บุปผา จันทรา ปักษา วารี (Yaoi)

ตอนที่ 77 : ภาค จอมใจวิหคเพลิง ตอนที่ 20 : ก่อนสงครามปะทุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 พ.ค. 60



ภาค จอมใจวิหคเพลิง ตอนที่ 20 : ก่อนสงครามปะทุ

 

"อ่า...แม่หญิง แม่หญิงเรืองไร เจ้าช่าง...เจ้าช่าง...อ่า...ดีเหลือเกิน" 

 

เสียงครวญครางอย่างสุขสมดังจากปากชายวัยกลางคนมิยอมหยุด ใบหน้าพื้นๆ ที่หาจุดเด่นกระไรมิได้นั้นแดงก่ำเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งกามา ดวงตาสองข้างหลับพริ้ม เสียงหอบหายใจกระชั้นหื่นกระหายบ่งชัดถึงกิจกรรมอย่างว่ากำลังหนักหน่วงถึงที่สุด 

 

ทว่าร่างกายของชายผู้นี้กลับกำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงหลังใหญ่ราวกับท่อนไม้ท่อนหนึ่ง  โดยมีร่างอรชรเจ้าของนามที่ถูกเรียกมิขาดปากนั่งอยู่ริมขอบเตียง นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเยาะหยัน ริมฝีปากสีแดงสดเบ้น้อยๆ กึ่งรังเกียจกึ่งสมเพชชายร่างผอมเกร็งที่นอนนิ่งส่งเสียงร้องครางอยู่ตรงหน้า...

 

แค่คิดว่าตาแก่นี่กำลังหลับนอนกับนางในห้วงฝันมายา นางก็ให้รู้สึกสะอิดสะเอียนเต็มที...แต่ถึงกระนั้นหน้าที่ย่อมเป็นหน้าที่ ซ้ำยังเป็นหน้าที่ที่พี่ชายแสนรักของนางเป็นผู้มอบหมายให้ นางจึงต้องอดทนแฝงตัวเล่นบทนางรำอันแสนน่าเบื่อก็เพื่อสืบข่าวความเป็นไปของปักษีระ ล่อลวงเหยื่อหน้าโง่ที่ลุ่มหลงนางเพื่อเป็นบรรณาการแก่พวกอสุระ รวมทั้งลอบสังหารคนตามแต่ผู้เป็นพี่จะสั่ง

 

"นายท่าน...เมื่อเช้าข้าเห็นท่านที่หน้าค่ายทหาร ข่าวจากนาคานทร์มีกระไรรีบด่วนสำคัญรึเจ้าคะ?" 

 

เรืองไรเอ่ยถามดัวยน้ำเสียงหวานออดอ้อน หากแต่สายตากลับจ้องมองร่างผอมที่ส่งเสียงครางหอบหายใจถี่ๆ ด้วยความรังเกียจ

 

"อา...เจ้าจักอยากรู้ไปไย แม่หญิงคนงาม นี่มันกิจของบ้านเมือง" 

 

"ก็เรืองไรอยากรู้นี่เจ้าคะ ว่าเหตุอันใดทำให้หัวหน้าสายสืบเช่นท่านต้องรีบเร่งเยือนค่ายทหารแทนที่จักมาหาข้าก่อน รู้รึไม่ว่าเรืองไรเหงาเพียงใด วันๆ ได้แต่นับวันรอคอยให้ท่านมาหา แต่ท่านกลับหายไปในค่ายเป็นนานสองนาน!"

 

"โถ...โถ....แม่หญิงของข้า ข้าหลงเจ้าถึงเพียงนี้เจ้ายังมิรู้อีกหรือไร หากสายสืบเช่นข้ามิรีบเร่งไปรายงานการข่าว ข้ายังจักมีเงินถุงเงินถังไว้ซื้อของสวยๆ งามๆ ให้เจ้าได้เยี่ยงไร?" 

 

หัวหน้าสายสืบวัยกลางคน ผู้หลงในตัณหาราคะส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับอากาศธาตุ ความรู้สึกนึกคิดยังคงจ่อจมลึกไปกับห้วงฝันมายาที่ถูกสร้างขึ้น

 

"เช่นนั้นสิ่งที่ข้าอยากรู้ ใช่ต้องจ่ายเงินทองให้ท่านใช่หรือไม่?!"

 

"โอ้...สำหรับแม่หญิงคนงาม มิว่าจักเป็นข่าวใด ความลับของผู้ใด เว้นแต่ข่าวการทหาร ข้ายินดีแถลงไขเล่าหมดเปลือกให้เจ้าฟังโดยมิต้องเสียแม้แต่แดงเดียว"

 

"อ้อ...เช่นนั้นเมื่อก่อนหน้าท่านเคยบอกเล่าถึงข่าวน่าหัวร่อ ว่าผู้ครองเมืองนาคานทร์ถึงกลับรับบุรุษเป็นชายา แล้วเพลานี้เล่ามีข่าวอันใดน่าสนุกๆ อีกหรือเจ้าคะ? ท่านจึงได้รีบเร่งเข้าหาท่านแม่ทัพ" ว่าแล้วก็แสร้งหัวเราะน้อยๆ ด้วยน้ำเสียงหวานอย่างมีจริต

 

