[Harry Potter and Everything has changed] OCx?

ตอนที่ 28 : [Special] Severus Snape

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    9 ม.ค. 61


[Special] Severus Snape


ในช่วงอากาศเดือนธันวาคมที่หนาวเหน็บ   ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เต็มไปด้วยหิมะที่ขาวโพลน  ระเบียงทางเดินแทบไม่มีเด็กนักเรียนเดินอยู่  ทุกคนต่างพากันหลบอากาศหนาวที่เย็นไปจนถึงกระดูกอยู่ที่ห้องนั่งเล่นรวมของบ้าน  ที่นั่งข้างเตาผิงต่างมีนักเรียนเบียดเสียด  เพื่อรับไออุ่นจากเปลวไฟ  แต่ไม่ใช่สำหรับเฟริน่า  โพสันที่จะปล่อยให้เวลาในช่วงนี้หมดไปกับการนั่งนิ่งๆอยู่ข้างเตาผิง  ระเบียงทางเดินที่มีเพียงเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างที่เดินตัวสั่น  เสื้อคลุมเก่าปอนๆไม่ได้ช่วยให้เธออุ่นขึ้นเลยสักนิด  แต่เด็กหญิงก็ไม่ยอมแพ้ต่ออากาศที่เลวร้ายนี้  เธอเคยชินกับมันเสียแล้ว 

หลายวันมานี้เธอต้องออกมาเดินอย่างนี้ทุกครั้ง  ทั้งๆที่ไม่มีใครอยากทำ  เด็กหญิงวัยสิบสี่ปีเดินไปเรื่อยๆ  ลงบันไดอีกหลายขั้น  และมาหยุดอยู่ที่หน้ารูปภาพผลไม้  เธอยื่นมือเล็กๆไปจั๊กจี้ลูกแพร์  มันส่งเสียงหัวเราะคิกคักและกลายเป็นมือจับ  แล้วเฟริน่าก็เปิดประตูออก  เธอรีบก้าวเข้าไปในห้องครัวที่คลาคล่ำไปด้วยเอลฟ์ประจำบ้าน  พวกมันเองก็กำลังรอเธออยู่แล้วเช่นกัน

“ด๊อบบี้”  เธอเรียกชื่อเอลฟ์ที่มีดวงตากลมโตสีเขียวเบ้อเริ่ม  เอลฟ์ประจำบ้านเจ้าของชื่อรีบเดินแทรกผ่านเอลฟ์ตัวอื่นๆตรงมาหาเธอ  เด็กหญิงรีบไปยืนข้างเตาไฟเพื่อกอบโกยอากาศอุ่นๆ 

“ด๊อบบี้เตรียมของที่เฟริน่าต้องการไว้แล้วครับ  เขาไม่ลืมว่าวันนี้เฟริน่าจะมาอีก”  เสียงแหลมสูงของเอลฟ์ประจำบ้านบอกเธอ

“ขอบใจมาก  แต่ตอนนี้ขอนมอุ่นๆสักแก้วได้มั้ย  ฉันจะแข็งตายอยู่แล้ว”  สิ้นสุดคำพูด   เหล่าเอลฟ์ประจำบ้านก็รีบกระวีกระวาดยกถ้วยที่มีนมอุ่นๆและจานใส่คุกกี้มาให้เธอ  เด็กหญิงทิ้งตัวลงที่โต๊ะ  และรีบดื่มนมถ้วยนั้นจนมันพร่องลงไปครึ่งแก้ว  เธอหันไปคว้าคุกกี้ในจานขึ้นมาสองชิ้น 

“ด๊อบบี้คิดว่าเฟริน่าใกล้จะสำเร็จแล้ว  เขากับเพื่อนๆของเขาได้ลองชิมเค้กของเฟริน่าเมื่อวานนี้และลงความเห็นว่ามันรสชาติดีขึ้นมากจริงๆ”  ด๊อบบี้ตอบอย่างกระตือรือร้น  “วันนี้ด๊อบบี้เตรียมของสำหรับแต่งหน้าเค้กแล้วครับ  เขารู้สึกเป็นเกียรติอย่างสูงที่จะได้มีส่วนร่วมช่วยทำเค้กวันคริสต์มาสของเฟริน่า”  ดวงตากลมโตเท่าลูกเทนนิสของมันจับจ้องที่เด็กหญิงเจ้าของชื่อที่เพิ่งดื่มนมจนหมดถ้วย  และส่งคุกกี้ชิ้นสุดท้ายเข้าปาก

“ดีมาก  งั้นเราน่าจะเริ่มฝึกกันเลย”  เธอพูดและลุกขึ้นจากเก้าอี้



 

อากาศหนาวเย็นในวันคริสต์มาสอันโหดร้ายไม่อาจทำอะไรชายจมูกงุ้มคนหนึ่งได้เลย  ที่ห้องทำงานของศาสตราจารย์วิชาปรุงยา   สเนปยังคงนั่งทำงานอยู่หลังโต๊ะทำงานต่อไปโดยไม่สนใจสภาพอากาศอันเลวร้าย  เขาไม่สนใจแม้แต่จะจุดไฟในเตาผิง  และปล่อยให้ห้องทำงานมืดสลัวจากแสงเทียนไม่กี่เล่ม  ใบหน้าซีดเซียวของชายเจ้าของห้องในยามนี้ดูน่ากลัวเมื่อเห็นเพียงรางๆจากแสงอันน้อยนิด 

“สมองนิ่ม”  เขาพึมพำอย่างหงุดหงิดหลังจากที่ตรวจขวดน้ำยา   น้ำยาในขวดข้นขลักและสีออกหม่นๆ  ไม่ใช่สีฟ้าใสแบบที่เขาต้องการ  ทั้งเมื่อเห็นชื่อเจ้าของขวด  เขาก็ยิ่งหงุดหงิด  พอตเตอร์   เสียงปากกาขนนกขีดเขียนเลขศูนย์ในกระดาษ  เขาเหยียดยิ้มอย่างชั่วร้าย  และหยิบขวดต่อไปที่มีชื่อ  โพสัน  ขึ้นมา  ชายจมูกงุ้มเปิดจุกขวดออก  น้ำยาในขวดเป็นสีฟ้าใส  แม้จะไม่ได้ใสมากอย่างที่เขาต้องการ  แต่เขาก็อมยิ้มและพึมพำออกมาเบาๆว่า  “ยัยเด็กนี่  สงสัยต้องเตือนว่าให้คนหม้อทวนเข็มนาฬิกาเพียงสองครั้งก็พอ”  เสียงปากกาขนนกดังขึ้นอีกครั้ง  เขาให้คะแนนเด็กหญิงเจ้าของชื่อเกือบเต็ม  และระหว่างที่เขากำลังจะหยิบขวดใหม่ที่มีชื่อ  มัลฟอย  เสียงประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น  ชายเจ้าของห้องเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัยว่าใครกันมาหาเขาในช่วงวันหยุดแบบนี้  และยิ่งเป็นคุกใต้ดินที่ใครๆต่างก็หลบเลี่ยงเมื่อเข้าสู่หน้าหนาวก็ยิ่งทำให้เขาสงสัยเป็นทวีคูณ  สเนปละงานในมือ  เขาเคลื่อนตัวออกจากหลังโต๊ะทำงานมาหยุดที่ประตูห้อง  และเมื่อเขาเปิดประตูออก  เขาก็พบเด็กหญิงวัยสิบสี่ปี  แก้มและปลายจมูกเป็นสีแดงเพราะอากาศหนาว  เธออุ้มกล่องใบหนึ่งมาด้วย

