[Harry Potter and Everything has changed] OCx?

ตอนที่ 21 : PART 2 of HP --- Colin Creevey

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    9 ม.ค. 61


Colin  Creevey


               เดรโกกวาดสายตามองไปรอบๆ  เขากำลังย่ำเท้าไปตามทางเดินในสวนรอบๆคฤหาสน์มัลฟอย  มีเสียงสวบสาบดังขึ้นใกล้ๆกับพุ่มไม้  แล้วจากนั้นนกยูงสีขาวตัวสวยก็โผล่ออกมา  มันชำเลืองมองเขา  ก่อนจะรีบวิ่งไปอีกทาง  เด็กชายผมบลอนด์ไม่เข้าใจว่ามันกำลังวิ่งไปไหน  เขารีบเดินตามมันไปเรื่อยๆ  จนในที่สุดตรงม้านั่งข้างน้ำพุ  เขาก็เห็นเด็กหญิงคนหนึ่งในชุดกระโปรงสีครีมสะอาดตา  เธอนั่งอยู่บนม้านั่งและกำลังโปรยอาหารให้นกยูง  เรือนผมสีน้ำตาลสว่างส่องเป็นประกายภายใต้แสงอาทิตย์  และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมา  ดวงตาสีฟ้าอมเขียวก็สบเข้ากับดวงตาของเขา  เธอส่งยิ้มกว้างให้  ชั่ววินาทีนั้นเดรโกรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นช่างเจิดจ้า  ใบหน้าของเธอดูสวยน่ารักจนเขารู้สึกหน้าร้อนผ่าว 

                “หวัดดีเดรโก”  เธอเรียกชื่อของเขา  “ฉันกำลังรอนายอยู่เลย  ทำไมถึงได้มาช้าล่ะ”  เธอลุกจากม้านั่งและก้าวเดินมาหาเขา  แต่แล้วเธอก็สะดุดเข้ากับนกยูงตัวหนึ่ง  เด็กชายมัลฟอยรีบตรงไปคว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลง  กลิ่นหอมหวานของวนิลาทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน  ดวงตาสีซีดจางของเขาเลื่อนไปสบตาเธอ  เธอกำลังจ้องมองเขาอยู่  ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ  มันจะนุ่มแค่ไหนหากได้สัมผัสสักครั้ง   เขานึกสงสัย  แต่แล้วระหว่างที่เขากำลังคิด  ใบหน้าของเธอก็ใกล้เข้ามาทุกที  และสิ่งที่เขาจำได้  ความรู้สึกอุ่นและนุ่มละมุนบนริมฝีปากของเขา   ทำให้เขาแทบลืมหายใจและอยากหยุดเวลานี้ไว้ให้นานแสนนาน...

 

                เด็กชายบ้านสริธีรินสะดุ้งตื่น  เขารีบผุดลุกขึ้นนั่ง  ใบหน้าขาวซีดชุ่มไปด้วยเหงื่อ   เขากวาดตามองไปรอบๆหอนอนที่มีเพียงแสงสลัวๆ  เสียงกรนของแครบและกอยล์ดังห่างออกไปจากเตียงของเขา  เดรโกรู้สึกหัวใจเต้นแรงราวกับเขาเพิ่งวิ่งมา

                “บ้าเอ๊ย!”  เขาพูดอย่างหงุดหงิด 

เด็กชายผมบลอนด์ลุกออกจากเตียงเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำ   ก่อนจะเดินกลับมาและปีนขึ้นเตียง  พยายามข่มตานอนอีกครั้ง  แต่ภาพในความฝันนั่นก็ทำให้เขาต้องโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง  รู้สึกหน้าร้อนเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเขาทำอะไรลงไปในความฝัน   เด็กชายมัลฟอยไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะเผลอทำตัวแก่แดดตามศัตรู 

“ยัยเด็กแก่แดด  ยัยปีศาจ”  เขาพูดถึงศัตรูอย่างหัวเสีย  แต่เมื่อได้ยินเสียงกอยล์ขยับตัว  เดรโกก็รีบปิดปากตัวเอง  เขาจะให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอันขาด  ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งเจ็บใจที่เผลอทำอะไรแบบนั้นกับเด็กหญิงบ้านกริฟฟินดอร์  เขาเชื่อว่าตัวเองไม่ได้มีรสนิยมห่วย  และไม่มีทางที่จะทำอะไรแบบในความฝันแน่ๆ   เด็กชายผมบลอนด์พยายามข่มตานอนอีกครั้ง  แต่เขาก็นอนไม่หลับ  เมื่อยังจดจำสิ่งสุดท้ายในความฝันได้  นิ้วสีซีดของเดรโกเลื่อนไปแตะริมฝีปากตัวเอง   และรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ 

 



ในเช้าวันเปิดเรียนวันแรกเฟริน่ารีบตื่นแต่เช้า  เธอรีบแต่งตัวและรีบพุ่งออกไปจากหอนอนหญิงตั้งแต่ฟ้าเริ่มสว่างโดยไม่ลืมที่จะทิ้งโน้ตไว้ข้างเตียงเฮอร์ไมโอนี่  เมื่อคืนนี้หลังจากที่กลับเข้ามา  เธอก็รีบเปิดหีบค้นหาหนังสือของลาเวนเดอร์  แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังเมื่อไร้ร่องรอยหนังสือสีหวาน  เด็กหญิงถอนหายใจ   เธอนึกไม่ออกว่ามันหายไปได้อย่างไร  ในเมื่อเธอจำได้ว่าเธอซ่อนมันไว้ใต้เสื้อคลุมและเผลอหลับไป  ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเครียด  และนึกสงสัยว่า  ถ้าเธอแอบซื้อเล่มใหม่มา  ลาเวนเดอร์จะดูออกหรือเปล่าว่ามันไม่ใช่เล่มเดิม   เฟริน่าเดินไปตามระเบียงทางเดิน  เช้าวันนี้อากาศไม่แจ่มใส  ท้องฟ้าเป็นสีเทาทึมทึบเหมือนกับอารมณ์ของเธอในตอนนี้   เธอเดินเข้าไปในห้องโถง  เช้านี้ที่โต๊ะตัวยาวของแต่ละบ้าน  มีโถใส่ข้าวโอ๊ตต้ม  เหยือกนม  จานปลาคิปเปอร์ทอด  กองขนมปังปิ้ง  และจานใส่ไข่ดาวและเบคอนเรียงรายดูน่ากินเต็มโต๊ะ   เด็กหญิงทิ้งตัวลงนั่งและเริ่มจัดการทาแยมลงบนขนมปัง  ก่อนจะเทข้าวโอ๊ตต้มผสมนมใส่ชาม    คิ้วของเธอขมวดกันอย่างช่วยไม่ได้   และถอนหายใจอีกเป็นครั้งที่สาม 

เด็กหญิงนั่งใจลอยอย่างกลัดกลุ้ม  ช้อนในมือคนข้าวโอ๊ตต้มในชาม  แต่ไม่ตักขึ้นมากินสักที  ระหว่างที่เธอกำลังจมอยู่ในความคิด  เธอก็รู้สึกว่าที่หว่างหัวคิ้วมีนิ้วของใครสักคนกำลังคลึงมันอยู่  เฟริน่าผงะตกใจ  ก่อนจะรีบหันไปยังคนข้างตัวเจ้าของนิ้ว

“อรุณสวัสดิ์  เช้านี้ดูเธอมีเรื่องให้คิดเยอะเลยนะ”  เสียงห้าวดังขึ้น  ใบหน้าหล่อเหลาชวนฝันส่งยิ้มกว้างให้พร้อมกับจ้องมองเธอ   “โทษที  ไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอตกใจนะ  แต่ฉันเรียกเธอหลายครั้งแล้ว  แต่เธอไม่ได้ยิน  ฉันเห็นเธอเอาแต่นั่งคิ้วขมวด  เลยช่วยคลายมันซะหน่อย”   เขาพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ  เมื่อเห็นสีหน้าเหวอๆของเฟริน่า  เด็กหญิงเพิ่งสังเกตว่าในมือของเขามีขนมปังปิ้งที่ถือติดมือมาจากโต๊ะฮัฟเฟิลพัฟด้วย

“อรุณสวัสดิ์   ฉันทำของหายน่ะ”  เธอตอบ  ถอนหายใจอีกเป็นครั้งที่สี่

“อ้อ  มันคืออะไรล่ะ  ให้ฉันช่วยหามั้ย”  เขาถามพลางฉีกขนมปังปิ้งในมือออกเป็นชิ้นเล็กๆและใส่ปาก

“มันเป็นหนังสือของเพื่อนร่วมบ้าน  ฉันหาจนทั่วแล้วแต่ก็หาไม่เจอ  ตอนนี้ก็เลยกำลังคิดอยู่ว่าอาจจะซื้อเล่มใหม่คืนเพื่อนไป”  เธอบอกและเริ่มจัดการข้าวโอ๊ตต้ม  “ว่าแต่ทำไมวันนี้นายถึงได้ตื่นเช้า”  เธอถามโดยไม่เงยหน้าจากชาม 

“ฉันตื่นเร็ว  เพราะตั้งใจจะเริ่มทำตามตารางอ่านหนังสือน่ะ”  เขาพูดและถอนหายใจ  “ฉันกลัวตัวเองจะไม่ได้ ว.พ.ร.ส. สิบสองตัวอย่างที่พ่อกับแม่ฉันหวังเอาไว้  รู้สึกกดดันเลย  ยิ่งพ่อของฉันคาดหวังอยากให้ฉันทำงานที่กระทรวง  ฉันยิ่งรู้สึกกดดัน”  เขาระบายความในใจออกมา 

“ฉันคิดว่าถ้านายทำตามตารางอ่านหนังสือนายต้องทำได้อยู่แล้ว  ดูอย่างปีที่แล้วของฉันสิ  ฉันยังนึกไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะคะแนนเป็นอันดับสองรองจากเฮอร์ไมโอนี่  ผลจากความขยันล้วนๆเลย”  เฟริน่าตบบ่าเขาอย่างให้กำลังใจ 

“แล้วเธอจะไปอ่านหนังสือกับฉันมั้ย”  เซดริกถามหลังจากที่เขาจัดการกับขนมปังปิ้งในมือหมด

“วันนี้ฉันขอผ่าน  เพราะอย่างที่นายได้ยินข่าวลือเมื่อวาน  มันทำให้ฉันเหนื่อยและกว่าจะได้เข้านอนก็ดึกมากแล้ว”  เด็กหญิงบอก  รอยยิ้มของเซดริกดูจะหายไปจากใบหน้าในทันที

“น่าเสียดายจัง  งั้นเอาไว้วันอื่นก็ได้”  เขาพูด

“ใช่  เอาไว้วันอื่น  ขอโทษด้วยจริงๆนะเซดริก”  เธอรีบพูดเมื่อเห็นเด็กหนุ่มจากบ้านฮัฟเฟิลพัฟลุกขึ้น

