[Harry Potter and Everything has changed] OCx?

ตอนที่ 62 : PART 3 of HP --- Boggarts

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,752
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    24 มิ.ย. 61



Boggarts

*********


                นับจากตอนบ่าย  เฟริน่าก็ครุ่นคิดถึงบทสนทนาของดัมเบิลดอร์มาโดยตลอด  เธอแน่ใจว่าชายชราที่ชื่อ  นาฟส์  ไม่ใช่ตัวละครที่เธอรู้จัก  และเธอได้ลองถามแฮร์รี่ว่า  เขาเคยได้ยินใครชื่อ  นาฟส์  หรือไม่  แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวัง  เมื่อเด็กชายหัวแผลเป็นดูจะไม่เคยได้ยินชื่อนี้  แน่ล่ะ  ขนาดเธอยังไม่รู้ว่าชายชราคนนั้นเป็นใคร  แล้วแฮร์รี่จะรู้ได้อย่างไร

                มื้อค่ำในวันนี้  อาจารย์ใหญ่ยังทำตัวตามปกติเช่นเดิม  เขาลงมาทานอาหารค่ำพร้อมๆกับอาจารย์คนอื่น  และเฟริน่าก็เห็นสเนปจ้องมองไปที่ดัมเบิลดอร์บ่อยๆ  

ระหว่างที่เฟริน่ากำลังเดินออกจากห้องโถงใหญ่เพื่อไปห้องน้ำ   ใครบางคนก็รีบคว้าแขนเธอไว้และดึงหลบออกไปให้พ้นจากประตู  เมื่อเด็กหญิงบ้านกริฟฟินดอร์หันไป  เธอก็เห็นเด็กชายมัลฟอยที่ทำให้เธออารมณ์ขุ่นมัวทันที

                “แขนเธอหายดีแล้วเหรอ  เมื่อเช้าฉันไปหา  แต่มาดามพอมฟรีย์บอกว่าเธอออกไปแล้ว”  เดรโกบอก  ก่อนจะรีบยิ้มกว้าง  พลางพูดด้วยท่าทางภูมิใจว่า  “รู้ไหม  เมื่อวานนี้ฉัน  --  

                “มัลฟอย!  นายทำแบบนี้ทำไม”  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างกระชากแขนออกจากมือของเขา  พลางจ้องมองตาขวาง  เดรโกอ้าปากค้างอย่างงุนงง

                “อะไร  ฉันทำอะไร”  เขาถาม

                “ก็นายส่งจดหมายไปบอกพ่อนายเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันทำไม  นายก็รู้ว่านั่นเป็นอุบัติเหตุ  และอีกอย่าง  ถ้านายไม่ไปดูถูกบัคบีค  มันก็คงไม่โกรธและทำแบบนั้น”

                คราวนี้เดรโกเข้าใจมากขึ้น  เขาจ้องมองเธออย่างโกรธๆ

                “ฉันช่วยเธออยู่นะ  แล้วเจ้าคนดูแลสัตว์กับสัตว์อัปลักษณ์นั่นสมควรถูกลงโทษที่ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บ”  เด็กชายผมบลอนด์บอก  พลางกอดอก 

                “เก็บความหวังดีของนายไปซะ  นายทำให้เรื่องทุกอย่างยุ่งไปหมด  มัลฟอย”  เด็กหญิงว่า

                “ใช่สิ!  ฉันไม่ใช่พอตเตอร์นี่  เขาทำอะไร  เธอก็เข้าข้างและคอยเห็นดีเห็นงามตลอด  ฉันทำอะไรเธอก็ไม่เคยชอบสักอย่าง  ดี!  ต่อไปฉันจะไม่ยุ่งเรื่องเธออีก  เชิญเธอหลงเจ้านักบุญพอตเตอร์ซะให้พอ”

                “มัลฟอย  หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ  ฉันไม่ได้หลง  -- 

                “อ้อ  มีเจ้าทึ่มดิกกอรี่อีกคนนี่  ฉันลืมไปซะสนิท    พอกันที!  เธออยากจะจูบกับเจ้านั่น  หรือเข้าข้างพอตเตอร์  มันก็เรื่องของเธอเลย  ฉันทำอะไรก็ไม่เคยดีสำหรับเธอสักอย่าง”  เดรโกเดินปึงปังจากไป  ใบหน้าสีซีดแดงก่ำด้วยโทสะ

                เฟริน่าพ่นลมหายใจดังพรืด  เธอไม่นึกเลยว่าเด็กชายต่างบ้านจะพูดจาร้ายกาจใส่  เห็นทีเธอกับเขาคงเป็นศัตรูกันจริงๆ  และไม่มีทางเป็นเพื่อนกันได้  เด็กหญิงรีบไปห้องน้ำและกลับเข้าไปในห้องโถงอีกครั้ง  

                ที่ห้องโถงใหญ่ในวันนี้  เมื่อเด็กๆทั้งสี่มองไปยังโต๊ะอาจารย์  พวกเขาก็ไม่เห็นแฮกริด

                “หวังว่าเขาคงไม่ทำตัวเองเมาเหมือนวันก่อนนะ”  เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างกังวล

                “ไม่หรอกน่า  ก็เรื่องยังไม่รู้ถึงคณะกรรมการโรงเรียนนี่”  รอนพูด

                “เราน่าจะไปดูแฮกริดสักหน่อย”  แฮร์รี่เสนอ 

                “เราไม่ควรออกไปอีก  จำที่ดัมเบิลดอร์เตือนเรื่องผู้คุมวิญญาณได้ไหม  แฮร์รี่”  เด็กหญิงผมฟูถาม 

                “ผู้คุมวิญญาณเข้ามาไม่ได้นี่  ในเมื่อพวกนั้นต้องอยู่แต่นอกรั้วโรงเรียนน่ะ”  เด็กชายแว่นกลมแย้ง

                “เราควรไปดูแฮกริดอย่างที่แฮร์รี่บอก”  เฟริน่าแทบไม่แตะอาหารค่ำหรือไอศกรีมวนิลาของโปรดเลย  และเมื่อขนมหวานชิ้นสุดท้ายหายไปจากจานทองคำ  นักเรียนทุกบ้านก็เริ่มลุกออกจากโต๊ะ  และพลางเคลื่อนตัวออกไปจากห้องโถงใหญ่ 

“เฟริน่า!  เสียงแหลมเล็กของจินนี่ดังขึ้นที่ด้านหลัง  และเมื่อเฟริน่าหันไปเห็นจินนี่  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างก็นึกขึ้นได้ว่า  คืนนี้เธอสัญญากับจินนี่ไว้แล้วว่าจะเดินไปที่คุกใต้ดินด้วย  เฟริน่ากำลังบอกรอนเรื่องนี้  แต่แล้วคำพูดที่จินนี่บอกไว้ว่าเธอไม่อยากให้พี่ชายรู้ว่าเธอลืมไปกินยาเมื่อวานนี้  ก็ทำให้เฟริน่าต้องหยุดตัวเองไว้ 

“ขอตัวสักประเดี๋ยวนะ”  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างหันไปบอกเพื่อนๆทั้งสามที่ยืนรอเธออยู่  เฟริน่ารีบเดินตรงไปหาจินนี่ 

“เราจะไปกันหรือยัง  โอ้  เธอคงไม่ได้บอกให้รอนรู้ใช่ไหม”  เด็กหญิงผมแดงถาม  พลางยิ้มกว้าง

“ฮื่อ  ฉันไม่ได้บอกรอนหรือพี่ชายของเธอเลยสักคน  แต่จินนี่  --  ฉันมีธุระต้องไปหาแฮกริดล่ะ”

คำพูดของเฟริน่าลบรอยยิ้มออกจากใบหน้าของจินนี่ทันที

“โอ้  งั้นหรือ  ไม่  -- 

“เดี๋ยวสิ  จินนี่  ฉันขอโทษ  --  งั้น  -- เนวิลล์!  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างรีบเรียกเด็กชายหน้ากลมไว้  ขณะที่เขากำลังเดินผ่าน

“มีอะไรงั้นหรือ”  เนวิลล์ถาม

“คืนนี้นายช่วยเดินไปส่งจินนี่ที่คุกใต้ดินได้ไหม  ฉันมีธุระสำคัญที่ไปเป็นเพื่อนจินนี่ไม่ได้จริงๆ”  เฟริน่ากระซิบ  เมื่อเห็นเฟร็ดกับจอร์จเพิ่งเดินผ่านไปพร้อมกับลี  จอร์ดัน

“โอ้  --  จินนี่จะไปหา  --  สเนปใช่ไหม”  เนวิลล์มีสีหน้าลำบากใจ

“ฉันไปคนเดียวได้”  จินนี่รีบพูด

“ไม่ได้นะ  จินนี่”  เด็กชายหน้ากลมร้อง

“ฉันลืมไปว่านายไม่ค่อยชอบศาสตราจารย์สเนปเท่าไหร่”  เฟริน่าบอก  “งั้น  -- 

“ไม่เป็นไร  ฉันจะไปกับจินนี่เอง”  เนวิลล์เดินมายืนใกล้ๆจินนี่  ก่อนจะพูดด้วยสุ้มเสียงไม่แน่ใจนัก  “แต่ฉันคงรออยู่นอกห้องนะ  จินนี่  ได้หรือเปล่า”

