนั่งรอเธออยู่บนเตียงในชุดที่ไม่ใช่ชุดนอน   สีหน้าดูเครียดมากและกำลังนั่งกัดเล็บตัวเอง  “เฮอร์ไมโอนี่  เดี๋ยวก็หาเจอ  มาสิเดี๋ยวฉันช่วยหาเอง”

                “โอ้  ฉันคิดว่าเธอน่าจะเปลี่ยนชุดนะ”  เด็กหญิงผมฟูบอก 

                “ทำไมล่ะ”  เธอถาม

                “เผื่อไว้ไง  --  ถ้าหาไม่เจอจริงๆ  บางทีฉันอาจลืมไว้ในห้องโถงใหญ่ –  โอ๊ย  ฉันเครียดจริงๆเลย”  เธอพูดอย่างลำบากใจ  ใบหน้าเป็นสีชมพูและยิ่งดูกลัดกลุ้ม

                “ตกลงๆ  ฉันจะเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้ล่ะ  ว่าแต่อะไรหาย”  เฟริน่าถาม  หยิบชุดเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

                “หนังสือน่ะ  หนังสือที่  --  เอ่อ  --   ฉันยืมมาจากห้องสมุด”   น้ำเสียงของเฮอร์ไมโอนี่ดูกลัดกลุ้มและไม่สบายใจมากกว่าเดิม 

                “ถ้าเธอทำหาย  มาดามพินซ์ได้ฆ่าเธอแน่  เฮอร์ไมโอนี่”  เฟริน่าบอก  และเดินออกมาจากห้องน้ำ  “ไปกันเถอะ”

                เด็กหญิงทั้งสองเดินมาที่ห้องนั่งเล่นรวม  แฮร์รี่กับรอนนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมคนละตัว   และใกล้ๆกันนั้นที่พื้นพรม  ก็มีร่างหนึ่งนอนแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้   เฟริน่าเห็นคางคกกระโดดอยู่บริเวณนั้น

                “เนวิลล์!”   เธอร้อง  และรีบถลาไปหาเด็กชายหน้ากลมที่นอนอยู่บนพื้น  เขาพูดไม่ออก  มีแต่ดวงตาเท่านั้นที่กลอกไปมา  และจ้องมองเธออย่างตื่นกลัวและขอความช่วยเหลือ

                “ไหนบอกนายบอกฉันว่าจะช่วยกันพาเขาไปส่งที่หอนอนไงล่ะ”  เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงเขียว

                “เราอุ้มเขาไปไม่ไหว!”   รอนรีบพูดปกป้องตัวเองกับแฮร์รี่

                “นี่มันอะไรกัน  เฮอร์ไมโอนี่  ไหนเธอบอกฉันไงว่าเธอทำหนังสือหายน่ะ!”   เฟริน่าหันไปจ้องหน้าเด็กหญิงผมฟูที่ใบหน้าเป็นสีชมพูและดูกระอักกระอ่วน

                “ฉันเสียใจ  เฟริน่า  จริงๆแล้วฉันไม่อยากโกหกเธอเลยนะ”  เฮอร์ไมโอนี่พูด   เฟริน่าหันไปหาแฮร์รี่และรอน

                “นี่มันอะไรกัน  เรียกฉันออกมาทำไม”  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างถาม

                “ฉันก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้นะเฟริน่า  ฉันสาบานได้”  แฮร์รี่ก็รีบพูดแบบอึดอัดใจ  แล้วรอนก็ก้าวออกมา

                “เป็นฉันเอง  ฉันเป็นคนเสนอความคิดเรื่องเธอ”  รอนบอก  “ฉันว่าถึงเวลาแล้วที่เธอต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเธอเอง”

“อะไรนะ!”   เฟริน่าไม่อยากเชื่อหูตัวเอง   แต่ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าเด็กทั้งสามต้องการอะไรจากเธอ  “พวกนายจะทำอะไรก็ทำไปเลยนะ  ฉันไม่ขอยุ่งด้วย!”  เธอรีบพูดและรีบหันกลับ

“หยุดนะ!”  รอนใช้ไม้กายสิทธิ์ชี้มาที่เธอ  “ถ้าเธอปฏิเสธไม่ช่วยพวกเรา  ฉันจะสาปเธอจริงๆด้วย”

“รอน  อย่า!”  เสียงแฮร์รี่ร้อง

“ไม่นะ  รอน!  ไหนเราตกลงกันแล้ว”  เฮอร์ไมโอนี่ร้องตาม

“พวกนายสองคนอยากปกป้องศิลาอาถรรพ์หรือเปล่า  แล้วเราจะผ่านหมาสามหัวไปได้ยังไง  ถ้าเฟริน่าไม่ช่วยเรา  อีกอย่าง  ถ้าเป็นสเนปรออยู่ที่นั่น  เราก็ยังมีเฟริน่ามาต่อรองกับเขา”   รอนพูดด้วยสีหน้าไม่สบายใจนัก  เด็กชายผมแดงดูกระอักกระอ่วนไม่แพ้เด็กทั้งสอง  “ดังนั้นเฟริน่า  ฉันไม่มีทางเลือก  และฉันไม่อยากให้แฮร์รี่เดือดร้อนเพราะคนที่เธอก็รู้ว่าใครกลับมาด้วย  ถ้าเธอไม่ยอมช่วยเรา  นั่นแหละ  --  เอ่อ ดังนั้น  --  เธอห้ามปฏิเสธเข้าใจมั้ย” 

“ไม่เอานะ!  ทำไมพวกนายต้องดึงฉันมาเกี่ยวด้วย  ฉันไม่เอาด้วยหรอก”   เฟริน่ารู้สึกอยากจะบ้าตาย  เธอนึกว่าเธอจะหนีรอดจากเรื่องอันตรายทั้งหมดแล้ว  แต่เปล่าเลย  ทั้งสามคนวางแผนมาตลอดเวลา  และเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเฮอร์ไมโอนี่กับแฮร์รี่ก็เห็นดีเห็นงามไปกับรอนด้วย

“ไม่รู้ล่ะ  เธอต้องไปกับเรา”  รอนเดินมาใกล้เธอ  เขาใช้ปลายไม้กายสิทธิ์ทิ่มมาที่แขนของเธอด้วยสีหน้าที่ไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง  “อย่าทำให้ฉันต้องไม่มีทางเลือกเลยนะเฟริน่า” 



 

เด็กๆทั้งสี่ที่อยู่ใต้ผ้าคลุมล่องหนเดินผ่านระเบียงทางเดิน  พวกเขารอดผ่านคุณนายนอร์ริสที่รอนหวังจะเตะสักป้าป  และผ่านพีฟส์ที่แฮร์รี่แกล้งทำเสียงต่ำๆหลอกว่าเป็นบารอนเลือดจนมาถึงระเบียงชั้นสามต้องห้าม  ที่นั่นประตูเปิดแง้มไว้อยู่แล้ว

“ไหมล่ะ  นั่นไง”  แฮร์รี่พูดเบาๆ  “สเนป

“ไม่ใช่เขา  ขอร้องอย่าพูดแบบนั้น!”  เฟริน่าตวัดเสียงเขียวใส่แฮร์รี่  แต่เมื่อรอนใช้ไม้กายสิทธิ์สะกิดที่แผ่นหลังของเธอเบาๆ  เฟริน่าก็ต้องกลอกตา  “ให้ตาย  รอน  นายคิดที่จะขู่ฉันด้วยไม้กายสิทธิ์นั่นไปถึงไหน”

“ก็จนกว่าเราจะทำลายแผนการของสเนปได้สำเร็จนั่นล่ะ”  รอนบอก

“ถ้าพวกเธออยากกลับไปตอนนี้  ฉันก็จะไม่ว่าอะไรหรอกนะ”  แฮร์รี่เอ่ย  “พวกเธอเอาผ้าคลุมไปได้  ฉันไม่ต้องใช้มันอีกแล้วตอนนี้  แล้วเฟริน่าจะได้ไม่ต้องถูกดึงมาด้วย”

“อย่าพูดเหลวไหลน่า”  รอนว่า  “ฉันอุตส่าห์เสนอพวกเราใช้เฟริน่าเป็นเครื่องต่อรองสเนปนะ  และเราต้องไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ” 