“ไม่เป็นไรเลย  ฉันเข้าใจ  เพราะข่าวลือเมื่อวานนั่นก็ค่อนข้างน่าตกใจอยู่”  เขาหัวเราะ  “งั้น  ไว้เจอกัน”  เขายิ้ม

“ไว้เจอกัน”  เธอยิ้มตอบและมองตามแผ่นหลังของเซดริกที่เดินออกจากห้องโถงใหญ่ไป   แล้วเธอก็เห็นเฮอร์ไมโอนี่เดินสวนเข้ามา  เด็กหญิงผมฟูหยุดทักทายเซดริก  ก่อนที่เขาจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้  จากนั้นเฮอร์ไมโอนี่ก็เดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ

“อรุณสวัสดิ์  วันนี้เธอตื่นเช้ามาก  หลบหน้าลาเวนเดอร์ล่ะสิ”  เธอพูดอย่างรู้ทัน  และเริ่มจัดการเทข้าวต้มโอ๊ตใส่ชามตัวเอง  พร้อมกับคว้าเหยือกนมมารินใส่ตามลงไป

“อรุณสวัสดิ์  เธอเดาเก่งมากเฮอร์ไมโอนี่  แล้วลาเวนเดอร์ตื่นหรือยังล่ะ”  เฟริน่าถาม  เด็กหญิงผมฟูกลอกตา

“ลาเวนเดอร์ตื่นมาก็ถามหาถึงเธอเลยล่ะ  ฉันว่าเธอต้องหาทางแก้ไขเรื่องหนังสือที่หายไปโดยเร็วที่สุด  ก่อนที่ลาเวนเดอร์จะรู้”  เฮอร์ไมโอนี่ส่งข้าวโอ๊ตต้มเข้าปาก  เธอหันไปเปิดกระเป๋าและหยิบหนังสือ  ท่องโลกกับผีดิบดูดเลือด ของล็อกฮาร์ตออกมาเปิดกางวางพิงเหยือกใส่นมตรงหน้า

“นี่แหละที่ฉันอยากปรึกษาเธอ  เฮอร์ไมโอนี่”  เฟริน่าดันชามที่ว่างเปล่าออกไปให้พ้นทางและหันไปตักไข่ดาวกับเบคอนมาใส่จานแทน  “ถ้าฉันสั่งซื้อเล่มใหม่มาแทน  เธอว่าลาเวนเดอร์จะรู้มั้ยว่ามันไม่ใช่เล่มเดิม”

“ลาเวนเดอร์ไม่มีทางรู้หรอก  เธอควรรีบสั่งซื้อให้มาส่งโดยเร็วที่สุด  ก่อนที่หนังสือนั่นจะหมด  ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมันถึงได้ขายดีนัก  ไม่รู้เป็นการตลาดแอบแฝงหรือเปล่า  ทำให้คนอื่นเชื่อว่ามันขายดี”  เฮอร์ไมโอนี่ตอบ  “เธอน่าจะลองหาใบสั่งซื้อจากเดลี่พรอเฟ็ตสักฉบับนะ  ฉันเคยเห็นมันโฆษณาอยู่ในนั้น”

“นั่นแหละเหมาะเจาะที่สุด  เดี๋ยวฉันจะลองขอเดลี่พรอเฟ็ตจากใครสักคนที่ไม่อ่านแล้วในเช้าวันนี้”  เฟริน่าพูด  รู้สึกดีขึ้นมาเมื่อหาทางแก้ไขปัญหานี้ได้ 

“อรุณสวัสดิ์”  เสียงแฮร์รี่และรอนดังขึ้น  เด็กชายทั้งสองทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับพวกเธอ

“อรุณสวัสดิ์”  เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยท่าทางฝืนๆ   รอนถลึงตาใส่เธอ  แต่เด็กหญิงผมฟูไม่สนใจและหันไปอ่านหนังสือต่อ 

“อรุณสวัสดิ์  เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ย”  เฟริน่าถามเด็กชายทั้งสองที่ยังมีรอยฟกช้ำจางๆ

“อวดอะอมไออั๊งอัวเอย”  รอนพูดเสียงอู้อี้ทั้งที่เบคอนและไข่ดาวเต็มปาก  เฮอร์ไมโอนี่พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดกับมารยาทบนโต๊ะอาหารของเด็กชายผมแดง  แต่รอนไม่สนใจ 

“นายว่าอะไรนะ”  เฟริน่าถามอีกครั้ง  รอนรีบเคี้ยวอาหารและกลืนลงคอไป

“ฉันบอกว่า  ปวดระบมไปทั้งตัวเลย”  รอนพูด  และเริ่มจัดการกับข้าวโอ๊ตต้มผสมนม 

“มันคงไม่เป็นอย่างนั้นหรอก  ถ้าเราเดินทางมาโรงเรียนด้วยวิธีปกติ”  เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงเย็น  ดวงตาไม่ละจากหนังสือ

“เธอไม่พูดก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอกนะ  อ่านหนังสือของเธอเงียบๆไปซะ  อย่ามากวนใจเรา”  รอนว่า  และก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่ที่ส่งสายตาเขียวปั๊ดให้รอนจะโต้กลับ  เนวิลล์ก็เดินมาทักทายเด็กทั้งสี่

“อรุณสวัสดิ์”  เด็กชายหน้ากลมเอ่ยอย่างสดชื่น   เด็กทั้งสี่เอ่ยทักทายตอบ  “วีรกรรมของพวกนายดังไปทั่วโรงเรียนเลย”

“ไหมล่ะ”  รอนยิ้มเยาะใส่เฮอร์ไมโอนี่

“เนวิลล์  นายได้สั่งเดลี่พรอเฟ็ตหรือเปล่า”  เฟริน่ารีบเปลี่ยนเรื่อง  เมื่อเห็นสายตาขวางๆของเพื่อนผมฟู  และสายตาหาเรื่องของเด็กชายผมแดง 

“ฉันไม่ได้สั่งหรอก  แต่เชมัสสั่งเดลี่พรอเฟ็ตอยู่นะ”  เนวิลล์ตอบ

“งั้นดีเลย  ฉันว่าจะสั่งซื้อของ  อาจขอดูใบสั่งซื้อจากหนังสือพิมพ์ของเขาสักหน่อย  ถ้าเขาไม่ว่าอะไรนะ”  เฟริน่าพูด

“ฮื่อ  ฉันคิดว่าเชมัสไม่ว่าหรอก”  เด็กชายหน้ากลมตอบ  “เดี๋ยวไปรษณีย์ก็มาแล้ว  --  ฉันว่าคุณยายคงจะส่งของบางอย่างที่ฉันลืมไว้มาให้แน่ๆ”

เมื่อเด็กชายหน้ากลมพูดจบนกฮูกร้อยกว่าตัวก็บินเรียงเข้ามาในห้องโถง  เสียงกระพือปีกของมันดังพึ่บพั่บอยู่เหนือหัวของทุกคน  มีเสียงหล่นตุบเมื่อมันหย่อนของให้เด็กนักเรียน  และเนวิลล์ก็เป็นหนึ่งในนั้น  เมื่อมีห่อของใหญ่หนาหล่นลงถูกหัวของเขา  และวินาทีต่อ  เฟริน่าก็เห็นแอรัลที่น่าสงสารตกลงมาใส่เหยือกนมของเฮอร์ไมโอนี่  ทำนมและขนนกกระเด็นถูกพวกเขา  เฟริน่าโดนเข้าเต็มๆที่ใบหน้า

“ให้ตายเถอะน่า!  นี่ครั้งที่สองแล้วนะ”  เธอพูด  ควานหาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดใบหน้าของตัวเอง  มีเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากปากของเด็กชายแว่นกลม   “แฮร์รี่!

“โทษทีๆ  แต่มันหยุดไม่ได้จริงๆ”  เขาพูดหลังจากที่หยุดหัวเราะสำเร็จแล้ว  ในขณะที่รอนร้องเรียกชื่อนกฮูก  และจับขาที่เปื้อนเลอะเทอะดึงขึ้นมา  แอรัลนอนแผ่สลบอยู่บนโต๊ะ  เท้าชี้ฟ้า  จนเฟริน่าคิดว่ามันตายแล้วหรือเปล่า  และเมื่อรอนกับเนวิลล์เห็นจดหมายสีแดงที่เปียกชื้นไปด้วยนมในปากของมัน  เด็กชายทั้งสองก็ตัวสั่นหน้าซีด

“ตายล่ะ!  ไม่น่า  --“  รอนหายใจแรงๆ

“ตายแน่นอน  รอน  นายควรรีบเอามันไปเปิดที่อื่นซะ”  เฟริน่าพยายามแนะนำ

“ไม่เป็นไรน่า  มันยังไม่ตาย”  เฮอร์ไมโอนี่ที่ยังไม่เข้าใจปลอบ  พลางใช้นิ้วจิ้มแอรัลเบาๆ

“ไม่ใช่มัน  --  นั่น  ต่างหาก”  รอนมองจดหมายกัมปนาทอย่างหวาดกลัวพลางชี้ให้เฮอร์ไมโอนี่ดูว่าเขาหมายถึงอะไร  เนวิลล์ดูจะตัวสั่นมากกว่าเดิม

“เป็นอะไรไป”  แฮร์รี่ถาม

“แม่  --  แม่ส่งจดหมายกัมปนาทมาให้ฉัน”  รอนตอบเสียงเหมือนจะเป็นลม  เฟริน่าชอบฉากนี้ในหนังสือมาก  และออกจะอยากรู้มาตลอดว่าเจ้าจดหมายกัมปนาทจะเหมือนกับที่เธอจินตนาการหรือไม่  แต่พอมาเห็นสีหน้าของเด็กชายผมแดงแล้ว  เธอก็เริ่มนึกไม่อยากรู้ขึ้นมาเสียดื้อๆ

“นายควรเปิดซะเลยนะ  รอน”  เนวิลล์กระซิบด้วยเสียงสั่นๆ  “จะยิ่งแย่ใหญ่ถ้านายไม่เปิด  คุณย่าเคยส่งมาให้ฉันหนหนึ่ง  ฉันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้ว  --  “  เด็กชายหน้ากลมกลืนน้ำลาย  “มันร้ายกาจที่สุดเลย”

“จดหมายกัมปนาทเป็นยังไง”  แฮร์รี่ถามอย่างงุนงง  แต่แล้วจดหมายสีแดงก็เริ่มมีควันกรุ่นออกมาตรงมุมซองอย่างลางไม่ดี

“เปิดเดี๋ยวนี้”  เนวิลล์เกลี้ยกล่อม  “แล้วจะได้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปซะ”

“นายควรเอามันไปเปิดนอกห้องโถงดีมั้ย  แบบ  --  จะได้ไม่มีใครได้ยินยังไงล่ะ”  เฟริน่าพยายามแนะนำ