พอได้ยินข่าวน่าหัวร่อจากเสียงไพเราะของอิสตรีที่หลงใหล ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเล่าให้นางฟังอย่างสนุกสนาน ทว่าบัดนี้ข่าวการเสกสมรสของเจ้าหลวงองค์นั้น เขากลับขันมิออกแม้แต่น้อย

 

"ข่าวจากนาคานทร์ที่ข้าได้มามิค่อยดีนักต่อปักษีระ เฮ้ย...ก่อนหน้าข่าวผู้ครองเมืองนาคานทร์รับบุรุษเป็นชายา ทั่วหล้ามีแต่หัวเราะเยาะหยัน...ว่าเจ้าหลวงพระองค์นั้นช่างโง่เขลามิทันเล่ห์กลของสุริยตราจนต้องจำพระทัยรับชายาที่เป็นบุรุษ บ้างก็ว่าทรงนิยมชมชอบบุรุษด้วยกันถึงได้ตกลงยอมรับเจ้าชายแห่งสุริยตรา อีกทั้งยังมีข่าวลือว่าพระองค์ทรงลุ่มหลงพระชายารูปงามจนไม่เป็นอันว่าราชการ สร้างความไม่พอใจให้กับเหล่าขุนนางจนกลายเป็นชนวนของการก่อกบฏ...."

 

"แล้วเพลานี้เล่าเจ้าคะ นาคานทร์เป็นเยี่ยงไรบ้าง ผู้ก่อการสำเร็จหรือไม่!" 

 

เรืองไรถามแทรกขึ้นอย่างตื่นเต้นสงสัยใคร่รู้ทั้งๆ ที่นางรู้ถึงผลลัพธ์ของการกบฏนี้ดีแก่ใจ เพราะใครบางคนได้ถูกส่งตัวมาเพื่อให้นางสั่งสอนวิถีของสตรีแห่งความมืด แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีบางเรื่องที่นางพึ่งรู้จากปากหัวหน้าสายสืบ และยังทำให้นางรู้สึกตระหนกมิน้อย

 

"ถามว่าเพลานี้นาคานทร์เป็นเยี่ยงไรกระนั้นรึ? ฮึ! เจ้าหลวงองค์นั้นเหลี่ยมจัดมิน้อยเพราะการก่อกบฏที่ว่ากลับเป็นกลลวงเพื่อล่อให้ผู้มิภักดีปรากฏกาย แล้วจัดการกวาดล้างในคราเดียวให้สิ้นซาก ประหนึ่งกับกำลังเตรียมการแลรู้ล่วงหน้าว่าเมืองเราจักประกาศสงครามเมื่อสิ้นสุดฤดูเหมันต์ อีกทั้งยังมีเรื่องมิคาดฝันว่าแท้จริงแล้ว เจ้าชายองค์รองแห่งสุริยตรา พระชายาในเจ้าหลวงนาคานทร์กลับคือผู้ถือครองศิลาแสงจันทร์...หนึ่งในสามดาราอันศักดิ์สิทธิ์ที่สาบสูญ และยังมีข่าวลืออีกว่า พระองค์เป็นที่รักแห่งทวยเทพ ทั้งๆ ที่เป็นบุรุษแต่กลับทรงกำลังตั้งครรภ์พระหน่อเนื้อสายพระโลหิตแห่งสองนคร!!....ข่าวที่ราวกับ ปาฏิหาริย์ นี้สร้างความริษยาไปทั่วหลายแว่นแคว้น....นาคินทร์แห่งนาคานทร์ผู้เสกสมรสกับบุรุษด้วยกัน เจ้าหลวงจากนครเล็กๆ ในป่าในเขากลับได้รับพรอันประเสริฐถึงเพียงนี้!!"

 

นายทหารกองสืบข่าวเล่าเรื่องราวด้วยความขุ่นเคืองแกมอิจฉา ทว่าสำหรับสาวกแห่งความมืดเช่นเรืองไรแล้ว เรื่องอื่นกระไรก็ไม่น่าตกอกตกใจเท่า...การปรากฏของหนึ่งในสามดารานามเรียกขาน....'ศิลาแสงจันทร์!' ศาสตราเทพที่ถือกำเนิดเพื่อชำระล้างความมืด แลกำจัดพงศ์พันธุ์แห่งอสุระ!

 

"ท่านคงเหนื่อยมากแล้วหลับเถิดเจ้าค่ะ แล้วพอเช้าวันพรุ่งท่านจักตื่นขึ้นมาในเรือนของท่าน แลจดจำเรื่องในราตรีนี้มิได้แม้แต่น้อย" 

 

สิ้นคำแห่งมนตราสะกด ผงลืมฝันสีเหลืองเทาในกำมือเรียวเล็กก็ถูกโปรยใส่ใบหน้าผู้ที่กำลังตกอยู่ในห้วงฝัน ผงเล็กละเอียดพอถูกสูดมเข้าไป หัวหน้าสายสืบก็พลันถูกสะกดให้หลับลึกทันที ไร้ความฝันไร้ความรู้สึกนึกคิดใดๆ อีก

 

"เจ้าคงได้ยินที่ตาแก่นี่คายออกมาแล้วกระมัง ถึงข่าวคราวของคนรักแลศัตรูหัวใจของเจ้า"

 

