[Harry Potter and Everything has changed] OCx?

ตอนที่ 40 : PART 2 of HP --- Error

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    16 เม.ย. 61


Error



               ที่มุมหนึ่งของโพรงชื้นๆ  มีร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งนอนคุดคู้อยู่  เรือนผมสีน้ำตาลสว่างยาวลงมาปรกใบหน้า  เธอกำลังนอนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว  เปลือกตาทั้งสองข้างปิดแน่นสนิท  ในโพรงที่ดูคล้ายอุโมงค์ที่มืดสนิทนี้ไม่มีเสียงอื่นใด  นอกจากเสียงร่างหนักๆของบาซิลิสก์เลื้อยอย่างเกียจคร้านอยู่ใกล้ๆ 

                เฟริน่าแทบไม่กล้าขยับเขยื้อนตัวเลย  น้ำตาของเธอไหลเป็นสาย  เด็กหญิงพยายามกลั้นเสียงสะอึกสะอื้นไว้ด้วยกลัวว่าหากส่งเสียงอะไรออกไป  ราชาแห่งงูจะเลื้อยเข้ามาทำร้าย  แต่ถึงแม้บาซิลิกส์จะอยู่ใกล้เธอจนเสียงลมหายใจฟืดฟาดที่ฟังดูชั่วร้ายนั้นแทบจะรดต้นคอ  แต่มันกลับไม่พุ่งเข้ามาทำร้ายอย่างที่เธอคิดไว้  เฟริน่าไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้างูยักษ์ตัวนี้ถึงไม่ปลิดชีวิตเธอเสียที  มันเฝ้าแต่เลื้อยไปมาอยู่ใกล้ๆ  ราวกับทำหน้าที่กักขังและจับตามองเธออยู่ 

                เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างไม่แน่ใจว่าเธอมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร  มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก...

 


                “ฉันจะเชื่อเธอ  แต่มีอีกเรื่องที่ฉันต้องบอกให้เธอรู้ตัวไว้ก่อน”  ริดเดิ้ลพูดเสียงนุ่ม  ดวงตาสีแดงกลับคืนเป็นสีน้ำตาลเข้มตามเดิม

                “อะไร”  เธอถามพลางจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังก้มลงมาอย่างระแวดระวัง

                “ฉันต้องการค้นหาว่าเธอมีอะไรกันแน่ที่ติดตัวเธอมา  และทันทีที่แฮร์รี่  พอตเตอร์ลงมาที่นี่เพื่อให้ฉันฆ่า  เธอต้องไปกับฉัน” 

                “ไม่มีทาง!”  เฟริน่ารีบก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว  “ฉันไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น” 

                “อย่าทำให้ฉันไม่มีทางเลือก  เฟริน่า”  เด็กหนุ่มวัยสิบหกปีพูดเสียงเหี้ยม  “ฉันไม่ได้ถามว่าเธอเต็มใจไปกับฉันหรือไม่  เธอไม่มีสิทธิออกความเห็น”

                “ฉันบอกว่าไม่ยังไงล่ะ  ฉันไม่มีอะไรให้คุณค้นหาทั้งนั้น  ทั้งหมดนั่นคุณคิดไปเอง  และสิ่งที่จินนี่เขียน  สิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่เกี่ยวกับฉันสัก  --  “  จอมมารหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว  มือข้างหนึ่งที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งของเขาตรงเข้ามาคว้าไหล่เธอไว้

                “งั้นดูนี่ซะ”  เขาใช้ไม้กายสิทธิ์สีเลือดนกแตะมาที่ขมับของเธอ 

ฉับพลันภาพของห้องโถงสีเขียวสลัวๆก็หมุนติ้วและหายไป  ทุกอย่างมืดสนิทราวกับเฟริน่ากำลังดำดิ่งสู่หลุมลึก  เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกอะไรบางอย่างบีบรัดจนเธอแทบจะหายใจไม่ออกราวกับตัวเธอพุ่งผ่านท่อแคบๆที่มองไม่เห็น  แต่แล้วชั่วอึดใจต่อมาเธอก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนเนินหญ้าแห้งๆ  และที่เบื้องหน้าในความมืด  มีบ้านหลังใหญ่สองชั้นที่ก่อขึ้นด้วยไม้โทรมๆหลังหนึ่ง   หน้าต่างแต่ละบานถูกตอกกระดานไม้ปิดตายเอาไว้  เฟริน่าไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร  แต่เธอถูกบังคับให้ก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลังนี้  มีโซ่คล้องล็อกประตูไว้อย่างแน่นหนา  แต่เวลานี้โซ่ที่คล้องไว้ถูกทำลายจนเสียหาย  และที่บานประตูเก่าๆมีรอยร้าวแปลกๆราวกับถูกอะไรฟาดใส่  เฟริน่าแตะที่ลูกบิดบานประตู  แต่เมื่อเธอหมุนลูกบิดเย็นๆจนสุดพร้อมกับดึงมันเพื่อเปิดออก  ประตูกลับไม่ยอมขยับ   เด็กหญิงพยายามออกแรงดึงอีกครั้ง  แต่ทำอย่างไรประตูก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด  เฟริน่ารู้สึกหงุดหงิด  คราวนี้เธอลองอีกครั้ง  มือทั้งสองข้างกำลูกบิดไว้แน่นและออกแรงกระชาก   ในที่สุดประตูก็เปิดออกอย่างไม่เต็มใจนัก 

เด็กหญิงเดินเข้าไปในตัวบ้าน  ที่นี่ไม่มีอะไรเลย  ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์นิเจอร์  หรือแม้กระทั่งรูปภาพ  หน้าต่างด้านในถูกไม้ตอกปิดตายเอาไว้เหมือนกับข้างนอก  แต่แล้วเสียงโครมครามอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นที่ชั้นบนของบ้าน  เฟริน่าไม่รอให้ตัวเองสงสัยนาน  เธอก้าวขึ้นบันไดไม้ที่เก่าและฝุ่นหนาจับเป็นนิ้ว  และเพียงไม่กี่อึดใจ  เธอก็พบว่าตัวเองขึ้นมายืนอยู่บนทางเดินยาวๆของชั้นสอง   ทั้งชั้นนี้มีประตูอยู่แค่บานเดียวที่สุดทางเดิน  และเสียงโครมครามดังมาจากหลังประตูบานนั้น  เฟริน่าสาวเท้าเข้าไปใกล้  เธอแตะลูกบิดทองเหลืองเก่าๆ  แต่เมื่อเธอพยายามหมุนมันเพื่อเปิดออก  มันกลับถูกล็อคไว้  และวินาทีต่อมาเสียงดังนั่นก็หยุดลง  แต่แล้วอยู่ๆบานประตูก็สั่นกราวอย่างบ้าคลั่ง  เมื่อมีอะไรบางอย่างพยายามพังมันออกมา  เฟริน่ากรีดร้องตกใจ  เธอไม่รู้ว่าอะไรอยู่ที่อีกฟากของบานประตู   เธอรีบหมุนตัวกลับวิ่งหนีลงบันไดและพุ่งออกมาที่ประตูบ้าน  หัวใจเต้นแรงกระแทกซี่โครงอย่างบ้าคลั่งราวกับมันจะทะลุออกมา   และรู้ตัวอีกทีภาพบ้านหลังใหญ่บนเนินหญ้าก็หายลับไปจากสายตา  เฟริน่ารู้สึกตัวลอยจากพื้น  รอบตัวกลายเป็นสีดำมืดและเธอหายใจไม่ออกอีกครั้ง  รู้ตัวอีกที  เธอก็ทรุดอยู่บนพื้นหินเย็นๆที่มีแสงสลัวสีเขียวในห้องแห่งความลับ 

เฟริน่าหายใจหอบราวกับเธอออกวิ่งมาไกล  เหงื่อเย็นๆผุดขึ้นที่หน้าผาก  เธอรู้สึกหนาวจนตัวสั่นสะท้าน  เสียงฝีเท้าของริดเดิ้ลขยับเข้ามาใกล้  เขายืนไม่ห่างจากเธอ

“เห็นแล้วสินะ”  เขาพูด  เฟริน่าเงยหน้าขึ้นไปมองเขา 

“มันคืออะไร”  เธอถามยังคงหายใจหอบ

ริดเดิ้ลเก็บไม้กายสิทธิ์ของเธอลงใส่กระเป๋าเสื้อคลุมโดยที่ยังจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา

“ฉันไม่รู้  แต่ถ้าเธอไปกับฉัน  เราจะช่วยกันค้นหาว่ามันคืออะไร”  จอมมารหนุ่มพูดพลางยกยิ้มที่มุมปาก  “มากับฉันสิ  เธอไม่มีอะไรต้องห่วงอยู่แล้วนี่  เราต่างเป็นเด็กกำพร้าด้วยกันทั้งคู่  เธอเองก็ไม่ต่างจากฉัน  เรามีอะไรหลายอย่างที่เหมือน  --  “

“ไม่  ฉันไม่เหมือนกับคุณ”  เธอรีบพูด  แล้วสีหน้าของริดเดิ้ลก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะ 

“ทำไมจะไม่เหมือน  เธอกับฉันเราต่างก็เป็นเด็กกำพร้า  ตอนฉันอยู่ฮอกวอตส์  ฉันก็ใช้เงินจากกองทุนไม่ต่างจากเธอ  แล้วอย่างนี้จะเรียกว่าเราไม่เหมือนกันได้ยังไง” 

คำพูดของเขาราวกับย้ำเตือนเฟริน่าในสิ่งที่เธอไม่อยากจดจำ  เธอลุกขึ้นยืนประสานสายตากับเขาด้วยแววตาแข็งกระด้าง

“ฉันไม่มีวันเหมือนคุณ  ถึงฉันจะเป็นแบบที่คุณพูดมา  ถึงฉันจะโตมาจากโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าของมักเกิ้ล  แต่ฉันมั่นใจว่าเราสองคนไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยสักนิด  แค่วิธีการที่คุณพยายามจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง  ถ้าเป็นฉัน  ฉันยอมตายเสียดีกว่าที่จะแย่งพลังชีวิตจากใครคนอื่น  ดังนั้น  อย่ามาพูดว่าฉันเหมือนกับคุณ” 

น่าแปลกที่สีหน้าของจอมมารหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นประกายหิวกระหายอย่างไม่คิดที่จะปิดบัง  ริมฝีปากแย้มยิ้มกว้างราวกับเจอของที่ถูกใจ

“เธอโตมาจากโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าของมักเกิ้ลเหมือนฉัน”  เขากระซิบด้วยเสียงต่ำที่ฟังดูน่าขนลุก  “แล้วอย่างนี้เธอยังจะบอกอีกหรือว่าตัวเธอไม่เหมือนกับฉัน”

เฟริน่าอ้าปากค้าง  เธอเผลอหลุดปากพูดเรื่องของตัวเองออกไป  เรื่องนี้ไม่เคยมีใครรู้นอกจากดัมเบิลดอร์และเซเวอร์รัส  เด็กหญิงเริ่มคิดว่าการที่เธอยิ่งพูดกับริดเดิ้ลมากเท่าไหร่  เธออาจเผลอพูดอะไรที่ไม่สมควรพูดมากขึ้นเท่านั้น  เฟริน่าตัดสินใจได้ว่าเธอควรยุติเรื่องนี้สักที 

“ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร  แต่ฉันไม่มีวันยอมที่จะไปกับคุณแน่”  เธอวกกลับเข้าเรื่องเดิมในตอนแรก  แต่รอยยิ้มกวนๆของริดเดิ้ลกลับยิ่งกว้างขึ้นไปอีก

“เอาล่ะ  ฉันไม่อยากจะพูดกับเธอด้วยเรื่องนี้อีกแล้ว  ฉันคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องฟังเธออีกต่อไป”  เขาหมุนตัวหันกลับไปเผชิญหน้ากับรูปสลักของสลิธีริน  เฟริน่ารู้ว่าสิ่งที่เธอทำนั้นบ้าบิ่นมาก  แต่ชั่วขณะที่เขาหันหลังให้เธอ  เด็กหญิงก็ไม่คิดว่าเธอจะมีโอกาสอีก  เฟริน่าพุ่งตัวเข้าไปหาเขา  เธอล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุมของจอมมารหนุ่มเพื่อแย่งไม้กายสิทธิ์คืนมา  ร่างของริดเดิ้ลเซถลา  แต่เขาก็รีบหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว  มือแข็งแรงคว้าข้อมือเธอเอาไว้  ดวงตาสีแดงวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด 

จอมมารหนุ่มบีบข้อมือเธออย่างแรงจนเด็กหญิงต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ   แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากไม้กายสิทธิ์  เฟริน่ารู้ว่าริดเดิ้ลยังไม่แข็งแรงสมบูรณ์พร้อม  และเธอยังสามารถต่อกรกับเขาได้  แต่แล้วเธอก็คิดผิด  เมื่อสีหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธของเขาเปลี่ยนไปเป็นแสยะยิ้ม

“ฉันจะให้เธอได้ลิ้มรสชาติบทเรียนที่บังอาจเล่นงานคนอย่างฉันจากด้านหลัง”  เขาพูดเสียงเยาะหยันและบีบข้อมือเธอแรงมากขึ้นไปอีกจนเธอคิดว่ากระดูกจะหัก  ไม้กายสิทธิ์สีเลือดร่วงหลุดจากมือกระทบพื้น

เสียงขู่ฟู่ต่ำๆแบบงูถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากได้รูป  ฉับพลันทันใดเฟริน่าก็รีบยืนหลับตาแน่น  เมื่อรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น  ริดเดิ้ลกำลังเรียกบาซิลิสก์ออกมา  และเธอเชื่อว่าตอนนี้รูปสลักของสลิธีรินคงจะกำลังอ้าปากกว้างขึ้นพร้อมๆกับที่เจ้าสัตว์ร้ายเลื้อยออกมา  ชั่วอึดใจต่อมาราวกับมีร่างมหึมาหนาหนักตกกระทบกับพื้นหิน  เฟริน่ารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน  มีเสียงขู่ที่ฟังดูชั่วร้ายมาจากพญางูใหญ่ 

                เธอไม่ต้องคิดแล้ว  ริดเดิ้ลกำลังจะฆ่าเธอ  เฟริน่าผลักจอมมารหนุ่มออก   เธอรีบหมุนตัวและวิ่งอย่างเร็วข้ามห้องโถงไปอย่างสะเปะสะปะ   มือคลำไปด้านหน้า 

                “อย่าคิดหนี  ไม่มีประโยชน์”  เสียงของริดเดิ้ลแว่วมา   แล้วเธอก็ได้ยินเสียงเขาขู่ฟ่อสั่งงูยักษ์

เฟริน่าไม่สนใจฟัง  เธอยังคงวิ่งต่อไปโดยที่มีเสียงร่างหนักๆของบาซิลิสก์เลื้อยตามไล่หลังมา   เด็กหญิงรู้ว่าเธอไม่มีทางหนีรอดราชาอสรพิษทัน  เธอยังวิ่งต่อไปด้วยความคิดที่ว่าแฮร์รี่จะมาถึงในไม่ช้านี้  แต่แล้วความเฉอะแฉะบนพื้นหินก็ทำให้เธอลื่นหกล้ม  เฟริน่าพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง  เธอรู้สึกเจ็บที่หัวเข่าข้างหนึ่ง  แต่ก็ยังออกวิ่งต่อไป  มีเสียงขู่ฟ่อดังขึ้นอีกครั้งอย่างดุร้าย  พร้อมกับเสียงเลื้อยไล่ตามหลังมาใกล้เธอเรื่อยๆ  รู้ตัวอีกทีคอเสื้อคลุมของเธอก็ถูกรั้งขึ้นไปจนเท้าของเธอต้องลอยเหนือพื้นห้อง  เฟริน่าพยายามดิ้นรน  แต่เมื่อได้ยินเสียงฟืดฟาดดังขึ้นใกล้ๆทั้งลมหายใจร้อนระอุรดอยู่บนหัว   และการเคลื่อนไหวหนักๆที่มาพร้อมกับกลิ่นเหม็นประหลาดก็ทำให้เธอต้องหยุดขยับเขยื้อน  เวลานี้เธอแน่ใจแล้วว่าอะไรที่กำลังรั้งคอเสื้อคลุมของเธอและยกจนเธอตัวลอย     

ร่างของเด็กหญิงลอยสูงขึ้นจากพื้นห้อง  เธอไม่รู้ว่างูยักษ์กำลังจะทำอะไร  มันเลื้อยพาร่างกายที่หนาหนักของมันไปทั่วห้องโถง  มีเสียงขู่ฟู่ๆมาจากจอมมารหนุ่มอีกครั้ง  เฟริน่ายังคงหลับตาแน่น  เธอแทบไร้ทางสู้เมื่อไม่มีไม้กายสิทธิ์  และนาทีต่อมา  เธอก็ร่วงลงสู่พื้นหินตะปุ่มตะป่ำเย็นๆ  เด็กหญิงไม่แน่ใจว่าตัวเองอยู่ที่ไหน  เพราะเธอไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมา  เสียงเลื้อยของราชางูอยู่ใกล้เธอมาก    และในขณะนั้นเอง  เสียงอะไรบางอย่างระเบิดราวกับฟ้าร้องก็ดังขึ้นพร้อมกับแรงสั่นสะเทือน  เฟริน่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  แต่เสียงนั้นดูไกลออกไป  แล้วทุกอย่างก็เงียบสงัดลงอีกครั้ง  เธอได้แต่นอนคุดคู้ด้วยความหวาดกลัวอยู่ในที่ชื้นๆมุมหนึ่งโดยที่เธอไม่รู้เลยว่าคือที่ไหน... 