“นั่นช่วยไม่ได้หรอก  เฟริน่า  --  อีกอย่าง  --  ไม่ทันแล้ว  เขาต้องรีบเปิดมันเดี๋ยวนี้”  เด็กชายหน้ากลมยืนยัน  เฟริน่าเห็นรอนยื่นมืออันสั่นเทาไปที่จดหมายกัมปนาทและดึงออกมาจากจะงอยปากของแอรัล  เขาแกะซองออกตามคำแนะนำ  เนวิลล์และเฟริน่ารีบเอานิ้วอุดหูอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้  แล้วเสียงนางวีสลีย์ที่ระเบิดออกมาสนั่นหวั่นไหวก็สะเทือนไปทั้งห้องโถงจนมีฝุ่นร่วงลงมาจากเพดาน   เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างสะดุ้งสุดตัว   แม้แต่จานชาม  ช้อนและส้อมยังสะดุ้งสะเทือนตามเธอ  มันเลวร้ายมาก  เสียงของนางวีสลีย์ทั้งแสบแก้วหูและทำให้แก้วหูเกือบแตก  รอนรีบกระโดดหลบลงไป  ใบหน้าตกกระสีแดงจมอยู่ในเก้าอี้เหลือเพียงหน้าผาก

...ขโมยรถ  ฉันจะไม่ประหลาดใจเลยถ้าพวกเขาไล่แกออก  แกคอยจนฉันจับแกได้นะ  ฉันว่าแกไม่เคยหยุดคิดหรอกว่าพ่อแกกับฉันรู้สึกยังไงเมื่อเราเห็นรถหายไป  จดหมายจากอาจารย์ดัมเบิลดอร์มาถึงเมื่อคืนนี้  ฉันคิดว่าพ่อแกแทบจะขาดใจตายด้วยความอับอาย  เราไม่ได้เลี้ยงแกมาให้ทำตัวแบบนี้  แกกับแฮร์รี่อ่าจตายได้ทั้งสองคน  น่ารังเกียจที่สุด  แถมแกยังทำให้เฟริน่าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย  -- “ 

เฟริน่าสะดุ้งอีกเป็นครั้งที่สอง  เด็กหญิงไม่นึกว่าจะมีชื่อของตัวเองเอ่ยออกมาจากจดหมายกัมปนาทด้วย  ถึงจะไม่ใช่ฐานะจำเลยเช่นเดียวกับเด็กชายทั้งสอง  แต่เธอก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาในทันที

  พ่อแกต้องถูกที่ทำงานสอบสวน  เป็นความผิดของแกทั้งหมด  และถ้าแกขืนยื่นแค่นิ้วเท้านิ้วเดียวล้ำเส้นอีกเมื่อไร  เราจะเอาตัวแกกลับบ้านทันที

จดหมายตกลงจากมือของรอนลุกเป็นไฟ  และม้วนหงิกงอกลายเป็นเถ้าถ่าน  ความเงียบโอบล้อมอยู่ในห้องโถงทั้งห้อง   จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะของบางคน  และเสียงคุยกันฟังไม่รู้เรื่องก็กลับมาอีกครั้ง

เฮอร์ไมโอนี่ปิดหนังสือของเธอลง  แล้วก้มลงมองกระหม่อมของรอน 

“ฉันไม่รู้ว่าเธอหวังอะไร  รอน  แต่เธอ  --

“อย่าบอกว่าฉันสมควรได้รับจดหมายนะ”  เด็กชายผมแดงตวาด

“ไม่เอาน่า  ทั้งสองคนเลย  เฮอร์ไมโอนี่  พอเถอะ  พวกเขาได้รับมามากพอแล้วล่ะ”  เฟริน่าดึงแขนเพื่อนผมฟูให้กลับมานั่งตามเดิม  แล้วศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็เดินแจกตารางสอนให้เด็กๆทุกคน   เฟริน่าเห็นสายตาของหล่อนเหลือบมองเธออย่างอยากรู้  เด็กหญิงเดาได้ว่าอาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์คงอยากรู้ว่าทำไมดัมเบิลดอร์ถึงอนุญาตให้สเนปซึ่งเป็นอาจารย์ต่างบ้านกักบริเวณเธอยาวนานเป็นเวลาหนึ่งปี   แต่เฟริน่ารีบหลบสายตาของหล่อน   โชคดีมากที่ศาสตราจารย์มักกอนนากัลไม่ใช่คนที่ชอบอยากรู้อยากเห็นมากนัก  หล่อนเดินแจกตารางสอนต่อไปเรื่อยๆโดยไม่สนใจเธออีก   หลังจากนั้นเฟริน่าก็รีบเดินไปขอใบสั่งซื้อของจากเชมัส  เด็กชายส่งเดลี่พรอเฟ็ตให้เธอทั้งฉบับพร้อมกับบอกว่าเขาไม่อ่านแล้ว  เด็กหญิงรีบเขียนสั่งซื้อหนังสือเล่มนั้น  และตั้งใจว่าจะไปที่โรงนกฮูกเย็นนี้เพื่อส่ง

ชั่วโมงแรกเป็นวิชาสมุนไพรศาสตร์ที่ต้องเรียนร่วมกับฮัฟเฟิลพัฟ  เด็กๆทั้งสี่เดินออกมานอกปราสาทข้ามแปลงผักไปยังเรือนกระจกที่ปลูกพืชวิเศษไว้  (ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่ตัดสินใจเลิกมึนตึงใส่เด็กชายทั้งสอง  หลังจากเห็นจดหมายกัมปนาท  เพราะคิดว่าทั้งคู่ได้รับมาเพียงพอแล้ว)  เฟริน่าก็อดตื่นเต้นไม่ได้เมื่อจะได้เห็นต้นแมนเดรกของจริงเสียที  มันต้องสนุกมากแน่ๆ  และเมื่อเดินเข้าไปใกล้เธอก็เห็นนักเรียนทั้งชั้นยืนอยู่ข้างหน้าแล้ว  ทุกคนกำลังคอยศาสตราจาย์สเปราต์ที่เฟริน่าเห็นหล่อนเดินก้าวยาวๆตัดสนามมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดรำคาญใจ  มีพ่อมดจอมหลงตัวเองเดินตามมาด้วย  ปากที่พูดไม่หยุดของเขากำลังอวดฟันสีขาวที่ดูน่ารำคาญ  เฟริน่าเลื่อนสายตากลับมามองที่แขนของอาจารย์ประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟที่ติดพลาสเตอร์ไว้เต็ม  นั่นคงจะเป็นบาดแผลที่ได้รับจากต้นวิลโลว์จอมหวดแน่ๆ  และไกลออกไปที่ต้นไม้ต้นนั้น  เด็กหญิงเห็นกิ่งก้านของมันจำนวนหลายกิ่งเข้าเฝือกและมีเชือกห้อยรัดไว้

“อ้า  สวัสดี  นักเรียนทุกคน”  ล็อกฮาร์ตทักทาย  พร้อมกับแจกยิ้มกว้าง  “เพิ่งแสดงให้ศาสตราจารย์สเปราต์ดูว่าวิธีพยาบาลต้นวิลโลว์จอมหวดที่ถูกต้องทำยังไง  แต่ฉันไม่ต้องให้พวกเธอคิดว่าฉันเก่งเรื่องสมุนไพรศาสตร์กว่าศาสตราจารย์สเปราต์หรอกนะ  ฉันบังเอิญ  --

“อี๋!”  เฟริน่าเบ้ปากและเผลอร้องอย่างขยะแขยงออกมาอย่างลืมตัว   ทุกคนต่างหันกลับมามองที่เธอเป็นตาเดียว  เด็กหญิงรู้สึกหน้าร้อนรีบเอามือปิดปากตัวเอง  นึกเสียใจว่าเธอไม่น่าลืมตัวไปเลยว่าเธอไม่ได้กำลังนอนอ่านแฮร์รี่อยู่  แต่เธอกำลังอยู่ในสถานการณ์จริงต่างหาก  สีหน้าของล็อกฮาร์ตค่อนข้างประหลาดใจ 

“มีอะไรหรือเปล่า  เธอ  แม่หนูน้อย”  เขาถาม  แจกยิ้มกว้างอวดฟันขาวมาให้เธอ

“เปล่าค่ะ”  เธอส่ายหน้าและรีบก้มหน้าซ่อนใบหน้าแดงๆไว้  แต่สายตาของเธอก็ทันเห็นศาสตราจารย์สเปราต์แอบอมยิ้มให้เธอ

“ไปเรือนกระจกหมายเลขสามวันนี้  นักเรียน”  หล่อนสั่งด้วยสีหน้าเบิกบานใจและสดชื่น  มีเสียงพึมพำอย่างสนอกสนใจถึงพืชที่จะเรียนในวันนี้  เพราะเรือนกระจกหมายเลขสามเต็มไปด้วยพืชที่อันตรายและน่าสนใจมากกว่า  ระหว่างที่อาจารย์ประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟกำลังไขกุญแจเปิดประตู  ล็อกฮาร์ตก็คว้าตัวแฮร์รี่ออกไปคุยข้างนอก  โดยไม่รอฟังคำอนุญาตจากศาสตราจารย์สเปราต์  สีหน้าของเด็กชายหัวแผลเป็นดูอึดอัดและอยากหายตัวไปเสียเดี๋ยวนั้น  รอน  เฮอร์ไมโอนี่และเฟริน่าจึงเดินตามคนอื่นๆเข้าไปในเรือนกระจก

“รู้มั้ยเฟริน่า  นั่นมันเป็นการกระทำที่แย่มากเลยนะ”  เฮอร์ไมโอนี่กอดอก  เฟริน่ากำลังจะอ้าปากพูด  แต่รอนก็ขัดขึ้นก่อน

“ฉันว่านั่นเป็นการกระทำที่ยอดเยี่ยมมากกว่า  เธอไม่เห็นหรือไงว่าเขาทำแฮร์รี่อึดอัด  ไหนจะยังทำตัวขี้โม้น่ารำคาญนั่นอีก”  รอนว่า  เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้วสีหน้าบ่งบอกว่าไม่พอใจในคำพูดของรอน

“เขาไม่ได้ขี้โม้  รอน”

“เธอเชื่อเรื่องที่เขาเขียนในหนังสือด้วยหรือไง”  รอนถามอย่างหัวเสีย

“นายอ่านแล้วหรือไง  ถึงได้กล้าพูดแบบนั้น”  เด็กหญิงผมฟูมองเด็กชายผมแดงตาขวาง

“ถึงฉันยังไม่ได้อ่าน  แค่เห็นหน้าตาและวิธีการพูดของเขา  ฉันก็พอจะรู้แล้วล่ะว่าเขามันขี้โม้”   รอนว่าพร้อมกับถลึงตาใส่

“ฉันไม่อยากฟังคนที่ยังไม่ได้อ่านหนังสือของเขาหรอกนะ  ฉันอ่านดูแล้วก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง”  เฮอร์ไมโอนี่หันมาสบตากับเฟริน่า  “เธอก็คิดเหมือนกับฉันใช่มั้ย  เฟริน่า”

