คุณชาวิน -CHANBAEK-

ตอนที่ 17 : CHAP 17 : เราจะคุยกันแบบไหนดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 408 ครั้ง
    24 ก.ค. 62






CHAP 17 : เราจะคุยกันแบบไหนดี















แก้มช้ำไปหมดแล้ว!



กล้าดียังไงมาหอมแก้มคุณหนูบุญญากรตามใจชอบแบบนี้นะเกิดมาไม่เคยเจอคนแบบนี้เลย! ทั้งเจ้าเล่ห์แล้วก็ชอบเอาแต่ใจ คิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้เหรอ!



อิลุงบ้า...



ร่างสมส่วนในชุดม่อฮ่อมเซ็ตที่สามของวันนั่งลงบนฟูกก่อนจะวางดอกไม้ช่อสีแดงลงบนหมอน ความจริงแล้วก็ไม่อยากจะเก็บมันกลับมาเพราะหมั่นไส้คนให้ แต่พอมาคิดว่าดอกไม้ไม่ได้มีความผิดอะไรบุญญากรก็ทิ้งไม่ลง



คนเจ้าเล่ห์วางแผนจะเอาดอกคำแดงมาล่อเขาให้บอกชอบกุหลาบ ต้องคิดนานเท่าไหร่นะถึงจะได้มุกนี้ออกมา ยังไม่รวมถึงท่าทางเสกของเหมือนนักมายากลนั่นอีก...แค่คิดก็อยากจะขำ



คงคิดว่าเขาจะติดกับดักสินะ


รู้จักคุณหนูบุญญากรน้อยไปเสียแล้ว




ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มออกมาเบาๆก่อนจะยกดอกไม้ขึ้นมาสูดดมความหอม 



ความจริงตาลุงชาวินก็ไม่ได้แย่อะไรนัก...แต่แผนการเยอะไปหน่อย น่าหมั่นไส้ตรงหาเรื่องมาแกล้งเขาบ่อยๆแล้วก็เอาดอกไม้มาง้อทีหลัง แถมช่วงนี้ยังหาโอกาสแทะเล็มแก้มเขาอยู่เรื่อย พอถูกจับได้ก็ทำเป็นเนียนไม่สะทกสะท้าน...บุญญากรเกลียดความลอยหน้าลอยตาแบบนั้นมาก เขาอยากจะสั่งบอดีการ์ดมารุมกระทืบเสียให้เข็ดจริงๆ




แต่ถ้าเป็นแบบนั้น...ใครกันแน่นะที่จะต้องเสียใจภายหลัง




บุ้งเองงั้นเหรอ





"ไม่เอานะจะชอบดอกกุหลาบเร็วขนาดนี้ไม่ได้"






บุ้งต้องใจเย็น 


บุ้งต้องใจเย็น...


บุ้งต้องใจเย็น!!!















#คุณชาวิน




















"เย็นนี้ทำอะไรกินครับคุณป้า"



"ปิ๊กมาละก่ะคุณบุ้ง"



"มาแล้วครับ"




ที่ครัวไทยหลังบ้านของคุณป้า บุญยากรรู้สึกแปลกตาเพราะไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ทั้งเตาถ่านขนาดเล็กที่กำลังวางตะกร้าทรงสามเหลี่ยมด้านบนและเตาจุดไฟแบบที่เขาเคยเห็นแค่หน้าหนังสือเท่านั้น ทุกอย่างเหมือนในนิทานพื้นบ้านที่บุญยากรอยากทำความรู้จัก...แต่ติดตรงที่เขาทำอาหารไม่เป็นเลย




"ตกลงวันนี้ทำอะไรกินครับ"




"น้ำพริกป๋าเจ้า แล้วก่อมีผักหลายอย่างตี้คุณบุ้งขนมาตะเจ้าตวย ป้ายังบะได้กึ๋ดว่าจะเอามายะหยัง...คุณบุ้งอยากกินอะหยังเจ้าเดี๋ยวป้ายะหื้อ?"



