[Harry Potter and Everything has changed] OCx?

ตอนที่ 37 : PART 2 of HP --- Tom Mavolo Riddle

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    9 ม.ค. 61

               

Tom Marvolo Riddle



               ความลึกลับและอำนาจมืดของฮอร์ครักซ์ทำให้แฮร์รี่เฝ้าแต่หยิบมันขึ้นมาพลิกดูบ่อยๆ  จนตอนนี้ย่างเข้าต้นเดือนกุมภาพันธ์แล้วที่เฟริน่าได้แต่เฝ้าจับตาอยู่ห่างๆพลางนึกโล่งใจที่กำจัดมันไปได้สักที    เฮอร์ไมโอนี่เองก็ดูจะสนใจสมุดบันทึกเล่มนี้มาก  มีเพียงรอนกับเฟริน่าเท่านั้นที่ไม่อยากใส่ใจมัน  แต่เมื่อคำพูดของรอนที่ว่าริดเดิ้ลอาจได้โล่รางวัลประกอบคุณความดีพิเศษให้ฮอกวอตส์จากการฆาตกรรมเมอร์เทิล  เฮอร์ไมโอนี่กับแฮร์รี่ก็เหมือนสะดุดใจอะไรบางอย่าง  เมื่อนึกขึ้นได้ว่าสมุดเล่มนี้มีอายุมาแล้วถึงห้าสิบปี  เด็กหญิงผมฟูเดาเอาว่าทอม  ริดเดิ้ลอาจได้รางวัลพิเศษเนื่องมาจากจับทายาทสลิธีรินได้  รอนได้แต่ท้วงว่าไม่มีอะไรบันทึกไว้ในนั้นเลย  เฮอร์ไมโอนี่จึงเฝ้าพยายามใช้เวทมนต์และยางลบเผยความลับกับมันทุกๆหน้ากระดาษ

                อย่างไรก็ตามแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ยังคงดึงดันที่จะรู้ความจริงให้มากขึ้น  ดังนั้นเด็กๆทั้งสี่จึงตรงไปยังห้องเก็บถ้วยรางวัลเพื่อดูรางวัลพิเศษของริดเดิ้ลในช่วงเวลาพัก  โล่รางวัลของริดเดิ้ลที่ถูกขัดเป็นเงาวับวางซุกอยู่ในตู้ที่มุมห้อง  มันไม่ได้บอกรายละเอียดใดๆว่าริดเดิ้ลได้มาได้อย่างไร  และทั้งสี่ยังพบชื่อของริดเดิ้ลบนเหรียญเก่าๆยกย่องความสามารถด้านเวทมนต์และในรายชื่อประธานนักเรียนในอดีตด้วย

                ตั้งแต่สมุดบันทึกตกอยู่ในมือแฮร์รี่การทำร้ายนักเรียนก็หายไป  ทุกคนในปราสาทดูยิ่งมีกำลังใจและความหวังขึ้น  เฟริน่าได้ยินมาดามพอมฟรีย์พูดกับฟิลช์อย่างอ่อนโยนว่าแมนเดรกเริ่มอารมณ์เสียและทำตัวมีความลับแล้ว  และหากสิวเริ่มขึ้น  มันก็พร้อมที่จะย้ายไปอยู่กระถางใหม่ได้  อีกไม่นานก็จะตัดมาต้มเพื่อชุบชีวิตให้คุณนายนอร์ริส

                แต่ถึงอย่างนั้น  เออร์นี่  มักมิลลันก็ยังไม่ยอมรับและยังคงกล่าวหาแฮร์รี่และเฟริน่าว่าเป็นตัวการที่แท้จริง  ทั้งพีฟส์ยังคงร้องเพลง  โอ้  พอตเตอร์  คนชั่วร้าย  และเต้นระบำอยู่ตรงระเบียงทางเดินอยู่บ่อยๆอย่างน่ารำคาญ

                ล็อกฮาร์ตเองหลังจากที่ถูกวางยานอนหลับในวันคริสต์มาสก็ดูจะยิ่งสติไม่เต็มเต็ง  เมื่อเขาเอาแต่พูดว่าในวันนั้นเขาผันว่าตัวเองได้จัดการกับทายาทสลิธีรินไปเรียบร้อยแล้ว  เขาเอ่ยอย่างอวดๆเท่าที่จะทำได้ว่าเขาต่อสู้อย่างไร  และเล่าว่าตอนที่เขาตื่นมา  เสื้อคลุมของเขาก็หลุดกองอยู่ข้างๆ  เด็กๆทั้งสี่ได้ยินเขาโอ้อวดให้ศาสตราจารย์มักกอนนากัล(ที่มีสีหน้าเหมือนอยากสาปใครสักคน)ระหว่างที่พวกกริฟฟินดอร์เข้าแถวคอยเข้าชั้นเรียนวิชาแปลงร่าง

                “ผมไม่คิดว่าจะมีเรื่องยุ่งๆอีกแล้วล่ะ  รู้มั้ย  การที่เสื้อคลุมของผมหลุดออกนั่นเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ดีเชียวล่ะ  เพราะผมจำได้จากในความฝันว่าตอนที่ใช้ไม้ร่ายคาถา  ทายาทสลิธีรินก็พุ่งเข้าชนจนผมกระเด็น  และคงเป็นตอนนั้นเอง  --  ถ้าจำไม่ผิดผมคงถอดเสื้อคลุมออก  เพราะมันเกะกะเกินไป  --  “  (เด็กทั้งสามเบ้หน้าอย่างนึกรังเกียจ  ในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่แกล้งมองไปทางอื่น   พร้อมๆกับที่อาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์พยายามข่มอารมณ์โกรธไว้)  “  --  แล้วผมนี่แหละที่ยุติการทำร้ายนักเรียน  คิดดูสิ  ผมสู้กับทายาทสลิธีรินในความฝันที่เป็นจริงเชียวนะ”  เขาทำท่าเคาะจมูกอย่างรู้ดีพลางหลิ่วตา  “จากนั้นผมก็ล็อกกุญแจห้องนั้น  เป็นการถาวรแล้วคราวนี้  ผู้สมรู้ร่วมคิดที่หนีไปได้คงรู้ดีว่าผมจะจับพวกเขาเสียอีกครั้งก็ได้  ถ้าพวกเขาไม่หยุดการทำร้ายนี่ซะ  ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจว่าสมควรหยุดเสียตั้งแต่ตอนนี้   ก่อนที่ผมจะไม่เมตตาและลงมือจัดการกับพวกเขาอย่างจริงจังสักที”

                เด็กๆทั้งสี่เห็นศาสตราจารย์มักกอนากัลพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด  หล่อนพยายามทำเป็นเริ่มเช็ครายชื่อนักเรียน  เพื่อบอกเป็นนัยๆว่าชั้นเรียนกำลังจะเริ่ม  แต่ล็อกฮาร์ตก็ยังพูดต่อไปว่า

                “แล้วคุณรู้ไหม  สิ่งที่โรงเรียนต้องการตอนนี้คือคนที่จะทำให้ขวัญและกำลังใจของนักเรียนดีขึ้น  ชำระล้างความทรงจำของเทอมที่แล้วทิ้งไปเสีย  ผมจะไม่พูดมากตอนนี้  แต่ผมคิดว่าผมรู้ว่าควรทำอะไร...”

                เขาเคาะจมูกเบาๆอีกครั้ง  แล้วก้าวยาวๆจากไป

                ดังนั้นเฟริน่าจึงตัดสินใจได้ว่าเธอไม่ลงมาที่ห้องโถงใหญ่ในวันที่สิบสี่กุมภาพันธ์เลย  เด็กหญิงไม่อยากมองเห็นห้องโถงถูกล็อกฮาร์ตตกแต่งด้วยสีชมพูน่าสะอิดสะเอียน  และเพื่อเป็นการที่จะไม่ต้องทนเห็นภาพล็อกฮาร์ตในชุดสีชมพูที่น่าขยะแขยง  เฟริน่าจึงรีบตื่นเช้าพร้อมกับทิ้งโน้ตไว้ข้างเตียงเฮอร์ไมโอนี่ว่าเธอคงอยู่ที่ห้องสมุดก่อนที่จะเข้าชั้นเรียนวิชาแรก  เด็กหญิงย่องไปยังห้องครัวและหอบหิ้วอาหารเช้าแอบไปนั่งกินที่อื่น

                วันนั้นทั้งวันเฟริน่าได้ยินรอนเอาแต่เฝ้าถามเฮอร์ไมโอนี่ว่าเด็กหญิงผมฟูเป็นหนึ่งในสี่สิบหกคนที่ส่งบัตรอวยพรวันวาเลนไทน์ให้ล็อกฮาร์ตหรือเปล่า  หลังจากที่เขาได้ยินล็อกฮาร์ตเอ่ยขอบคุณคนที่ส่งบัตรอวยพรให้ในเห้องโถงเมื่อเช้านี้  แต่เด็กหญิงผมฟูไม่ยอมตอบและเอาแต่หันมาชวนเฟริน่าคุยแทน

                และในช่วงบ่ายแก่ๆ  ขณะที่เด็กๆทั้งสี่กำลังเดินขึ้นบันไดไปเรียนวิชาคาถากับเพื่อนกริฟฟินดอร์คนอื่นๆ  รวมทั้งเด็กนักเรียนปีหนึ่งที่มีจินนี่ด้วย  เฟริน่าก็เห็นคนแคระคนหนึ่งเดินมาหาแฮร์รี่  เด็กหญิงรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป  เธอรีบเดินออกไปห่างๆพลางกลั้นเสียงหัวเราะจนหน้าแดง  แฮร์รี่กำลังจะถามเธอ  แต่คนแคระก็ตะโกนเรียกชื่อเขาไว้พร้อมกับกระทุ้งคนที่ขวางทางให้หลีกไปเพื่อตรงมาหาเด็กชายผมยุ่ง

