[Harry Potter and Everything has changed] OCx?

ตอนที่ 51 : PART 3 of HP --- Befriend (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 144 ครั้ง
    16 ก.พ. 61


Befriend
********

          เฟริน่าสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เธอรีบมองไปรอบๆอย่างตื่นกลัว แต่ในห้องที่มีแสงเรืองรองที่ขอบฟ้าเข้ามาทางหน้าต่างไม่มีสิ่งใดผิดปกติ นกฮูกหนุ่มยืนหลับซุกปีกตัวเองอยู่ในกรงใบใหญ่ เด็กหญิงเลื่อนมือมากุมหัวใจที่เต้นเร็ว 
                 “ฝันบ้าอะไรเนี่ย” เฟริน่าพูดกับตัวเอง เธอเช็ดเหงื่อเย็นเฉียบออกจากใบหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เธอฝันเห็นทอม ริดเดิ้ล 
                 เด็กหญิงไม่คิดว่าตัวเองจะหลับลงได้อีกหลังจากที่ฝันเห็นจอมมารหนุ่ม เธอไถลลงจากเตียงและเข้าไปในห้องน้ำพลางหวังว่าวันนี้แฮร์รี่คงจะไม่ตื่นสาย 
                 ช่วงสายของวันนั้นเฟริน่าต้องเดินไปเคาะประตูห้องของแฮร์รี่อยู่นานกว่าเขาจะตื่นมาเปิดประตู ผมสีดำที่ยุ่งอยู่แล้วยิ่งดูยุ่งมากขึ้นไปอีกเมื่อแฮร์รี่เพิ่งตื่นนอน เด็กชายแว่นกลมปิดปากหาวและพึมพำว่าขอเวลาอีกสิบนาที เฟริน่าจึงเดินไปรอที่ชั้นล่าง 
                 อาหารมื้อเช้าวันนี้อร่อยมาก แถมทอมเจ้าของร้านหม้อใหญ่รั่วยังเพิ่มไข่ดาวให้เด็กทั้งสองอีกคนละฟอง 
                 “วันนี้เธอมีแผนจะทำอะไร” แฮร์รี่ถามหลังจากที่แซะไข่แดงออกจากไข่ขาวแล้ว เขาจัดแจงส่งไข่ขาวใส่จานเธอ และเธอก็ทำอย่างเดียวกันแต่ส่งไข่แดงไปในจานของเขา 
                 “ฉันคิดว่าเราน่าจะเดินสำรวจตรอกไดแอกอนให้ทั่วๆเลย ส่วนวันอื่นๆเราค่อยซื้อของที่ต้องใช้สำหรับชั้นปีที่สาม นายคิดว่ายังไง” เฟริน่าถาม เธอเห็นแฮร์รี่เทซอสมะเขือเทศใส่จานของเธอก่อนจะเทให้ตัวเอง 
                 “ก็ดีนะ ฉันยังไม่เคยสำรวจตรอกไดแอกอนมาก่อนเลย” แฮร์รี่เห็นด้วย เขาหันไปเลื่อนถ้วยนมให้เธอ “ดีจริงๆที่เราทำการบ้านเสร็จหมดแล้ว ฉันนึกไม่ออกเลยว่าถ้าฉันยังทำการบ้านไม่เสร็จและอดสำรวจตรอกไดแอกอนพร้อมเธอ มันจะเป็นยังไง” 
                 “ไหมล่ะ เห็นข้อดีที่ฉันบังคับให้นายทำการบ้านทั้งหมดแล้วสินะ” เฟริน่าหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นแฮร์รี่หน้าบึ้ง 
                 “ใช่สิ เธอทำเสร็จหมดก่อน จากนั้นเธอก็เริ่มเคี่ยวเข็ญฉัน พอฉันขอลอก เธอก็เอ็ดฉันเสียยกใหญ่ แถมบางทีเธอยังตีจนฉันเจ็บไปหมด” เขาบ่นอุบอิบ 
                 “อย่ามาสำออยไปหน่อยเลย แฮร์รี่ ฉันไม่ได้ตีนายแรงสักหน่อย แล้วถ้านายไม่ความจำเสื่อม ฉันตีเพราะปลุกนายไม่ให้เผลอหลับคากองการบ้านต่างหาก” เฟริน่าหันไปเริ่มจัดการหั่นไส้กรอกเป็นชิ้นเล็กพลางส่งเข้าปาก 
                 “เธอน่ะ บางครั้งก็ทำตัวเหมือนแม่เลย” แฮร์รี่ว่า เฟริน่าหันมาถลึงตาใส่เขาก่อนจะรีบเคี้ยวไส้กรอกและกลืนลงคอไป 
                 “งั้น ให้ฉันเป็นแม่นายเลยดีไหมล่ะ ทีนี้ฉันจะได้เอ็ดนายได้สะดวกยิ่งขึ้น” เธอถามยิ้มๆ แฮร์รี่รีบสั่นหัวแรงๆ ก่อนจะยื่นหน้ามากระซิบที่ข้างหูว่า 
                 “ไม่อยากได้แม่ แต่อยากได้อย่างอื่นมากกว่า” พอเขาพูดเสร็จก็หันไปคว้านมขึ้นมาดื่ม ใบหน้าของเขาเป็นสีแดงก่ำ เฟริน่าหรี่ตามองเขาอย่างสงสัย 
                 “อย่างอื่น” เธอทวนคำพลางวางส้อมกับมีดลง “อย่างอื่นที่ว่ามันคืออะไร”
                 แฮร์รี่กระแอมกระไอพลางทุบหน้าอกตัวเองเมื่อสำลักนม เฟริน่ายื่นมือไปลูบแผ่นหลังของเขาเบาๆ 
                 “ไม่มีอะไรหรอก รีบกินเถอะ เราจะได้ไปเดินเล่นกัน” แฮร์รี่ก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารต่อ 
                 “อยากจะบ้าตาย ทำไมพวกเราต้องดั้นด้นมาที่นี่เพื่อซื้อหม้อทองเหลืองใบเล็กๆแค่ใบเดียวนะ” แม่มดร่างเล็กในชุดที่เขียวตุ่นบ่นพึมพำให้เพื่อนๆของหล่อนฟัง ทั้งแฮร์รี่และเฟริน่าหันไปมองและเห็นว่ามีกลุ่มแม่มดตัวเล็กๆใส่เสื้อผ้าสีตุ่นๆใกล้เคียงกันนั่งล้อมโต๊ะตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีกาน้ำชาและถ้วยเจ็ดใบ แต่ละคนดูท่าทางเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า 
                 “นั่นสิ แค่หม้อใบเล็กๆ นี่เราถึงขนาดต้องเดินทางมาจากเวลส์เชียวนะ โธ่เอ๋ย ทำไมพวกเราไม่สั่งทางนกฮูก” แม่มดร่างเล็กกว่าคนแรกร้องบอกอย่างหงุดหงิด 
                 “พวกเธอไม่รู้อะไร ถ้าหม้อมันรั่ว เราก็ต้องเดินทางมาเปลี่ยนใหม่อยู่ดี ใครจะอยากได้หม้อทองเหลืองรั่วๆไปใช้กัน” แม่มดคนที่สามบอกอย่างรำคาญ 
                 “ใช่ๆ โจแอนนาพูดถูก พวกเราถึงต้องมาช่วยกันดูยังไงล่ะ ดูคนเดียวไม่ไหว หลายๆคนช่วยกันดู พวกร้านขายหม้อทองเหลืองจะได้ไม่โกงเรา อิสชี่ดูตำหนิ เดลล่าช่วยดูว่าเป็นของเก่าหรือเปล่า ส่วนพวกคนอื่นๆที่เหลือก็ช่วยกันตรวจหารอยรั่ว” แม่มดร่างจิ๋วที่สุดบอก 
                 เฟริน่าและแฮร์รี่สบตากันพลางพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเมื่อนึกถึงว่าบรรดาแม่มดเหล่านั้นเดินทางมาจากชนบทเพียงเพื่อซื้อหม้อใบเดียว และเมื่อเงี่ยหูฟังบทสนทนาต่อไป เด็กทั้งสองก็พบว่าพวกหล่อนต้องการรีบซื้อของเพียงวันเดียวและรีบกลับ ซึ่งจริงๆแล้วมาเพียงคนเดียวก็ซื้อได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องยกโขยงมาเลย แล้วแม่มดร่างเล็กเหล่านั้นก็เริ่มเถียงกันว่าใครจะเป็นคนต่อราคา
                 หลังจากที่แอบหัวเราะคิกคักกับท่าทางตลกของแม่มดเหล่านั้นแล้ว เฟริน่าก็เดินตามแฮร์รี่ไปที่ลานหลังร้าน เด็กชายผมยุ่งหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาเคาะลงบนอิฐก้อนที่สามจากทางซ้ายเหนือถังขยะ แล้วทั้งคู่ก็ขยับถอยหลังออกมาขณะที่ซุ้มประตูสู่ตรอกไดแอกอนปรากฏขึ้นที่กำแพง 
                 “มาเถอะ” แฮร์รี่หันมาจับมือเด็กหญิงและเดินออกจากลานหลังร้านไป 
                 แสงแดดอันสดใสทอประกายอยู่เหนือตรอก ร้านค้าต่างๆดูคึกคักและมีชีวิตชีวา ร่างของบรรดาพ่อมดแม่มดต่างจับจ่ายใช้สอย บางคนก็ยืนรวมกันเป็นกลุ่มเพื่อถกเถียงว่าซื้อของร้านไหนถึงจะได้ราคาถูกที่สุด บางกลุ่มก็เริ่มอวดของที่เพิ่งซื้อมา เฟริน่าได้ยินแม่มดกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกันถึงเครื่องสำอางที่เพิ่งออกใหม่และพกพาสะดวก เด็กหญิงชะเง้อคอมองอย่างสนใจ กล่องเครื่องสำอางสีเข้มใบเล็กจิ๋ว เด็กหญิงอดขมวดคิ้วไม่ได้ว่าใบเล็กแค่นั้นจะใส่ของได้สักกี่อย่าง แต่เมื่อแม่มดเจ้าของกล่องเปิดฝาออกมา เฟริน่าก็ต้องตาวาวเมื่อมีชั้นขั้นบันไดพุ่งพรวดออกมาจากกล่อง แต่ละชั้นบรรจุเครื่องสำอางค์หลายชิ้นและหลายสีดูครบครัน และเมื่อแม่มดคนนั้นปิดฝากล่อง ชั้นเหล่านั้นก็ถูกย่อเล็กลงให้กลับไปอยู่ก้นกล่องอีกครั้ง 
                 “อยากได้เหรอ” เสียงกระซิบที่ข้างหูทำให้เฟริน่าสะดุ้ง เธอหันไปและเห็นแฮร์รี่เองก็มองไปยังแม่มดกลุ่มนั้นเหมือนกับเธอ 
                 เด็กหญิงรีบสั่นหัว “ไม่อยากได้หรอก ฉันแค่มองเฉยๆน่ะ” 
                 แฮร์รี่เลิกคิ้ว “ไม่อยากได้จริงๆหรือ” 
                 “ไม่อยากได้ ไปกันเถอะ” เฟริน่าตอบ เธอรู้ว่าแฮร์รี่กำลังคิดอะไรอยู่และเธอไม่อยากให้เขาต้องใช้ทองในตู้นิรภัยมาซื้อของให้ 
                 “ฉันจะไปถอนเงินที่ธนาคารกริงกอตส์ก่อน เธอรอตรงนี้ได้หรือเปล่า” แฮร์รี่ถาม 
                 “ฮื่อ งั้นฉันไปรอที่ร้านขายของใช้แล้วตรงนั้นนะ” เฟริน่าบอกพลางชี้ไปยังร้านที่ดูซอมซ่อ เด็กชายแว่นกลมพยักหน้าก่อนจะเดินฝ่าฝูงชนไปยังอาคารสีขาว เฟริน่าเดินไปอีกทาง ไม่กี่นาทีต่อมาเธอก็เข้ามาในร้านสกปรกและเต็มไปด้วยของวางระเกะระกะ มีชั้นวางของหลายชั้นที่ด้านหลังร้าน เด็กหญิงเดินไปดูของยังชั้นเหล่านั้น มีหม้อใหญ่เก่าที่มีรอยปะที่ก้น หนังสือสกปรกเยินๆที่เรียงอย่างไม่เป็นระเบียบบนชั้น 