"อยากกินทุกอย่างเลยครับ ฝีมือคุณป้าอร่อยอยู่แล้ว"



"คิกกก อั้นเอาผัดผักกับป๋าทอดเนาะ"



"ครับ งั้นเดี๋ยวบุ้งช่วยเป็นลูกมือเอง คุณป้าสั่งมาเลย"



"ล้างผักกับเด็ดผักหื้อป้ากำเจ้า"



"ได้ครับ"




หนุ่มน้อยยิ้มแป้นเพราะว่าจะได้ทำอาหารเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่ก่อนที่มันจะได้ลงจาน เขาคงต้องมึนอีกนานว่าผักแต่ละอย่างมันจะล้างอย่างไร



"คุณลุงล่ะครับคุณป้า"



"ลุงไปสวนลำไยเจ้า"



"ไปทั้งสองคนเลยหรอครับ คุณชาวินด้วยเหรอ?"



"สรุปแล้วจะถามหาคุณชาวินอิเตอะเนอะ?"



"บุ้ง...บุ้งก็ถามถึงทั้งสองคนนั่นแหละครับ!"



"คิกกก กึ๊ดเติงหาเปิ้นก่ะ?"



"คุณป้าฟอง!"



"คุณชาวินไปซักผ้าเจ้า หันว่าจะไปต้มน้ำตวย"



"ต้มน้ำเหรอครับ"



"เกิดเป็นคุณบุ้งนี่ดีแต้...มีคนมานั่งซักผ้าฮื้อ แถมยังมีคนเป็นห่วงไปต้มน้ำฮื้ออาบแหม เฮ้อออ มะไดจะแต่งงานกั๋นเจ้า"



"ไม่แต่งครับ!"



"หือ?"



"เอ่อ...บุ้งหมายถึงมันยังเร็วเกินไป เราสองคนยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย"



"บะได้เป๋น...แต่ซักผ้าหื้อกั๋นก๊ะ?"



"คุณชาวินเขาก็ไปซักเสื้อผ้าของเขาเองหรือเปล่าครับ ส่วนเรื่องต้มน้ำก็เหมือนกัน...ต้มอาบเองหรือเปล่าก็ไม่รู้"



"ซักผ้าต้มน้ำฮื้อบุ้งนั่นเนาะป้าถามแล้วเจ้า วันนี้เปิ้นฝากลุงซื้อน้ำยาซักผ้าละอ่อนมาบอกว่ากั๋วคุณบุ้งแพ้ ละป้าก็เห็นกับต๋าตวยว่าคุณชาวินเปิ้นต้มน้ำสองหม้อเผื่อน้องบุ้งตวย...คิดกกก น่าฮักขนาดเน่อ"




พอถูกต้อนเสียจนมุมบุญญากรจึงได้แต่นั่งยิ้มแห้งด้วยท่าทีอึกอัก ยอมรับว่าก็แอบคิดมากนิดหน่อยที่คุณชาวินคอยทำแบบนั้นให้ ทั้งที่ปกติก็แสนจะเจ้ายศเจ้าอย่างแต่กลับต้องมานั่งซักผ้าให้เขา


แบบนี้มันคงดูไม่จืดนักหากใครมองมา แต่สำหรับบุญญากรแล้ว...เขาคิดว่ามันก็น่ารักดี



ไม่นะตาลุงคนนั้นจะน่ารักได้ยังไง!!





"คุณบุ้งบะกินเผ็ด บะกิ๋นหอมขาวแม่นก่อ"



"คุณป้ารู้ด้วยเหรอครับ"



"คุณชาวินเปิ้นมาบอกป้าตะเจ้า ป้าเกือบคั่วหอมขาวใส่แก๋งผักกาดหื้อละเน่อ ดีตี้คุณชาวินเปิ้นมาบอกก่อน หันก่อว่าเปิ้นห่วงคุณบุ้งน่ะ!"



"........"



"แล้วคุณชาวินหรอเจ้า เปิ้นมักอะหยังพ่อง...มักแกงก่อว่าผัดผักนักกว่ากั๋น?  ป้าจะได้ยะเกียมหื้อเปิ้นตวย"




"เอ่อ..."




นั่นสินะ...ตาลุงคนนั้นชอบกินอะไรเขาก็ยังไม่เคยรู้เลยสักอย่าง ทั้งที่คุณชาวินพยายามถามเขาตั้งหลายรอบว่าชอบกินหรือไม่ชอบกินอะไรบ้าง แต่บุญญากรกลับไม่เคยสนใจเรื่องนี้เลย...ทำไมเขาถึงไม่รู้อะไรเลยนะ



แต่เดี๋ยวก่อน...