                เด็กชายรู้ได้ในทันทีว่าทำไมเด็กหญิงถึงหัวเราะ  เขารีบวิ่งหนีคนแคระมาหาเธอ  แต่คนแคระก็ไวกว่าและฝ่าฝูงชนปรี่ตรงมาประชิดติดตัวแฮร์รี่

                “ฉันมีเพลงร้องบอกความในใจมอบให้แฮร์รี่  พอตเตอร์เป็นการส่วนตัว”  คนแคระบอก  เฟริน่าหยุดยืนดูอยู่ห่างๆอย่างขบขัน  เด็กชายแว่นตาถลึงตาใส่เธอ  แต่เธอก็แอบแลบลิ้นใส่เขาพลางพยายามกลั้นเสียงหัวเราะต่อไป

                “ไม่ใช่ตรงนี้”  แฮร์รี่ขู่ตอบกลับไปและยังพยายามวิ่งหนีมาทางเฟริน่า 

                “อยู่นิ่งๆ!”  คนแคระตะคอกและคว้ากระเป๋าหนังสือของเด็กชายหัวแผลเป็นไว้และกระชากเขากลับมา

                “ปล่อยผม!”  แฮร์รี่ตวาดด้วยใบหน้าแดงก่ำ  และเมื่อเขาพยายามกระชากกระเป๋ากลับมาเสียงฉีกขาดก็ดังขึ้นเมื่อกระเป๋าแยกออกเป็นสองซีก  หนังสือเรียน  ไม้กายสิทธิ์  กระดาษ  และปากกาขนนกหล่นกระจาย  ขวดหมึกแตกและน้ำหมึกหกใส่ของทั้งหมด  เด็กชายผมยุ่งวิ่งพล่านพยายามเก็บของทั้งหมด  ทำให้เกิดความชุลมุนวุ่นวายที่ระเบียงทางเดิน

                “เกิดอะไรขึ้น”  เสียงเด็กชายผมบลอนด์ดังขึ้น 

                “เกิดชุลมุนอะไรกันนี่”  เสียงพรีเฟ็คบ้านกริฟฟินดอร์ดังตามมา  แฮร์รี่ยังคงพยายามหนี  แต่เขากลับถูกคนแคระรวบเข่าไว้  ทำให้เด็กชายแว่นกลมล้มกระแทกพื้นเสียงดังโครม

                “ดีมาก”  คนแคระบอกและนั่งทับข้อเท้าของแฮร์รี่ไว้  “นี่คือเพลงวาเลนไทน์ของเธอ

 

“ตาเขียวใสเหมือนคางคกแช่อิ่ม

ผมดกดำมันวาวราวกระดานดำ

ฉันอยากให้เขาเป็นของฉันคนเดียว

วีรบุรุษเลิศล้ำผู้พิชิตจอมมาร”

 

                เฟริน่าพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่หัวเราะออกมาดังๆเหมือนกับคนอื่นๆ  เธอพยายามกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น  ในขณะที่แฮร์รี่ไม่กล้าสบตาเธอเลยและหัวเราะแบบฝืนๆ  แล้วเมื่อเพลงจบลงและเด็กชายลุกขึ้นยืน   คนแคระก็ปรี่มาหาเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างอย่างรวดเร็ว

                “เฟริน่า  โพสันใช่ไหม”  คนแคระร้องถาม  เฟริน่าอ้าปากค้างอย่างพิศวง  เธอพยายามจะวิ่งหนีไป  แต่ก็ถูกคนแคระคว้าชายเสื้อคลุมไว้และกระชากเธอล้มลงก้นกระแทกพื้นเสียงดัง  “นี่คือเพลงวาเลนไทน์ส่วนตัวของเธอ

 

“ผมสีน้ำตาลสว่างพลิ้วไหวสะท้อนแสง

ริมฝีปากของเธอช่างเย้ายวนใจจนน่าจูบ

เธอไม่รู้หรอกว่าฉันเฝ้าฝันถึงเธอทุกค่ำคืน

หญิงสาวที่งามล้ำอย่างหาผู้ใดเปรียบมิได้”

 

                เฟริน่าไม่เคยรู้สึกอับอายมากเท่านี้มาก่อน  และเริ่มนึกเสียใจว่าเธอไม่น่าหัวเราะเยาะแฮร์รี่เลย   เด็กหญิงพยายามฝืนหัวเราะแห้งๆ  แฮร์รี่ที่ยืนมองเธออยู่ใกล้ๆหัวเราะจนน้ำตาไหลไปพร้อมกับคนอื่น  ในขณะที่เพอร์ซี่พยายามไล่พวกเด็กนักเรียนออกไป

                “เธอเจ็บหรือเปล่า”  เสียงยานคางเอ่ยขึ้นและตรงเข้ามาดึงเธอลุกขึ้นยืนเหมือนเดิม  เฟริน่าเห็นใบหน้าของเขาเป็นสีแดงก่ำ

                “ไม่เจ็บหรอก”  เธอตอบห้วนๆ  ก่อนจะพูดต่อไปว่า  “ใครก็ตามที่จงใจส่งเพลงบ้าๆนี่มาให้ฉัน  อย่าให้ฉันรู้เชียว  ฉันจะสาปให้กลายเป็นหนอนฟลอบบอร์แล้วโยนให้นกฮูกกินซะ”  ใบหน้าของเด็กชายผมบลอนด์ดูซีดลงไปถนัดตา  เขากระแอมพลางก้มลงคว้าสมุดบันทึกของทอม  ริดเดิ้ลที่แฮร์รี่ยังเก็บไม่หมดขึ้นมา

                “เอาคืนมา”  แฮร์รี่บอกเด็กชายต่างบ้าน  แต่เดรโกฉีกยิ้ม

                “สงสัยจังว่าพอตเตอร์จะเขียนอะไรไว้ในนี้”

                “ส่งคืนไปซะ  มัลฟอย”  เพอร์ซี่สั่ง

                “เมื่อฉันดูเสร็จแล้ว”  เด็กชายบ้านสลิธีรินบอกและโบกสมุดยั่วแฮร์รี่  เฟริน่าพยายามไม่กลอกตากับท่าทีเป็นเด็กๆของเดรโก

                “ในฐานะพรีเฟ็คของโรงเรียน  --  “  แต่แฮร์รี่ไม่อดทนรอ  เขารีบร่ายคาถาปลดอาวุธ  สมุดพุ่งออกจากมือเดรโก   แล้วรอนก็กระโดดรับไว้ได้อย่างสวยงาม  เฟริน่าแอบอมยิ้มที่ทุกอย่างดูจะดำเนินไปตามหนังสือ  เพราะอีกเดี๋ยวแฮร์รี่จะค้นพบวิธีติดต่อกับทอม  ริดเดิ้ล

 




                หลังจากที่แฮร์รี่ได้เห็นเหตุการณ์เมื่อห้าสิบปีก่อนและเข้าใจว่าแฮกริดเป็นคนเปิดห้องแห่งความลับจนโดนไล่ออก  รอนและเฮอร์ไมโอนี่ก็ขอให้เขาเล่าสิ่งที่เห็นซ้ำแล้วซ้ำอีก  เฟริน่าเห็นสีหน้าที่เอือมระอาและเบื่อหน่ายของแฮร์รี่   และบทสนทนาก็วนเวียนอยู่เรื่องเดิมๆ

                “ริดเดิ้ลฟังดูคล้ายเพอร์ซี่  --  อาจมีใครขอให้เขาสอดแนมแฮกริดจริงไหม”  รอนให้ความเห็น

                “แต่สัตว์ประหลาดฆ่านักเรียนคนหนึ่งนะรอน”  เฮอร์ไมโอนี่แย้ง

                “และถ้าพวกเขาปิดฮอกวอตส์  ริดเดิ้ลต้องกลับไปอยู่ที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าของมักเกิ้ลด้วย”  แฮร์รี่เสริม  “ฉันไม่ตำหนิเขาหรอกที่อยากอยู่ที่นี่...” 

                คำพูดของแฮร์รี่ทำให้เฟริน่ารู้สึกหดหู่เมื่อนึกถึงโรงเลี้ยงเด็กกำพร้ามาดามโรตาที่เธอจากมา  เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า  เธอจะติดอยู่ในวรรณกรรมแฮร์รี่ไปอีกนานแค่ไหน  เธอยังไม่รู้คำตอบเลยว่าทำไมตัวเองถึงหลุดมาอยู่ที่นี่  แล้วถ้าเรื่องดำเนินไปจนจบครบเจ็ดเล่ม  เธอต้องกลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงหรือเปล่า  เพียงแค่คิดว่าตัวเองต้องกลับไป  เด็กหญิงก็รู้สึกเศร้าหมอง  เธออยากอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล  เพราะอีกโลกหนึ่งมีแต่เรื่องราวที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเกลียดชัง  เฟริน่านึกไม่ออกว่าเธอจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่โลกเดิมได้อย่างไร  ในเมื่อตอนนี้เธอรู้สึกผูกพันกับตัวละครหลายตัวจนบางครั้งก็ลืมไปว่าพวกเขาเกิดจากปลายปากกาของเจเค  โรว์ลิ่ง  และพวกเขามีชีวิตจริงๆ  ไม่ใช่แค่ความฝัน...