“งั้น  ตกลงตามนี้  ฉันต้องรีบไปก่อน  --  เนวิลล์ฝากดูแลจินนี่ด้วยนะ”  เฟริน่ารีบเดินแทรกตัวผ่านกลุ่มนักเรียนไปยังเพื่อนทั้งสามที่รอเธออยู่  รอนบ่นที่เธอช้าเสียยกใหญ่  ก่อนที่เด็กๆทั้งสี่จะรีบเดินไปหลบ  เมื่อเห็นเพอร์ซี่เดินมาทางนี้  และทันทีที่ไม่มีใครสังเกตเห็น  แฮร์รี่ก็หยิบผ้าคลุมล่องหนออกมา   และพวกเขาก็รีบเดินออกไปนอกปราสาท

สนามหญ้าเป็นสีดำ  เมื่อนอกปราสาทนั้นมืดมาก  อากาศเย็นชื้นปกคลุมอยู่รอบๆ  และเมื่อทั้งสี่ไปถึงกระท่อมของแฮกริด  แฮร์รี่ก็รีบเคาะประตู  มีเสียงคำรามอ้อแอ้ดังออกมา

“เข้ามา!

แฮกริดนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งในกระท่อมเล็กๆ  มีถังไม้ใบใหญ่อยู่ในมือ  เขากำลังซดมันเสียงดังเอื้อก  เมื่อเด็กๆทั้งสี่เข้าไป

“แฮกริด!  คุณไม่ควรอื่มอีกนะคะ”  เฮอร์ไมโอนี่ร้อง 

“คุณไม่ควรคิดมากฮะ  เฟริน่าบอกว่าเธอไม่เอาเรื่องคุณกับบัคบีคหรอกฮะ”  แฮร์รี่พูด  พร้อมกับเดินไปหยุดตรงหน้าแฮกริด  

“จริงฮะ  ไม่เชื่อคุณถามเฟริน่าดูก็ได้”  รอนบอก

แฮกริดวางถังไม้นั้นลง  กลิ่นเหล้าแรงๆลอยออกมาจากข้างในนั้น  ชายร่างยักษ์หันดวงตาที่บวมแดงมายังเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่าง

“ฉันรู้ว่าเธอไม่เอาเรื่อง  แต่  --  ให้ตายเถอะ!  มัลฟอยเอาเรื่องนี้ไปบอกคณะกรรมการโรงเรียนแล้ว”  แฮกริดบอก  ก่อนจะซบหน้าลงบนฝ่ามือและร้องโหยหวน

“แต่  --  เฟริน่าไม่ได้  --  “ เฮอร์ไมโอนี่กำลังจะพูด  แต่แฮกริดพูดขัดขึ้นว่า

“พวกนั้นไม่สนใจหรอก  พวกเขา  --  ส่งจดหมายมาเพื่อสอบสวนฉันเรื่องนี้  และ  --  น่าบัดซบที่สุด!  ฉันนี่มันเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ  --  ฉันทำให้ดัมเบิลดอร์ถูกสอบสวนไปด้วย”

“อะไรนะฮะ!  แฮร์รี่ร้อง

“แล้วยังไงต่อคะ”   เฟริน่าถาม  เธอไม่ต้องการให้เพื่อนๆทั้งสามรู้ว่าวันนี้เธอไปทานมื้อกลางวันกับดัมเบิลดอร์มา

“เป็นความผิดฉันเอง...   ในจดหมายที่คณะกรรมการโรงเรียนส่งถึงฉัน  พวกเขาเขียนว่า  ฉันเริ่มจากสัตว์ตัวใหญ่เกินไป  น่าจะเอาฮิปโปกริฟฟ์ไว้ทีหลัง...  เรียนเรื่องหนอนฟลอบเบอร์หรืออะไรไปก่อน...  ฉันแค่คิดว่ามันคงจะเป็นบทเรียนบทแรกที่ดี...  ฉันมันแย่จริงๆ....  ทำให้ดัมเบิลดอร์ถูกสอบสวนไปด้วย  สำหรับเรื่องที่เขาให้ฉันมาสอนวิชานี้....  เขาอุตส่าห์ไว้ใจฉัน...”

“พวกนั้นไม่กล้าไล่คุณกับดัมเบิลดอร์ออกหรอกค่ะ”  เฮอร์ไมโอนี่บอกด้วยท่าทางเอาจริง  “เป็นความผิดมัลฟอยต่างหาก”

“พวกเราจะเป็นพยานให้ฮะ”  แฮณืรี่บอก  “คุณบอกว่าฮิปโปกริฟฟ์จะทำร้ายต่อเมื่อเราดูถูกมัน  เป็นความผิดของมัลฟอยที่ไม่ฟัง  และเฟริน่าก็เข้ามาช่วยเขาต่างหาก  มันเป็นอุบัติเหตุ  เราจะบอกคณะกรรมการโรงเรียนเอง”

“ใช่แล้ว  ไม่ต้องกลัวนะฮะ  แฮกริด  เราจะช่วยยืนยันให้คุณเอง”  รอนพูดบ้าง

“จริงค่ะ  หนูจะบอกว่าคุณเป็นอาจารย์ที่ดีมาก  เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดคุณหรือดัมเบิลดอร์เลย”  เฟริน่าบอก

ใบหน้าของแฮกริดมีน้ำตาหยดโตไหลซึมออกมาจากดวงตาสีดำเป็นมัน  แล้วเขาก็คว้าเด็กทั้งสี่เข้าไปกอดอย่างแรงจนกระดูกแทบแหลก

หลังจากนั้นเฮอร์ไมโอนี่ก็กล่อมให้แฮกริดที่น่าสงสารเลิกดื่มสำเร็จ  ก่อนที่แฮกริดซึ่งสร่างเมาแล้วจะบอกให้ทั้งสี่รีบกลับเข้าปราสาท

ทันทีที่ทั้งสี่มาถึงหน้ารูปภาพเหมือน   พวกเขาก็เห็นเนวิลล์และจินนี่ที่ตอนนี้ใบหน้าสดใสขึ้นมากยืนอยู่ที่นั่น

  --  อีกครั้งสิ  เนวิลล์”  จินนี่พูด  พลางหัวเราะคิกคัก

“ฉันจำไม่ได้นี่นา  เธอให้ฉันทายมาสามครั้งแล้วนะ    เธอควรบอกรหัสผ่านสักที  เราจะได้เข้าไปในนั้น”  เด็กชายหน้ากลมโอดครวญ

“ให้ตายเถอะ!  เลิกเล่นได้แล้วพวกเธอ  บอกรหัสผ่านมาซะ  ไม่งั้นก็อย่ามากวนการนอนของฉัน”  สุภาพสตรีอ้วนเท้าเอวอย่างหัวเสีย

“จินนี่  เธอมาทำอะไรตรงนี้”  รอนถาม

ฟอร์จูน่า  เมเจอร์!  เฮอร์ไมโอนี่บอกรหัสผ่าน

“ขอบใจ!  สุภาพสตรีอ้วนบอกและเหวี่ยงรูปภาพเปิดออก  ทั้งหมดรีบปีนเข้าไป

“เปล่านี่  ไม่มีอะไร”  จินนี่ตอบ  “ราตรีสวัสดิ์นะทุกคน”



 

ข่าวเรื่องที่แฮกริดและดัมเบิลดอร์ถูกสอบสวนแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว  คนที่สะใจที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน  นอกจากเด็กบ้านสลิธีริน  และเฟริน่าก็ถูกทดสอบความอดทนอย่างหนักในชั้นเรียนวิชาปรุงตอนสายของวันพฤหัสบดี 

“เสียดายจังที่เธอไม่ตายน่ะ”  แพนซี่พูดลอยๆ  ขณะเตรียมส่วนผสมสำหรับปรุงน้ำยาหดตัว 

“อย่าไปสนใจ”  เฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆกระซิบ     

“คุณพาร์กินสัน  เธอเตรียมเครื่องปรุงยาเรียบร้อยหรือยัง”  สเนปเอ่ยถามขึ้นโดยไม่เงยหน้า  เฟริน่าเห็นเด็กหญิงหน้างอรีบหยิบมีดขึ้นมาหั่นรากเดซี่ต่อทันที

“อาจารย์ครับ”  เสียงยานคางของเดรโกดังขึ้น

“ว่าไง”  เซเวอร์รัสถามเสียงนุ่ม

“อาจารย์คิดว่าไงฮะ  เรื่องที่คณะกรรมการกำลังจะสอบสวนดัมเบิลดอร์กับคนดูแลสัตว์”  เด็กชายมัลฟอยถาม  เฟริน่าได้ยินเสียงรอนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน  และเสียงแฮร์รี่พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดมาด้านหลัง  ซึ่งไม่ต่างจากเธอในตอนนี้เลย

ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาห่อปาก  ใบหน้าสีซีดเหมือนคนป่วยดูพึงพอใจที่เฟริน่ารู้ว่าเขาแกล้งทำ

“ทุกอย่างแค่เป็นไปตามขั้นตอน  มัลฟอย”  เขาตอบ  พลางเหยียดยิ้มกว้างอย่างจงใจให้เด็กชายผมยุ่ง  เฟริน่าได้ยินเฮอร์ไมโอนี่กระซิบบอกกับแฮร์รี่ว่าอย่าไปสนใจ

“โอ้  อย่างนั้นหรือครับ  แต่ผมหวังว่าเราจะมีอาจารย์ที่มีคุณภาพจริงๆมาสอนสักที”  เดรโกพูดเสียงยานคางต่อไป  “อาจารย์ที่มีคุณภาพเหมือนอาจารย์สเนปหายากจริงๆครับ”

“ไม่หรอก  เธอพูดเกินไป  มัลฟอย”  สเนปหน้าบานที่ตอนนี้เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาเสแสร้งหรือเปล่า  

“ผมพูดเรื่องจริงครับ”  เด็กชายบ้านสลิธีรินพูด

ชั่วโมงเรียนในวันนี้  เฟริน่าอดที่จะสงสัยไม่ได้  เมื่อชายจมูกงุ้มเดินไปยืนเหนือหม้อของเนวิลล์อย่างจงใจหลายครั้ง  เนวิลล์ที่น่าสงสารนั่งตัวสั่น  ใบหน้ากลมซีดเผือด  และสถานการณ์ของเนวิลล์ดูจะยิ่งเลวร้ายเมื่อศาสตราจารย์ที่เขากลัวจนหัวหดเดินมาตรวจหม้อต้มยาให้เขาบ่อยที่สุด  แม้เฟริน่าจะพยายามแอบส่งกระดาษที่จดวิธีปรุงยาที่ถูกต้องที่เฮอร์ไมโอนี่จดให้  แต่น้ำยาของเด็กชายหน้ากลมก็ยังกลายเป็นสีส้ม  แทนที่จะเป็นสีเขียวสด

“สีส้มหรือ  ลองบัตท่อม”  เซเวอร์รัสถาม  พลางใช้ทัพพีตักน้ำยาขึ้นมาดูใกล้ๆ  และเทกลับไปเหมือนเดิมเพื่อให้ทุกคนเห็นชัดๆ  “สีส้ม  ไหนเธอบอกฉันมาซิ  มีอะไรซึมผ่านเข้าไปในกะโหลกหนาๆของเธอบ้างไหม  ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง  ฉันพูดออกชัดว่าใช้ม้ามหนูแค่อันเดียวก็พอ  ฉันไม่ได้บอกชัดๆหรือไงว่าน้ำจากปลิงเพียงหยดเดียวก็พอแล้ว  นี่ฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะเข้าใจเสียทีนะ  แล้วอาการปากดีของเธอหดหายไปไหนเสียล่ะ  ลองบัตท่อม”

เด็กชายหน้ากลมหน้าเป็นสีชมพู  เนื้อตัวสั่นเทิ้ม  เขาก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของเซเวอร์รัส  ดูเหมือนเขาจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว

และก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะพูดว่าเธอจะช่วยเนวิลล์แก้ไขน้ำยาให้  อาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินก็พูดต่อไปทันทีว่า

“อาการอวดดี  หายไปไหนเสียล่ะ  หืม  ลองบัตท่อม  ฉันจำได้ว่าเธอไม่ตัวสั่นเท่าตอนนี้นี่  ถูกไหม  ไหนบอกฉันซิ  ทำไมเธอถึงเกิดทำตัวหยิ่งยโสปากดี”

คำพูดของชายจมูกงุ้มทำให้เฟริน่าอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้  เธอไม่เชื่อว่าเนวิลล์จะกล้าทำอะไรแบบนั้นแน่  ก็ในเมื่อสิ่งที่เนวิลล์กลัวมากที่สุดคือเซเวอร์รัส

“เอาล่ะ  ลองบัตท่อม  เดี๋ยวหมดชั่วโมงนี้แล้วเราจะเอายานี่ไปหยดให้คางคกของเธอกิน  แล้วดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น  หรือบางทีฉันอาจจะเทใส่ขวดแล้วฝากให้เด็กผู้หญิงคนนั้นกิน  -- 

“อย่านะฮะ!  เนวิลลรีบเงยหน้าขึ้นจากหม้อต้มยาขึ้นมาประสานสายตาที่แสนจะเย็นชาของศาสตราจารย์วิชาปรุงยา  และเมื่อเด็กชายหน้ากลมรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป  เขาก็รีบก้มหน้าเหมือนเดิม  ตัวยิ่งสั่นเทิ้มมากยิ่งขึ้น 

“แต่  --  มันอาจจะช่วยให้เธอทำอะไรให้ถูกต้องขึ้นหน่อยบ้างก็ได้กระมัง”  เซเวอร์รัสพูดด้วยเสียงมุ่งร้าย

เด็กชายหน้ากลมตัวสั่นเทิ้มยิ่งกว่าเดิม  เขาเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ  ก่อนจะรีบพูดตะกุกตะกักว่า  “ผม  --  ให้ผมกินเอง  --  เถอะฮะ”

ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาไม่ตอบอะไร  และเดินจากไป  ทิ้งให้เด็กชายหน้ากลมเริ่มกลัวจนลนลาน  เขาหันมาร้องขอความช่วยเหลือจากเฟริน่ากับเฮอร์ไมโอนี่

ระหว่างที่เฮอร์ไมโอนี่และเฟริน่าแอบกระซิบบอกวิธีแก้ไขน้ำยาให้เนวิลล์  เด็กหญิงทั้งสองก็ได้ยินเซเวอร์รัสพูดขึ้นว่า  “พวกเธอน่าจะใส่ส่วนผสมกันได้แล้ว  ยาตำรับนี้ต้องเคี่ยวซักพักก่อนถึงจะนำมาดื่มได้  เก็บของให้เรียบร้อยระหว่างที่ปล่อยให้มันเคี่ยวไฟอ่อนๆ  แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาทดสอบน้ำยาของลองบัตท่อมกัน...”  แล้วเสียงเดรโก  แครบ  และกอยล์หัวเราะอย่างเปิดเผยก็ดังออกมา  เฟริน่าหันไปจ้องสามคนนั้นตาขวาง  แต่เด็กชายทั้งสามแกล้งทำเป็นไม่เห็นเธอ  เนวิลล์พยายามทำตามที่เด็กหญิงทั้งสอง  เขาเหงื่อแตกด้วยความวิตกกังวลอย่างน่าสงสาร  เฟริน่าคิดว่าเธอน่าจะคุยเรื่องนี้กับเซเวอร์รัสสักหน่อย  ให้เขาอย่าใจร้ายกับเด็กชายหน้ากลมมากนัก

แฮร์รี่กับรอนเก็บของและเดินไปล้างมือและทัพพีที่อ่างหินตรงมุมห้อง  และเมื่อใกล้หมดชั่วโมง  น้ำยาในหม้อต้มยาของเนวิลล์ก็กลายเป็นสีเขียวแล้ว  สเนปเดินมาก้มมองดูด้วยสีหน้าบูดบึ้ง  ก่อนที่ดวงตาสีดำที่ดูเย็นชาจะตวัดมาที่เด็กหญิงบ้านกริฟฟินดอร์ทั้งสอง  เขาไม่ตักน้ำยากรอกใส่ปากเทรเวอร์

“หักกริฟฟินดอร์สิบคะแนน!  เขาพูดเสียงเย็นที่ทำให้ใบหน้าของเด็กบ้านสลิธีรินมีรอยยิ้มเยาะ  ในขณะที่เด็กบ้านกริฟฟินดอร์บึ้งตึง  “ฉันไม่คิดว่าพวกเธอจำเป็นต้องทำตัวอวดเก่งรู้ดีไปหมดเสียทุกอย่าง  คุณโพสัน  คุณเกรนเจอร์  เลิกเรียนได้”

ขณะที่เด็กนักเรียนทุกคนเหวี่ยงกระเป๋าพาดบ่า  เซเวอร์รัสก็ตักน้ำยาหดตัวของเนวิลล์ขึ้นมาใส่ขวดแก้วเจียระไนอันเล็ก  และก่อนที่เด็กนักเรียนในชั้นจะออกไปพ้นประตูห้อง  ทุกคนก็ได้ยินเสียงเด็กชายหน้ากลมร้องด้วยความตกใจกลัวว่า

“อาจารย์จะทำอะไรฮะ!