นางรำประจำราชสำนักหันไปแย้มยิ้มให้กับผู้ใดบางคนที่หลบเร้นซ่อนกายภายใต้เงามืดนอกรัศมีของแสงเทียนส่องถึง

 

เมื่อผู้ที่อยู่ในเงามือก้าวเข้าหาแสงเทียน แสงสีเหลืองส้มนวลลออพลันเผยให้เห็นใบหน้าที่เคยงดงามคมขำไม่แพ้นางรำร่างอรชรที่กำลังแย้มยิ้มอยู่ตรงหน้า ทว่าด้วยความแค้นความชิงชัง โกรธเกลียดและริษยาที่กองสุมอยู่ในอกประดุจเพลิงผลาญได้ทำให้ใบหน้างดงามดวงนั้นบิดเบี้ยวแลดูอัปลักษณ์ยิ่ง

 

"มันขโมยคนรักของข้าไป!! ทั้งยังเป็นบุรุษแท้ๆ น่ามิอายมาตั้งครรภ์บ้าบอกระไรกัน!! น่ารังเกียจ น่าขยะแขยงเจ้าชายโสโครกที่ยอมหลับนอนกับบุรุษด้วยกัน!!"

 

จิตราก่นด่าศัตรูหัวใจด้วยความเครียดแค้นเกรี้ยวกราดบ้าคลั่ง สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อหนัง โลหิตสีแดงฉานพลันไหลอาบเต็มสองมือ 

 

ส่วนเรืองไรเพียงคลี่ยิ้มน้อยๆ หากในใจได้แต่เยาะหยันอดีตธิดาเสนาบดีการคลังที่คร่ำครวญด่าทอเหยียดหยามเจ้าชายองค์รองแห่งสุริยตรา

 

ก็แล้วเจ้าหลวงแห่งนาคานทร์เล่า! เจ้าหลวงที่เจ้ารักเทิดทูนนักหนาที่หลับนอนกับบุรุษเหมือนกันก็น่าจักโสโครกพอกันมิใช่หรือไร?!

 

"จิตราเอ๋ย...เจ้าอยากแก้แค้นศัตรูหัวใจของเจ้ารึไม่?"

 

"ข้าปรารถนาจักสังหารมันทุกลมหายใจ! มิว่าด้วยวิธีการใดข้าก็ยินดีจักทำ!!"

 

"แม้ว่าต้องแลกด้วยชีวิตของเจ้า เจ้าก็ยอมกระนั้นรึ? เพราะผู้ถือครองศิลาแสงจันทร์ ใช่ว่ามนต์ดำพื้นๆ จักสามารถฆ่าคนผู้นี้ได้ เจ้าควรจักหักใจแล้วอยู่เรียนรู้ศาสตร์มืดตามคำสั่งมารดาของเจ้าดีกว่ากระมัง" 

 

นางรำผู้มีอีกโฉมหน้าเป็นสตรีแห่งความมืดแสร้งทอดเสียงห่วงใยอีกฝ่าย

 

"ไม่!! ต้องให้ต้องตายข้าก็จักเอามัน เอาลูกของมันลงนรกไปกับข้าด้วย!!!"

 

"ดี! ในเมื่อเจ้ามีจิตใจมุ่งมั่นเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตพยาบาทเยี่ยงนี้แล้วไซร้ ข้าก็จักสอนมนต์คำสาปอันยิ่งใหญ่ที่แม้แต่ศิลาแสงจันทร์ก็มิอาจชำระล้างได้ คำสาปที่ถูกเรียกขานว่า...สาปโลหิตดำ!" ...คำสาปที่แม้แต่ปักษาแดง ผู้ถือครองเปลวเพลิงอมตะยังต้องแพ้พ่ายแปรเปลี่ยนเป็นปักษาทมิฬ...เทพวิหคดำผู้บ้าคลั่ง!!

 

แม่หญิงผู้มืดบอดเอ๋ย...แม้เจ้าจักได้ชื่อว่าเป็นมารดาร่างสถิตของนายท่านผีเสื้อรัตติกาล หนึ่งในสี่แม่ทัพแดนอสูร! หากแต่ความผูกพันของสายใยระหว่างแม่ลูกนั้นหามีไม่

 

แต่ในฐานะข้ารับใช้ เจ้าจงเป็นดั่งคมหอกคมดาบให้ข้าช่วงใช้สังหารดาราอันศักดิ์สิทธิ์...ศัตรูของพี่ชายข้าเถอะ!!

   xxxxxxxxxxxxx

  

ณ กองเยียวยา เขตพระราชฐานชั้นนอกแห่งนครปักษีระ

 

"เจ้ากำลังมองหาผู้ใดอยู่หรือมนัส?"

 

เสียงทุ้มนุ่มเป็นกังวานถามไถ่ ทำให้ผู้ที่ตกอยู่ในห้วงหม่นหมองแกมเหม่อลอยสะดุ้งเฮือก รีบละสายตาจากพระตำหนักใหญ่ แล้วหันไปตอบกลับผู้เป็นทั้งนายและอาจารย์อย่างลนลาน

 

"ขะ ขออภัยขอรับท่านหมอหลวง ข้าช่างมิได้ความทั้งที่เพลานี้คนอื่นกำลังยุ่งวุ่นวาย แต่ข้า...ข้ากลับเอาแต่เหม่อลอย" เด็กหนุ่มเอ่ยพลางค้อมกายต่ำให้กับบุรุษร่างสูงตรงหน้า

 

"ข้าถามเจ้าว่ากำลังเหม่อมองหาผู้ใด?"