 

“คุณหมายความว่ายังไง  --  ”  แฮร์รี่รู้สึกว่าทุกอย่างกำลังไม่ชอบมาพากลขึ้นเรื่อยๆ  “  --  ที่ว่าเธอเป็นของคุณ”

                ริดเดิ้ลไม่ตอบ  แฮร์รี่เห็นเด็กหนุ่มที่เป็นนักเรียนที่ฮอกวอตส์เมื่อห้าสิบปีก่อน  แต่เขากลับดูอายุไม่เกินสิบหกปีเลยแม้แต่วันเดียว

                “คุณเป็นผีหรือฮะ”  แฮร์รี่รู้ว่าคำถามนี้แปลกมากในเมื่อ  ทอม  ริดเดิ้ลตรงหน้าแทบจะเรียกได้ว่ามีเนื้อหนังเหมือนมนุษย์ที่จับต้องได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยนเลย 

                “นายเป็นใครกันแน่  ตกลงนายเป็นทายาทสลิธีรินใช่มั้ย”  เด็กชายมัลฟอยถามพลางจ้องมองเด็กหนุ่มเขม็ง  “นายเอาเธอไปซ่อนไว้ที่ไหน”

                “ฉันเป็นความทรงจำ”  เขาตอบเบาๆอย่างไม่ใส่ใจ  “ความทรงจำที่เก็บรักษาไว้ในสมุดบันทึกมาห้าสิบปีแล้ว”   ริดเดิ้ลล้วงเอาสมุดบันทึกออกมา  เขาโยนมันลงบนพื้นใกล้ๆกับที่จินนี่นอนอยู่  สมุดบันทึกกระเด็นและกางเปิดออก  แฮร์รี่และเดรโกมองตาม  เด็กชายหัวแผลเป็นกำลังสงสัยว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร   แต่เขามีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่า

                “ทอมฮะ  คุณต้องช่วยพวกเราฮะ  ถ้าคุณรู้ว่าเฟริน่าอยู่ที่ไหน  --  เราต้องรีบพาพวกเธอออกไปจากที่นี่  ในนี้มีบาซิลิสก์...”  แฮร์รี่พูด  “ผมไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนในห้องนี้  แต่มันอาจโผล่ขึ้นมาตอนไหนก็ได้ฮะ  ช่วยพวกเราหน่อยนะฮะ”

                แต่ริดเดิ้ลไม่ขยับเขยื้อน  เด็กชายทั้งสองเห็นเขาควงไม้กายสิทธิ์สีเลือดนกด้วยนิ้วเรียวยาว  และขณะนั้นเอง  เดรโกก็หันมาสบตากับแฮร์รี่ราวกับรู้ว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น  เด็กชายผมยุ่งหันไปจับตามองยังใบหน้าของเด็กหนุ่ม   พลางมือเลื่อนไปที่ไม้กายสิทธิ์บนพื้น  แต่แล้ว  ไม้กายสิทธิ์ของเด็กชายทั้งสองก็พุ่งขึ้นไปในอากาศ  มันลอยตรงไปสู่มือของริดเดิ้ล  เด็กหนุ่มรับมันไว้และยัดใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม  เขายิ้มอย่างสบายอารมณ์และควงไม้กายสิทธิ์สีเลือดต่อไป

                “ขอไม้กายสิทธิ์ฉันคืนด้วย”  เด็กชายผมบลอนด์พูดห้วนๆ

                “พวกเธอไม่จำเป็นต้องใช้มันหรอก”  ริดเดิ้ลตอบ

                แฮร์รี่กลืนน้ำลายและเอ่ยขึ้นมาว่า  “เราต้องไปเดี๋ยวนี้  ถ้าบาซิลิสก์...” 

                “มันไม่มาหรอกจนกว่าจะถูกเรียก”  เด็กหนุ่มบอกเรียบๆ

                “นายพูดอย่างนี้หมายความว่านายเป็นทายาทสลิธีรินใช่มั้ย”  คราวนี้เดรโกเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น 

                ริดเดิ้ลไม่ตอบเด็กชายผมบลอนด์  แต่หมุนไม้กายสิทธิ์ในมือไปมาและเอ่ยขึ้นว่า  “ฉันรอคอยเวลานี้มานาน  ฉันอยากจะคุยกับเธอ  แฮร์รี่”

                “ฟังนะฮะ”  แฮร์รี่เริ่มหมดความอดทน  “ถ้าคุณมีอะไรจะคุยกับผม  เราค่อยคุยกันทีหลังดีกว่า  ตอนนี้เราต้องรีบไปกันก่อน”

                “เราจะคุยกันเดี๋ยวนี้”  ริดเดิ้ลตอบ  เขายังคงยิ้มกว้างและเก็บไม้กายสิทธิ์สีเลือดลงในกระเป๋าเสื้อคลุม

                “คุณต้องการอะไรกันแน่  ผมคิดว่าถ้าคุณรู้ว่าเฟริน่าหายไปไหน  และทำไมจินนี่ถึงเป็นแบบนี้  คุณก็รีบพูดมาเถอะฮะ”   แฮร์รี่พูด

                “เออ  ถ้าเรื่องคำถามจินนี่ล่ะค่อยเข้าท่าหน่อย”  ริดเดิ้ลตอบอย่างพอใจ  แต่ถึงอย่างนั้นเด็กชายทั้งสองก็ยังเห็นว่าเขาจงใจเลี่ยงที่จะพูดถึงเฟริน่า  “เรื่องมันยาวทีเดียว  แต่ฉันว่าเหตุผลที่แท้จริงที่จินนี่  วีสลีย์เป็นอย่างนี้ก็เพราะเธอเปิดหัวใจเล่าความลับทุกอย่างของเธอให้คนแปลกหน้าที่มองไม่เห็นฟัง”

                “นายพูดเรื่องอะไร  ตอนนี้ฉันอยากให้นายตอบคำถามออกมามากกว่าว่าเฟริน่าอยู่ที่ไหน”  เดรโกถามเสียงห้วนๆ  ดวงตาสีซีดจ้องเขม็งที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มไม่วางตา

                “เอาล่ะ  ถ้าเธอจะรู้ให้ได้นะว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นหายไปไหน  ฉันรับรองได้ว่าเธอปลอดภัยอยู่ที่ไหนสักแห่งในห้องนี้นั่นแหละ”  ริดเดิ้ลตอบอย่างรำคาญ

                “แล้วที่คุณบอกว่าเธอเป็นของคุณ  มันหมายความว่ายังไงฮะ”  แฮร์รี่ถามถึงสิ่งที่คับข้องใจมานาน

                ริดเดิ้ลหัวเราะเสียงแหลมสูงที่ไม่เข้ากับหน้าตาของเขาเลย  “ก็หมายความอย่างที่พูดนั่นแหละ  แต่ถ้าพวกเธอยังขืนซักไซ้ให้มากความ  ฉันอาจเปลี่ยนใจฆ่ายัยเด็กนั่นทิ้งเลยก็ได้”

                “สรุปนายเป็นทายาทสลิธีรินจริงๆด้วยสินะ!”  เดรโกร้องด้วยใบหน้าตื่นตระหนก  เด็กชายมัลฟอยเผลอก้าวถอยหลังอย่างหวาดกลัว  “รู้มั้ย  ฉันก็เป็นเด็กบ้านสลิธีรินเหมือนกับนายนั่นแหละ  และฉันขอบอกเลยว่านี่ไม่ใช่ความคิดที่ดี  ทางที่ดีถ้านายไม่อยากเดือดร้อนก็รีบๆปล่อยเธอมาซะ  ฉันอาจจะช่วยพูดกับพ่อเรื่องไม่ให้นายโดนลงโทษก็ได้  พ่อฉันน่ะเป็นคณะกรรม  --  “

                ริดเดิ้ลปรายตามองเด็กชายผมบลอนด์อย่างเยาะหยัน

                “ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากพ่อเธอหรอกนะ  ฉันไม่จำเป็นต้องกลัวเรื่องลงโทษไร้สาระด้วย  อีกอย่าง...”  ใบหน้าของเด็กหนุ่มดูน่ากลัวขึ้น  “วันนี้จะไม่มีใครรอดออกไปจากที่นี่”

                “มะ  --  หมายความว่ายังไง”  เด็กชายมัลฟอยถามตะกุกตะกัก

                “รู้มั้ย  ถ้าพวกเธออยากจะยืดเวลาตายออกไปน่ะ  ฉันก็พอจะช่วยได้นะ”  ริดเดิ้ลแสยะยิ้ม  “คนที่เปิดห้องแห่งความลับน่ะคือจินนี่  ถ้าจะโทษที่พวกนายหลงเดินมาตายที่นี่เองก็คงต้องโทษแม่หนูน้อยคนนั้นล่ะ”

                เดรโกอ้าปากค้างและรีบหันไปมองร่างของเด็กหญิงผมแดงที่นอนอยู่บนพื้นห้องก่อนจะหันมาจ้องหน้าเด็กหนุ่มอีกครั้งอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

                “ไม่จริง”  แฮร์รี่กระซิบ

                “โอ้  มันเรื่องจริงเลยทีเดียวล่ะ  สมุดบันทึกนั่น  ยัยจินนี่เฝ้าเขียนบอกเล่าเรื่องราวหดหู่ของครอบครัวบ้างล่ะ  เรื่องเสื้อคลุมใช้แล้วบ้างล่ะ  รวมทั้งเรื่องที่เธอไม่คิดว่าแฮร์รี่  พอตเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่  แสนดี  และมีชื่อเสียงจะชอบเธอ...   เพราะเขามีเพื่อนสนิทที่เป็นเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่ง...  พวกเขาสนิทกันมากอย่างที่จินนี่ไม่มีวันทำได้   มันน่าเบื่อจะตายที่ต้องฟังปัญหาเหลวไหลของเด็กผู้หญิงอายุสิบเอ็ดขวบ  แต่ฉันก็อดทนฟัง  ฉันเขียนตอบไปว่าฉันเข้าใจดี  ฉันใจดีมาก  และฉันไม่อยากจะชมตัวเองหรอกนะ  ฉันน่ะสามารถทำให้ใครต่อใครก็ตามติดอกติดใจฉันได้เสมอล่ะ  ถ้าฉันต้องการนะ  และจินนี่ก็รักฉันมาก  ไม่มีใครเข้าใจหนูเหมือนคุณเลยค่ะ  ทอม...  หนูดีใจที่มีสมุดบันทึกไว้บอกความในใจ...  เหมือนมีเพื่อนที่หนูเอาใส่กระเป๋าไปไหนๆได้...” 

                เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงแหลมสูงชวนขนลุกอีกครั้ง

                “แม่หนูจินนี่ได้ถ่ายทอดจิตวิญญาณของเธอให้กับฉัน  และบังเอิญว่าฉันก็กำลังต้องการจิตวิญญาณพอดิบพอดีเสียด้วยสิ  ฉันเริ่มแข็งแรงขึ้น  แข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ  ได้ดื่มกินอาหาร  ซึ่งก็คือความกลัวและความลับสุดยอดของจินนี่  ฉันทำตัวดีมากเลยล่ะ  แล้วฉันก็เริ่มมีพลังอำนาจมากขึ้น  อาจจะมากกว่ายัยวีสลีย์ตัวกระจิ๋วซะอีก  ใช่  มีมากพอจนเริ่มใส่ความลับเล็กๆน้อยๆของฉันกลับไปให้ยัยวีสลีย์บ้างแล้ว  เริ่มต้นถ่ายทอดจิตวิญญาณส่วนน้อยนิดของฉันให้แม่หนู่น้อยนั่นบ้าง..”

                “คุณทำแบบนั้นได้ยังไง”  แฮร์รี่รู้สึกริมฝีปากแห้งผากเมื่อได้ฟังความจริงที่น่ากลัว  เดรโกเองก็ยืนตัวสั่นด้วยใบหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินเรื่องการการดื่มกินจิตวิญญาณของริดเดิ้ล

                “ไม่ยากสักนิด  แค่จินนี่ไว้ใจฉันมากเกินไป  แรกๆยัยหนูนี่ก็ไม่รู้ตัวหรอก  ว่าตัวเธอเองเป็นคนเปิดห้องแห่งความลับ  หักคอไก่โต้งของโรงเรียนและเป็นคนเขียนตัวหนังสือบนกำแพง  แถมยังปล่อยงูของสลิธีรินออกมาจัดการพวกเลือดสีโคลนทั้งสี่คน  รวมทั้งแมวของเจ้า  สควิป  อาร์กัส  ฟิลช์ด้วย  มันน่าขันน่าดู  ฉันอยากให้เธอได้เห็นสิ่งที่ยัยจินนี่เขียนในสมุดบันทึก...  น่าสนใจกว่าเรื่องครอบครัวหรือเรื่องพี่ชายของเธอเสียอีก  ทอมที่รัก”  เขาท่องจากความจำสายตาจับจ้องอยู่ที่สีหน้าตกใจของเด็กชายทั้งสอง  “หนูคิดว่าหนูกำลังเป็นโรคความจำเสื่อม  มีขนไก่ติดตามเสื้อคลุมของหนูเต็มไปหมด  แต่หนูไม่รู้ว่ามันมาอยู่ได้ยังไงกัน  ทอมที่รัก  หนูจำไม่ได้เลยว่าหนูทำอะไรเมื่อคืนวันฮัลโลวีน  แต่มีแมวตัวหนึ่งถูกทำร้าย  และหนูมีสีเปื้อนที่ตรงเสื้อด้านหน้าเต็มไปหมดเลย  ทอมที่รัก  เพอร์ซี่พูดซ้ำๆอยู่นั่นว่าหนูดูซีดเซียวและไม่เป็นตัวของตัวเอง  หนูคิดว่าเขาสงสัยหนูแล้วล่ะ...  มีการทำร้ายขึ้นอีกวันนี้ค่ะ  และหนูไม่รู้เลยว่าหนูอยู่ที่ไหน  ทอม  หนูควรทำยังไงดี  หนูคิดว่าหนูกำลังจะเป็นบ้า...  หนูคิดว่าหนูเองคือคนที่ทำร้ายทุกๆคนค่ะ  ทอม!

                ริดเดิ้ลเลื่อนสายตามาจ้องหน้าของแฮร์รี่อย่างพินิจพิจารณาและเอ่ยต่อไปว่า

                “ตั้งนานกว่ายัยโง่จินนี่ตัวกะเปี๊ยกจะเลิกไว้ใจสมุดบันทึก  แต่ถึงเวลานั้นฉันก็ดื่มกินจิตวิญญาณไปมากพอที่ฉันจะครอบงำและควบคุมร่างจินนี่   รวมทั้งฉันสามารถทำอะไรก็ได้โดยที่ไม่ต้องพึ่งพาจินนี่อีกต่อไป  ฉันจัดการส่งสมุดบันทึกไปทางนกฮูกไปหาเด็กผู้หญิงอีกคน”  ริดเดิ้ลบอก  “อยากเดาไหมล่ะว่าใคร”

                แฮร์รี่กำหมัดแน่น  เล็บจิกลงไปในอุ้งมือ  เด็กชายผมยุ่งรู้สึกโกรธจนตัวสั่น  เดรโกเองก็เริ่มสังเกตเห็นได้ว่าแฮร์รี่กำลังโกรธจัด

                “อย่าบอกนะว่านายส่งมันไปให้เฟริน่าน่ะ!”  เด็กชายผมบลอนด์โพล่งถามออกไปอย่างมีโทสะ  เดรโกพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้เสียงสั่น  เขาขบฟันแน่นพลางจ้องหน้าเด็กหนุ่มตรงหน้า

                ริดเดิ้ลฉีกยิ้มกวนๆ  “ใช่  ใช่”  เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก  “แต่แล้วอยู่ๆสมุดบันทึกมันก็มาตกอยู่ในมือแฮร์รี่  ฉันต้องขอบอกตามตรงนะว่าตอนแรกฉันค่อนข้างผิดหวังที่เธอเป็นคนเปิดสมุดบันทึกนั่นแทนเฟริน่า  แต่ตอนหลังฉันก็เริ่มคิดว่าฉันเองก็อยากรู้เรื่องของเธอมากกว่านี้  เพราะเรื่องพิศวงที่จินนี่เล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังทั้งหมด”  ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเลื่อนมาจับที่แผลเป็นรูปสายฟ้าบนหน้าผากของแฮร์รี่  และสีหน้าของเขาก็ยิ่งดูหิวกระหายมากขึ้น  “ทำอย่างไรเด็กที่ไม่มีอำนาจเวทมนต์เป็นพิเศษถึงเอาชนะพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคได้  ทำอย่างไรเธอถึงรอดมาได้โดยไม่มีบาดแผลฉกรรจ์นอกจากรอยแผลเป็นนิดเดียว  ในขณะที่อำนาจของลอร์ดโวลเดอมอร์ถูกทำลายจนหมดสิ้น  นี่เองที่เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันเริ่มสนใจเธอขึ้นมาบ้าง  จึงได้ตัดสินใจทำให้เธอได้เห็นการจับกุมที่มีชื่อเสียงของฉัน  ที่ฉันจับเจ้าโง่แฮกริด  เพื่อให้เธอไว้ใจฉัน”

            “แฮกริดเป็นเพื่อนผม”  แฮร์รี่พูดเสียงสั่นเครือ  “คุณใส่ความเขาใช่ไหม  ตอนแรกผมคิดว่าคุณเข้าใจผิด  แต่  --  “

                “อาจารย์ใหญ่อย่างตาเฒ่าอาร์มันโด  ดิพพิดจะเชื่อใครล่ะ  ระหว่างทอม  ริดเดิ้ล  ยากจนแต่ฉลาดเป็นเยี่ยม  กำพร้าแต่ว่าก็กล้าหาญ  เป็นถึงพรีเฟ็ค  นักเรียนตัวอย่าง  ส่วนแฮกริดตัวใหญ่ซุ่มซ่าม  ทำเรื่องยุ่งตลอดเวลา  พยายามเอาลูกมนุษย์หมาป่ามาเลี้ยงไว้ใต้เตียง   ย่องเข้าไปในป่าต้องห้ามไปปล้ำกับโทรลล์  ไม่มีใครสังเกตเลยว่าอย่างแฮกริดน่ะหรือจะเป็นถึงทายาทสลิธีรินทั้งๆที่ฉันเองต้องใช้เวลาถึงห้าปีกว่าจะค้นพบห้องแห่งความลับ  แต่มีเพียงดัมเบิลดอร์  อาจารย์สอนวิชาแปลงร่างคนเดียวเท่านั้นที่ดูเหมือนจะคิดต่างออกไป  เขาเกลี้ยกล่อมดิพพิดให้แฮกริดอยู่ที่โรงเรียนและฝึกหัดให้เป็นคนดูแลสัตว์   ดัมเบิลดอร์ไม่เคยชอบฉันมากอย่างอาจารย์คนอื่นๆ...”