“สวัสดีค่ะ  เซเวอร์รัส”  เด็กหญิงที่ใกล้จะเป็นเด็กสาวเอ่ยทัก  มีไอจางๆลอยออกมายามที่เธอพูด  เธอยืนตัวสั่นและชะเง้อมองเข้ามาในห้องทำงานที่มืดและเจ้าของห้องไม่สนใจจะจุดเตาผิง

“มีอะไร”  เขาถามเสียงห้วน  ขมวดคิ้วอย่างนึกรำคาญว่าอะไรทำให้เธอต้องลงมาเดินเล่นในที่อากาศหนาวแบบนี้  ยิ่งเขาเห็นเธอยืนตัวสั่น  เขาก็ยิ่งหงุดหงิด  เสื้อคลุมที่เก่าและปอนไม่ได้ช่วยกันความหนาวได้ดีสักเท่าไหร่

“หนูขอเข้าไปข้างในก่อนได้มั้ยคะ  ข้างนอกนี้ลมพัดมาจนตัวจะแข็งอยู่แล้ว”  เธอขอร้อง 

เซเวอร์รัสถอยออกมาด้านข้าง  แล้วเด็กหญิงก็ก้าวเข้ามาในห้องที่อากาศก็เลวร้ายไม่ต่างจากข้างนอก  สเนปตวัดไม้กายสิทธิ์ไปที่เตาผิงและไฟก็ลุกพรึ่บ  เด็กหญิงรีบทิ้งตัวลงนั่งใกล้ๆกับเตาผิง  ชายจมูกงุ้มเดินไปหลังโต๊ะทำงานและนั่งลงเตรียมตัวจะทำงานที่ค้างไว้ต่อ  เขาไม่ได้ใส่ใจที่จะถามว่าเธอมาทำอะไรที่นี่  เพราะรู้ว่าเด็กหญิงจะต้องพูดถึงจุดประสงค์ที่มาหาเขาโดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยปากถามเป็นครั้งที่สอง  แต่ขณะที่เขากำลังจะหยิบขวดน้ำยาขึ้นมาตรวจอีกครั้ง  กล่องใบหนึ่งที่เธออุ้มมาด้วยในตอนแรกก็ถูกวางลงบนโต๊ะ

“นี่อะไร”  เขาถามห้วนๆ  เด็กหญิงยิ้มกว้างพร้อมกับรีบเปิดกล่องออก  และเธอก็หยิบสิ่งที่อยู่ในนั้นออกมา  มันเป็นเค้กช็อกโกแลตที่ดูจากฝีมือการแต่งหน้าเค้กแล้วต้องไม่ใช่ฝีมือเอลฟ์ประจำบ้านอย่างแน่นอน

“หนูเอาเค้กที่หนูทำเองมาฉลองวันคริสต์มาสกับคุณค่ะ”  เธอบอกเสียงใสอย่างภาคภูมิใจ  แต่สเนปกลับชำเลืองมองเค้กด้วยสีหน้าดูถูก

“เธอจะวางยาฉันหรือไง”  เขาถามและยิ้มเหยียดๆใส่เค้ก  เด็กหญิงนิ่วหน้า

“คุณน่ะ  ใจร้าย  หนูฝึกทำตั้งสองเดือนเชียวนะกว่าจะได้ออกมาแบบนี้”  คำพูดของเธอที่แสดงถึงความตั้งใจทำมาให้เขา  ทำให้สเนปละสายตาจากเค้กและหันไปทำงานต่อ  มุมปากแอบยกยิ้ม 

“หาเรื่องให้ตัวเองลำบากทำไม  เรียงความที่ฉันสั่งเธอทำเสร็จแล้วสินะ  บางทีฉันน่าจะสั่งงานเธอเพิ่ม  จะได้ไม่มีเวลามาจุ้นจ้านเรื่องคนอื่น”  เขาพ่นวาจาร้ายกาจใส่เธอ  แต่เด็กหญิงไม่สนใจ  เธอกลับยิ้มกว้างมากขึ้น  “ยิ้มอะไร”  เขาถามอย่างหงุดหงิด

“ก็คุณรู้ว่าหนูพยายามทำเพื่อคุณ  ไม่งั้นคุณจะว่าหนูทำไมว่าหนูมาจุ้นจ้านเรื่องของคุณ  ดีใจจังที่คุณรู้ค่ะ  เซเวอร์รัส”  คำพูดของเธอ  ทำให้ชายเจ้าของชื่อพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

“อวดดี”  เขาพึมพำ  “อวดดีในเรื่องที่ไม่สมควรทำ  ฉันล่ะไม่แปลกใจเลยจริงๆว่าทำไมน้ำยาทำให้เลือดหยุดไหลที่เธอส่งในชั่วโมงถึงไม่มีสีฟ้าใสอย่างที่มันควรจะเป็น  เอาเวลาไปทำเรื่องไร้สาระนี่เอง”  เขาพูดเสียงเย็นใส่เธอ

“แต่มันก็ไม่ได้แย่นี่คะ  หนูจำได้ว่าหนูทำได้ดีเกือบจะเท่าเฮอร์ไมโอนี่เลย”  เธอรีบพูดด้วยสีหน้าเริ่มเป็นกังวล  สเนปยิ้มเยาะใส่เธอ

“ฉันเลยให้เธอศูนย์คะแนน”  เขาบอก

“อะไรนะคะ!”  เธอร้องอย่างตกใจ  “แต่หนูทำได้ดีกว่าแครบกับกอยล์แน่ๆ  ถ้าหนูได้ศูนย์แล้วอย่างนี้สองคนนั้นไม่ได้คะแนนติดลบเลยหรือไงกัน”  เธอเริ่มท้วงอย่างไม่พอใจ  แต่อาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินไม่สนใจ  เขายังยิ้มเยาะใส่เธอต่อไป

“สองคนนั้นทำได้ดีกว่าเธอเสียอีก  ฉันเลยให้คะแนนเกือบเต็ม”

“ลำเอียง”  เธอพึมพำ

“เธอว่าอะไรนะ”

“หนูบอกว่าคุณน่ะ  ลำเอียง”  เธอย้ำ  และหันไปหยิบจานสองใบและมีดออกมาจากกระเป๋าวางลงบนโต๊ะ

“ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ  ถ้าเธอทนฉันไม่ได้นั่นมันก็เรื่องของเธอ  คุณโพสัน”  เขาพึมพำ  และตอนนี้เขาเห็นเธอหยิบช้อนสำหรับกินขนมหวานออกมา  คิ้วเข้มสีดำของสเนปขมวดกันเป็นปม  “นั่นเธอกำลังจะทำอะไร”

“หนูก็กำลังจะหั่นเค้กไงคะ  เราจะได้เริ่มกินเค้กฉลองคริสต์มาสกันสักที”  เธอตอบ  และเริ่มหั่นเค้กช๊อกโกแลต  และตักมาใส่จานสองใบ

“ใครบอกว่าฉันจะกิน”  เขาพูดอย่างรำคาญ  “เอาออกไป  ฉันจะทำงาน  แล้วฉันก็ไม่อยากถูกเธอวางยาด้วย  คุณโพสัน”  เขาออกปากไล่เธอ  แต่เด็กหญิงแกล้งไม่ได้ยิน  และยกจานที่มีเค้กสีน้ำตาลเข้มมาตรงหน้าเขา

“สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ  เซเวอร์รัส”  เธอพูดพลางยิ้มกว้างอย่างมีความสุข 

“ฉันบอกว่า  ฉันไม่กิน  เอาออกไป  มันเกะกะ”  สเนปแยกเขี้ยวใส่เธออย่างน่ากลัว  แต่เธอทิ้งตัวลงนั่งและเริ่มจัดการเค้กของตัวเอง

