บุปผา จันทรา ปักษา วารี (Yaoi)

ตอนที่ 20 : ภาค จันทราสีเงิน ตอนที่ 20 : เรื่องเล่าแห่งนาคานทร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    4 พ.ค. 60

   บุปผา จันทรา ปักษา วารี  ภาคจันทราสีเงิน ตอนที่ 20 เรื่องเล่าแห่งนาคานทร์

 

             เมื่อเจ้าชายแห่งสุริตราสิ้นพระสติกะทันหัน ผู้เข้าร่วมงานพิธีต่างโจษจันถึงคำสาปอาถรรพ์ในคืนเดือนดับ!!

 

ยามจันทรามิอาจย่างกราย    สิ่งชั่วร้ายจักเข้าครองเมือง

บุปผาขาวมิอาจรุ่งเรือง       ฤาถึงคราวเสื่อม....แห่งนครา!!....

 

             แม้มิรู้ผู้ใดเป็นผู้เริ่มต้น กระนั้นคำร่ำลือได้ก่อให้เกิดกระแสแห่งความหวาดหวั่น

 

            เหล่าเสนาอามาตย์เฒ่าแลปราชญ์อาวุโส....ผู้เคยพบพานสภาพการณ์เยี่ยงนี้ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด!!

 

            ในครั้งกระโน้นพระมารดาในองค์นาคินทร์ร่ายรำในคืนเดือนดับแล้วเกิดคลุ้มคลั่งประหนึ่งถูกคำสาปอาถรรพ์!! เหตุครานั้นลือกันว่าคือเค้าลางแห่งหายนะ...

 

            และต่อมามินานนักนาคานทร์ต้องพบกับความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่!! เมื่อองค์ยุพราชและพระสุณิสาสิ้นพระชนม์กลางสมรภูมิรบในสงครามกับปักษีระ!!

 

           ยิ่งเสียงโจษจันหนาหู มหาดเล็กหนุ่มแห่งสุริยตรายิ่งร้อนใจ...เขาคิดจะฝ่าฝืนเข้าเขตแดนพิธี ทว่ากลับถูกมือคู่หนึ่งรั้งตัวไว้

 

            “ปล่อยข้า!!...อรัณย์!! เจ้ามิเห็นรึไรว่าเจ้าชายทรงหมดพระสติ

 

            “เย็นไว้เพทาย...ถึงเจ้าไปจะช่วยกระไรได้ มีแต่จะไปเกะกะองค์เหนือหัว

 

            “เช่นนั้นเจ้าบอกข้ามา!!...ที่คนพวกนั้นพูดคือสิ่งใด? แล้วเจ้าชายทรงเป็นกระไรกันแน่ เหตุใดอยู่ดีๆถึงได้ประชวรพระวาโย!?”

 

             “...”

 

            องครักษ์หนุ่มได้แต่นิ่งเงียบ ในเมื่อเขาเองยังมิรู้แน่ว่าเกิดสิ่งใดกับเจ้าชายพระองค์นั้น แล้วจะอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจได้เยี่ยงไรเล่า?

 

            หากจะมีสิ่งใดที่เขารู้แน่ชัดเห็นจะมีเพียงความเชื่อมั่นในองค์เหนือหัวเท่านั้น

 

            ทว่าชายหนุ่มยังมิทันได้กล่าวออกไป เสียงของสตรีนางหนึ่งก็พลันดังแทรกขึ้น...

 

            “นั่นคือสภาพของผู้ร่ายรำที่ต้องสาปในคืนเดือนดับก่อนเกิดอาการคลุ้มคลั่ง

 

            สตรีรูปโฉมเฉิดฉันเจ้าของริมฝีปากแดงสดคล้ายจะแย้มยิ้มอยู่ในทีเอื้อนเอ่ย

 

            “จิตรา...เจ้าอย่าได้พูดสิ่งใดพล่อยๆ

 

            อรัณย์กล่าวเตือนเสียงเข้ม ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม

 

  “เจ้าหาว่าข้าพูดพล่อยๆรึ?”

 

 คิ้วโก่งเรียวเลิกขึ้นข้างหนึ่ง ริมฝีปากแดงสดเอ่ยต่อไปว่า

 

           “เจ้ากล้าให้คำมั่นรึไม่ว่าเหตุการณ์ในคราวนี้มิได้มีส่วนใดที่เหมือนกับเหตุในครั้งกระโน้น?”