                “นั่นก็เพราะเขาคงมองเห็นนิสัยที่แท้จริงของคุณออกมาตลอดแน่ๆ”  แฮร์รี่ตอบกัดฟันแน่น  และในตอนนั้นเองเดรโกก็หันมาจ้องหน้าแฮร์รี่ด้วยสีหน้าแปลกๆราวกับเด็กชายต่างบ้านกำลังกลัวความผิดอะไรบางอย่าง

                “ฉันคิดว่านายพูดมามากพอแล้วนะ”  เดรโกพูดอย่างหวาดหวั่น  “ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายทำแบบนี้เพราะใครสั่งนายหรือเปล่า  แต่ถ้านายไม่อยากกลับเข้าไปในหนังสืออีกครั้ง  ฉันว่านายควรหยุดซะ” 

                ริดเดิ้ลปรายตามาที่เด็กชายผมบลอนด์อย่างหยันๆ 

                “ไม่มีใครสั่งฉันได้หรอกนะ  ฉันทำทุกอย่างด้วยตัวของฉันเอง  และตอนนี้ฉันก็มีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่  นอกจากกวาดล้างพวกเลือดสีโคลนด้วย  รู้เอาไว้ซะ”  

                แฮร์รี่จ้องมองเสี้ยวหน้าที่ดูซีดเผือดลงไปอีกของศัตรูต่างบ้าน  เดรโกกลืนน้ำลายพลางจ้องมองริดเดิ้ลด้วยความตื่นกลัว

                “หมายความว่ายังไง”  แฮร์รี่ถาม

                ริดเดิ้ลหันมายิ้มมุปาก

                “ก็หมายถึงว่า  การเปิดห้องแห่งความลับก็เป็นเป้าหมายหนึ่ง  แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว  เพราะฉันมีเป้าหมายใหม่คือเธอกับเด็กผู้หญิงที่ชื่อเฟริน่า”

                แฮร์รี่กับเดรโกดูตกตะลึง

“รู้มั้ยว่าฉันโมโหมากสักแค่ไหนที่ต่อมาในท้ายที่สุดยัยจินนี่เป็นคนเปิดสมุดบันทึกอีกครั้งไม่ใช่เธอหรือเฟริน่า”

“นายต้องการอะไรจากเฟริน่ากันแน่”  เดรโกถามเสียงสั่น  เด็กชายมัลฟอยกำมือแน่น

“ฉันไม่จำเป็นต้องตอบหรอกว่าฉันต้องการอะไร  แต่แค่ตอนนี้เด็กผู้หญิงคนนั้นได้กลายเป็นของสะสมชิ้นหนึ่งของฉันไปแล้วล่ะ”    ริดเดิ้ลตอบด้วยท่าทางพออกพอใจ

“นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ  เธอไม่ใช่สิ่งของ!”  เดรโกร้องอย่างโกรธจัด  ใบหน้าสีแดงก่ำด้วยโทสะ

“คุณเป็นใครกันแน่  และเฟริน่าเกี่ยวอะไรด้วย  ผมไม่ยอมให้คุณเอาตัวเธอไปหรอก!”  แฮร์รี่กระชากเสียง

                 ริดเดิ้ลล้วงเอาไม้กายสิทธิ์สีเลือดออกมา 

                “ฉันเองก็ไม่คิดที่จะปิดบังว่าฉันเป็นใครอยู่แล้ว”  เด็กหนุ่มใช้ไม้กายสิทธิ์วาดในอากาศเขียนเป็นตัวหนังสือที่ทอแสงเป็นประกายว่า

 

ทอม  มาร์โวโล่  ริดเดิ้ล

TOM  MARVOLO  RIDDLE

 

               

เขาโบกไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง  ตัวหนังสือที่ประกอบกันเป็นชื่อของเขาสลับจัดเรียงกันใหม่  อ่านได้ใจความว่า

 

ฉันคือลอร์ด  โวดเดอมอร์

I  AM  LORD  VOLDERMORT

 

            “เห็นไหม”  เขากระซิบ  “เป็นชื่อที่ฉันใช้ตั้งแต่อยู่ที่ฮอกวอตส์  เฉพาะในกลุ่มเพื่อนสนิทที่สุด  เธอคิดหรือว่าฉันจะใช้ชื่อพ่อมักเกิ้ลสกปรกๆไปตลอด  ฉันมีสายเลือดสลิธีรินผ่านมาจากครอบครัวแม่ของฉัน  ฉันน่ะหรือจะใช้ชื่อของเจ้ามักเกิ้ลเลวๆ  คนนั้นที่ทิ้งฉันไปก่อนฉันจะเกิดมาเสียอีก  เพียงเพราะเขาพบว่าเมียของเขา  เป็นแม่มด  ไม่มีวันหรอก  ฉันคิดชื่อใหม่ของฉันขึ้นมาเอง  ชื่อที่ฉันรู้ว่าพ่อมดแม่มดทุกหนทุกแห่งจะต้องกลัวที่จะพูดออกมาเมื่อวันที่ฉันกลายเป็นผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก!




 

                เดรโกไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะหาเรื่องใส่ตัวเองเข้าจนได้  ดวงตาสีซีดจับจ้องมองเด็กหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นอดีตของเจ้าแห่งศาสตร์มืด  เขาไม่เคยสงสัยมาก่อนว่าสมุดบันทึกเล่มนั้นที่เป็นหนึ่งในสมบัติที่พ่อของเขาเก็บไว้  ภายในจะซุกซ่อนความทรงจำของจอมมาร  และตอนนี้ความทรงจำนั้นกำลังจะกลับมามีชีวิต  เด็กชายบ้านสลิธีรินคิดมาตลอดว่าสมุดบางๆเล่มนั้นคงเป็นแค่ของศาสตร์มืดจากตรอกน็อเทิร์นที่พ่อเขาหามาสะสม  แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไป  เมื่อแท้จริงแล้วมันเคยเป็นสมบัติของจอมมารมาก่อน  เขารู้สึกตัวชา  นี่เขากำลังจะถูกฆ่าตายแล้วจริงๆใช่มั้ย  แล้วเฟริน่าล่ะ...  ตอนนี้เธอกลายเป็นหนึ่งในของสะสมของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าเป็นอดีตของจอมมารไปแล้ว  แต่เป็นแบบไหนล่ะ  แบบมีชีวิตหรือเปล่า...  เด็กชายมัลฟอยคิดอย่างเจ็บแค้นและเสียใจ  เขามาสายเกินไปที่จะช่วยเธอ 

                “คุณไม่ได้เป็นหรอก”  เดรโกได้ยินเสียงแผ่วเบาของเด็กชายบ้านกริฟฟินดอร์ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

                “ไม่เป็นอะไรรึ”  จอมมารหนุ่มตะคอกถาม

                แล้วเด็กชายมัลฟอยก็นึกไม่ถึงว่าพอตเตอร์ศัตรูของเขาจะกล้าตอบแบบนี้ 

“ไม่เป็นผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก”  เด็กชายแว่นกลมหายใจถี่เร็ว  “เสียใจที่ต้องทำให้คุณผิดหวัง  แต่พ่อมดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกคือ  อัสบัส  ดัมเบิลดอร์  ทุกคนพูดเช่นนี้  แม้แต่ตอนที่คุณมีอำนาจ  คุณยังไม่กล้าเข้ามายึดโรงเรียนฮอกวอตส์เลย  ดัมเบิลดอร์มองเห็นตัวจริงของคุณทะลุปรุโปร่งเมื่อคุณอยู่ที่โรงเรียนนี้  และเขาก็ยังทำให้คุณกลัวจนถึงเดี๋ยวนี้  ไม่ว่าคุณกำลังหลบซ่อนอยู่ที่ไหนก็ตาม”

เดรโกไม่เคยเห็นด้วยกับสิ่งที่แฮร์รี่  พอตเตอร์พูดมาก่อน  พ่อของเขามักพูดกรอกหูเขาประจำว่าดัมเบิลดอร์คือสิ่งที่ห่วยและเลวร้ายที่สุด  แต่มันไม่ใช่เลยสักนิดเดียว   ใครๆต่างก็รู้ว่าพ่อมดชราคนนั้นเป็นที่หวาดกลัวของเจ้าแห่งศาสตร์มืด  แล้วรอยยิ้มของจอมมารวัยหนุ่มก็เลือนหายไปจากใบหน้า  สีหน้าน่าเกลียดที่สุดเข้าแทนที่

“แต่ความทรงจำของฉันก็ทำให้ดัมเบิลดอร์ถูกไล่ออกไปจากปราสาทแล้วนะ!”  จอมมารหนุ่มทำเสียงขู่ด้วยความโกรธ

เด็กชายมัลฟอยเริ่มตระหนักได้แล้วว่า  พ่อของเขาทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ข่มขู่ให้คณะกรรการทั้งหมดเซ็นชื่อเพื่อสั่งพักงานดัมเบิลดอร์  ถ้าเพียงแต่...  ถ้าเพียงแต่ดัมเบิลดอร์ยังอยู่ที่นี่  บางทีเฟริน่าอาจจะไม่กลายเป็นหนึ่งในของสะสมของเจ้าแห่งศาสตร์มืด  ยิ่งคิดเดรโกก็ยิ่งเสียใจ  เขาน่าจะห้ามพ่อตัวเอง  แต่เปล่าเลย  ทุกครั้งที่ลูเซียส  มัลฟอยพูดอะไร  เขาเชื่อฟังคำสั่งพ่อเสมอไม่เคยบกพร่อง  เขาปิดหูปิดตาตัวเองและทำทุกอย่างที่พ่อของเขาสั่ง  เด็กชายบ้านสลิธีรินต้องยอมรับว่าที่ผ่านมา  เขากลัวพ่อตัวเอง  ขนาดนาซิสซ่า...  แม่ของเขาก็ยังกลัวพ่อเลย  และเวลานี้สิ่งที่พ่อของเขาทำลงไปโดยการเที่ยวแจกของที่เคยเป็นสมบัติเจ้าแห่งศาสตร์มืด  มันทำให้เกิดเรื่องร้ายๆ  เขาไม่เคยรู้เลยว่าสมุดเล่มนั้นคือต้นเหตุของการกวาดล้างเลือดสีโคลน  ถ้าเขารู้...  แล้วความคิดที่จะต่อต้านพ่อตัวเองก็ทำให้เดรโกต้องตัวสั่น  พ่อของเขาต้องไม่ชอบใจแน่ๆถ้าเขาขัดขวางแผนการนี้  แต่ตอนนี้ความคิดที่จะต่อต้านไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว  ในเมื่อเขาต้องตาย  และเขามาสายเกินไปที่จะช่วยเด็กผู้หญิงที่เขารัก  เด็กชายมัลฟอยมือกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวกับความจริงที่เจ็บปวดนี้  แล้วเสียงของเด็กชายบ้านกริฟฟินดอร์ที่ดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆก็ดังขึ้นดึงเขาออกจากความคิด

“เขาอาจไม่ได้จากไปอย่างที่คุณคิดก็ได้!”  แฮร์รี่โต้กลับ  เดรโกเห็นจอมมารหนุ่มอ้าปาก  หยุดค้าง  ตัวนิ่งแข็งที่บ่งบอกได้ว่าเริ่มหวาดกลัวอยู่ลึกๆ

“ใช่!  ดัมเบิลดอร์ไม่ได้จากไปจากฮอกวอตส์เลย”  เด็กชายมัลฟอยเสริม 

เสียงดนตรีที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เดรโกเคยได้ยินมาแว่วดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง  จอมมารหนุ่มหมุนตัวไปรอบๆจ้องดูห้องที่ว่างเปล่า  แล้วเสียงดนตรีก็ดังชัดขึ้นเรื่อยๆ  มันเป็นเสียงที่ฟังดูราวกับไม่ได้มาจากโลกมนุษย์  และมันช่าง...  ฟังดูแปลกประหลาดเมื่อทำให้เดรโกเย็นเยือกไปจนถึงไขสันหลัง  แต่ถึงอย่างนั้นกลับทำให้เขารู้สึกหัวใจพองโตขึ้นเป็นสองเท่า  และเมื่อเสียงนั้นไล่ขึ้นจนถึงระดับที่รู้สึกว่าสั่นสะเทือนเข้าไปในซี่โครง  เปลวไฟก็ลุกโพลงขึ้นบนยอดเสาต้นมหึมาที่อยู่ใกล้ที่สุด

เด็กชายผมบลอนด์แหงนหน้ามองขึ้นไป  เขาเห็นนกสีแดงสดขนาดเท่าหงส์ตัวหนึ่งปรากฏขึ้น  มันนั่นเองที่ส่งเสียงประหลาดนั่น  และมันกำลังเงยหน้าขึ้นเพดาน  ขนหางของมันเป็นสีทองเลื่อมพรายและยาวพอๆกับแพนหางของนกยูงที่สวนของคฤหาสน์มัลฟอย  เล็บสีทองวาววับเกี่ยวห่อผ้าเก่าขาดชิ้นหนึ่งไว้

แล้วอยู่ๆมันก็บินตรงมาที่เด็กชายหัวแผลเป็น  มันปล่อยห่อผ้าเก่านั้นลงที่ปลายเท้าของพอตเตอร์และร่อนมาเกาะที่บ่าของเด็กชายบ้านกริฟฟินดอร์  ดวงตาสีดำขลับเป็นมันเหมือนลูกปัดจ้องมองมาที่ใบหน้าสีซีดของเดรโก  นกหยุดร้องเพลง  เด็กชายผมบลอนด์ไม่เข้าใจว่ามันเอาห่อผ้าขาดเก่ามาทำไม  แต่เขาไม่ทันได้สงสัย  เมื่อเสียงห้าวที่ฟังดูเย้ยหยันเอ่ยขึ้น

“ฟีนิกซ์  และนั่น  --  คือหมวกคัดสรรเก่าคร่ำคร่าของโรงเรียน”  คำพูดของจอมมารหนุ่มทำให้เดรโกเพิ่งเห็นว่ามันคือหมวกเก่าๆใบนั้นนั่นเอง  เด็กชายบ้านสลิธีรินนึกสงสัยว่ามันจะมีประโยชน์อะไรในเวลาแบบนี้  แล้วเด็กหนุ่มก็หัวเราะดังลั่นราวกับสะใจเสียเต็มประดา  เสียงของเขาดังก้องสะท้อนไปมาที่ฟังดูเหมือนมีจอมมารหนุ่มสักสิบคนได้หัวเราะพร้อมกัน 

“นี่คือสิ่งที่ดัมเบิลดอร์ส่งมาให้ผู้ที่ปกป้องเขา!  นกร้องเพลงตัวหนึ่งกับหมวกเก่าๆอีกใบ!  พวกเธอรู้สึกกล้าหาญขึ้นไหม  รู้สึกปลอดภัยไหมตอนนี้”

เด็กชายทั้งสองไม่ตอบ  ตอนนี้เดรโกไม่ได้รู้สึกดีขึ้นมาเลย  อาจารย์ใหญ่ควรส่งไม้กายสิทธิ์มาต่างหาก  หรือไม่ก็ส่งตัวเองมาช่วยพวกเขาจากสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้ 

“มาพูดธุระกันเสียดีกว่า  แฮร์รี่”  เด็กหนุ่มพูดพร้อมมีรอยยิ้มกว้าง  “เราได้เจอกันมาสองครั้งแล้ว  --  ในอดีตของเธอ  ในอนาคตของฉัน  สองครั้งแล้วที่ฉันฆ่าเธอไม่ได้  ทำอย่างไรเธอถึงรอดมาได้  บอกฉันซิ  บอกฉันทุกอย่าง  ยิ่งเธอพูดนานเท่าไร  เธอกับเพื่อนของเธออีกคนก็จะมีชีวิตอยู่ได้นานเท่านั้น”

เดรโกเห็นเด็กชายหัวแผลเป็นครุ่นคิดและรีบพูดขึ้น

“ไม่มีใครรู้ว่าทำไมคุณถึงสูญเสียพลังอำนาจของคุณไปเมื่อคุณทำร้ายผม  ผมไม่รู้ด้วยซ้ำไป  แต่ผมรู้ว่าทำไมคุณฆ่าผมไม่ได้  เพราะแม่ของผมยอมตายเพื่อรักษาชีวิตของผมไว้  แม่ที่เกิดมาจากพวกมักเกิ้ลธรรมดาๆของผมนี่แหละ”  เด็กชายพอตเตอร์ตัวสั่นด้วยความโกรธ  “แม่หยุดยั้งคุณไม่ให้ฆ่าผม  และผมได้เห็นตัวจริงของคุณ  ผมเห็นคุณเมื่อปีที่แล้ว  คุณเป็นเหมือนซากเดน  คุณแทบไม่มีชีวิตแล้ว  มีเพียงลมหายใจเท่านั้น  และนั่นคือสิ่งที่อำนาจทั้งหมดของคุณนำคุณไป  คุณต้องหลบๆซ่อนๆ  คุณน่าเกลียด  คุณโสโครก!

เด็กชายมัลฟอยอ้าปากค้าง  เขาเพิ่งรู้ว่าจอมมารในปัจจุบันมีสภาพอย่างไรเมื่อได้ยินจากศัตรูต่างบ้าน  จอมมารที่พ่อของเขาเทิดทูนอย่างหวาดกลัว...  เดรโกหันไปจ้องหน้าจอมมารอีกคนที่ยังหนุ่มและเป็นอดีตของจอมมารคนปัจจุบันที่สูญเสียอำนาจไป  ดูเหมือนจอมมารในอดีตที่ยังหนุ่มไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าในอนาคตตัวเองจะมีสภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้  เด็กหนุ่มวัยสิบหกกำลังมีสีหน้าบูดเบี้ยวด้วยความโกรธและคาดไม่ถึงว่าตัวเองในอนาคตจะมีจุดตกต่ำ  แต่ถึงอย่างนั้น  เด็กชายมัลฟอยก็อดประหลาดใจไม่ได้ที่จอมมารหนุ่มยังบังคับใบหน้าตัวเองให้แสยะยิ้มออกมาได้

“อ้อ  แม่ของเธอตายเพื่อปกป้องเธอ  ใช่สิ  นั่นเป็นคาถาแก้มนต์ที่มีพลังขลังมาก  ฉันเข้าใจแล้วตอนนี้  --  เอาเข้าจริง  ตัวเธอก็ไม่มีอะไรพิเศษ  ฉันเคยสงสัย   เธอรู้ไหม  เพราะว่าเราสองคนมีอะไรที่คล้ายกันอย่างแปลกประหลาด  แฮร์รี่  พอตเตอร์  แม้แต่เธอก็คงสังเกตเห็น  เราสองคนเป็นลูกครึ่ง  เป็นลูกกำพร้า  ถูกเลี้ยงมาโดยพวกมักเกิ้ล  บางทีคงเป็นพวกพาร์เซลเมาท์เพียงสองคนเท่านั้นกระมังที่มาฮอกวอตส์นับตั้งแต่สลิธีรินผู้ยิ่งใหญ่  เรายังหน้าตาคล้ายกันด้วย...  แต่ก็เป็นโชคล้วนๆที่ช่วยเธอให้รอดพ้นจากฉัน  นี่คือสิ่งที่ฉันอยากรู้  ก็เท่านั้นล่ะ”

เดรโกกลั้นใจพลางจ้องมองรอคอยวินาทีสุดท้ายของชีวิตที่กำลังจะมาถึง  เขาดูว่าเมื่อไหร่จอมมารหนุ่มจะยกไม้กายสิ์ร่ายคำสาปพิฆาต  แต่แล้ว...