“เราจะไปด้วยกัน”  เฮอร์ไมโอนี่ยืนยันอีกเสียง

แล้วแฮร์รี่ก็ผลักประตูเข้าไป  ปุกปุยกำลังทำจมูกสูดดมมาที่เด็กๆ  แต่มันมองไม่เห็นเพราะมีผ้าคลุมล่องหนพรางตาอยู่  ที่ใต้อุ้งเท้าของมันมีพิณ  และมันตื่นอยู่  เพราะพิณหยุดเล่น

“เอาล่ะ  ถึงตาเธอแล้วเฟริน่า  ร้องเพลงกล่อมให้มันหลับซะ”  รอนใช้ไม้กายสิทธิ์สะกิดเธออีกครั้ง  เฟริน่าพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างเริ่มต้นร้องเพลงเดิมในวันนั้น  และเมื่อเธอร้องไปเพียงท่อนแรก  ดวงตาของปุกปุยก็หรี่ลงเรื่อยๆ  จนกระทั่งเธอร้องจบท่อนที่สอง  เสียงคำรามของปุกปุยก็ค่อยๆเบาลงจนเงียบไป  มันเซและล้มตัวลงนอนกับพื้นหลับสนิท

“ร้องไปเรื่อยๆ”  รอนสั่ง  เขาเดินออกจากใต้ผ้าคลุม  เด็กชายทั้งคู่ย่องไปที่ประตูกล  “ฉันคิดว่าเราคงเปิดประตูกลออกได้นะ”  รอนบอกพลางมองข้ามหลังปุกปุยไป  “อยากลงไปเป็นคนแรกไหม  เฮอร์ไมโอนี่

“ไม่เอา!

“งั้นจับตาดูเฟริน่าไว้  แล้วบังคับให้เธอโดดตามลงมาด้วยล่ะ  ห้ามใจอ่อน”  รอนกำชับ  เขากัดฟัน  และก้าวข้ามขาปุกปุยไปและก้มลงดึงห่วงเหล็กที่อยู่บนประตูกล  มันเปิดออกตามแรง

“เห็นอะไรบ้าง”  เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างอยากรู้

“ไม่เห็นอะไรเลย  --  มืดสนิท  --  ไม่มีทางไต่ลงไปด้วย  เราต้องโดดลงไป”

“ฉันลงไปคนแรกเอง”  แฮร์รี่บอก  เด็กชายเดินไปหยุดที่ขอบประตู  และหย่อนตัวลงไปในช่อง  เขายังเกาะขอบประตูไว้  “ถ้าเกิดอะไรกับฉันก็อย่าตามลงไป  ไปที่โรงนกฮูก  แล้วส่งเฮ็ดวิกไปตามดัมเบิลดอร์นะ”  แล้วรอนก็ตอบตกลง 

ตอนนี้เฟริน่าร้องเพลงวนมาเป็นรอบที่สามแล้ว  เด็กหญิงจับตาดูทุกการกระทำของแฮร์รี่  เธอเห็นเขาปล่อยมือและร่วงลงไปในช่องประตูกลนั่น

“เรียบร้อย”  เสียงของเด็กชายหัวแผลเป็นดังขึ้นมาจากช่องประตูกล  “ข้างล่างนี่นุ่มดี  กระโดดลงมาได้เลย”   จากนั้นเธอก็เห็นรอนตามลงไป  มีเสียงเด็กชายทั้งสองคุยกัน 

“ไปกันเถอะเฟริน่า  ฉันขอร้อง”  เฮอร์ไมโอนี่บอกอย่างไม่สบายใจที่เธอต้องมาบังคับเฟริน่า  เด็กหญิงทั้งคู่  (โดยที่เฟริน่ายังคงร้องเพลงอยู่)  โดดลงไปในช่องประตูกลนั้น

เฟริน่ารู้สึกถึงกับดักมารนุ่มๆที่รองรับร่างของเธอ  จากนั้นเธอก็รีบพุ่งตะเกียกตะกายหนีออกมา

“พวกนาย  มันเป็นกับดักมาร!  รีบออกมาเร็วเข้า”  เธอร้อง  แต่มีเพียงเฮอร์ไมโอนี่เท่านั้นที่หลุดรอดมาได้   แฮร์รี่กับรอนถูกไม้เลื้อยรัดร่างของทั้งคู่ไว้แน่น

“หยุดดิ้นซะ  ทั้งคู่เลย!”  เฮอร์ไมโอนี่ร้อง

“เฮอร์ไมโอนี่  จุดไฟซะ!”  เฟริน่าบอก

“แต่ฉันไม่มีฟืน”  เด็กหญิงผมฟูพูด

เป็นบ้าไปแล้วเหรอ”  รอนตะโกน  “เธอเป็นแม่มดใช่หรือเปล่า!”  แล้วเฮอร์ไมโอนี่ก็ร่ายคาถาส่งประกายไฟสีน้ำเงินเหมือนดอกบลูเบลล์ไปที่กับดักมาร  ทั้งแฮร์รี่และรอนรีบตะเกียกตะกายหนีออกมาได้ 

“เรารีบไปกันต่อเถอะ”  เฟริน่าบอก 

ทั้งหมดเดินไปตามทางเดินลาดต่ำลงไปเรื่อยๆ  มีเสียงน้ำหยดลงมาตามกำแพง   แล้วก็มีเสียงวัตถุส่ายไหวมาจากข้างหน้า  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างรีบเดินนำไป  เพราะเธอรู้ว่ามันไม่มีอันตราย  และที่สุดทางเดิน  มีห้องโถงใหญ่ที่จุดไฟสว่างไสว  เพดานโค้งสูงเหนือหัวเต็มไปด้วยกุญแจที่มีปีก

“นั่นเป็นกุญแจมีปีก”  เธอร้องบอกกับทุกคน  รอนขมวดคิ้วและดูจะสงสัยว่าทำไมเธอถึงดูออกเป็นคนแรก  แต่เฟริน่าไม่มีเวลามาสนใจ   “เราต้องขี่ไม้กวาดขึ้นไปเอามันมาสักดอก”

“แต่มันมีเป็นฝูงเลยนะ  แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าดอกไหน”  เฮอร์ไมโอนี่ถาม

“กุญแจสีเงินดอกใหญ่ที่มีปีกสีน้ำเงินสดใส  ขนปีกข้างหนึ่งบิดเบี้ยว  นั่นไงล่ะ!”  แล้วเฟริน่าก็เห็นมัน  เธอชี้ไปที่ดอกนั้น  จากนั้นเด็กๆทั้งสี่จึงขี่ไม้กวาด  และช่วยกันล้อมกุญแจดอกนั้นที่มีปีกบิดเบี้ยว   แล้วแฮร์รี่ก็ใช้ความสามารถในตำแหน่งซีกเกอร์จับมันมาได้ในที่สุด   แฮร์รี่ไขกุญแจเปิดออก  

“พร้อมหรือยัง”  แฮร์รี่ถาม  เมื่อมีเสียงประตูถูกปลดล๊อก  ทั้งหมดพยักหน้า  เขาจึงดึงประตูเปิดออก

ห้องถัดไปมืดสนิท  แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไป  ทั้งห้องก็สว่างไสว  เบื้องหน้าเป็นตารางหมากรุก  เฟริน่ารู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิด  เธอรู้ว่ารอนเก่งหมากรุกพ่อมด  แต่การที่ต้องเอาตัวเองเข้าไปแทนที่หมากตัวหนึ่ง  มันก็ทำใจได้ยาก  แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว  เธอก็คงถอยไม่ได้อีกต่อไป  รอนเสนอว่าให้แฮร์รี่แทนที่โคน  เฮอร์ไมโอนี่แทนที่เรือ  รอนเป็นม้า  ส่วนเฟริน่าเป็นควีน  