 

                ในช่วงวันหยุดเทศกาลอีสเตอร์  เด็กๆทั้งสี่ก็มีเรื่องที่ต้องตัดสินใจ  เมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือกวิชาที่จะเรียนในปีสาม  เฮอร์ไมโอนี่เฝ้าแต่พยายามกล่อมเฟริน่าให้ลงเรียนทุกวิชาเหมือนกับเธอ  ซึ่งเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างพยายามปฏิเสธทุกครั้ง  และสักพักเฮอร์ไมโอนี่ก็เริ่มกล่อมพร้อมกับพูดขู่เป็นนัยๆว่านี่เป็นเรื่องสำคัญมาก  ถ้าเลือกวิชาที่จะเรียนผิดไป  อาจมีผลต่ออนาคตทั้งชีวิตเลย  เฟริน่าเกือบกาเครื่องหมายถูกทุกวิชาไปแล้ว  หากไม่ได้ยินเสียงรอนเถียงขึ้นมา

                “มันมีผลต่ออนาคตเลยนะ  ถ้าเธอเลือกผิด  ทางที่ดีเลือกทุกวิชานั่นแหละปลอดภัยที่สุด”  เด็กหญิงผมฟูยังคงยืนยันคำเดิม   เฟริน่านั่งดูรายชื่อวิชาใหม่ทั้งห้าที่รอให้เธอกาเครื่องหมายถูก

 

วิชามักเกิ้ลศึกษา

วิชาดูแลสัตว์วิเศษ

วิชาตัวเลขมหัศจรรย์

วิชาพยากรณ์ศาสตร์

วิชาศึกษาอักษรรูนโบราณ

                 

                “เธอคิดว่าฉันจะลงเรียนวิชาอะไรดี  เฟริน่า”  เนวิลล์เดินมาทิ้งตัวลงนั่งใกล้ๆเธอด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม  ในมือของเด็กชายหน้ากลมมีกระดาษรายชื่อวิชาใหม่ที่ต้องเลือกเหมือนกับเธอ

                “แล้วครอบครัวนายแนะนำว่ายังไงบ้างล่ะ”  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างถาม  เธอเห็นนกฮูกส่งจดหมายจากครอบครัวของเนวิลล์มาหลายฉบับเมื่อเช้าที่ห้องโถง

                เด็กชายหน้ากลมขมวดคิ้วด้วยความกลัดกลุ้มมากขึ้นไปอีก  “พวกเขาให้คำแนะนำไปคนละอย่างเลย  ตอนนี้ฉันสับสนไปหมดแล้ว”

                “นายลองเลือกวิชาที่นายคิดว่าทำได้สิ”  เธอให้คำแนะนำ

                “เธอว่าวิชาตัวเลขมหัศจรรย์จะยากกว่าวิชาอักษรรูนโบราณหรือเปล่า”  เนวิลล์ถามอย่างกังวล

                “ถ้าเป็นฉัน  ฉันจะเลี่ยงวิชาตัวเลขมหัศจรรย์นะ”  เธอรีบตอบ  เด็กชายหน้ากลมพยักหน้า 

                “อย่างนี้ฉันคงตัดวิชานี้ไปได้หนึ่งล่ะ   เหลืออีกสี่วิชา  ฉันจะเลือกอันไหนดี  แล้วเธอเลือกวิชาไหน”  เนวิลลล์ถามพลางยื่นหน้ามาดูแผ่นกระดาษบนตักของเธอ

                “ฉันกำลังคิดอยู่เหมือนกัน”  เฟริน่าตอบ  แล้วเธอก็ได้ยินเสียงเฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นมาลอยๆว่าควรลงเรียนทุกวิชา  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างพยายามไม่กลอกตา 

                “หรือบางทีฉันควรลงเรียนทุกวิชาแบบที่เฮอร์ไมโอนี่บอก”  เนวิลล์เริ่มวิตก

                “อย่าไปฟังเธอนะ  เนวิลล์  เลือกวิชาที่นายคิดว่านายทำได้ดีก็พอ”  เฟริน่ากระซิบเตือนด้วยความหวังดี

                ในที่สุดหลังจากที่จดๆจ้องๆอยู่นาน  เฟริน่าก็ตัดสินใจได้ว่าเธอควรลงเรียนวิชาดูแลสัตว์วิเศษ  เพราะเธอกำลังวางแผนจะช่วยบัคบีคจากการกระทำที่โง่เขลาของเดรโก  สำหรับวิชาที่สอง  เธอค่อนข้างลังเลระหว่างวิชามักเกิ้ลศึกษากับวิชาศึกษาอักษรรูนโบราณ  แต่ขณะที่เธอกำลังจะกาเครื่องหมายถูกที่วิชามักเกิ้ลศึกษารอนก็ท้วงว่า  เธอรู้เรื่องพวกมักเกิ้ลดีอยู่แล้ว  ทำไมยังต้องเรียนอีก  แต่เฮอร์ไมโอนี่ก็รีบแย้งว่า  การเรียนวิชานี้ในมุมมองของโลกเวทมนต์คงจะน่าสนใจไม่น้อย  และระหว่างที่เฟริน่ากำลังคล้อยตามความคิดรอนและเลื่อนปลายปากกาขนนกไปยังช่องวิชาศึกษาอักษรรูนโบราณ  แฮร์รี่ก็รีบแย่งกระดาษไปจากมือเธอ  เด็กชายผมยุ่งจัดแจงกาวิชาที่สองให้เธอ  และรีบเดินนำไปส่งให้ศาสตราจารย์มักกอนนากัล

                “นั่นนายทำอะไรน่ะ  แฮร์รี่”  เธอร้องถามเขา  เมื่อเขาเดินกลับมาและร่างของอาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์หายออกไปจากห้องนั่งเล่นรวมแล้ว  แฮร์รี่เสมองไปทางอื่นพลางกระแอมให้คอโล่ง

                “ก็ฉันเห็นเธอยังตัดสินใจไม่ได้สักที  ฉันก็เลยเลือกวิชาให้เธอซะเลยน่ะสิ”  เฟริน่าเห็นเขาแอบอมยิ้ม

                เด็กหญิงจ้องมองใบหน้าของเด็กชายที่ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้นวมข้างๆอย่างระแวง 

                “นายเลือกวิชาอะไรให้ฉัน” 

                “วิชาตัวเลขมหัศจรรย์”  แฮร์รี่หันมาตอบเธอยิ้มๆ  เฟริน่าถลึงตาใส่เขา  เด็กหญิงลงมือทุบตีเขาด้วยความโมโห

                “แฮร์รี่  ฉันบอกนายแล้วไงว่าฉันไม่ชอบวิชานั้น!  โอ๊ย  แล้วฉันคงไปไม่รอดแน่  นั่นมันวิชาที่ฉันตั้งใจหนีเลยนะ  นายมันบ้าที่สุด!” 

                “โอ๊ย  เฟริน่า  หยุดก่อน  ฉันเจ็บนะ”  แฮร์รี่หลบกำปั้นเล็กๆเป็นพัลวัน  “ฉันล้อเล่นๆ” 

                “แล้วตกลงนายเลือกวิชาอะไรไป”  เด็กหญิงหยุดทุบเขา  แฮร์รี่อมยิ้มและเสมองไปทางอื่น

                “วิชาพยากรณ์ศาสตร์”  เขาพึมพำเสียงค่อยพลางดันแว่นให้กลับเข้าดั้งตามเดิม

                เฟริน่าหรี่ตามองเขา  และเมื่อเด็กชายผมยุ่งหันมา  เขาก็รีบเลื่อนสายตาไปทางอื่น

                “อะไรของเธอ”  เขาถาม

                “ฉันไม่อยากเรียนวิชาน่าเบื่อแบบนั้นเลย  นายถือวิสาสะมาลงเรียนให้ฉันได้ยังไง  แฮร์รี่”  เธอทุบแขนแฮร์รี่อีกทีจนเขาร้องและรีบหลบกำปั้นเธอที่มีตามมาอีก

                “เรียนเหมือนๆกันน่ะดีแล้ว”  เด็กชายแว่นกลมบอกพลางชำเลืองมาที่เธอ  “ถ้าเธอมีปัญหา  ฉันจะได้ช่วยเธอไง  ไม่ดีเหรอ”

                “รู้สึกว่าที่ผ่านๆมาเหมือนฉันจะช่วยนายกับรอนซะมากกว่านะ  ใครกันที่คอยตรวจการบ้านให้นายน่ะ  ฮึ”  เธอกอดอกและจ้องเขาแบบจับผิด  แฮร์รี่เกาแก้มตัวเองและเลื่อนสายตาไปบนเพดานก่อนจะเลื่อนกลับมาที่กำแพงแล้วค่อยๆเลื่อนมาหาเธอ

                “เออ  คราวนี้ฉันช่วยเธอแน่ๆ  ไม่ต้องห่วงหรอก  จริงๆนะ  เรียนด้วยกันนั่นแหละดีที่สุด  เธอจะมีความสุขที่ได้เรียนวิชาเดียวกับฉัน”  เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

                “ฉันล่ะเชื่อนายเลย  แฮร์รี่  นายอยากให้ฉันเรียนด้วยน่ะสิ  ยอมรับออกมาซะ!”   เธอเตรียมจะทุบตีเขาด้วยความหมั่นไส้อีกครั้ง  แต่เด็กชายรีบคว้าข้อมือเธอไว้และดึงเธอเข้ามาใกล้ๆ  ดวงตาสีเขียวใสจ้องมองลึกเข้ามาในดวงของเธอ

                “แล้วถ้าฉันตอบว่าใช่ล่ะ  เธอจะยังโกรธฉันอยู่มั้ย”  เขากระซิบถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง  เฟริน่ารู้สึกใบหน้าเห่อร้อน  เธอไม่เคยเห็นแฮร์รี่มีแววตาและน้ำเสียงที่ดูจริงจังมากขนาดนี้มาก่อน  ดูราวกับเขาตั้งใจจะยืนยันให้เธอรู้ว่าเขาอยากให้เธอเรียนด้วยมากแค่ไหน

                “เออ  รู้แล้วๆ”  เธอบิดข้อมือออก  และพยายามถอยไปนั่งห่างๆ  เด็กหญิงรีบเบือนหน้าไปยังกระเป๋าใส่หนังสือ  และพยายามลืมอาการแปลกๆ




 