“มาทดสอบกันหน่อยว่าอำนาจของลอร์ดโวลเดอมอร์  ทายาทของซัลลาซาร์  สลิธีริน  เมื่อสู้กับแฮร์รี่  พอตเตอร์ผู้มีชื่อเสียงกับอาวุธที่ดีที่สุดที่ดัมเบิลดอร์ส่งมาให้ใครจะชนะ  อ้อ  ยังมีเพื่อนของเธออีกคนด้วย”

เด็กหนุ่มปรายตาเยาะหยันมาที่เด็กชายทั้งสอง  ก่อนจะเดินจากไป  เดรโกรู้สึกถึงความกลัวที่เข้าเกาะกุมจิตใจของเขา 

“นายต้องรีบหนีไป  ไปตามใครสักคนมา”  เสียงเด็กชายบ้านกริฟฟินดอร์สั่น  “ฉันคิดว่าเฟริน่ายังไม่ตาย  แต่คงอยู่ที่ไหนสักแห่งในห้องนี้  ฉัน  --  “

“นายแน่ใจอย่างนั้นใช่มั้ย  งั้นฉันจะตาม  --  “ 

“ไม่ได้  ฉันจะถ่วงเวลาเขาไว้เอง  นายต้องทำอะไรสักอย่าง  เพื่อให้เฟริน่ากับจินนี่รอดออกไปจากห้องนี้”  แฮร์รี่กระซิบสั่งห้วนๆ

แต่แล้วเสียงขู่ฟ่อแบบงูก็ดึงความสนใจจากเด็กชายทั้งคู่ไป  พวกเขาเห็นจอมมารหนุ่มหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของรูปสลักหินของสลิธีรินที่อยู่สูงขึ้นไปใความมืดสลัว  แล้วเด็กชายทั้งสองก็ต้องตกใจถึงขีดสุด  เมื่อรูปสลักอ้าปากกว้าง  มันกว้างขึ้นจนกลายเป็นรูสีดำขนาดใหญ่  มีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ข้างในปากที่ชวนขนลุก  และมันกำลังเลื้อยออกมาจากโพรงลึก  เด็กชายทั้งสองรู้ได้ในทันทีว่ามันคืออะไร  พวกเขาก้าวถอยหลังชนกำแพงที่มืดสนิท 

“หลับตา”  เสียงเด็กชายหัวแผลเป็นบอก  เดรโกไม่ต้องรอให้บอกซ้ำสอง  เขารีบหลับตาแน่น

“เราจะทำยังไงกันดี”  เขาไม่อาจควบคุมเสียงไม่ให้สั่นได้เลย  แล้วเสียงอะไรหนักๆก็ตกลงมาดังกระทบพื้พร้อมกับห้องโถงทั้งห้องมีแรงสั่นสะเทือน  ตามมาด้วยเสียงขู่ฟ่อและเสียงอะไรบางอย่างกำลังเลื้อยพาร่างกายหนักๆมาทางที่พวกเขายืนอยู่

“วิ่ง!”  เด็กชายพอตเตอร์กระซิบ  แล้วพวกเขาก็เริ่มออกวิ่งเหมือนคนตาบอดไปข้างหน้า  เดรโกได้ยินเสียงจอมมารหัวเราะกึกก้อง  เขาไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งไปตรงไหน  แต่เด็กชายมัลฟอยแน่ใจว่าตัวเองวิ่งไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับบาซิลิสก์    เขาไม่เคยรู้สึกกลัวมากเท่านี้มาก่อน  แต่แล้วก็มีเสียงเหมือนระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวเหนือขึ้นไป  แล้วอะไรบางอย่างหนักๆก็ตกลงมากระแทกพื้นจนร่างของเด็กชายผมบลอนด์กระเด็นไถลออกไปข้างหน้า  เดรโกร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  รอบตัวตอนนี้มีเสียงขู่ฟ่อน่ากลัวที่ฟังดูเกรี้ยวกราดและคลุ้มคลั่งพร้อมๆกับที่อะไรอย่างหนึ่งเหวี่ยงฟาดไปมาอย่างรุนแรงตามแนวเสาหิน

เดรโกไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น  แต่เขารีบลุกขึ้นยืนและออกวิ่งอย่างสะเปะสะปะ  เนื้อตัวของเด็กชายบ้านสลิธีรินสั่นเทาไปหมด  แล้วเขาก็สะดุดหกล้ม  มีเสียงอะไรบางอย่างฟาดลงมาหนักๆเฉียดตัวเขาไป  เดรโกเผลอลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ  และภาพที่น่ากลัวที่สุดที่เขาเคยเห็นมาในที่ชีวิตก็ปรากฏสู่สายตา  งูตัวใหญ่สีเขียวสดที่ดูมีพิษร้าย  ลำตัวหนาเหมือนต้นโอ๊กกำลังยกตัวสูงในอากาศ  มีนกฟีนิกซ์บินวนไปรอบๆและร่อนลงมาจิกที่หัวของบาซิลิสก์ที่ดูโกรธเกรี้ยว   มันพยายามจะฉกนกสีแดง  เดรโกเห็นเขี้ยวยาวบางราวกับดาบเรียงตัวอยู่ในโพรงปากของมัน  แล้วบาซิลิสก์ก็สะบัดตัวมา  เดรโกรีบผุดลุกและวิ่งหนีไปอีกทาง  เขาพยายามวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้ามอีกครั้ง  ดวงตาสีซีดสอดส่ายมองหาร่างของเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่าง  ถ้าสิ่งที่เด็กชายบ้านกริฟฟินดอร์พูดเป็นความจริงว่าเธอยังมีชีวิตอยู่  เขาควรอาศัยโอกาสนี้ออกตามหาเธอ    แล้วขณะที่เขาวิ่งเร็วจี๋ไปด้านข้างห้องโถง  ปลายหางของบาซิลิสก์ก็หวดฟาดลงมาตรงหน้า  เดรโกร้องลั่นด้วยความตกใจกลัว  เขาเผลอหันกลับไปมองและพบว่าดวงตาของมันมีเลือดไหลอาบลงมาที่พื้น  มีเสียงจอมมารหนุ่มขู่เสียงดังเป็ภาษางูที่เขาไม่เข้าใจ  แล้วเขาก็เห็นเด็กชายแว่นกลมดึงหมวกคัดสรรที่กระเด็นตกไปอยู่ใกล้ๆขึ้นสวมใส่บนหัวของตัวเอง

“นายทำบ้าอะไรของนาย!”  เดรโกตะโกนลั่นห้องด้วยความโมโหและสับสน  แล้วเสียงของเขาก็ทำให้บาซิลิสก์หันมาทางเขาแทน  เดรโกหน้าซีดเผือด และรู้สึกขนลุก  มันพุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว  เด็กชายบ้านสลิธีรินกัดฟันแน่นนึกโกรธตัวเองที่เผลอร้องลั่นจนกลายเป็นเป้าเสียเอง  เขารีบวิ่งไปยังเสาต้นหนึ่งและพุ่งเข้าไปหลบ  หัวขนาดใหญ่ที่ดูน่ากลัวของพญางูชนกระแทกอย่างแรงกับเสาต้นนั้นจนเดรโกรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน  แล้วมันก็ยกหัวขึ้นมาใหม่  เด็กชายมัลฟอยรีบวิ่งหลบหนีต่อไป  เสียงเลื้อยไล่ตามหลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆอย่างน่ากลัว  มีเสียงขู่ฟ่ออย่างเกรี้ยวกราดดังมาจากจอมมารหนุ่มอีกครั้ง

“ฉันอยู่ตรงนี้!”  เสียงของเด็กชายหัวแผลเป็นตะโกนอยู่อีกฝากหนึ่งของห้อง  แล้วบาซิลิสก์ก็เปลี่ยนเป้าหมาย  มันสะบัดลำตัวยาวๆของมันกลับไปหาเด็กชายพอตเตอร์  เดรโกสะดุดหกล้มอีกครั้ง  เขาเอี้ยวคอหันกลับไปและพบว่าศัตรูต่างบ้านยืนปักหลักในมือมีดาบสีเงินวาววับเป็นประกายมีทับทิบสีแดงเม็ดโตเท่าไข่ไก่ฝังอยู่  แต่เดรโกไม่มีเวลามาชื่นชมหรือสงสัยว่าเด็กชายแว่นกลมเอามันมาจากไหน  เขารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน  ดวงตาสีซีดสอดส่ายสายตามองหาร่างของเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างต่อไป  แต่แล้วปลายหางของบาซิลิสก์ก็หวดลงมาอีกครั้งใกล้ๆ  เดรโกรีบพุ่งตัวหลบไปด้านข้าง ดวงตาสีซีดยังคงกวาดตามองหาเฟริน่าด้วยความร้อนใจ

“ฟอกซ์!”  มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากที่สูงๆ  และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไป  หัวใจในอกก็เต้นเร็วอย่างบ้าคลั่ง...




               

                ระหว่างที่เฟริน่ากำลังนั่งคุดคู้รอคอยอยู่ในความมืด  เธอก็ได้ยินเสียงดนตรีดังแว่วเข้ามา  เสียงดนตรีนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ  เธอจำเสียงนั้นได้ว่ามันคือเสียงของนกฟีนิกซ์  มันช่างเป็นเสียงที่ฟังดูแปลกประหลาดราวกับไม่ใช่เสียงที่มาจากโลกมนุษย์เหมือนอย่างเคย  เด็กหญิงรู้สึกหัวใจพองโตเมื่อเธอรู้ว่าตอนนี้แฮร์รี่คงแสดงความภักดีดัมเบิลดอร์และนั่นจึงทำให้ฟอกซ์บินมาที่นี่พร้อมกับหมวกคัดสรรที่มีดาบก็อดดริก  กริฟฟินดอร์  จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะชวนขนลุกดังลั่นของจอมมารหนุ่ม  เฟริน่าอยากจะขยับตัวและหาทางหนีออกไปหรือส่งเสียงร้องให้แฮร์รี่รู้ว่าเธออยู่ในนี้  แต่เสียงของบาซิลิสก์ที่ยังคงเฝ้าเธออยู่ไม่ห่างทำให้เธอทำได้เพียงนั่งตัวสั่นอยู่ในความมืดสนิท 

                แต่แล้วเสียงดังราวกับมีใครลากหินหนักๆก็ดังขึ้น  เฟริน่าไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น  แต่เธอสัมผัสได้ว่ามีลมอ่อนๆพัดโชยเข้ามาที่ด้านหนึ่ง  เด็กหญิงก้มหน้าและหรี่ตามองปลายเท้าตัวเอง  แสงสีเขียวสลัวๆถูกสาดส่องเข้ามา  เฟริน่าเห็นพื้นที่เธอนั่งอยู่มีผิวขรุขระและเป็นเมือกแฉะๆ  เธอจำได้ว่านี่ไม่ใช่พื้นห้องโถง  แต่ขณะที่เธอกำลังสงสัย  เสียงเลื้อยของบาซิลิสก์อย่างกระตือรือร้นก็ดังขึ้น  มันรีบเลื้อยไปทางที่มีลมพัดและแสงสีเขียวสาดส่องเข้ามา  เฟริน่าค่อยๆหรี่ตาให้เล็กที่สุดและก้มหน้ามองที่พื้นเท่านั้น  เธอเห็นลำตัวสีเขียวสดน่ากลัวกำลังเลื้อยผ่านเธอไปอย่างรวดเร็วราวกับมันเฝ้ารอเวลานี้มานาน  มีเสียงขู่ฟ่ออย่างชั่วร้าย 

                ตอนนี้เฟริน่าเข้าใจแล้วว่าเธออยู่ที่ไหน  เธออยู่ในโพรงลึกข้างในของรูปปั้นสลักสลิธีริน  เด็กหญิงกลั้นใจค่อยๆเงยหน้า  และตอนนั้นเองที่เธอเห็นปลายหางของงูยักษ์สะบัดไปมาห่างออกไป  มันกำลังเลื้อยขึ้นไปทางลาดชันพื้นผิวขรุขระ  และเธอเห็นลำตัวอ้วนหนาครึ่งตัวของมันโผล่พ้นออกไปจากช่องที่อยู่สูง  และทันใดนั้นเอง  ตัวมันก็หายลับไปจากสายตา  พร้อมกับมีแรงสั่นสะเทือนและเสียงร่างของราชางูตกลงไปกระแทกกับพื้นเบื้องล่าง  แสงสีเขียวสาดเข้ามามากขึ้นเมื่อไม่มีร่างของบาซิลิสก์บดบัง  เฟริน่าไม่รอช้า  เธอรีบลุกขึ้นยืน  แต่แล้วเธอก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ  เด็กหญิงก้มลงไปมอง  เธอเห็นหัวเข่าข้างหนึ่งแตกและมีเลือดไหลออกมาซิบๆ  เฟริน่าแข็งใจพาตัวเองเดินตรงไปใกล้กับช่องนั้น  มันอยู่สูงเกินไปและเธอจำเป็นต้องปีน  โชคที่พื้นผิวทางลาดชั้นนั้นค่อนข้างขรุขระ  เฟริน่าพยายามตะเกียกตะกายอย่างทุลักทุเล  เธอได้ยินเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายของจอมมารหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง  เด็กหญิงรู้สึกร้อนใจขึ้นเรื่อยๆ  เธอพยายามฝืนปีนขึ้นไปและทำเป็นเมินเฉยอาการเจ็บที่แผ่ซ่านอยู่บนหัวเข่า  ตอนนี้ที่ด้านนอกนั่นมีเสียงขู่ฟ่อดังอย่างเกรี้ยวกราดและบ้าคลั่ง  พร้อมกับมีเสียงร่างของบาซิลิสก์เหวี่ยงฟาดไปมาอย่างรุนแรงตามแนวเสาหิน  เธอรู้ว่าตอนนี้ฟอกซ์คงกำลังพยายามช่วยแฮร์รี่โดนการบินเข้าไปจิกลูกตาของบาซิลิสก์ให้มืดบอด

                เสียงกรีดร้องดูชั่วร้ายภาษางูของริดเดิ้ลดังลั่นห้องโถง  จากนั้นเสียงฟอกซ์ร้องเพลงประหลาดก็ดังขึ้นอีกครั้งที่ทำให้เธอขนลุกชัน  เฟริน่าปีนขึ้นมาใกล้ถึงปากของสลิธีรินขึ้นทุกที  ขาดอีกเพียงเมตรเดียว  และนาทีต่อมา  เธอก็ได้ยินเสียงร้องยานคาง  เฟริน่านึกสงสัยว่าเธอคงหูฝาดไปเอง  ในที่สุดเธอก็ปีนขึ้นมาถึงขอบปาก  เด็กหญิงมองลงไปเบื้องล่าง  แทบจะเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจกลัวเมื่อพบว่าเธออยู่สูงมากกว่าที่คิด  เฟริน่าพยายามกวาดสายตาหาฟอกซ์เพื่อร้องขอความช่วยเหลือ  แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอแทบลืมหายใจ  งูบาซิลิสก์ตัวใหญ่สีเขียวน่าเกลียดกำลังพุ่งเข้าฉกเด็กชายผมยุ่ง  เขากำดาบสีเงินประกายวาววับมีทับทิมแพรวพราวเม็ดใหญ่ไว้ในมือ  และที่อีกด้านหนึ่งของมุมห้อง  เธอเห็นผมสีบลอนด์  เด็กหญิงคิดว่าตัวเองตาฝาด  เธอกระพริบตาสองสามทีและจ้องมองลงไปใหม่  และเมื่อแน่ใจแล้วว่านั่นคือ  เดรโก  มัลฟอย  เธอก็แทบอยากจะกรีดร้องพลางนึกสงสัยว่าเขามาทำอะไรที่นี่  แล้วเธอก็เห็นเด็กชายต่างบ้านหาที่หลบเมื่อปลายหางของงูยักษ์ฟาดลงมาหนักๆใกล้เขา  ดวงตาซีดของเดรโกพยายามสอดส่ายสายตาราวกับมองหาอะไรอยู่  และที่เพดานใกล้กับที่แฮร์รี่กำลังหลบบาซิลิสก์  ฟอกซ์บินโฉบไปมาอยู่เหนือตรงนั้น

                “ฟอกซ์!”  เธอร้องตะโกนลั่นเรียกมัน  แล้วเสียงแหลมเล็กของเธอก็ทำให้เด็กชายทั้งสองเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยใบหน้าตกตะลึง  ทั้งสองตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความดีใจ  และเด็กหญิงก็เห็นบาซิลิสก์เตรียมฉกใส่แฮร์รี่ที่ยังยืนมองมาทางนี้  “แฮร์รี่  ระวัง!” 