 

"ข้าเปล่ามองหาผู้ใดนะขอรับ" 

 

ปากกล่าวปดออกไปเยี่ยงนั้น หากแต่ในใจเขารู้ดีว่ากำลังคิดถึงผู้ใด....มนัสเอ๋ย ป่านนี้แล้วเหตุไฉนเจ้ามิรู้จักคำว่า 'ตัดใจ' ท่านผู้นั้นมิเห็นเจ้าอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ เจ้ายังจะอาลัยอาวรณ์ไปถึงเมื่อใดกัน

 

"เด็กน้อย...อันความรักนั้นก็เหมือนโรคา ตราบใดที่เจ้ายังมิตัดใจหรือหายาใจมารักษา มันก็จะเรื้อรังติดตามใจเจ้าไปทุกแห่งหน"

 

เมื่อได้ฟังคำสั่งสอนจากหัวหน้าผู้เยียวยาประจำราชสำนัก ที่กล่าวราวกับมองเห็นความในใจของตน ผู้ถูกสอนสั่งจึงได้แต่รับคำน้ำเสียงแผ่วเบา

 

"ขอรับ ข้าจักพยายามตัดใจ" 

 

"พยายามตัดใจ? เหตุใดเจ้ามิสู้หายาใจมารักษาเล่า ข้ารับรองว่าเจ้าจักหายจากโรคร้ายเป็นปลิดทิ้ง" 

 

เสียงทุ้มนุ่มรื่นหูเอ่ยเสนอแนะ ใบหน้าหล่อเหลางดงามทรงเสน่ห์เกินมนุษย์เผยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ทว่ามีหรือที่มนัส...ผู้ใช้ใจมองผู้อื่น ดุจคันฉ่องสะท้อนภาพเงา จะตกหลุมดักของบุรุษรูปงามตรงหน้าที่ชมชอบโปรยเสน่ห์ไปทั่ว ทั้งบุรุษ สตรี เด็ก และผู้เฒ่า ไม่เว้นแม้แต่นกกา หมาแมวที่บังเอิญผ่านมา นายของเขามักจะส่งยิ้มหวานใจดีให้ รวมทั้งถ้อยวาจานุ่มนวลชวนหลงใหล หากแต่ผู้ที่อาศัยและทำงานในกองเยียวยาล้วนแล้วแต่ทราบดีว่านั่นเป็นนิสัยประหลาดตามธรรมชาติของผู้เป็นนาย ท่านหมอหลวงหาได้มีเจตนาเกี้ยวพาราสีผู้อื่นใดไม่

 

และนอกจากนิสัยประหลาดนี้แล้ว ยังมีอีกเรื่องที่แปลกประหลาดกว่านั้น....ครั้งหนึ่งเขาบังเอิญเดินชนท่านผู้นี้โดยมิตั้งใจ และเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ความสามารถในการมองเห็นอดีตของผู้อื่นจึงมิได้ถูกควบคุมไว้ สิ่งที่เขาเห็นจากการสัมผัสท่านหมอหลวงคือภาพท้องฟ้าสีครามใสกระจ่างอันกว้างใหญ่ ประดับไปด้วยปุยเมฆสีขาวฟูฟ่องลอยเอื่อยเฉื่อย และมิว่าจะได้สัมผัสบุรุษตรงหน้าอีกกี่ครั้งกี่หน ภาพที่เห็นกลับมีเพียงท้องฟ้าแจ่มใส ไร้เรื่องราวไร้ผู้คน ประหนึ่งผู้ไร้อดีตแลความทรงจำ 

 

หากแต่ผู้ไร้ความทรงจำจักทรงภูมิปัญญา กล่าวถ้อยวาจาประดุจปราชญ์เมธี เยียวยารักษาผู้อื่นดุจดั่งหัตถาของเทพเทวาได้กระนั้นรึ?

 

"ข้าน้อยเข็ดหลาบแล้วขอรับ" กับเรื่องของความรัก

 

"หือ...อายุยังน้อยแท้ๆ อีกทั้งหน้าตายังหมดจดใช่ว่าจักขี้ริ้วขี่เหร่กระไร ผ่านไปสักสองสามปีคงรูปงามมิเบา ช่างน่าเสียดายนักหากเจ้าจักเก็บตัวเก็บใจประหนึ่งผู้ทรงศีล"

 

หมอหลวงหนุ่มว่าพลางเชยคางเด็กรับใช้กึ่งลูกศิษย์ที่ก้มหน้าหรุบตาต่ำให้เงยหน้าขึ้น ก่อนเอ่ยกับผู้มาใหม่ที่หยุดยืนอยู่หน้าซุ้มประตูทางเข้าโถงปรุงยาว่า...

