คัดลอกลิงก์เเล้ว

Darts

ฉันเชื่อว่ารักแท้ไม่ต้องการเวลา แค่1 วินาทีก็ตกหลุมรักกันได้แล้ว แต่ทำไม๊ ทำไมฉันต้องรอนายมาตั้ง 5-6 ปีเนี่ย

ยอดวิวรวม

17

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


17

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 พ.ค. 59 / 23:54 น.
นิยาย Darts Darts | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 พ.ค. 59 / 23:54


10:22 น. ณ สนามบินนานาชาติไต้หวัน             

                ฟืดดดด   ฮื่อ  เสียงสูดลมหายใจเข้าอย่างช้าๆเพื่อที่จะได้ซึมซับกับอากาศไต้หวัน แต่มันก็แค่นั้นแหละ ก็ในสนามบินมีแต่กลิ่นน้ำยาปรับอากาศ กลิ่นแอร์ นอกจากนั้นก็กลิ่นเหงื่อ ไม่ก็กลิ่นน้ำหอม ช่วงเถอะ เราทำแค่ให้เป็นฤกษ์เป็นชัยเฉยๆหรอก 

“เยี่ยม  ถึงซักทีนะ ไต้หวัน” ร่างสูง 165 ตามมาตรฐานสาวไทย กล่าวกับตัวเองเบาๆพร้อมยิ้มให้กับตัวเอง

ร่างที่ออกท้วมหน่อยๆ กระชับกระเป๋าเป้ใบใหญ่ กระเป๋าล้อลาก และกระเป๋าสะพาย เดินออกมาจากที่ๆผู้โดยสารคับคั่ง ไปแถวที่สงบกว่านี้หน่อย พร้อมล้วงแผนที่เกาะไต้หวันที่ยับยู่ยี่ในกระเป๋าสะพายตนขึ้นมาดูอีกครั้ง ทั้งๆที่ก็ดูจนจำได้และแผนที่เน่าๆก็ใกล้จะเปื่อยเต็มที

เมื่อมองจนพอใจแล้ว สาวไทยก็เงยหน้า ยิ้มเบาๆกับตัวเอง และพึมพำกับตัวเองเบาๆ

                “เยี่ยมมาก แล้วเอาไงต่อละทีนี้”

.

.

.

.

 

 “เหนื่อยจาง  ร้อนจาง หิวจาง เฮ้อ นี้มันอะไรกันเนี่ย” ออกจากสนามบินมารอแท็กซี่ ดันคนเยอะ รอเป็นชั่วโมงกว่าจะได้รถ พอได้รถบอกชื่อโรงแรมเรียบร้อย ก้าวขึ้นรถ อือหือ น้ำหอมนี้พี่แท็กซี่ท่านได้แต่ใดมา กลิ่นใบเตยพี่ไทยยังยอมแพ้ จะว่าน้ำหอมก็ไม่เชิงหรอก นี้มันกลิ่นกำยานชัดๆ ปวดยันแก่น พี่ค่ะแค่นั่งนกเหล็กมาหนูก็มึนพอแล้ว มาเจอกำยานพี่หนูแทบอยากจะกราบ เอามันออกไป อยากจะฟ้องกรมแท็กซี่ยิ่งนัก แต่ดันไม่รู้จักเบอร์ จะหาในหนังสือเที่ยวไต้หวันก็อยู่ในกระเป๋าล้อลาก เฮ้อ ช่างมันเถอะ หนูจะถือซะว่ามันคือสปา นั่งแท็กซี่มาได้ซักพักก็เจอ รถติด เยี่ยม

“เออ พี่ค่ะ ทำไมรถติดจังเลยค่ะ ฟืดดดด” ถามไป ก็ดมยาดมโป๊ยเซียนไป นี้ละค่ะกลิ่นนี้ที่คุ้นจมูก

ว่าจะไม่ถามแล้วนะ แต่เท่าที่รู้มาไต้หวัน รถไม่ค่อยติด(เท่ากรุงเทพ)เท่าไหร่นี่หน่า

                “อ้อ วันนี้กับพรุ่งนี้มีงานวิทยาศาสตร์นะครับ ครู นักเรียน พ่อแม่ พาลูกมาเที่ยวงานกันเยอะครับ จัดอยู่ใกล้ใจกลางเมืองด้วย แถมยังคอนเสิร์ตใหญ่อีกครับ ที่นี้ติดยาวเลยครับ ”

                โอเค ทีนี้ก็รู้สาเหตุแท็กซี่ขาดแคลนแล้ว ที่แท้ก็ผ่าดงมาไม่ได้นี่เอง เนื่องจากรถติดมากมาย เกือบชั่วโมงเลยได้คุยกับพี่แท็กซี่ แกก็เป็นคนอารมณ์ดี ไม่ค่อยถามก่อน แต่ถ้ามีคนถามปุ๊บ ทีนี้ร่ายยาวเลย รู้ยันแกมาจากจังหวัดไหน จำชื่อไม่ได้ แต่แถบนั้นแตงโมอร่อยที่สุดในไต้หวันเลย หนูไม่เชื่อพี่หรอก อย่างนี้มันต้องลองไปชิม แล้วก็ได้รู้ทำไมในรถมีกลิ่นกำยาน แกบอกว่ามันเป็นพิธีเสริมดวงให้รถและคนขับ มันเป็นแค่กลิ่นติดรถ ประมาณครึ่งวันก็หาย แต่เนื่องจากสนามบินรถเกิดไม่พอ ทางศูนย์เลยเรียกพี่เขาเข้ามาเพราะพี่เขาอยู่นอกเมือง เข้ามาสะดวกกว่า พิธีนี้ปีนึงจะทำวันนึง  ซึ่งก็คือวันนี้ แถมฉันยังเป็นผู้โดยสารคนแรกด้วย ดวงดีจริงๆฉัน