“เฮอร์ไมโอนี่  ฉันอยากจะบอกเธอว่าล็อกฮาร์ตน่ะเป็นพวกที่ขี้โม้จริงๆ  สิ่งที่เขาเขียนในหนังสือนั่นก็เรื่องแต่งทั้งนั้น  เชื่อถือไม่ได้สักเรื่องหรอก”  คำพูดของเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างทำให้เฮอร์ไมโอนี่อ้าปากค้าง

“ไหมล่ะ  ขนาดเฟริน่ายังดูออกเลย”  รอนยิ้มเยาะ  “เธอเองก็ตาสว่างสักที  เฮอร์ไมโอนี่  อย่าหลงเชื่อสิ่งที่เขาเขียนเพียงเพราะเขาหล่อ”  คราวนี้เด็กหญิงผมฟูหน้าแดงทันที  เฟริน่าไม่รู้ว่าเฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงด้วยความอายหรือความโกรธกันแน่  แต่ยังไม่ทันที่เด็กหญิงผมฟูจะโต้กลับ  แฮร์รี่ก็เดินเข้ามารวมกลุ่ม

ศาสตราจารย์สเปราต์ยืนอยู่หลังม้าสูงที่มีที่ปิดหูสีต่างๆวางอยู่  แล้วหล่อนก็ประกาศว่าวันนี้จะให้นักเรียนทุกคนเปลี่ยนกระถางให้แมนเดรก  และเมื่ออาจาย์ประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟถามว่าแมนเดรกมีคุณสมบัติอย่างไร  เฮอร์ไมโอนี่ก็ยกมือขึ้นตอบในทันที  กริฟฟินดอร์จึงได้คะแนนมาสิบคะแนน  และตามมาอีกสิบคะแนสำหรับคำตอบที่ว่าเสียงร้องของแมนเดรกทำให้คนที่ได้ยินถึงตายได้  และศาสตราจารย์สเปราต์ก็ชี้ไปยังถาดก้นลึกที่เรียงเป็นแถว  ทุกคนรีบขยับเข้าไปดูใกล้ๆ  เฟริน่าเห็นพืชต้นเล็กๆใบเป็นกระจุกสีม่วงอมเขียวขึ้นเรียงกันเป็นแถว  แล้วขณะที่เธอกำลังจ้องมองมันอยู่อย่างตื่นเต้น  ก็เกิดการชุลมุนขึ้น  มีเด็กบางคนวิ่งมาชนเธอ  และเมื่อเฟริน่าเงยหน้าจากใบของแมนเดรก  เธอก็พบว่าทุกคนชุลมุนคว้าที่ปิดหูที่ไม่ใช่สีชมพูหรือที่มีขนฟูปุกปุย  เด็กหญิงหน้าบึ้งตึงนึกโกรธตัวเองที่ไม่ได้สนใจฟังอาจารย์ประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟพูด  ตอนนี้ที่ปิดหูที่เธอเห็นบนม้าสูงมีอยู่เพียงขนฟูปุกปุย  และที่ร้ายไปกว่านั้นมันยังเป็นสีชมพูด้วย  เธอต้องเดินไปคว้ามันมาไว้ในมืออย่างช่วยไม่ได้  และรีบเดินกลับไปรวมกลุ่มกับแฮร์รี่  เพื่อนๆทั้งสามต่างยืนกลั้นหัวเราะจนหน้าแดงที่เห็นที่ปิดหูในมือของเธอ

“เงียบน่า!”  เธอกระซิบอย่างหงุดหงิด

“เมื่อฉันบอกให้พวกเธอใส่ที่ปิดหู  เธอต้องตรวจให้แน่ใจนะว่าหูของเธอปิดสนิทจริงๆ”  ศาสตราจารย์สเปราต์กำชับ  (เฟริน่าต้องใช้ศอกถองใส่แฮร์รี่ที่ยังตัวสั่นกลั้นเสียงหัวเราะถึงสองครั้งเพื่อให้เขาหยุด)  “แล้วเมื่อปลอดภัยที่จะเอาที่ปิดหูออกได้แล้วฉันจะยกนิ้วโป้งส่งสัญญาณให้พวกเธอนะ  เอาล่ะ  -- “   แฮร์รี่ยังคงกลั้นเสียงหัวเราะต่อไป  แต่เมื่อเด็กหญิงหันไปส่งสายตาขุ่นเคืองให้เขา  เด็กชายผมยุ่งก็เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้  พร้อมกับกระซิบที่ให้เธอได้ยินอยู่คนเดียวว่า

“น่ารัก...  ถ้าเธอใส่ที่ปิดหูอันนี้  เธอต้องน่ารักมากแน่ๆ”  เสียงกระซิบกับลมหายใจร้อนๆของเขาทำให้เฟริน่ารู้สึกหน้าร้อน  เธอถองใส่เขาอีกครั้งและรีบใส่ที่ปิดหูก่อนที่อาจารย์บ้านฮัฟเฟิลพัฟจะพูดจบ  แล้วเด็กนักเรียนทุกคนก็เริ่มใส่ที่ปิดหู  แฮร์รี่จับไหล่เธอให้หันหน้ามาหา  เขาเอื้อมมือทั้งสองข้างมากดที่ปิดหูของเธอให้แนบสนิท  และลองพูดช้าๆให้เธออ่านปากทัน

เธอไม่ได้ยินเสียงฉันแล้วใช่มั้ย   เฟริน่าพยักหน้าให้เขา  และเด็กหญิงก็เอื้อมมือไปกดที่ปิดหูของเขาให้แนบสนิทเช่นกัน  พลางถามคำถามเดียวกันกับเขา  เด็กชายแว่นกลมก็พยักหน้ากลับมาให้เธอ    

ที่หน้าชั้นเรียนศาสตราจารย์สเปราต์ใส่ที่ปิดหูสีชมพูมีขนฟูเช่นเดียวกับเธอกำลังม้วนแขนเสื้อคลุมขึ้น  ก่อนที่มือของหล่อนจะจับที่พืชขึ้นมาปอยหนึ่งแล้วกำแน่นเพื่อดึงสุดแรง  แล้วเฟริน่าก็ต้องอุทานออกมา  แต่เธอไม่ได้ยินเสียงตัวเอง  เจ้าแมนเดรกมีหน้าตาคล้ายเด็กทารกตัวเล็กจิ๋วมอมแมมไปด้วยเศษดิน  หน้าตามันค่อนข้างบุบๆบี้ๆน่าเกลียดแต่ก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร  มีใบงอกอยู่บนหัว  ผิวมีสีเขียวซีดเป็นลายพร้อยด่างๆ  มันกำลังอ้าปากร้องสีหน้าบ่งบอกว่าแผดเสียงสุดฤทธิ์  ซึ่งเด็กหญิงก็อดสงสัยไม่ได้ว่าระหว่างจดหมายกัมปนาทกับเสียงร้องของแมนเดรกอย่างไหนดังกว่ากัน  จากนั้นอาจารย์ประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟด็จับแมนเดรกใส่กระถาง  หล่อนเอาดินผสมปุ๋ยสีดำชื้นกลบจนทั่ว  เหลือเพียงใบที่โผล่พ้นขึ้นมาเหนือดินเท่านั้น  จากนั้นหล่อนก็ปัดขี้ดินออกจากมือ  และชูนิ้วโป้ง  ทุกคนถอดที่ปิดหู

“ดูน่าสนุกมากเลย  เธอว่ามั้ย  เฮอร์ไมโอนี่”  เฟริน่าถามด้วยดวงตาเป็นประกาย  เด็กหญิงผมฟูพยักหน้ายิ้มๆ  แล้วศาสตราจารย์สเปราต์ก็บอกกับทุกคนว่าแมนเดรกพวกนี้ยังเพิ่งเป็นต้นกล้าเล็กๆเท่านั้น  เสียงร้องจึงยังฆ่าเราไม่ได้  แต่ก็สามารถทำให้สลบไปได้หลายชั่วโมงทีเดียว  และสั่งว่าห้าคนต่อหนึ่งถาด  ทั้งยังเตือนให้นักเรียนระวังต้นเทนทะคูเลอะมีพิษที่กำลังคันเหงือก  เพราะฟันขึ้นด้วย   จากนั้นหล่อนก็ฟาดต้นไม้สีแดงคล้ำที่มีหนามแหลม  ทำให้มันรีบหดมือยาวๆที่ยื่นข้ามบ่ากลับไปอย่างช้าๆ

จัสติน  เด็กชายจากบ้านฮัฟเฟิลพัฟเดินมารวมกลุ่มกับเด็กทั้งสี่  เขาเอ่ยแนะนำตัวกับแฮร์รี่และรอน  โดยเขาเรียกแฮร์รี่ว่า  แฮร์รี่  พอตเตอร์  ผู้มีชื่อเสียง  (เฟริน่าแอบหัวเราะคิกคัก  แล้วเด็กชายหัวแผลเป็นก็แอบถองเธอ)  และถามรอนว่ารถเหาะนั่นของเขาใช่ไหม  แต่เด็กชายผมแดงไม่ยิ้ม

“แล้วล็อกฮาร์ตนั่นน่าดูเลยนะ”  เด็กชายผมหยิกบอกอย่างมีความสุข  เขาเอาดินผสมปุ๋ยมูลมังกรใส่ลงในกระถางต้นไม้  “กล้าน่าดู  คุณเคยอ่านหนังสือของเขาหรือยัง  ผมคงกลัวตายแน่ๆ  ถ้ามนุษย์หมาป่าไล่ไปจนมุมอยู่ในตู้โทรศัพท์  แต่เขากลับใจเย็นน่าดู  แล้ว  --  ฉับ!  --  ฆ่ามันตายเลย  ยอดเยี่ยมจริงๆนะ”  คำพูดยกย่องล็อกฮาร์ตของเด็กชายต่างบ้านทำให้เฟริน่าเบ้หน้า 

“ฉันจะบอกอะไรให้นะจัสติน  นายอย่าไปหลงเชื่อที่เขาเขียนทั้งหมดเชียวล่ะ  ทั้งหมดนั่นขี้โม้และโกหกทั้งเพ  ดูไม่เห็นจะเหมือนว่าเขาจะทำอะไรแบบนั้นได้เลยนะ”  เฟริน่าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เฟริน่า  เธอไม่ควรพูดแบบนั้นนะ”  เฮอร์ไมโอนี่บอกเสียงเขียว

“เธอน่ะเห็นเขาหล่อล่ะสิ  ถึงได้เข้าข้างเขา”  รอนว่า  “ฉันเห็นด้วยกับที่เฟริน่าพูดทั้งหมด  เขาดูเหมือนพวกนักต้มตุ๋น  และขายหน้าตา”   เด็กชายผมแดงหันไปตีมือกับเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่าง  ทำให้เฮอร์ไมโอนี่ส่งสายตาเขียวปั๊ดให้ทั้งคู่