“อร่อยมาก  คุณต้องลองชิม  หนูทำสุดฝีมือเพื่อคุณเลยนะคะ”  เธอพูด  และตักเค้กอีกคำเข้าปาก 

“ฉันไม่ชอบกินของหวาน”  เขาพ่นลมหายใจอย่างรำคาญ

“หนูรู้ค่ะ”  เธอพูดยิ้มๆ  “นี่เป็นเค้กดาร์คช๊อกโกแลต  มันไม่หวานมากอยู่แล้ว  ออกจะขมนิดหน่อย”    เธอตอบอย่างรู้ดี  ชายจมูกงุ้มวางปากกาขนนกลง  เขาเลื่อนจานมาใกล้ๆ  หยิบช้อนขึ้นมาและจดๆจ้องๆ 

“สู่รู้ไม่เข้าเรื่อง  ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าเธอจะทำไปทำไม  แค่ซื้อมาหรือสั่งให้เอลฟ์ประจำบ้านทำก็สิ้นเรื่องสิ้นราวไปแล้ว”  ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาเอ่ยอย่างรำคาญ 

  “รู้มั้ยคะ  ถ้าเป็นเรื่องของคุณ  ต่อให้ลำบากแค่ไหน  หนูก็จะทำค่ะ  คุณไม่ต้องเป็นห่วงว่าหนูจะลำบากหรอกนะคะ  เซเวอร์รัส”  เธอพูด

“ใครว่าฉันห่วงเธอ  อย่าเข้าใจอะไรผิดๆ  คุณโพสัน”  อาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินจ้องมองเธอด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าใกล้หมดความอดทนเข้าไปทุกที

“เซเวอร์รัส”  เธอเรียกชื่อเขา  เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ยอมแตะเค้ก  แต่วางช้อนลง  และกลับไปทำงานต่อ  ชายเจ้าของชื่อไม่สนใจฟัง  เด็กหญิงพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดที่เขาทำเป็นเมินทั้งเธอและเค้ก  “อย่าให้ความตั้งใจของหนูเสียเปล่าสิคะ  หนูอยากฉลองคริสต์มาสกับคุณนะคะ” 

“เธอนี่มันเรื่องมาก!”  เขาตะคอก   พร้อมกับกระแทกขวดน้ำยาลงบนโต๊ะอย่างแรง  สเนปเลื่อนจานที่มีเค้กมาใกล้ๆและหั่นเค้กออกเป็นชิ้นเล็กๆพอดีคำ  เขาส่งมันเข้าปากโดยมีดวงตาสีฟ้าอมเขียวของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจ้องมองอย่างตื่นเต้นและคาดหวัง   ความหอมหวานปลายลิ้นและความขมนิดๆทำให้อาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินลืมตัวกินเค้กจนหมดจานอย่างรวดเร็ว  แล้วเขาก็ผลักจานที่ว่างเปล่าออกไปห่างๆอย่างรำคาญ

“อร่อยมั้ยคะ”  เธอถามพลางมองจานที่ไม่เหลือเค้กด้วยความดีใจ

“รสชาติแย่ยิ่งกว่าขี้มูกโทรลล์ซะอีก”  เขาตอบห้วนๆ  และหันไปทำงานต่อ

“คุณโกหกไม่เก่งเลยค่ะ  เซเวอร์รัส”  เธอพูดพลางหัวเราะคิกคัก  ทำให้ชายเจ้าของชื่อต้องเงยหน้าขึ้นจากงานและจ้องมองเธออย่างรำคาญ

“อะไรของเธอ  คุณโพสัน”

“ถ้ารสชาติมันแย่ยิ่งกว่าขี้มูกโทรลล์  คุณคงวางช้อนลงตั้งแต่คำแรกแล้วล่ะค่ะ  ไม่กินเร็วจนหมดเกลี้ยงขนาดนี้หรอก”  เธอชี้ไปที่จานอันว่างเปล่าของเขา  สเนปจ้องมองเธออย่างดุร้าย

“เธอนี่มัน  --   จริงๆเลยนะ  --  จุ้นจ้าน  น่ารำคาญ  สู่รู้  อวดเก่ง  ทำเป็นรู้ดี  และ  --  “เขาไม่รู้จะสรรหาคำพูดร้ายกาจอะไรมาใส่เธออีก  แต่เด็กหญิงยิ่งหัวเราะคิกคักหนักกว่าเดิม  ศาสตราจารย์วิชาปรุงจึงออกปากไล่เธอ  “หมดธุระแล้วก็รีบไปซะ  อย่านึกว่าวันนี้เป็นวันคริสต์มาสแล้วฉันจะไม่หักคะแนนกริฟฟินดอร์นะ  คุณโพสัน”  เขาขู่เสียงเย็น

“คุณลืมไปหรือไงคะว่าหนูไม่ได้แค่เอาเค้กมาให้คุณกิน  แต่หนูมาฉลองคริสต์มาสกับคุณนะคะ”  เธอพูดและละเลียดเค้กในจานตัวเองต่อไป

“หน้าด้าน”  เขาพูดเสียงกระด้าง  คราวนี้ใบหน้าของเด็กหญิงที่ถูกแดกดันเริ่มบึ้งตึง  สเนปยิ้มเยาะใส่เธอ

“หนูไม่ยอมเห็นคุณต้องนั่งทำงานอยู่ในคุกใต้ดินคนเดียวในวันที่ทุกคนต่างมีความสุขและฉลองวันคริสต์มาสด้วยกันหรอกนะคะ”  คำพูดของเธอ  ทำให้รอยยิ้มเยาะของชายจมูกงุ้มเหือดหายไปจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว  “วันคริสต์มาสใครเขานั่งทำแต่งานอยู่คนเดียว  ในขณะที่คนอื่นฉลองกัน  หนูจะไม่ยอมทิ้งให้คุณต้องโดดเดี่ยวในวันคริสต์มาสหรอกค่ะ  อยากให้คุณรู้เอาไว้”

 “เด็กอะไรฉันออกปากไล่แล้วยังทนนั่งอยู่อีก  เธอไม่รู้ตัวหรือไงว่าฉันไม่ได้ขอให้เธอมาฉลองคริสต์มาสกับฉันสักหน่อย”  อาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินขมวดคิ้ว  และเริ่มก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ   “อยากทำอะไรก็เชิญ  ฉันเบื่อที่จะต้องมานั่งพูดกับเด็กอย่างเธอแล้ว”  เขาด่าว่าเธอ

“ขอบคุณค่ะที่อนุญาตให้หนูอยู่ต่อ”  เธอบอกพลางยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิมที่เขาไม่ไล่เธอแล้ว  เด็กหญิงลุกจากเก้าอี้และล้วงเอาลูกบอลสำหรับตกแต่งวันคริสต์มาสออกมาจากกระเป๋า  และเธอก็เริ่มใช้ไม้กายสิทธิ์เสกให้มันลอยขึ้นไปติดตามกำแพง 

“นั่นเธอกำลังทำอะไร”  ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาที่เพิ่งถอนสายตาขึ้นมาจากกระดาษให้คะแนนขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“ฉลองวันคริสต์มาส  ไม่ตกแต่งห้องแล้วจะเรียกว่าฉลองได้ยังไงคะ”  เธอตอบ  และเริ่มร่ายคาถาง่ายๆใส่ลูกบอลสีเงินแดงขึ้นไป

“พอเลยๆ  ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งย่ามในห้องทำงานของฉัน  และใครอนุญาตให้เธอตกแต่งห้องของฉันตามใจชอบแบบนี้”  เขารีบลุกออกมาจากโต๊ะทำงาน  ก้าวยาวๆมาไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวเด็กหญิง  มือสีซีดคว้าไม้กายสิทธิ์ตัวเองออกมาและตวัดทีเดียวลูกบอลหลายลูกที่ติดอยู่ตามกำแพงก็ร่วงลงมาที่พื้นคุกใต้ดิน