กว่าจะฝ่าดงคน ดงรถ มาโรงแรมได้สังขารแถบเปื่อยไปพร้อมกับแผนที่เน่าๆของฉัน

พอลงจากรถแท็กซี่ได้พร้อมกับกระเป๋าทั้ง3 ใบ ที่มันค่อนข้างจะทุลักทุเลพอสมควร กระเป๋าลากใบใหญ่ ถูกเข็นเข้าไปในโรงแรมสี่ดาว โรงแรมนี้ไม่ใช่โรงแรมที่ใหญ่มาก เหมือนกับพวกโรงแรม ห้าดาว เจ็ดดาว แต่ก็สะอาด และบริการดี เหมาะกับนักท่องเที่ยวที่ต้องการอยู่หลายวัน ถ้าไป โรงแรมหก เจ็ดดาว อยู่สักอาทิตย์ก็คงจะไม่ไหว

ฉันมองไปที่ทางเข้า “โอ้โห้ สวยกว่าในรูปอีกนะเนี่ย” โรงแรมเน้นพวกธีมจีนๆ คารจีน บรรยาการจีน เห็นพนักงานยังใส่กี่เพ้าเลย แหมอย่างนี้ซิ ถึงจะเรียกว่ามาถึงไต้หวัน เอาล่ะถึงเวลาเช็คอินซักที

ฉันเดินไปทางเข้าโรงแรม ตรงเข้าไปเช็คอิน  แต่!!! พระเจ้า มวลมหาประชาชน นี้วันนี้โรงแรมให้พักฟรีหรอ คนถึงเยอะขนาดนี้ ดูๆแล้วน่าจะเป็นนักท่องเที่ยวที่มากันเป็นกลุ่ม น่าจะมีซักประมาณ 2-3 กลุ่มใหญ่ เรียกได้ว่ามายกบ้าน ยกตำบลเลยทีเดียว

                “อย่าไปกลัวไอ้พวง ดงรถยังผ่ามาได้ แค่ดงคนเอง จิ๊บๆ”

มืออวบๆ กระชับกระชับกระเป๋าทั้งสามใบ ตาเล็งไปยังเคาเตอร์  ย่างไปทีละก้าวอย่างมั่นคง หลบซ้าย หลบขวา ทั้งยังมีเสียงเจี๊ยวจ๊าว ตะโกนหากัน ที่จะทำลายสมาธิเราจากเป้าหมาย เราต้องไม่ไหวหวั่นเด็ดขาด ฮึบ สู้ตาย

ร่างท้วมกำสายสะพาย และที่จับให้มั่นมือ เดินหลบสิ่งกีดขว้างตรงไปข้างหน้า

ครืดๆๆๆ แป๊ะ สำเร็จ

                “สวัสดีค่ะ”

                “สวัสดีค่ะ โรงแรมรอยอล พีค ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ดิฉันช่วยค่ะ” เสียงจากพนักงานต้อนรับหน้าเคาเตอร์ตอบกลับมาอย่างมืออาชีพ ฉันมองคนรอบๆ คนเยอะเดินเพ่นพ่านไปมา คนนี้จะเอาอย่างนั้น คนนั้นจะเอาอย่างโน้น คนจะเอาอย่างนี้  เสียงก็ดังโวกเวก เพระคนนี้ฟังคนนั้นไม่เข้าใจก็พูดเสียงดังขึ้น หนักๆเข้าก็กลายเป็นตะโกนคุยกันวุ่นวายขนาดนี้ ถ้าฉันเป็นพนักงานฉันคงเอาโทรโข่ง ตะโกนให้หุบปาก หืม  พนักงานโรงแรมนี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ

                “เออ ฉันจองห้องพักไว้ค่ะ ห้อง 603 ค่ะ ชื่อ พวงชมพู มหาหงส์ ค่ะ “ ฉันยื่นเอกสารให้พนักงานสาวหมวย แล้วพูดพร้อมยิ้มจนตาสองชั้น(หลบใน)ของฉันแทบปิด  มันเป็นความสามารถพิเศษนะ ยิ้มให้ตาเป็นสระ อิเนี่ย ไม่ใช่ว่าทุกคนทำได้นี่หน่า

                “ค่ะ กรุณารอซักครู่นะคะ” พนักงานต้อนรับหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดกี่เพ้าสีแดง  ยิ้มตอบฉัน และคีย์ข้อมูลลงไปในคอมพิวเตอร์ ซักพักเธอก็เดินไปหยิบคีย์การ์ดห้อง 603 มาให้ฉัน

                “

                “

 

               

ปัง กริ๊ก

เสียงปิดประตูห้องพัก จากห้องพักหนึ่ง ในโรงแรมสี่ดาว พร้อมการโยนสัมภาระทั้งสามกระจายไปข้างเตียง

“เฮ้ออออออ”  เสียงทอนหายใจจากร่างท่วมและกระพือเสื้อไปมาเพื่อดับร้อน

หนีร้อนจากเมืองไทย มาไต้หวันยังร้อนอีกหรอเนี่ย แอร์ก็เย็นไม่ทันใจเอาซะเลย นี่ฉันเปิดมาตั้ง 1 นาทีแล้วนะเนี่ย

                “เอาล่ะ ขอพักก่อนล่ะกันนะ พรุ่งนี้ค่อยตะลอนเที่ยวยังไม่สาย่”

 

               

 

ผลงานอื่นๆ ของ เชอร์น็อค

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น