 

           หญิงสาวรุกไล่องครักษ์หนุ่ม ร่างอ้อนแอ้นอรชรสะพรั่งไปด้วยเสน่ห์แห่งอิสตรีก้าวเข้ามาชิดใกล้ชายหนุ่มราวกับจะยั่วเย้า

 

           “พี่ข้ามิจำเป็นต้องให้คำมั่น ในเมื่อเรื่องราวในครั้งนั้นเจ้ายังมิเกิดด้วยซ้ำ สิ่งที่รู้ก็เป็นเพียงคำร่ำลือ ไหนเลยจะรู้เห็นถึงความนัยที่แท้จริง

 

           เสียงใสของบัวครามทะลุกลางปล้องขึ้นมาขัดจังหวะ หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นสตรีที่เป็นปรปักษ์ด้วยทำท่าจะยั่วยวนพี่ชายของนาง

 

           “เจ้านางน้อย/เจ้าแก้วกัลยา

 

           หนุ่มสาวในวงสนทนาต่างโค้งคำนับและยอบกายถวายความคำรพให้กับสตรีสูงศักดิ์ผู้เดินเคียงมากับนางกำนัลคนสนิท

 

           “เพทาย...ข้ารู้ว่าเจ้าร้อนใจนัก แต่ได้โปรดเชื่อมั่นในเจ้าพี่...เจ้าหลวงนาคินทร์ได้หรือไม่?”

 

           เจ้านางน้อยร้องขอมหาเล็กหนุ่ม แววพระเนตรอ่อนแสงลงชั่วพริบตาก่อนจะโชนแสงแห่งความเชื่อมั่น

 

           “จะให้กระหม่อมเชื่อมั่นสิ่งใดเล่าพะย่ะค่ะ ในเมื่อกระหม่อมมิรู้เรื่องราวใดเลย

 

           เจ้าแก้วทอดถอนพระทัยยาว สายพระเนตรเหม่อมองไกลแล้วหยุดอยู่ที่แผ่นหลังแกร่งที่กำลังเร่งรีบข้ามทุ่งดอกดารายามุ่งหน้าสู่แอ่งน้ำตกธาตรี

 

           “เจ้าคงสัมผัสได้กระมัง ถึงสิ่งชั่วร้ายที่ปะทุเอ่อล้นออกมาจากแผ่นดิน

 

           “พะย่ะค่ะ เป็นสิ่งชั่วร้ายเหลือคณานับ หากแต่จะเกินกำลังของเจ้าชายก็หาไม่

 

           เพทายให้ความเห็นตามที่เขาได้สัมผัส ทั้งยังรู้ถึงพลังความสามารถของผู้เป็นนายเป็นอย่างดี

 

           “สิ่งที่เห็นและสัมผัสได้อาจมิใช่ความจริงเสมอไป

 

 “หมายความว่าพวกท่านส่งเจ้าชายให้ไปพบกับอันตรายที่เกินกำลังรับมือหรือพะย่ะค่ะ?”

 

 สีหน้ามหาดเล็กหนุ่มเคร่งขรึมขึ้น พร้อมกับสะกดกลั้นน้ำเสียงมิให้ก้าวร้าวจนเกินไป

 

           “มิได้เป็นเยี่ยงนั้น เพราะเจ้าชายศศินเรศมีคุณสมบัติเพียบพร้อมของนักร่ายรำ เพียงแต่สิ่งที่ทรงต้องชำระล้างมิใช่ความชั่วร้ายธรรมดาหากแต่เป็นสิ่งชั่วร้ายแต่บรรพกาลที่ถูกผนึกกักขังมาร่วมหลายพันปี

 

          เจ้านางน้อยเรียกสิ่งที่ถูกผนึกว่าสิ่งชั่วร้ายแต่บรรพกาลโดยปิดบังเรื่องตราผนึกแห่งพิภพอสูร

 

         “เจ้านางยังจะแก้ตัวอีกหรือพะย่ะค่ะว่ามิได้ทำให้เจ้าชายต้องเผชิญกับอันตราย หรือที่เจ้าหลวงตอบรับพันธะเพราะต้องการให้เจ้าชายเสี่ยงภัยตั้งแต่แรก”  