แต่ยังไม่ทันทีที่ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาจะตอบ  เนวิลล์ก็รีบพุ่งเข้าไปคว้าขวดนั้นไว้  และเด็กชายก็ทำในสิ่งที่ทุกคนไม่คาดฝัน  เมื่อเขารีบเทน้ำยาขวดนั้นลงคอตัวเอง

ครั้นแล้วก็เกิดเสียง  ป๊อป!  แล้วร่างของเด็กชายหน้ากลมก็ร่วงลงไปกองที่พื้น  เสื้อผ้าบนตัวหลวมโพรก  ก่อนที่จะมีเสียงเด็กทารกร้องไห้ลั่นห้อง 

“ลองบัตท่อม!  สเนปคำรามอย่างหงุดหงิด 

เด็กในชั้นเรียนทุกคนต่างจ้องมองร่างของเด็กทารกใบหน้าเป็นสีชมพู  และกำลังร้องไห้เสียงดังโดยมีเสื้อผ้าหลวมๆคลุมตัวอยู่  อาจารย์ประจำบ้านสลืธีรินล้วงเอาขวดใบเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม  และเหยาะน้ำยาหลายหยดลงบนตัวของทารก  ทันใดนั้นเนวิลล์ก็กลับมาปกติเหมือนเดิม  ร่างของเขาถูกเสื้อผ้าและเสื้อคลุมพันธนาการแปลกๆ  เชมัส  ดีน  แฮร์รี่  และรอนรีบตรงเข้าไปช่วยเขาสวมเสื้อผ้าดีๆ  ใบหน้าของเนวิลล์เป็นสีแดงก่ำ  น้ำตาไหลอาบแก้ม

“หักกริฟฟินดอร์ยี่สิบคะแนน!  ทำตัวโง่เง่าสิ้นดี  ลองบัตท่อม  เธอคิดว่าฉันจะทำจริงๆหรือไง!  ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาจ้องมองเด็กชายหน้ากลมอย่างเกรี้ยวกราด  เนวิลล์ยิ่งดูตกใจกลัวสเนปมากกว่าเดิม

“หักกริฟฟินดอร์ไปห้าคะแนน  เพราะว่าปรุงยาถูกต้อง  หักกริฟฟินดอร์ไปยี่สิบคะแนน  เพราะกลัวว่าเขาจะเอามันไปทดลองกับคน  ฉันว่านี่มันออกจะเกินไปหน่อย  พวกเธอว่าไหม”  รอนพูดอย่างแค้นเคือง

“ฮื่อ”  เฟริน่าตอบ  และจ้องมองแผ่นหลังที่ยังสั่นเทิ้มของเนวิลล์  เชมัสกับดีนหิ้วปีกเขาคนละข้าง  เด็กชายทั้งสามไต่บันไดไปถึงขั้นบนสุดแล้ว

“แล้วเธอคิดว่าไง  เฮอร์ไมโอนี่”  รอนถาม  แต่เมื่อเด็กหญิงผมฟูไม่ตอบ  เด็กๆทั้งสามจึงหันไปมอง

“เฮอร์ไมโอนี่หายไปไหน่ะ”

เด็กนักเรียนทุกคนเดินผ่านทั้งสามไปยังห้องโถงใหญ่  เพื่อมุ่งหน้าไปรับประทานอาหารกลางวัน

“เมื่อกี้ยังอยู่ข้างหลังฉันนี่นา”  เด็กชายผมแดงขมวดคิ้ว

“เธออยู่ข้างเฮอร์ไมโอนี่  เห็นหรือเปล่ามาเฮอร์ไมโอนี่ไปไหน”  แฮร์รี่หันมาถาม  เฟริน่าแอบไขว้นิ้วไว้

“ฉันก็ไม่รู้สิ”  เธอพูดปด

แล้วทั้งสามก็เห็นเด็กหญิงผมฟูพุ่งขึ้นบันไดมา  พลางหายใจหอบ  มือข้างหนึ่งจับกระเป๋า  ขณะที่อีกข้างหนึ่งดูเหมือนกำลังยัดอะไรบางอย่างที่เฟริน่าทันเห็นว่ามันคือเครื่องย้อนเวลาลงไปด้านหน้าเสื้อคลุม

“เธอทำได้ไงน่ะ”  รอนถาม

“ทำอะไรเหรอ”  เด็กหญิงผมฟูถาม  และวุ่นวายอยู่กับหนังสือ

“ก็เมื่อกี้อยู่ข้างหลังเรา  แล้วอีกเดี๋ยวกลับลงไปอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้ายอีกน่ะสิ”

เด็กหญิงผมฟูงุนงงเล็กน้อย  “อะไรนะ  --  อ๋อ  --  ฉันต้องกลับไปเอาของน่ะ  ว้า...”

แล้วรอนก็เริ่มตั้งข้อสังเกตว่าเด็กหญิงผมฟูดูเหมือนจะมีความลับที่ไม่ยอมบอก  เฟริน่าได้แต่นึกสงสัยว่าเฮอร์ไมโอนี่ทนได้อย่างไรกับการที่ต้องย้อนเวลาไปมาเพื่อเรียนวิชาที่ลงเรียนให้ครบ



 

ในที่สุดชั่วโมงแรกของชั้นเรียนวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดก็มาถึง  ศาสตราจารย์ลูปินไม่ได้อยู่ที่นั่น  เมื่อเด็กๆไปถึง  เฟริน่าอดตื่นเต้นเป็นกังวลไม่ได้  เมื่อเธอจำได้ว่าชั้นเรียนแรกจะต้องเจอกับบ็อกการ์ด  ระหว่างที่เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างกำลังคิดว่าสิ่งที่ตัวเองกลัวคืออะไร  ศาสตราจารย์ลูปินก็ก้าวเข้ามาในห้อง  พลางยิ้มน้อยๆ  เขาวางกระเป๋าเอกสารเก่าคร่ำคร่าลงบนโต๊ะ  เขาดูสุขภาพดีขึ้นกว่าครั้งที่เธอเจอที่เวลส์มากนัก  ดูเหมือนว่าการอยู่ที่ฮอกวอตส์จะทำให้เขาอยู่ดีกินดีมากขึ้น

“สวัสดี”  เขาเอ่ย  “ช่วยเก็บหนังสือของพวกเธอใส่กระเป๋าให้หมด  วันนี้จะเป็นการฝึกปฏิบัติ  ใช้แค่ไม้กายสิทธิ์ก็พอ”

เด็กนักเรียนทุกคนมองหน้ากันอย่างสงสัยใคร่รู้  แต่ก็ทำตามที่ลูปินบอก  ก่อนที่จะตามลูปินออกจากชั้นเรียนไปตามระเบียงทางเดินที่ไร้ผู้คน  และเลี้ยวมุมตึก  และเจอเข้ากับพีพส์ผีจอมกวนที่กำลังลอยตัวห้อยหัวอยู่ในอากาศ  พร้อมกับพ่นหมากฝรั่งใส่รูกุญแจที่อยู่ใกล้ๆ

ทันทีที่ผีจอมกวนเห็นลูปินในระยะครึ่งเมตร  มันก็เริ่มกระดิกหัวแม่เท้าหงิกงอ  ก่อนจะร้องเป็นเพลงเสียงดังว่า

“ลูปินงี่เง่า  ลูปินติงต๊อง  ลูปินงี่เง่า  ลูปินติงต๊อง  -- 

เด็กนักเรียนทุกคนมองหน้าลูปินเพื่อดูว่าเขาจะจัดการอย่างไร  แต่ลูปินยังคงยิ้ม

“ถ้าฉันเป็นแกนะ  พีฟส์  ฉันจะเอาหมากฝรั่งนั่นออกจากรูกุญแจ”  เขาพูดด้วยท่าทางใจดี  “เพราะฟิลช์คงเข้าไปเอาไม้กวาดไม่ได้”  แต่ผีจอมกวนไม่สนใจ  มันกลับเป่าหมากฝรั่งรสราสเบอร์รี่เสียงดัง

เฟริน่าเห็นลูปินหมุนตัวมาหาเด็กนักเรียนทุกคน  พลางถอนหายใจ

“นี่เป็นคาถาสั้นๆที่มีประโยชน์”  เขาบอก  “ดูให้ดีนะ”

เฟริน่ารีบเขย่งปลายเท้ามองด้วยความตื่นเต้น  และเมื่อได้ยินแฮร์รี่หัวเราะเบาๆ  เธอก็กลอกตาและถองใส่เขา  ทำให้เด็กชายจุกจนต้องหยุดหัวเราะ  แล้ววินาทีต่อมาเด็กหญิงก็เห็นศาสตราจารยวิชาป้องตัวจากศาสตร์มืดยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นและพูดว่า 

วาดดิวาซี่!  พร้อมกับชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่พีฟส์