“แต่ผมเชื่อเขานะ”  จัสตินยังคงยืนยันความคิดของตัวเอง  “ที่จริงชื่อของผมไปอยู่ที่โรงเรียนอีตันแล้วนะ  รู้ไหม  แต่ผมบอกไม่ถูกเลยว่าดีใจแค่ไหนที่ได้มาที่นี่แทน  แน่นอนว่าแม่ของผมค่อนข้างผิดหวังหน่อย  แต่พอผมให้แม่อ่านหนังสือของล็อกฮาร์ต  ผมคิดว่าแม่ก็เริ่มเห็นว่ามีประโยชน์ยังไงถ้ามีพ่อมดที่ได้รับการฝึกหัดเต็มที่อยู่ในครอบครัว”

“แต่ฉันยังยืนยันนะว่าเขาน่ะขี้โม้”  เฟริน่าบอก   รอนหัวเราะชอบใจ 

“เฟริน่า!”  เฮอร์ไมโอนี่ร้อง  แฮร์รี่แอบกลอกตา  แต่เด็กๆทั้งห้าก็ไม่ได้คุยกันอีก  เมื่อพวกเขาใส่ที่ปิดหู   เฟริน่าคิดว่าการเปลี่ยนกระถางแมนเดรกไม่น่าจะยากอย่างที่คิด  แต่มันไม่ใช่เลย  เมื่อเธอดึงกระจุกใบของมันขึ้นมาจากดิน  แมนเดรกในมือเธอก็ดิ้นรนพยายามเตะขาแหลมๆใส่หน้าเธอ  มันพยายามจะกัดเธอด้วย  ถึงมันจะเพิ่งเป็นต้นกล้า  แต่แรงเหวี่ยงของมันก็ทำให้เด็กหญิงต้องใช้แรงทั้งหมดจับมันไว้ให้มั่น  เธอรีบจับมันยัดใส่กระถาง  พร้อมกับใส่ดินผสมปุ๋ยลงไปในกระถาง   แต่มันกลับใช้มือเล็กๆของมันดีดปุ๋ยใส่เธอจนตัวเธอเปื้อนดินไม่เว้นแม้แต่ใบหน้า   เฟริน่าเริ่มสงสัยว่าทำไมอาจารย์ประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟถึงได้ทำให้ทุกอย่างดูง่าย  ทั้งๆที่มันไม่ง่ายเลย  เธอใช้เวลาเกินสิบนาทีจึงเปลี่ยนกระถางให้มันสำเร็จ  เมื่อหมดชั่วโมง  นักเรียนทุกๆคนก็กลับปราสาทไปล้างตัวที่เปื้อนไปด้วยดิน 

ชั้นเรียนแปลงร่างเฟริน่าจำได้ว่าทุกคนต้องแปลงร่างแมลงปีกแข็งให้เป็นกระดุม  หลังจากที่แฮร์รี่ปล่อยให้แมลงปีกแข็งออกกำลังกายโดยการให้มันวิ่งไปมาบนโต๊ะอยู่นาน  เฟริน่าที่นั่งอยู่ข้างๆจึงเสกคาถาสะกดนิ่งมันไว้  เด็กชายผมยุ่งขอบคุณเธอ  และเริ่มพยายามตั้งสมาธิจดจ่ออยู่กับการแปลงร่างแมลงปีกแข็ง  ในระหว่างที่รอนมีปัญหากับไม้กายสิทธิ์หักๆของตัวเองที่เอาเทปกาวใสมาปะตรงรอยหัก  เมื่อเด็กชายผมแดงพยายามร่ายคาถา  มันกลับสร้างกลุ่มควันสีเทาหนาทึบที่ส่งกลิ่นเหม็นคล้ายไข่เน่าออกมา   และรอนเผลอทำแมลงปีกแข็งตายสนิท  เมื่อเขาเอาศอกไปทับมัน  เพราะถูกควันบดบังอยู่  ศาสตราจารย์มักกอนนากัลไม่พอใจมาก  เมื่อรอนขอแมลงปีกแข็งตัวใหม่ 

เมื่อระฆังบอกเวลาพักทานมื้อกลางวันเด็กๆทั้งสี่ก็เดินไปยังห้องโถงพร้อมกับคนอื่นๆ  เฮอร์ไมโอนี่นำกระดุมที่เธอเสกมาอวดรอนและแฮร์รี่

“ของฉันยังมีหนวดหรือไม่ก็ขาโผล่ออกมานิดหน่อย”  เฟริน่าบอกกับรอน  เพื่อหวังให้เขารู้สึกดีขึ้น  แต่เด็กชายผมแดงดูจะยิ่งอารมณ์เสียหนักขึ้นไปอีก

“เราต้องเรียนอะไรบ่ายนี้”  แฮร์รี่พยายามเปลี่ยนเรื่อง

“การป้องกันตัวจากศาสตร์มืด”  เด็กหญิงผมฟูตอบทันทีพลางเก็บกระดุมลงใส่กระเป๋า  สีหน้ายิ้มแย้มเบิกบานและอมชมพู

ทำไมนะ”  รอนคว้าตารางการสอนมาจากมือเฮอร์ไมโอนี่  “เธอถึงต้องวาดรูปหัวใจเล็กๆล้อมรอบชื่อวิชาของล็อกฮาร์ตด้วย”  เฮอร์ไมโอนี่คว้าคืนมา  ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและไม่ลืมที่จะถลึงตาใส่เด็กชายผมแดง 

แฮร์รี่ที่ได้ยินก็รีบคว้าตารางสอนของเฟริน่าไปจากมือเธอมาดู  ดวงตาสีเขียวใสรีบมองไปยังชื่อวิชาของพ่อมดจอมหลงตัวเอง  และเมื่อเขาเห็นว่าไม่มีรูปหัวใจ  เด็กชายหัวแผลเป็นจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกและยิ้มออกมา  ก่อนจะส่งคืนให้เธอที่เลิกคิ้วมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“มีอะไร”  เธอถามอย่างอดสงสัยไม่ได้

“ฉันแค่สงสัยว่าเธอวาดรูปหัวใจหรือเปล่า”  เขาตอบ  และเริ่มตักอาหารเข้าปากด้วยความหิว  เฟริน่ากลอกตา

“งั้นดูนี่ซะ”  เธอพูด  ก่อนจะหยิบปากกาขนนกออกมา  และวาดอะไรบางอย่างลงบนชื่อวิชาของล็อกฮาร์ต

“อะไร”  แฮร์รี่ถาม  เมื่อเห็นว่าเธอยื่นตารางสอนกลับมาให้เขาอีกครั้ง  เฮอร์ไมโอนี่คว้าไปดูก่อนที่เขาจะยื่นมือไปถึง 

“เฟริน่า!”  เด็กหญิงผมฟูเหวใส่เพื่อนของเธอ  ดวงตาเขียวปั๊ดถูกส่งไปให้เฟริน่า  รอนคว้าตารางสอนไปจากมือเฮอร์ไมโอนี่  และเมื่อเด็กชายผมแดงกวาดสายตาดู  รอนก็หัวเราะออกมา

“นี่มันยอดเยี่ยมมาก!”  รอนเอ่ยชม  แล้วเขาก็ตีมือกับเฟริน่า  ทั้งสองหัวเราะชอบใจ  ในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่มองทั้งคู่อย่างโกรธๆ  แฮร์รี่คว้าตารางสอนมาจากมือรอน  แล้วเขาก็เห็นว่าเด็กหญิงวาดรูปหัวกะโหลกรอบๆชื่อวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด  แฮร์รี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

“พวกเธอสามคนไม่ควรทำกับล็อกฮาร์ตลับหลังแบบนี้  โดยเฉพาะเธอ  เฟริน่า  เธอเฝ้าบอกกับพวกเราว่าควรให้เกียรติสเนป  แต่เธอกลับทำตัวแบบนี้กับล็อกฮาร์ต”  เฮอร์ไมโอนี่เตือนเพื่อนของเธอเสียงเข้ม

“ฉันเลือกจะปฏิบัติตัวดีก็แต่คนที่สมควรเท่านั้นแหละ  เฮอร์ไมโอนี่”  เฟริน่าอดไม่ได้ที่จะกลอกตาอีกครั้ง  เด็กหญิงเห็นรอนเริ่มวาดรูปขี้ลงรอบๆชื่อวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด  “นั่นปราดเปรื่องมาก  รอน!”  เธอคว้าตารางสอนของเด็กชายผมแดงมาดูและเอ่ยอย่างชื่นชนชม  เฮอร์ไมโอนี่กอดอกและพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

“รอนกำลังทำให้เธอนิสัยเสีย”  เด็กหญิงผมฟูดึงตารางสอนของรอนออกจากมือเฟริน่า  เธอใช้ไม้กายสิทธิ์แตะไปที่รูปวาดที่เธอคิดว่าน่าเกลียด  แล้วรูปขี้ที่อยู่รอบชื่อวิชาก็หายวับไป

“เฮ้!  เธอทำลายงานศิลปะของฉันอยู่นะ  เฮอร์ไมโอนี่”  เด็กชายผมแดงว่า  เขารีบคว้าตารางสอนคืนกลับมา  และตั้งต้นวาดใหม่อีกครั้งโดยไม่ลืมที่จะถลึงตาอย่างหาเรื่องใส่เฮอร์ไมโอนี่

“นายกำลังสอนนิสัยแย่ๆให้เฟริน่า”  เด็กหญิงผมฟูบอกอย่างไม่พอใจ  เธอมองรอนตาขวาง 

“เธอคิดว่าเฟริน่าเป็นเด็กหรือไง  ถึงได้หาว่าฉันไปสอนนิสัยแย่ๆ”  รอนว่า  เด็กหญิงผมฟูไม่ตอบ  เธอหันไปชวนเฟริน่าคุย  เพื่อที่จะกันไม่ให้เด็กชายผมแดงคุยกับเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างอีก

เด็กๆทั้งสี่เดินออกไปยังลานหน้าปราสาทเมื่อกินอาหารเที่ยงเสร็จ  เฮอร์ไมโอนี่ที่ยังคงจ้องมองรอนอย่างไม่พอใจรีบดึงแขนเฟริน่าให้ไปอ่านหนังสือกับเธอ  เด็กหญิงทั้งสองนั่งลงที่ขั้นบันไดหินและก้มหน้าก้มตาอ่าน  ท่องโลกกับผีดิบดูดเลือด  เฟริน่ารู้สึกรำคาญหนังสือของล็อกฮาร์ตมาก   และกลอกตาอยู่บ่อยๆ  เมื่ออ่านถึงความขี้โม้ที่เขียนลงในหนังสือ  ในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่เอาแต่ส่งสายตาจับผิดใส่เธอ   แล้วขณะที่เธอต้องรีบหยุดกลอกตา  และก้มหน้าก้มตาแสร้งทำเป็นตั้งใจอ่านราวกับหนังสือเล่มนี่น่าสนใจมากเพื่อเอาใจเด็กหญิงผมฟูอยู่นั้น  เธอก็ได้ยินเสียงดังก้องกังวานยานคางของศัตรูต่างบ้าน