“อะไรกัน!”  เด็กหญิงร้องอย่างเสียดาย  และหันหน้าบึ้งตึงมาหาเขา  “ก็คุณเองนี่คะที่อนุญาตหนู  คุณบอกว่าอยากทำอะไรก็เชิญ”  ชายจมูกงุ้มเจ้าของห้องพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด  เขาจ้องมองเธอด้วยหน้าตาน่ากลัว

“ฉันไม่อนุญาตให้เธอทำอะไรตามใจชอบทั้งนั้น ถ้ายังอยากนั่งอยู่ตรงนี้ล่ะก็  นั่งอยู่เฉยๆ  ไม่อย่างนั้นก็ออกไปซะ  คุณโพสัน”  เขาสั่งเสียงเฉียบขาดพร้อมกับเดินปังๆกลับไปนั่งที่หลังโต๊ะทำงานต่อ  ดวงตาสีดำขลับจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ  เด็กหญิงทำหน้านิ่วคิ้วขมวดและก้มลงเก็บลูกบอลหลากสีสันใส่กระเป๋า  และเดินกลับมานั่งฝั่งตรงข้ามกับอาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินตามเดิม

แล้วห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ  มีเพียงเสียงขีดเขียนของปากกาขนนกสลับกับเสียงขวดแก้ววางกระทบกับโต๊ะ  เซเวอร์รัสนั่งทำงานต่อไปเรื่อยๆอย่างสบายใจที่ไม่มีอะไรมากวนใจ  แต่แล้วเขาก็เริ่มสงสัยว่าทำไมเด็กหญิงจอมยุ่งถึงได้ว่านอนสอนง่ายผิดปกติ   สเนปเงยหน้าขึ้นมาจากงาน  และดวงตาของเขาก็สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าอมเขียว  เด็กหญิงกำลังนั่งจ้องมองเขาอย่างไม่วางตา

“เธอจ้องฉันทำไม”  เขาถามห้วนๆ  นึกสงสัยว่าเธอกำลังวางแผนอะไรอยู่

“ก็คุณบอกให้หนูนั่งเฉยๆนี่คะ  หนูก็เลยเปลี่ยนมานั่งจ้องหน้าคุณแทน”  เธอฉีกยิ้มกว้างที่มองกี่ทีก็น่าหงุดหงิดสำหรับชายจมูกงุ้ม

“ฉันไม่อนุญาตให้เธอจ้องฉัน  เธอทำฉันเสียสมาธิ”  เซเวอร์รัสรีบเบือนหน้าไปทางอื่น  แต่เมื่อเขาชำเลืองมาที่เธออีกครั้ง  เขาก็ยังเห็นว่าเธอยังคงจ้องเขาชนิดตาไม่กระพริบ  “ถ้าเธอไม่หยุดจ้อง  ฉันจะหักกริฟฟินดอร์ห้าสิบคะแนน”  เขาเหยียดยิ้มเยาะใส่เธอทันที  เมื่อเห็นว่าเธออ้าปากค้างด้วยความตกใจ

“ห้าสิบคะแนน!”  เธอร้องเสียงดัง  “ไม่ยุติธรรมเลย  มีอย่างที่ไหนกันคะ  แค่จ้องคุณ  ก็ต้องถูกหักตั้งห้าสิบคะแนนแน่ะ” 

สเนปยิ้มอย่างชั่วร้าย  “ฉันเคยยุติธรรมกับเด็กกริฟฟินดอร์ด้วยหรือไง ถ้าไม่อยากถูกหักคะแนน  ก็หยุดจ้องฉันได้แล้ว  คุณโพสัน”

“ใช้อำนาจในทางที่ผิดแท้ๆเลย  คุณน่ะ”  เธอว่าพลางขมวดคิ้วด้วยความโมโห  สเนปหัวเราะเยาะใส่เธอ

“งั้นก็ทำตามคำสั่งฉันซะ  ถ้าไม่อยากให้ฉันใช้อำนาจในทางที่ผิด”  เขาแสยะยิ้มใส่เธอ  และขณะที่เขากำลังจะก้มหน้าทำงานต่อ  เธอก็ยื่นหน้ามาดูกระดาษให้คะแนนใกล้ๆ  ดวงตาสีฟ้าอมเขียวกำลังกวาดตามองหาชื่อตัวเอง  “ทำอะไรน่ะ!”  เขารีบเอามือสีซีดปิดที่ชื่อและช่องใส่คะแนนของเธอในทันที  แต่มันก็สายเกินไป  เด็กหญิงมองเห็นคะแนนในช่องของเธอ  และยิ้มกว้างจนถึงใบหูที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด

“ไหนคุณบอกว่าให้หนูแค่ศูนย์คะแนนไงคะ  หนูได้คะแนนตั้งเกือบเต็มแน่ะ!”  เธอร้องอย่างตื่นเต้นยินดี   “เซเวอร์รัส  คุณน่ารักที่สุดเลย!  รู้ตัวมั้ยคะ”  เธอคราง   ดวงตาสีฟ้าอมเขียวจ้องมองใบหน้าสีซีดของชายจมูกงุ้มด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

“เธอนี่มันไร้มารยาทจริงๆ  ใครใช้ให้เธอดูห้ะ!  ยัยเด็กร้ายกาจ  ฉันกำลังจะแก้เป็นเลขศูนย์ต่างหาก  แต่เพราะเธอมาวุ่นวายซะก่อน  ฉันเลยลืม  เธอนี่จริงๆเลยนะ”   เขาพูดด้วยความโมโห  ใบหน้าเป็นสีแดงก่ำ  แต่เธอกลับยิ่งยิ้มกว้างใส่เขา

“เซเวอร์รัส  หนูรักคุณจังเลย  รักมากๆ  รักที่สุด”  เด็กหญิงบอกกับเขา  ดวงตายิ่งเป็นประกายมากยิ่งขึ้นไปอีก

“พูดมาก!  เงียบไปเลยนะ!  ฉันไม่อยากฟัง”  สเนปตะคอกเธอ   “หักกริฟฟินดอร์ยี่สิบคะแนน!

“อะไรกัน!”  เธอร้อง

“ฮึ  ขอแสดงความยินดีกับเธอด้วย  เธอทำให้บ้านตัวเองต้องเสียคะแนน”  ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาเหยียดยิ้มอย่างมุ่งร้าย  

“คุณจะทำตัวใจดีนานๆโดยไม่ใจร้ายเป็นบ้างมั้ยคะ”  เธอบ่นเสียงอุบอิบ  และจ้องมองเขาอย่างโกรธๆ

“ฉันไม่เคยใจดี  ฉันมีแต่ใจร้าย  และจะใจร้ายกับเธอมากยิ่งขึ้นไปอีกด้วย”  สเนปเลิกปิดช่องใส่คะแนนของเธอ  เขาเลื่อนปลายปากกาขนนกไปใกล้ยังช่องนั้น

“อย่านะคะ!  คุณให้คะแนนหนูเกือบ  --  อะไรนะ  ไม่ยุติธรรมเลย!”  เธอคราง  เมื่อเห็นเขาขีดฆ่าเลขในช่องนั้นและแก้เป็นเลขศูนย์แทน  สเนปกระหยิ่มยิ้มย่องใส่เธอ  พร้อมกับหัวเราะในลำคออย่างสะใจ