ก้อนหมากฝรั่งพุ่งออกจากรูกุญแจและดิ่งด้วยความเร็วสูงเข้าไปอยู่ในรูจมูกข้างซ้ายของผีจอมกวนราวกับจับวาง  พีฟส์หยุดลอยตัว  มันสบถสาบานลั่นและพุ่งหายไป

“เยี่ยมเลยครับ  อาจารย์”  ดีนพูดอย่างทึ่งๆ  เฟริน่าเบิกตาโต  พลางคิดว่าเธอน่าจะใช้คาถาบทนั้นกับเดรโกหรือไม่ก็แพนซี่  เวลาที่สองคนนั้นพูดอะไรไม่เข้าหู

“ขอบใจ  ดีน  เดินกันต่อดีไหมพวกเรา”  เขาเก็บไม้กายสิทธิ์ลง  เฟริน่าอดที่จะจ้องมองชายหนุ่มที่เป็นอาจารย์วิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคนใหม่อย่างชื่นชมไม่ได้  และทั้งหมดก็มาหยุดอยู่หน้าห้องพักครูพอดี

ลูปินบอกให้ทุกคนเข้าไป  และเมื่อเด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างเดินผ่านเขาไป  เธอก็เห็นเขาหลิ่วตาให้เธอ  เฟริน่าส่งยิ้มกว้างให้เขาและเดินตามหลังแฮร์รี่เข้าไป  ในห้องพักครูยาว  ผนังกรุไม้  มีเก้าอี้เก่าไม่เข้าชุดกันวางเต็มห้องในห้องว่างเปล่า  และเฟริน่าก็เห็นเซเวอร์รัสนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมตัวหนึ่ง  ใบหน้าซีดเซียวบูดบึ้ง  เด็กหญิงเดาเอาว่าเขาคงรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับบ็อกการ์ดที่เลียนแบบตัวเขา  และเมื่อลูปินปิดประตูลง  ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาก็ยังไม่ขยับตัวไปไหน  ทำให้เฟริน่าประหลาดใจไม่ได้  เมื่อในหนังสือเขาเลือกที่ออกไปจากห้องไม่อยากดู

“คุณอยากดูด้วยงั้นหรือ”  ลูปินถามอย่างประหลาดใจเช่นกัน

“แน่นอน  ผมอยากจะรู้ว่าความกลัวของลองบัตท่อมคืออะไร”  เซเวอร์รัสพูด  พลางเหยียดยิ้มชั่วร้ายที่เฟริน่ารู้สึกถึงลางไม่ดี  อะไรจะเกิดขึ้นกับเนวิลล์  หากเขาต้องเสกให้บ็อกการ์ดในร่างของเซเวอร์รัสใส่ชุดคุณย่าที่สวมหมวกมีซากอีแร้งข้างบนโดยที่มีสเนปตัวจริงจับตามองอยู่ 

ลูปินเลิกคิ้ว  พลางหันไปมองเด็กชายหน้ากลมที่ตัวเริ่มสั่นเทิ้มด้วยความกลัว

“คงจะไม่มีใครเตือนคุณใช่ไหม  ลูปิน  นักเรียนชั้นนี้มีเนวิลล์  ลองบัตท่อม  รวมอยู่ด้วย  ผมขอแนะนำว่าคุณไม่ควรไว้ใจให้เขาทำอะไรยากๆ  ยกเว้นโพสันและเกรนเจอร์จะคอยกระซิบบอกวิธีใส่หูเขา”

เฟริน่าเห็นแฮร์รี่จ้องใบหน้าซีดๆของอาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินเป๋ง 

“ผมกำลังคิดว่าเนวิลล์จะช่วยผมในขั้นแรกของการฝึกปฏิบัติได้เชียว”  เขาบอก  “และผมมั่นใจว่าเขาจะทำได้ดีด้วย”

เฟริน่าพยายามสบตากับเซเวอร์รัส  เพื่อขอร้องให้เขาออกไปจากห้องนี้  แต่ชายจมูกงุ้มจงใจไม่มองมาที่เธอ  ดวงตาสีดำมุ่งร้ายคู่นั้นจับจ้องไปที่เนวิลล์เหมือนงูที่เตรียมฉกเหยื่อ  ซึ่งตอนนี้ใบหน้ากลมๆของเนวิลล์เปลี่ยนจากสีม่วงไปเป็นสีแดงอย่างน่ากลัว 

“เอาล่ะ  ทีนี้”  ศาสตราจารย์ลูปินเอ่ย  และเรียกให้เด็กๆทุกคนไปที่หลังห้องที่มีเพียงตู้เสื้อผ้าเก่าๆใบหนึ่ง  ซึ่งเป็นที่เก็บเสื้อคลุมสำรองของบรรดาอาจารย์ไว้  และมันสั่นโครมครามทันทีที่ลูปินไปยืนใกล้ๆ

เด็กบางคนสะดุ้งโหยงเบาๆ

“ไม่ต้องกลัว”  ลูปินพูดเรียบๆ  “มีบ็อกการ์ดอยู่ในนั้น”

เนวิลล์ยิ่งดูหวาดผวามากกว่าเดิม  และเมื่อเห็นสายตาของสเนปจ้องมองมาที่เขา  เด็กชายหน้ากลมก็ยิ่งเหงื่อแตก

  --  บ็อกการ์ดชอบที่มืดที่ปิดมิดชิด”  ลูปินอธิบาย  “อย่างตู้เสื้อผ้า  ใต้เตียง  ตู้เก็บของใต้อ่างล้างจาน  --  ครูเคยเจอตัวหนึ่งขังตัวเองอยู่ในนาฬิกาตั้งพื้น  ตัวนี้เพิ่งเข้ามาอยู่เมื่อวานตอนบ่าย  และครูได้ขออาจารย์ใหญ่ว่าให้พวกอาจารย์ปล่อยมันเอาไว้ให้ครูใช้ฝึกนักเรียนปีสาม

“ดังนั้น  คำถามแรกที่เราต้องถามตัวเองก็คือ บ็อกการ์ด  คืออะไร”

และเป็นไปตามคาด  เด็กหญิงผมฟูที่ยืนอยู่ข้างเฟริน่ารีบยกแขนโบกขึ้นไปในอากาศ

“คือสิงที่เปลี่ยนร่างได้ค่ะ  มันสามารถเปลี่ยนเป็นรูปร่างอะไรก็ได้ที่มันคิดว่าจะทำให้เรากลัวมากที่สุด”

“ครูคงหาคำตอบที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้ว”   ลูปินพูด  เฟริน่าเห็นเซเวอร์รัสเบ้หน้อย่างรังเกียจกับคำชมของลูปิน  เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างหรี่ตามองเขา  แต่ชายจมูกงุ้มแกล้งทำเป็นไม่เห็น  “เพราะฉะนั้นเจ้าบ็อกการ์ดที่นั่งอยู่ในความมืดข้างในตู้นี้ยังไม่ก่อตัวเป็นรูปร่างใดๆ  มันยังไม่รู้ว่ารูปร่างแบบไหนถึงจะทำให้คนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของประตูตกใจกลัว  ไม่มีใครรู้ว่าบ็อกการ์ดมีรูปร่างหน้าตาอย่างไรเวลาที่มันอยู่ตามลำพัง  แต่เมื่อครูปล่อยมันออกมา  --  มันจะกลายร่างเป็น  -- 

“ผมชักอยากรู้แล้วสิว่าอะไรที่คุณกลัวที่สุด  ลูปิน”  สเนปเอ่ยเสียงเรียบๆ  แต่แฝงเจตนาร้ายในน้ำเสียง  ลูปินหันไปยิ้มน้อยๆให้เขา  แต่เฟรินาเชื่อว่าลูปินคงกำลังกลัวว่าชายจมูกงุ้มจะเปิดเผยความลับเรื่องมนุษย์หมาป่าของเขาให้นักเรียนในชั้นเรียนรู้  เฟริน่าไม่อยากให้ลูปินอึดอัด  เธอจึงรีบก้าวไปข้างหน้า  พลางยกมือโบกไปในอากาศ

“ศาสตราจารย์คะ  หนูมีเรื่องอยากจะถามค่ะ”

ลูปินละจากใบหน้าสเนปกลับมายังเธอ  “ว่ามาเลย  เฟริน่า”

“ความกลัวของเราเปลี่ยนได้ไหมคะ”  เธอถาม

“เป็นคำถามที่ดีมาก  ความกลัวของเราเปลี่ยนได้เสมอ  เช่น  การที่เราอยู่ในสถานการณ์  หรือสภาพแวดล้อมที่มีการเปลี่ยนแปลงก็อาจทำให้ความกลัวเราเปลี่ยนได้เหมือนกัน”   ลูปินตอบ  ก่อนจะพูดขึ้นต่อไปว่า  “เอาล่ะ  แต่ตอนนี้เราได้เปรียบเจ้าบ็อกการ์ดอย่างมากก่อนจะเริ่มลงมือ”   เขาไม่สนใจเสียงอึกอักอย่างหวาดกลัวของเนวิลล์  และหันมายังเด็กชายผมยุ่งแทน  “เธอนึกออกไหม   แฮร์รี่”