บุ้งไม่เห็นจะต้องรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับคุณชาวินเลย โดยเฉพาะเรื่องอาหารการกิน มันไม่เกี่ยวกับบุ้งเลยสักนิด ทำไมถึงต้องรู้สึกผิดด้วยล่ะ





'ผมคิดว่าคุณเป็นคนทำให้ผมเอง...อร่อยจัง...ถ้าคุณเป็นคนทำผมคงไปไหนไม่รอด'





"คุณบุ้งเจ้าตกลงคุณชาวินเปิ้นมักอะหยังเจ้า?"





'ผมอยากกินน้ำพริกแคบหมูฝีมือคุณ'





"คุณบุ้งเจ้า!!"



"น้ำพริกแคบหมูครับคุณชาวินอยากกินน้ำพริกแคบหมู"



"น้ำพริกแคบหมูฮู้จักตวยก่ะ!"



"มันคืออะไรครับคุณป้า?"



"อั้นเดียวป้ายะหื้อเน่อ"






'ผมอยากกินน้ำพริกแคบหมู...ฝีมือคุณ'






"ป้าฟองคำครับเอ่อ...สอนบุ้งหน่อยสิครับ"



"สอนอะหยังเจ้า"



"น้ำพริกแคบหมู"



"หือออ?"



"บุ้งอยากทำน้ำพริกแคบหมูครับ...อยากลองทำเอง"





















#คุณชาวิน




















ลมหนาวเริ่มมาเยือนอีกครั้งเมื่ออาทิตย์ลับขอบฟ้า





ชาวินเดินขึ้นมาบนบ้านด้วยสภาพที่ค่อนข้างดูไม่จืดนัก ทั้งเสื้อผ้าก็หลุดลุ่ยและเปียกชื้นไปด้วยน้ำยาซักผ้ากลิ่นหอม แถมผมเผ้าก็รุงรังเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนอีก 


ใครจะคิดว่านักธุรกิจแบบเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ ทั้งซักผ้า หาบน้ำมาต้ม แถมล่าสุดยังต้องไปเปลี่ยนชุดเครื่องนอนสำหรับคุณหนู ชีวิตของชาวินบันเทิงมากเกินไปแล้ว...ไม่เคยคิดว่าต้องมาทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลย



เพราะเจ้าปีศาจน้อยแก้มหอมคนเดียว





"มากิ๋นข้าวได้ละจ้าว~"



"มาแล้วครับ"



"วันนี้ของกิ๋นท่าจะลำขนาดเน่อ น่ากิ๋นแม่นก่อเจ้าคุณชาวิน"



"ครับ น่ากินมากเลยครับ"





จะไม่อร่อยได้ยังไง ในเมื่อมีคนตักข้าวน่ารักขนาดนี้...




ชาวินนั่งลงบนเสื่อแล้วมองร่างเล็กที่กำลังวุ่นอยู่กับจานข้าวของทุกคน โดยเฉพาะตอนทำให้ข้าวไม่ติดกันเป็นก้อนก็ยิ่งดูน่ารักมาก...เขาเริ่มคิดว่าตัวเองคงจะเป็นเอาหนัก ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันได้หายไปอย่างรวดเร็วเพียงแค่ได้มองอะไรแบบนี้แค่นาทีเดียว...มันเป็นไปได้ยังไง





"คุณชาวินครับของกิ๋นกะว่าคนตักข้าวครับ...ตี้น่ากิ๋น?"



"คน-ตัก-ข้าว" (ทำปากขยับตอบ)



"ฮ่ะๆๆ// ฮะๆๆ"





เสียงหัวเราะของลุงกับป้าทำให้คนที่กำลังตั้งใจตักข้าวต้องหันไปมอง และเพราะไม่ได้ยินคำตอบบุญญากรจึงยิ้มตามออกมา




"ว่าแต่แก่นต๋าคุณชาวินไปโดนอะหยังมาเจ้า? ผ่อยังกับโดนลูกกุย"




"ลูกกุยคืออะไรครับ?"




"อั้นเนี่ยก่ะ!"