แล้วการเล่นหมากรุกที่เดิมพันด้วยชีวิตก็เริ่มต้นขึ้น  ทุกครั้งที่มีหมากรุกตัวหนึ่งถูกกินอย่างไม่ปราณีนั้น  มันทำให้เฟริน่ารู้สึกเหมือนเธอกลืนยาขมๆลงไป  มันไม่ง่ายเลยที่จะต้องพยายามข่มใจไว้  ไม่ให้เข่าอ่อนลงไปกองที่พื้น  มีครั้งหนึ่งที่เธอตกอยู่ในอันตราย  แต่รอนก็ช่วยเดินหมากให้เธอปลอดภัย  เด็กหญิงอดรู้สึกขอบคุณเขาไม่ได้  และเลิกโกรธที่เขาทำตัวร้ายกาจใส่เธอ  จวบจนกระทั่งการเดินหมากรุกที่โหดร้ายนี้เดินทางมาถึงช่วงเวลาที่รอนจะต้องเสียสละตัวเอง

“ใช่แล้ว...”  รอนพูดเสียงเบา  “มันมีอยู่สองทางเท่านั้นที่เราจะชนะกระดานนี้”  เด็กชายผมแดงสบตากับเฟริน่า  และเธอก็เข้าใจในทันที

“ฉันเสียสละตัวเองก็ได้!”  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างร้องบอกรอน

“อะไรนะ!”  แฮร์รี่ร้อง

“หมายความว่ายังไง!  ฉันไม่เข้าใจ!”  เฮอร์ไมโอนี่ร้องด้วยความตื่นกลัว

“ไม่  เฟริน่า  เธอไม่ต้องเสียสละตัวเอง...”  รอนส่ายหน้า  ดวงตาสีฟ้าของเด็กชายผมแดงเป็นประกายมุ่งมั่นและกล้าหาญอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน  “ฉันเอง...  ฉันจะเสียสละตัวเอง...   เธอสามคนจะต้องไปต่อ”

ไม่ได้นะ!”  ทั้งสามร้องพร้อมกัน

“แล้วพวกนายจะให้เฟริน่าเสียสละหรือยังไง!”  รอนว่า  “ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ”

“แต่เป็นฉัน  มันก็ดีกว่าเป็นนายไม่ใช่หรือไง”  เฟริน่าถาม  

เธอเองก็เริ่มไม่สบายใจ  ทำไมเกมส์นี้มีทางชนะอยู่สองทางล่ะ  และสองทางที่ว่านั่น..   ไม่เธอก็รอนที่จะต้องถูกกิน  มันไม่เหมือนในหนังสือเลยสักนิด..  ไม่เหมือนเลย..  จนเธอเริ่มรู้สึกกลัว  ราวกับโชคชะตากำลังให้พวกเขาต้องเลือกว่าจะให้ใครรอด  และใครจะได้ไปต่อ  และเธอเองก็ไม่มีส่วนสำคัญอะไรเลย  แต่รอนต่างหาก   เขาเป็นตัวละครที่สำคัญ  

“ให้ฉันเสียสละตัวเองแทนนายเถอะ  รอน”   เธอบอกกับเขา

เด็กชายผมแดงหันมามองหน้าเธอด้วยสายตาจริงจัง

“เฟริน่า  ที่ฉันจะเสียสละตัวเอง”   เขาบอก    “ที่ฉันยอมเสียสละตัวเอง    ฉันอยากให้เธอรู้ไว้นะว่า    ฉันไม่ได้หวังใช้เธอเป็นเครื่องต่อรองกับสเนปเลย   แต่...”  เขาเงียบไป   “เธอเป็นเพื่อนที่สำคัญที่สุดของแฮร์รี่  และฉันไม่อยากให้แฮร์รี่ต้องเสียใจ  ถ้าเธอต้องเป็นอะไรไป  และฉันเองก็คงยอมให้เธอเป็นอะไรไปไม่ได้เหมือนกัน  ถ้าเธอเป็นอะไรไป  ฉันก็คงเสียใจเหมือนกัน..” 

เกิดความเงียบแผ่ปกคลุมกระดานหมากรุกเมื่อมาถึงทางแยกที่ต้องเลือกที่อาจแลกมาด้วยชีวิต

“ฉันขอเสียสละตัวเอง  ให้เธอได้ไปต่อ  และ..  เอ่อ  ฉันขอโทษสำหรับที่ผ่านๆมาที่ฉันทำตัวแย่ๆกับเธอด้วย   ฉันฝากเธอดูแลแฮร์รี่ต่อจากฉันด้วยนะ  ถ้า..  ถ้าฉันเป็นอะไรไป  อีกอย่าง...   ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอนะ  เฟริน่า  ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอจริงๆ”

“อย่านะ  รอน!”  เธอพยายามห้ามเขา   “นายไปต่อเถอะ!  ไม่ต้องสนใจฉันหรอก   ให้ฉันเสียสละตัวเองเถอะ  ฉันขอร้อง!   รอน  นายไม่ต้องเลือกแบบนี้หรอกนะ   นายอาจตายได้”

แต่ทว่าเด็กชายผมแดงไม่ตอบ  เขาเบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางมุ่งมั่นที่เขาตัดสินใจแล้วอย่างกล้าหาญ  

รอนก้าวไปข้างหน้า   และควีนฝั่งตรงข้ามก็คว้าตัวเขาไว้   มันยกแขนฟาดหัวรอนอย่างแรง    เด็กชายทรุดลงไปกองอยู่ที่พื้น  เฮอร์ไมโอนี่กับเฟริน่าร้องเสียงแหลม  แต่เด็กหญิงทั้งสองยังคงยืนอยู่ในช่องตารางของเธอ   และควีนฝั่งตรงข้ามก็ลากรอนไปข้างกระดาน  ดูเหมือนรอนจะหมดสติไป

แฮร์รี่เดินตัวสั่นไปทางซ้ายสามช่อง   และคิงขาวก็ถอดมงกุฎออกมาและขว้างมาที่เท้าแฮร์รี่  พวกเขาชนะแล้ว..  ชนะด้วยการที่รอนยอมเสียสละเพื่อเธอ   เธอได้ยินเสียงเฮอร์ไมโอนี่สะอื้นเบาๆ

“ถ้าเผื่อเขา  --

“เขาปลอดภัยน่า”  แฮร์รี่ตอบ

“ใช่  รอนจะต้องปลอดภัย”  เฟริน่าพูด  เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้  “ตอนนี้เหลือแต่มนต์ของควีเรลล์กับศาสตราจารย์สเนป”

เด็กทั้งสามมาถึงประตูอีกบาน  และแฮร์รี่ก็เปิดประตูออก   มีกลิ่นเหม็นอย่างร้ายกาจโชยออกมาจนต้องปิดจมูก  โทรลล์ที่ตัวใหญ่กว่าคืนฮัลโลวีนนอนสลบอยู่บนพื้น

“ฉันดีใจที่เราไม่ต้องสู้กับตัวนี้ด้วย”  แฮร์รี่กระซิบ  แล้วทั้งสามก็ก้าวข้ามขาอันมหึมาไปอย่างระมัดระวัง  “เร็วเข้า  ฉันหายใจไม่ออก”   พวกเขาเปิดประตูอีกบาน

ห้องนี้มีโต๊ะตัวหนึ่งและขวดรูปร่างต่างๆกันแปดใบวางเรียงเป็นแถวอยู่บนโต๊ะ

แปดใบ!