เซ็นรูปหรือ  นายกำลังจะแจกรูปถ่ายพร้อมลายเซ็นหรือ  พอตเตอร์”  เดรโกพูด  แครบกับกอยล์ยืนขนาบข้างเขาอยู่   และใกล้ๆกับแฮร์รี่และรอน  เด็กหญิงเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆผมสีน้ำตาลคล้ายหนู  ในมือมีกล้องถ่ายรูป  เฟริน่ารู้ได้ในทันทีว่าเด็กคนนั้นคือ 

คอลิน  ครีฟวีย์

“เอ้า  ทุกคนเข้าแถว!”  เด็กชายผมบลอนด์ตะโกน  “แฮร์รี่  พอตเตอร์  จะแจกรูปถ่ายพร้อมลายเซ็น”  เด็กหญิงเห็นใบหน้าของแฮร์รี่กลายเป็นสีแดง

“ไม่  ฉันไม่ได้ทำอย่างนั้นซะหน่อย”  เด็กชายแว่นกลมตะโกนอย่างโกรธจัด  มือกำหมัดแน่น  “หุยปากนะมัลฟอย”

“แกมันขี้อิจฉา”  คอลินร้องเสียงแหลม  ตัวเขาเล็กนิดเดียว  เล็กยิ่งกว่าคอของแครบเสียอีก  แต่กลับพูดปกป้องแฮร์รี่อย่างกล้าหาญ  เฟริน่าที่ได้ข้ออ้างที่จะไม่ต้องทนอ่านความขี้โม้ในหนังสือรีบคว้าโอกาสนี้ไว้  เด็กหญิงรีบทิ้งหนังสืออย่างไม่ไยดีลงบนขั้นบันได  และก้าวไปยืนข้างๆเด็กชายตัวเล็ก  เธอปรบมือให้คอลิน

“เยี่ยมมากเลยครีฟวีย์  กล้าหาญมาก”  เธอเอ่ยชม  และยกนิ้วโป้งให้เขา  คอลินหน้าแดงแต่ก็ยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจที่ได้รับคำชม  “และนาย  --

“อิจฉารึ”  เดรโกพูด  เขาไม่สนใจแม้แต่จะชายตามองเธอ  เขาทำราวกับเธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น  “อิจฉาอะไร  ฉันไม่ต้องการมีแผลเป็นห่วยๆอยู่กลางหน้าหรอก  ขอบใจมาก  ฉันไม่คิดว่าการที่หัวถูกฟ้าผ่าจะทำให้วิเศษวิโสอะไรขึ้นมาได้หรอก”  แล้วลูกสมุนของเขาก็หัวเราะคิกคักชอบใจ

“ไปกินทากไป๊  มัลฟอย”  รอนว่า  แล้วแครบก็เริ่มหักข้อนิ้ว  แต่เฟริน่ารีบเดินเข้าไปใกล้

“ตกลงนายมีแต่ไขมันในหัวจริงๆใช่มั้ยแครบ  ถึงได้เก่งแต่ใช้กำลัง  สมองนายอยู่ที่หมัดหรือไง”  คำพูดของเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างทำให้แครบหน้าแดงด้วยความโกรธจัด  เขาหักข้อนิ้วอีกครั้ง  และก้าวตรงมาที่เธอ  แต่เดรโกยกแขนกั้นไว้  ดวงตาสีซีดยังคงไม่ยอมมองมาตรงนี้  แต่กลับจ้องไปที่เด็กชายผมแดง

“ระวังนะวีสลีย์”  เด็กชายบ้านสิลิธีรินทำเสียงเยาะเย้ย  เฟริน่าขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์  เมื่อรู้ว่าเดรโกกำลังทำเป็นเมินเธอ  “นายคงไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนอีก  ไม่งั้นแม่นาย  --“  คำพูดของเขาเป็นอันต้องหยุดไป  เมื่อเฟริน่าก้าวไปยืนประชิดตัว  เธอจ้องไปที่ใบหน้าของศัตรูต่างบ้านอย่างไม่พอใจ  เดรโกอ้าปากค้างไว้  เขาหันมาสบตาเธออย่างตกใจ  แล้วใบหน้าของเด็กชายผมบลอด์ก็เป็นสีแดงก่ำ  ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีพลางก้าวถอยหลัง  เขากระแอมให้คอโล่ง 

“หยุดนะ  มัลฟอย  นายไม่หาเรื่องแฮร์รี่สักวัน  นายจะนอนไม่หลับหรือไง”  เธอพูด   แล้วคำพูดของเธอก็ทำให้เขาหันขวับมามองเธอ

“ทำไม  เธอเองก็คงอยากได้รูปถ่ายพร้อมลายเซ็นจากพอตเตอร์เหมือนกันล่ะสิ  เข้าข้างกันดีนัก  ทำไมไม่จัดตั้งแฮร์รี่  พอตเตอร์แฟนคลับไปซะเลยล่ะ”  เขาพูดอย่างไม่พอใจ  แล้วอยู่ๆ  เขาก็รีบเบือนหน้าหนี  ใบหน้าเริ่มเป็นสีแดงเข้มมากขึ้น

“อย่ายุ่งกับเขา”  เธอพูด  อดสงสัยไม่ได้ว่าวันนี้ศัตรูต่างบ้านมีท่าทีแปลกๆ  เอาแต่หลบสายตาเธอ  “นายเป็นอะไร  หลบตาฉันทำไม”

“ยุ่งน่า!”  เขาตวาด  ก่อนจะรีบหันหลังกลับ  โดยมีแครบกับกอยล์เดินตามหลัง

“แฮร์รี่  พอตเตอร์แฟนคลับ!”  คอลินร้องเสียงแหลม  ดวงตาเป็นประกาย  “เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมไปเลย!” 

“อย่าแม้แต่จะคิด”  แฮร์รี่รีบโพล่ง

“ผมจะเอารูปถ่ายพร้อมลายเซ็นของคุณมา  --

“เกิดอะไรขึ้น  เกิดอะไรกัน”  ล็อกฮาร์ตก้าวยาวๆมาทางพวกเธอ  “ใครกำลังแจกรูปถ่ายพร้อมลายเซ็น”  และเมื่อเห็นแฮร์รี่  พ่อมดจอมขี้โม้ก็รีบโอบบ่าเด็กชายผมยุ่งไว้  และพูดเสียงดัง  “ไม่น่าต้องถามเลยจริงไหม  เราเจอกันอีกแล้ว  แฮร์รี่!

“ฉันเกลียดหมอนี่ชะมัด”  รอนกระซิบ

“ฉันอยากเตะก้นเขาสักที”  เฟริน่ากระซิบตอบ

เด็กทั้งสองเห็นล็อกฮาร์ตบอกให้คอลินถ่ายรูปเขากับแฮร์รี่  และเสียงระฆังก็ดังขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณว่าชั้นเรียนตอนบ่ายเริ่มขึ้นแล้ว  แฮร์รี่ยังคงถูกพ่อมดจอมหลงตัวเองรั้งตัวไว้  และปล่อยเด็กชายหัวแผลเป็นเมื่อถึงชั้นเรียน  เฮอร์ไมโอนี่รีบเดินมาแทรกกลางระหว่างรอนกับเฟริน่า  เด็กหญิงผมฟูคว้าเธอออกไปให้ห่างๆจากรอน  และเด็กชายผมแดงก็จ้องมองเฮอร์ไมโอนี่ตาขวาง  แล้วทั้งสี่ก็นั่งลงที่โต๊ะหลังสุด

“นายทอดไข่ดาวบนหน้าตัวเองได้เลยล่ะ”  เฟริน่าได้ยินเสียงรอนบอก  “นายควรจะภาวนาให้ครีฟวีย์ไม่คิดที่จะตั้งแฮร์รี่  พอตเตอร์แฟนคลับขึ้นมาจริงๆ  พนันกันได้ว่าจินนี่ต้องเป็นสมาชิกคนแรกแน่”

“หุบปากน่า”  เด็กชายแว่นกลมตอบ  เฟริน่าแอบอมยิ้มเมื่อนึกถึงโลกที่เธอจากมา  แฮร์รี่จะรู้สึกอย่างไรถ้าได้รู้ว่าตอนนี้เขามีแฟนคลับจำนวนหลายล้านคนในอีกโลกหนึ่ง  เขาต้องสติแตกแน่ๆ

จากนั้นชั่วโมงเรียนก็น่าเบื่อมากจนเฟริน่าต้องฟุบลงกับโต๊ะ  เธอไม่อยากฟังล็อกฮาร์ตที่ยืนอยู่หน้าห้องและกำลังพล่ามน้ำลายแตกโม้เรื่องของตัวเอง  เฮอร์ไมโอนี่ถองเธอเสียหลายครั้งที่เธอไม่ใส่ใจพ่อมดจอมหลงตัวเอง  แต่เฟริน่าไม่สนใจ  และเมื่อล็อกฮาร์ตเดินแจกกระดาษทดสอบมาถึงโต๊ะที่ทั้งสี่นั่ง  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างก็ต้องเงยหน้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้  เธอรับมันมา  และคว่ำมันลงโดยไม่แม้แต่จะชำเลืองมอง

“ทำไมเธอไม่ทำมัน  ล็อกฮาร์ตบอกว่าเรามีเวลาแค่สามสิบนาทีเท่านั้นนะ”  เฮอรืไมโอนี่ตำหนิ

“เธอน่ะ  อย่ากวนใจเฟริน่า  ไม่มีใครอยากตอบคำถามขยะพวกนี้หรอก”  รอนที่นั่งอยู่ข้างแฮร์รี่ว่า  เขาโบกกระดาษในมือไปมา  และเริ่มฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

“เธอกำลังติดนิสัยไม่ดีมากจากรอน  อยู่ห่างๆเขาซะ”  เด็กหญิงผมฟูพึมพำ  และเริ่มทำแบบทดสอบ  เฟริน่าทำหน้าเบื่อหน่าย  เมื่อครั้งนี้เธอกับเฮอร์ไมโอนี่มีความเห็นที่ไม่ตรงกันเรื่องล็อกฮาร์ต  เมื่อเวลาสามสิบนาทีผ่านไป  โดยที่เธอยังคงฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะก็เงยหน้ามาส่งกระดาษให้พ่อมดจอมหลงตัวเอง  จากนั้นเธอก็ไม่ได้สนใจฟังว่าล็อกฮาร์ตจะพูดเรื่องอะไร 