            การแข่งขันควิดดิชกับฮัฟเฟิลพัฟใกล้เข้ามาทุกที  เฟริน่าเห็นแฮร์รี่หมกมุ่นและดูคร่ำเคร่งไม่ต่างไปจากวู้ด  ดูเหมือนเด็กชายตั้งใจมากว่าเขาจะต้องเอาชนะซีกเกอร์ต่างบ้านให้ได้  ทีมกริฟฟินดอร์จึงต้องฝึกซ้อมทุกคืนหลังอาหารเย็น  แฮร์รี่จึงแทบไม่มีเวลาทำอย่างอื่นนอกจากซ้อมควิดดิชและทำการบ้าน  ซึ่งส่วนใหญ่เฟริน่าต้องนั่งรอเขาที่เก้าอี้นวมทุกคืนเพื่อช่วยตรวจการบ้านให้  และในตอนค่ำก่อนการแข่งขันในวันเสาร์  ข่าวเรื่องข้าวของในหีบของแฮร์รี่ถูกรื้อค้นกระจายและสมุดบันทึกของทอม  ริดเดิ้ลหายไปก็แพร่ไปทั่วบ้านกริฟฟินดอร์  เฮอร์ไมโอนี่พยายามคะยั้นคะยอให้แฮร์รี่รายงานเรื่องถูกขโมย  รอนเองก็พยายามเชื่อมโยงเรื่องที่เฟริน่าถูกกลั่นแกล้งเข้ากับเรื่องที่ของแฮร์รี่หาย

                “ไม่ใช่คนเดียวกันหรอก”  เฟริน่าบอกเป็นครั้งที่สี่

                “ฉันก็คิดแบบเดียวกับเฟริน่านะ”  แฮร์รี่เสริม

                “ใช่  เพราะตอนที่กระเป๋าเฟริน่าถูกเอาไปซ่อน  สมุดบันทึกกลับอยู่ดี  แต่กับแฮร์รี่  เหมือนคนที่เข้ามาค้นจงใจที่จะขโมยสมุดบันทึกชัดๆ”  เฮอร์ไมโอนี่บอก  คราวนี้เด็กทั้งสี่สบตากัน  รอนทำนิ่วคิ้วขมวด

                “ไม่ใช่จินนี่หรอก”  เขารีบพูดปกป้องน้องสาว

                “เอ้อ  ก็ไม่มีใครพูดอะไรสักหน่อย”  เฟริน่าพูดอย่างไม่ใส่ใจ  แต่สีหน้าของแฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้คิดแบบนั้น

                และในเช้าอีกวันที่สดใสเหมาะแก่การแข่งควิดดิช  แต่จิตใจของเฟริน่ากลับหม่นหมอง   เธอจำได้ว่าวันนี้เฮอร์ไมโอนี่จะต้องถูกบาซิลิสก์สาปเป็นหิน  เด็กหญิงรู้สึกไม่สบายใจ  เธอพยายามเริ่มคิดหาทางออกว่าจะทำอย่างไรเพื่อหยุดให้เพื่อนของเธอไม่ไปที่ห้องสมุด  แต่แล้วเมื่อนึกถึงเพเนโลพี  เคลียร์วอเตอร์ที่หากไม่บังเอิญเจอเฮอร์ไมโอนี่และบอกเรื่องกระจก  อะไรจะเกิดขึ้น  ยิ่งคิดเฟริน่าก็ยิ่งเครียด  บางทีเธอคงต้องทำอะไรสักอย่างที่ให้เด็กทั้งสองรอดจากบาซิลิสก์  และในขณะที่เด็กทั้งสี่เดินออกจากห้องโถงใหญ่  เพื่อที่แฮร์รี่จะได้ไปเอาของใช้สำหรับแข่งควิดดิช  ขณะที่เด็กชายหัวแผลเป็นกำลังก้าวขึ้นบันไดหินอ่อน 

                “เสียงนั่น!”  แฮร์รี่ร้องเสียงดังจนเพื่อนทั้งสามกระโดดหนีด้วยความตกใจ  เขาเอี้ยวคอมองไปข้างหลัง  เฟริน่าที่กำลังเดินใจลอยและคิดว่าเธอจะทำอย่างไรดีเริ่มชำเลืองมองไปที่เฮอร์ไมโอนี่อย่างกังวล  “ฉันได้ยินอีกแล้ว  พวกเธอไม่ได้ยินหรือ”

                รอนส่ายหน้า  เบิกตากว้าง  แต่เฮอร์ไมโอนี่ตบหน้าผากตัวเอง

                “แฮร์รี่  --  ฉันคิดว่าฉันเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว!  ฉันต้องรีบไปห้องสมุด!

                “เฮอร์ไมโอนี่  ฉันไปด้วย”  เฟริน่าร้องและรีบวิ่งขึ้นบันไดไปด้วยโดยไม่สนใจเด็กชายทั้งสอง   

                “เร็วเข้า  เฟริน่า!”  เด็กหญิงผมฟูร้องอย่างร้อนรน

                “เฮอร์ไมโอนี่  ฉันรู้นะว่าเธอกำลังจะหาอะไร  บาซิลิสก์ใช่ไหมล่ะ”  คำพูดของเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างทำให้เฮอร์ไมโอนี่หยุดวิ่งและหันมามองเธอด้วยความตกตื่น

                “แปลว่าเธอก็คิดเหมือนกับฉันใช่ไหม”  เด็กหญิงผมฟูถาม

                “ใช่  และเธอไม่ต้องหาคำตอบหรอก  เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นมันนั่นแหละที่สาปทุกคนเป็นหิน”

                “แต่  --  ฉันต้องไปดูที่ห้องสมุดให้แน่ใจ  --  “  เฮอร์ไมโอนี่ออกวิ่งต่อ 

                เด็กหญิงทั้งสองวิ่งเร็วจี๋มาที่ห้องสมุด  เฮอร์ไมโอนี่รีบพุ่งเข้าไปยังชั้นหนังสือหมวดสัตว์วิเศษโบราณ  ชั่วอึดใจเดียวเด็กหญิงผมฟูก็เดินตัวปลิวออกมาและกางหนังสือเล่มหนาเก่าๆที่มีรอยเปื้อนลงบนโต๊ะ

                “อยู่ไหนนะๆ”  เฮอร์ไมโอนี่พึมพำอย่างร้อนรน  เธอเปิดหน้าสารบัญและใช้นิ้วไล่หา  และเมื่อเจอชื่อ  บาซิลิสก์   เธอก็รีบพลิกหน้าหนังสือไปอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นเต้น  “นี่ไงล่ะ!”  เธอร้องอย่างยินดี

               

            ในบรรดาสัตว์ร้ายและสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวทั้งหลายที่ท่องเที่ยวอยู่ในดินแดนของเรา  ไม่มีสัตว์ตัวไหนที่หายากและเป็นอันตรายมากไปกว่า  บาซิลิสก์  หรือที่รู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า  ราชาแห่งงู  งูตัวนี้เกิดมาจากไข่ของแม่ไก่ที่ฟักอยู่ใต้ตัวคางคก  อาจโตจนมีขนาดใหญ่ยักษ์ได้และมีชีวิตยืนยาวอยู่ได้หลายร้อยปี  วิธีการฆ่าเหยื่อของสัตว์ร้ายนี้แปลกประหลาดน่าพิศวงมาก  เพราะนอกจากเขี้ยวที่มีพิษร้ายถึงตายแล้ว  บาซิลิสก์ยังมีดวงตาที่มีอานุภาพสังหารได้  ผู้ที่มองสบตามันจะถึงตายทันที  แมงมุมจะหนีเมื่อบาซิลิสก์มา  เพราะบาซิลิสก์คือศัตรูตัวฉกาจของเหล่าแมงมุม  ส่วนบาซิลิสก์จะหนีจากเสียงขันของไก่โต้ง  ที่มีผลทำให้มันถึงตายได้ทันที

 

                แล้วเฮอร์ไมโอนี่ก็จดขยุกขยิกว่า  ท่อน้ำ  ลงที่ใต้ข้อความนั้นและฉีกกระดาษหน้านั้นออกมา

                “นี่แหละคือสาเหตุว่าทำไมมีแต่แฮร์รี่ที่ได้ยิน  เพราะเขาเป็นพาร์เซลเมาท์  และเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้มันเที่ยวไปในปราสาททางท่อน้ำ  จึงไม่มีใครเห็นมัน  พนันกันได้ว่าที่ทุกคนถูกสาปเพราะไม่ได้จ้องตามันตรงๆ”  เด็กหญิงผมฟูบอกด้วยดวงตาเป็นประกาย  “เราควรรีบไปบอกดัมเบิลดอร์เรื่องนี้”

                “เดี๋ยว  เฮอร์ไมโอนี่  เราควรรออยู่ในนี้  อย่าออกไป  จำได้มั้ยว่ามันกำลังจะออกล่า”  เฟริน่าดึงแขนเพื่อนผมฟูไว้

                “ไม่ได้นะ  เรารอไม่ได้  ถ้ามันกำลังออกล่า  ก็แปลว่านักเรียนคนอื่นที่ยังอยู่ในปราสาทตอนนี้ตกอยู่ในอันตราย  ยิ่งเราบอกดัมเบิลดอร์เร็วเท่าไหร่ยิ่งดีมากเท่านั้น”  เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยสีหน้ามุ่งมั่น  “ฉันจะไม่ยอมเห็นเด็กที่เกิดจากมักเกิ้ลถูกทำร้ายอีกแม้แต่คนเดียว” 

                คำพูดของเพื่อนผมฟูทำให้เฟริน่ารู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆจุกอยู่ในอก  เฮอร์ไมโอนี่พูดถูก  ถ้าหากวันนี้เหยื่อที่ถูกทำร้ายไม่ได้มีเพียงแค่เพเนโลพีกับเฮอร์ไมโอนี่ล่ะ  อาจมีคนอื่นตายก็ได้