 

         แม้เพทายจะรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่เจ้านางยังคงปิดบัง หากเขาก็มิได้แปลกใจนัก และมิคิดจะก้าวก่ายเรื่องราวภายในของนาคานทร์ ทว่าสิ่งที่เขาขัดข้องใจคือสิ่งที่คนพวกนี้กระทำกับเจ้านายของเขา

 

         “เจ้าก้าวร้าวเกินไปแล้วเพทาย!! ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังกังวลเรื่องของเจ้าชาย แต่เจ้าก็มิควรพาลเยี่ยงนี้

 

         อรัณย์ไม่พอใจกับวาจาก้าวร้าวของมหาดเล็กแห่งสุริยตรา ปกติเขาเห็นแต่กิริยาสุภาพมีเหตุมีผลของชายหนุ่ม มินึกเลยว่าคนผู้นี้แท้จริงจะมีนิสัยเหมือนผู้เป็นนายมิมีผิด!

 

         “ไม่เป็นไรอรัณย์ เพทายมีสิทธิ์ที่จะตำหนิข้า

 

         เจ้านางน้อยคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้กับชายหนุ่มทั้งสองก่อนจะเอื้อนเอ่ยต่อไปว่า...

 

         “นับตั้งแต่เกิดคืนเดือนดับครั้งแรกเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน นาคานทร์ก็เป็นผู้รับผิดชอบในการทำให้แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้สงบลง ทุกๆสิบปีผู้ร่ายรำจะทำหน้าที่ชำระล้าง ส่วนนักบรรเลงจะทำหน้าที่สะกด ทว่าผู้ที่ต้องเสี่ยงภัยกลับมีแต่ผู้ร่ายรำเท่านั้น...ยิ่งผู้ร่ายรำมีจิตรานุภาพสูงส่งเพียงใดการชำระล้างสิ่งชั่วร้ายอนธการยิ่งมีประสิทธิผล หากแต่ผลกระทบข้างเคียงย่อมมีมากไปตามนั้น บ้างเพียงป่วยไข้ บ้างสูญเสียความทรงจำ จิตรานุภาพถดถอย และร้ายแรงที่สุดคือเกิดอาการคลุ้มคลั่ง

 

         เพทายรับฟังเรื่องราวด้วยหัวใจที่ปวดร้าว....เจ้านางกำลังต้องการจะบอกอะไรกับเขากันแน่!...จะบอกว่านายของเขากำลังจะคลุ้งคลั่งกระนั้นหรือ!!?

 

         “ผลที่ตามมามิได้มีเพียงเท่านั้น...

 

         เจ้าแก้วสบสายตากับมหาดเล็กหนุ่ม นัยเนตรวูบไหวมิได้เข้มแข็งเหมือนที่ผ่านมา...

 

         “ว่ากันว่าหากพิธีสักการะในปีใดผู้ร่ายรำเกิดอาการคลุ้มคลั่ง...ย่อมหมายความว่าอีกมินานนาคานทร์จักต้องพบกับเหตุแห่งหายนะ

 

         “เรื่องมันออกจะขัดแย้งกันมิใช่หรือพะย่ะค่ะ ในเมื่อความชั่วร้ายถูกขจัดสิ้น เหตุใดนาคานทร์ยังต้องพบกับหายนะเล่า?”

 

         เพทายพินิจพิเคราะห์ แม้ใจจะยังว้าวุ้นห่วงกังวลเรื่องของผู้เป็นนาย ทว่าชายหนุ่มก็มิได้ทิ้งความปราดเปรื่องในการวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้รับรู้

 

         “นั่นเพราะสิ่งชั่วร้าย ณ ที่นี้สามารถเหนี่ยวนำให้แผ่นดินดายิกาเกิดกลียุคได้ฉันใด...ความปั่นป่วนวุ่นวายสับสนของดายิกาย่อมทำให้แดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้บ้าคลั่งได้เฉกเช่นกัน

 