                เด็กชายหัวแผลเป็นรีบหลบไปด้านข้างหวิดไปนิดเดียว  ขณะที่เธอกำลังถอนหายใจอย่างโล่งอก  เสียงทุ้มห้าวที่ดูเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้น 

                “นั่นเธอคิดที่จะทำอะไร!”  จอมมารหนุ่มจ้องมาที่เธอ  ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงฉาน  เฟริน่าไม่คิดที่จะสนใจเขาอีกเมื่อฟอกซ์บินมาใกล้ๆ   แต่แล้วริดเดิ้ลก็ทำเสียงขู่ฟู่  บาซิลิสก์หันหัวที่มีเลือดอาบมาทางนี้  มันพุ่งเข้าฉกใส่ฟอกซ์ไม่ให้เข้ามาใกล้เธอ  นกฟีนิกซ์บินโฉบหลบออกไปด้านข้างและพุ่งลงมาจิกหัวของงูยักษ์เพื่อขับไล่มันออกไป  แต่พญางูไม่หยุดอยู่แค่นั้น  มันยังคงหลบและพยายามฉกแบบสะเปะสะปะใส่ฟอกซ์ 

                “เฟริน่า!”  เด็กชายแว่นกลมรีบวิ่งถลามาหาเธอพร้อมกับเดรโกที่ตามมาติดๆ  เด็กชายทั้งสองอาศัยช่วงที่บาซิลิสก์กำลังสู้อยู่กับฟีนิกซ์วิ่งมาทางนี้  พวกเขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอและเริ่มมองหาทางที่จะช่วยเธอลงมา

                “ไม่  แฮร์รี่  นายต้องฆ่าบาซิลิสก์ก่อน!”  เธอตะโกนลงไป  แต่ในขณะนั้นเองหางของงูยักษ์ก็ฟาดเหวี่ยงมาทางรูปสลัก  เกิดแรงสั่นสะเทือน  ร่างของเด็กหญิงไถลตกลงมาจากที่สูง  ชั่ววินาทีนั้นเฟริน่าคิดว่าเธอต้องตายแน่ๆเสียแล้ว  เสียงเด็กชายทั้งสองร้องตะโกนด้วยความตกใจกลัว  แต่แล้วเสื้อคลุมของเธอก็ถูกรั้งขึ้นไป  นกฟีนิกซ์บินโฉบมาช่วยชีวิตเธอได้ทันเวลาพอดี  ตอนนี้บาซลิสก์ดูโกรธและบ้าคลั่งมากกว่าเดิม  มันพุ่งมายังบริเวณที่เด็กชายทั้งสองยืนอยู่  เฟริน่าเห็นแฮร์รี่วิ่งหนีไปอีกทาง  และเดรโกวิ่งหลบตามไปติดๆ  ฟอกซ์บินพาเธอลงมายืนที่พื้นอีกครั้งอย่างปลอดภัย  เสียงขู่เกรี้ยวกราดดังมาจากริมฝีปากของจอมมารหนุ่ม   บาซิลิสก์เปลี่ยนเป้าหมายใหม่  มันพุ่งเข้ามาเล่นงานเธอแทน  เด็กหญิงรีบกระโดดหลบ  หัวของมันพุ่งเข้ากระแทกกับเสาหิน  ความเจ็บปวดที่หัวเข่าเล่นงานจนเธอต้องล้มลงไปบนพื้น  บาซิลิกซ์ยกหัวขึ้นมาและเตรียมฉกใหม่อีกครั้ง   เฟริน่าพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นหนี  แต่อาการเจ็บของหัวเข่าดูจะรุนแรงขึ้น  เธอล้มลงอีกครั้ง 

วินาทีต่อมาที่เด็กหญิงรู้สึก  มีใครสักคนพุ่งเข้ามากอดเธอไว้แน่น  และเมื่อเธอหันไป  เด็กชายมัลฟอยใช้ตัวเองกำบังเธอไว้  และแฮร์รี่กำลังใช้ดาบสีเงินแทงเข้าไปที่เพดานปากของบาซิลิสก์จนมิดด้าม  เลือดไหลทะลักออกมาท่วมแขนของแฮร์รี่ตรงเหนือข้อศอก  เขี้ยวยาวของงูยักษ์หลุดออกจากปาก  มันเซไปข้างๆและล้มลงดิ้นพราดๆบนพื้น

ร่างของเด็กชายผมยุ่งทรุดลงกับพื้น  เขาดึงเขี้ยวของงูยักษ์ออกจากแขนและทิ้งลงกับพื้น

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า”  เดรโกปล่อยตัวเธอพลางถามด้วยใบหน้าตื่นตกใจ  ดวงตาสีซีดมองสำรวจตัวเธอ

“ไม่  ฉันไม่เป็นอะไร  ขอบใจนายมากนะ  มัลฟอย”  เธอบอกเขา  และก่อนที่เธอจะพุ่งเข้าไปดูแฮร์รี่  มือของจอมมารหนุ่มก็คว้าแขนเธอและกระชากให้ลุกขึ้นมายืน  เด็กหญิงร้องอุทานด้วยความตกใจ

“จะทำอะไรเธอน่ะปล่อยเธอนะ”  เด็กชายผมบลอนด์หันไปหยิบดาบก็อดดริกที่แฮร์รี่วางบนพื้นขึ้นมา  เขากำไว้แน่นและจ้องหน้าริดเดิ้ลเขม็ง 

“ถอยไป”  เสียงห้าวสั่งห้วนๆ 

เฟริน่าเห็นในมือข้างหนึ่งของจอมมารหนุ่มมีสมุดบันทึก  เขากำลังจะพาเธอหนีไปกับเขาแน่ๆ  เฟริน่าพยายามจะเอื้อมมือไปคว้ามันมา  แต่ริดเดิ้ลยัดมันลงใส่กระเป๋าเสื้อคลุมเสียก่อน 

“ปล่อยเธอซะ!”  เดรโกขู่  ริดเดิ้ลยิ้มเย็นๆที่ดูน่ากลัว  เฟริน่าพยายามสะบัดมือเขาออก  แต่มือที่เริ่มอุ่นของเขาบีบแขนเธอไว้แน่นจนเธอเจ็บไปหมด

“ดี  งั้นก็ตายซะ”  จอมมารหนุ่มยิ้มเหี้ยมๆและล้วงเอาไม้กายสิทธิ์ของเฟริน่าออกมา 

“อย่านะ!”  เฟริน่ารีบร้องด้วยความกลัวเมื่อเห็นเขากำลังจะยกไม้ขึ้น  เธอเห็นฟอกซ์บินมาหาแฮร์รี่และวางหัวที่สวยงามของมันบนจุดที่เขาถูกเขี้ยวบาซิลิสก์แทง  เธอต้องถ่วงเวลาและหาทางเอาสมุดบันทึกนั่นมา  “ฉันจะไปกับคุณ  แต่คุณต้องปล่อยพวกเขาไป”

ริดเดิ้ลปรายตามามองเธอ  มีรอยยิ้มกวนๆระบายอยู่บนใบหน้า 

“ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ”  เขาถามเสียงหยันๆ

“ปล่อยเธอ  ทอม”  เสียงแหบชราทรงภูมิดังขึ้น  เฟริน่าหันไปที่ทางเข้าและเห็นดัมเบิลดอร์ยืนอยู่ตรงนั้น  ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นดูราวกับมีไฟลุกโพลงอยู่ในนั้นด้วยความโกรธ  แว่นตาทรงพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวสะท้อนเป็นประกายภายใต้แสงสลัวสีเขียว 

ใบหน้าของทอม  ริดเดิ้ลกระตุกบิดเบี้ยวแปลกๆเมื่อเห็นอดีตอาจารย์วิชาแปลงร่าง  แต่เขาก็บังคับให้ตัวเองแสยะยิ้มออกมาจนได้

“ไม่”  เขาตอบห้วนๆ

“งั้นฉันคงไม่มีทางเลือกอื่น”  ดัมเบิลดอร์ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับที่จอมมารหนุ่มยกไม้กายสิทธิ์ของเธอขึ้น  ทั้งสองต่างร่ายคาถาใส่กัน  เกิดแสงสว่างจ้าเป็นประกายแสบตาจากปลายไม้กายสิทธิ์ของทั้งสอง  คาถาพุ่งปะทะกันและระเบิดหายไป  ริดเดิ้ลกระชากเธอให้ตามเขามาเรื่อยๆ  ขณะเดียวกันก็หันไปโบกไม้กายสิทธิ์สกัดกั้นคาถาที่ถูกส่งมาอีกจากพ่อมดชราสลับกับร่ายคาถาเล่นงานกลับไปด้วย  มีเสียงระเบิดของเสาหินยามที่มันถูกคาถาพุ่งเข้าไปกระแทก  เศษหินกระเทาะแตกออกปลิวว่อน  ดัมเบิลดอร์เดินตามมาอย่างรวดเร็วผิดกับร่างกายที่ดูแก่ชรา  ใบหน้าที่ดูเหี่ยวย่นยังคงดูโกรธจัด  อาจารยใหญ่ร่ายคาถาอย่างระมัดระวังที่จะไม่ให้เธอโดนลูกหลงไปด้วย 

เฟริน่าถูกจอมมารหนุ่มฉุดกระชากลากถูไปตลอดทาง  อาการบาดเจ็บที่หัวเข่าดูจะทำให้เธอเดินลำบากมากยิ่งขึ้น  เด็กหญิงกัดฟันแน่น  เธอต้องทนฝืนวิ่งตามเขาไปเรื่อยๆ   ริดเดิ้ลพาเธอหนีข้ามห้องโถงไปที่รูปสลักสลิธีริน  เขาพาเธอวิ่งผ่านร่างของจินนี่ที่ยังนอนแน่นิ่งไปที่สุดกำแพงห้อง    เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพาเธอหลบหนีไปทางนั้น  และเฟริน่าก็อาศัยช่วงที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับการพยายามหลบหนีล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมของเขา  เด็กหญิงพยายามจะหาทางขโมยสมุดบันทึกมา  แต่เธอกลับคว้าได้เพียงไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่และเดรโก  แล้วจอมมารหนุ่มก็หันมามองเธอด้วยใบหน้าเหี้ยมที่ดูน่ากลัวเมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำอะไร

แต่แล้วอยู่ๆภาพอันแปลกประหลาดก็เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอ  เมื่อเฟริน่าจ้องมองไปที่มือของจอมมารหนุ่มที่กำไม้กายสิทธิ์ของเธอไว้แน่น  มือที่มีเนื้อหนังและดูชัดเจนในตอนแรกของเขาค่อยๆซีดจางและเลือนลางลงดูราวกับมือข้างนั้นของเขากำลังจะหายไป  สีหน้าของริดเดิ้ลดูตกใจและเจ็บปวดเมื่อมือข้างนั้นจางลงช้าๆ  เขาปล่อยมือจากแขนของเฟริน่าและผลักเธอล้มลง  เด็กหญิงเห็นเขาใช้มือข้างที่เหลือนั้นกุมมือข้างที่กำไม้กายสิทธิ์ไว้  สีหน้าของเขาเริ่มซีดไม่มีเลือดฝาดอีกต่อไป  และเหมือนเขาจะคิดอะไรได้เมื่อดวงตาสีแดงฉานจ้องไปที่ไม้กายสิทธิ์สีเลือด  ริดเดิ้ลร่ายคาถาที่ดูร้ายแรงใส่เพดานห้องโถง  เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าร้อง  และเขวี้ยงไม้กายสิทธิ์ของเธอลงกับพื้น  เฟริน่ารีบพุ่งเข้าไปคว้าไม้ของเธอกลับคืนมาก่อนที่ก้อนหินน้อยใหญ่จะหล่นลงมาทับจากข้างบน  เด็กหญิงรีบตะเกียกตะกายวิ่งหลบ   เธอทันเห็นจอมมารหนุ่มหนีไปอีกทางก่อนที่หินหลายก้อนจะร่วงลงมากลายเป็นกำแพงปิดกั้นระหว่างเขากับเธอ   

และเมื่อเสียงระเบิดและเสียงหินหนักๆกระแทกกับพื้นห้องหยุดลง  เฟริน่าก็เห็นห้องโถงสีเขียวเต็มไปด้วยเขม่าฝุ่นลอยอยู่ในอากาศ

“เขาหนีไปได้”  เสียงของดัมเบิลดอร์ดังขึ้นที่ด้านหลัง  เฟริน่าหมุนตัวไปอย่างยากลำบาก  แล้วมือเหี่ยวย่นของพ่อมดชราก็คว้าที่แขนของเธอช่วยพยุงไว้

“เราจะทำยังไงดีคะ”  เฟริน่าถามอย่างตกใจ  เธอนึกไม่ถึงเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้  ดวงตาสีฟ้าอ่อนของดัมเบิลดอร์จ้องมองที่กำแพงหินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เราจะคุยเรื่องนี้กันทีหลัง  แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าควรพาพวกเธอออกไปจากที่นี่ก่อน”  




___________________________________________________

               เป็นตอนที่เหนื่อยมาก  (กอไก่ล้านตัว)  ไรท์ไม่ถนัดฉากต่อสู้เลยค่ะ  แงงงงง  พยายามเกลาหลายรอบก่อนลงมาก  พยายามสุดๆเลย  ไม่เคยแต่งนิยายที่มีฉากต่อสู้ยาวๆแบบนี้มาก่อน  นี่เป็นครั้งแรกเลยค่ะ  //ปาดเหงื่อ  ถ้าออกมาไม่ดีอย่าว่าไรท์เลยนะคะคนดี  ไรท์พยายามแล้วจริงๆ    
               สรุปพี่ทอมคนโฉดหนีไปได้นะคะ  วรั้ยยยยยย  พี่ทอมคนโฉด (ป่าเถื่อนดิบได้ใจ) พยายามฉุดผู้หญิงหนีค่ะ  ฉุดกระชากลากถู  ไม่มีการทะนุถนอมหนูเฟเล้ยยย  หัวเข่าหนูเฟยิ่งแตกอยู่   ตอนต้นกักขังหนูเฟให้บาซิลิสก์เฝ้าไว้  ตอนท้ายฉุดหนี  อัลไลกันคะพี่ทอมคนโฉดดดด  //ใครชอบผู้ชายสายโหดเหี้ยมคงชอบตอนนี้กันน่าดู  555  (ไรท์แอบชอบ  #พี่ทอมคนโฉด  ล่ะ  ต่อไปนี้ใครเรือพี่ทอม  คงต้องติด  #พี่ทอมคนโฉด  นะคะ  5555  ขออนุญาต  carrot0486705249  ผู้ริเริ่มติดแฮชแท็กเป็นคนแรกค่ะ)  แต่ไรท์ไม่ได้เป็นคนแบบนั้นนา  พล็อตที่คิดไว้มันเดินมาแบบนี้ค่ะ  เพราะหนูเฟดื้อจะหนีท่าเดียวด้วยล่ะ  พี่ทอมเลยต้องทั้งขังทั้งฉุด  //บิดตัวด้วยความขวยเขินนน  สารภาพนิดนึงตอนที่นั่งพิมพ์ฉากพี่ทอมพาหนูเฟหนีตอนท้าย  ให้ทายไรท์ฟังเพลงอัลไลลล  เพลงร็อคหรือ  ก็ไม่ใช่!!  เพลงซาวด์แทรคแอ็คชั่นใช่มั้ย  ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ!!  ไรท์ฟังเพลงรักโรแมนติดล่ะ  555555   แลดูไม่เครียดเลยเนอะว่ามั้ย  แบบฟินมาก  แบบเสียงกีต้าเบส  แงงงง  ฟินค่ะฟินนนนนน  ยิ่งตอนเสียงเบสและเห็นภาพพี่ทอมฉุดหนูเฟโดยที่มีดัมเบิลดอร์ร่ายคาถาแสงวูบวาบไล่ล่า  แอร๊ยยยยยย  
              เป็นเพลงซาวด์แทรคแฮร์รี่ภาคสี่ค่ะ  เพลงที่วง  The Weird Sisters  เล่นในงานเลี้ยงเต้นรำ  ไรท์ไม่เคยฟังเต็มๆ  แล้วก็นึกไงไม่รู้ไปหามาฟัง   พอฟังแล้วแบบว่าอยู่ๆก็ฟินค่ะ  กรี๊ดดดดด  บอกไม่ถูกเหมือนกัน  ไรท์ลองแปลเนื้อเพลงให้อ่านดูนะคะ  ใครฟังแล้วไม่ฟิน  ก็ปล่อยไรท์ไปเถอะค่ะ  55555  ช่วงนี้ฟังเพลงนี้วนหลายรอบมาก  เหมือนคนบ้าแน่ะ  ฟังแล้วนึกถึงฉากพี่ทอมคนโฉดฉุดหนูเฟหนีไปด้วยกัน  ว่าแล้วก็นั่งเขินอยู่หน้าคอม  //บิดหมอนไปมาและเอาหมอนปิดหน้าเหมือนนุ้งเดรรรร

24. "Magic Works" - Harry Potter and the Goblet of Fire (soundtrack)

       
               
 
  
This one’s going out to all the lover’s out there 
เพลงที่จะเล่นนี้สำหรับคู่รักทั้งหลายที่ไม่ธรรมดา
Hold each other tight and keep each other warm 
กอดกันไว้แน่นๆและคลายความหนาวให้แก่กันและกัน


Dance, your final dance 
เต้นรำ , การเต้นรำครั้งสุดท้ายของคุณ
This is your final chance 
นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของคุณแล้วนะ
To hold the one you love 
ที่จะเหนี่ยวรั้งหนึ่งคนที่คุณรักไว้
You know, you’ve waited 
คุณรู้มั้ย ,  ว่าคุณรอมานาน...
Long enough 
...เกินพอแล้ว...