 

"ท่านก็คิดเห็นเช่นเดียวกับข้าใช่หรือไม่ท่านแม่ทัพ"

 

แค่ได้ยินคำเรียกขานยศของผู้มาใหม่ แม้นจักยังมิได้เห็นหน้าหรือได้ยินเสียงของอีกฝ่าย ด้วยกรอบสายตาถูกผู้เป็นนายยืนบดบังไว้ กระนั้นหัวใจของเด็กหนุ่มยังคงเต้นผิดจังหวะ พวงแก้มประเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดขาว ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเสียงลนลานขอตัวกับท่านหมอหลวง

 

"นายท่านมีแขก ข้าน้อยขอตัวไปสำรวจคลังยานะขอรับ" ว่าแล้วร่างผอมสูงก็รีบเดินจ้ำอ้าวก้าวยาวๆ ราวกับจะวิ่งหนีกระไรบางอย่างกลับออกไปทางประตูหลัง แทนที่จะใช้ประตูหน้าที่อยู่ใกล้กับทางไปคลังยามากกว่า

 

"ท่านทำให้เด็กรับใช้ของข้าตกใจ" หมอหลวงหนุ่มต่อว่าจอมทัพแห่งปักษีระ โดยหามีทีท่าเกรงอำนาจของอีกฝ่ายไม่

 

"ข้ามีเรื่องต้องไหว้วานเจ้า...ขเคศวร" 

 

อัศม์เดชเข้าเรื่องทันที โดยไม่สนใจคำต่อว่าที่ฟังดูไม่จริงจังนักของผู้เยียวยาหลวงและเป็นผู้ที่เขาช่วยชีวิตไว้ในเหตุการณ์หิมะถล่ม ณ เขาสูงลูกหนึ่งในเทือกเขาปีกวายุเมื่อหนึ่งปีก่อน

 

"ท่านมาด้วยตัวเองเยี่ยงนี้ เรื่องไหว้วานข้าคงมิพ้น 'มณีโลหิตแห่งภูต' กระมัง?....คราวนี้ท่านต้องการรักษาชีวิตของผู้ใด" 

 

"ข้ามาขอเผื่อไว้ มิได้คิดจักใช้กับผู้ใดดอกเจ้า" น้ำเสียงห้าวๆ ทรงอำนาจเอ่ยราบเรียบตรงไปตรงมา

 

"ท่านยังมิเข็ดอีกหรือไร ก่อนหน้าท่านเอาเรื่องบุญคุณมาขู่ข้าเพื่อนำมณีโลหิตไปใช้กับองค์รานี สุดท้ายเพียงมินาน พระนางก็สิ้นพระชนม์"

 

"ข้าแค่ทำตามรับสั่งเท่านั้น ท่านหมอหลวง อีกทั้งวิถีทางนั้นองค์ยามารตีเป็นผู้เลือกเอง" 

 

พระนางได้เลือกการมีชีวิตอย่างเข้มแข็งปกติสุขอันแสนสั้น ดีกว่าต้องใช้ชีวิตอ่อนแออันยาวนานบนแท่นพระบรรทม!

 

"หนึ่งเม็ดค้ำจุนชีวา ทว่าทอนอายุขัย สองเม็ดดั่งพิษร้าย ผลาญกายดุจไฟโลกันต์ สามเม็ดไซร้นั้นดับชีวันก่อนถือกำเนิดใหม่...มณีโลหิตแห่งภูต หาได้มีไว้สำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์ ผู้มีจิตวิญญาณอันเป็นอมตะ ทว่ามีช่วงอายุขัยอันแสนสั้นดอกนะท่าน"

 

"แต่เจ้าบอกข้าเองมิใช่รึ หากทนได้ถึงเม็ดที่สามชีวิตที่ดับสูญจักถือกำเนิดใหม่"

 

"เม็ดที่สามมอบให้แด่ผู้เป็นที่รักเท่านั้น ท่านจอมทัพ" ขเคศวรยิ้มพราย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มต่อไปอีกว่า "ท่านมาขอเม็ดที่สองแล้ว ข้าควรรอให้ท่านมาขอเม็ดที่สามเมื่อใดดี"

 

ถ้อยคำหวานคล้ายการเกี้ยวพาราสี ผิดกับวาจากึ่งบ่นกึ่งสั่งสอนก่อนหน้า ทำให้ดวงหน้าหล่อเหลาคมสันสมบุรุษ เคร่งขรึมสมกับเป็นจอมทัพผู้กุมอำนาจสูงสุดผุดรอยยิ้มที่มุมปาก....เป็นรอยยิ้มที่ยิ้มทั้งปากและแววตาอันหาได้ยากยิ่ง นับตั้งแต่ยุพราชแห่งปักษีระหายสาบสูญ!

 

"ข้ามิได้เป็นผู้ใช้เอง เจ้าก็นับด้วยกระนั้นรึ?"

 

"แล้วท่านเล่า? อยากให้ข้านับรวมไว้หรือไม่" ไม่พูดเปล่าสองเท้ายังย่างก้าวเข้าประชิดร่างสูงสง่า ซึ่งก็หามีทีท่าถอยหนีแต่อย่างใดไม่

 

"แค่กๆ เอ่อ....ท่านแม่ทัพถึงเพลาเข้าร่วมประชุมแล้วขอรับ" 

 

คมกริชนายทหารคนสนิทส่งเสียงกระแอมกระไอเล็กน้อย เพื่อขัดจังหวะการเข้าพระเข้านางที่แลดูทะแ_ม่งๆ ชอบกล ระหว่างสองบุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่ หนึ่งจอมทัพผู้เคร่งขรึมกับอีกหนึ่งหมอหลวงที่แลดูนุ่มนวลใจดี หากเต็มไปด้วยเสน่ห์อันพราวพราย ซ้ำเจ้านายของเขาที่ได้ชื่อว่าเป็นบุรุษเจ้าสำราญเปลี่ยนสตรีเป็นว่าเล่นเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้าก็มิปานกลับเป็นฝ่ายกำลังโดนจีบอย่างเห็นได้ชัด... 