เฟริน่าจ้องขวดทั้งแปดใบ   มันต้องไม่จริงใช่มั้ย!   ความจริงมันต้องมีแค่เจ็ดขวดสิถึงจะถูก

                “ของสเนปแน่ๆ”  แฮร์รี่พูด  “เราต้องทำยังไง”

                ทันทีที่ทั้งสามก้าวข้ามพ้นธรณีประตูเข้ามาในห้อง  ไฟก็ลุกโชติช่วงขึ้นจากด้านหลังปิดทางเข้า  มันไม่ใช่ไฟธรรมดา  แต่เป็นสีม่วงและพร้อมๆกันนั้น   เปลวไฟสีดำก็พุ่งขึ้นมาที่ประตูฝั่งตรงข้าม   ห้องนี้จึงกลายเป็นห้องที่ไม่มีทางออกเสียแล้ว

                “ดูสิ!”  เฮอร์ไมโอนี่คว้าม้วนกระดาษที่วางอยู่ข้างขวดต่างๆขึ้นมา  ทั้งแฮร์รี่และเฟริน่าอ่านข้ามไหล่เธอ

                                                อันตรายอยู่ข้างหน้า                             ปลอดภัยมาอยู่ข้างหลัง

                                สองขวดเสริมกำลัง                                              มีในคลังขวดแปดใบ

                                สองขวดช่วยเดินหน้า                                            อีกขวดพากลับหลังไป

                                สองขวดเป็นไวน์ใส                                                สามขวดไซร้คือยาพิษ

                                บอกใบ้ให้สี่ครั้ง                                                     ตั้งใจฟังอย่าเลือกผิด

                                ข้อหนึ่งขวดยาพิษ                                                 ซ่อนสุดฤทธิ์ชิดซ้ายไวน์

                                ข้อสองริมสุดแถว                                                  สองขวดแก้วต่างกันไกล

                                ถัดมาสองข้างไซร้                                                  ก็ไม่ใช่เพื่อนเธอ

                                ข้อสามดูให้ดี                                                          แปดขวดมีขนาดไม่เสมอ

                                สองขวดจิ๋วขวดเบ้อเร่อ                                        ถือเป็นเกลอไม่ทำร้าย

                                ข้อสี่ที่สองขวา                                                       และขวดยาสองจากซ้าย

                                แรกดูไม่คลับคลา                                                  แต่ชิมได้รสเหมือนกัน

                 เฮอร์ไมโอนี่อ่านทวนกระดาษแผ่นนั้นและบอกกับทั้งสองว่า

                “ทุกอย่างที่เราต้องการอยู่ในกระดาษแผ่นนี้  มีขวดแปดใบ  เป็นยาพิษสามขวด  อีกสองขวดเป็นเหล้าไวน์  อีกสองขวดจะพาเราผ่านไฟสีดำไปอย่างปลอดภัย  และอีกขวดก็พาเราผ่านไฟสีม่วงกลับออกไป”

                “เดี๋ยวนะ  สองขวดพาเราผ่านไฟสีดำไปยังศิลาอาถรรพ์น่ะหรือ”  เฟริน่าคิดว่าเธอได้ยินผิดไป

                “ใช่”   เฮอร์ไมโอนี่ตอบ  “ต้องมีเราคนใดคนหนึ่งกลับออกไป  และอีกสองคนไปต่อ”

                “แล้วพวกเธอคนไหนใครจะไปต่อ   เพราะฉันต้องไปแน่ๆอยู่แล้ว”  แฮร์รี่ถาม   มองหน้าเด็กหญิงทั้งสอง

                “ฉันจะไปกับนายเองแฮร์รี่”  เฟริน่าพูดโดยที่ไม่ลังเล   ในเมื่อเธอเป็นคนที่รู้เรื่องดีที่สุด   ถึงบางอย่างจะผิดไปจากหนังสือบ้าง   แต่เธอคงปล่อยให้แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่ไปเผชิญชะตากรรมโดยที่ไม่รู้อะไรเลยข้างหน้าไม่ได้   เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างต้องทำเอง  เธอตัดสินใจแล้ว 

                “งั้นตกลงตามนี้”  เฮอร์ไมโอนี่พูด

                “แต่เราจะรู้ได้ยังไงว่าต้องดื่มขวดใหน”   แฮร์รี่ถาม  

                “ให้เวลาฉันประเดี๋ยว”

                เฮอร์ไมโอนี่อ่านกระดาษทวนหลายครั้ง  เธอเดินกลับไปกลับมาตรงหน้าแถวขวดทั้งแปดใบ   ปากพึมพำ  แล้วในที่สุดเธอก็ตบมือ

                “ฉันรู้แล้ว”  เธอบอก  “สองขวดที่เล็กที่สุดจะพาเราผ่านไฟสีดำ  --  ตรงไปยังศิลาอาถรรพ์”  แฮร์รี่และเฟริน่ามองยาในขวดจิ๋วสองขวดที่เดิมอึกเดียวก็หมดแล้ว  ทั้งคู่สบตากัน

                “เฮอร์ไมโอนี่  เธอดื่มขวดที่ช่วยพาเธอออกไป  และไปช่วยรอน  เอาไม้กวาดจากห้องกุญแจไปด้วย  มันจะช่วยให้เธอบินกลับออกไปจากประตูกล  และผ่านปุกปุยไปได้  --  แล้วบินไปที่โรงนกฮูก  ส่งเฮ็ดวิกไปตามดัมเบิลดอร์กลับมาทันที”   เฟริน่าบอก

                “ใช่  ถึงฉันจะสู้สเนปไม่ได้  แต่เฟริน่าคงจะเกลี้ยกล่อมถ่วงเวลาเขาได้สักพัก”   แฮร์รี่เสริม

                “ฉันต้องบอกอีกสักกี่ครั้งกันว่าไม่ใช่สเนป  โธ่!  ขอร้องล่ะ  ช่วยเชื่อฉันกันหน่อยจะได้มั้ย  พวกเธอกำลังปรักปรำชายบริสุทธิ์ที่น่าสงสารอยู่นะ”

                “อย่าเริ่มน่า  เฟริน่า”   แฮร์รี่ว่า

                “แต่  แฮร์รี่..  ถ้าคนที่เธอก็รู้ว่าใครอยู่กับเขาล่ะ”

                “นี่  --  ฉัยเคยโชคดีมาแล้วหนหนึ่งใช่ไหม”  แฮร์รี่ย้อนถาม

                “และเขาจะโชคดีอีก  ฉันจะช่วยเขาเอง  เฮอร์ไมโอนี่  เธอไม่ต้องเป็นห่วง  ฝากบอกรอนด้วยว่า  ฉันจะไม่ทำให้เขาผิดหวังในตัวฉันแน่นอน”   เฟริน่าพูด   เด็กหญิงผมฟูปากสั่นระริก   ขอบตาแดงจวนจะร้องไห้  เธอโถมเข้ากอดทั้งสอง

                “เฮอร์ไมโอนี่  เราจะปลอดภัย  ฉันสัญญา”  เฟริน่าตบหลังเธอเบาๆ

                “ใช่  เราจะต้องปลอดภัยกลับมา”  แฮร์รี่เสริม

                “แฮร์รี่  เธอเป็นพ่อมดที่ยิ่งใหญ่มากรู้มั้ย” 

                “ฉันไม่เก่งเท่าเธอหรอก”  แฮร์รี่บอกอย่างประหม่า

                “ส่วนเธอเฟริน่า  เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลย  ฉันชอบเธอมากเลยนะ”

                “เธอก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเหมือนกัน   ฉันชอบเธอมากเฮอร์ไมโอนี่”

                “ระวังตัวด้วยนะ  พวกเธอทั้งคู่เลย   ฉันกับรอนจะรออยู่”

                หลังจากนั้นเฮอร์ไมโอนี่ก็ดื่มน้ำยา  และวิ่งผ่านเปลวไฟสีม่วงกลับออกไป  ตอนนี้ในห้องจึงเหลือเพียงแฮร์รี่และเฟริน่า  ทั้งสองหยิบขวดยาใบจิ๋วขึ้นมา

                “เฟริน่า  ถ้าเกิดว่ามีอะไรเกิด

                “ไม่!   มันจะไม่มีวันเกิดเรื่องแย่ๆกับนายแฮร์รี่!   ฉันต่างหาก   ถ้าฉันเป็นอะไร   หยุด!  นายต้องฟังฉันพูดให้จบ  --  ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน  นายต้องหนีเอาตัวรอด  ถ้าฉันบอกให้นายวิ่งหรือหนีไป  นายก็ต้องฟังฉันนะ  ชีวิตของนายมีค่ายิ่งกว่าฉันซะอีก    ถ้าฉันบอกให้หนี  นายก็ต้องหนี  ไม่ต้องหันกลับมา  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับฉันก็ตาม  และ  --

                “เธอจะบ้าหรือไง!  ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นคนพูดประโยคพวกนั้น   เธอจำได้มั้ยว่าฉันเคยสัญญาว่าจะดูแลปกป้องเธอ  และฉันก็จะทำมัน  เธอต่างหากที่ต้องหนีไป   ฉันจะไม่ยอมให้โวลเดอมอร์หรือสเนปแตะต้องเธอเด็ดชาด  เธอสำคัญกับฉันมากนะ   ถ้าฉันรอด  แต่เธอเป็นอะไรไป  ฉันก็คง..   ก็คงเหมือนตายทั้งเป็น”   แฮร์รี่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง   เขากุมมือเธอไว้แน่น  