“เอ้อ  --  เพราะว่าพวกเรามีกันหลายคน  บ็อกการ์ดจึงไม่รู้ว่าจะแปลงร่างเป็นอะไรดี  ใช่ไหมฮะ”

“ถูกเผง”  ลูปินตอบ  “จะดีที่สุดถ้ามีเพื่อนอยู่ด้วยเวลาที่เราต้องรับมือกับบ็อกการ์ด  มันจะสับสน  จะ  -- 

“ดูเป็นการรุมกลั่นแกล้งที่แสนจะคุ้นเคย  ว่าไหม  ลูปิน”  สเนปที่นั่งอยู่มุมห้องเอ่ยขัดขึ้น  ดวงตาสีดำขวับในยามนี้ดูราวกับมีเปลวไฟที่เต็มไปด้วยความชิงชังลุกโชนอยู่

ลูปินหยุดพูดไป  ก่อนจะหันไปยิ้มบางๆให้ชายจมูกงุ้ม 

“ถ้าคุณกำลังหมายถึงบ็อกการ์ดล่ะก็  ผมคงต้องตอบว่ามันอาจฟังดูคล้ายแบบนั้น  แต่นั่นเป็นวิธีใช้สอนเด็กนักเรียนในชั้นของผมให้สามารถเอาตัวรอดจากบ็อกการ์ดได้  ศาสตราจารย์สเนป”

เฟริน่าเห็นอาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินเหยียดยิ้มอย่างรังเกียจ 

“เอาล่ะ  นักเรียนทุกคน”  ลูปินเลิกสนใจชายจมูกงุ้ม  “คาถาไล่บ็อกการ์ดก็ง่ายๆ  แค่ต้องการพลังจิตที่เข้มแข็งช่วย  รู้ไหม  สิ่งที่จัดการบ็อกการ์ดให้อยู่หมัดก็คือเสียงหัวเราะ  สิ่งที่พวกเธอต้องทำก็คือพยายามบังคับให้มันอยู่ในร่างที่เธอเห็นแล้วตลก

“เราจะเริ่มฝึกกันก่อนโดยไม่ใช้ไม้กายสิทธิ์  พูดตามครูนะ...  ริดดิคูรัส!

ริดดิคูรัส!  เด็กๆนักเรียนทั้งชั้นพูดพร้อมกัน

“ดี”  ลูปินพูด  “ดีมาก  แต่นั่นเป็นส่วนที่ง่ายนะ  ครูคิดว่าพวกเธอคงรู้ว่าลำพังคาถาอย่างเดียวยังไม่พอ  ตอนนี้ต้องให้เธอช่วยแล้วล่ะ  เนวิลล์”

ตู้เสื้อผ้าสั่นอีกโครมคราม  เนวิลล์ก้าวไปข้างหน้าด้วยขาสั่นเทิ้ม  เขาพยายามไม่มองไปที่มุมห้องที่มีร่างของศาสตราจารย์ที่เขากลัวมากที่สุดนั่งอยู่

“เอาล่ะ  เนวิลล์  แรกสุดเลย  ลองบอกมาซิว่าอะไรคือสิ่งที่เธอกลัวที่สุดในโลก”

ริมฝีปากของเด็กชายหน้ากลมสั่นระริก  แต่ไม่มีเสียงหลุดรอดออกมา

“ครูไม่ได้ยินนะ  เนวิลล์”  ลูปินพูดอย่างร่าเริง  ตอนนี้เฟริน่าเห็นเซเวอร์รัสหรี่ตามองเนวิลล์อย่างข่มขู่  เด็กหญิงยังคงพยายามสบตากับเขา  เพื่อให้เขาออกไปจากห้องนี้  แต่สเนปไม่ยอมขยับไปไหน  และไม่ชำเลืองมาที่เธอเลยแม้แต่นิดเดียว  ทำให้เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างอดหงุดหงิดไม่ได้

เด็กชายหน้ากลมมองไปยังใบหน้าของเพื่อนๆอย่างตื่นกลัว    เพื่อขอความช่วยเหลือ  และเมื่อไม่มีเพื่อนคนใดช่วยเขาได้  เนวิลล์ก็พูดอีกครั้ง  แต่ก็ยังคงไม่มีเสียงลอดออกมา  เกิดเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเมื่อร่างของศาตราจารย์ปรุงยาตัวจริงลุกออกจากเก้าอี้นวม  พลางเดินมาสังเกตการณ์ใกล้ๆ  ใบหน้าสีซีดเหยียดยิ้มชั่วร้าย  เขาจับตามองเนวิลล์ไม่วางตา

“บอกไปสิ  ลองบัตท่อม  ว่าสิ่งที่เธอกลัวที่สุดคืออะไร”  เซเวอร์รัสพูดด้วยเสียงต่ำอย่างข่มขู่  เนวิลล์ตัวสั่นมากกว่าเดิมและผงะถอยหลังเมื่อพบว่าเสียงของสเนปอยู่ใกล้ๆ  “บอกศาสตราจาย์ลูปินไปสิ  ว่าสิ่งที่กลัวที่สุดก็คือฉันนี่ไงล่ะ!

ลูปินเลิกคิ้วสูง  “ใช่อย่างที่ศาสตราจารย์สเนปพูดหรือเปล่า  เนวิลล์”

เด็กชายหน้ากลมรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว  เหงื่อแตกด้วยความกลัว

“งั้น  เนวิลล์  เธออยู่กับคุณย่าใช่ไหม”  ลูปินถามอย่างร่าเริง

“เอ้อ  --  ฮะ”  เนวิลล์ตอบอย่างหวาดๆ  “แต่  --  ผมไม่อยากให้  --- 

“ผมไม่คิดว่าคุณควรชักจูง  ลองบัตท่อมด้วยวิธีนี้”  เซเวอร์รัสแทรก  “ทำไมคุณไม่ปล่อยให้ลองบัตท่อมคิดเองล่ะว่าเขาต้องทำยังไง”

คำพูดของอาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินดูจะทำให้ลูปินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ  แต่ก่อนที่ศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดจะเอ่ยอะไรขึ้นมา  สเนปก็หันมายังเนวิลล์ 

“ไหนเธอลองคิดซิ  ว่าจะทำให้ฉันตลกยังไงในสายตาของเธอ  ลองบัตท่อม”  สเนปถามด้วยเสียงข่มขู่อีกครั้ง

“ศาสตราจารย์คะ  คือ  --  “เฟริน่าพยายามจะช่วยเด็กชายหน้ากลม  แต่เซเวอร์รัสพูดห้วนๆใส่

“ฉันไม่ได้ขอให้เธอแสดงความคิดเห็น  คุณโพสัน”

เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างจำต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอไป  แล้ววินาทีต่อมาเนวิลล์ก็หันไปพูดกับลูปินว่า

“ผมคิดว่า  --  ผมพอจะคิดออกว่าต้องทำยังไงฮะ”  เขาพูดอย่างไม่แน่ใจนักและพยายามไม่มองไปที่ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาตัวจริง

“งั้น  เนวิลล์  เมื่อบ็อกการ์ดพุ่งออกมาจากตู้เสื้อผ้าใบนี้นะ  แล้วมันมองเห็นเธอ  มันจะกลายร่างเป็นศาสตราจารย์สเนป”  ลูปินบอก  “ให้เธอยกไม้กายสิทธิ์ขึ้น  ร้องว่า  ริดดิคูรัส!  แล้วเพ่งสมาธิ  นึกถึงสิ่งที่เธอคิดออกว่าต้องทำยังไง”

เด็กนักเรียนทั้งชั้นต่างจ้องมองอย่างลุ้นระทึก   เมื่อตู้เสื้อผ้าเขย่าอย่างแรงอีกครั้ง

“ถ้าเนวิลล์ทำสำเร็จ  บ็อกการ์ดจะหันเหความสนใจมาที่พวกเราทีละคน”  ลูปินอธิบาย

“ไม่มีทางสำเร็จหรอก”  เซเวอร์รัสกระซิบเสียงดังๆอย่างจงใจที่ทำให้เนวิลล์หน้าเสีย

ลูปินพูดต่อไปราวกับไม่ได้ยินว่าชายจมูกงองุ้มเพิ่งพูดอะไร  “ครูอยากให้พวกเธอทุกคนใช้เวลาตอนนี้นึกถึงสิ่งที่เธอกลัวมากที่สุด  แล้วจินตนาการว่าเธอจะบังคับให้มันดูตลกยังไง”