คุณลุงยกกำปั้นขึ้นมาสาธิต...เพียงเท่านั้นชาวินก็แสร้งทำเป็นขมวดคิ้วแล้วมองไปทางเจ้าปีศาจน้อยแบบฟ้องๆ ซึ่งอีกคนก็เกิดอาการเลิ่กลั่กจับคู่ช้อนกับส้อมสลับกันไปหมดแล้ว




"จะไปบอกเน่อว่าโดนลูกกุยคุณบุ้งน่ะ"



"เขาทำผมครับลุง...ลูกกุยเค้า"



"เอากั๋นขนาดนั้นเลยก่ะครับคุณบุ้ง?!"



"บุ้งไม่ได้ตั้งใจนะครับคุณลุงก็คุณชาวินเค้า..."



"เปิ้นยะหยั๋งหื้อครับ?"





เขาหอมแก้มบุ้ง! ตีตูดบุ้งด้วย...





"สรุปเปิ้นยะหยั๋งหื้อครับ?"


"มะ มะ ไม่รู้ด้วยแล้วครับ!"






ไม่ตอบแต่ทำหน้าบึ้ง...เพียงเท่านั้นคุณลุงกับคุณป้าก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน



บุญญากรหันไปมองคนด้านข้างอย่างอาฆาตแค้น ก่อนมือเล็กจะแอบร่อนไปด้านหลังเพื่อหยิกที่เอวสอบแรงๆจนอีกคนต้องแอ่นหลังขึ้นแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที





"กินข้าวกันเถอะครับผมหิวแล้ว โอ้ย!"



"เป๋นหยังคุณวิน หิวจนแสบต้องเลยก่ะ?"



"ครับมีอะไรกินบ้างครับป้า"




ชาวินเขยิบถอยห่างจากมือเล็กก่อนจะเนียนไปคุยกับคุณป้าเรื่องอาหารแทน วันนี้เขาได้แผลหลายที่แล้วจากเจ้าปีศาจน้อย ชาวินเจ็บไปหมดทั้งร่างกาย ถึงจะตัวใหญ่แค่ไหนแต่ก็แพ้เจ้าปีศาจน้อยอยู่ดี





"มีหลายอย่างเลยเจ้า น้ำพริก ผัดผัก ป๋าทอดตวย"




"โห...มีน้ำพริกแคบหมูด้วย ของโปรดผมเลยครับ งั้นผมขอลงมือเลยนะ"




"เดียวเจ้า!! คุณชาวินบะลองจิมถ้วยนี้ก่ะ?"



"ทำไมเหรอครับ...มีสองถ้วยเหรอ? แต่อันนี้มันดูเผ็ดดีผมอยากกินเผ็ดๆ"




"บะดีก้า?!"





คุณป้ารีบห้ามก่อนจะทำหน้าตกใจจนชาวินเริ่มสงสัย...แต่พอเห็นมือเล็กรีบดึงชามน้ำพริกสีอ่อนกลับไปเขาก็เริ่มจะเอะใจบางอย่างขึ้นมา



ซวยแล้วไอ้วิน...




"อันนี้มันเผ็ดขนาด! คุณชาวินลองกิ๋นถ้วยปู้นบ่คุณบุ้งเปิ้นยะคนเดียวเน่อ ตึงจี่หอมจี่พริกคนเดียว ต๋ำน้ำพริกคนเดียวตวย ป้าจิมแล้วลำขนาด!"



.

.

.

.





"ไม่เป็นไรครับคุณป้า...อันนี้บุ้งทำมากินเอง"





ว่าแล้วเชียว...งานเข้าแล้วไงไอ้ชาวิน!




คุณหนูเขาอุตส่าห์ทำอาหารเป็นครั้งแรก แถมยังเป็นเมนูที่เขาบอกว่าอยากกินอีกด้วย ชาวินจำได้ว่าเมื่อเช้าเขาบอกคุณหนูว่าอยากกิน และบุญญากรก็คงไม่เคยรู้จักเมนูนี้มาก่อน...เขามั่นใจมากว่าน้ำพริกถ้วยนี้เป็นของเขา





"เอ่อ...แต่ความจริงแล้วกินเผ็ดมากไปก็คงไม่ดี งั้นผมกินถ้วยนี้ดีกว่าครับน่ากินมากเลยเนอะ คุณทำเองหมดเลยเหรอ"




"ไม่ต้องกินถ้วยนี้เลย!"