                “งั้นเราต้องรีบเตือนนักเรียนทุกคนที่เราเจอ”  เฟริน่าบอก

                “ใช่แล้ว!  --  นั่นพรีเฟ็คบ้านเรเวนคลอนี่”   เด็กหญิงผมฟูร้องบอกเมื่อเห็นเด็กสาวผมลอนเพิ่งเดินออกไปจากห้องสมุด 

                เฟริน่าไม่เคยรู้สึกว่ามือตัวเองเย็นมากเท่านี้มาก่อน  เธอนึกไม่ออกเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น  ตอนนี้ทั้งเธอและเฮอร์ไมโอนี่ต่างหยิบกระจกบานเล็กๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมและรีบเดินตามหลังเพเนโลพี

                “เฮ้  หยุดก่อน”  เฮอร์ไมโอนี่ร้องบอกก่อนที่พรีเฟ็คบ้านเรเวนคลอจะเดินเลี้ยวมุมห้องไปไกล

                “มีอะไร”  เพเนโลพีขมวดคิ้ว

                “เธอมีกระจกหรือเปล่า”  เฟริน่ารีบถาม

                “ไม่มี  ถามทำไม”  เด็กสาวตอบ  

                “สัตว์ประหลาดที่ทำร้ายนักเรียนคือบาซิลิสก์”  เฮอร์ไมโอนี่รีบพูด 

“ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว  เอาเป็นว่าไม่ว่าเธอจะเห็นอะไรอย่างสบตา  ให้มองผ่านอย่างอื่น  ถ้าเธอไม่มีกระจก  เราเดินไปด้วยกันก็ได้”  เฟริน่าได้ยินเสียงแปลกๆดังก้องอยู่ในกำแพง  เฮอร์ไมโอนี่เองก็รู้สึกได้  เมื่อใบหน้าของเธอเริ่มซีดลง

“พวกเธอพูดเรื่องอะไรกัน  บาซิลิสก์น่ะหรือจะอยู่ในปราสาท”  พรีเฟ็คบ้านเรเวนคลอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

                “โอ๊ย  เชื่อเราเถอะน่า  และเรากำลังจะไปห้องทำงานของดัมเบิลดอร์เพื่อบอกเรื่องนี้  เธอต้องมากับเรา”  เฟริน่าดึงแขนเด็กสาวอย่างไม่รอช้า 

เด็กนักเรียนทั้งสามเดินไปตามระเบียงทางเดินอย่างระแวดระวังพลางถือกระจกส่องไปตามมุมต่างๆ  แต่พวกเธอไปได้ไม่ไกลจากห้องสมุดนัก  ก็มีเสียงขู่ฟู่ๆอย่างเกรี้ยวกราดดังขึ้นที่ด้านหลัง

“โอ๊ย  ไม่เอานะ”  เฟริน่าคราง 

                “เราต้องวิ่ง”  เฮอร์ไมโอนี่กระซิบ  เฟริน่ารู้สึกได้ว่าตัวเธอสั่นเทาไม่ต่างจากเด็กทั้งสอง 

                “หลับตาเอาไว้และวิ่งให้เร็วที่สุด”  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างบอก  และเมื่อพวกเธอออกวิ่งเสียงเลื้อยก็ตามไล่หลังมาอย่างรวดเร็ว  มีเสียงขู่ฟ่อดังขึ้นอีกครั้ง  เฟริน่าไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น  แต่แล้วเมื่อเธอได้ยินเสียงกรีดร้องตกใจของเฮอร์ไมโอนี่ที่ล้มกระแทกพื้น  เฟริน่าก็รีบลืมตาขึ้นมา 

                “เฮอร์ไมโอนี่!”  เฟริน่าร้องและรีบหันกลับไปโดยที่เธอพยายามมองไปที่พื้นแทน  เด็กหญิงรีบหันไปยัดกระจกใส่มือพรีเฟ็ค  “หนีไปซะ”  เพเนโลพีดูตกใจและซีดเผือด  แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตาเธอ  ร่างของเด็กสาวจากบ้านเรเวนคลอแข็งทื่อเป็นหิน  ดวงตาดูตกตะลึงแต่ว่างเปล่ากำลังจ้องเข้าไปในเงากระจกบนมือ

                “เฟริน่าหันกลับไปแล้ววิ่ง!”  เด็กหญิงผมฟูร้องบอกตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนพลางหลับตาแน่น  เฟริน่าเห็นจากหางตา  ลำตัวของบาซิลิสก์สีเขียวสดน่าเกลียดหนาเท่ากับต้นโอ๊ก  เธอไม่กล้ามองสูงขึ้นไปอีก  แต่แล้วที่มุมห้อง  เธอเห็นใครบางคนเดินเข้ามาใกล้  และเสียงขู่ฟู่ๆที่ดูชั่วร้ายก็ดังมาจากร่างนั้น  ฉับพลันเฟริน่าก็เห็นเงาบาซิลิสก์พุ่งเข้าไปหาเฮอร์ไมโอนี่

                “ไม่นะ!”  เฟริน่าดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาและเล็งไปที่ลำตัวหนานั่น  “สตูเปฟาย!”  ลำแสงสีแดงพุ่งจากปลายไม้กระแทกเข้ากับลำตัวบาซิลิสก์  มันส่งเสียงขู่ฟู่อย่างโกรธจัด  แต่คาถาสะกดนิ่งเหมือนจะไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย  เมื่อเกร็ดของมันหนาเกินไป  

เฟริน่าเห็นเงาของมันทอดไปบนกำแพง  แสงจากคบไฟดูวูบไหวยิ่งทำให้เงาบาซิลิสก์ดูน่ากลัวแม้ว่าเธอจะไม่เห็นมันตรงๆ   เงาของเจ้าสัตว์ร้ายผงกหัวขึ้นมาราวกับกำลังเตรียมฉก    

เซ็กตัมเซ็มปร้า!”   เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างกรีดร้องคาถา  เกล็ดของบาซิลิสก์มีรอยแหวะราวกับถูกมีดฟัน  แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำได้เพียงให้มันแสบๆคันๆเท่านั้น  และอีกครั้งราวกับเหตุการณ์วนเล่นซ้ำเหมือนกับที่เธอเพิ่งเห็นพรีเฟ็คบ้านเรเวนคลอแข็งเป็นหิน  ร่างของเด็กหญิงผมฟูที่ดวงตาเบิกโพลงและว่างเปล่า  ใบหน้าที่แข็งเป็นหินของเฮอร์ไมโอนี่จ้องเข้าไปในเงาของกระจก  เฟริน่าอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง  ตอนนี้เธอไม่มีกระจกอยู่กับตัวเพราะให้เพเนโลพีไปแล้ว  เด็กหญิงรีบหลับตาแน่นและหมุนตัวหันกลับเตรียมวิ่งหนี  แต่เสียงเลื้อยที่ฟังดูน่าขนลุกก็ดังกระทบโสตประสาทมาอยู่ด้านหน้าแทน  เฟริน่ารู้ว่าตอนนี้บาซิลิสก์เลื้อยมาดักปิดทางหนีของเธอเรียบร้อยแล้ว

เฟริน่าคิดว่านี่คงเป็นวาระสุดท้ายของชีวิตแล้ว  เธอคงต้องตายอย่างน่าสยดสยอง  และต่อไปนี้ดัมเบิลดอร์คงต้องรับหน้าที่ช่วยแฮร์รี่ต่อไป  เด็กหญิงนึกสงสัยว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเซเวอร์รัส  เขาจะฆ่าอาจารย์ใหญ่หรือเปล่า  หรือเขาจะมีทางออกอย่างอื่น  แล้วดัมเบิลดอร์จะช่วยซีเรียส  แบล็คไหม  แล้วลูปิน  ท็อง  เฟร็ดล่ะ  พวกเขาจะรอดตายหรือเปล่า  ไหนจะคอลินเด็กชายตัวเล็กผู้กล้าหาญนั่นอีก  ในขณะที่เธอกำลังคิดอย่างหดหู่  เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่ด้านหลังและหยุดลงไม่ห่างจากเธอมากนัก 

                “ลืมตาขึ้น”  เสียงทุ้มห้าวเอ่ย

                เฟริน่ายังคงหลับตาแน่น

                “หมุนตัวกลับมาและลืมตาขึ้น”  เสียงห้าวสั่งอย่างเกรี้ยวกราด  เด็กหญิงค่อยๆหมุนตัวกลับไป  แต่เธอยังไม่กล้าลืมตา  เพราะกลัวว่าจะสบตาเข้ากับบาซิลิสก์  “ฉันบอกให้ลืมตา!