                 ขณะที่ไล่ดูสิ่งของบนชั้นเหล่านั้น สายตาของเธอก็เลื่อนไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่สันปกเขียนว่า หนังสือพัฒนาจิตใจอย่างไรไม่ให้หลงตัวเอง เด็กหญิงหัวเราะคิกคักเมื่อนึกชื่อหนังสือที่เซเวอร์รัสตั้งใจจะหามาให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาส เธอคิดไม่ถึงเลยว่ามันจะมีอยู่จริงๆ และเมื่อเธอเลื่อนสายตาไปอีกก็เห็นหนังสืออีกเล่มที่สันปกเขียนว่า หนังสือพัฒนาจิตใจอย่างไรไม่ให้ตัวเองปากแข็ง คราวนี้เฟริน่าต้องปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะอย่างหนัก เมื่อนึกออกว่าคริสต์มาสปีนี้เธอจะให้อะไรเป็นของขวัญแก่ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาดี 
                 ระหว่างที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ เฟริน่าก็รู้สึกว่ามีใครบางคนยืนซ้อนแผ่นหลังเธออยู่และเอาคางมาวางบนศีรษะของเธอ 
                 “ต่อไปนี้ฉันก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปเวลายืนหลับ” เสียงแฮร์รี่พูดขึ้นและมีเสียงกรนตามมา 
                 “แฮร์รี่!” เฟริน่าเหวใส่เขา มีเสียงหัวเราะเบาๆแต่เด็กชายผมยุ่งก็ไม่ยอมขยับไปไหน และเมื่อเฟริน่าพยายามจะขยับตัวหนี แขนทั้งสองข้างของเขาก็รวบตัวเธอไว้แน่น 
                 “เธอไม่เห็นหรือว่าฉันกำลังจะนอน -- ดีจริงๆที่เธอตัวเตี้ย” มีเสียงหัวเราะคิกคักตามมาอีก 
                 “ฉันไม่ได้ตัวเตี้ยสักหน่อย” เฟริน่าว่าและเริ่มดิ้นขลุกขลักจนในที่สุดแฮร์รี่ต้องยอมแพ้ และเมื่อเขาปล่อยเธอเป็นอิสระอีกครั้ง เด็กหญิงก็หมุนตัวไปถลึงตาใส่เขา  ถึงแม้เฟริน่าจะสูงขึ้น แต่แฮร์รี่กลับสูงพรวดพราดหลายนิ้วจนตอนนี้เขาต้องก้มหน้าคุยกับเธอ ดวงตาสีเขียวเป็นประกาย 
                 “จริงหรือ” เขาเลิกคิ้ว 
                 เด็กหญิงพ่นลมหายใจดังพรืดและส่งสายตาเขียวปั๊ดให้เขา 
                 “จริง!  และเลิกหาว่าฉันเตี้ยได้แล้ว” เธอหมุนตัวกลับไปยังชั้นวางของอีกครั้ง เด็กหญิงเอื้อมมือขึ้นไปหยิบหนังสือที่ตั้งใจจะซื้อเป็นของขวัญให้เซเวอร์รัส แต่มันอยู่สูงจนเธอต้องเขย่งปลายเท้า ซึ่งก็ยังไม่ถึงอยู่ดี เฟริน่าขมวดคิ้วอย่างรำคาญ เธอได้ยินเสียงแฮร์รี่หัวเราะอีกแล้ว เด็กหญิงหมุนตัวกลับไปหาเขา 
                “ให้ฉันช่วยไหม” เด็กชายแว่นกลมถามล้อๆที่เฟริน่าไม่ชอบใจเลย 
                “ไม่ต้อง” เธอตอบห้วนๆและพยายามใหม่อีกครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ เสียงแฮร์รี่หัวเราะเบาๆดังขึ้นอีกครั้ง และก่อนที่เฟริน่าจะหันไปเหวใส่เขาอีกครั้ง เฟริน่าก็รู้สึกถึงหน้าอกกว้างของแฮร์รี่ทาบซ้อนอยู่ที่แผ่นหลังของเธอ แล้วแขนของเขาก็ยื่นไปหยิบหนังสือเล่มนั้นลงมาจากชั้นอย่างง่ายดาย 
                 “หนังสือพัฒนาจิตใจอย่างไรไม่ให้ตัวเองปากแข็ง” แฮร์รี่อ่านหน้าปกดังๆพลางเลิกคิ้ว “เธอจะอยากอ่านหนังสือแบบนี้ไปทำไมน่ะ เฟริน่า” 
                 “มันน่าสนใจดี” เฟริน่าพูดปด เธอไม่มีวันบอกหรอกว่านั่นเป็นของขวัญให้เซเวอร์รัส ชายผู้ปากแข็งที่สุดในโลกผู้วิเศษ “แล้วก็ขอบคุณมากที่อุตส่าห์หยิบให้” 
                 “งั้นเธอก็ยอมรับแล้วสินะ” เด็กชายแว่นกลมถามยิ้มๆที่ทำให้เฟริน่ารู้สึกหมั่นไส้ แต่คำพูดต่อมากับท่าทางจริงจังของเขาก็ทำให้เธอหายใจสะดุด “ต่อไปนี้เธอคงต้องมีฉันอยู่ใกล้ๆตลอดเวลาแล้วล่ะ” 
                 เฟริน่ารีบยกหนังสือในมือขึ้นมากางปิดใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเองไว้ 
                 “ไม่ต้องตลอดเวลาก็ได้ ใช้เวทมนตร์ก็ได้นี่” เธอตอบผ่านหนังสือ 
                 “แต่ตอนนี้เธอยังใช้เวทมนตร์นอกโรงเรียนไม่ได้นี่” เสียงแฮร์รี่พูดขึ้นก่อนที่หนังสือจะถูกดึงออกจากใบหน้าของเธอ และเฟริน่าก็พบว่าใบหน้าของเด็กชายผมยุ่งอยู่ใกล้กว่าที่คิด 
                 “อะไร” เธอถามพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น ในใจพยายามนึกถึงจินนี่ไว้ตลอดเวลา แต่ยิ่งเธอเห็นสายตาของแฮร์รี่ที่จ้องมองเธออยู่ ภาพของเด็กหญิงผมแดงก็ดูจะค่อยๆเลือนหายไปอย่างช้าๆ 
                 “เธอจำเป็นต้องมีฉันอยู่ใกล้ๆตลอดเวลานะ...” แฮร์รี่กระซิบ ดวงตาสีเขียวจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ เฟริน่าพยายามดึงสติตัวเองกลับมา แต่ทำไม... มันถึงได้ยากเย็นเช่นนี้ เมื่อยามนี้เธอเห็นใบหน้าของแฮร์รี่ใกล้เข้ามาทุกที 
                 เพล้ง! 
                 เสียงของตกแตกดังขึ้นใกล้ๆ เฟริน่ารีบก้มหน้าและเดินออกมาจากบริเวณนั้น 
                 “เรารีบไปกันเถอะ” เด็กหญิงพูดรัวเร็ว 
                 อาหารเที่ยงในวันนั้นเด็กทั้งสองพากันไปนั่งกินที่ร้านอาหารใต้ร่มกันแดดสีสันสดใส รอบข้างมีบรรดาพ่อมดแม่มดอวดสิ่งของ แฮร์รี่ดูจะสนใจเป็นพิเศษ ในขณะที่เฟริน่าได้แต่นั่งคนน้ำในแก้วอย่างใจลอย 
                 เฟริน่ายอมรับว่าเธอมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้แฮร์รี่ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เป็นทุกข์ เธออดรู้สึกผิดต่อจินนี่ไม่ได้ เฟริน่าไม่รู้ว่าเธอจะหักห้ามใจตัวเองได้นานแค่ไหน ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกว่าเธอคิดผิดหรือเปล่าที่ตามมาดูแลเด็กชายผมยุ่ง เพียงวันเดียว เธอก็เผลอใจเต้นให้กับเขาไปหลายครั้ง และในร้านขายของใช้แล้ว ถ้าไม่มีเสียงของแตกดังขึ้น เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ยิ่งคิดเด็กหญิงก็ต้องแอบถอนหายใจ 
                 “เฟริน่า เฟริน่า” เสียงของแฮร์รี่ดึงเธอออกจากความคิด เขากำลังโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ ในมือข้างหนึ่งมีกล้องลูน่าสโคป 
                 “มีอะไร” เธอถาม 
                 “เธอว่าน่าซื้อหรือเปล่า ต่อไปเราจะได้เรียนวิชาดาราศาตร์ง่ายขึ้นไงล่ะ” แฮร์รี่ถาม 
                 “ใช่ๆ” พ่อมดอีกคนที่นั่งใกล้ๆร้อง เขาคงเป็นเจ้าของกล้องลูน่าสโคป “ไม่ต้องวุ่นวายดูตารางดวงจันทร์ให้ปวดหัวแล้วเห็นไหม” 
                 เฟริน่ามองกล้องประหลาดนั่นก่อนจะยิ้ม ท่าทางราคามันคงไม่ใช่น้อยๆเลย 
                 “มันก็น่าสนใจดีนะ แต่ฉันขอดูตารางดวงจันทร์เหมือนเดิมดีกว่า” เธอพึมพำ 
                 ช่วงบ่ายในวันนั้นแฮร์รี่พาเธอไปสำรวจร้านสัตว์วิเศษ เมื่อเธอบอกกับเขาว่าจำเป็นต้องซื้ออาหารให้อันโดรสเพิ่ม เพราะของเดิมเหลือน้อยลงทุกที 
                 ในร้านแทบจะไม่มีที่เดินมากนักเมื่อมันเต็มไปด้วยกรงขนาดต่างๆบนผนังและที่พื้น หรือแม้กระทั่งบนเพดานที่แฮร์รี่ต้องคอยเอามือบังศีรษะเด็กหญิงไว้ตลอดเวลากันมูลสัตว์เหล่านั้นร่วงถูกเธอ มีครั้งหนึ่งที่สิ่งมีชีวิตในนั้นเขวี้ยงอะไรบางอย่างลงมาใส่และมันถูกเข้าที่ศีรษะของแฮร์รี่อย่างแรงจนเด็กชายร้องเสียงหลง เฟริน่ารีบพาเขาออกมานอกร้านและยืนยันว่าเธอจะเข้าไปเองคนเดียว แต่แฮร์รี่ไม่ยอมท่าเดียว เรื่องจึงลงเอยที่แม่มดเจ้าของร้านนำอาหารนกฮูกสองถุงออกมาส่งให้แทน เด็กทั้งสองหอบหิ้วถุงเดินไปหยุดที่ร้านไอศกรีมของฟลอเรียนฟอร์เตสคิว 
                 เฟริน่าจัดแจงสั่งไอศกรีมรสวนิลาถ้วยใหญ่ราดด้วยครีมเนยถั่วและปิดท้ายด้วยเกร็ดน้ำตาลระเบิดเปรี๊ยะแบบที่ดัมเบิลดอร์เคยสั่ง แฮร์รี่ดูสนใจและสั่งเหมือนกับเธอ แต่ของเขาเลือกไอศกรีมช็อกโกแลต คุณฟอร์เตสคิวจำเฟริน่าได้จึงใจดีตักไอศกรีมให้เยอะเป็นพิเศษ และเมื่อเขาพบว่าเธอมากับแฮร์รี่ เขาก็ยินดีให้เด็กทั้งสองกินไอศกรีมซันเดย์ฟรีทุกครึ่งชั่วโมง 
                 “ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะกินมื้อเย็นไหวหรอกนะ” แฮร์รี่ลูบท้องตัวเองหลังจากที่เพิ่งกินไอศกรีมถ้วยที่สี่หมด เฟริน่าหัวเราะคิกคักพลางเอื้อมมือไปขยี้ผมของเขา 
                 “ถ้านายยังกินไหวอยู่อีก นายก็ไม่ต่างจากแครบกับกอยล์แล้วล่ะ” 
                 “โอ๊ย! เฟริน่า ผมฉันยุ่งหมด” แฮร์รี่พยายามขืนตัวหนี 
                 “ทำอย่างกับว่าถ้าฉันไม่ขยี้ ผมนายจะไม่ยุ่งงั้นแหละ” เธอว่า 
                 “อย่างน้อยมันก็ไม่ยุ่งมากเท่าที่เธอขยี้หรอก” แฮร์รี่พยายามลูบผมยุ่งๆของตัวเอง 
                 เฟริน่าเท้าคางนั่งจ้องเขาขมวดคิ้วเมื่อผมยังกระดกไปมาไม่เชื่อฟังเลยสักนิด  แต่เมื่อแฮร์รี่เลื่อนมาสบตาเธอ  เฟริน่าก็รีบหันไปทางอื่น