โดนงอนเข้าแล้วจริงๆ งอนหนักด้วย...



คุณลุงกับคุณป้ายังหัวเราะกับท่าทางเหมือนเด็กของคุณหนูที่ย้ายเอาถ้วยน้ำพริกหลบมือเขา ตอนนี้ชาวินอยากจะเขกหัวตัวเองให้ตายนัก แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องได้ชิมฝีมือของเจ้าปีศาจน้อยก่อน




"ขอกินหน่อยน่า"



"ไม่!"







ไม่ฟังแล้ว...


ชาวินเอื้อมไปตักน้ำพริกช้อนโตลงคลุกกับข้าว...ก่อนจะรีบเอาเข้าปาก



ตอนนี้เขากำลังเคี้ยวแล้วก็แอบมองเจ้าปีศาจน้อยไปด้วย สายตากลมใสเหมือนลูกหมากำลังมองมาอย่างน่ารัก...ไอ้ตัวเล็กคงกำลังลุ้นว่ามันจะออกมาอร่อยหรือเปล่า และชาวินก็ตอบเลยว่า...ไม่



ไม่มีอะไรอะไรอร่อยไปกว่านี้อีกแล้ว!!



คุณหนูบุญญากรไม่เคยทำอะไรออกมาแย่เลยสักอย่าง ทำอะไรก็ออกมาดูดีไปหมด สมแล้วที่เป็นอสูรจิ๋วจอมอวดดี





"เอามาให้ผมเลย...น้ำพริกถ้วยนั้นเป็นของผม"



"ใครบอกเป็นของคุณ! ผมทำก็ต้องเป็นผมสิ"



"แต่คุณทำให้ผม...มันเป็นของผม"



"เปล่าสักหน่อย!"





ยังจะกล้าปฏิเสธอีก...ทั้งที่ตัวเองไม่กินกระเทียม ไม่กินพริก แล้วก็ไม่กินมันหมูด้วย แต่ส่วนผสมทั้งหมดมันล้วนอยู่ในชามนี้ เพราะฉะนั้นชาวินเป็นเจ้าของมันแน่นอนร้อยเปอร์เซนต์...เขาจะกินให้หมดเลย




"เอามา"



"ไม่ต้องกินเลย!"






เมื่อคนตัวเล็กยังทำเล่นตัวไม่ยอมแบ่ง ชาวินจึงขยับตัวไปนั่งแทบจะซ้อนอยู่ด้านหลัง เพราะเป็นแบบนั้นคุณหนูปีศาจจึงยอมหยุดนิ่ง ตอนที่เขาตักน้ำพริกแสนอร่อยขึ้นมากิน...แล้วเอ่ยปากชมตรงข้างแก้ม




"อร่อยมากครับ คราวหน้าทำอีกนะ"




คำพูดแสนหวานทำเอาอาหารจืดไปหมดทุกเมนู คุณลุงกับคุณป้าแอบยิ้มแถมยังทำเป็นมองไม่เห็นทั้งที่นั่งอยู่ด้วยกัน พอแบบนั้นบุญญากรก็ยิ่งอายจนหน้าแดงมากขึ้นไปอีก




"ลำแต้ก่ะคุณชาวิน?"


"ครับ"


"ลุงขอลองจิมน่อยเลาะ"



"ไม่เอาครับ!"



"โหะหยังมาขี้จิ๊แต้...มาจิมน่อย!"



"ไม่เอาครับผมจะกินคนเดียว"





คุณลุงแกล้งยั่วด้วยการชูช้อนขึ้นมา คนขี้หวงจึงรีบตักน้ำพริกทั้งหมดใส่ลงไปในจานของตัวเองแล้วตักเข้าปากทีเดียวหมด บุญญากรเห็นแบบนั้นก็อดที่จะยิ้มขำไม่ได้...โดยเฉพาะตอนเห็นหน้าคุณลุงที่กำลังอึ้งกับการกระทำสุดกวนของคุณชาวิน





"ขางแต้ขางว่า!" *หวงจริงๆ



"ของผมครับ...คุณลุงกินของคุณป้าสิ อันนี้เด็กผมทำ"



"ใครเด็กคุณ?!"