So believe, that magic works
ดังนั้นจงเชื่อ ,  ว่าเป็นเพราะเวทมนต์ 
Don’t be afraid of being hurt 
อย่าไปกลัวว่าจะเจ็บปวด
Don’t let, this magic die
อย่าปล่อย...  ให้เวทมนต์เลือนหายไป 
The answer's there
คำตอบอยู่ที่นั่นแล้วไง 
Oh, just look in her eyes
โอ้ ,  ก็แค่จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ 


And make, your final move
และขยับร่างกายครั้งสุดท้าย 
Hmmm, don’t be scared
ฮืมม์ ,  อย่าไปกลัว 
She wants you to
เธอเองก็ต้องการคุณ 
Yeah, it's hard 
ช่าย , มันยาก
You must be brave
คุณต้องกล้าๆหน่อย 
Don’t let this moment slip away
อย่าปล่อยให้ช่วงเวลานี้จางหายไป
 

So believe, that magic works
ดังนั้นจงเชื่อ , ว่าเป็นเพราะเวทมนต์ 
Don’t be afraid, afraid of being hurt
อย่าไปกลัว...  กลัวว่าจะเจ็บปวด 
No, don’t let this magic die
ไม่ ,  อย่าปล่อยให้เวทมนต์สูญสลายไป 
Ohh, the answer's there
โอ้ว , คำตอบอยู่ที่นั่นไง 
Yeah, just look in her eyes 
ช่าย ,  ก็แค่จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ


And don’t believe that magic can die,
และอย่าไปเชื่อว่าเวทมนต์จะสูญหายไป 
No, no, no, this magic can't die
ไม่ , ไม่ , ไม่ , เวทมนต์ไม่มีวันตายหรอก
 

So dance, your final dance,
ดังนั้นเต้นรำเถอะ , การเต้นรำครั้งสุดท้าย 
Cause this is, your final chance.
เพราะนี่เป็น...  โอกาสสุดท้ายของคุณแล้วนะ
 

              

               อ้อ  อีกเรื่องหนึ่งค่ะ  ไรท์เพิ่งไปค้นเจอในเว็บต่างประเทศโดยบังเอิญ  และเพิ่งเห็นว่าป้าเจเคเคยให้สัมภาษณ์เรื่องโวลเดอมอร์กับความรัก  และป้าเจเคก็ตอบว่าทุกอย่างอาจเปลี่ยนไปก็ได้   ถ้าแม่ของจอมมารรอดชีวิตและเลี้ยงดูโวลเดอมอร์ด้วยตัวของเธอเองและให้ความรักกับเขา
ขออนุญาตยกข้อความมานะคะ

Q: How much does the fact that Voldemort was conceived under a love potion have to do with his inability to understand love is it more symbolic?

J.K. Rowling: It was a symbolic way of showing that he came from a loveless union -- but of course, everything would have changed if Merope had survived and raised him herself and loved him.

https://www.reddit.com/r/harrypotter/comments/58cge0/i_read_somewhere_that_voldemort_is_incapable_of/


               งั้นก็แปลว่าจริงๆแล้วจอมมารไม่ใช่ว่าไม่สามารถรักใครได้เพราะเขาเป็นผลผลิตจากยาเสน่ห์นะคะ  เพียงแต่รอบตัวของเขาปราศจากความรัก  ซ้ำยังเติบโตมาในโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าของมักเกิ้ล  และยิ่งตอนหลังมารู้ความจริงเรื่องพ่อของเขาทิ้งแม่ไป  เขาเลยมีความหลังที่ค่อนข้างเก็บกดและไม่ยอมรักใครเลย  และเลือกเส้นทางผิดจนกลายเป็นเจ้าแห่งศาสตร์มืดค่ะ  แสดงว่าถ้าจอมมารได้รับความรักจริงๆ  เขาก็สามารถรักใครได้เหมือนกันค่ะ  เย้!!  (รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก)   


               เปลี่ยนเรื่องดีกว่า  5555  เรากลับมาเรื่องฟิคของเราตอนล่าสุด   แล้วอย่างนี้พี่ทอมคนโฉดหนีไปไหนล่ะนั่น  แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อ  อย่าลืมนะคะว่าตอนนี้มีเศษวิญญาณอีกชิ้นอยู่ข้างนอกเหมือนกัน  หมายถึงเศษเสี้ยวที่หนีไปเมื่อตอนแฮร์รี่ปีหนึ่งน่ะค่ะ  (ไม่รวมชิ้นอื่นๆที่ถูกเก็บรักษาในฮอร์ครักซ์นะคะ)  เอาจริงๆพล็อตเดิมสมุดบันทึกต้องถูกทำลายลงค่ะ  แต่จากผลโหวตที่ไรท์เคยตั้งคำถามว่าอยากให้ใส่บทพี่ทอมในเนื้อเรื่องหลักหรือตอนพิเศษ  และผลโหวตปรากฏว่าให้ใส่เรื่องหลัก  ไรท์เลยต้องปรับเปลี่ยนพล็อต   พี่ทอมคนโฉดเลยหนีรอดไปได้ค่ะ  ส่วนใครที่กังวลว่าเดี๋ยวพี่ทอมคนโฉดเนี่ย  จะไร้จมูกหรือเปล่า  อย่ากังวลไปนะคะ  พี่ทอมจะยังคงมีจมูกและหล่อเหลาอยู่ตลอดเวลาค่ะ   55555  ทำไมน่ะหรือ  เอาจริงๆไรท์ก็ไม่ได้หาข้อมูลเรื่องเศษวิญญาณที่ฝังในสมุดบันทึกนะ   แต่อ่านจากเล่มสอง  ไปสะดุดใจตรงที่  ทำไมพี่ทอมถึงเรียกตัวเองที่พยายามฆ่าแฮร์รี่มาสองครั้งแล้วว่า  อนาคตของฉัน  ล่ะ  แถมพี่ทอมยังบอกเก็บรักษาความทรงจำตัวเองไว้ในสมุดอีก  ไรท์เลยเดาเอาว่า  เป็นเพราะตอนฉีกวิญญาณทำฮอร์ครักซ์ครั้งแรกทำตอนอายุสิบหกปีหรือเปล่า  ทำให้ความทรงจำพี่ทอมจึงมีถึงแค่อายุสิบหกเท่านั้น  ถึงได้ใช้คำว่า  อนาคตของฉัน  แถมไรท์เคยอ่านเจอจากที่ไหนสักแห่งว่า  ในตอนที่ฮอร์ครักซ์ชิ้นอื่นๆถูกทำลาย  (รวมทั้งชิ้นที่เป็นพี่ทอมอายุสิบหกด้วย)  โวลเดอมอร์  (ที่ถูกหางหนอนชุบชีวิตและไร้จมูก)  กลับไม่รู้ตัวเลยว่าเศษวิญญาณของตัวเองถูกทำลายลง  งั้นมันก็น่าจะแปลว่า  ถ้าฉีกวิญญาณแล้ว  ความทรงจำหลังจากที่วิญญาณถูกฉีกออกแต่ละส่วนก็จะไม่มีร่วมกันอีก  (แต่อาจจะมีเชื่อมโยงเฉพาะถ้าหากฝังเศษวิญญาณใส่ในสิ่งมีชีวิต  อย่างแฮร์รี่เป็นต้นที่มีเศษวิญญาณซ่อนอยู่  แต่ถ้าฝังในสิ่งของ  ฉีกตอนไหน  ความทรงจำก็หยุดอยู่แค่ตอนนั้น)  ไม่รู้นะคะ  ไรท์คิดของไรท์แบบนี้  แต่ถ้าใครมีข้อมูลที่น่าเชื่อได้  (***ขอแหล่งอ้างอิงที่มาของข้อมูลประกอบด้วยนะคะ***)  ก็เม้นบอกกันได้ค่ะ  ตอนนี้ไรท์ยุ่งมากกกกก  ไม่มีโอกาสค้นเลย  ที่เคยค้นเรื่องฮอร์ครักซ์ครั้งก่อนๆก็ไม่เห็นมีพูดถึงเรื่องนี้  ถ้าไม่มีข้อมูลไหนมาแย้ง  ไรท์ก็ขออนุญาตตีความแบบนี้ละกันนะคะ  เพื่อใช้เป็นส่วนหนึ่งในการดำเนินเนื้อเรื่องในบทของพี่ทอมคนโฉดต่อไป      

               และที่ไรท์ยุ่งๆเนี่ย  ไม่ใช่เรื่องงานอย่างเดียว  มียุ่งๆค้นเรื่องข้อมูลบางอย่างที่ค่อนข้างสำคัญสำหรับใส่ในฟิค เมื่อวานนี้ค้นๆอ่านอย่างเมามันส์มาก  5555  อ่านแล้วขนลุกเลยง่ะ  แต่ตอนนี้แฮปปี้มากเลยค่ะ  ได้ข้อมูลมาเยอะมาก  ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าที่ไรท์เคยบอกว่าพล็อตเนี่ยมีถึงเล่มห้า  ตอนนี้เล่มหกมีสมบูรณ์เรียบร้อยแล้วล่ะ  ส่วนเล่มเจ็ดมีพล็อตไป  70%  ล่ะค่ะ  

               ส่วนเรื่องที่ขอให้ป๋าเนปลงมาช่วยหนูเฟเนี่ย  มันเป็นไปไม่ได้เลยล่ะค่ะ  จริงๆไรท์ก็เสียดายนะคะ  แต่ติดตรงที่ว่าในอนาคตป๋าเนปต้องเป็นสายให้ดัมเบิลดอร์ค่ะ  ดังนั้นป๋าเนปเลยลงมาช่วยไม่ได้  ใครขอให้ป๋าเนปลงมาช่วยหนูเฟก็  โอ๋ๆๆๆน้าาา  เพื่อความปลอดภัยของป๋าเนปในการเป็นสายให้อาจารย์ใหญ่  ไรท์เลยแต่งให้ป๋าเนปลงมาช่วยหนูเฟไม่ได้จริงๆค่ะ  

               สำหรับดัมเบิลดอร์  ไรท์ตั้งใจแต่แรกแล้วว่าท่านอาจารย์ใหญ่ต้องลงมาช่วยค่ะ  แต่ที่มาช้าเนี่ย  มีสาเหตุหลายประการอยู่  แต่ก็มาอยู่ดี  เพียงแต่ฟอกซ์ล่วงหน้ามาก่อนแค่นั้นเอง


******************************************************  


Liana-milky                    โดยสารเรือป๋าเนปอยู่  อยากจะเหยียบเรือเดรอีกลำก็ไม่ผิดน้าาาาา  มาซะเถิดดดดด


บาโร &  เฟริโอน่า             พอดีมันถึงจุดที่ต้องตัดจบพอดีค่าาาาา  แฮะๆ  แต่มาต่อแล้วนาาา


Achyls                           พี่ทอมคนโฉดสายมาไวใจเร็วค่ะ  5555  แต่ของฉันเนี่ยดันหมายถึงของสะสมน่ะสิ  ถถถถถ

                                     ป๋าเนปโกรธมากเลยค่ะ  แต่ก็รู้ว่าแฮรืรี่กับรอนซ่อนอยู่ในตู้  เลยไม่กล้าออกอาการมากเกินงาม

                                     ถ้าเป็นเรื่องหนูเฟ  นุ้งเดรสู้ขาดใจ  ว้ายยยย

                                     ขอบคุณที่หลวมตัว  เอ๊ย  ลองกดเข้ามาอ่านนะคะ


Darklunaticjewel             อร๊ายยยยยย  ไรท์ก็พยายามจะให้ฟินทุกตอนอยู่นาาา  แต่ตอนนี้มีฉากต่อสู้เยอะ  ไม่รู้ฟินหรือเปล่า  5555  ของฉันของพี่ทอมเนี่ย  ของสะสม  ผู้ชายอัลไลลล  เห็นผู้หญิงเป็นสิ่งของ  นอกจากจะโฉดแล้วยังใจร้ายอีกแน่ะ


flameee                         ของ(สะสม)พี่ทอมคนโฉด  ไม่รู้ตอนนี้ฟินหรือเปล่าที่ตอนต้นพี่ทอมกักขังหนูเฟ  ตอนท้ายฉุดค่ะ  กิกิ


CS_Rabbit                      ตอนต้นกักขัง  ตอนท้ายฉุด  พี่ทอมคนโฉดยังกร๊าววววใจอยู่หรือเปล่่าคะ  55555555  อย่าทำให้ไรท์เขวนาาา  ยิ่งเขวง่ายๆอยู่ด้วย  แอร๊ยยยยย  พี่ทอมคนโฉดขา  (เกาะแข้งขาพี่ทอม)  มาเป็นพระเอกเถอะค่ะ  เอ๊ะ  ยังๆๆ  นี่แค่เล่มสองเองนาาา


khatlovele                       ตอนนี้ยังสุขอยู่มั้ยอ่าคะ  หรือสู้กันจนไม่สุขแล้ว  แงงงง   


beelovemeetoo               พี่ทอมคนโฉด  ถ้าไม่ชั่วร้ายกับเด็กผู้หญิง  คนไม่ใช่ตำแหน่งคนโฉดมาหรอกค่ะ  55555


pp-poppy                       อุ๊ย  อย่าสิ  เดี๋ยวไรท์เขว  ถึงตอนนี้จะเริ่มมีพระเอกบางคนในหัวใจสักประมาณ  30%  แล้วก็เถอะ  ยังๆ  ตอนนี้แค่เล่มสองเอง


อิกิยะ  สึบากิ                    ไรท์ป่าววน้าาา  นี่มาต่อให้แล้วนะคะ  พาพี่ทอมคนโฉดมาส่งแล้ว  และพี่ทอมคนโฉดก็หนีไปแล้วเช่นกัน


น้ำส้มจันทรา                    ตั้งชื่อลูกอัลไลกัน  ไรท์งงค่ะ  ไรท์ใสซื่อบริสุทธิ์  //ทำตาใสตีหน้าซื่อ  เราไม่รู้ว่าตัวเองหมายความว่าไง  เราตอบไปว่าอัลไลหรอ  ถึงต้องตั้งชื่อลูกเลยอ่ะ  


~@Min...฿$*.*                  วันนี้ยังคงบ้า  แค่ก  บ้ามาก  แค่ก  เอ๊ย  กินยาอมแปปจะได้เลิกไอ  มาละๆ  55555  ตอนนี้พี่ทอมคนโฉดหนีไปแล้วค่ะ  ฉุดไม่สำเร็จ  แต่แอบมีเอาไปขังไว้แล้วให้บาซิลิสก์เฝ้า  หนูเฟที่น่าสงสารถูกคนโฉดหน้าหล่อพยายามฉุด  พี่ทอมก็แย่จริง  ผู้หญิงเขาก็บอกออยู่ว่าไม่เต็มใจ  ยังพยายามจะฉุดอีก  ไม่งามเลย  ยกขันหมากมาขอหนูเฟกับดัมเบิลดอร์เดี๋ยวนี้นะ  เห็นมั้ยว่าดัมเบิลดอร์โกรธใหญ่เลย  ไปๆๆพี่ทอมไปหาซื้อแหวนและเรือนหอมา  แล้วกลับมาใหม่  เดี๋ยวๆ  รู้สึกจะออกทะเลไปไกล  5555  อย่าสนใจ  ไรท์บ้าไปแล้วล่ะค่ะ  โอ๋ๆๆ  ไม่ค้างแล้วนะตะเองง  ป๋าเนปตั้ลล้ากกกกเสมอต้นเสมอปลายค่าา


carrot0486705249             สวัสดีค่ะ  ผู้ที่ให้กำเนิด  #พี่ทอมคนโฉด  เราติดใจมาก  ขอเอาไปใช้หน่อย ว่าแล้วก็โบกธงที่สกรีน  "#พี่ทอมคนโฉด"


STORM_PRINCE               ป๋ษจะเลิกซึนหรือเปล่า  ต้องรออ่านค่ะ   อย่าลืมว่าป๋าซีเรียสใกล้มาแล้วนาาา  ปล.  ป๋าเนปลงมาช่วยไม่ได้  ทั้งๆที่อยากลงมาใจจะขาด  เพราะอีกหน่อยป๋าต้องเป็นสายให้อาจารย์ใหญ่ค่ะ


elleryup                            เรือนี้โบกธงตัวใหญ่ๆว่า  "#พี่ทอมคนโฉด" 


[:: - Oni' {N a N a H o] Neko" - ::}           ถูกต้องละค่าาา  ป๋ามาเนปมาช่วยไม่ได้  แต่ดัมเบิลดอร์มาช่วยนาาา  เฟริน่าไม่มีไม้กายสิทธิ์ไม่แย่ค่ะ  ตราบใดที่เธอไม่โกรธสุดๆ  ถถถถถ


没有                                สวยไม่สวย  แต่หนูเฟตอนอยู่โลกเดิมได้รับเลือกให้เล่นละครเวทีของโรงเรียนบทเด่นๆบ่อยค่ะ  ทั้งบทนางเอก  บทนางร้าย  หรือแต่งเป็นผู้ชายก็มีนาาา


MissJ17H                         ป๋าเนปไม่มา  แต่ดัมเบิลดอร์มาเองเลยล่ะค่ะ  ว้าววววววว  แถมดัมเบิลดอร์โกรธมากด้วย  เย้ยยย  สำหรับป๋าเนปลงมาไม่ได้ค่ะ  ติดตรงที่อนาคตต้องเป็นสายให้ดัมเบิลดอร์  จะให้ลงมายุ่งมากไม่ได้  เดี๋ยวเป็นสายไม่ได้ล่ะแย่เลย  ช่ายยยยยเลยนุ้งเดรสู้ขาดใจถ้าเป็นเรื่องของหนูเฟค่ะ  ว้ายยยย  รับพิจารณาหรอ  ต้องรออ่านค่ะว่าหนูเฟจะรับพิจารณาหรือเปล่า  กิกิ  ตอนนี้พี่ทอมคนโฉดก็ยังพยายามบังคับให้หนูเฟไปกับเขาอยู่นะ  พี่ทอมเนี่ย  เอะอะฉุดลูกเดียวเลย  ให้ตายสิ  ยกขันหมากมาสิ  เผื่อดัมเบิลดอร์จะยกหนูเฟให้  555555  

                                      ส่วนเรื่องร่างพี่ทอมชัดขึ้นนั่นเพราะหนูเฟค่ะ  แต่ไม่ใช่เพราะเวทมนต์ของหนูเฟ  แต่เป็นเพราะจินนี่ระแวงหนูเฟมากกกกก  แบบมากยิ่งกว่าระแวงกลัวแฮร์รี่รู้ซะอีก  พี่ทอมเลยต้องพยายามให้จินนี่ถ่ายโอนจิตวิญญาณมาให้เร็วๆและมากที่สุดค่ะ  ที่พี่ทอมบอกว่าพยายามทำตัวดีๆนั่นแหละค่ะ  เพื่อเร่งให้จินนี่ยิ่งใส่จิตวิญญาณใส่สมุดบันทึกมากๆ  ก็เลยกลายเป็นว่าพี่ทอมเลยปรากฏตัวออกมาจากสมุดได้เร็วและชัดกว่าเนื้อเรื่องในต้นฉบับ  เพราะเพื่อจะได้ทำอะไรตามใจชอบ  อย่างส่งสมุดบันทึกมาให้หนูเฟทางนกฮูกค่ะ    ส่วนหรื่องที่พี่ทอมบอกกับแฮร์รี่และเดรโกว่าหนูเฟเป็นของพี่ทอมเนี่ย  ของสะสมค่ะ  ว้ายยย  ผู้ชายอัลไลเห็นผู้หญิงเป็นสิ่งของ  