“สมน้ำหน้า”  เขาพูดยังมีรอยยิ้มอย่างสะใจระบายอยู่บนใบหน้าซีดเซียว

“ถ้าหนูสอบตกวิชาคุณ  หนูก็ต้องซ้ำชั้นและเจอคุณอีก  สรุปที่คุณทำแบบนี้  เพราะคุณอยากเห็นหน้าหนูบ่อยๆใช่มั้ยคะ”  เด็กหญิงฉีกยิ้มกว้างใส่เขา  รอยยิ้มอย่างสะใจหายไปจากใบหน้าของอาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินในทันที

“หลงตัวเอง”  เซเวอร์รัสพึมพำ  “เธอคิดว่าตัวเองมีอะไรดี  ฉันถึงต้องอยากเห็นหน้าเธอบ่อยๆ  คุณโพสัน  บางทีฉันน่าจะหายาลดความหลงตัวเองให้เธอดื่มสักขวด”

เธอนิ่วหน้าใส่คำพูดของเขา  “คุณเองก็ควรหายาลดความปากแข็งมาดื่มบ้างนะคะ  เซเวอร์รัส”

“เธอนี่มัน!  ฉันจะทำยังไงกับเธอดีเนี่ย”  ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโหที่เธอย้อนเขา

“ไม่ต้องทำยังไงหรอกค่ะ  แค่พูดความจริงกับหนูบ้าง  ไม่เห็นต้องทำอย่างใจอย่างเลย  หนูรู้ว่าคุณน่ะใจดีกับหนู  ถึงคุณจะพยายามซ่อนด้วยการทำตัวใจร้ายกับหนูก็เถอะ  หนูมองออก  ฉะนั้น  เห็นทีคุณคงต้องติดกับหนูไปนานๆซะแล้วล่ะค่ะ”  เธอฉีกยิ้มใส่เขา 

สเนปวางปากกาขนนกลง  และผลักขวดยาที่ยังตรวจไม่เสร็จออกไปห่างๆ  มือข้างหนึ่งยกขึ้นมานวดที่สันจมูกตัวเอง  เขาไม่เคยเจอเด็กคนไหนที่ทั้งเจ้าเล่ห์และร้ายกาจเหมือนเด็กผู้หญิงตรงหน้ามาก่อน 

“ฉันควรจะหักคะแนนกริฟฟินดอร์สักหนึ่งร้อยคะแนนดีมั้ย  สำหรับความประพฤติของเธอน่ะ  คุณโพสัน”  เขาพูดเสียงเหยียดๆใส่

“คุณไม่กล้าหักขนาดนั้นหรอกค่ะ  หนูรู้”  เด็กหญิงบอก  และยื่นมือเล็กๆไปหยิบขวดน้ำยาที่เขาเพิ่งผลักออกไป  และเมื่อเห็นว่าเป็นชื่อ  ลองบัตท่อม  เธอก็รีบร้องบอกเขา  “เซเวอร์รัส  อย่าให้เนวิลล์ศูนย์คะแนนเลยนะคะ  ในชั่วโมงหนูเห็นเขาพยายามตั้งใจทำทุกขั้นตอนเลย”

“อย่ามายุ่ง  ฉันจะให้คะแนนใครเท่าไหร่  มันก็เป็นสิทธิของฉัน”  เขาดึงขวดน้ำยาออกไปจากมือเธอ  และเมื่ออาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินเปิดจุกขวดยา  กลิ่นเหม็นเน่าร้ายกาจก็ลอยออกมาจนเขาต้องนิ่วหน้า  เขายื่นขวดมาตรงหน้าเด็กหญิง  “ดูเอาเอง  แล้วเธอก็พิจารณาว่าฉันสมควรหรือเปล่าที่จะให้ศูนย์คะแนนกับลองบัตท่อม” 

เด็กหญิงรับขวดยามา  และยังไม่ทันที่จะดูสีของน้ำยาในขวด  เธอก็ต้องเบ้หน้าเมื่อมีกลิ่นเหม็นเน่าลอยมาเตะจมูก  เธอรีบวางมันลงอย่างหวาดๆ   คราวนี้สเนปหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ  เขาหัวเราะจนน้ำตาไหลอย่างที่ไม่เคยหัวเราะแบบนี้มานานแล้ว  เสียงหัวเราะที่ฟังดูแปลกหูดังก้องอยู่ในห้องทำงาน  ชายจมูกงุ้มไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังอยู่ในสายตาของเด็กหญิง  และเมื่อเขารู้สึกตัว  สเนปก็รีบหยุดหัวเราะกะทันหัน  เขากระแอมและทำตัวสำรวมเหมือนเดิมราวกับเมื่อกี้นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันต้องให้ลองบัตท่อมศูนย์คะแนน”  เขาพึมพำ  และเขียนเลขศูนย์ลงในช่องท้ายชื่อของเด็กชายหน้ากลม  พร้อมกับโยนขวดน้ำยาลงใส่ถังขยะอย่างไม่ไยดี

“เวลาคุณหัวเราะแล้วดูดีมากๆเลยค่ะ”  เด็กหญิงไม่ยอมให้เขาเปลี่ยนเรื่องง่ายๆ  แล้วแก้มซีดเซียวของศาสตราจารย์วิชาปรุงยาก็กลายเป็นสีชมพู  เขาไม่พูดหรือตอบอะไรเธอ  แต่หยิบขวดน้ำยาขวดใหม่ขึ้นมาและเปิดจุกออกดู 

เสียงเก้าอี้เลื่อนดังขึ้นดึงความสนใจของเซเวอร์รัสไปจากขวดน้ำยาในมือ  เขาเลื่อนสายตาไปยังเด็กหญิงที่ยื่นหน้ามาใกล้กับเขา  สเนปรีบถอยห่างพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

“อะไรของเธอ” 

“หนูเพิ่งเคยเห็นแก้มคุณเป็นสีชมพู”  เธอตอบ

“อะไรนะ”  เขาถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“หนูเพิ่งเคยเห็นแก้มคุณเป็นสีชมพูค่ะ  มันทำให้หน้าคุณดูน่ารักขึ้น”  เธอพูดตรงๆ  ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาเบือนหน้าหนี  เขาพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ  ก่อนจะหันมาสบตาเธอด้วยใบหน้าน่ากลัว  รอยสีชมพูจางหายไปจากแก้มสีซีดแล้ว

“เธอมองผิด  และมารยาทของเด็กที่ดี  ไม่ควรจ้องหน้าผู้อื่นใกล้ๆแบบนี้  มันเป็นการกระทำที่เสียมารยาทมากๆ”  เขาพูดห้วนๆ

“หนูคิดว่าหนูไม่ได้มองผิดนะคะ”  เธอนั่งลงตามเดิมและเอนหลังพิงพนักเก้าอี้  “เมื่อกี้หน้าคุณเป็นสีชมพูจริงๆ  และสังเกตเห็นได้ง่ายมากด้วย  เพราะปกติสีหน้าคุณไม่เคยมีสีชมพูเลย”      

“มารยาท  คุณโพสัน  มารยาท”  เขาเตือนเธอด้วยน้ำเสียงรำคาญ

“คุณจะกินเค้กอีกมั้ยคะ”  เด็กหญิงเปลี่ยนเรื่อง

“ไม่”  เขาตอบห้วนๆ  และเด็กหญิงก็เริ่มเก็บเค้กใส่กล่อง

“หนูจะไว้ที่นี่นะคะ  เผื่อว่าตอนดึกๆคุณหิวจะได้ทานอีก”  เธอพูดยิ้มๆ  เมื่อมองไปยังจานที่ว่างเปล่าของเซเวอร์รัส