                “แต่  --

                “รู้มั้ย   สิ่งที่ฉันกลัวไม่ใช่สเนปหรือโวลเดอมอร์หรอก”  แฮร์รี่พูด  ดวงตาสีเขียวใสสบตากับเธอ  มันเป็นสายตาที่บ่งบอกว่าทั้งห่วงใยและรักใคร่   “แต่สิ่งที่ฉันกลัวที่สุด  คือการสูญเสียเธอไป  ฉันยอมตายดีกว่าที่จะต้องเสียเธอไป   และฉันจะทำทุกวิถีทางที่จะดูแลและปกป้องเธอไปตลอดชีวิตของฉัน  ฉันขอสัญญากับเธอเลย”



___________________________________________

ยู็ฮู!!  ไรท์กลับมาแล้วววววว  ไหนใครรออ่านบ้าง   55555   ใครที่เคยเกลียดน้องรอนก็อย่าเกลียดเขาเลยนะคะ  สงสารรอนเถอะ   

แฮร์รี่  โอ๊ยยยย  ไรท์เขินมาก   หนูแฮร์รี่เอ๊ย   หนูรู้ตัวหรือเปล่าลูก   ว่านั่นเหมือนกับการสารภาพรักกลายๆเลย  ฮิ้ววว   เดี๋ยวๆ  ใจเย็นๆ  555  (บอกตัวเอง)

ตอนหน้าอีกตอนเดียวก็จบเล่มหนึ่งแล้วค่ะทุกคน  ดีใจจังเลย   เล่มสองจะยิ่งเข้มข้นค่ะ  นางเอกของเราจะยิ่งต้องใช้เวลากับสเนปมากขึ้น  ทำไมน่ะหรือ   ไม่บอกหรอก  ใครเรือป๋าเนปก็จะได้อิ่มอกอิ่มใจ  ใครเรือคุณชายก็จะมีฉากฟินๆ  ความปากร้ายจะลดลง  (แต่ก็ยังปากร้ายอยู่ดีนั่นแหละ)  จะแทนที่ด้วย...  เอาเถอะ  ส่วนแฮรี่ก็จะยิ่งน่ารักมากขึ้นด้วย  เรือเซดริกก็จะแล่นต่อไป  แต่จะประสบคลื่นลมรบกวนหรือแล่นไปสบายๆเหมือนเล่มแรกหรือเปล่า  เราต้องมาดูกันค่ะ   555

เรือป๋าซีเรียสจะเริ่มแง้มๆ   แต่ยังไม่มีบทน้าาา  สงสารเรือนี้มาก  เรือยังไม่ลงทะเลสักที  ไม่เห็นแม้แต่กาบเรือหรือเสากระโดงเรือเลย  แต่มีพูดถึงนิดๆหน่อยๆ   เรือจอมมารตอนวัยรุ่นนี่  ไรท์บอกตามตรง  ไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลย   เพราะฟิคจะยึดเนื้อเรื่องและคาแรกเตอร์ในหนังสือเป็นหลัก  ฉะนั้นพี่จอมมารวัยสิบหกจะร้ายกาจ  แต่ก็อีกนั่นแหละ  มันคงไม่มีฉากฟินๆ  ที่บอกคือไม่อยากให้ใครคาดหวังมาก  ไรท์ไม่อยากให้ความหวังใครไง   ฉะนั้นใครเรือจอมมารวัยสิบหก  หาเรือสำรองด่วนค่ะ  เพราะเรือเขาไม่มั่นคงอย่างร้ายแรง

สุดท้ายนี้  รอนจะดีกับเฟริน่ามากขึ้น  ทุกคนจะชอบรอน  (หรือเปล่า)   ก็รอนจะไม่ทำตัวร้ายกาจแล้วนี่   อย่าเกลียดรอนเลยนะ  รักหนูรอนเถอะ   

และจากที่อ่านเม้น  หลายคนเริ่มจะเลือกไม่ถูกว่าลงเรือไหนดี  ไรท์ก็เลือกยากเหมือนกัน  ตอนหน้าจะเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะ  บอกไว้ก่อนว่ายาวกว่าตอนไหนๆที่ผ่านมา  ก็นะ  มันเป็นตอนที่เข้าไปเจอควีเรลล์และจอมมาร  คงเป็นตอนที่เหนื่อยมากสำหรับไรท์   พยายามจะรวบเล่มหนึ่งให้จบ  จะได้ไปเล่มสองต่อ   วันนี้มีธุระขอลงแค่ตอนเดียวนะคะ  พรุ่งก็มีธุระอีก  ยังไม่รู้ว่าจะได้ลงหรือเปล่า  เพราะตอนมันยาวด้วยแหละ  งืออออ

ปล.  ปลูกทุ่งดอกไม้คืออะไรหรอคะ  ไรท์งง  ขยายความด้วยค่าา

ปล. 2  ช่ายยยเซดริกน่ารัก  ออกแนวผู้ชายอบอุ่น   แฮร์รี่เขามีปัญหาตามตัวเยอะเกินไปค่ะ  เลยลุ่มๆดอนๆกับนางเอกไปสักนิด  ส่วนคุณชายปากร้ายตามระเบียบ  555  

ปล.  3  วันนี้ไม่ถึง  3  ตอนเลย  โง้ยยยย  สู้ๆนะคะเรื่องสอบ  อิอิ  เดี๋ยวนะจะย้ายไปเรือป๋าเนปแล้วหรอ  อย่างนี้ต้องมาดู  ตอนเล่มสองว่าจะอยู่เรือป๋าเนปหรือเรือเดรก   5555  ไม่ได้แกล้งน้าาา  แต่เล่มสองนี่ล่ะบทป๋าเนปกับเดรกมาเต็มๆ

ปล. 4 เซดริกจะหล่อขึ้นเรื่อยๆ  อิอิ  ใครเรือเซดริกนี่  ได้อ่านบทเซดริกเยอะแน่ๆ

ปล. 5  ช่ายยยย  คุณชาย  ทำไมนายเป็นคนแบบนี้ห้ะ!  อยากรู้ว่าคุณชายถ้าตกหลุมรักเฟริน่าแล้วจะเป็นยังไง  เดี๋ยวใกล้จะได้รู้เข้าไปทุกทีแล้วค่ะ  555   และป๋าเนปไปฟ้องดัมเบิลดอร์  เพราะกลัวเฟริน่าเหนื่อยและลำบากจริงๆนั่นแหละค่ะ  ป๋าเนปมีวิธีห่วงใยแบบแปลกๆ สมกับเป็นป๋าเนปมากๆ    ขอบคุณที่ติดงอมแงมนะคะ  ไรท์ดีใจมากที่อ่านแล้วสนุกค่ะ

ปล.  6  คุณชายควรเปลี่ยนนามสกุลจากมัลฟอย  เป็นซึนแทน  

ปล.  7  โอ้โฮ  อ่านถึงตีสามเลยหรอ  แบบวางไม่ลงด้วย  ดีใจจังมีคนชอบฟิคนี้  ^^  มีเขวไปเรือคุณชายด้วย  ก็คุณชายแกชอบซึน  และทำให้คนอ่านเริ่มเลือกไม่ถูกว่าลงเรือไหนดี  โธ่   นี่รีบมาลงสุดๆแล้วน้าาา

ปล.  8  เฟริน่าจะแก้เดธแฟล็กได้หรือเปล่าต้องรออ่านกันต่อไปค่ะ  แต่ไรท์มีคิดไว้แล้วล่ะ  และรอนนนายร้ายกาจ   แต่ตอนนี้แค่เคยร้ายกาจแล้ว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 178 ครั้ง