พอถูกดุก็แสร้งทำเป็นหดคอแล้วตักอาหารเข้าปาก และนั่นก็ทำให้คุณหนูต้องหลุดยิ้มออกมาเพราะความตัวโตช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน





"บะต้องไปลู่เปิ้นกิ๋น มากิ๋นอันนิลำเหมือนกั๋น!"



"ไอ่ลำก็ลำอยู่ แต่ว่ามันก่ายเน่อ...เหม็นเขียว"



"เดียวจะโดนลิ้วหูเน่อ!!"



"โอ้ยยยย"





ยังมีอีกคู่ที่น่าปวดหัวเหมือนกัน...



เสียงร้องโหยหวนของคุณลุงทำให้บรรยากาศผ่อนคลายมากขึ้นไปอีก บุญญากรหัวเราะกับท่าทางของคุณป้าไม่หยุดจนตาปิด ยิ่งเห็นตอนคุณลุงถูกหยิกทั้งที่คาบช้อนอยู่เขาก็ยิ่งขำ...จนกระทั่งรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแนบลงมาที่แก้ม




จุ๊บ...




ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนทุกคนไม่สามารถสังเกตเห็น มีแต่เพียงบุญญากรเท่านั้นที่สัมผัสได้...เพราะเขาโดนคุณชาวินขโมยจูบแก้มอีกแล้ว!





"คุณ-ชา-วิน!"





เพราะไม่อยากให้คนอื่นเห็น บุญญากรจึงหันไปพูดปรามแบบไม่ออกเสียงกับคนด้านข้าง แต่เขากลับต้องนั่งเงียบกว่าเดิม...เมื่อคนตรงหน้ายื่นจานเปล่ามาพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ 





"อร่อยจังครับ...ขอบคุณนะ"
















#คุณชาวิน
















'คุณป้าครับ ป่าเลอะอยู่ตรงไหนครับ?'



'อะหยังเก๊าะเจ้า?'



'ก็ป่าเลอะที่มีตุ๊กแกเยอะๆไงครับ อยู่ตรงไหนเหรอ?'




'บะใจ่ละเน่อคุณบุ้ง!! ป่าเลอะ...แปลว่าเยอะเจ้า!'



'อะไรนะครับ!!'




.

.

.

.





เหอะ! คิดแล้วก็ขำไม่หาย 



หน้าตาของเจ้าปีศาจน้อยตอนทำตาเหลือกปากค้างยังติดตาชาวินไม่ลืม



เจ้านั่นคิดได้อย่างไรว่าป่าเลอะแปลว่าป่าจริงๆ 



สรุปแล้วที่ห้องนอนมีตุ๊กแกเยอะมาก และเมื่อคืนที่รอดมาก็เพราะพวกเราพล็อยหลับกันตรงไร่ชาแทนที่จะกลับมานอนที่ห้อง ตอนนี้ก็คงไม่ต้องบอกว่าเจ้าปีศาจน้อยจะมีอาการอย่างไร




"คุณชาวิน!"



"ผมไม่ไปไหนหรอกน่ารีบอาบน้ำเลย"



"ห้ามไปไหนนะเฝ้าตรงนั้นนะ...นี่คือคำสั่งของผม!"



"รู้แล้วน่า คุณก็รีบอาบเถอะ"





ไอ้ตัวแสบมันกลัวมากจริงๆ 


ขนาดยังไม่เข้าห้องนอนยังหลอนจนเขาต้องมายืนเฝ้าอยู่หน้าห้องน้ำแบบนี้ 




ชาวินอยากให้ตุ๊กแกไต่ออกมาตอนเจ้านั่นกำลังอาบน้ำจริงๆ ปีศาจน้อยคงได้ประสาทเสียวิ่งแก้ผ้าออกมาสวมกอดเขาแบบล่อนจ้อนแน่ๆ...ชาวินภาวนาขอให้มันเป็นแบบนั้นด้วย เขาจะไม่ลืมบุญคุณพวกตุ๊กแกเลยทั้งชาติ



"ถอดเสื้อผ้าหรือยังคุณ"



"ห้ามคิดลามกกับผมเลยนะ! ยังเฝ้าอยู่หรือเปล่า?!"