          และการที่เราได้พบกับนักร่ายรำผู้เพียบพร้อมเปี่ยมไปด้วยจิตรานุภาพแข็งแกร่งเกินผู้ใดนั้นมิใช่เรื่องบังเอิญ หากจะเรียกว่าเป็นลิขิตแห่งฟ้าก็ได้กระมัง...มิฉะนั้นความบ้าคลั่งที่ผิดแผกจากปกติจะมีผู้ใดเล่าสามารถทำให้สงบลงได้

 

         “หมายความว่าแท้จริงแล้วการปรากฏของผู้ร่ายรำที่มีจิตรานุภาพสูงส่งและเกิดอาการคลุ้มคลั่งคือเค้าลางบอกเหตุแห่งความวุ่นวายของแผ่นดินที่แม้แต่นาคานทร์ที่มิใคร่ยุ่งเกี่ยวเรื่องราวภายนอกเท่าใดเว้นเสียแต่การปกป้องแดนเหนือให้กับสุริยตรา ยังถูกดึงเข้าสู่วังวนแห่งความปั่นป่วนวุ่นวายกระนั้นหรือพะย่ะค่ะ

 

         แล้วสุริยตราที่ถูกนครใหญ่ๆจ้องจะตะครุบครอบครองเล่า? จะรอดพ้นเหตุเพศภัยนี้ได้หรือ?

 

         “เป็นเช่นนั้น

 

        ดวงพักตร์โสภาหม่นหมองลง เมื่อนึกถึงเรื่องที่ได้ฟังจากมาคีภูตหมาป่าว่าเจ้าชายแห่ง    สุริยตราผู้เดินทางมาพร้อมกับพระเชษฐาคือผู้ที่มีจิตรานุภาพสูงส่งเกินคนธรรมดาทั่วไป

 

          “แล้วหากเจ้าชายมิได้คลุ้มคลั่งเล่าพะย่ะค่ะ?”

 

          “ข้ามิคิดว่าเจ้าชายศศินเรศจะคลุ้มคลั่ง...

 

          พูดมาถึงตรงนี้เจ้าแก้วกัลยาแย้มยิ้ม พระเนตรปรากฏแววความหวังแลความเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม

 

          “หนึ่งเพราะเกิดสิ่งที่มิเคยเกิดขึ้นมาก่อน และมิน่าจะเกิดขึ้นได้...เพทายเจ้าเห็นหรือไม่ว่าดารายานั้นบานสะพรั่งแม้มิได้ต้องแสงแห่งศศิธร ซึ่งบอกชัดว่าเจ้าชายศศินเรศมิได้มีเพียงจิตรานุภาพสูงส่งเท่านั้น แต่จะเพราะสิ่งอื่นใดข้าก็สุดรู้ เพียงแต่เหตุการณ์นี้มิใช่ธรรมดา กระนั้นก็นับว่าเป็นนิมิตหมายในทางที่ดี...

 

        ส่วนอีกประการคือเหตุในครานี้มีเจ้าพี่นาคินทร์...ข้าเชื่อมั่นในเจ้าพี่ว่าจะต้องทรงปกป้องเจ้าชายได้แน่...แล้วเจ้ามิคิดเชื่อมั่นในตัวเจ้าชายและเจ้าพี่ของข้าหรือ?”

 

          มหาเล็กหนุ่มสบสายพระเนตรมุ่งมั่นของเจ้านางน้อยแล้วได้แต่ถอนใจ มิรู้ว่าผู้คนที่นี่เอาสิ่งใดเป็นบรรทัดฐานความเชื่อมั่นที่มีต่อเจ้าหลวงหนุ่ม ตัวเขาที่เป็นคนนอกและมีโอกาสได้ใกล้ชิดไม่กี่ทิวาราตรี...เหตุใดจึงเหมาว่าเขาจะมีความเชื่อมั่นเยี่ยงนั้นได้?