 

ภาพตรงหน้ามิว่าเห็นกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังให้ความรู้สึกประหลาดพิกล

 

"เสียงไอนั่น? หรือเจ้าจักไม่สบายใช่หรือไม่...คมกริช" 

 

ฉับพลันหมอหลวงหนุ่มก็ทิ้งจอมทัพแห่งปักษีระไว้เบื้องหลังสาวเท้าเข้าหาเป้าหมายใหม่อย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะถือวิสาสะแนบหลังมือกับหน้าผากของนายทหารหนุ่ม

 

"อืม...ดูเหมือนเจ้าจักมีไข้ต่ำๆ หน้างี้แดงเชียว ใช่เพราะช่วงนี้อากาศเริ่มเปลี่ยน หรือเจ้ากำลังมีเรื่องให้เครียดกังวลอยู่ใช่หรือไม่"

 

น้ำเสียงถามไถ่อย่างเป็นห่วงเป็นใยมาพร้อมกับเสน่ห์พราวพรายที่คล้ายไม่อาจแบ่งแยกเพศได้กำจายออกมาจากเรือนกายของหมอหลวงหนุ่ม ทำให้นายทหารคมกริชวางตัวไม่ถูกได้แต่ส่งเสียงอึกอักอยู่ในลำคอ

 

เอาแล้วไง! อุตส่าห์ตั้งใจส่งเสียงอยู่ห่างๆ แล้วเชียว!!...คมกริชได้แต่บ่นพึมอยู่ในใจ

 

"หากท่านหมอจักกรุณาไม่โปรยเสน่ห์ใส่ผู้อื่นพร่ำเพรื่อ ประเดี๋ยวอาการของเขาก็จักดีขึ้นเอง" 

 

นายทหารอีกผู้ที่ยืนเยื้องไปด้านหลังของคมกริชเปรยขึ้น พร้อมกับแววตาคมกริบจดจ้องท่านหมอผู้มีเสน่ห์พร่ำเพรื่อ

 

"อา...พิชยะ บาดแผลของเจ้าหายดีแล้วกระมัง?" ท่านหมอขเคศวรหันมากล่าวทักอย่างเอื้ออารีกับนายทหารองครักษ์ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกส่งมาให้เขาเยียวยารักษาบาดแผลที่ถูกเฆี่ยนตีเสียจนหลังยับ

 

"เป็นเพราะท่านหมอดูแลรักษาข้าอย่างดี ทั้งๆ ที่ข้าเป็นเพียงแค่นายทหาร บาดแผลของข้าหายสนิทแล้วขอรับ" พิชยะตอบกลับพลางค้อมศีรษะให้

 

"อืม ในเมื่อพวกเจ้าพร้อมใจกันมาตามเจ้านายให้ไปทำงานทำการแล้ว เยี่ยงนั้นข้าคงต้องคืนนายของพวกเจ้าที่อุตส่าห์อยู่เป็นเพื่อนคลายเหงาแล้วกระมัง...." เสียงทุ้มนุ่มรำพึงรำพังพลางทอดถอนใจ ก่อนหันไปกับกล่าวเพื่อนคลายเหงาที่ถูกละเลยไว้เบื้องหลัง

 

"ท่านแม่ทัพ เรื่องที่ท่านไหว้วานไว้ ข้าจักจัดเตรียมให้ก่อนท่านออกเดินทัพในสิบวันข้างหน้า"

 

"หากเจ้าเหงานัก ไว้ข้าหาเชลยจากนาคานทร์ติดมือมาฝากเป็นของตอบแทนเจ้าก็แล้วกัน" อัศม์เดชสัพยอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเลียนกึ่งจริงจัง "อย่างไรเสียขึ้นชื่อว่าเป็นเชลย ย่อมต้องถูกกักขังแลหาข้ออ้างหลีกหนีเจ้ามิได้"

 

"การเป็นเชลยผู้อื่นนั้นช่างน่าสงสารนัก เช่นนั้นติดมือมาฝากข้าแค่ผู้เดียวก็พอนะท่าน" 

 

หมอหลวงหนุ่มส่งยิ้มยินดีให้กับอีกฝ่ายประหนึ่งภรรยารอของฝากจากสามีที่ออกล่าสัตว์ก็มิปาน สร้างความรู้สึกสงสารจับใจให้กับนายทหารคมกริช ที่มีต่อของติดมือที่ผู้เป็นนายคิดเอากลับมาฝากภรรยา เอ่อ...ท่านหมอหลวงมิได้จริงๆ มิรู้ผู้ใดกันหนอในนาคานทร์จักดวงตกเป็นของฝากให้กับท่านหมอผู้นี้!!