ปล.1  พี่ทอมคนโฉดสั่งให้บาซิลิสก์พาหนูเฟไปซ่อนและสั่งให้เฝ้าไว้อย่าให้หนี  เพราะหนูเฟจะหนีท่าเดียว  พี่ทอมเลยต้องโฉด  ขังซะเลย  โหดร้ายยยย

ปล.2  รอดแล้วว ดัมเบิลดอร์มาช่วยไว้  ท่านอาจารย์ใหญ่น่าร้ากกกกก

ปล.3  พี่ทอมเป็นใครล่ะคะ  พี่ทอมไม่ร้ายก็ไม่ใช่พี่ทอมน่ะสิคะ  ตอนนี้ก็ยังฉุดกระชากลากถูอีกแน่ะ  ทั้งๆที่หนูเฟเี่ยหัวเข่าแตก  

ปล.4  พรีเฟ็คบ้านฮัฟเฟิลพัฟมาแน่นอนค่ะ  รายนั้นก็เป็นห่วง  แต่หน้าที่พรีเฟ็คต้องมาก่อน  เลยช่วยตามหาไม่ได้  

ปล.5  สงสารเนวิลล์เหมือนกันค่ะ  ช่างเป็นเด็กที่มีจิตใจอ่อนโยนอะไรขนาดนี้  ไรท์รักเนวิลล์มากๆเลยล่ะค่ะ  ชอบตั้งแต่อ่านเล่มแรกๆเลย  และยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อยๆจนถึงเล่มเจ็ดนี่พีค  แบบโอ๊ยยยย  เนวิลล์  คาแรกเตอร์น่ารักกกก  กล้าหาญด้วย  รักกกกก

ปล.6  ไม่ค้างแล้วนาาาา  มาต่อแล้ว  เอ๊ะ  หรือค้างกว่าเก่าตรงที่พี่ทอมคนโฉดหนีไปได้

ปล.7  ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ค่าาาาาา  สู้  แต่ไม่ตายนะ  ถถถถถ


Animer-2546                      ตอนที่แล้วประโยคเด็ด  หรูเฟเป็นของฉัน  แล้วตอนนี้ยังเด็ดอยู่รึเปล่าคะ  ทั้งขัง  ทั้งฉุด  55555


Natacha_i-sen                   อุ๊ยยยย  จะดีหรอคะให้นุ้งรี่กับเดรถูกบาซิลิสก์เหมือบ  พี่ทอมเห็นหนูเป็นของ (สะสม) ของเขาค่ะ  ว้ายย ผู้หญิงไม่ใช่สิ่งของนะ


~เจ้าหญิงกุหลาบ~              หนูรี่รักหนูเฟ  เพราะหนูเฟเธอดีมากๆทั้งๆที่แฮร์รี่ไม่มีใคร  เพื่อนก็ไม่มี หนูรี่เลยรัก  //  หนูเดร  รักหนูเฟ  เพราะดันอ่านนิยายที่แอบขโมยมาแล้วเก็บไปฝัน  แล้วตกหลุมรักหนูเฟซะงั้น  ทำตัวเองค่ะ  ถถถถ  //  ดัมเบิลดอร์เอ็นดูหนูเฟ  เพราะเห็นว่าเธอกำพร้าค่ะ  //  ป๋าเนปเอ็นดู  เพราะหนูเข้ามาเปลี่ยนชีวิตที่เย็นชาของเขาให้อบอุ่น  เพราะหนูเฟเป็นคนตรงๆ  บอกป๋าเนปว่ารักและเป็นห่วงอย่างที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน  (นอกจากลิลี่)  ป๋าเนปไม่เอ็นดูคงไม่ได้แล้วล่ะค่ะ  //  เซดริก  ตกหลุมรัก  เพราะเห็นว่าหนูเฟตลกดีค่ะ  เอาจริงๆหนูเฟหน้าตาน่ารักด้วยล่ะ  เซดแอบเห็นบ่อยๆที่ห้องสมุดเลยสงสัยว่าทำไมเด็กผู้หญิงคนนี้ถึงมาอ่่านหนังสือทุกๆเช้าคนเดียว  แรกๆก็ไม่ได้ชอบหรอก  แค่สงสัย  แต่พอมาเจอเนวิลล์คุยว่า  เด็กผู้ชายไม่เป็นเพื่อนกับเด็กผู้หญิงหรอก  แล้วเซดเห็นหนูเฟทำสีหน้าเหวอๆในสิ่งที่เนวิลล์พูด  เลยคิดว่าหนูเฟตลกดีค่ะ  ไปๆมาๆเลยได้คุยกับหนูเฟ  และคิดว่าหนูเฟเข้ากับคนง่าย  เลยตกหลุมรักค่ะ  //  ส่วนพี่ทอมคนโฉด  ขอละไว้ในฐานที่เข้าใจละกันนะคะ  5555555  บอกไม่ได้  เดี๋ยวกลายเป็นสปอย

                                       อิอิ  เรื่องคู่เต้นรำ  ไรท์มีคิดไว้แล้วล่ะว่าใครจะได้เป็นคู่เต้นรำของหนูเฟ  รับรองๆ  ถถถถถถ   ไม่นะ  เราจะไม่เผลอบอกอะไรทั้งน้านนนนนน   อย่ามาแซะให้ไรท์สปอยเชียวนะ!!//ปิดปากแน่นๆ   ให้ป๋าเนปอุ้มหนูเฟในท่าเจ้าหญิงเลยหรอ  ป๋าเนปไม่น่ากล้านะ  กิกิ


bomzakuki82                   หนูเฟเป็นใครหรือเป็นญาติใครหรือลูกหลานใครอะไรยังไง  ไรท์ขอละไม่ตอบนาาาา  เดี๋ยวไม่สนุก  นุ้งเดรโผล่มาเพราะห่วงหนูเฟล้วนๆค่ะ  เหม็นความรักจริงๆ  ส่วนพี่ทอมเนี่ย  หนูเฟเป็นของสะสมของพี่ทอมเขาล่ะค่ะ


Fallpit  Tloves                   ป๋าเนปออกตัวแรงได้เท่านั้นค่ะ  แต่ถ้าป๋าฆ่าล็อกฮาร์ตได้คงทำไปแล้วล่ะ  ถถถถ  นุ้งเดรสู้ตายค่ะเพื่อหนูเฟของเรา  พี่ทอมสายโฉดเลยต้องรีบแสดงความเจ้าของของสะสมตัวเองไว้ก่อน  ส่วนหนูรี่  ก็นะ  คนสำคัญไม่เข่าอ่อนก็ให้มันรู้ไป  >////<  


baifurn27                         พี่ทอมคนโฉดเอาหนูเฟไปขังและให้บาซิลิสก์เฝ้าไว้  ว้ายยย  คนอะไรโหดร้าย   นุ่มนวลไม่เป็นหรือไง  หักมุมไม่หักมุม  พี่ทอมไม่ยอมเป็นพันธมิตรใครและหนีไปแล้วววว  นุ้งเดรน้อยผู้กล้าหาญของเขาควรได้รับเหรียญกล้าหาญประดับอกค่ะ  น่ารักกกกจริงๆๆ  หนูรี่ดูอออกหรือเปล่า  ต้องติดตามค่ะ  กิกิ


หญิงปริศนา                       พี่ทอมคนโฉดชอบเคี้ยวเด็กค่ะ  กรุบกรอบ  เดี๋ยวๆๆ //หลบคำสาปพิฆาต


Fantastic-29645               ใครเป็นพระเอก?  ปัญหาโลกแตกมาแล้ววว  ไรท์เองก็ยังไม่รู้เลยค่ะ  ยทพระเอกยังไม่นิ่ง  แต่มีตัวละครตัวหนึ่งมา  30%  แล้ว  แต่ก็แอบมีมองๆตัวละครตัวอื่นอยู่นาาาา  แต่นี่คือเล่มสองค่ะ  ยังอีกยาวไกล  อาจเปลี่ยนได้  พี่ทอมคนโฉดบอกเด็กเนื้อหวานค่ะ  อุ๊ย  เขิน


koly                                 ตอนพี่ทอมมองหนูเฟแบบหิวกระหายเนี่ย  แล้วบอกว่ารีดคิดดีไม่ได้และเขิน  คืออัลไลหรออออ  บอกไรท์บ้างสิๆ  ไรท์น่ะใสซื่อบริสุทธิ์ไม่รู้จริงๆ  บอกหน่อยๆ  ถถถถถ  อยู่เรือเดรไว้จับให้มั่น  อย่าหลงเดินไปขึ้นเรือพี่ทอมคนโฉดนะคะ  เดี๋ยวหาทางกลับเรือเดรไม่เจอ


Charlotte  F.                     #พี่ทอมคนโฉด  เรือบินไปอวกาศแล้วล่ะค่ะตอนนี้


岭飞                                พี่ทอมคนโฉดหนีไปแล้ว  รีบตามไปด่วนค่ะ  พี่ทอมบาดเจ็บด้วยนาาา


Felicia                              นุ้งเดรมีพัฒนาการที่โตไวเพราะลูเซียสเลี้ยงดี  เอ๊ย  ผิดๆๆ  ส่วนพี่ทอมไม่ใช่แค่แบดค่ะ  ต้องเรียกว่าโฉดดดดด


mildnerskan                      อยู่ร่างนี้นานแน่นอนค่ะ  มีจมูกครบ  หล่อเหลาเหมือนเดิม  ส่วนเรื่องดูแลหนูเฟให้ดี...  จากตอนทีเพิ่งอัพนี้  อืมม  ขอละไว้ในฐานที่เข้าใจละกันนะคะ  สงสารหนูเฟมาก  อ้าว  เรือรี่ไหงทิ้งรี่มาเรือพี่ทอมซะงั้น  พี่ทอมเป็นคนโฉดน้าาาา  


foreverone                        ลงทั้งเรือป๋าเนปและเรือ #พี่ทอมคนโฉดไปเลยทีเดียวค่ะ   จะได้ไม่ต้องแยกร่าง


จิ้งจอกกอดลูกโลก               นุ้งเดรสู้ขาดใจ  นุ้งเดรสู้ตาย


Yumi  Luga                       เรือนุ้งเดรแล่นเร็ว  แต่ตอนนี้ไรท์เห็นเรือ#พี่ทอมคนโฉด  ติดจรวดแบบไม่เห็นหางเสือเลยล่ะค่ะตอนนี้  ถถถถ


Linna  Lily                        ระดับพี่ทอมไม่น่าเรียกว่าซึนนาาาา  ออกจะโฉด  โหด  ป่าเถื่อน


juneeer                            จาก  Norbert  ตอนนี้เรือป๋าเนป  เดี๋ยวสักพักจะเริ่มเขวและเริ่มแยกร่างไปหลายๆเรือ  ไรท์เห็นมาหลายคนแล้ว  แรกๆก็มาลำเดียวรักเดียวใจเดียว  พอสักพักเริ่มปันใจไปให้เรือลำอื่น  หรือบางคนเผลอละเมอขึ้นเรืออื่นแล้วหาทางกลับเรือเดิมไม่ได้  55555


PercyPair                         ขอบคุณที่ชอบบบบบฟิคเรื่องนี้มากกกกเลยค่ะ  นอนอ่านรวดเดียวยันหกโมงเช้าเลยหรอ  55555  ติดงอมแงมด้วย!!  เอ๊ะ  จริงๆอาจไม่ใช่ติดงอมแงม  แต่เป็นหลวมตัวมามากกว่าหรือเปล่าคะนั่น  ชอบเรือทุกลำต้องไป  เรือรวมมิตรค่ะ


InIning                             เม้นไม่ยาว  เพราะซับกำเดา  เอ๊ย  มีฉากชวนให้กำเดาไหลด้วยหรือคะ  ถถถถ

               1. น่านนนน  นุ้งเดรทวงเรือสำเร็จ  พ่วงไปกับเรือพี่ทอมซะงั้นนน

               2. ตอนนี้ก็ยังคุยเยอะอยู่นา  พี่ทอมกับหนูเฟเนี่ย  แถมมีกักขัง  และฉุดกระชากลากถูตอนหนีด้วย  #พี่ทอมคนโฉด  อย่าบอกนะที่พี่ทอมบอกว่า  "ของฉัน"  คือสาเหตุให้กำเดาไหล!?!  

นี่ไงบาซิลิสก์ตายแล้ว  ทางสะดวกแล้วล่ะค่ะ  แถมตอนนี้พี่ทอมคนโฉดหนีไปแล้ว  ตัวคนเดียวและบาดเจ็บอยู่ด้วยนะ  ว้ายยยยย  //พี่ทอมขาาา  ช่างเป็นการปลอบที่....


JULAL                             อุ๊ย  เดี๋ยวไรท์เขวนะ  ช่วงนี้เขวง่ายๆอยู่ด้วย


Aiko  cg                           ่น่านนนนนน  เป็นผู้ดยสารเรือป๋าเนปไปซะแล้ว  หาทางลงไม่ได้แล้วล่ะค่ะ  หึหึ  อย่าเผลอขึ้นเรือป๋าซีเรียสเชียวววว  //ปิดตาด้วยความกลัว   หนูเฟเป็นของ(สะสม)ของพี่ทอม  เพราะพี่ทอมแกมโนเองค่ะ  ถถถถ


M-May0-0                        มาแล้วค่าาาาา  มาไวที่สุดแล้วนาาาาา  แค่กๆๆ


panitin                             ตอนนี้ #พี่ทอมคนโฉด ยังพีคอยู่มั้ยคะ  ทั้งกักขัง  ทั้งฉุดกระชากลากถูพาหนี  //ไม่งามๆๆ  ป๋าเนปของเราดุดันแต่ต้องคีพลุค  เพราะรู้ว่าแฮรืรี่กับรอนแอบอยู่ค่ะ  //สงสารหนูรี่เบาๆ  ส่วนเซดนั้นหน้าที่ต้องมาก่อนค่ะ


slilahs                             จากตอน  Distrust [end]  งืออออออ  ขอบคุณมากๆๆๆเลยค่ะที่ชอบฟิคเรื่องนี้  เหมือนไปอยู่ในโลกแฮร์รี่  พอตเตอร์เลยหรอคะ  ดีจายยยยยค่ะ  


_WUYUQING                   แอบชอบแฝดเหมือนกันเลยค่ะ  ยิ่งอายุเยอะยิ่งหล่อ  เอิ้กกกกก  เช็ดน้ำลายแป๊ป


                                      ป๋าเนปตั้ลล้ากตลอดเวลาาาาา  ล็อกฮาร์ตสมควรถูกฆ่าทิ้งค่ะ  นุ้งเดรน่าเอ็นดูจริงๆนั่นแหละค่ะ  อร๊ายยยย  กลัวแต่ก็ยอมลงมาช่วยหนูเฟ  ไรท์ก็ชอบฉากที่รอนบอกว่าเดรตายแล้ว  และเดรบอกว่าได้ยิน  น่ารักน่าเอ็นดูทั้งคู่เลย  แอร๊ยยยย  ฮาาาาาด้วยล่ะ  ขอบคุณที่ประทับใจค่ะ  เป็นฉากเล็ๆที่ไรท์ชอบมากๆเหมือนกันเลย  อยู่ทีมหมั่นไส้พี่ทอม  ระวังโดนพี่ทอมคนโฉดสาปเอานะคะ  

ปล.  ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ค่าา  จุ้ฟๆๆ


หมิง                                 แงงงง  ตอนพิเศษยังไม่เริ่มพิมพ์สักตัวเดียวเลยค่ะ  พักไว้ก่อนนาาาาา  ยังติดตอนหลักอยู่  แถมหลายคนบอกค้างด้วย  ถ้าไรท์กระโดดไปตอนพิเศษรับรองเลยว่า  ไร?ืคงต้องใส่เสื้อเกราะออกนอกบ้าน  เพราะอาจมีรีดไม่พอใจไรท์แน่ๆเลยค่ะ  555555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