“เอากลับไป  ฉันไม่อยากกินอะไรที่แย่ยิ่งกว่าขี้มูกโทรลล์หรอก”  อาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินพูดด้วยเสียงดูถูก  “ฉันคงยังไม่ได้บอกเธอใช่มั้ยว่าเย็นนี้ฉันอาจต้องกินยาป้องกันพิษที่เธออาจแอบใส่ลงไปในเค้กนั่น”

“ถ้าหนูแอบใส่ลงไปจริง  หนูคงไม่กล้ากินหรอกค่ะ  แล้วยังไงหนูก็จะไว้ที่นี่แหละ  หนูตั้งใจอบเค้กมาให้คุณแล้ว  มันเป็นของคุณค่ะ”  เธอเลื่อนกล่องเค้กออกไปข้างๆ  พลางเท้าคางจ้องหน้าชายจมูกงุ้ม

“เธอน่ะ  ดื้อด้าน  รู้ตัวบ้างหรือเปล่า  ฉันเบื่อและเหม็นขี้หน้าเธอเต็มทน”  เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากงาน

“คุณคงทนหนูไปอีกไม่กี่ปีเท่านั้นแหละค่ะ  ตอนนี้หนูปีสี่แล้ว  อีกไม่นาน”  คำพูดของเธอทำให้ปากกาขนนกที่กำลังจะเขียนตัวเลขต้องหยุดลง

“ดี”  เขาพูดสั้นๆ  และเขียนคะแนนลงบนกระดาษต่อไป

ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง  คราวนี้มันเป็นความเงียบที่ชวนอึดอัดสำหรับคนทั้งคู่  ไม่มีเสียงพูดคุยกัน  มีแต่เสียงลมนอกประตูห้องที่พัดกระแทกกับประตูดังเป็นระยะๆ   ในที่สุดหลังจากปล่อยให้ความเงียบปกคลุมเป็นเวลานาน  ชายจมูกงุ้มเจ้าของห้องก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบลง

“ถ้าเธอเรียนจบแล้ว  เธอจะทำอะไร”  เขาถามเสียงเรียบๆ  สายตายังไม่ละจากงาน

“หนูก็ยังไม่รู้เลยค่ะ  ต้องดูว่าปีห้าหนูได้  ว.พ.ร.ส.  กี่ตัว”  เธอตอบด้วยเสียงเศร้าๆ

“ลองปรึกษาท่านอาจารย์ใหญ่ดู  เมื่อเธอรู้ว่าตัวเองได้  ว.พ.ร.ส.  อะไรบ้าง”  สเนปพึมพำเสียงเบา

“แล้วหนูปรึกษาคุณด้วยได้มั้ยคะ”  เธอถาม 

“ถ้าเธอไม่ทำตัวน่ารำคาญ  ฉันยินดีที่จะให้คำปรึกษากับเธอ”  เขาตอบพลางโยนขวดน้ำยาที่มีสีแดงเข้มทิ้งไป

“เซเวอร์รัสคะ  เรื่อง  ว.พ.ร.ส.  หนูยังอยากเรียนวิชาปรุงยาต่อไปเรื่อยๆนะคะ”  เธอพึมพำบอกเขา  “อย่าให้หนูตกวิชาของคุณเลยนะคะ  หนูยังอยากเรียนกับคุณไปจนถึงปีสุดท้าย”

“ขึ้นอยู่กับว่าเธอมีความขยันมากแค่ไหน  แล้วก็อย่าหาเรื่องใส่ตัว  ปล่อยๆพวกพอตเตอร์ไปบ้าง”  เซเวอร์รัสพึมพำตอบ

“ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงหนู”  เด็กหญิงบอกกับเขา  อาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินไม่ได้ตวาดหรือตะคอกใส่เธอเหมือนเคย  กลับกันเขาเงยหน้าขึ้นมาและสบตาเธอ

“ฉันแค่ทำหน้าที่ของอาจารย์ที่ดีเท่านั้นแหละ  อีกอย่างฉันไม่อยากให้ท่านอาจารย์ใหญ่ผิดหวังในตัวเธอ”  เขาพูดเบาๆ  และทำงานต่อไป

“หนูจะไม่ทำให้ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์และคุณผิดหวังค่ะ”  เธอรับคำเสียงใส 

“นี่มันก็ใกล้ได้เวลามื้อค่ำแล้ว  เธอไม่ไปฉลองคริสต์มาสกับเพื่อนๆที่ห้องโถงหรือไง”  สเนปวางปากกาขนนกลง  เมื่อเขาเพิ่งเขียนคะแนนให้นักเรียนคนสุดท้ายเสร็จ

“แล้วคุณไม่ไปหรือคะ”  เธอถาม

“บอกตามตรงฉันไม่ค่อยชอบเวลาท่านอาจารย์ใหญ่บังคับให้ฉันใส่หมวกตลกๆเท่าไหร่  แต่ถ้าฉันไม่ไป  มันก็ดูเสียมารยาท”  เขาโบกไม้กายสิทธิ์หนึ่งที  งานบนโต๊ะก็กระโดดลงไปในลิ้นชัก  “เธอเองก็ควรรีบไป  เดี๋ยวจะไม่ทัน”  เขาพูดเสียงเรียบๆ

“ค่ะ”  เธอรับคำและหมุนตัวกลับ

“เดี๋ยวก่อน”  สเนปเดินไปที่ตู้เก็บของส่วนตัวของเขาและดึงห่อของขวัญสีฟ้าออกมา  “นี่ของเธอ”  เขาวางลงบนโต๊ะ

“ขอบคุณค่ะ”  เธอร้องอย่างดีใจและรีบแกะห่อของขวัญออก  ข้างในเป็นเสื้อกันหนาวตัวใหม่เอี่ยมสีม่วงเข้มตัวสวย  “มันสวยมากเลยค่ะ”  เธอบอก

บังเอิญ  --  บังเอิญว่าฉันเห็นมันที่ตรอกไดแอกอนเมื่อหลายวันก่อนตอนไปซื้อเครื่องปรุงยามาเพิ่ม  ฉันก็เลยซื้อติดมือมาด้วย  เพราะฉันรู้ว่าเธอจะต้องมาวุ่นวายให้ของขวัญวันคริสต์มาสกับฉันแน่ๆ  และอย่างที่ฉันเคยบอกว่าฉันไม่ชอบรับอยู่ฝ่ายเดียว  และ  --  “  เซเวอร์รัสหยุดพูดไป  เขาใช้ดวงตาสีดำขลับจ้องมองเธอ  ก่อนจะเอ่ยพูดต่อไปว่า  “  --  สุขสันต์วันคริสต์มาส”

“ค่ะ  สุขสันต์วันคริสต์มาสเช่นกัน”  เธอบอกพลางยิ้มกว้าง  และวิ่งมากอดเขาแน่นๆหนึ่งทีโดยที่ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาไม่ทันตั้งตัว

“พอได้แล้ว!  รีบไปซะ  ฉันเริ่มเบื่อหน้าเธอเต็มที  เธอนี่มันยุ่งจริงๆ!  มาสร้างความวุ่นวายให้ฉันทั้งวันเลย”  เขาตวาดลั่น  ใบหน้าที่เรียบเฉยก็กลับมาบึ้งตึงอีกครั้ง  “และหัดรู้ตัวด้วยว่าเธอน่ะเป็นเด็กผู้หญิง  ไม่สมควรกอดคนอื่นไปทั่วแบบนี้  โดยเฉพาะกับผู้ชายน่ะ  รู้มั้ย!