     “ทำไมไม่มองต่อล่ะ”  แฮร์รี่ถามยิ้มๆ   เฟริน่าแกล้งยุ่งอยู่กับถุงอาหารนกฮูกแทนเพื่อเลี่ยงไม่สบตากับเขา

     “แล้วทำไมฉันต้องมองนายด้วยล่ะ  อ้อ  เพิ่งรู้นะว่าเด็กชายผู้รอดชีวิตชอบให้คนอื่นจ้องแผลเป็นน่ะ  ฮึ”   เด็กหญิงว่าและเมื่อเงยหน้าขึ้นไป  เธอก็เห็นแฮร์รี่ยังจ้องหน้าเธอด้วยดวงตาเป็นประกายที่ทำให้เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรง   โชคดีที่ประตูซุ้มหลังร้านหม้อใหญ่รั่วปรากฏขึ้นพอดี  เฟริน่าจึงรีบสาวเท้าเข้าไปในนั้น  เธอรีบเดินฝ่าลูกค้าในร้านและขึ้นบันไดไม้ไปข้างบนโดยมีแฮร์รี่เดินตามมาติดๆ   เฟริน่ารีบไขกุญแจห้อง

     “เธอจะนอนแล้วเหรอ”  แฮร์รี่ถามน้ำเสียงผิดหวัง

     “ฮื่อ  พรุ่งนี้เราตื่นเช้าไปซื้อของสำหรับชั้นปีที่สามกันนะ  ราตรีสวัสดิ์  แฮร์รี่”  เฟริน่ารีบตัดบทก่อนที่เธอจะใจอ่อนให้กับสายตาหงอยๆของเด็กชายผมยุ่ง

     “ก็ได้  พรุ่งนี้เจอกันนะ”   แฮร์รี่บอกและเมื่อเฟริน่าจะปิดประตูเขากลับดันประตูไว้  ใบหน้าของเด็กชายก้มลงมาจูบแก้มเธอเร็วๆ   “ฝันดี  เฟริน่า”  แล้วเขาก็รีบเดินไปยังหน้าห้องของตัวเองโดยไม่สบตาเธอ  

     เฟริน่ารีบปิดประตูลง  มือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองไว้   เธอวางถุงอาหารลงใกล้ๆกรงนกฮูกหนุ่ม  อันโดรสส่งเสียงร้องเบาๆเพื่อดึงสติเด็กหญิงกลับมา    

     “ขอบใจมาก  อันโดรส”  เฟริน่าพึมพำพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้สงบลง   เธอเข้าไปในห้องน้ำพลางหวังว่าน้ำเย็นๆจะช่วยให้เธอมีสติอีกครั้ง


________________________50%______________________


ระหว่างที่เฟริน่าอยู่ในห้องน้ำ  เธอก็ได้ยินเสียงอันโดรสตีปีกและส่งเสียงร้องดังๆอย่างโกรธจัดก่อนจะเงียบไปอย่างรวดเร็ว  เด็กหญิงนึกแปลกใจจนต้องรีบสวมเสื้อนอนทั้งที่ผมยังเปียกชื้นออกมา 

“อันโดรส  มีอะไรหรือ  ทำ  --  “  แล้วเสียงของเฟริน่าก็ต้องขาดตอนไป  เมื่อมีร่างสูงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้...

ทอม  ริดเดิ้ลกำลังนั่งไขว้ห้างพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์  เด็กหนุ่มเท้าแขน  ปลายนิ้วเรียวยาวแต่ละนิ้วจดกัน  เขากำลังกระดกปลายเท้าตัวเองตามจังหวะเสียงเพลงที่ฮึมฮัมในลำคอ   ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้ปอยผมสีดำขลับจับจ้องมาที่เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างไม่วางตา

เฟริน่าก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว  เธอพยายามที่จะร้องแต่กลับไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ 

“ครั้งนี้  ฉันไม่ปล่อยให้เธอร้องเหมือนคืนก่อนหรอก”   ทอมบอกเสียงห้าว  มุมปากยกยิ้ม   “ต่อให้เธอพยายามเปล่งเสียงร้องเท่าไหร่  ก็ไม่มีใครได้ยิน  อย่าพยายามเลย”

เด็กหญิงเบิกตาโต    เธอเพิ่งรู้ว่าเมื่อวานนี้เธอไม่ได้ฝันไป  และเมื่อเธอพุ่งไปที่ประตูห้องเพื่อเปิดหนี  ลูกบิดกลับหมุนไม่ได้   เด็กหญิงพยายามทุบประตูและทำเสียงดังๆเพื่อให้คนข้างนอกได้ยิน  แต่ไร้ประโยชน์  เมื่อแขกห้องพักอื่นๆที่เพิ่งเดินผ่านหน้าห้องเธอไป  ต่างไม่ได้ยินเสียง  ดูราวกับว่าห้องทั้งห้องถูกมนตร์สะกดเก็บเสียงเอาไว้  แล้วเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ก็ดังขึ้น  เมื่อเฟริน่าหมุนตัวไป  เธอก็เห็นทอมลุกขึ้นยืน  เฟริน่ามองหาไม้กายสิทธิ์บนโต๊ะ  แต่มันกลับไม่อยู่บนนั้น

“ที่ฉันมาในวันนี้น่ะ  ไม่ได้จะมาจับตัวเธอหรือทำร้ายอย่างที่เธอกำลังคิดหรอกนะ”  เด็กหนุ่มบอกพลางยิ้มอย่างใจเย็น  “นั่งก่อนสิ  เรามาคุยกันดีกว่า”

เฟริน่าเห็นเขาผายมือไปที่เตียง  เด็กหญิงจ้องมองเขาอย่างระแวดระวัง   เธอไม่มีทางเดินไปนั่งที่เตียงแน่ๆ  แล้วเสียงหัวเราะห้าวๆก็ดังขึ้น  

“เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอหรือ  หืม”  ทอมถามเมื่อหยุดหัวเราะแล้ว  