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^

 

ห่างหายไปนานในที่สุดก็มาต่อแบบพอหอมปากหอมคอแล้วนะคะ 

 

สำหรับตอนนี้ก็มีตัวละครเปิดตัวอย่างเป็นทางการอีกหนึ่งพระหน่อ ขอแนะนำท่านหมอหลวงรูปงามนาม "ขเคศวร" ค่ะ 

 

ท่านหมอผู้นี้มีนิสัยประหลาดอย่างที่เห็นนี่ล่ะ ประหลาดตรงไหน? นี่มันพวกเจ้าชู้ไก่แจ้จีบด่ะชัดๆ 

 

แต่คนเขียนก็ขอยืนยันค่ะว่าท่านหมอผู้นี้เค้ามีนิสัยประหลาด เพราะต่อให้คลำเจอหางท่านหมอก็จะโปรยเสน่ห์ใส่หมด และทำเป็นอย่างเป็นธรรมชาติด้วยใบหน้าใจดีแบบซื่อๆ ด้วย ซ้ำท่านหมอผู้นี้ยังมีความลับบางอย่างเก็บซ่อนไว้ รวมทั้งผู้ใดกันหนอจักตกเป็นเชลยของฝากให้กับท่านหมอ!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

6,257 ความคิดเห็น

  1. #5986 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 22:34
    สนุกมากกกก
    #5986
    0
  2. #4896 saenum (@krissae06) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 22:07
    ทิวทิว ชัว เห็นเอาทิวทิวกลับแค่ตัว(?)เดียวเอง - -
    #4896
    0
  3. #4408 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:06
    ภาคแรกจิตราโคตรจะร้ายมาเจอภาคนี้ของเรืองไรเข้าไปยังต้องชิดซ้ายอุ่ะ !
    #4408
    0
  4. #4244 Ma-A-Queen (@ma-a-queen) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 22:00
    ติดตามอย่างห่างๆ :)
    #4244
    0
  5. #4194 Noonim Waralee (@chupaja) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 15:32
    ตัวละครที่เพิ่มขึ้นมาใช่เทพบิดรหรือปล่าวค่ะ
    เนื่อเรื่องของตอนนี้บอกที่ไปที่มาของคำสาปที่นายเอกของภาคที่แล้วเจอด้วย
    ชอบทั้ง 2 ภาคเลย 
    มารอเป็นกำลังใจอยู่นะคะ  ไรเตอร์
    #4194
    0
  6. #4192 นที (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 20:45
    อรัณย์..มั้ง
    #4192
    0
  7. #4191 kai_yyy (@kai000) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 21:02
    ในที่สุดก็หายป่วยแล้วใช่ไม่คะ
    #4191
    0
  8. #4190 รัลดา (@Runlada) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 20:23
    ไ_อ้เราก็จับทิวทิวใสพานถวายให้พ่ออัศว์ แล้วไงทิวทิวจะกลายเป็นของฝากให้ภรรยาพ่ออัศว์เสียแล้วละ 5555


    #4190
    0
  9. #4189 นั่งนิ่งๆ เดี๊ยวหนูพาซิ่งเอง (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 09:34
    เย้ไรเตอร์กลับมาแล้ววววว เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ จะรอติดตามอ่านอยู่ตลอดดไปปป
    #4189
    0
  10. วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 21:11
    ชอบคุณหมอถ้าให้คู่กับทิวทิวก็ดีนะดูคุณหมอเหมือนอ่อนโยนแต่ก็ดูขี้แกล้งอ่ะน่าจะเหมาะกับเด็ก ให้ท่านแม่ทัพคู่กับมนัสเถอะ><
    #4188
    0
  11. #4187 มากิริจัง (@mikiri) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 19:57
    วางปมเนื้อเรื่องน่าสนใจมากเลยคะ

    ต้องเดาเนื้อเรื่องตลอด ลุ้นว่าจะเป้นอย่างไรต่อไป

    อ่านตอนนี้ก็เห้นถึงควพยามของคนเขียน ทีาต้องคิดผุกเรื่อง

    เล่าเหตุการในภาคของนกน้อย แล้วนึกถึงตอนอ่านภาคที่แล้ว

    เหมือนได้รู้เข้าใจในตัวละครมากขึ้น

    สนุกมากกกกจริงๆ



    ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆที่นำมาแบ่งปันนะคะ



    ปล.1 เห็นความเห็นข้างล่างบอกว่าฉากอย่างว่าเยอะ เราไม่เห็นจะเยอะตรงไหนคิดว่า คนเขียนออกจะ อธิบายอย่างเหมาะสม (เราคิดว่าอย่างนั้นอ่ะนะ) ให้ความรู้สึกจินตนาการเล็ก มันสะท้อนด้านมืด อีกแบบหนึ่งของคนน่ะ แทนด้วยปีศาจและอารมณ์ของมนุษย์ผุ้ที่หลงจนถูกชักจูงง่าย



    ปล.2  อิจเมจคุณหมอชวนจิ้นมากคะ แอบบปลื้ม แบบหลงรักเลยอ่ะ ยิ่งตอนที่คุยกับท่านแม่ทัพ จินตนาการล้ำโลกไปแล้ว(คิดแบบนั้นกันป่ะ) ชอบตัวละครที่มีความลึกลับ หน้าซื่อ เสน่ห์ มากล้น ให้คนหลง แต่แอบแฝงความเจ้าเลห์ เดาไม่ออก อ่านไปได้ลุ้นว่าคนเขียนจะว่างเรื่องแบบไหน อาจเป็นตัวที่คลี่คลายเรื่องก็ได้ใครจะไปรู้ (แต่คนเขียนรุ้แล้วนี่เนอะ)
    #4187
    0
  12. #4186 ไร้เงา (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 19:29
    สู้ๆนะคะ!!! -3-ตัวประกอบก็มีหัวใจนะ!
    #4186
    0
  13. #4183 sunshadow (@sunshadow) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 10:47