2,383 ความคิดเห็น

  1. #2046 autumn morning^^ (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 18:58
    ใช้ไม้ใครไม่ใช้ใช้ไม้น้องเฟเรา! ไม้น้องเปฌนไม้กินคน มันก้ดูดพลังชีวิตแกน่ะสิ ว่ะฮ่ะฮ่า สม!
    #2046
    1
    • #2046-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 40)
      26 มกราคม 2562 / 12:31
      พี่ทอมพลาดแล้วววว
      #2046-1
  2. #1943 love-trafalgar (@love-trafalgar) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 16:36
    ดีใจจังเดรโกนายเปลี่ยนไปแล้ว ยังคงนิสัยเดิมอยู่นะ มีขี้กลัวบ้าง แต่ถ้าเพื่อคนที่รักก็ยอมทำสินะคะ น่ารักจริงๆเลย รายนี้ไม่รู้จะเลือกเรือไหนเลยค่ะ ดีงามทุกลำ ไม่อยากให้ใครเสียใจเลย โดยเฉพาะเเฮร์รี่เราสงสารอ่ะ อยากให้แฮร์รี่มีความสุขบ้าง แต่ก็เเอบเชียร์เดรโก รักสเนป และติ่งทอม 5555 จบแบบปลายเปิดก็ดีนะคะ แล้วค่อยแยกรูทแบบที่เคยเขียนก็ได้
    #1943
    1
    • #1943-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 40)
      29 กันยายน 2561 / 20:03
      ใช่เลยๆๆ นิสัยขี้กลัวยังต้องมาค่ะ ไม่อยากให้น้องกล้าหาญแบบก้าวกระโดดเกินไป มันจะดูแปลกๆ 555 เล่นกล้าหาญกึ่งขลาดๆหน่อย สมเป็นเดรโกดี ตัดใจไม่ได้ก็รวบทุกลำเลยค่ะ 555555555555 ตอนนี้สงสารแฮร์รี่เหมือน สงสารมากด้วย เรื่องรูท อยากจบรูทมากนะ ;_;
      #1943-1
  3. #1265 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 04:26
    ฟิคเรื่องนี้ทำให้น้องเดรโตขึ้นมากๆ อ่ะ เป็นการเติบโตที่น้องดีขึ้นจริงๆ ดีขึ้นเพราะเฟริน่า ฮือออ จาร้องไห้แล้ว ในหนังคือเห็นน้องจำใจทำหลายอย่างมาก แต่คือในฟิคเรื่องนี้เป็นเดรที่ไม่ขี้ขลาดแล้วนะ โอ้ยประทับใจงานเขียนของคุณจังเลยค่ะไรท์ <3 แต่ฉากต่อสู้เปลี่ยนไปหมดเลยอ่ะ โอ้ยนับถือไรท์จริงๆ ค่ะที่เปลี่ยนทุกอย่างไปแบบนี้ ทำลายฮอร์ครักซ์ไม่ได้ชิ้นนึงแล้วจะเป็นอะไรไหมเนี่ย แง
    #1265
    1
    • #1265-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 40)
      4 มิถุนายน 2561 / 17:06
      ไรท์คิดเหมือนกันเลยค่ะว่าเดรจำใจทำหลายอย่างมาก สงสารอ่ะ เลยคิดว่าฟิคนี้อยากให้เดรคิดได้ และโตเป็นคนดีขึ้นมา แต่เรื่องเห็นแก่ตัวและขี้ขลาดยังมีอยู่นะคะ เพราะเป็นคาแรคเตอร์ของน้อง ตัดไม่ได้จริงๆ สังเกตได้ว่าน้องยังกลัวๆอยู่ แต่พอจวนตัวนึกอะไรไม่ออกก็เลยเผลอทำไปแบบนี้นั้น ส่วนหนึ่งเพราะชอบหนูเฟด้วยแหละ 5555 ขอบคุณที่ชอบงานเขียนของไรท์นะคะ ขอบคุณที่เข้ามาเม้นตั้งมากมายย ไรท์อ่านทุกเม้นและตอบทุกเม้นเลยค่ะ ฉากต่อสู้นี่ชอบดัมเบิลดอร์มากกกกก และชอบฉากหลบหนีของพี่ทอมด้วย 555 แต่สมุดบันทึกไม่ถูกทำลาย อะไรหลายอย่างก็ต้องเปลี่ยนไปแน่นอนค่ะ แต่ไรท์สัญญาว่าจะไม่ทำให้ต้นฉบับเสียหายค่ะ
      #1265-1
  4. #1087 Index-me (@Index-me) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 04:42
    ฮอลลลลลล เป็นฉากในห้องแห่งความลับที่ชอบที่สุดตั้งแต่เริ่มรู้จักกับฟิคแฮร์รี่>< ชอบมากๆๆๆ อ่านเพลินจนเพิ่งมาเม้น แหะๆ
    #1087
    2
    • #1087-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 40)
      15 เมษายน 2561 / 22:52
      ฉากพี่ทอมหลบหนีใช่มั้ยคะ 555 หรือฉากเดรกโผล่มาด้วย 555 ขอบคุณที่ชอบค่ะ อ่านเพลินจนลืมเม้นก็ไม่เป็นไรค่าา ขอให้อ่านสนุกก็พอ
      #1087-1
  5. #1086 Index-me (@Index-me) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 04:31
    เอ่อ... lord voldemortเขียนอย่างงี้นะคะ ถ้าเป็นloadมันจะอ่านเป็นโหลดแทน
    #1086
    1
    • #1086-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 40)
      15 เมษายน 2561 / 22:51
      เหรอคะ 55555 สงสัยตอนพิมพ์คงรีบไปหน่อย เดี๋ยวไปแก้ค่ะ ขอบคุณที่บอกนะคะ
      #1086-1
  6. #1063 Aomm_msp (@AomKazuko) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 22:18
    ไรท์อยากให้เดรกเป็นพระเอกอะ
    #1063
    1
    • #1063-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 40)
      11 มีนาคม 2561 / 11:42
      ไรท์คิดๆอยู่ค่ะว่าจะให้ใครเป็นพระเอกจบแบบเดียว หรือจบรูทดี ฮืออ
      #1063-1
  7. #721 Lanier (@Lanier) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 19:54
    ขอบคุณไรท์ที่ยังให้พี่ทอมมีจมูกค่ะ555 ฮืออออ ไรท์แต่งดีมากเลยอ่ะ ทั้งๆที่มันก็เป็นเรื่องที่เรารู้อยู่แล้วแต่ไรท์ก็แต่งออกมาได้น่าตื่นเต้นมากๆเลย
    เดรกแมนม๊ากกกกกก น่ารักมากเลยลูกกกก
    เราอ่านเรื่องนี้แล้วเลือกเรือไม่ถูกอ่ะ ดีหมดเลย
    ปล.นับถือใจไรท์มากๆที่มาตอบคอมเมนต์ทุกคนได้ สุดยอดดดดด//ยกนิ้ว
    #721
    1
    • #721-1 Yoon (จากตอนที่ 40)
      10 มกราคม 2561 / 00:17
      ปล. หายไวๆ นะคะไรต์~ ช่วงนี้จู่ๆฝนก็ตกซะงั้น พักผ่อนเยอะๆนะคะ
      #721-1
  8. #700 Yoon (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:56
    เรื่องที่เวลาทำลายเสี้ยววิญญาณแล้วพี่ทอมคนโฉด(555) ไม่รู้เนี่ยเป็นเรื่องจริงค่ะ เหมือนพอฉีกไปแล้วพี่แกจะไม่รู้เลยว่าส่วนนั้นเป็นตายร้ายดียังไง ภาคที่แฮรรี่ไปไล่ทำลาย เฮียแกก็ดูไม่รู้ ถ้ารู้เฮียน่าจะบุกไปปกป้องแล้วไม่น่าสร้างกลไกมากมายไว้ปกป้องอย่างเช่นเสี้ยวที่อยู่ในถ้ำริมทะเลค่ะ*^*

    ปล.แสดงความคิดเห็นครั้งแรกเลย ตื่นเต้นมากค่ะ 55555 ชอบบทที่ไรต์เขียนนะคะ สู้ๆๆ ติดตามค่ะ เรื่องการลงเรือ ฮือออ เรือเยอะเกินเลือกไม่ถูกก รอหัวเรือทุกคนออกมาให้ครบ(ป๋าซีเรียสออกมาทำคะแนนปังแน่นวล 555) ละจะกรี้ดทีเดียวค่ะ 5555
    #700
    0
  9. #699 Darklunaticjewel (@Darklunaticjewel) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:31
    เอาอีกล้าววว>~<สงสารพี่ทอมจังอ่าT^Tแต่ปัญหาคือ!!เรายื้อไว้ทุกเรือเลยค่ะตอนนี้...แหะๆ(คนโลภก็งี้แหละะ55)
    #699
    0
  10. #698 pp-poppy (@pp-poppy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:35
    ทอมมกลัมมาฉุดนุเฟไปด้วยสิ อย่าทิ้งหนุเฟไว้คนเดียวววว # ทีมพี่ทอม ให้พี่ทอมเป็นพระเอกน้า~~~
    #698
    0
  11. #697 CS_Rabbit (@CS_Rabbit) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:01
    แหม่ นุ้งเดรเล่นเอานุ้งรี่ที่ไปฟัดกับการ์ดพี่ทอมนี่จืดจางไปเลยนะ ถถถถ สงสารนุ้งรี่ แต่พี่ทอมก็ยังกร๊าวใจอยู่ดี ทำไงได้ชอบคนโฉด พี่ทอมกะงี้ คนจริงเค้าต้องถือคติ รักต้องฉุ- เอ้ย รักต้องสู้(บังคับ)สิเนอะพี่ทอม -..- อิอิ ทีม #พี่ทอมคนโฉด เลิฟฟฟฟ โอม พี่ทอมจงเป็นพระเอก เพี้ยงงง ><~
    #697
    0
  12. #696 baifurn27 (@baifurn27) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 18:27
    รักตอนที่นุ้งเดรเอาตัวมาบังให้หนูเฟ สุภาพบุรุษจริ้งจริง หลงรักเลยนะคะ
    เนี่ย55555 ทำไมพี่ทอมฉุดกระชากลากหนูเฟขนาดนั้นละคะเอ็นดูหนูเฟนิดนุงงง ดีใจที่ไรท์บอกว่าพี่ทอมยังจะมีจมูกเเละหล่อเหลาเหมือนเดิม5555 นี่นั่งเครียดเหมือนกันว่าพีทอมอาจจะไม่มีจมูก55555
    #696
    0
  13. #695 carrot0486705249 (@carrot0486705249) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 17:48
    ถึงแม้ว่าพี่ทอมจะโฉด โหด เ-้ย แฮ่มๆ เ-้ยมแค่ไหนก็ตามเราก็ยังจะเชียรพี่ทอมต่อไปย์ แต่ถ้าพี่ทอมไร้จมูกเมื่อไรเนี่ย เราจะพาพี่ทอมไปเสริมดังเองแหละเธอ5555#พี่ทอมคนโฉด
    #695
    0
  14. #694 น้ำส้มจันทรา (@somoh49) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 17:06
    เดรลูกหนูแมนมากเจ้าหนอนน้อยของแม่ กระซิกๆ(เช็ดน้ำตาด้วยความปราบปรืม) พี่ทอมขาอย่ารุนแรงมากสิค่ะ(จับปล้ำเลยค่ะพี่ทอม)หนูเฟยิ่งบอบบางอยู่ด้วย(เคยไฟว์กับเจ้าหมูดัลลี่แล้วชนะหลายครั้งแล้วด้วย)เห็นไหมพ่อทูลหัวเขาโกรธที่ทำอะไรไม่ถูกต้องตามประเพณี(โกรธจนตาลุกเป็นไฟเลยนะ555+)
    ปล.แน่ใจนะไรท์ว่าตอนแต่งฟังเพลงโรแมนติก
    ปล2.ไรท์ตอบเม้นได้หน้าตบมาก555+
    #694
    1
  15. #693 _WUYUQING (@nam_yanisa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 16:29
    ตอนนี้เดรแมนมากกกกกก(ก.ไก่ล้านตัว) ไม่เคยเสียใจที่ลงเรือเดรค่ะฮือ
    ทำไมอ่านแล้วเราไม่ค่อยชอบพี่ทอมเลยอ่า สาวกพี่ทอมอย่าตบเลานะ55555
    แต่เหมือนจะมีเซ้นส์ลางๆว่าไรท์จิตใจเอนเอียงไปทางพี่ทอมแล้ว เสียใจฮือออออ
    เอาเป็นว่าไม่มีอะไรจะบอกนอกจากบอกเดรว่าถ้าเฟริน่าเท ก็เซมาหาพี่นะจ๊ะ เดรจะเป็นพระเอกหนึ่งเดียวในดวงใจซัมเหมออออ
    ปล.ตอนนี้ดัมเบิลดอร์พระเอกมากค่ะ หนูเฟเกือบซวยแหล่วววว
    #693
    0
  16. #692 MissJ17H (@MissJ17H) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 16:23
    ตอนนี้เฟริน่าน่าสงสารมากเลยยย
    ทอมใจร้ายเกินไปแล้วววว ทั้งโดนขู่โดนทำร้ายอีก เกิดเป็นเฟริน่าชั่งน่าสงสาร/กระซิกๆ

    ตอนนี้เดรโกก็เท่มากจริงๆ ชอบตอนที่เอาตัวเองไปบังให้หนูเฟง่ะ เดรโกเค้าดีมากจริงๆนะ เฟริน่า อย่าใจร้ายกับเดรโกนะ สงสารเค้าบ้างงงง5555555555

    ทอมโดนไม้กายสิทธิ์เฟริน่ากินพลังชีวิตรึป่าวคะ

    ภูมิหลังของเฟริน่าช่างน่าสงสัยเหลือเกินนนนนน อยากรู้มากเลยค่ะว่าตอนเด็กๆนางเอกของเราเนี่ยเป็นใคร มาจากไหนกันแน่

    ทอมจะไม่กลับมาฆ่าเฟริน่าใช่มั้ยคะเนี่ย

    เดรโกจะต่อต้านพ่อบ้างมั้ยคะ ถ้าจบเรื่องนี้ออกไปเนี่ยยย อยากให้ต่อต้านเหลือเกินนนนน

    ดัมเบิลดอร์ต้องรักเฟริน่าเหมือนหลานแน่เลย ดูโกรธขนาดนั้นน่ะ นึกภาพออกเลย
    ปล.1เป็นเรื่องที่เดาทางไม่ออกจริงๆค่ะ มันพีคทุกตอนเลยยย
    ปล.2ไรท์เตอร์แต่งได้สุดยอดมากเลยค่ะ/กระทืบไลค์
    ปล.3ติดตามตอนต่อไปค่าาา
    #692
    1
    • #692-1 hikakichi (@hikakichi) (จากตอนที่ 40)
      8 มกราคม 2561 / 16:34
      น่าจะโดนกินพลังชีวิต ถึงต้องรีบโยนไม้ทิ้ง
      #692-1
  17. #691 hikakichi (@hikakichi) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 15:33
    เดรโกฟิคนี้แมนมากๆ ถึงจะขี้ขลาดแต่ก็กล้าปกป้องคนที่ตัวเองรัก

    ตามต้นฉบับ แฮรี่ทำลายสมุดบันทึก จินนี่เลยรอด
    แต่นี้ทอมหอบสมุดบันทึกหนีไปแล้ว จินนี่จะเป็นไงนี่ย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 มกราคม 2561 / 16:27
    #691
    0
  18. #690 ~@Min...฿$*.* (@arisra-min) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 14:24
    เราควร แค่ก เลิกไอ แค่ก ใส่กัน5555 ไรท์ตอบเม้นรีดทุกคนเลย ตอบยาวด้วย55 เหนื่อยมั้ยเนี่ย (แต่ดีใจที่ไรท์ตอบนะ รู้สึกได้รับความเอาใจใส่)

    #พี่ทอมคนโฉด ทำไมโหดร้ายแบบเน้ นี่จำเลยรักรึเปล่า ลากๆถูๆ ตบจูบๆ #เถื่อนจริงๆ

    เดรโกคนเท่ เอาตัวไปบังหนูเฟด้วย ทำดีมากเจ้าหนู!

    ส่วนป๋า... หนูยังเรือป๋าอยู่นะ แต่ไปอ่านทวนอีกรอบแล้วบับ... เหมือนเรือป๋ากำลังแล่นมุ่งหน้าไปยังคุณพ่อโซนมากๆ หนูควรทำยังไงดี //นี่พูดลอยๆ ไม่ได้กะให้ไรท์แต่งฉากฟินให้จริงๆ ไม่ได้อยากให้ป๋าเป็นพระเอกจริงๆนะ! ไม่เลย! สักนิดเดียว! #หรา5555
    #690
    0
  19. #689 [:: - Oni' [N a N a H o] Neko" - ::] (@nanaho2553) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 13:04
    ตอนนี้ขอติดแฮชแท็ก #ดัมเบิลดอร์พระเอก ค่ะ 555555555 คุณปู่มาช่วยหลานแล้ว วรี๊ยยยยย์/ชูมือขึ้นแล้วหมุนๆ

    พี่ทอมแบบไม่อ่อนโยลมากๆ เดี๊ยนว่าอุ้มน้องไปจะง่ายกว่านะคะ----/ชี้ฮอกครัชให้โวลเดอร์มอร์ แค่กๆ

    แอบฟินที่เดรโกถลาเข้ามากอดเฟริน่าค่ะ แบบ แอร๊ย พ่อหนุ่มมม ไม่กลัวงูแล้วหรออออ จะกบฏพ่อตัวเองหรอมมมม วรี๊ยยยย์ สักพักออกไปคงได้ตีกับพอตเตอร์เรื่องเฟริน่าแหงๆค่ะ หนุ่มๆตีกันนี่ดีจังนะคะ/ปิดปากหัวเราะโฮะๆ
    #689
    0
  20. #688 ยิปโชฟิลล่า (@preawcee) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:41
    ชอบมากค่ะ5555555 สนุกสุดดดดดๆ
    คือชอบพี่ทอมคนโฉดมากกก เถื่อนได้ใจ แต่อยากรู้ว่าพี่ทอมคนโฉดจะพาเฟริน่าไปไหนอะ
    #688
    0
  21. #687 mikazu (@mikazu) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:35
    อ่านๆไปแล้วบังเกิดฟิคสั้นฉากคู่ของหนูเฟรกับทอมขึ้นมาในหัวซะงั้น
    #687
    0
  22. #686 Liana-milky (@Liana-milky) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:24
    อยาก เห็นฉากป๋าเนปอีกอ่ะ แล้วก็ตอนนี้กำลังแอบปลื้มเดรโก
    ดัมเบิลดอร์เท่มากงานนี้
    ปรากฏตัวแบบวีรบุรุษ
    #รักป๋าเนป #แอบปลิ้มเดรก
    #วีระบุรุษดัมเบิลดอร์
    ป.ล.1 ต้องแอบปลิ้มเดรก เพราะตอนแรกเราโครตไม่ชอบเดรเลย
    ป.ล.2 จะรอนะคะ
    ป.ล.3 อยากอ่านทันทีที่เห็นอัพเลย แต่ไม่ว่าง
    ป.ล.4 รักไรต์ที่สุด
    ป.ล.5 ขาลงเรือเดรไปข้างนึงล่ะ ถ้าทำเท่อีก เราอาจจะต้องสร้างฮอครัสเพิ่ม เพื่อแบ่งตัวเองไปลงเรือเดรด้วย ตอนนี้มีแล้วสอง เรือป๋าเนปอัน ท่านซีเรียสอีกอัน อิอิ
    #686
    0
  23. #685 Rairii (@green-ny) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:24
    พรี่ทอมหนีไปได้ แล้วจินนี่ล่ะ? 555555555 เขินมากตอนเดรโกเอาตัวกำบังเฟริน่าไว้ /เอามือปิดหน้า
    #685
    0
  24. #684 Aiko cg (@0897122652) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:05
    อยากโดนท่านทอมฉุดมั่งอ่าาา เอ้ยไม่ใช่ล่ะ #รักพี่ทอมคนโฉด
    #รักป๋าเนปคนซึน#ดัมเบิ้ลดอร์พระเอก#หนูแฮร์ผู้กล้าหาญ#น้องเดรกกลัวพ่อ#เซดริกคนไร้บทชั้วคราว
    #684
    0
  25. #683 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:04
    แต่ว่าๆถึงจะเป็นเเบบนั้นก็เถอะแต่natacha i-senคนนี้ขอถวายตัวและหัวใจให้ป๋าทอมเลยค่า

    #683
    0