เฟริน่ารู้สึกหน้าร้อนเมื่อเขารู้ว่าเธอกำลังกลัวอะไร  เด็กหญิงเดินอย่างระมัดระวังไปนั่งที่ขอบเตียง   แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อดไม่ได้ที่จะต้องนั่งให้ห่างจากเขามากที่สุด  ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกนอกจากยอมทำตามสิ่งที่จอมมารหนุ่มพูด

“ถ้าเธอสัญญาว่าจะไม่ทำเสียงหนวกหู  ฉันจะทำให้เสียงเธอกลับมาอีกครั้ง”

เด็กหญิงรีบพยักหน้า  แล้วเมื่อทอมดีดนิ้ว  เธอก็พบว่าเสียงตัวเองกลับมาอีกครั้งเมื่อลองเปล่งเสียงเบาๆ

“คุณ  --  คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง”  เฟริน่ารีบถามคำถามแรก

ทอมหัวเราะหึหึในลำคอก่อนจะล้วงเอากุญแจดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม  เฟริน่าจ้องมองกุญแจดอกนั้น  เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ทำกุญแจตกหายที่ไหน

“นี่เป็นกุญแจอีกดอกที่ฉันทำขึ้น  หลังจากที่เมื่อวานนี้ฉันเข้ามาในห้องของเธอ”  ทอมคลายข้อสงสัยให้เธอและเก็บกุญแจใส่กระเป๋าเสื้อคลุมอีกครั้ง

“คุณต้องการอะไรกันแน่  --  ฉันไม่มีวันไปกับคุณหรอก”   เฟริน่ารีบบอก  เธอไม่รู้ว่าเขาจะโมโหหรือไม่ที่เธอปฏิเสธ  แต่ยังไงเธอก็ต้องบอกเขาไว้ก่อน  เวลานี้เธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นเมื่อวันไต่สวนฎีกาใกล้เข้ามาทุกที

จอมมารหนุ่มเปลี่ยนมาทิ้งตัวลงนั่งไขว้ห้างบนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์อีกครั้ง  เขาเท้าคางและจ้องมองมาที่เธอ

“วันนี้ต้องขอโทษทีที่เผลอทำของแตก”  เด็กหนุ่มพูดยิ้มๆ

เฟริน่าขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร   แต่ทอม   ริดเดิ้ลก็ไม่ปล่อยให้เธอสงสัยนาน  เขาหัวเราะเบาๆอย่างขบขันก่อนเอ่ยเสียงห้าวแบบยียวนว่า

“วันนี้ฉันตามดูเธอทั้งวัน  ก็เลยเห็นฉากที่เธอกำลังจะจูบกับแฮร์รี่  พอตเตอร์  แต่โทษทีที่ฉันเผลอทำแก้วแตก  ไม่อย่างนั้น  เธอก็คงได้จูบเจ้าเด็กนั่นไปแล้ว  หึหึ”

เด็กหญิงรู้สึกหน้าร้อนอีกครั้ง  เมื่อเธอรู้ว่าถูกจอมมารหนุ่มตามดูตลอดทั้งวัน  แล้วเขายังแอบมาเห็นเธอกับแฮร์รี่ในร้านขายของใช้แล้วด้วย   ทั้งเขายังเป็นคนจงใจทำเสียงของตกแตก

“คุณ!  --  เสียมารยาท  คุณนี่มัน  --  “  เฟริน่าโกรธจัดจนไม่รู้จะสรรหาคำใดมาต่อว่าเขาดี  จอมมารหนุ่มเพียงหัวเราะเบาๆ

“เสียใจด้วยนะ  ที่ทำให้เธอพลาดโอกาสจูบกับเด็กชายผู้รอดชีวิตน่ะ  ฮึ”  เด็กหนุ่มบอกยิ้มๆ  เขาไม่สะทกสะท้านที่ถูกเด็กหญิงกล่าวหาว่าเขาเสียมารยาท

“แล้วคุณมาตามฉันทำไม”  เฟริน่ารีบเปลี่ยนเรื่อง  เธอไม่อยากให้เขาพูดเรื่องน่าอายวันนี้อีก

ทอมไม่ตอบ  เขาเปลี่ยนท่านั่งและเลิกพิงพนักเก้าอี้  แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาสีน้ำตาลเข้มก็ไม่ละไปจากใบหน้าของเด็กหญิงตรงหน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“รู้ไหม  เด็กผู้ชายอายุสิบสามน่ะ  สู้เด็กหนุ่มสิบหกสิบเจ็ดไม่ได้หรอกนะ”  ทอมพูดยิ้มๆ

“นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณ  บอกจุดประสงค์ของคุณมาเดี๋ยวนี้”  เฟริน่าพูดห้วนๆ  เธออยากให้เขาเปลี่ยนเรื่องสักที

“ก็ได้  ฉันก็แค่  --  “ 

“เดี๋ยวก่อน  เมื่อวานนี้ที่คุณเข้ามา  --  ”   เฟริน่าโพล่งถามเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเธอจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากตอนที่โดนเขาดันลงไปนอนที่เตียงโดยมีร่างของเขาตามลงมาติดๆ   “  --  คุณเข้ามาทำอะไร  ตอนที่  --  ตอนที่คุณปิดปากฉันและดันฉันลงไปนอนบนเตียง”

ทอม  ริดเดิ้ลไม่ตอบ  เขาฮึมฮัมเพลงเบาๆออกมาอย่างอารมณ์ดีราวกับว่าการได้ยั่วให้เธอกลัวยิ่งทำให้เขารื่นเริง

“คุณจะตอบหรือเปล่า  คุณคงไม่ได้  --  “  เฟริน่าไม่กล้าพูดต่อ  เด็กหญิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อนึกกลัวว่าเขาจะทำอะไรกับเธอบ้าง  ตอนที่เธอจำเหตุการณ์ต่อจากนั้นไม่ได้

จอมมารหนุ่มอ่านสีหน้าของเธอออก  เขาใช้นิ้วเรียวยาวแตะริมฝีปากตัวเอง 

“จุ๊ๆ  เธอกำลังสงสัยว่าฉันทำอะไรเธอแบบที่ผู้ชายทำกับผู้หญิงใช่ไหม  ขอคิดดูก่อนนะ  อืม  --  “  ทอมจงใจหยุดพูดไปพลางทำท่านึกที่ทำให้เฟริน่านึกกลัว  ถึงจอมมารจะไม่เคยรักใครเลย  แต่เจ  เค  โรว์ลิ่งเคยถูกแฟนคลับถามว่าจอมมารยังบริสุทธิ์อยู่หรือไม่  และเจ  เค  โรว์ลิ่งตอบว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา   ซึ่งนั่นน่าจะแปลได้ว่าจอมมารเองก็สามารถที่จะ...   เด็กหญิงไม่อยากจะคิดต่อเลยว่าเขาจะทำอะไรเธอแล้วแปลงความทรงจำหรือเปล่า

“ว่ายังไงล่ะ  ทำไมคุณถึงใช้เวลาคิดนานนักล่ะ”   เฟริน่าเร่งเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ยอมตอบ

เด็กหนุ่มยกยิ้มที่มุมปาก   “ฉันก็จำไม่ได้แล้วสิ  อาจจะไม่ได้ทำหรือ.. ”  เขาทำสีหน้ายียวนก่อนเอ่ยเสียงกระซิบว่า  “...อาจจะทำก็ได้” 

คำตอบของเขาทำให้เฟริน่ากระโดดลุกขึ้นยืน

“คุณ!

แล้วทอมก็หัวเราะเสียงห้าวอย่างชอบใจเมื่อเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของเด็กหญิง   ซึ่งบอกไม่ได้ว่าระหว่างอายกับโกรธจัดอย่างไหนมากกว่ากัน

เฟริน่าสาวเท้าเข้าไปใกล้อย่างลืมตัว  เธอชี้หน้าเขาพลางเริ่มต่อว่า

“คุณนี่มันเลวจริงๆ  นี่คุณกล้าทำ  --  “

“เดี๋ยวก่อนสิ  ฉันตอบเธอว่าฉันจำอะไรไม่ได้นะ  ฉันบอกเธอว่าฉันอาจทำหรือไม่ได้ทำก็ได้”  เขาพูดแทรกขึ้นมาพลางเลิกคิ้ว 

“คุณจำอะไรไม่ได้!   ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะจำอะไรไม่ได้  คุณนี่มัน!”  เฟริน่าพยายามมองหาไม้กายสิทธิ์ของเธอ

“หึหึ  ทำไม  เสียดายหรือไงที่คนๆนั้นไม่ใช่แฮร์รี่  พอตเตอร์น่ะ”   จอมมารหนุ่มพูดอย่างยียวนก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อไปว่า   “ฉันจะพูดความจริงก็ได้  เมื่อวานนี้ก็เกือบจะได้คุยกันอยู่หรอก  แต่ฉันเห็นท่าทางของเธอแล้ว  เลยเปลี่ยนใจทำให้เธอหลับไปแทน”

เฟริน่ายังคงจ้องมองเขาอย่างหวาดระแวง  เธอไม่แน่ใจว่าควรเชื่อคำพูดของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นจอมมารดีหรือไม่

“ในเมื่อฉันพูดความจริงแล้ว  แต่ถ้าเธอจะไม่เชื่อ  ฉันก็บังคับเธอไม่ได้”   ทอมบอกด้วยท่าทางสบายๆ

เฟริน่าจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างหงุดหงิด 

“แล้วตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่  ในเมื่อคุณบอกว่าไม่ได้มาจับตัวฉันหรือทำร้ายน่ะ”

“ฉันอยากเป็นเพื่อนกับเธอ”   เขาตอบโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเธอ

เด็กหญิงขมวดคิ้ว   เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างทอม  ริดเดิ้ลจะต้องการเป็นเพื่อนกับเธอจริงๆ  เขาต้องวางแผนร้ายอะไรไว้แน่ๆ  อย่างเช่นอาจจะพยายามทำให้เธอเชื่อใจเขาและยอมไปกับเขา  เฟริน่าจำได้ว่าจอมมารหนุ่มมักล่อหลอกคนอื่นเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ

“ถ้าเธอกำลังจะคิดว่าฉันอยากเป็นเพื่อนกับเธอเพราะต้องการลักพาตัวเธอหรืออะไรก็ตามที่เธอกำลังคิดอยู่  ฉันจะบอกอะไรให้เธอรู้เอาไว้อย่างนะ  ถ้าฉันจะทำ  ฉันคงทำไปตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว  ไม่รอจนถึงตอนนี้หรอก  และ  --  ”   ทอมลุกขึ้นพลางก้าวมาหาเธอ 

เฟริน่าเพิ่งรู้ว่าตัวเองเผลอโกรธจนเข้าไปยืนใกล้เขามากจนเกินไป  เด็กหญิงรีบก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว  แต่เขากลับไล่ต้อนจนเธอถอยไปชนกับขอบเตียงและล้มลงไปนอน   ทอม  ริดเดิ้ลโน้มตัวลงมาหาจนใบหน้าห่างเพียงแค่คืบ  แขนทั้งสองข้างกดลงบนเตียงกักเธอไว้  ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเลื่อนจากใบหน้าของเด็กหญิงมาที่ลำคอ

“  --  อีกอย่าง   ฉันอาจจะทำอะไรมากกว่านี้ก็ได้”  เด็กหนุ่มพูดก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาที่ใบหน้าของเธออีกครั้ง

เฟริน่ารีบคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้   เธอพยายามที่จะไม่แสดงออกไปว่ากำลังตื่นกลัว

“คุณแน่ใจนะ  ว่าคุณต้องการเป็นเพื่อนจริงๆ”  เด็กหญิงพยายามเปลี่ยนเรื่องและนึกอยากให้เขาถอยออกไปสักที

ทอมเลื่อนใบหน้าลงมาใกล้ก่อนจะกระซิบยิ้มๆว่า  “แน่ใจสิ  หรือเธออยากให้ฉันเป็นมากกว่านี้ก็ได้นะ  อย่างที่ฉันบอกไง  เด็กผู้ชายอายุสิบสามน่ะ  สู้เด็กหนุ่มสิบหกสิบเจ็ดไม่ได้หรอก”

คำพูดของเขาทำให้เด็กหญิงหายใจไม่ทั่วท้องด้วยความหวาดกลัว

“ก็ได้ๆ  ถ้าคุณอยากเป็นเพื่อนกับฉันจริงๆ”  เฟริน่ารีบบอกกับเขา  “ฉันจะยอมเป็นเพื่อนให้คุณก็ได้”

ทอมเลิกคิ้วขึ้นสูง  เขาไม่ได้กำลังประหลาดใจที่เห็นเธอยอมตกลงอย่างรวดเร็ว  แต่ออกจะขบขันเสียมากกว่า

“ทำไมครั้งนี้เธอพูดง่ายดีจริง”

เฟริน่าพยายามกดตัวเองลงกับเตียงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  เมื่อทอมยังโน้มตัวลงมาหาเธออีก  เด็กหญิงรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่ปะทะใบหน้า  ซึ่งทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น

“แล้วคุณไม่ชอบหรือไงที่ฉันพูดง่ายๆน่ะ”  เฟริน่าถามพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมไม่ให้เสียงตัวเองสั่น

ทอมโน้มใบหน้าลงมาใกล้กับใบหูของเธอพลางกระซิบว่า

“ชอบสิ...  ชอบมากด้วย”

“ดี!  งั้นก็ออกไปได้แล้ว”  เฟริน่ารีบผลักเขาออกไปด้วยความกลัว  เธอรีบวิ่งไปยืนอีกฝากหนึ่งของห้องให้ไกลจากจอมมารหนุ่มให้มากที่สุด  ทอมลุกขึ้นยืนและหันมาจ้องมองเธอ  มุมปากยกยิ้มสูงด้วยความชอบใจ

“ก่อนที่ฉันจะไป  ฉันมีบางอย่างจะเตือนเธอ”  คราวนี้เด็กหนุ่มเปลี่ยนมาพูดเสียงต่ำๆที่ทำให้เฟริน่ารู้สึกเหมือนเธอกำลังโดนข่มขู่

“อะไรอีกล่ะ”  เธอถามพลางจ้องมองเขาอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นเขาเดินไปที่เก้าอี้พลางคว้าเสื้อคลุมที่พาดบนพนักพิงขึ้นมาวางบนแขน

“ถ้าเธอคิดจะบอกเรื่องที่ฉันมาพบเธอวันนี้ให้ดัมเบิลดอร์ฟัง   นกฮูกเธอตายแน่  รวมทั้งฉันอาจพลั้งมือฆ่าแฮร์รี่  พอตเตอร์ไปด้วยก็ได้นะ”  ทอมหัวเราะหึหึเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของเด็กหญิง

เฟริน่ากลืนน้ำลายที่เหนียวข้นลงคออย่างยากลำบาก  เธอรู้ว่าเขาทำอย่างที่พูดแน่ๆ

“เพื่อนแบบไหนกันที่ขู่กันแบบนี้”   เด็กหญิงอดที่จะเหน็บแนมเขาไม่ได้

ทอมเลิกคิ้วสูงก่อนจะก้าวยาวๆตรงมาหาเธออย่างรวดเร็ว  เฟริน่ารีบก้าวถอยหลังจนไปชนกับผนังห้อง  จอมมารหนุ่มก้มหน้าและจ้องมองลงมาที่เธอ

“ก็เพื่อนแบบฉันยังไงล่ะ”  เขาตอบและวินาทีต่อมาเขาก็ล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุม  เฟริน่าจ้องมองเขาอย่างหวดกลัวว่าเขากำลังจะหยิบอะไรออกมา  แต่เมื่อเธอเห็นกล่องใบเล็กๆสีน้ำตาลเข้มที่เธอจำได้ว่าเป็นกล่องเครื่องสำอางที่เห็นในวันนี้   เฟริน่าก็ขมวดคิ้ว

“คุณซื้อเครื่องสำอางมาทำไม”

“ของเธอ”  เขาตอบสั้นๆ 

เฟริน่าเลื่อนสายตาจากกล่องไปที่ใบหน้าของจอมมารหนุ่ม  ดวงตาเบิกโตอย่างนึกไม่ถึงว่าเขาจะซื้อของแพงๆให้เธอ

“คุณไปเอาเงินมาจากไหนตั้งเยอะแยะ”  เธอสงสัย  เพราะทอมไม่มีทางมีเงินมากมายขนาดนี้แน่  แล้วความคิดที่ว่าเขาขโมยของมาจากร้านก็แวบเข้ามาในสมอง   “อย่าบอกนะว่าคุณขโมยมันมาน่ะ  ฉันไม่รับของที่คุณ  --  “

“ฉันซื้อมันมา”  เด็กหนุ่มบอกห้วนๆ  เขาดูหงุดหงิดที่เธอกำลังกล่าวหาว่าเขาขโมยของมาให้

“คุณเอาเงินมาจากไหน”  เฟริน่าขมวดคิ้ว

“ฉันจะเอาเงินมาจากไหนก็ช่าง  แต่ฉันซื้อของชิ้นนี้มาให้เธอแน่ๆ  อย่าห่วงเลยว่าเธอกำลังรับของโจรน่ะ”  ทอมยัดกล่องใบนั้นใส่มือเธอพลางก้าวถอยหลังออกไป  “หมดธุระแล้ว  ยินดีที่ได้เป็นเพื่อนกับเธอ”  เขายื่นมือมาให้

เฟริน่าจ้องมองมือเขาอย่างหวาดๆ  แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ยื่นมือไปจับกับมือของเขาและรีบเขย่า  แต่ก่อนที่เธอจะปล่อยมือ  ทอมกลับยึดมือเธอเอาไว้แน่นก่อนจะดึงมือเธอขึ้นไปจูบ

“ราตรีสวัสดิ์”  เขาหลิ่วตาให้เธอพลางเดินออกไป  และเมื่อประตูปิดไล่หลังแล้ว  เฟริน่าก็ร่วงลงไปนั่งบนพื้นเมื่อแข้งขาอ่อนไปหมด 

“นี่มันอะไรกันแน่นะ”  เด็กหญิงพูดกับตัวเองและเมื่อเธอมองไปยังกรงนกฮูก  อันโดรสกำลังยืนหลับซุกปีกตัวเองอยู่ราวกับว่าเมื่อครู่นี้จอมมารหนุ่มไม่ได้มาเยือนที่นี่

 



เช้าวันต่อมา  เฟริน่าเดินไปเคาะประตูห้องเพื่อปลุกแฮร์รี่  เมื่อคืนนี้เธอไม่ได้นอนทั้งคืน  ในหัวเฝ้าแต่ครุ่นคิดถึงบทสนทนาระหว่างเธอกับทอม  ริดเดิ้ล  มันช่วยไม่ได้จริงๆที่เธอยังรู้สึกระแวงเขา

“ขออีกสิบนาทีนะ  เฟริน่า”  แฮร์รี่บอกด้วยน้ำเสียงงัวเงีย  เด็กหญิงพยักหน้าและลงไปรอข้างล่าง

ระหว่างที่เธอเดินใจลอยเข้ามาในบาร์   สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างของจอมมารหนุ่มกำลังนั่งไขว้ห้างอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน  ในมือของเขามีหนังสือพิมพ์ฉบับเช้ากางออกอ่าน  ถึงแม้ว่าเขาจะสวมหมวกปิดใบหน้าเสียส่วนใหญ่  แต่เมื่อเฟริน่าเห็นดวงตาสีน้ำเข้มกำลังจ้องมองมาที่เธออยู่  เด็กหญิงก็จำได้ทันทีว่านั่นคือเขา

อาหารเช้าที่แสนอร่อยไม่ช่วยให้เฟริน่ารู้สึกอยากอาหารเลย  เมื่อตอนนี้เธอถูกจอมมารหนุ่มจับตาอยู่ตลอดเวลา   เด็กหญิงรวบส้อมกับมีดเข้าด้วยกันเมื่อกินไปได้เพียงครึ่งจาน

“อาหารไม่อร่อยหรือ”  แฮร์รี่ถาม

“พอดีฉันอิ่มแล้วน่ะ  นายรีบกินเถอะ  เราจะได้ออกไปซื้อของกัน”  เฟริน่าบอกพลางแอบมองไปยังทอมอีกครั้ง  เขากำลังนั่งจิบกาแฟและจ้องมองมาทางนี้  “เพื่อนแบบไหนกันที่เอาแต่จับตามองราวกับเราเป็นนักโทษ”  เธอพึมพำกับตัวเองอย่างหงุดหงิด