                “ไม่!  ถ้าฉันลืมตา  ฉันก็ต้องตายน่ะสิ”  เธอร้องบอกพยายามควบคุมให้เสียงตัวเองไม่สั่น  ตอนนี้เฟริน่าแน่ใจว่าเธอกำลังคุยอยู่กับใคร  แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามาอีก

                “ถ้าเธอตาย  มันมีวิธีตั้งเยอะแยะ  และฉันไม่คิดว่าราชาแห่งงูจะฆ่าเธอด้วยวิธีสบตาหรอกนะ  แค่มันฉกเธอทีเดียว  เธอก็ตายแล้ว   ลืมตาขึ้นซะ”   เสียงห้าวดังใกล้กว่าเดิม

                เฟริน่าสูดลมหายใจลึกๆ  เธอค่อยๆลืมตาขึ้น  ภาพตรงหน้าดูเบลอและพร่ามัว  แต่ถึงอย่างนั้นเด็กหญิงก็พอจะเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มร่างสูงที่ดูเลือนราง  แม้จะไม่ชัดเจนมากแต่เธอก็พอจะเห็นดวงตาสีน้ำตาลเข้มบนใบหน้าคมหล่อเหลารับกับผมสีดำขลับ

                “คุณต้องการอะไร”  เฟริน่าถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม  เธอรู้ว่ามันคงดูน่าขันในเมื่อตัวเธอกำลังสั่นไม่หยุดด้วยความหวาดกลัว  เด็กหญิงไม่กล้าขยับเขยื้อนเลยสักนิด  เพราะด้านหลังคือบาซิลิสก์และด้านหน้าคือจอมมารหนุ่ม 

                ทอม  ริดเดิ้ลเอียงคอและจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีน้ำตาลเข้มอย่างพินิจพิจารณา  เขาไม่ตอบแต่เดินวนรอบๆตัวเธออย่างช้าๆ  เสียงฝีเท้าดังก้องอยู่ตรงระเบียงทางเดิน  เงาของบาซิลิสก์ยังคงทอดยาวและวูบไหวชวนให้ขนลุกอยู่บนกำแพง  และในที่สุดทอม  ริดเดิ้ลก็หยุดยืนตรงหน้าเธออีกครั้ง

                “คุณต้องการอะไรกันแน่  ทำไมไม่ฆ่าฉันซะล่ะ”  เฟริน่าถามเมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่จ้องหน้าเธออย่างสำรวจ

                “ไม่ต้องอ้อนวอนให้ฉันฆ่าเธอหรอก  หึ”  เขายิ้มเยาะ  “ดูเหมือนเธอจะไม่ประหลาดใจเลยนะที่เห็นฉัน”  

                เด็กหญิงไม่ตอบเขา  แต่เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น  “คุณส่งสมุดบันทึกของคุณมาทำไม”  คราวนี้สีหน้าของจอมมารหนุ่มดูวาวโรจน์แบบน่ากลัว  เฟริน่าไม่เข้าใจว่าเธอพูดอะไรผิดไป  เขาถึงได้ดูโกรธจัดขนาดนั้น

                “ทำไมเธอถึงส่งมันให้แฮร์รี่  ทำไมไม่เก็บมันไว้”  เขาถามอย่างเกรี้ยวกราด

                “ฉันไม่ชอบของเก่า”  เธอตอบห้วนๆ  แล้วมุมปากของริดเดิ้ลก็กระตุกยิ้ม  เขาเปลี่ยนจากจ้องหน้าเธอมาที่เสื้อคลุมแทน

                “กล้าพูดเนอะ”  แล้วเขาก็หัวเราะเบาๆ  เฟริน่าอ้าปากค้าง  รู้สึกหน้าร้อนด้วยความโกรธจัดและก่อนที่เธอจะทันห้ามตัวเอง  เธอก็เผลอว่าเขาออกไป

                “เสียมารยาท!  คุณเองก็เสื้อคลุมเก่าเหมือนกันนั่นแหละ”  แล้วเฟริน่าก็เริ่มนึกเสียใจที่เผลอพูดออกไป  เด็กหญิงอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียตรงนั้น  เธอไม่น่าความจำดีเรื่องที่จอมมารหนุ่มเองก็ใช้กองทุนช่วยเหลือของฮอกวอตส์ซื้อของที่ใช้แล้วไม่ต่างจากเธอเหมือนกันเลย  ริดเดิ้ลเลิกคิ้วสูง  และโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว  ขายาวๆของเขาก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแทบหายใจรดกัน  เขาก้มลงมาจ้องหน้าเธอใกล้ๆ  เฟริน่ารีบหลับตาแน่น  หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวว่าเขาอาจจะกำลังพยายามพินิจใจเธอ

                “ลืมตา”  เขาสั่ง

                “ไม่  ทำไมฉันต้องลืมตาด้วยล่ะ”

                “ถ้ายังไม่อยากตายก็ลืมตาเดี๋ยวนี้!”  เสียงห้าวสั่งห้วนๆ 

เฟริน่ารีบลืมตาด้วยความกลัว  ชั่วขณะที่เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ  เด็กหญิงรู้เหมือนเขากำลังพยายามแหวกเข้ามาดูภายในจิตใจเหมือนกับที่เซเวอร์รัสเคยทำ  แต่เฟริน่าปิดกั้นใจตัวเองไว้  และดูเหมือนแรงปะทะของเขาที่พยายามเปิดประตูเข้ามาก็ดูอ่อนกำลัง  เฟริน่าเดาเอาว่าเพราะเขายังไม่มีรูปร่างที่สมบูรณ์จึงทำให้ความสามารถในการพินิจใจด้อยลง

ริดเดิ้ลก้าวถอยออกไปแต่ยังไม่ละสายตาไปจากเธอ  สีหน้าดูโกรธเกรี้ยวเหมือนขัดใจ  เขายกมือที่เลือนลางขึ้นมาดูก่อนจะกำมือแน่น  และอีกครั้งที่เขาทำให้เธอตกใจกลัว  เขาเอื้อมมือที่เลือนรางมาแตะที่ใบหน้าของเธอ  ก่อนจะผละไปอย่างรวดเร็ว  คิ้วขมวดกันอย่างครุ่นคิดและสงสัย

“เธอมีอะไรบางอย่างจริงๆด้วย”  เขาพึมพำราวพูดกับตัวเองเสียมากกว่า

“ฉันไม่เข้าใจ” 

“เธอไม่รู้ตัวเลยใช่มั้ย  เธอมีอะไรบางอย่าง”  เขาพูดห้วนๆและจ้องเธออีกครั้ง 

“ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดอยู่ดี  ฉันมีอะไร”  และก่อนที่จอมมารหนุ่มจะตอบเธอ  ดวงตาสีน้ำตาลเข้มก็จ้องเลยไปด้านหลังของเธอ  และโดยที่เฟริน่ายังไม่ทันตั้งตัว  เขาก็ก้าวเข้ามาอีกครั้ง

“ไปกับฉัน  เดี๋ยวนี้”  เขาสั่ง

“ไม่  ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”  คำปฏิเสธของเธอทำให้ดวงตาของริดเดิ้ลวาวโรจน์อย่างน่ากลัวอีกครั้ง  มุมปากของเขาตกลง  ก่อนที่เขาจะส่งเสียงขู่เย็นๆที่ดูน่ากลัว  เฟริน่ารีบหลับตาแน่น  และรู้สึกได้ว่าราชาแห่งงูกำลังเลื้อยผ่านเธอกับริดเดิ้ลไป  ชั่วขณะหนึ่งมีเสียงก้องจากท่อน้ำ  และเมื่อทุกอย่างเงียบลง  มือเย็นๆก็คว้าแขนเธอและออกแรงดึง  แต่เฟริน่าไม่รอให้เขาพูดสั่งเธออีก  เด็กหญิงยกไม้กายสิทธิ์และร้องคาถา

ดิฟฟินโด!”  เด็กหญิงรู้สึกได้ว่ามือเย็นๆนั้นเลื่อนหลุดออกจากแขน  เฟริน่าไม่รับรู้อะไรอีกแต่รีบหมุนตัววิ่งไปทางตรงกันข้าม  เธอคิดอยู่เพียงอย่างเดียวคือวิ่งหนีไปให้ไกลจากจอมมารหนุ่ม...



_______________________________________________

ปั่นมาลงแล้วนาาาาาา   อารายๆๆ  ไรท์ป่าวหลอกน้าาตอนที่แล้ว  ตอนนี้หนูรี่เริ่มวางแผนรุกเบาๆแล้ว  คิคิ  ใจจริงไรท์อยากเขียนให้หนูเฟเรียนวิชามักเกิ้ลศึกษานะ  คงจะน่าสนุกดี  แบบเรียนสามวิชาไปเลย  แต่ไปๆมาๆก็เปลี่ยนใจค่ะ  มันมีเรื่องวิทยาศาสตร์ด้วย  อย่างการใช้โทรศัพท์  เครื่องจักรไอน้ำ  คงปวดหัวน่าดู  แค่ตอนนี้แต่งฟิคแบบธรรมดาๆตอนนี้ก็เยอะแล้ว  เลยพอดีกว่า  
และใครเรือพี่ทอม  ในที่สุดดดด  (เอคโค่)  พี่ทอมขาาาาา  โหดร้ายค่ะ  มีการจะฉุดด้วยนะ  น่ากลัวจริงๆ  ดีนะหนูเฟรอดไปได้  5555  


Achyls                         เรือป๋าเนปกับป๋าทอมผู้โดยสารเยอะจังเลยค่ะ  งือออ   สนใจลงเรือเซดมั้ยคะ  55555

Yumi  Luga                 เดี๋ยวได้เจอแน่ค่าาาา

น้ำส้มจันทรา                แงงงงง  เค้าป่าวหลอกให้รอน้าาาา  แต่พล็อตพี่ทอมยังไม่สามารถมาได้จริงๆ  โอ๊ยยยย  เจอคนคิดเหมือนไรท์เลยยย  ไรท์ก็ไม่ชอบจินนี่ไม่ว่าในหนังสือหรือหนังแล้ว  ยังไงไม่รู้  บอกไม่ถูกเหมือนกัน  ไม่รุ้จะบรรยายยังไงดี  อุ๊ย  กดดันเลย  เดี๋ยวพี่ทอมไม่พาฟินจะทำไงดีเนี่ย  ฮือออออ  ขอให้สอบผ่านนะคะ  สู้ๆๆๆๆ