2,391 ความคิดเห็น

  1. #2375 sakila (@sakila) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 13:05
    ง่ายๆในส่วนเนื้อเรื่อง เราตะไม่อ่านต่อแล้ว ลบออกจากfavorite เถอะ ทนหงุดหงิดกับตัวละครอย่างรอน แฮรี่ เฮอไมโอนี่ แล้วก็ตัวเอก ไม่ไหวแล้วจริงๆ
    #2375
    4
    • #2375-3 aqua74 (@mim401157) (จากตอนที่ 15)
      31 สิงหาคม 2562 / 07:04
      เอาจริงๆ. เค้าเคยเป็นเเบบคุณนะตอนอ่านเรื่องนี้ครั้งแรก แต่พอเค้ากลับมาอ่านอีกรอบและอ่านไปเรื่อยจนถึงช่วงเข้าเนื่องเรื่องแบบจริงๆจังๆเนี่ย คุณนักเขียนเค้าเขียนดีมากเลยนะคะ เค้าอยากให้คุณลองดูก่อน(เหมือนที่คุณYok Pooh บอก) แบบว่าไม่อยากให้คุณพลาดแฟนฟิคที่ดีมากๆๆๆเรื่องนี้น่ะค่ะ
      #2375-3
    • #2375-4 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      21 กันยายน 2562 / 23:02
      ไรท์เริ่มคิดหนัก สงสัยน่าจะเตือนคนที่หลงเข้ามาแต่เนิ่นๆเนอะ 5555 ขอบคุณที่เข้ามาช่วยตอบนะคะ <3
      #2375-4
  2. #2355 เชี่ย (@blooddynnn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:17
    สารภาพเลยค่ะว่าตั้งแต่ต้นที่รอนมีบทจนถึงตอนนี้ด่ารอนว่านังช่างยุไปหลายรอบมากกกก ยุเก่ง มโนเก่งงงง ตอนนี้แอบมีด้านดีของนางโผล่มานิดหนึ่งแต่สุดท้ายก็ลบภาพรอนช่างยุออกจากหัวไม่ได้เลย ส่วนเฮอร์ไมโอนี่อันนี้แอบอึ้งนิดๆอาจจะเพราะลืมเนื้อเรื่องที่เคยดูก็ได้ แต่นึกไม่ถึงว่าเฮอร์ไมโอนี่จะหลอกเฟริน่า! สองครั้งติดๆกันด้วยถ้านับเรื่องหลอกทบทวนบทเรียนนั้น พอลองคิดถึงความรู้สึกของคนที่โดนหลอกมาสองครั้งแล้วก็แอบน้อยใจหน่อยๆ

    ส่วนเฟริน่า คนนี้บางเราก็แอบคิดว่าเธอดูมีความย้อนแย้งในตัวเองหน่อยๆ ไม่รู้ทำไม? ส่วนอาจารย์ใหญ่เป็นตัวละครแนวที่เราไม่ชอบใจมากที่สุดเลย! คือแบบมาให้อยากแล้วจากไปอะ มาใบ้นี่นู้นนั้น บางครั้งส่งสายตายั่วมาให้ ขยิบตาปิ้งใส่ เรียกไปพบไรงี้ มันจี๊ดในใจจนอยากพุ่งไปเขย่าคอถามเลยแหล่ะ

    สเนป....อันนี้เป็นอะไรที่เข้าถึงยากอะ มีปมในอดีก โดนพ่อแฮร์รี่แกล้ง ช้ำรัก เป็นคนที่น่าสงสารและน่าโมโหในเวลาเดียวกัน รู้ว่าโดนพ่อเด็กแกล้งจนเป็นปมพอโตมาก็พาลมีอคติกับเด็กแฮร์รี่ด้วย นังนี่ก็ตัวดี้ดี ยุหน่อยก็ติดง่ายจริงไรจริง -แผนที่กีดกันทุกคนออกจากเฟริน่าก็ไม่ห้ามนังรอนมันเลย นี่เป็นเพื่อนกับเฟริน่านานอยู่นี่ น่าจะรู้นิสัยเฟริน่าแท้ๆ แต่กลับไม่ห้าม ปล่อยไปเฉย
    เออ ถ้าพูดถึงผู้ที่ช่วงนี้วอแวอยู่แถวตัวเฟริน่าก็ต้องมาเดรโกในนั้นด้วย ประโยคเด็ดนางคือ พ่อฉันต้องรู้เรื่องนี้ บางทีก็มีมุมน่ารักนะ แต่บางทีก็มีมุมที่อยากถีบออกนอกโลก กับบางมุมที่หมั่นไส้ปนเอ็นดู ต๊ายย แบบดึงผมสาวไรเงี้ย เรียกร้องความสนใจ อยากให้สนใจแค่ฉันคนเดียว? เป็นดั่งเด็กชายสมัยก่อนชอบแกล้งคนที่แอบมอง จ๊ะจ้า

    ส่วนอีกคนพ่อหนุ่มต่างบ้านคนนี้มาเหนือหน่อยๆ มีการแลกของขวัญแล้วด้วย ค่าความสัมพันธุ์นำ-สองหน่อนั้นไปเยอะ ใจดีกับเฟริน่า เหอะๆ แต่บทของพ่อหนุ่มนี้นับว่าน้อยข้อมูลไม่ค่อยมีเหมือนสองหน่อนั้นเท่าไร

    ส่วนตัวตัวละครที่ชอบมากที่สุด(ในตอนนี้)คงเป็นเนวิลล์ น้องนางน่าสงสารหน่อยๆด้วยแหล่ะ คือจะเปิดมาโดนขโมยลูกแก้ว ต่อด้วยโดนรอนช่างยุ ยุให้เลิกคบเป็นเพื่อนกับเฟริน่า ต่อมาอีกโดนแกล้ง โดนสเนปหมายหัวในวิชาปรุงยา(ถึงส่วนหนึ่งจะมาจากฝีมือปรุงยาของน้องนาง) ถูกเพื่อนรุมเกลียดที่ทำให้คะแนนบ้านโดนหักกระจุยอีก ถึงจะมีนิสัยขี้กลัวแต่ก็นับว่าเป็นคนที่ดีพอสมควร ซ้ำถึงบอกเรื่องที่รอนยุให้เลิกคบเฟริน่าเป็นเพื่อนให้เจ้าตัวรู้ด้วย

    ว่าแต่ทำไมถึงกลายเป็นมุมมองความคิดเราต่อตัวละครไปได้หว่า...??
    (-_-)???
    #2355
    1
    • #2355-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      26 กรกฎาคม 2562 / 21:36
      รอนก็แบบคนแบบนี้จริงๆค่ะ เอาเข้าจริง 3 สหายตอนปี 1 มโนกันเก่งมาก แถมอยากรู้อยสกเห็นด้วยนะ เลยส่งผลให้กลายเป็นแบบนี้ไป อย่างเฮิร์ม อยากรู้เลยต้องรวมหัวกันหลอกเฟค่ะ เพื่อขัดขวางสเนป (ที่เข้าใจผิดกันไปเองว่าจะขโมยศิลาอรรพ์)

      เฟย้อนแย้งจริงๆ นิสัยเดิมชอบชาวยคนอื่น แต่พอเจอเหตุการณ์ที่ช่วยคนจนอันนาเดือดร้อน เลยไม่อยากช่วยใครอีก แต่ก็นะ นิสัยคนเรามันเปลี่ยนได้ซะที่ไหนค่ะ 5555 สำหรับปู่ดัม คาแรคเตอร์ปู่ชอบยั่วให้อยากรู้แล้วจากไป ไม่ใช่ใครก็ทำได้ แต่ว่า เดี๋ยวในที่สุดจะได้รู้ว่าทำไมปู่ถึงดึงเฟมาสนิทกับแฮร์รี่ค่ะ ไม่ใช่ทำเพื่อใคร แต่ทำเพื่อเฟและแฮร์รี่เอง ขอเรียกย่อๆว่า เยียวยาซึ่งกันและกัน แฮร์รี่คงเดาไม่ยากว่าปู่ต้องการให้เฟเยียวยาอะไร แต่เฟนี่สิ ปู่ต้องการให้แฮร์รี่เยียวยาอะไร?