“เธอว่าอะไรนะ”  เด็กชายผมยุ่งขมวดคิ้ว

“วันนี้เราไปหาเสื้อคลุมชุดนักเรียนกันนะ  เสื้อคลุมของฉันสั้นเต่อแล้ว”  เฟริน่ารีบเปลี่ยนเรื่อง

แฮร์รี่เลิกคิ้วก่อนจะพูดยิ้มๆว่า   “นี่เธอสูงขึ้นด้วยหรือ  ทำไมฉันดูไม่ออกเลย”

เฟริน่าถลึงตาใส่เขาและเมื่อเด็กชายแว่นกลมหัวเราะคิกคัก  เธอก็หยิกแขนเขาด้วยความโมโหที่เขายังล้อเรื่องความสูงของเธอไม่เลิก  แฮร์รี่ร้องเสียงหลงก่อนจะลูบแขนตัวเอง

“เจ็บนะ  เฟริน่า”

“ดี!  คราวหลังก็อย่าล้อเรื่องนี้อีก”  เธอบอก

“ไม่ได้หรอก  ก็มันเรื่องจริงนี่  --  อย่าหยิกฉันนะ!”  แฮร์รี่รีบบอกเมื่อเห็นเธอทำท่าจะหยิกเขาอีก

“งั้นก็อย่าพูดแบบนั้นอีก  ไม่งั้นฉันไม่ทำแค่หยิกแน่  แฮร์รี่”  เฟริน่าพูดอย่างหงุดหงิดก่อนจะเปลี่ยนมาอารมณ์ดีขึ้นเมื่อนึกถึงถุงเงินอ้วนๆสองถุงที่ดัมเบิลดอร์ให้มาและบอกให้เธอตัดเสื้อคลุมใหม่แทนหาซื้อของเก่า

 



“ทำไมลูกต้องรีบมาซื้อของด้วยนะ  อีกตั้งนานกว่าจะเปิดเทอม”  นาร์ซิสซ่าบ่นพึมพำ

“จริงๆผมมาซื้อของเองก็ได้นะฮะแม่  ผมโตแล้ว”   ถึงเดรโกจะพูดกับแม่ตัวเอง  แต่สายตาของเขากลับคอยแต่ชะเง้อมองหาใครบางคนอยู่ตลอดเวลา

“นั่นลูกกำลังมองหาใครน่ะ  เดรโก”  นาร์ซิสซ่าถาม  หล่อนเห็นลูกชายคนเดียวเอาแต่มองหาใครตั้งแต่มาถึงตรอกไดแอกอนแล้ว

เด็กชายผมบลอนด์ดูอึกอักและรีบหลบสายตาแม่ตัวเอง

“ผมมองหาแครบกับกอยล์ฮะ  แม่”  

นาร์ซิสซ่าขมวดคิ้ว  หล่อนแทบไม่เคยได้ยินเดรโกพูดถึงเด็กสองคนนั้นเลยเวลาอยู่ที่บ้านจนนึกว่าเดรโกไม่ได้สนิทด้วย

“แม่นึกว่าลูกไม่ชอบสองคนนั้นเสียอีก  แล้วทำไมไม่ส่งจดหมายนัดกันล่ะว่าลูกจะมาซื้อของในวันนี้”  นาร์ซิสซ่าถามต่อ

“ช่างเถอะฮะ  แม่ช่วยผมดูเสื้อคลุมตัวใหม่ให้ที  ของเดิมมันสั้นเต่อแล้วฮะ  แม่”  เด็กชายมัลฟอยรีบเปลี่ยนเรื่อง

“จริงด้วยสิ  ลูกสูงขึ้นตั้งหลายนิ้วเลยนี่”  นาร์ซิสซ่าพูด

“งั้นเราน่าจะรีบไปที่ร้าน  --  แม่ฮะ!  เอ่อ  --  แม่ช่วยไปดูหนังสือแทนผมได้ไหมฮะ  เดี๋ยวผมจัดการเรื่องเสื้อคลุมเอง”  เดรโกรีบหันไปบอกนาร์ซิสซ่าเมื่อเขาเพิ่งเห็นแผ่นหลังของเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างคนหนึ่งเพิ่งผลุบหายเข้าไปในประตูร้านเสื้อคลุมสำหรับทุกโอกาสของมาดามมัลกิ้น

นาร์ซิสซ่าขมวดคิ้วกับท่าทางกระตือรือร้นของลูกชายเพียงคนเดียว

“ทำไมล่ะ  ไหนลูกบอกกับแม่ว่าอยากให้แม่ช่วยดูเสื้อคลุมให้ระหว่างที่ลูกเดินซื้อของที่เหลือเอง”

“ไม่ต้องแล้วล่ะฮะ  ผมคิดว่าเรื่องเสื้อคลุมผมจัดการเองดีกว่า  ผมฝากแม่ดูของที่เหลือด้วยนะฮะ”  เด็กชายผมบลอนด์บอกและรีบยัดรายการของที่ต้องซื้อใส่มือนาร์ซิสซ่า  เขาหมุนตัวเดินเข้าไปในร้านเสื้อคลุมโดยไม่รอฟังคำทัดทานของแม่ตัวเอง

เดรโกผลักประตูเข้าไปในร้าน  เขารีบหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาและลูบผมตัวเองพลางขยับเสื้อคลุมให้เข้าที่  ดวงตาสีซีดกวาดตามองหาเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่าง

“เครื่องแบบฮอกวอตส์ใช่ไหมจ๊ะ  คุณมัลฟอย”  แม่มดอ้วนเตี้ย  หน้าตายิ้มแย้มเอ่ยขึ้น

“ครับ”  เดรโกตอบ

“ทางนี้เลยจ้ะ  มีเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงกำลังลองอยู่พอดี”  หล่อนบอก

เดรโกอดขมวดคิ้วไม่ได้เมื่อได้ยินคำว่าเด็กผู้ชาย  แต่เขาไม่ได้ใส่ใจนัก  เพราะกำลังนึกถึงคำว่าเด็กผู้หญิงเสียมากกว่า  เดรโกเดินไปที่หลังร้าน  แล้วเขาก็เห็นคนที่เขาไม่อยากเห็นมากที่สุดยืนอยู่กับคนที่เขาอยากเจอมากที่สุด

แฮร์รี่  พอตเตอร์กำลังยืนอบู่บนแป้นรองเท้าเตี้ยๆ  ขณะที่แม่มดอีกคนกำลังใช้เข็มหมุดกลัดเสื้อคลุมสีดำตัวยาวให้พอดีกับตัวเขา  ข้างกันมีเฟริน่า  โพสันกำลังยืนอยู่บนแป้นและมีแม่มดอีกคนกำลังกลัดเข็มหมุดบนเสื้อคลุมให้พอดีตัวเธออยู่  เด็กชายมัลฟอยเห็นแฮร์รี่กำลังยืนคุยและเฟริน่าก็หัวเราะคิกคัก 

ภาพตรงหน้าทำให้เดรโกหงุดหงิดใจมากและเมื่อเห็นสายตาเป็นประกายระยิบระยับของคู่อริจ้องมองใบหน้าของเด็กหญิง  ความหงุดหงิดของเขาก็เพิ่มเป็นเท่าตัว   เดรโกไม่รอช้าและรีบเดินไปหยุดยืนบนแป้นรองเท้าข้างๆเธอ

“มัลฟอย”  เด็กหญิงเอ่ยทักทายพลางส่งยิ้มให้เขา  เดรโกยิ้มตอบเธอ  เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองสูงขึ้นหลายนิ้วเมื่อมายืนใกล้ๆเธอ

“บังเอิญมากที่ฉันมาเจอเธอในวันนี้”  เดรโกบอกเสียงยานคางพลางทำเป็นไม่เห็นเด็กชายอีกคนที่กำลังจ้องมองเขาตาขวาง

“ฮื่อ  ปิดเทอมนี้นายเป็นยังไงบ้าง”  เด็กหญิงกระซิบถามอย่างเป็นกังวล  “พ่อนาย  --  เอ่อ  --  คงไม่ได้  --  “

“ฉันสบายดี  ส่วนเรื่องพ่อของฉัน  ไม่มีอะไรหรอก”  เด็กชายผมบลอนด์ตอบเธอ  เขานึกดีใจที่เธอดูเป็นห่วงว่าเขาจะเดือดร้อนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้วหรือเปล่า

“งั้นก็ดีแล้ว  --  “

“เฟริน่า  ระหว่างที่รอชุด  เราน่าจะออกไปเติมเสบียงเครื่องปรุงยากันดีไหม”  เด็กชายหัวแผลเป็นถามแทรกขึ้นมา  เดรโกหรี่ตามองศัตรูต่างบ้านอย่างไม่พอใจนักเมื่อเห็นได้ชัดว่านักบุญพอตเตอร์กำลังคิดจะทำอะไร

“เอ่อ  --  เราไม่รอรับชุดไปทีเดียวหรือ  จะได้ไม่ต้องเดินย้อนไปย้อนมาน่ะ  แฮร์รี่”  เฟริน่าถาม

เดรโกเห็นเด็กชายพอตเตอร์ชำเลืองมองมาที่เขาก่อนตอบว่า

“ฉันไม่อยากให้เสียเวลาน่ะสิ”

“แต่ว่า  --  “

“โพสัน  ถ้าเธอไม่อยากเดินย้อนไปย้อนมา  เธอก็ปล่อยให้พอตเตอร์เดินไปคนเดียวสิ  ฝากให้เขาจัดการเติมเสบียงเครื่องปรุงยาด้วยเลยยิ่งดี”  เด็กชายผมบลอนด์บอกพลางแอบยิ้มเหยียดๆใส่ศัตรูต่างบ้าน

“เฟริน่า  ฉันไม่รู้หรอกว่าเธออยากจะซื้ออะไรเพิ่มหรือเปล่า  เธอน่าจะไปกับฉันมากกว่านะ”  แฮร์รี่บอกเสียงเย็นๆ

“โพสัน  ถ้าเธออยากได้อะไรเพิ่ม  ทำไมเธอไม่บอกพอตเตอร์ไปเสียเดี๋ยวนี้เลยล่ะ”  เดรโกพูดขึ้นก่อนที่เด็กหญิงจะเอ่ย  เด็กชายหัวแผลเป็นจ้องมองใบหน้าเสี้ยมแหลมของเดรโกอย่างหงุดหงิด  ในขณะที่เฟริน่ามองเด็กชายทั้งสองสลับไปมาอย่างกัวลใจที่เห็นทั้งคู่ตั้งท่าจะทะเลาะกัน