_WUYUQING             ป๋าเนปจะน่าสงสารหรือเปล่า  อันนี้ไม่แน่ใจ  แต่ไรท์ว่าหลายคนจะสงสารหนูเฟมากกว่าค่ะ  น่าสงสารสุดๆ  โถถถถ  หนูเฟของไรท์  ส่วนเรื่องพี่ทอมสะกิดใจเนี่ย  มีอยู่หลายอย่างเลยล่ะ  แต่ก็นะ  เดี๋ยวก็ได้รู้แล้วว่าอะไรที่ไปสะกิดใจพี่ทอม  อาจจะใช่หรือไม่ใช่โชแชงก็ได้นะคะ  ส่วนกรีนกลาส   อย่าพูดชื่อนี้ค่ะ  ไรท์เจ็บปวด  ฮือออ  ยิ่งนึกยิ่งเจ็บปวด  T^T  หมายถึงเจ็บปวดคนที่เล่นบทกรีนกลาสนะคะ  ไม่ใช่ตัวละคร  ไรท์ไม่ชอบนาง   5555  แต่มีเหตุผลค่ะที่ไม่ชอบ  ไม่รู้ว่ารีดรู้หรือเปล่าเรื่องของนาง  สงสารพี่ทอม  เฟลตันเลย  ฮืออออออ

CholaratMooisri        ป๋าจะซึนแตกหรือเปล่าหรือ  หึหึ  ไรท์ว่านะ...   ไม่รู้จะบรรยายว่ายังไงดี  บอกไม่ถูกเลย  คนแกล้งหนูเฟไม่ใช่แฟนคลับเซดริกค่ะ  ไม่ใช่เลย

Nun300                    ย่องขึ้นเรือป๋าเนป  ระวังอย่าเผลอไปย่องขึ้นเรือซีเรียสนะคะ  สองคนนี้เขาไม่ถูกกันอย่างร้ายแรง
baifurn27                  นี่งายยยย  หนูรี่วางแนรุกแล้วนะคะ  โอ๊ยยยย  มีความน่ารักค่ะ   >////<   เรือแตกไม่แตก ป๋าเนปเป็นมารผจญป๋าซีเรียส  หรือป๋าซีเรียสมีป๋าเนปเป็นมารผจญ  ไรท์ก็ตอบไม่ได้  น่าจะเป็นมารผจญซึ่งกันและกันค่ะ  555555
ปล. ครุคริครุคริ  ป๋าเนปรุนแรงมากค่ะ  รุนแรงม้ากมากกกก  55555  
ปล. 2  ขอบคุณที่ตั้งตารออ่านค่าาาา  

M_May0-0               เย้!!!  เรือรี่มีสมาชิกเพิ่มแว้ววววว


MissJ17H               โอ๊ยยยยย  เซดจะน่ารักกับหนูเฟมากๆค่ะ  5555  ส่วนเรื่องตายไม่ตาย  อันนี้ต้องถามพี่ทอมค่ะ  ว่าพี่ทอมจะบัญชาให้เซดตายหรือเปล่า  (เดี๋ยวๆ  พี่ทอมมาเกี่ยวอัลไล!)  จินนี่เล่าหลายเรื่องมากค่ะ  แต่จากตอนนี้ที่เพิ่งลง  น่าจะรู้แล้วหน่อยๆนาาาว่าพี่ทอมสนใจอะไรในตัวหนูเฟ  กิกิ   ป๋าเนปคนซึนค่ะ  ซึนเข้าสายเลือด   แง่มๆๆ  ไม่รู้สินะว่าป๋าจะมีปฏิกิริยายังไง  ไรท์ว่าป๋าเนปคงจะ...  อย่าลืมนามีเรื่องป๋าซีเรียสเข้ามาด้วยนะคะ  ส่วนเซดจะโดนเล่นงานหรือเปล่า  ไม่แน่ๆ  สำหรับหนูเดร  เขาต้องรู้อยู่แล้วค่ะ  เพราะเขาตั้งใจแบบนั้นอยู่แล้ว  แต่วันวาเลนไทน์เนี่ย  55555  ไรท์ขำค่ะ  โธ่  คงเด่ไม่ยากนะคะว่าใครส่งเพลงวาเลนไทน์ส่วนตัวให้หนูเฟ  ฮาาาาา
โอ้วววว  ดีจมากค่ะที่สงสัยว่าใครคุยกับดัมเบิลดอร์  เป็นตัวละครที่ลับค่ะ  ไม่มีใครคาดถึง  ส่วนคุยกันทางไหน  ไม่ได้คุยกันทางรูปภาพค่ะ   อิอิ  แต่เดี๋ยวจะได้รู้ในอีกไม่ช้านี้
ช่ายยยย  หนูรี่รู้แล้วล่ะค่ะ  มีวางแผนรุกหน่อยๆด้วยล่ะ  แต่เล่มสามจะประสบพายุค่ะ  โธ่  หนูรี่  เพิ่งวางแผจะรุก  ดันเจอพายุซะงั้น  ลูกใหญ่ด้วย  ใครเรือรี่อย่าเพิ่งถอดใจสละเรือกันไปก่อนนะคะ  
ปล. 1  แงงงงง  ไม่รู้ทำร้ายหรือเปล่านะ  ตอนที่เพิ่งลงเนี่ย
ปล.  2  เอ็นดูหรือเปล่าไม่รู้  แต่ทอมเนี่ย  จะฉุดหนูเฟค่ะ  เรียกว่าเอ็นดูได้หรือเปล่า  กิกิ
ปล.  3  ตอนต่อไปปปปป  แงงง  ตอนนี้เหลืออีกประมาณ  4 - 6 แว้วววว  (แต่ใจจริงอยากให้อีกสี่ตอนจบนะ  ไรท์เริ่มเหนื่อยกับเล่มสองไงไม่รู้สิ  555)
ปล.  4  เล่มสามขอบอกไว้ก่อนนะคะว่าเนื้อเรื่องเนี่ย  ค่อนข้างหนักค่ะ  เครียดแต่ไม่ถึงตาย  แต่เนื้อหาหนักและเครียด  แต่จะมีเซดมาช่วยเบรคความเครียด  (หรือเปล่า?)  แต่เรื่องฟินๆก็ยังมีอยู่นาาาา  


conanjung13             ไม่แน่ๆ  แต่บอกได้ว่าคนที่ทำแบบนี้ไม่ใช่แฟนคลับเซดริกแน่นอนค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

2,383 ความคิดเห็น

  1. #2267 Parisa009 (@Parisa009) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:00
    ใครไม่ชอบแฮร์แต่เราชอบนะ เราเข้าใจนางเลย เพราะเราแอบชอบเพื่อนสนิทของตัวเองเราก็ไปยุ่งเรื่องของมันแทบทุกเรื่องจริงๆนั่นแหละ เอ้า! ก็คนมันหวงอ่ะ(แม้ว่าเราไม่มีสิทธิ์ก็ตามTT)
    #2267
    1
    • #2267-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 37)
      9 เมษายน 2562 / 15:38
      ความรู้สึกของคนที่แอบชอบเพื่อน ไรท์ว่ามันหน่วง มันทรมานนะ จะแสดงออกก็ไม่ได้ ได้แต่พยายามเข้าไปมีส่วนร่วมกับคนที่แอบชอบในทุกๆเรื่อง ซึ่งบางครั้งอาจจะดูน่ารำคาญ แต่ทำไงได้ ในเมื่อเป็นได้แค่เพื่อน อยากอยู่ใกล้คนนั้นก็ต้องทำแบบนี้ แล้วยิ่งแฮร์รี่ยังเด็ก ไม่มีประสบการณ์เรื่องผู้หญิง การกระทำยิ่งดูไม่เข้าท่าไปกันใหญ่จนดูน่ารำคาญนะ ยิ่งพอเห็นว่าคนที่แอบชอบมีคนมาชอบหรือจะมีแฟน ก็ยิ่งหวง แล้วเป็นความหวงที่อึดอัดนะ แสดงออกมากไม่ได้ เลยต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง ขอบคุณที่เข้าใจแฮร์รี่นะคะ
      #2267-1
  2. #2251 KaTeung (@KaTeung) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 12:46
    ตอนนี้เกลียดแฮรี่มาก มาเลือกกาวิชาให้คนอื่นเป็นเราเลิกคบเลยนะ โทษทีอินไปหน่อย
    #2251
    4
    • #2251-3 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 37)
      9 เมษายน 2562 / 13:46
      แงงงง น้องยังเด็กค่ะ เด็กอายุ 12 ก็ป.6 เองงงงง
      #2251-3
    • #2251-4 harunononuno (@harunononuno) (จากตอนที่ 37)
      31 กรกฎาคม 2562 / 04:44
      โอ้โห ส่งเอ็คโค่เลย3ครั้ง
      #2251-4
  3. #2101 oum101 (@oum101) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:50
    ไม่เอาแฮร์รี่นะค้า ดูเด็กน้อยเกิ๊นนน
    #2101
    1
    • #2101-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 37)
      22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:13
      ด้วยนิสัยและวัยของแฮร์รี่ทำให้รีดหลายคนมองว่าเด็กน้อยมากค่ะ 5555
      #2101-1
  4. #1998 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 00:21
    แอบหงุดหงิดแฮร์อยู่นะ หงุดหงิดด้วยเมื่อไหร่เฟของเราจะรู้ว่านางมีพลังอะไร นี่อยากรู้จะตายอยู่แล้ว

    แต่ต้องขอบคุณไรท์ที่ให้ทูนหัวออกมาปลอบใจเรา ทำเรากระชุ่มกระชวยหน่อย 55555
    #1998
    1
    • #1998-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 37)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 09:51
      แฮร์รี่... โถโดนหงุดหงิดอีกแล้ว ส่วนปมหนูเฟ จะค่อยๆเฉลยค่ะ