ทั้งห้องนิ่งเงียบ  ตอนนี้เฟริน่ากำลังคิดว่าเธอกลัวอะไรมากที่สุด  แล้วภาพของชายท่าทางน่ากลัวที่โรงละครก็แวบเข้ามาในสมอง  แต่ก่อนที่เด็กหญิงผมสีน้ำตาลสว่างจะได้วางแผนให้ชายคนนั้นดูตลกอย่างไร  เธอก็นึกถึงใบหน้าของอันนาบนดาดฟ้าแทน  แต่ก่อนที่เฟริน่าจะทันได้คิดว่าอันนาคือสิ่งที่เธอกลัวที่สุดในโลกหรือไม่  เสียงของลูปินก็ดังขึ้น

“ทุกคนพร้อมหรือยัง”

แล้วความกลัวก็จุกขึ้นมาจนถึงคอ  เฟริน่ายังคงไม่แน่ใจว่าอันนาใช่สิ่งที่เธอกลัวที่สุดในโลกหรือไม่  และเธอจะทำอย่างไรให้อันนาดูน่ากลัวน้อยลง  และตลก  ตอนนี้เธอเห็นนักเรียนคนอื่นเริ่มม้วนแขนเสื้อขึ้น  และพยักหน้า

“เนวิลล์  เราจะถอยหลังออกไปก่อน”  ลูปินพูด  “ให้เธอมีที่ว่าง  ตกลงไหม  แล้วครูถึงจะเรียกคนต่อไปให้ออกมาข้างหน้านะ...  ตอนนี้ทุกคนถอยหลังไปก่อน  เนวิลล์จะได้มีที่ทางทำได้ถนัด  -- 

เด็กนักเรียนทุกคนรีบถอยไปพิงกำแพง  ตอนนี้เนวิลล์ยืนอยู่เพียงลำพัง  เขาดูหน้าซีดและหวาดกลัวมาก  และทุกอย่างดูจะยิ่งเลวร้ายเมื่อสเนปตัวจริงก็ยืนจับตาดูเขาอยู่  เด็กชายหน้ากลมม้วนแขนเสื้อขึ้นและกำไม้กายสิทธิ์ในมืออันสั่นเทา

“ครูจะนับถึงสามนะ  เนวิลล์”  ลูปินพูด  พลางชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่ลูกบิดประตูตู้เสื้อผ้าเช่นกัน  “หนึ่ง  --  สอง  --  สาม  --  เริ่มได้!

ทันทีที่แสงสว่างจากไม้กายสิทธิ์ของลูปินพุ่งไปที่ลูกบิด  ตู้เสื้อผ้าก็เปิดผางออก  แล้วศาสตราจารย์สเนปบ็อกการ์ดจมูกตะขอหน้าตาดุร้าย  ผมเป็นมันเยิ้มราวกับถอดแบบจากตัวจริงที่ยืนจับตามองอยู่ก็ก้าวออกมาจากตู้  ดวงตาเป็นประกายกล้าและดูมุ่งร้ายจ้องมองเด็กชายหน้ากลมที่ยืนอยู่เพียงลำพัง

เนวิลล์ผงะถอยหลังด้วยความกลัว  เขายกไม้กายสิทธิ์ขึ้น  ปากขมุบขมิบแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

“ฉันอยากจะรู้นัก  ว่าเธอจะจัดการด้วยวิธีไหน  ลองบัตท่อม”  เซเวอร์รัสเอ่ยด้วยเสียงเย้ยหยัน  เขาจ้องมองไปที่บ็อกการ์ดที่ตอนนี้ล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อคลุม

ริ  -  ริ  -  ริดดิคูลัส! 


________________________________________________


ถถถถ  มาดูกันค่ะว่าเนวิลล์จะจัดการสเนปบ็อกการ์ดยังไง  อิอิ  ว่าแต่ทำไมสเนปดูเล่นงานเนวิลล์หนักจัง  สงสารเนวิลลล์เลยยยย  แล้วทำไมป๋าไม่ออกจากห้องไปล่ะคะ  มานั่งรอดูทำม้ายยยยยยย    

ปล.อย่าลืมไปโหวตตอนที่แล้วนะคะ  เรื่อง  Special Thanks  ใครไม่โหวต  ถึงตอนนั้นปิดโหวต  ไรท์แต่งเสร็จอัพลง  จะมาโวยวายตอนหลังไม่ได้นะ   เตือนไว้ก่อนเลยยยยยย  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

2,383 ความคิดเห็น

  1. #1828 Easter_Elf (@Easter_Elf) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 23:42
    นางกดดันซะ ถถถ. นุ้งเดรกก็ด้วย แต่ให้ตายเหอะ. บางทีก็ขัดใจ. แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะนุ้งยังเด็ก. ขอเด็กมาดแมนทีสิ!!!
    #1828
    1
    • #1828-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      17 กันยายน 2561 / 16:47
      ป๋าน่ากลัว สงสารเนวิลล์เลย ส่วนเดร น้องยังเด็กกกกก
      #1828-1
  2. #1613 มออานอซอเอ X Grill. (@mlspanda) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 03:18

    สงสารนุ้งเดรเหมือนกันนะ พยายามช่วยแต่ทางที่ดีของนางมันไม่ใช่สิ่งที่ดีสำหรับทุกคนอะ จะใช้การแก้ปัญหาแบบเดิมไม่ได้ละนะหนูวว ละเนวิลล์กับจินนี่น่ารักมากเลย กุ๊กกิ๊กกันอยู่สองคน 55555555 ทำไมดูเข้ากันแปลกๆ เนวิลล์ใจกล้ามากกก เพื่อเด็กผู้หญิงคนนั้นเนอะะ โอ้ยชอบนาง55555555

    #1613
    1
    • #1613-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      17 สิงหาคม 2561 / 20:48
      นุ้งเดรยังเอาตัวเองเป็นมาตรฐานอยุ่ค่ะ เข้าใจว่าแบบนี้คือการแก้ปัญหาที่ถูกวิธี แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่นะลูกกกก เนวิลล์กับจินนี่หรออออ ดีใจที่มีรีดสังเกตเห็นด้วยนะคะ จากนี้จะมีอีกเรื่อยๆค่ะ อิอิ ตอนจบเนวิลล์จะกล้ายิ่งกว่านี้อีกค่ะ
      #1613-1
  3. #1482 BlackyC (@poonyaweepengjan) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 17:46
    ป๋าเนปมาดูเพร่ะเป็นห่วงหนูเฟใช่ไหมมม
    #1482
    1
    • #1482-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:47
      ช่ายยยยย และอีกส่วนคือมากดดันเนวิลล์ 5555
      #1482-1
  4. #1457 Thelittlemoo (@0804173136) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 23:53
    อยากจะแหม่ให้ป๋าเนปยาวไปถึงอวกาศ โถ่ป๋าเนปคนซึนของหน่องง เอ็นดูวว ที่มาเนี่ยเพราะ
    #1457
    2
    • #1457-1 Thelittlemoo (@0804173136) (จากตอนที่ 62)
      24 มิถุนายน 2561 / 23:57
      เพราะอยากรู้ใช่ไหมหล่ะว่าน้องเฟกลัวอะไร คนปากแข็ง โว้ยยย เอ็นดูววว ชอบมากค่ะไรท์ ตอนแรกคิดๆไปว่าเฟจะกลัวอะไรบ้าง กลัวว่าป๋าเนปตายรึเปล่าหรือว่ากลัวดัมเบิ้ลดอร์ตาย เราลืมบุคคลปริศนาที่โรงละครไปเลยอ่ะ สุดยอดจริงๆค่ะ 55555 สู้ๆนะคะไรท์ 😘😘😘😘
      #1457-1
    • #1457-2 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:32
      ป๋าซึนนนทำเนียนมาดู จริงๆแล้วห่วงหนูเฟ และมากดดันเนวิลล์ค่ะ 55555
      ป๋ามีความน่ารักกกก เดาถูกนะคะว่าหนูเฟกลัวอะไร แต่มีใครเดาออกมั่งว่าป๋ากลัวอะไร
      #1457-2
  5. #1456 hikakichi (@hikakichi) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 22:07

    เดรโก้เอ้ย นายต้องเลิกเอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางได้แล้วนะ ต้องอ่านนิสัยฝ่ายหญิงให้เองแล้วคิดว่าทำยังไงเค้าถึงจะพอใจ ถ้าเอานิสัยตัวเองเป็นที่ตั้งก็คงได้ทะเลาะกับหนูเฟเรื่อยๆแหละ หนูเฟคงโกรธจัดจนลืมไปว่าเมื่อปลายปีก่อนเดรโก้เนี่ยแหละคนที่บุกลงไปช่วยหนูเฟที่ห้องแห่งความลับพร้อมกับแฮรี่


    เนวิลกับจินนี่น่าจะมีซัมติงกันล่ะ ตอนจินนี่ไปคุกใต้ดินแล้วโดนป๋าเนปต่อว่า เนวิลคงโชว์แมนปกป้องสาว วันนี้ป๋าเนปเลยมาตามจองล้างจองผลาญเนวิลเหลือเกิน รอดูตอนหน้าว่าเนวิลจะเสกบ้อกการ์ดสเนปเป็นยังไง