      ป๋าเป็นคนที่มีอคติแล้วก็เหมารวมค่ะ ก็น่า แฮร์รี่ดันหน้าเหมือนเจมส์ แฮร์รี่เลยรับเคราะห์ไปค่ะ ส่วนแฮร์รี่นั้น สิบเอ็ดขวบค่ะ ความคิดยังเด็กอยู่ ยุง่าย โดนรอนเสี้ยมสอนเลยคล้อยตามบ้าง
      เดรเด็กร้ายกาจ วอแวเพราะเกลียดเฟนะตอนนั้น 5555 เกลียดจริงๆเลย

      ใช่ค่ะ พี่เซดข้อมูลน้อยมาก แต่คาแรคเตอร์พี่แกจะใสๆ ตามฉบับบ้านฮัฟเฟิลพัฟ ซื่อๆ แต่ไม่ใช่ว่าโดนยั่วโมโหหรือยุไม่ขึ้นนะ พี่เซดยังเป็นในุษย์อยู่ค่ะ 5555

      เนวิลล์เป็นตัวละครที่ ไรท์อ่านแรกๆยังงงว่าทำไมไม้ไปบ้านฮัฟเฟิลพัฟ เพราะน้องซื่อมากกกกกกกก โดนหลอกง่ายด้วยค่ะ แต่พอมาเล่มห้าขึ้นไปเท่านั้นล่ะ โอ๊ยยย พี่เข้าใจแล้วว่าทำไมหมวกคัดน้องมากริฟฟินดอร์ งานดีค่ะ!

      55555 อ่านเพลินเลยทีเดียวเม้นนี้
      #2355-1
  3. #2331 Baby_Shark (@Baby_Shark) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 19:22
    จะว่าเราหัวแข็งก็ได้ แต่เรื่องที่ผ่านๆมามันไม่น่าให้อภัยสักนิด พวกเด็กบ้า!! ก็เข้าใจว่าเด็กอยู่นะ แต่นี่ก็เกินไป รอนอะรอน เข้าใจว่าห่วงเพื่อน แคร์เพื่อน แต่มันดูจะตีกรอบไปหน่อย ถ้าเกิดเธอมีเพื่อนหรือคนรู้จักเยอะๆเธอจะช่วยทุกคน?? หรือถ้าเธอมีเพื่อนไม่กี่คน การห่วงเพื่อนแบบนี้บางครั้งอาจทำให้อึดอัด แต่อันนี้เราก็มองข้ามได้เพราะมันก็ไม่ได้เลวร้ายมาก แต่ตรงนีิสัยที่นางคิดอะไรมโนเพ้อเจ้ออะไรของนางไปคนเดียว แล้วปักใจเชื่อสิ่งที่ตัวเองมโน โดยไม่รู้ว่สเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า พอมีคนมาบอกเรื่องที่ ันเป็นความจริง พิสูจได้ น้องแกก็ไม่เชื่อ ยังยึดสิ่งที่ตัวเองเชื่อมั่นไปแล้ว สิ่งผิดๆไปแล้ว -นิสัยตรงนี้มันก็ดีที่เราเชื่อและยึดมั่นในสิ่งหนึ่ง แต่ถ้ามันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง ไม่มีข้อเท็จจริงที่แน่นอน ก็ควรเปิดรับสิ่งใหม่ๆป้ะ?? เราอึดอัดกับนางมาหลายตอนละ ขอระบายรวดๆไปเลยละกัน ใครจะว่าเราย้อนแย้งก็ได้ที่บอกเดี๋ยวดีเดี๋ยวไม่ดี เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ต้องมีทั้งข้อดีและข้อเสีย อยู่ที่ว่าตรงไหนมันจะมากกว่ากัน

    โอเคค่ะระบายจบแล้ว แยก
    #2331
    5
    • #2331-2 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      25 มิถุนายน 2562 / 03:11
      รอนมีอคติค่ะ อคติที่สูงเหลือเกิน ยิ่งป๋าเนปมีท่าทีเป็นศัตรูกับแฮร์รี่เลยยิ่งอคติ พอเฟสนิทกับป๋า เลยยิ่งตั้งปง่ค่ะ จริงๆรอนนิสัยไม่ดีนะ ถึงไรท์จะชอบรอนแต่ก็ยอมรับว่ารอนงี่เง่าและอคติเยอะจริงๆ ยิ่งเล่มสี่ ไรท์แบบขัดใจมากกกก งี่เง่าาาาาาสุดๆ ดึใจที่ได้อ่านรีดระบายค่ะ 555 เหมือนได้ถกเถียงคาแรกเตอร์ตัวละคร สนุกดีค่ะ ไรท์ชอบอ่าน
      #2331-2
    • #2331-3 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      25 มิถุนายน 2562 / 03:12
      บางทีไรท์ก็สงสัยว่าเฮอร์ไมโอนี่ทำไมไม่เบือกครัมนะ ทำไมเลือกรอน แต่พออ่านจนจบเล่มเจ็ดก็คิดว่าเพราะผ่านอะไรมาหลายๆอย่าง และคงมองเห็นด้านดีๆของรอนมากกว่าด้านเสีย? และครัมก็อยู่ไกล เลยเลือกรอน อันนี้ไรท์เดาล้วนๆค่ะ
      #2331-3
  4. #2293 sammoon (@sammoon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 21:15
    ทำไมตอนนี้พบแต่ความงี่เง่าและน้ำเน่าอ่ะ

    เฟริน่าปากก็บอกว่าไม่อยากยุ่งแต่ก็ยุ่งเกี่ยวทุกครั้ง พวกเด็กสามตัวนั่นนิสัยน่ารังเกียจสุดๆ หลอกลวงโคตรๆ
    แฮร์รี่ บอกเป็นห่วงเฟริน่า แล้วลากเฟริน่ามาด้วยทำไมวะ โห่ ยอดยี้งี่เง่าสุดๆ
    #2293
    1
    • #2293-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      3 พฤษภาคม 2562 / 00:24
      แหะๆ ขอโทษด้วยค่าที่ทำให้รู้สึกแบบนั้น ;_;

      ที่บอกไม่ยุ่ง แต่นิสัยเดิมก็ทำให้เผลอลืมตัวค่ะ แรกๆงี่เง่าจริงๆ ตรงนี้ไรท์ยอมรับค่ะ ส่วนเรื่องเด็กสามคน ปกติชอบอยากรู้เรื่องลึกลับอยู่แล้ว พอรู้ว่าเฟสนิทกับสเนปยิ่งอยากรู้ใหญ่เลยค่ะ อาจจะใช้วิธีการที่ไม่ถูกนัก แต่แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ก็รู้สึกผิดค่ะ แต่สองคนนี้เขาอยากดึงเฟมาเข้ากลุ่มอยู่แล้ว เลยคิดว่าวิธีนี้ดีสุด ได้เฟเข้ากลุ่มแล้วยังรู้เรื่องสเนปด้วย สำหรับรอนนั้น นิสัยเขาห่วงเพื่อนค่ะ ใครทำเพื่อนก็พร้อมแสดงนิสัยด้านไม่ดีๆใส่คนนั้นออกมา จนบางทีทำใก้หงุดหงิดได้ คือไรท์ตีความตัวละครรอนแบบนี้ค่ะ ถ้าไม่ถูกใจก็ขอโทษด้วยนะคะ TvT
      #2293-1
  5. #2282 ยูกิซามะ (@tean555555) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 23:05
    ทำไมมันเหมือนคำจอแต่งงานจังเลยฟะ....