“นี่ของใคร  ไม่เขียนชื่อและไม่ตอบคำถามสักข้อ”  เขาถามขึ้นพลางโบกกระดาษทดสอบสองแผ่นไปมาในอากาศ  เฟริน่าเดาได้ไม่ยากว่านั่นต้องเป็นของเธอและรอน  เด็กหญิงแอบยกนิ้วโป้งให้เด็กชายผมแดง   เธอได้ยินเสียงเฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆพ่นลมหายใจอย่างไม่เห็นด้วย   ไม่มีใครตอบเขา  จากนั้นล็อกฮาร์ตจึงก้มลงไปที่หลังโต๊ะ  และยกกรงใหญ่ที่มีผ้าคลุมขึ้นมาวาง 

“เอาล่ะ  --  ระวังนะ  ขอเตือนไว้ก่อน  เป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องให้เธอรู้จักต่อสู้กับสัตว์ที่ร้ายกาจที่สุดที่รู้จักกันในโลกของพ่อมดแม่มด!  เธออาจรู้สึกว่ากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่เธอกลัวมากที่สุดในห้องนี้  ให้รู้ไว้ว่าจะไม่มีอันตรายอะไรเกิดกับพวกเธอตราบเท่าที่ฉันอยู่ที่นี่  สิ่งเดียวที่ฉันขอคือให้พวกเธออยู่ในความสงบ” 

เฟริน่าพ่นหายใจอย่างหงุดหงิด  พลางนึกอยากให้ชั้นเรียนนี้เลิกเสียที  เด็กนักเรียนทั้งห้องขยับตัวตั้งใจรอดูว่าภายใต้ผ้าคลุมนั้นมีอะไร  แม้แต่แฮร์รี่ก็ชะโงกหน้าผ่านตั้งหนังสือของเขาไปดูกรงให้เห็นชัดๆ 

“นายกลัวหรือไง”  เฟริน่าอดกระซิบถามเด็กชายผมยุ่งไม่ได้   แฮร์รี่เลิกสนใจกรงที่อยู่ใต้ผ้าคลุมทันที  เขากระแอม

“เปล่า”  เขาตอบ

“นายกลัว”  เฟริน่าเลิกคิ้วพลางกอดอก  ดวงตาสีฟ้าอมเขียวจับจ้องที่ใบหน้าของเพื่อนสนิท  เด็กชายส่งสายตาขุ่นเคืองมาให้เธอ

“ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย  ฉันแค่อยากรู้ต่างหากว่ามันคืออะไร”  เขาพูดด้วยท่าทางขึงขัง  แล้วเฟริน่าก็ไม่ได้ล้อเลียนแฮร์รี่ต่อ   เมื่อล็อกฮาร์ตดึงผ้าคลุมกรงออก  เด็กนักเรียนทั้งชั้นเห็นสิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินสด  ใบหน้าแหลม  และมันกำลังวิ่งไปมาในกรงพร้อมกับส่งเสียงแหลมอย่างกับนกแก้ว  พิกซี่กำลังเขย่าลูกกรงและทำหน้าตาล้อเลียนเนวิลล์ที่นั่งตัวงออยู่ด้านหน้า   จากั้นพ่อมดจอมขี้โม้ก็ทำตัวงี่เง่าโดยการเปิดกรงปล่อยพิกซี่หลายตัวออกมา   เกิดความวุ่นวายในห้อง  เมื่อพิกซี่ตรงเข้าเล่นงานเด็กๆทุกคน  เฟริน่าที่เตรียมพร้อมไว้อยู่แล้วรีบดึงเฮอร์ไมโอนี่เข้ามาหลบที่ใต้โต๊ะ  เธอเห็นเนวิลล์ถูกพิกซี่สองตัวคว้าหูสองข้างและยกเขาลอยขึ้นไปในอากาศ 

“เนวิลล์!”  เธอร้องเรียก  และชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่พิกซี่ตัวหนึ่งที่ดึงใบหูของเขา  “ดิฟฟินโด!”  คาถาถูกเข้าที่พิกซี่อย่างจัง   และมันปล่อยเด็กชายหน้ากลมลงพื้นทันที   ตัวอื่นๆต่างเริ่มทำลายข้าวของในห้อง  มันโยนขวดหมึกเฉียดหัวรอนไปเพียงนิดเดียว  ส่วนอีกตัวคว้าหนังสือของใครสักคนมาฉีกทิ้งเล่น  กระดาษหนังสือลอยอยู่ในอากาศ  แล้วพิกซี่ตัวหนึ่งก็คว้ากระเป๋านักเรียนของเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่าง  แฮร์รี่ที่นั่งหลบอยู่ข้างๆเธอรีบคว้ามันไว้และกระชากกลับมา  เฟริน่าได้ยินเสียงล็อกฮาร์ตตะโกนบอกให้ทั้งสี่จัดการพิกซี่

“ไม่!  คุณนั่นแหละที่ต้องทำ”  เฟริน่าร้อง  เธอรีบคว้าเพื่อนๆออกมาโดยเร็ว  เด็กหญิงขังล็อกฮาร์ตไว้ในห้อง  มีเสียงร้องโหยหวนขอความช่วยเหลือ 

เยี่ยมยอด!”  เด็กชายทั้งสามปรบมือให้เธออย่างชื่นชม  แล้ววันนั้นก็เป็นวันที่เฮอร์ไมโอนี่โกรธเธอมากที่สุด  



__________________________________________

ไหนๆๆ   ผู้โดยสารเรือหนูเดร  เกาะกันแน่นๆหรือเปล่า  อยู่ๆวันนี้อากาศก็แปรปรวน  คลื่นลมมาจากไหนก็ม่ายรุ  มาแรงจนผลักให้เรือหนูเดรที่ลอยลำอย่างสงบแบบเกือบๆจะถอยหลังมานานแล่นฉิวอย่างแรงไปข้างหน้า   เกาะกันแน่นๆ  เพราะเรือหนูเดรจะแล่นไปข้างหน้าเรื่อยๆค่ะ  5555  วันนี้เล่นแล่นกระชากไปข้างหน้าอย่างแรง   ผู้โดยสารยังอยู่ดีหรือไม่  โอ๋ๆ  ตอนหน้าก็ยังแล่นไปข้างหน้าอีกน้าาาาา   ต้องติดตามตอนต่อไปค่ะ  ว่าเดรโกจะเป็นยังไงต่อไป  (ใครจำได้บ้างว่าไรท์เคยสปอยว่า  อีกหน่อยหนูเดรเขาจะทำตัวเองค่ะ  แล้วเขาก็ทำตัวเองจริงๆ  อยู่ๆก็เดินไปตกหลุมรักหนูเฟเอง  แล้วยังไปว่าผู้หญิงเขาอีก  แถมหนูเฟก็ยังไม่รู้เรื่องนะ  5555 ) ส่วนเรือป๋าเนป  ใกล้ถึงสัปดาห์ที่ต้องเริ่มเรียนการสกัดใจเข้าไปทุกทีๆละ  เดี๋ยวป๋าเนปจะมาซึน   อิอิ   

ปล.  ไรท์ตรวจคำผิดแบบง่วงๆมาก  เรายังคงเจอมรสุมโปรเจคต่อไป  ฮืออออ

น้ำส้มจันทรา  แงงง  ไรท์คิดว่าพิมพ์บอกแล้วนะคะว่าต้องทำงานแทนส่วนของเพื่อน  หรือไรท์พิมพ์ไม่เคลียร์ว่าจะไม่ลงเมื่อวานนี้  แง่วววว   ทำไมทุกคนดูชอบป๋ากันจัง  ตอนแต่งนี่ไม่ได้คิดว่าป๋าจะฮอตขนาดนี้นะเนี่ย  5555  ส่วนเรือหนูรี่ยังคงแล่นฉิวๆเนิบๆต่อไปค่ะ

Daw  Prdz  KS   เรือป๋าเนปแล่นไปเรื่อยๆ  แต่ฮอตกันจังเลยเนี่ย  เรือหนูรี่เป็นอย่างที่ว่าจริงๆ  อยากบอกว่าคุณช่างเป็นผู้อ่านที่มองเรือหนูรี่ได้ทะลุปรุโปร่งจัง   เรือเดรเจอพายุจริงๆ  แต่เป็นพายุให่พุ่งไปข้างหน้าอย่างแรงค่ะ  ทำไมเรือป๋าเนปฮอตแบบเน้คะเนี่ย  5555

Kyungsooyaaa   วันนี้หนูรี่แอบมีหึงหนูเฟหน่อยๆด้วยนาาา  รีบคว้าตารางสอนมาดูเชียวว่าหนูเฟวาดรูปหัวใจใส่ลงไปในวิชาล็อกฮาร์ตหรือเปล่า   แถมมีชมหนูเฟที่เรือนกระจกว่าน่ารักด้วย  หนูรี่นี่มุ้งมิ้งจริงๆ  และแล้วหนูเดรก็ไม่ได้โดนตบนะคะ  แต่บทเรียนคราวนี้ราคาแพ๊งแพง  5555

CholaratMooisri   เรือป๋าเนปจะมาซึนแบบโหดๆแฝงความห่วงใย  กิกิ  ส่วนหนูรี่ก็ออกแนวเพื่อนแบบมุ้งมิ้งกันต่อไปค่ะ  หนูเดรเขาเผลอตกหลุมรักหนูเฟไปซะแล้วล่ะมั้งนั่น

_WUYUQING    นั่นคือสาเหตุว่าทำไมดัมเบิลดอร์ถึงดูสนุกสนานที่จะได้ใช้มาตรการป้องกันกับหนูเฟ  อาจารย์ใหญ่ขี้แกล้งค่ะ  ป๋าเนปเลยโดนแกล้งเลย  เอ๊ะ  แต่จริงๆป๋าก็ยอมให้ตัวเองโดนแกล้งด้วยแหละ  5555    เรือเดรถอนสมอและกระชากออกตัวพุ่งไปข้างหน้าแล้วค่ะ  แอร๊ยยยย  ที่รอมานานแล้วว่าหนูเดรเมื่อไหร่จะเลิกปากร้ายสักที  ก็เริ่มจะเห็นกันบ้างแล้ว  หลบสายตาหนูเฟตลอดดดด  โถถถถ  ทีตอนปากร้ายล่ะ  ไม่เห็นหลบสายตาเล้ยยย    

แงงงง  ไรท์สาบานได้ว่าไม่รู้เลย  ตามไอจีพี่เจมส์กับโอลิเวอร์  เห็นเขาลงว่ามาไทยเมื่อวานนี้  ไรท์ก็แบบ  แงงงงง  อยากจะร้องไห้  และเมื่อชำเลืองไปที่งานที่สุมๆอยู่  เราก็ต้องน้ำตาตกใน  เศร้าาาาา  คืออยากจะร้องไห้เป็นภาษานกฮูกเลยล่ะค่ะ    ตอนเห็นแจ้งเตือนจากไอจีดังว่าพี่เจมส์อัพรูป  รีบกดเข้าไปดู  พอเห็นว่ามาไทย  คือไรท์อยากจะเผางานทิ้งซะเดี๋ยวนั้นเลย  อดไปค่ะ  แงงงงง   พี่เจมส์  พี่โอลิเวอร์  ตอนแรกเห็นรูปนึกว่ามารายการอะไร  กดหากูเกิ้ลมือระวิงเลย  ช่วงนี้ทำแต่งานไม่ค่อยได้ตามข่าวอะไรมากค่ะ  เห็นรูปปุ๊ปแคปปั๊ป  กะจะมาถามว่ามีใครรุ้บ้างว่าเขามาทำอะไรที่ไหน  ขอบคุณมากนะคะที่บอก  แงงงงงงงง