      ทูนหัวนี่หมายถึงใครนะ?
      #1998-1
  5. #1972 Eyeee5928 (@Eye1704) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 10:31
    ไม่ชอบแฮร์รี่แล้วอ่ะ ทำตัวน่ารำคาญกับเฟริน่าเกินไป ยุ่งไปทุกเรื่องเลย ถ้าเป็นพระเอกนี่ก็จะเลิกอ่านล้ะ หงุดหงิดกับแฮร์รี่ พอเหอะ
    #1972
    1
    • #1972-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 37)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 09:29
      จริงๆแฮร์รี่ตามต้นฉบับก็ยุ่งไปทุกเรื่องนะ ไรท์เองก็เพิ่งรู้สึก แต่มันจำเป็นนะคะที่เขาต้องยุ่งไปทุกเรื่อง T_T
      #1972-1
  6. #1894 sukanyaj2004 (@sukanyaj2004) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 00:04
    เอ้า!!รอไรพายสิเอ้าาาพายยยย
    #1894
    3
    • #1894-2 Fokkop (@Fokkop) (จากตอนที่ 37)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:53
      ฮุ่ยเล่ฮุ่ย!!!พายๆๆ
      #1894-2
    • #1894-3 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 37)
      22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:00
      รออ่านตอนพิเศษพี่ทอม 2 ดีกว่า บาปหน่อยๆ โอ๊ยยย ไม่อยากให้บาปเลย แต่มันเลี่ยงไม่ได้!!
      #1894-3
  7. #1809 Easter_Elf (@Easter_Elf) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 13:52
    กรี๊ดดดดดด ท่านออกมาแล้วววว ค่าตัวแพงมั้ยไรต์ 555
    #1809
    1
    • #1809-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 37)
      17 กันยายน 2561 / 16:13
      ค่าตัวแพงจริงคนๆนี้ 55555
      #1809-1
  8. #1616 Beenarrr (@Beenarrr) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 17:06
    ไม่ค่อยชอบแฮรี่เท่าไหร่ ดูยุ่งเรื่องของเฟมากเกินไปอ่ะ// ลงเรือ เดรโก เซดริก ทอม
    #1616
    1
    • #1616-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 37)
      17 สิงหาคม 2561 / 21:22
      เท่าที่สังเกตจากต้นฉบับ แฮร์รี่ดูเป็คนที่อยากรู้อยากเห็นไปซะทุกเรื่องอ่ะ 5555 ก็อย่างว่า ถ้าไม่อยากรู้ เราก็ไม่รู้ตาม เลยหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องหยิบนิสัยนี้มาเขียน // ลงทีสามเรือเลย ไม่ลงเรือป๋าเนปเหรอคะ ถถถถ
      #1616-1
  9. #1397 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 13:00
    พี่ทอมมาหาด้วยตัวเองเลยง่าาา ฮื่ออออ
    #1397
    1
    • #1397-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 37)
      20 มิถุนายน 2561 / 10:27
      พี่ทอมมีความโฉดและโหด
      #1397-1
  10. #1262 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 03:37
    งุ้ยยย พี่ทอมมาหาเองกับตัวเลย ฟินได้ไหมคะจุดนี้ 555555555
    #1262
    1
    • #1262-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 37)
      4 มิถุนายน 2561 / 16:58
      พี่ทอมมาทั้งที มาแบบโฉดๆ จะฉุดเลยทีเดียววว
      #1262-1
  11. #788 Luciano_aummy (@Luciano_aummy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 20:11
    กื้ดดด หนูลูกกกกก
    #788
    0
  12. #641 elleryup (@elleryup) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:52
    เรือชั้นมาแล้ววว// พุ่งทะยานสู่น่านน้ำฮอกวอตส์(?)
    #641
    0
  13. #620 pp-poppy (@pp-poppy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 23:27
    ทอมมี่ ~~
    #620
    0
  14. #583 Liana-milky (@Liana-milky) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 13:32
    หนูเฟหนีไป เพราะเราเชียร์ป๋าเนป อาจจะซีเรียสด้วย(อันนี้ขอคิดดูก่อน) ~w~
    #583
    0
  15. #582 mikazu (@mikazu) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 12:24
    จับหนูเฟให้ทันนะคะ! (อวยคู่นี้สุดฤทธิ์&#8203;(
    #582
    0
  16. #581 CS_Rabbit (@CS_Rabbit) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 10:08
    พี่ทอมมาแล้วววว โอ๊ย ฟินนนน ><~ ร้ากกกก หนูเฟไม่ยอมกะมาฉุดเราแทนได้ เรายอมนะพี่ทอม -..- กักขังฉันเถิดกักขังไป~~
    #581
    0
  17. #580 _WUYUQING (@nam_yanisa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 09:12
    เราก็ไม่ชอบกรีนกราสค่ะฮืออออ
    แต่เราไม่ได้ตามข่าวพี่ทอมมานานพอสมควร แต่ไรท์พิมพ์มาแบบนี้ก็พอจะเดาได้คร่าวๆ นางทิ้งพี่ทอมหรอคะ ฮืออออ
    นี่ตามไอจีพี่ทอมมาไม่นาน สงสัยอยู่ว่าทำไมไม่มีรูปผญคนนั้นเลย

    โอ้ยประทับใจคนแคระ555555 หนูเดรเด็กแก่แดด! มีการให้คนแคระมาร้องเพลงรักด้วย ว้ายๆ
    หนูแฮร์นี่ก็มัดมือชกเชียวนะหืมมม
    พี่ทอมนี่ก็โผล่มาแบบหล่อๆอีกแล้ว ได้โปรดหยุดหล่อเถอะค่ะ ก่อนที่ไรท์จะเอนเอียงและยอมให้พี่เป็นพระเอก ฮวืออออ
    ปล.เราก็ไม่ชอบจินนี่ค่ะ ไม่ชอบมาก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน มันเป็นฟีลลิ่ง555555
    #580
    0
  18. #579 ฺLinna Lily (@linnalilily) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 08:35
    โอเคกระโดดขึ้นเรื่อทอมล่ะ
    #579
    0
  19. #578 Felicia (@khim8998) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 03:42
    ขึ้นเรือพี่ทอมเรียบร้อยย ฮือ เราคงเป็นพวกชอบแบดบอยแน่เลย ชอบทั้งเดรทั้งพี่ทอม หนุ่มสลิธีรินนี่มันกร๊าวใจจริงๆค่ะ TwT
    #578
    0
  20. #577 Achyls (@mynamenane) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 02:05
    โอเค กระโดดเข้าเรือทอมทันทีเลยค่ะ 555555
    #577
    0
  21. #576 ~@Min...฿$*.* (@arisra-min) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:59
    พี่ทอมมาแล้ววววววว กรี๊ดดดดดด จะพาหนูเฟไปที่ไหน ที่แห่งรักของเรารึปละ-- แค่ก

    เกลียดการที่เดรส่งกลอนมาให้หนูเฟ โบร้านโบราณ เหม็นฟามรักชวิงๆ 5555

    ตอนหน้าป๋าต้องออกมาปลอบหนูเฟ แน่ๆ เลย หิหิ//ฟินวนไปค่ะ #เรือป๋าเดรซีเรียสเซดริกทอม 55
    #576
    0
  22. #575 หญิงปริศนา (@-rity-) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:42
    ท๊อมมมมมมม//กรีดร้องงง
    #575
    0
  23. #574 MadCat (@rambo-nat) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:03
    ทอมคะ จะมาถึงแล้วฉุดน้องเฟเลยไม่ได้นะคะ มันไม่งามๆ
    #574
    0
  24. #573 flameee (@flame_36556) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 22:56
    ใจนึงก็อยู่เรือเซด อีกใจก็ลงเรือทอม ส่วนใจที่เหลือไปกองแทบเท้าของซิเรียสแล้ว
    #573
    0
  25. #572 MissJ17H (@MissJ17H) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 22:42
    โอ้วว ไรท์เตอร์คะะ ทอมแบดมากเลยค่ะ ชอบบบบบ รู้สึกงง ทอมจะสนใจอะไรในตัวหนูเฟกัน แล้วอะไรคือถามว่า "เธอไม่รู้ตัวเลยหรอ" มันคืออารายยย ไรท์เตอร์ต้องขยายความด่วนค่ะ555555 แล้วก็นะคะคุณทอม ถ้าคุณพูดดีๆกับหนูเฟเนี่ย เธออาจจะไปกับคุณก็ได้นะ/โดนหนูเฟตบ555555 สงสารหนูเฟง่ะ ขอให้โลกแฮร์รี่มีอยู่จริงๆด้วยเถอะะะ ไม่อยากให้หนูเฟต้องรู้สึกโดดเดี่ยวอีกอ่ะะ แงงง พี่เดรคะขออนุญาตเกลียดเพลงที่ส่งให้หนูเฟของเราค่ะ แก่แดดมากกก/เอามือทาบอก คาถาสะกดนิ่งนี่มันเป็นคาถาขั้นสูงไม่ใช่หรอคะ?! เฟริน่าตกลงเธอเป็นใครกันแน่นะ/ทำหน้าครุ่นคิด ฮืออ อยากรู้จริงๆนะคะ
    ปล.1ยังคงอยู่เรือของเดรโกค่ะ(ตัวอยู่แต่ใจลอยไปกับเรือทอมแล้วค่ะ และอาจจะลอยไปเรืออื่นอีกถ้าไรท์เตอร์เอาฉากน่ารักๆมาอีก)/โดนตบเรียกสติ5555555
    ปล.2ที่ทอมส่งสมุดของตัวเองมาให้เฟริน่าเพราะอยากจะรู้จักหนูเฟของเราใช่มั้ยล้าาา
    ปล.3ทอมฉันขอล่ะห้ามทำร้ายเฟริน่านะ/พนมมือ
    ปล.4เนื้อเรื่องแบบนี้เค้าเดาไม่ถูกจริงๆค่ะไรท์เตอร์ มันซับซ้อนมากเว่ออออออออร์555555555
    ปล.5รักไรท์เตอร์ที่ซู้ดดดดดด อ่านฟิคเรื่องนี้ทำให้เค้าหายเครียดจากการอ่านหนังสือหนัก(มาก)ของเค้าด้วยย
    ปล.6รอติดตามตอนต่อไปค่าาาาา
    #572
    0