    -m-
    #2282
    2
    • #2282-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      30 เมษายน 2562 / 19:48
      เหมือนจริงๆเวย ไรท์เพิ่งสังเกตเห็น
      #2282-1
    • #2282-2 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      30 เมษายน 2562 / 19:48
      *จริงๆด้วย
      #2282-2
  6. #2189 เเบะเเบะ (@chiellxRadsans) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 14:59
    ตอนเเรกก็หงุดหงิดรอนพอมาเจอตอนเล่นหมากรุก พี่พระเอกมากให้อภัยค่ะเข้าใจจุดประสงค์เลยว่าทำไมต้องบังคับนางเอกมา
    #2189
    1
  7. #2097 Moonless (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:50

    ชกหน้าหงาย เรียงตัวเลย บังคับ ขืนใจ สุด

    #2097
    3
    • #2097-2 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:12
      เด็กค่ะ พวกเค้ายังเด็ก 5555 อย่าถือสาเลยนะคะ
      ขอบคุณที่อินกับเนื้อเรื่องค่ะ แต่พอโตแล้ว ความเด็กก็จะลดน้อยลงไปเองงงงง
      #2097-2
    • #2097-3 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:12
      เด็กค่ะ พวกเค้ายังเด็ก 5555 อย่าถือสาเลยนะคะ
      ขอบคุณที่อินกับเนื้อเรื่องค่ะ แต่พอโตแล้ว ความเด็กก็จะลดน้อยลงไปเองงงงง
      #2097-3
  8. #2043 autumn morning^^ (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:42
    โอ้ย เครียดดด ไม่รู้จะลงเรือไหนดี
    #2043
    1
    • #2043-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      26 มกราคม 2562 / 12:29
      ลงทุกเรือค่ะ 5555
      #2043-1
  9. #1969 Eyeee5928 (@Eye1704) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 03:06
    แม่ง อึดอัดว่ะ หุ้ เพื่อนแบบนี้เลิกๆไปเหอะ อ่านแล้วหงุดหงิด
    #1969
    1
    • #1969-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 09:27
      ง่าาา ขอโทษนะคะที่เด็กๆงี่เง่า TvT
      #1969-1
  10. #1907 Bright diamond (@pungpond0445) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 19:21
    อึดอัดใจเว่อๆ
    #1907
    1
    • #1907-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      21 กันยายน 2561 / 20:52
      อึดอัดกับความตกลระกำลำบากใช่มั้ยคะ 5555
      #1907-1
  11. #1511 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 10:46
    เป็นเรานะเลิกเป็นเพื่อนกันไปแล้ว
    #1511
    1
    • #1511-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      30 มิถุนายน 2561 / 23:18
      ความงี่เง่าของเด็ก 11 ปีค่ะ เท่ากับป.5 นั่นเอง
      #1511-1
  12. #1337 Kanthima_28 (@Kanthima_28) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 22:27
    เพื่อนแบบนี้ไม่น่าคบเลย หลอกลวงอ่ะ
    #1337
    1
    • #1337-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      16 มิถุนายน 2561 / 02:29
      ง่าาาาาาา ใจเย็นค่าา อย่าเกลียดน้องเลย
      #1337-1
  13. #1290 **Music** (@fhcy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:18
    ไม่ค่อยชอบนิสัยนางเอกเท่าไหร่ แต่เนื้อเรื่องน่าติดตาม เราก็จะอ่านต่อไป.../ข้ามไปเถอะ อย่ามาอ่านเลย
    #1290
    1
    • #1290-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      4 มิถุนายน 2561 / 17:50
      แค่เข้ามาอ่านก็ขอบคูรแล้วค่ะ ชอบหรือไม่ชอบนางเอกก็ไม่เป็นไร
      #1290-1
  14. #1210 yamamotoaki121 (@yamamotoaki121) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:23
    อยากให้เฟลิน่าคู่กับแฮร์รี่
    #1210
    1
    • #1210-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      9 พฤษภาคม 2561 / 14:11
      ได้คู่ทุกคนค่ะ เอ๊ะ ยังไง จบรูทดีไหม?
      #1210-1
  15. #1140 Shikabane (@Shikabane) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 13:59
    <p>การกระทำของทั้งสามคนที่ทำต่อเฟริน่าในตอนนี้เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจมากในความคดเรา และเราคงจะอคติพวกนี้ไปจนจบเรื่องเลยล่ะ</p><p><br></p><p>ป.ล.เรือใครก็ได้ที่ไม่ใช่แฮร์รี่ (น้ำหน้าอย่างรอนไม่มีทางเป็นพระเอก)</p><p><br></p><p>ป.ล.2 ที่กล่าวไปข้างต้นเป็นคามคิดเห็นส่วนตัวโปรดเข้าใจ</p><p><br></p><p>ป.ล.3 เนื้อหาสนุกมากค่ะ</p>
    #1140
    1
    • #1140-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      19 เมษายน 2561 / 22:25
      เอ๊ยยยย อคติจนจบเลยหรือคะนั่น O_O

      ปล. เรื่องพระเอกจะรู้จริงตอนเล่มหกค่ะ ส่วนรอนไม่ใช่แน่นอนนนน

      ปล.2 ไรท์เข้าใจค่ะ ทุกคนมีสิทธิแสดงความคิดเห็น

      ปล.3 ขอบคุณที่ชอบนะคะ ^^
      #1140-1
  16. #1124 ตีฟอง (@Puttinat_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 11:10
    ที่ยาเพิ่มมาเป็นแปด เราว่าดัมเบิ้ลดอร์มีเอี่ยว ส่วนเรื่องรอนแม่นางเอกอ่านมาแล้วนี่ว่ารอนไม่ตาย ถ้าเสียสละตัวเอง(ตัวนอกบท)นั่นแหละจะตายเอา
    #1124
    1
    • #1124-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 15)
      17 เมษายน 2561 / 17:33
      เฟริน่าคงไม่รู้ค่ะว่าเป็นฝีมือดัมเบิลดอร์ เลยกลัวไปก่อนที่บางอย่างไม่เหมือนในหนังสือ
      #1124-1
  17. #777 SPPSPPPPS (@--o-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 19:20
    แฮรี่ดูงี่เง่าและดูรอนสินิสัยแย่มาก
    #777
    0
  18. #329 kimiyuri1 (@kimiyuri1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 20:22
    ไม่ชอบรอน
    #329
    0
  19. #234 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 21:11
    ถึงรอนจะพูดแบบนั้น ก็ยังเกลียดรอนอยู่ดีนั่นแหละ
    #234
    0
  20. #195 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 10:47
    ยิ่งอ่านยิ่งปวดหัว

    ไม่แปลกใจที่นางเอกโดนดึงไปที่เรื่องยุ่งๆ ก็นิสัยแฮร์รี่ภาคผู้หญิงเลยนี้


    ปากบอกไม่ยุ่ง แค่โดนขู่ยังยอมทำตามนี้ เราว่าส่วนหนึ่งก็ห่วงเพื่อนแหละ

    ส่วนเรื่องความซึ้งตอนเสียสละ คนอื่นเราเข้าใจ แต่นางเอกไม่น่าซึ้งไปด้วยเท่าไร

    ไม่สมจริงนะ ก็อ่านมาแล้วน่าจะรู้ ว่ามันไม่ตายยย

    ยิ่งอ่านยิ่งอยากฆ่ารอน ปัญญาอ่อนจนน่ากระทืบ

    ชอบเซดเดริกที่สุดละตอนนี้ ดูมุ้งมิ้งๆดี
    #195
    0
  21. #120 MIW001 (@MIW001) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 01:43
    เดรถึงนายจะขีขลาด กวนประสาท คณิตศาสร์ ถึงขนาดนี้แต่ฉันก็เชียร์นาย
    #120
    0
  22. #113 iemmei25 (@iemmei25) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 22:24
    นั่งอ่านทั้งวันเลยค่าา
    เรือเซดริกกก
    #113
    0
  23. #104 11563719 (@11563719) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:13
    ยิ่งอ่านยิ่งเกลียดรอน เกลียดๆๆๆ
    #104
    0
  24. #103 Kyungsooyaaa (@Kyungsooyaaa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 20:26
    หวานอ่าาา แต่กลัวเปนเบาหวาน โดดไปเรือเดรโกดีกว่า555. ขอบคุนที่อัพบ่อยๆนะคะไรท์
    #103
    0
  25. #102 น้ำส้มจันทรา (@somoh49) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 20:07
    กริ๊ดดดดดตอนนี้รอนพระเอกเลยค้าาาาาา หลังจากที่ไม่ค่อยชอบความงี่เง่าของนางมานาน ทำไมไรท์ชอบแต่งให้เราเขวแบบนี้!!!
    #102
    0
  26. #98 funny bird (@kam20180) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 19:38
    อยากเห็นตอนเฟริน่าเจออัมบริดจ์
    #98
    4
    • #98-3 เอกภพไร้ขอบเขต (@beer36) (จากตอนที่ 15)
      10 ธันวาคม 2560 / 05:27
      ไอขวดแปดใบเนี่ย ฝีมือท่านอัลแน่นวล!!!
      สาบานกับลูกกวาดรสขี้หูเลยเอ้า!!!
      ถถถถ
      #98-3
    • #98-4 funny bird (@kam20180) (จากตอนที่ 15)
      10 ธันวาคม 2560 / 23:07
      5555 เห็นด้วยๆ
      #98-4