เด็กหญิงหัวเราะคิกคัก  ใบหน้าของอาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินกลายเป็นสีแดงก่ำ  เขาจับเสื้อคลุมให้เข้าที  ดวงตาสีดำจ้องมองเธออย่างดุร้าย

“ค่ะ  งั้นเจอกันในห้องโถงนะคะ  เซเวอร์รัส”  เธอยังหัวเราะไม่เลิก

“รีบไปได้แล้ว”  เขาไล่เธออีกหน  แล้วเธอก็รีบหมุนตัวผลักประตูออกไปจากห้อง

เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง  และทั้งห้องมีเพียงชายจมูกงุ้ม  เขาก็เดินกลับไปยังลิ้นชัก  ดึงปากกาขนนกและกระดาษให้คะแนนออกมา  ปลายปากกาเลื่อนไปขีดฆ่าเลขศูนย์ออกและใส่เลขใหม่ลงไป  แล้วเฟริน่า  โพสัน  เด็กหญิงจากบ้านกริฟฟินดอร์ก็ได้คะแนนเต็มสำหรับขวดน้ำยาทำให้เลือดหยุดไหล

“ให้ตายสิ  ฉันไม่ได้อยากให้เธอได้  ว.พ.ร.ส.  วิชาปรุงยาหรอกนะ  ยัยเด็กอวดดี  ใครจะอยากเห็นหน้าเธอบ่อยๆกัน  จุ้นจ้านไปซะทุกเรื่อง”  เขาพึมพำ  มีรอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้า  และจากนั้นเขาก็ไล่สายตามองหาอีกชื่อ  และเมื่อเขาเจอแล้ว  สเนปก็เลื่อนปลายปากกาไปที่ช่องใส่คะแนนของเนวิลล์  ลองบัตท่อม  และเปลี่ยนคะแนนจากเลขศูนย์เป็นเลขอื่นที่จะไม่ทำให้เด็กชายหน้ากลมได้คะแนนตกสำหรับน้ำยาขวดนั้น  “ฮึ  นี่ฉันใช้อำนาจในทางที่ผิดก็เพราะเธอเลยนะ  โพสัน”  แล้วเขาก็เก็บของทุกอย่าง  และเมื่อเขาเดินผ่านโต๊ะทำงาน  สายตาก็เห็นกล่องเค้กที่เด็กหญิงวางทิ้งไว้ให้  สเนปยกมันไปวางรวมใกล้กับกาน้ำชาที่มุมห้องเป็นอย่างดี  และตั้งใจว่าคืนนี้เขาคงต้องกินเค้กแสนอร่อยนี้สักสองชิ้นก่อนเข้านอน



_________________________________________________

แงงงงง  ทุกคน  ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ  ไรท์เตือนไว้แล้วน้าาา  ว่าตอนพิเศษเนี่ยจะไม่เกี่ยวข้องตอนหลักๆเลย  แล้วอย่าเอาไปปนกับเรื่องหลัก  แงงง  ทุกคนทำให้ไรท์ลำบากใจเรื่องทอม  ริดเดิ้ลเลยง่ะ  เอาอย่างนี้มั้ย  เห็น  conajung13  บอกว่าถ้ามีภาคต่อก็เริ่ดเลย  งืมๆ  นั่นดูจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดของผู้โดยสารเรือพี่ทอม  ถ้าคราวหน้าไรท์มีให้เล่นเกมอีก  และใครตอบถูกและรีเควสตอนพิเศษของพี่ทอมขึ้นมา  ไรท์ก็จะแต่งต่อให้นะ  

หรือจะยังไงดี  เพราะหลังจากที่อ่านเม้นในตอนพิเศษพี่ทอม  ไรท์ก็นั่งคิดนะว่ามันพอจะเปลี่ยนพล็อตเรื่องหลักได้มั้ย  เอาไงดีๆ  หรือไรท์จะเปลี่ยนพล็อตเรื่องจริงๆ  งืมๆๆ   เอาอย่างนี้ได้มั้ย  ไรท์พอจะคิดว่ามันพอมีทางให้พล็อตเปลี่ยนล่ะ  มันมีช่องโหว่อยู่  หรือทุกคนจะรอภาคต่อตอนพิเศษ  แต่ถ้าเปลี่ยนพล็อตจริงๆ  มันต้องหยุดคิดสักพัก  อาจต้องหยุดอัพฟิคชั่วคราว  กลัวแต่งๆไปแล้วมันมั่ว  เอาอย่างนี้ดีกว่า  ไรท์จะให้โหวตกันว่าจะเอาแบบไหน  ระหว่างแทรกเข้าไปในเนื้อเรื่องหลักกับเป็นตอนพิเศษ

ตอนนี้แต่งให้  P'nat#  สำหรับการตอบคำถามนะคะที่ขอมาตอนพิเศษของป๋าเนป  ป๋าแกซึนเสมอต้นเสมอปลายดีจริงๆ

https://my.dek-d.com/timetraval/poll/?id=159872   <<  ลองเข้าไปโหวตกันนะคะ  เรื่องบทของพี่ทอม  ริดเดิ้ล  อยากฟังเสียงคนอ่านว่าคิดยังไงค่ะ    




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

2,382 ความคิดเห็น

  1. #2231 เเบะเเบะ (@chiellxRadsans) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:49

    โหยยซึนมาก น่ารักมากป๋า555
    #2231
    4
    • #2231-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      23 มีนาคม 2562 / 00:43
      #ป๋าเนปคนซึนที่แท้ทรู
      #2231-1
    • #2231-3 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      25 มีนาคม 2562 / 13:13
      555555 ควรมียาถอนพิษซึน
      #2231-3
  2. #1992 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 03:02
    รักป๋าเนปคนปากไม่ตรงกับใจอ่าาา คนที่แสนดีของฉ๊านนนน ซุกอก
    ปล.ได้ข่าวพึ่งซุกอกป๋าทอมมาตอนที่แล้ว 55555
    #1992
    1
    • #1992-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 09:46
      ฟิคเรื่องนี้ การทิ้งเรือลำเดิมไปหาลำใหม่ หรือหาลำอื่นๆบ้าง เป็นเรื่องปกติมากค่ะ 555555 ซุกหลายคนได้ไม่ผิด
      #1992-1
  3. #1976 inthach onyy (@nooksingmen) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 22:23

    ชายผู้ไม่ค่อยได้รับความรักจากใคร แต่กลับมีความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด รักป๋าที่สุดเลยย