    บ้อกการ์ดของหนูเฟน่าจะเป้นผู้คุมวิญญาณเพราะเพิ่งเจอกับตัวแบบระยะประชิดมา

    แต่หากแจ็กพ็อตเป็นตัวที่ถูกผนึกอยู่ในร่างหนูเฟนี่ ลูปินหรือป๋าเนปคงต้องวิ่ง4คูร100มาขวางให้บ้อกการ์ดเปลี่ยนรูปร่างเป็นสิ่งที่พวกนั้นกลัวแทน

    #1456
    1
    • #1456-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:31
      จริงงงเลยค่ะ เดรต้องเปลี่ยนความคิดได้แล้ว ไอการฟ้องพ่อเนี่ย มีแต่จะยิ่งเลวร้ายลง แต่เดรยังเด็ก เลยคิดอะไรแบบเด็กที่ถูกตามใจด้วย ทะเลาะกับหนูเฟก็ไม่แปลกหรอก คิดต่างกันเลย หนูเฟก็ลืมจริงๆว่าเดรเคยลงไปที่ห้องแห่งความลับ โกรธจนลืม

      ถูกต้องเลยค่ะ เนวิลล์พยายามช่วยจินนี่ ป๋าเบยหมายหัวหนักกว่าเดิม สงสารเนวิลล์เลยยย

      บ็อกการ์ดหนูเฟว่าช็อคแล้ว บ็อกการ์ดสเนปน่ากลัวกว่า
      #1456-1
  6. #1453 LOST TO (@sensitive-m) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 18:33
    ไรท์คะ ค้างมากเลยมาต่อเร็วๆนะคะ ป๋าเนปสุดซึนของเค้าาา เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #1453
    1
    • #1453-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:25
      ไม่ค้างแล้วนาาาา
      #1453-1
  7. #1451 rearea (@kokori) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 15:11
    ป๊าเนปคนซึนแห่งปี 55555 สู้ๆนะคะไรท์ รออ่านนะคะ
    #1451
    1
    • #1451-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:24
      ป๋าซึนค่ะ ป๋าเปลี่ยนชื่อแล้ว ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ค่ะ
      #1451-1
  8. #1449 หนิงเฟิ่ง [宁凤] (@poppik) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 14:30
    ป๋าเนปมาอยู่ที่นี่เพราะหนูเฟรก็บอกมาเถอะ ปากเงแข็งจริงๆ
    #1449
    1
    • #1449-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:23
      มาเพราะหนูเฟและเนวิลล์ค่ะ 555
      #1449-1
  9. #1448 nannanejung (@nannanejung) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 14:26
    มาต่อเร็วน่า ลุ้นมากตอนนี้
    #1448
    2
    • #1448-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:23
      ขอโทษที่ให้รอค่าาา
      #1448-1
  10. #1445 Liana-milky (@Liana-milky) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:02
    ชิ งอนป๋าเนปแล้ว แกล้ง แกล้งแต่ก็นะ สงสัยว่าตอนเนวิลล์ไปเป็นเพื่อนจินนี่กินยา ป๋าเนปดุจินนี่ แล้วเนวิลล์เข้าไปช่วยแน่เลย งานนี้เนวิลล์อาจได้คู่กับจินนี่ แทนแฮร์รี่
    ปล. ไรท์ขาาาาามาอัพอีกเร็วๆน้าาาาาาา
    ปล.2 รู้สึกอยากลองคาถากับป๋าเนปแปลกๆ หนูพึ่งคิดคาถาใหม่ได้พอดี
    ปล.3 จริงไรท์เป็นคนที่ทำให้หนูเริ่มจะเห็นเดรโกเป็นคนดี แต่ตอนนี้หมั่นไส้ความขี้ฟ้อง กับความไม่ฟังเสียงคนอื่นอ่ะ
    ปล.4 ทำไมอ่านตอนนี้แล้วหงุดหงิดจัง
    ปล.5 หนูเฟกลัวอะไรหว่า น่าสงสัยจัง
    ปล.6 ไรท์อย่าเขียนจนป๋าเซฟ กลายเป็นตัวร้ายมากนักซี
    ปล.7 จะรอเรื่อยๆนะค้าาา
    #1445
    1
    • #1445-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:21
      ทำไมเดาเก่งขนาดนี้ ใช่เลยค่ะ ป๋าดุจินนี่ แล้วเนวิลล์เข้าไปช่วย เลยโดนหมายหัวเลย เรื่องคู่กันนี่ ต้องรอดูต่อไปค่ะ เพราะตอนนี้จินนี่กับเนวิลล์ยังไม่ได้ชอบกัน
      ปล. ไรท์อยากอัพเร็วๆมากค่ะ
      ปล.2 คาถาอะไรคะ บอกไรท์บ้าง 5555
      ปล.3 เดรเกือบทำดีแล้ว แต่คิดว่าสิ่งที่ทำคือข่วยหนูเฟ แต่มันไม่ใข่อ่ะ กลายเป็นว่าหนูเฟเจ็บตัวฟรี
      ปล.4 หงุดหงิดป๋าใช่มั้ยคะ 555
      ปล.5 หนูเฟกลัวอะไร คงรู้แล้วนะคะ
      ปล.6 ป๋าจงใจร้ายกับเนวิลล์ค่ะ จริงๆป๋าเกลียดเนวิลล์นะ
      ปล.7 ขอบคุณที่รอค่าา
      #1445-1
  11. #1444 P.T. Miria (@persiponae) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 10:49
    สนุกมาก ค้างมากกกก
    ป๋าต้องถึงกับมาเฝ้าเลยเหรอ ทำไมถึงต้องแกล้งหนูเนวิลล์ขนาดน้านนนน เขาตัวตัวสั่นแล้วนั่น
    รอๆๆๆ อยากอ่านต่อแล้วเนี่ย คาใจมาก ถ้าป๋าเห็นความกลัวหนูเฟรย์จะทำยังไง5555555
    #1444
    1
    • #1444-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:15
      ป๋ามาเฝ้าาาาาจริงๆนั่นแหละ 5555 สงสารเนวิลล์เลย กลัวมากขนาดนั้น
      #1444-1
  12. #1443 Mikase rinna (@Nun300) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 10:06
    ค้างจริมๆมันสนุกเกินไปฮืออออย่าทำให้ค้างไปกว่านี้เลยยยย
    #1443
    1
    • #1443-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:14
      ขอโทษทีค่าาา ไม่อยากให้ค้างเหมือนกัน ขอบคุณที่ชอบนะคะ
      #1443-1
  13. #1442 Achyls (@mynamenane) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 09:17
    ป๋า 5555 ป๋าถึงกับมาเฝ้าเลยหรอเนี่ย เนวิลล์จะเสกป๋าเป็นอะไร อยากรู้ 55 รู้สึกเจนนี่แปลกๆ...หรือว่า เฮียทอมรีเทิร์น!?
    #1442
    2
    • #1442-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:13
      ป๋ามาเฝ้าจริงๆนั่นแหละ กะจะไม่ให้เนวิลล์เสกตัวเองใส่ชุดคุณย่า ทำไมถึงคิดว่าจินนี่แปลกๆคะ
      #1442-1
  14. วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 07:49
    เพราะเนวิลล์ไปกล้ากับป๋าเนปเมื่อวานใช่ไหม ทำไมเรารู้สึกป๋าแก(เอ็นดู)ชอบแกล้งเนวิลล์จัง ^___^ ดีใจ ตอนนี้บทป๋าเยอะ 5555555+
    #1441
    2
    • #1441-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:12
      ถูกเลยค่ะ เนวิลล์ไปหือกับป๋า และที่ป๋าทำ นั่นมาจากใจค่ะ ป๋าไม่ได้เอ็นดูเนวิลล์ใดๆทั้งสิ้น
      #1441-1
  15. #1439 岭飞 (@Potae-kamui) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 07:17
    ทำไมจินนี่แปลกไป ป๋าเนปก็แปลก พี่ทอมใช่มั้ยหนิ5555
    #1439
    2
    • #1439-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:07
      จินนี่แปลกหรือคะ ป๋าเนปก็แปลกด้วย O_o พี่ทอมมาจากไหนเนี่ย 5555
      #1439-1
  16. #1438 นังอ้วนเอ้ยยย (@baifurn27) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 06:48
    ป๋าเนปอย่าใจร้ายกับเนวิลล์เนอะเลย สงสารรร
    #1438
    1
    • #1438-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:07
      ป๋าใจร้ายจริงๆๆๆเลยค่ะ ตั้งใจที่จะใจร้ายด้วยนะ
      #1438-1
  17. #1436 ppopo (@prae-numwa) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 05:38
    สนุกมากค่ะ รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #1436
    1
    • #1436-1 StarKit (@timetraval) (จากตอนที่ 62)
      26 มิถุนายน 2561 / 20:05
      ขอบคุณที่ชอบและติดตามนะคะ ><
      #1436-1