 

           แต่ถึงอย่างไรในเพลานี้เขาก็มิอาจทำสิ่งใดได้ นอกจากเชื่อมั่นในเจ้าชายและองค์นาคินทร์

 

           “พะย่ะค่ะ กระหม่อมจะขอเชื่อมั่นตามนั้น

 

  โปรดติดตามตอนที่ 21 ต่อได้เลยค่ะ ^^ คราวนี้มาลงสองตอนควบนะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

6,257 ความคิดเห็น

  1. #6166 นี่เราวาย (@mayparadise) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 10:32
    มายกอดดดด
    #6166
    0
  2. #5953 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 07:47
    ขอให้ปลอดภัยนะ
    #5953
    0
  3. #5721 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 14:14
    จะเปนไรปะน้าาา
    #5721
    0
  4. #5707 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 22:34
    จะเปนไรปะน้าาา
    #5707
    0
  5. #5486 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 19:14
    ลุ้น ว่าแต่ จัดการหล่อนเลยได้ไหม ยัยนี่น่าตื้บมาก - -
    #5486
    0
  6. #3942 memo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2556 / 14:43
    เจ้าชายต้องไม่เป็นไรแน่นอน
    #3942
    0
  7. #3793 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 02:00
    ข้าเชือมันค่ะ
    #3793
    0
  8. #3637 iphone-pp (@iphone-pp) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 11:03
    โอ๊ย ลุ้นๆๆๆๆ อย่าให้เจ้าชายเป็นอะไรไปเด็ดขาดเลยนะนาคินทร์ TT
    #3637
    0
  9. #3182 บังเอิญอ่าน (@rithio) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 21:58
    อย่าเป็นอะไรนะ
    #3182
    0
  10. #2080 TUKKIE (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2555 / 03:56
    ลุ้นๆๆๆๆๆมากกกก อย่าเป็นอะไรไปน๊ะ!!!!
    #2080
    0
  11. #1991 KJaeWLoJU (@kaltar) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 / 23:05
    แม่จิตรานี่.... เฮอะ - -
    เข้มข้นจริงๆ -..-
    #1991
    0
  12. #1889 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 15:15
    เกลียดยัยจิตรา
    #1889
    0
  13. #1748 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 21:05
     เจ้าหลวงต้องช่วยศศินเรศได้แน่เลย
    #1748
    0
  14. #1549 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 16:33
    สนุกมากจ้า
    #1549
    0
  15. #1520 memo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 18:03
    เจ้าหลวงต้อง

    ปกป้องเจ้าชายได้แน่
    #1520
    0
  16. #1380 HyukJae Love Love @ SuJu&TVXQ (@p_uy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 06:08
     อธิบายกันยาว เจ้าชายเป็นยังไงบ้างละเนี่ยยยยย
    แต่ถ้าเค้าเป็น เพทาย เค้าก็กโกรธ
    #1380
    0
  17. #1137 RUMINA (@blue-diamond) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 21:55
    คลิกอ่านต่อ.....เจ้าชายจะเป็นไรมั้ยนี่!
    #1137
    0
  18. #876 Singular addict (@lanlalit_fowl) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2555 / 04:32
     เชื่อใจทั้งนาคินทร์ ศศินเรศ และคนเขียนเลยจ้า ;D เรื่องนี่ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน
    #876
    0
  19. #811 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 23:22
    แอบลุ้นนๆๆ


    อย่าเป็นอะไรไปน้า ศศินเรศ
    #811
    0
  20. #764 benz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 18:38
    สนุกมากๆ ลุ้นสุดว่าศศินเรศจะเป็นยังไง
    #764
    0
  21. #748 8lek (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 22:45
    สนุกมากค่ะ หลังจากที่รอมานาน^^
    #748
    0
  22. #745 represser (@mb17-jj) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 19:55
    สั้นไปนิด แต่มาสองตอนค่อยยังชั่ว สนุกมากค่าเริ่มมีปริศนามอีกแล้ว มาอัพต่อนะคะ
    #745
    0
  23. #729 num1801 (@num1801) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 12:21
    หึๆ
    นาคินทร์ช่วยได้แน่นอน
    #729
    0
  24. #728 munichblack (@munichblack) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 12:10
    สั้นจัง แต่ดีที่ได้อ่านทีเดียวสองตอน

    สรุปว่าเจ้าชายจะไม่เป็นไรใช่มั้ย

    ขอให้ไม่เป็นไรเหอะ แต่ก็อยากรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเจ้าชายศศินเรศคืออะไร???
    #728
    0
  25. #7 blue bunny (@minerwa13) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 21:15
    ตอนนี้ลุ้นอ่ะ (ตั้งแต่ตอนที่แล้วแล้วง่า)
    #7
    0