    #1976
    0
  4. #1925 love-trafalgar (@love-trafalgar) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:58
    รักสเนปที่สุดเลยยย เป็นตัวละครที่เราชอบมาก ฮีถึงจะปากร้ายแต่ฮีแอบใจดีน้า คอยช่วยตลอด ไรท์เข้าถึงอารมณ์ของตัวละครมากค่ะ ถึงแม้จะมีเรื่องรักมาเกี่ยว ก็ยังคงคาแรคเตอร์ตัวละครนั้นๆได้ ปรบมือให้เลยค่ะ เราอ่านฟิคแฮร์รี่มาพอสมควร นี่เป็นอีกเรื่องที่เราชอบมากค่ะ สู้ๆนะคะไรท์เราจะตามเรื่องนี้ไปจนจบเรย ^^
    #1925
    1
    • #1925-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      23 กันยายน 2561 / 23:00
      ป๋าเนปสายซึนจริงๆ ซึนตั้งแต่ช่วยแฮร์รี่ในต้นฉบับแต่ไม่ยอม หวังดีแต่ปากร้าย เป็นตัวละครที่มีความคิดซับซ้อน แต่อาจไม่ซับซ้อนเท่าดัมเบิลดอร์ สเนปเป็นตัวละครตัวโปรดของไรท์เหมือนกันค่ะ ขอบคุณที่ชมนะคะ เขินเบยยยย จะพยายามรักษาตรงนี้ต่อไปค่ะ ขอบคุณที่เป็นกำลังใจและติดตามนะคะ
      #1925-1
  5. #1518 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 11:21
    รอเท้ปุยยาวๆ
    #1518
    1
    • #1518-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2561 / 14:36
      เท้าปุยผู้น่าสงสาร
      #1518-1
  6. #1517 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 11:20
    ป๋าเนปปปปปปปปป
    #1517
    3
    • #1517-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2561 / 14:36
      ป๋ามีความน่ารักน่าเอ็น เฉพาะลับหลังถึงจะใจดี
      #1517-1
    • #1517-3 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2561 / 14:55
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ >___<
      #1517-3
  7. #1392 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 10:23
    ต่อหน้าก็ปากร้าย ลับหลังก็ดีแบบนี้ น่ารักจริงๆ เลย
    #1392
    1
    • #1392-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      20 มิถุนายน 2561 / 10:25
      ป๋ามีความน่ารักจริงๆค่ะ >///<
      #1392-1
  8. #1322 praew0009 (@praew0009) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 16:15
    เราอ่านตอนนี้และยิ้มไปทั้งตอนเลยอะ(เพื่อนแอบว่าเราว่าเราเมากัญชาด้วยTT)
    #1322
    1
    • #1322-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      14 มิถุนายน 2561 / 00:49
      555555 ใครเรือป๋าเนป อ่านตอนนี้เสร็จป๋าทุกคน โดนขโมยหัวใจ อ่านแล้วต้องยิ้ม
      #1322-1
  9. #1252 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 06:23
    แงงงงงทีมนี้ก็ดี หัวใจครืออYY ชอบเฟริน่าตอนอยู่กับสเนปมากก อ้อนเก่งง น่ารักไปหมด
    #1252
    1
    • #1252-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      4 มิถุนายน 2561 / 16:08
      คนซึนๆแบบนี้ต้องเจอลูกอ้อนเยอะๆค่ะ 5555
      #1252-1
  10. #1082 eye chananarong (@eye044951) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 01:27
    ป๋าเซฟก็ดีน้า แต่ถ้าเป็นเรื่องหลัก เชียร์เซดมาก งานดี ส่วนเดรกให้สำรองเพราะน่าถีบ ซึนไปนิด
    #1082
    1
    • #1082-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 28)
      15 เมษายน 2561 / 22:48
      ป๋างานดีเสมอค่ะ เซดมาตอนหน้าแน่ๆค่ะ แอร๊ยยย ไรท์เองก็คิดถึงเซดมากตอนนี้ แต่ที่วางพล็อตไว้คือตอนเปิดเทอมจริงๆค่ะ อดใจรอหน่อยน้าาา ส่วนเดรจะค่อยๆหายซึน เวลาเดรหายซึนน่ะ น่ากลัวนาาาา
      #1082-1
  11. #778 Minimoonstone (@n_jood) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 14:35
    เราโดดขึ้นเรือป๋ามาแล้ว เราจะไม่ยอมลงเด็ดขาด
    #778
    0
  12. #460 Daw Prdz KS (@doddydoody) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 21:26
    ถ้าแยกเรื่องนี่เอาของป๋าด้วยนะ!!
    #460
    0
  13. #453 เอกภพไร้ขอบเขต (@beer36) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 16:10
    เคราเมอร์ลิน!!! มันช่างเหลือเชื่อ!!!
    ...สเนปหัวเราะ!!! 555+
    #453
    0
  14. #433 Charliotte (@7uncia) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 17:35
    เหมือนคู่พ่อลูกเลยค่ะ ฮือออออ น่าร้ากกกกกก //เราเรือเฟรี่ค่ะ 5555
    #433
    0
  15. #396 ploysira (@ploysira) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 22:28
    แยกก็ไดดดด้ อ่านหมดจ้าาาา ขอเรือทอม
    #ขอเรือทอม
    ไม่ไหวละ เราคลั่ง
    #396
    0
  16. #382 panitin (@panitin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 15:58
    โฮ๊ยเรือป๋าเนปแล่นฉิวเลยทีเดียว เสียดายที่มันไม่เกี่ยวกะเรื่องหลัก เดี๋ยวเข้าไปโหวดก่อนนะคะ
    #382
    0
  17. #380 มนุษย์มนา (@shadowchild) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 21:12
    งื้ออ หนูเฟน่ารักออก เมอร์รี่คริสต์มาสต์ล่วงหน้านะคะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 ธันวาคม 2560 / 21:24
    #380
    0
  18. #368 Nun300 (@Nun300) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 13:02
    อ๊ากกกกกฟินนน
    #368
    0
  19. #364 ~@Min...฿$*.* (@arisra-min) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 09:52
    ป๋าปากร้ายมากจริงๆ ร้ายจนแบบ หูววว หนูเฟ หนูไม่รู้สึกอะไรเหรอเลยลูก ป้านี่จี๊ดแทน
    แต่เราก็เรือป๋านะ เริ่มงงตัวเอง 5555

    เรื่องพล็อตเราเคารพการคัดสินใจของไรท์ ไรท์ว่าแบบไหนดัก็เอาแบบนั้นเลยจ้า //รักไรท์มากนะ ปู๊นๆ ไรท์ทำอะไรรวดเร็วไปหมด พล็อตเร็วแต่งเร็ว เวรี่กู๊ด
    #364
    0
  20. #363 _WUYUQING (@nam_yanisa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 09:36
    แงงงง้ เราว่าไม่ต้องเปลี่ยนพล็อตก็ได้นะคะไรท์ แต่งแยกมันก็โอเคนาเราว่า55555
    #363
    0
  21. #362 burun2 (@burun) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 05:45
    คืองานดีอ่ะ
    #362
    0
  22. #357 น้ำส้มจันทรา (@somoh49) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 20:56
    ป๋าคนซึน กริ๊ดดดดดดดดดอยากแพ็กป๋ากลับบ้านมากกกก
    #357
    0
  23. #356 CholaratMooisri (@CholaratMooisri) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 20:30
    ป๋านี่ซึนทั้งตอนเลยจริงๆน้าาา
    #356
    0
  24. #354 baifurn27 (@baifurn27) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 20:18
    ถ้าเเทรกได้ก็ดีนะคะ ไม่ค่อยอยากให้มีมาม่า สงสารนุ้งทอมด้วยยย เเต่ถ้าลำบากก็เเต่งเเยกค่ะ
    #354
    0
  25. #353 conanjung13 (@conanjung13) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 19:58
    เราขอคารวะจิตใจของหนูเฟจริงๆ เป็นเราหนิ ถึงจะรู้ว่าสเน..เอ้ยศาสตราจารย์สเนปเขาแค่ปากร้ายแต่ใจดี แต่ฟังบ่อยๆมันก็มีน้อยใจบ้างค่ะ แต่ก็นะ พอบทจะแสดงมุมใจดี ก็ทำเอาเราฟินได้เหมือนกันนะเนี่ย
    ส่วนเรื่องเรือทอมนิ จริงๆเราก็เป็นคนหนึ่งนะที่อยากลงเรือทอม(อันที่จริงก็มีเฮอร์มี่นะ น่ารักดี)เพราะโดยส่วนมาก ไม่ค่อยเห็นมีคนแต่งให้ทอมเป็นพระเอกเท่าไหร่ หรือไม่ก็ยังแต่งไม่จบ แต่เราไม่ซีนะ อย่างที่บอก แค่ได้อ่านตอนของทอมกับหนูเฟในตอนพิเศษสั้นๆ ก็สนุกดีอย่างน้อยก็ได้ชุ่มชื่นหัวใจเล็กๆ สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้
    #353
    0