        อ๊ายๆๆๆ มาต่อแล้ว ><"
        นิสัยของท่านหมอหลวงนี่ไม่น่าจะเป็นมิตรกับอาการของคนไข้เท่าไหร่เลยนะ




    #4183
    0
  14. #4182 saber (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 02:47
    ภาคนี้ทำไมเรื่องอย่างว่ามันเยอะจัง เมื่อเทียบกับภาคก่อน ตัวประกอบก็ยังมีฉากนั้น จนจะไม่ใช่ตัวประกอบแล้ว! ทุกคนสำคัญเท่ากันหมด เราว่าถ้าเป็นตัวประกอบก็เป็นตัวประกอบไป ไม่ใช่รักทุกคนดึงขึ้นมาหมด หาตัวเอกโดดเด่นสุดๆไม่เจอ



    อัศม์เดชเปิดมาบอกกล่าวถึงประสบการณ์โชกโชนเรื่องอย่างว่า มีบททีก็มีอะไรกับคนนั้นคนนี้ที บรรยายความเร่าร้อน มีเสียงครวญครางใส่มาด้วย จนเอือมไม่อยากอ่าน ขอนะ..ไม่ใส่มาได้ไหม? ลดๆลงหน่อย บรรยายสั้นๆให้พอรู้ก็พอ



    อีกอย่างอัศม์เดชร้ายตั้งแต่ชาติที่แล้วเลย ถ้าเป็นพระเอกนี่ก็ไม่ไหว ให้รับกรรมเถอะ รวมตัวละครอื่นๆที่ทำไม่ดีกับคนอื่นไว้ด้วยนะ สอนให้รู้ว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เว็บนี้เด็กอ่านเยอะนะ นอกจากได้ให้เค้าได้ความบันเทิงแล้ว ให้พวกเค้าได้ข้อคิดสอนใจในการกระทำดีกระทำไม่ดี ก็เป็นสิ่งที่ดีและได้บุญด้วย



    สรุป 1.เรื่องความสำคัญ บท ตัวเอก ตัวประกอบ

    2. ฉากจุดจุดจุด

    3. ข้อคิดและกรรมจากการทำดีทำชั่ว



    ตามมาตั้งแต่ภาคที่แล้ว หวังการรับฟังคำติชม
    #4182
    0
  15. #4181 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 00:41
    เดาว่าเป็นนกน้อย...

    ได้ข่าวว่าถูกจับมา...

    และไม่มีบอกว่าใครโดนจับมาอีก..น่าจะเป็นทิวจังนี้แหละ...แอบฟินหน่อยๆ...

    จิ้นไปอีกคู่...น่าสนุกดีนะ
    #4181
    0
  16. #4180 loma (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 21:38
    คิดถึงมากเลยค่า ของฝากที่ว่านี่น่าจะเป็นองครักษ์คนสนิทของนาคินทร์หรือเปล่าน้า ลุ้น ลุ้น
    #4180
    0
  17. วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 21:17
    คุณหมอล่ะคุณหมอล่ะ
    #4179
    0
  18. #4178 munichblack (@munichblack) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 21:11
    ใช่เจ้าทิวทิวรึเปล่าน้อ เชลยผู้น่าสงสารคนนั้น

    มาต่อไวๆนะคะ คิดถึงมากมาย

    ว่าแต่ไรท์เตอร์หายดีแล้วเหรอคะ?
    #4178
    0
  19. #4177 lormay (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 20:58
    จะใช่ทิวๆมั้ยนะ เอ๊ะหรือจะเป็นอรัญ อร๊ายย!!!! หนุ่มมาดนิ่ง กับหนุ่มชอบโปรยหรือ รอๆลุ้นๆ
    #4177
    0
  20. #4176 LoverMinJae (@pim-lovemj) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 20:58
    รอคอยคนที่ภูตราคร่าาาาา  คิดถึงพ่อนกน้อยเมื่อไหร่จะถูกพ่อหมาป่าหม่ำอ่ะ
    #4176
    0
  21. #4175 mygirl (@fushsia) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 20:37
    เชลยที่ท่านแม่ทัพจับมามิใช่ภูตปักษาของนาคินทร์หรอกรึ?
    #4175
    0
  22. #4174 กุหลาบสุเมเรีย (@ladydrop) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 20:16
    กรี้ดด อยากรู้จัง ใครคู่หมอเนี่ย พี่ชอบบบ
    มาต่อไวๆนะคะ
    #4174
    0
  23. #4173 Inaba Hiroshi>< (@zojikarn) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 19:18
    จิตราาขนาดเริ่มภาคใหม่นางยังตามมาหลอนถึงนี่=w=;
    #4173
    0
  24. #4172 yaoi13 (@mayjung_za) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 19:08
    เปิดตัวละครมาให้ฟินอีกแล้วเน้อ ><
    #4172
    0