                “แฮร์รี่  เราน่าจะรอรับเสื้อคลุมไปทีเดียวนะ”  เฟริน่าบอก

                “ทำไมล่ะ  เธออยากอยู่คุยกับมัลฟอยหรือไง”  แฮร์รี่ถามพลางละสายตาจากเด็กชายบ้านสลิธรินมายังเด็กหญิง 

                “ฉัน  --  “

                “เดรโก  แม่ว่า  --  “  เสียงนาร์ซิสซ่าดังขึ้น  เด็กชายผมบลอนด์รีบหันไปมองผู้เป็นแม่ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด   เขาเห็นหล่อนใช้หางตามองเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ทั้งสอง  และดวงตาของนาร์ซิสซ่าก็ไปหยุดอยู่ที่แผลเป็นบนหน้าผากของเด็กชายพอตเตอร์ก่อนจะขมวดคิ้วที่บ่งบอกว่าหงุดหงิด

                “แม่ซื้อของเสร็จแล้วหรือฮะ”  เดรโกรีบถามเมื่อเห็นว่านาร์ซิสซ่าเลื่อนสายตาไปยังเด็กหญิงอีกคน  เขาไม่อยากให้แม่ตัวเองพูดจาดูถูกใส่เธอ

                นาร์ซิสซ่าจ้องมองเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ทั้งสองอย่างดูแคลนก่อนจะหันมามองเด็กชายผมบลอนด์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

                “แม่เห็นหม้อต้มยาใบใหม่ที่เพิ่งมาถึงเลยอยากให้ลูกไปดูว่าอยากได้หรือเปล่า” 

                “งั้น  --  งั้นหรือฮะ  เอ่อ  --  แม่ไปรอที่ร้านเลยฮะ  เดี๋ยวผมตามไป”  เด็กชายบ้านสลิธีรินบอก  แต่นาร์ซิสซ่าไม่ยอมขยับไปไหน  ดวงตาสีฟ้าของหล่อนชำเลืองมองไปที่เด็กผู้หญิงอีกครั้งอย่างสงสัยที่ทำให้เดรโกนึกกลัวว่าแม่ของเขาจะรู้อะไรบางอย่าง  และถ้าแม่เขานำเรื่องนี้ไปบอกลูเซียส  เขาต้องแย่แน่ๆ

                “เรียบร้อยแล้วค่ะ”  แม่มดที่กลัดเสื้อคลุมให้เด็กบ้านกริฟฟินดอรทั้งสองบอก

                “ไปกันเถอะ  เฟริน่า”  เด็กชายหัวแผลเป็นจูงมือเด็กหญิงเจ้าของชื่อเดินไปยังหน้าร้าน  เดรโกมองตามจนทั้งคู่ผลักประตูออกไป  เขาจ้องมองแผ่นหลังของเด็กหญิงอย่างหงอยๆ

                “เลือดสีโคลน”  เสียงนาร์ซิสซ่าพึมพำที่ให้เดรโกได้ยินเพียงคนเดียวก่อนที่หล่อนจะละสายตาจากประตูร้านมายังลูกชายคนเดียว  “ระวังการเลือกคบหน่อย  เดรโก  แม่ไม่อยากให้เลือดบริสุทธิ์ของเราไปเกลือกกลั้วกับพวกชั้นต่ำพวกนั้น”

                เด็กชายผมบลอนด์ก้มหน้าก้มตา  เขารู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิดที่เห็นแม่พูดแบบนั้น  ถ้าพ่อแม่ของเขารู้เข้าว่าเขาแอบชอบเด็กผู้หญิงที่เกิดจากมักเกิ้ล  เขาจะทำยังไงดี...



*****************************************************

ช่วงนี้มาไวไปไวค่ะ  เห็นหลายคนเม้นเมื่อวานว่าไรท์หลอก  ไรท์เลยต้องรีบแต่งส่วนที่เหลือมาลง  เอาเป็นว่าไรท์ไปก่อนนะคะ  งานถาโถมมาก  (ขั้นร้ายแรงสุดๆ)  ยังไม่ตอบเม้นน้าาาาาา  ฮือออออออออออออออ  ขอโทษค่าาาา


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 144 ครั้ง

2,382 ความคิดเห็น

  1. #2271 Kittttttttie (@studentgroup153) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 20:03
    เอ้อ แม่ดราโกก็เก่งเนอะ มองปุ๊บรู้เลยว่าเกิดจากมักเกิ้ล
    #2271
    1
    • #2271-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      9 เมษายน 2562 / 16:14
      หน้าเฟไม่คุ้นค่ะ ก็เลยเดาถูกว่าใครเป็นใคร สังคมพวกเลือดบริสุทธิ์มีไม่มากค่ะ จึงจำได้ว่าใครที่ไม่ใช่ แถมรู้ว่านั่นคือแฮร์รี่ที่คบกับวีสลีย์ เลือดทรยศ มีเพื่อนผู้หญิงที่เกิดจากมักเกิ้ลสองคน แฮร์รี่เป็นคนดังค่ะ จึงมีเรื่องมาให้นาร์ซิสซ่าได้ยินบ้าง
      #2271-1
  2. #2040 V A M P I E (@blue_sweet) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 23:37
    พี่ทอมมมมมมม!!
    ดิชั้นจะกรีดร้องงงงง เจ้าเล่ห์แบบเจ้าเลห์มาก กร๊าวใจมากๆค่ะ ขอย้ายเรือแปปนะ!
    ยิ่งตอนบอกว่าไม่สนใจเด็กหนุ่มอายุสิบหกสิบเจ็ดหรอ ดิชั้นนี่แบบ... กรี๊ดดดดด
    นำเสนอตัวเองมากค่าาาา แล้วแต่ละคำที่พูดออกมา.... ขอบิดตัวเองแปป แอร๊ยยย
    แม่คะ หนูเขินเขา ฮืออออ T/////T ชอบจอมมารเวอร์ชั่นนี้มากๆค่ะ มีความอ่อยแรงมากกกก มีความใช้เสน่ห์ตัวเองเป็นจุดขาย โอ๊ยยยย นอนไม่หลับตามเฟริน่าแล้วค่า!!
    #2040
    3
    • #2040-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      26 มกราคม 2562 / 12:25
      พี่ทอมมาทีไรแย่งซีนทุกคนไปหมดเลยยย สงสารคนอื่น พี่ทอมนะพี่ทอม
      พี่ทอมพยายามนำเสนอตัวเองมาก น่าหมั่นไส้มากค่ะ 5555 อยากจะหยิกพี่ทอมสักทีเลย!
      จอมมารช่วงนี้อยู่ในโหมดอ่อยแรงค่ะ แต่สักพักจุดเปลี่ยนก็จะ... อิอิ
      #2040-1
    • #2040-3 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      26 มกราคม 2562 / 14:16
      เรือพี่ทอมควรใช้คาถาขยายพื้นที่แล้วล่ะ!
      #2040-3
  3. #1955 love-trafalgar (@love-trafalgar) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 04:00
    ทอมโหด ดิบ เถื่อน มากค่ะ!! มีการขู่ฆ่านกฮูก 55 เดรโกเอ้ย จนได้งานเข้าละ จะทำยังไงดีนะ สงสารหนูเดร
    #1955
    1
    • #1955-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      2 ตุลาคม 2561 / 11:57
      ไม่โหด ดิบ เถื่อน ก็ไม่ได้ฉายา#พี่ทอมคนโฉด 5555 หนูเดรเจออุปสรรคชิ้นใหญ่ น่าสงสาร
      #1955-1
  4. #1949 Kamikami0000 (@Kamikami0000) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 17:26
    แหม... เฟริน่าไม่อยากได้เลยเนาะเครื่องสำอางน่ะ.. ตาวาวเชียว... แฮร์รี่ทวงบัลลังก์คืนแล้ววววรีบพายเรือป๋าเนปเร็วววว
    #1949
    1
    • #1949-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      2 ตุลาคม 2561 / 11:47
      5555555 ใช่ ไม่ได้อยากได้เลยยย ป๋าเนปต้องรีบพายแล้วล่ะ
      #1949-1
  5. #1820 Easter_Elf (@Easter_Elf) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 19:11
    ศึกสายเลือดกำลังมา~
    #1820
    1
    • #1820-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      17 กันยายน 2561 / 16:24
      เย้ยยยยยย ศึกสายเลือดเลยเหรอ
      #1820-1
  6. #1723 Oshipun78 (@Oshipun78) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 22:56