ธนพล คุณคำพระ     รอนเขาก็นิสัยไม่ดีแบบนี้แหละค่ะ  5555

~@Min...฿$*.*   ทำไมทุกคนเหมือนจะชอบป๋าเนปกันจัง  เป็นเรื่องที่ทำให้ไรท์คาดไม่ถึงมากๆเลยค่ะ  เรือป๋าแน่นยิ่งกว่าเรือเดรแล้วล่ะมั้งเนี่ย

Aiko cg  วันนี้เกาะเรือหนูเดรแ่นดีหรือเปล่าคะ  อิอิ

อายามิ  โนะ  นาเดชิโกะ  โอ้ววว  คนแก่มันเร้าใจกว่า   อยากบอกว่าตอนนี้เรือป๋าคนแน่นยิ่งกว่าเดรซะอีกค่ะ  ทำม้ายยทำไมกลายเป็นคนแก่ชนะเด็กๆได้ล่ะนั่น

นักอ่าน...lnwcool   ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่า  ไรท์จะเอาไปปรับปรุงและพัฒนาต่อไปนะคะ  ^^  เซดริกเขาเป็นผู้ชายอบอุ่น  แต่ดูเหมือนจะแพ้ความเยือกเย็นของป๋าเนปยังไงไม่รู้   5555  ส่วนอาจารย์ใหญ่แกมีหลายเรื่องที่ต้องทำค่ะ  หลายเรื่องจริงๆ  ไปทะเลาะกับคนนู้นคนนี้คนนั้น  โอ๊ย  น่าสงสารค่ะ   เล่มสองเนื้อเรื่องยังไม่บิดมากค่ะ  แต่ก็มีเรื่องการสกัดใจเขข้ามาละนั่น   แต่เล่มสามจะบิดมากๆ 

' Lolita ❤

ทำไมทั้งหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่บ้านสลิธีรินถึงฮอตเยี่ยงนี้นะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

2,383 ความคิดเห็น

  1. #2196 เเบะเเบะ (@chiellxRadsans) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 17:52
    คือตามหลอกหลอนถึงเก็บมาฝันกันเลยทีเดียว55555
    #2196
    1
  2. #2004 EIEIKRIKRI (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:10

    เราเรือเดรโกนะ ฮรือออออ

    ไรท์แต่งดีมากกกก กลับมาต่อไวๆนะ

    เราเพิ่งมาอ่านอ่ะ รู้สึกอยากอ่านจนจบเลย

    อยากรู็ว่าสุดท้ายแล้วจะจบยังไง

    รักไรท์์นะ รีบๆกลับมาต่อเด้อออออออ

    ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

    #2004
    1
    • #2004-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 21)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 09:55
      เรือเดรต้องรีบอ่านแล้วค่ะ ตอนพิเศษเดรรรรร อิอิ ขอบคุณที่ชอบฟิคนี้นะคะ 😄 จะพยายามแต่งจนจบค่ะ แต่อาจช้าหน่อย เพราะงานยุ่งมาก TT คงได้อัพประมาณหลังมีนา 62 ค่ะ
      #2004-1
  3. #1385 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 00:02
    ฝันของหนูเดรตลกอะ 5555555 ชอบ น่าร้ากกกก
    #1385
    1
    • #1385-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 21)
      19 มิถุนายน 2561 / 00:16
      ฝันของเด็กแก่แดดค่ะ หัดแก่แดด
      #1385-1
  4. #1246 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 01:20
    สะดุดนกยูง5555555555555555555 ขำจนไม่รู้จะขำยังไง เอ็นดูนางถึงกับเก็บเอาไปฝัน ปีนี้รอนน่ารักขึ้นเพราะเข้ากันได้ดีกับเฟริน่านี่เอง สมาพันธ์คนไม่ชอบล็อกฮาร์ตทที่แท้ 55555555
    #1246
    1
    • #1246-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 21)
      4 มิถุนายน 2561 / 15:00
      เดรโกก็เก็บไปฝันเป็นตุเป็นตะได้เนอะ 555 รอนน่ารักขึ้นค่ะ และจะน่ารักขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังมีความงี่เง่าตามคาแรคเตอร์อยู่
      #1246-1
  5. #751 tidywolf (@tidywolf) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 20:45
    หนูเดรรรรรร เปิดมาก็ฟิน แม้จะเกิดจากการสะดุดนกยูงก็ตาม5555
    #751
    0
  6. #262 TTFUN (@TFTorfun) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 12:53
    ม่ายยยเราขึ้นเรือเซดริกนะ พี่เขาจะตายมั้ยอ่ะ กลัวใจ
    #เรือเซดริก
    #262
    0
  7. #224 เอกภพไร้ขอบเขต (@beer36) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 12:34
    อ่านที่เปิดหัวมาแล้วแบบ ถถถถถ
    ตรูว่าแร้วววววว!!!
    แล้วอะไรคือสะดุดนกยูง นี่คือเอาฮาใช่มะ? 555+
    #224
    0
  8. #216 _WUYUQING (@nam_yanisa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 06:22
    โอ้มากก้อดดดด หนูเดรน่ารักเกินไปแล้ววววว ใจบางมากค่ะตอนนี้ แล่นฉิวสุดดด
    สารภาพเลยว่าปกติไม่ค่อยลงเรือป๋าเนปเท่าไหร่เวลาอ่านเรื่องอื่น แต่เรื่องนี้ไม่งไม่ได้จริงๆค่ะ ฟินตัวจะแตกกกกก ;///;
    แงงงง ไม่เป็นไรนะคะ เห็นเขาบอกว่าที่มันแคบมากๆเลย ถึงไปก็น่าจะไม่ได้เห็นหนุ่มๆอยู่ดีแงงงง T T
    แต่ถ้าว่างๆก็ไปเดินฮอกส์มี้ดเล่นได้นะคะ จัดยันมีนานู่นแน่ะะ
    ปล.ยังคงขอเป็นกำลังใจให้โปรเจคนะคะะ
    #216
    0
  9. #215 ~@Min...฿$*.* (@arisra-min) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 03:16
    รอตอนกักบริเวณเร็วๆ ช่วงนี้จะจินตนาการรอไปก่อน อิอิ ฟินแน่นอน #เรือป๋าเนป #เรือแล่นฉิวมาก #รักไรท์นะ
    #215
    0
  10. #214 Key-Ky (@mickeyoffy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 00:12
    ขาซ้ายลงเรือแฮรี่ ขาขวาลงเรือเซดริก แขนซ้ายเอื้อมจับเรือเดรโก แขนขาวยึดเรือสเนปไว้ ไรท์ค่ะ แขนขาไม่พอลงเรือลำอื่นแล้วทำไงดี TT TT
    #214
    1
  11. #213 [:: - Oni' [N a N a H o] Neko" - ::] (@nanaho2553) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 23:59
    /ขาข้างนึงอยู่บนเรือแฮรี่ อีกข้างอยู่เรือเซดริก(ที่อาจจะมีเดธแฟลก...) มือข้างนึงอยู่เรือป๋าเนป มืออีกข้างอยู่เรือเดรโกค่ะ 55555555555555
    #213
    0
  12. #212 Bjakx (@0872160144) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:55
    ถื่อว่าดีๆโฮะๆพยายามต่อไปเด้อไรท์~
    #212
    0
  13. #211 Daw Prdz KS (@doddydoody) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:34
    หนูรี่พยายามแซะเข้านะเผื่อเฟจะรู้สึกบ้าง55555(แต่เราก็รู้สึกว่าเป็นเพื่อนอ่ะนะ ดูกระเตื้องยากอย่างบอกมิถูก) เดรกเลิก-มากๆแล้วค่อยมาว่ากันนะนาย55555 เชียร์ป๋าาา เคมีป๋าดีที่สุดดดดด
    #211
    0
  14. #209 Rairii (@green-ny) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 21:57
    อ่านนิยายจนถึงขั้นเก็บไปฝันเลยเหรอเดรโก
    ว้ายยย5555555555
    #209
    0
  15. #208 lnlning (@lnlning) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 21:28
    สะใจมาก 555
    หมั่นไส้ล็อกฮาร์ทมานานแล้ว โดนแบบนี้ซะมั่งก็ดีจะได้ไม่โม้ซี้ซั้วอีก

    เรือเดรโกแล่นฉิวแบบนี้เราก็เบาใจ รีบเอาหนังสือไปคืนเร็วๆนะเดร เฟริน่าเขาจะซื้อเล่มใหม่แล้วว
    #208
    0
  16. #207 funny bird (@kam20180) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 21:15
    https://youtu.be/2s8QhbTB9VE
    ลองฟังระหว่างแต่งดูนะไรท์
    #207
    0
  17. #206 น้ำส้มจันทรา (@somoh49) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 21:13
    หนูรี่มาวินมากลูกแม่รีบหาไม่พายเยอะๆนะ ส่วนเดรก้อเนิบๆแต่ไม่มีสะดุดจ้ะงานนี้ ส่วนของป๋าอ๊ายยยยมากี่ทีก้อฟินจนหมอนขาด-//-
    #206
    0
  18. #205 minilove (@29102536) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 21:12
    พี่เดรนี้น่าจะอาการหนักกว่าใคร 5555
    #205
    0
  19. #204 CholaratMooisri (@CholaratMooisri) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 21:05
    งานแฮรี่น่าไปจริงๆค่ะ เสียดายช่วงนี้จนกรอบจริงๆเศร้าา ปล.แหมเดรกโกกก ว่าคนอื่นแก่แดดแต่ตัวเองเก็บเอามาฝันเนี่ยนะ ไม่ใช่ม้างง55555
    #204
    0
  20. #203 MIW001 (@MIW001) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 21:04
    ดูจากนิสัยตัวละครในเรื่องแล้วนั้น แฮรี่ดูจะเป็นตัวเลือกสุดท้ายของเราในตอนนี้เลย ที่จะลงเรือ .....หุหุหุ
    #203
    0
  21. #202 Kyungsooyaaa (@Kyungsooyaaa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 19:53
    หนูรี่เค้าใกล้ชิดกว่าอะเดรรรร เอาไงดีอะเรา555. ป๊าเนปคนซึน ตั้ง 1 ปีเลยอ่าาา
    #202
    0
  22. #201 burun2 (@burun) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 19:46
    แฮรี่ดูวินมาก
    ท่านทอมบทไม่ออกแต่ขอเชียร์555
    #201
    0