    เรือเดรกค่าาา
    #1723
    1
    • #1723-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      10 กันยายน 2561 / 05:19
      เรือเดรรร ตอนต่อไปจะมีหนูเดรละ
      #1723-1
  7. #1564 ~@Min...฿$*.* (@arisra-min) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 04:40
    จะฟินไปหนายยยยยย โว้ยยยยยยยยย เขินจนบิดหมอนแหกไปแล้ววววว แฮร์รี่รุกแรงเวอร์ แกไม่เขินหนูเฟแล้วเหรอไงฟะ ย้ากกก พิทอมนี่ก็รุกได้สมฉายา รุกโฉด! ส่วนหนูเดรก็มาแบบหงอยๆ ...
    #1564
    1
    • #1564-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      31 กรกฎาคม 2561 / 23:06
      แฮร์รี่รุกแรง อาศัยความเป็นเพื่อนค่ะ เนียนถึงเนื้อถึงตัว แฮร์รี่คิดว่าด้านได้อายอด ถถถถถถ พี่ทอมก็สายเปย์ รุกแบบโฉดๆๆ ส่วนหนูเดรน่าสงสารสุดแล้ว
      #1564-1
  8. #1528 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 19:17
    อือหือ โดนใจเจ้!!
    ทอมน่ารักกกกกกกกกกกกก
    #1528
    1
    • #1528-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      31 กรกฎาคม 2561 / 22:06
      พี่ทอมมีความเปย์
      #1528-1
  9. #1405 bb.smile (@bhoombimm) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 15:54
    พี่ทอมคะ คืออะไรคะ ไม่เข้าใจค่ะ แก่กว่าเลยมีตังซื้อของเปย์สาวงั้นหรอ แถมโฆษณาตัวเอง ขู่สาวอีก โอ้ยยยยยย ส่วนหนูเดรก็น่าสงสาร ฮื่ออออ
    #1405
    1
    • #1405-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      20 มิถุนายน 2561 / 10:32
      5555 ตลกตรงคำว่า แก่กว่าเลยมีตังค์เปย์สาว เดรก็น่าสงสารรรรร
      #1405-1
  10. #1275 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 17:35
    อห #พี่ทอมคนโฉด เรือแล่นฉิวมาก ฮือเขินพี่เค้าอ่ะ มีความเปย์ด้วยนะ ทีแรกนึกว่าหนูรี่จะซื้อไหน พี่ทอมตัดหน้าไปแล้วค่า น้องเดรน่ารักมั่กๆ ซิสซี่รักเดรมากน้า น่าจะเข้าใจถ้าเดรชอบหนูเฟ
    #1275
    1
    • #1275-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 51)
      4 มิถุนายน 2561 / 17:38
      พี่ทอมสายเปย์ที่แท้ทรู 5555 ตัดหน้าหนูรี่จริงๆ ส่วนหนูเดรออกแนวน่าสงสาร ซิสซี่จะเข้าใจหรือเปล่า ต้องติดตามค่ะ
      #1275-1
  11. #1001 LukwaxHS (@LukwaxHS) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:57
    โอ้ยประโยคสุดท้ายของเดรก><
    #1001
    0
  12. #1000 Naris_NR (@Naris_NR) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:34
    อ๊ากกกกก เป็นนิยายที่เฝ้าตามหามาเนิ่นนานเหลือเกินค่ะ;-; เป็นนิยายที่อ่านแล้วติดสุดๆไปเลยค่ะ ยังไงก็มาต่อไวๆนะคะว้อนมากๆ////// สู้ๆนะคะ คอยเชียร์อยู่ค่าาาา><
    #1000
    0
  13. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:39
    เอาใครก็ได้ที่ไม่ใช่แฮร์รี่กับรอนค่ะ #พี่ทอมคนโฉด #เรือป๋าเนป #เดรกน้อย
    #999
    0
  14. #998 CS_Rabbit (@CS_Rabbit) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:28
    โอ๊ยๆ #พี่ทอมคนโฉด เขินนนนน ถ้าเป็นเราแทนหนูเฟนี่อาจตายจากการเขินก็เป็นได้ 5555 #พี่ทอมคนโฉด เป็นพระเอกเถอะะะ งานดีย์ขนาดนี้ -..- แวะมาอ่านสามตอนรวดเลย เพราะโปรเจคเร่งมาก นี่แอบหนีมาอ่าน ฮาาาา ช่วยคลายเครียดได้ดีมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะไรต์ ><~ ปล. อยากจะอ้อนวอนและข่มขู่ให้ #พี่ทอมคนโฉด เป็นพระเอกเหลือเกินน เฮียแกเซะซี่มาก อิอิ หลง~~
    #998
    0
  15. #996 lnlning (@lnlning) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:52
    พี่ทอมคนโฉดมาแล้วววว
    ดีงามมากเวอร์ มีการงัดห้อง? จับกด? กักตัว แถมสุดท้ายด้วยการซื้อของมาฝาก หนูเฟ ณ จุดจุดนี้ฉันอยากเป็นเธอมากมาย ฮรือๆ ทำไมพี่ทอมต้องงานดีขนาดนี้ด้วย เกือบเผลอรักเลยอะ ส่วนเดรก็พยายามต่อไปละกันนะ เนี่ยๆ พี่ทอมกำลังทำให้เราเทใจลงเรือพี่เขาจนหมด ไม่ได้ๆต้องเก็บไว้ให้คนอื่นมั่ง
    #996
    0
  16. #995 Yumimaru (@YUMECH) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:47
    ยังเรือป๋าเนปไม่มีวันเสื่อมคลายยยย//ถึงแม้พี่ทอมสายเปย์ทำให้เกิดอาการใจสั่นขึ้นมา
    #995
    0
  17. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:44
    1. ตอนแรกเสียดายมาก คิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน (เดี๋ยวๆ! เสียดายอะไร!)
    2. แฮร์รี่จะจูบนู๋เฟ~~ อ้ากกกกก ไม่นะ ไม่นะ ม่ายยยย (โชคดีที่แก้วแตก)
    3. ของขวัญของป๋าเนป ขำหนักมากกกก(มีแรงพายเรือต่อ อิอิอิ)
    4. อ้ากกกก อิพี่ทอมคนโฉดดดดด~ ไม่ได้ฝัน! ม่ายได้ฝันโว้ยยย (แล้วเราก็ฟิน(?))
    5. เพื่อนเหรอ? ไม่คิดไม่ฟันมาก่อนเลย.. (แบบที่นู๋เฟว่า 'เพื่อนกันจะจ้องอะไรขนาดนี้..')
    6. โอ้ยยยย อิพี่ทอมคนโฉดของเรามาแนวสายเปย์โว้ย~ (แอบป๋าเนปทำฮอครักซ์แล้วขึ้นเรือพี่ทอมคนโฉด) (ป๋าเนปอย่าโกรธหนูนะ! วิญญาณหลักของหนูยังอยู่บนเรือคุณ!!!)
    7. ตอนสุดท้ายสงสารนู๋เดรโกมากกก โถ่ๆๆ (ไม่วาย แอบเอาฮอครักซ์อีกชิ้นใส่เรือเดรโก)



    .....



    #เรายังคงเชียร์เรือป๋าเนปต่อไป
    #ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
    #รู้สึกผิดนิดๆ
    #รู้สึกเหมือนกำลังนอกใจคนรักยังไงไม่รู้สิ
    #ยังรักป๋าเนปที่สุด
    #รู้สึกว่าเราเชียร์สลิธีรินมากกว่ากริฟฟินดอร์
    #อีกร้อยกว่ากว่า
    #พอแล้วติดอะไรเยอะเเยะ



    +555555555555555555555555555555+
    #994
    0
  18. #993 STORM_PRINCE (@fernny46) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:08
    #เรือป๋าเนป มาเร็วป๋ารุ่นลูกจะแซงหน้าแล้วนะ
    #993
    0
  19. #991 HDK_RMK (@HDK_RMK) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:13
    เซเวอร์รัส หายย เขารีบทำคะแนนกันจะนำหน้าไปละนะป๋า รีบมาทำคะแนนก่อนโดนแซงงง //เรือป๋าเซฟ
    #991
    0
  20. #990 น้ำส้มจันทรา (@somoh49) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:22
    มันอะไรกันนี่! แม่จ้าเขาคล่อมกันแล้วคล่อมกันแล้ว ว้าวพี่ทอมคนโฉดเปย์หนูเฟด้วย555+ แอบสงสารหนูเดรอ่ะงื้อ
    #990
    0
  21. #989 Fantastic-29645 (@Fantastic-29645) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:05
    กรี๊ดดดฉากลงเตียงพี่ทอมคนโฉดยังโฉดต่อเนื่องโฉดไม่พอสายเปย์อีกตางหาก55555
    ตอนนี้แฮรี่กับเดรโกแย่งหนูเฟกันแล้ว
    แต่สงสารเดรกมากอะเรื่องพ่อแม่ดูจะไม่ปลื้มหนูเฟเลยก็นะมัลฟอยคนพ่อแม่คงไม่ถูกโฉลกกับคนที่ไม่ใช่เลือกบริสุทธิ์ซักเท่าไหร่เรือเดรกอย่างเรามีคนซะกัดดาวรุ่งซะแล้ว
    แต่เราก็เรือแฮรี่ด้วยอยากให้หนูเฟเลิกคิดถึงจินนี่ได้แล้วไรท์รบกวนหาคู่คนอื่นให้จินนี่ทีที่ไม่ใช่แฮรี่เราไม่อยากให้หนูเฟคิดว่าแฮรี่เป็นของจินนี่เลย
    #989
    0
  22. #988 [:: - Oni' [N a N a H o] Neko" - ::] (@nanaho2553) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:59
    พี่ทอม!!! คนบ้า!!! คนผีทะเล!!!! กรี๊ดดดด อ๊ายยย อายุ17 13 อะไรกัน ความรักไม่มีแบ่งอายุนี่นะะะะ/ทุบๆกำแพงด้วยฟามเขิล

    เดรโกออกแนวหนุ่มน้อยปั๊ปปี้เลิฟที่มีปัญหากับที่บ้านสุดๆเลยค่ะ เอ็นดูน้องงงง

    เราจะได้เห็นเด็กๆตีกันแล้ว ดีจัง////_////
    #988
    0
  23. #987 hikakichi (@hikakichi) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:16
    เมื่อคืนฉากผลักลงเตียงไม่ได้ฝันจริงๆด้วย เหตุการณ์เมื่อคืนที่บอกว่าจำกันไม่ได้นี้มันเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าพี่ทอมต้องอยู่ในห้องนานพอจนก้อปปี้กุญแจห้องหนูเฟได้ เมื่อคืนหนูเฟอาจจะไล่พี่ทอมออกไปได้โดยไม่รู้ตัวก็ได้
    พี่ทอมนี่เป็นทั้งสายโฉดสายสตอล์กเกอร์และสายเปย์
    พี่ทอมมีแผนอะไรเนี่ย เล่นเริ่มต้นความสัมพันธ์เป็นเพื่อนก่อน เดาว่าปริศนาที่ทำให้พี่ทอมเปลี่ยนแผนนี่น่าจะเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืนแหงๆ

    เรือเดรโก้นี้โดนกดดันจากทั้งพ่อทั้งแม่เลยวุ้ย
    #987
    0
  24. #986 parenshesta (@parenshesta) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:43
    พบเรือที่มั่นแล้วค่ะ!! //เกาะเรือทอม
    #986
    0
  25. #985 Yokk-5784luna (@Yokk-5784luna) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:40
    ทอมขาาาาา พูดแบบนี้เดี๋ยวหนูเฟเค้าก้อคิดไปไกลสิคะ ไม่ใช่แค่หนูเฟหรอกที่คิด เราก้อคิด5555555
    ปล.แหม แค่เหนหนูเฟมองเหมือนอยากได้ก้อซื้อให้แล้วหรอค้าา ผู้ชายสายเปเหมือนกันนะเนี่ย5555
    #985
    0