"เฝ้าอยูเนี่ย...คุณรีบอาบเถอะน่า!"





อยากจะบ้าตาย...เจ้าเด็กจอมอวดดีคนนี้มันรู้ทันตลอด



ว่าแต่ทำไมเขาต้องมายืนเฝ้าของเหมือนพ่อบ้านดูแลเด็กแบบนี้ด้วย ในมือตอนนี้มีทั้งครีมบำรุงผิว ไม้แขวนเสื้อ โทรศัพท์มือถือ เจ้าเด็กคนนี้กำลังเห็นเขาเป็นตัวอะไร...ชาวินชักสงสัยแล้ว




ว่าแต่มีมือถือด้วยงั้นเหรอ?



มีข้อความค้างด้วย...ใส่รหัสอะไรดีนะ




เพราะได้แต่ยืนรอเบื่อๆ ร่างสูงจึงหยิบมือถือเครื่องสวยขึ้นมาก่อนจะลองกดรหัสแบบสุ่มดู 0506 วันเกิดของเจ้าปีศาจน้อย...และมันน่าเหลือเชื่อ 



เพราะมันคือรหัสที่ถูกต้อง



เสร็จโจร!!!





ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มเหมือนตัวร้ายในละคร สิ่งแรกที่เขากดเข้าไปคือแอปข้อความไลน์...แต่แล้วใบหน้าที่มีรอยยิ้มอยู่ประปรายก็หายวับไปกับตา




ประวัติการคุยล่าสุด...







-พี่อินแผนกPlayground-



'บุ้งกลับมาวันไหน พี่เหงาตอนกินข้าวเที่ยง'



'อีกสองอาทิตย์ครับ'



'เรื่องคำนวณน้ำพี่ถนัดนะ ให้ตามไปช่วยดูไหม'



'ไม่เป็นไรครับ บุ้งทำเสร็จหมดแล้วล่ะ'



'ปฏิเสธแบบนี้มาเลี้ยงข้าวด่วนเลย! ต้าวอ้วง!'








เชี้ยอะไรเนี่ย?!! 


ต้าวอ้วงคืออะไร...แป้นพิมพ์มึงพังเหรอ?


หรือนิ้วคดจิ้มไม่ถูกตัวอักษร?!





ชาวินสาบานว่าเขาอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นเดี๋ยวนี้เลย ถ้าไม่ติดตรงที่เจ้าปีศาจน้อยก็คุยตามปกติทุกอย่างแถมยังปฏิเสธเรื่องที่เจ้าบ้านี่จะตามมาด้วย



ไม่อยากเชื่อว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ชาวินได้ยินมาหลายรอบแล้วเกี่ยวกับไอ้ผู้จัดการแผนกสนามเด็กเล่นที่ชอบพาบุญญากรออกไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ตอนแรกเขาก็คิดว่ามันไม่มีอะไร แต่พอมาเจอข้อความแบบนี้แล้วมันก็น่าเผาทิ้งทั้งแผนก



'ต้าวอ้วง' บ้านลุงแกสิ! อยากตายหรือไง?!






แล้วเดี๋ยวนะ...ใครอีก?! ยังไม่หมดอีกหรอ!










-พี่เซียน-



'พี่เซียนจะมาช่วยบุ้งใช่ไหม'


'ครับ'


'ดีจังเลยขอบคุณเท่าโลกค้าบบบบบ>.<'






อันนี้น่าหงุดหงิดสุด!! 


เจ้าปีศาจน้อยกล้าดียังไงถึงไปขอผู้ชายมาช่วยแบบนี้ ว่าแต่ขอเรื่องอะไรก็ช่างมันเถอะ! ที่แน่ๆชาวินหงุดหงิดกับคำว่าขอบคุณเท่าโลกที่มีบอใบไม้ยาวเฟื้อยและอีโมจิบ้าบอนั่น!




ทำไมต้องส่งให้คนอื่นแบบนั้นด้วย...นี่มันบ้าชะมัดเลย!




ไอ้คนชื่อเซียนมันเป็นใคร?!







แกรก...แกรก



เสียงหยิบผ้าในห้องน้ำบ่งบอกว่าอีกคนกำลังจะเดินออกมาแล้ว 


ชาวินรีบออกจากแอพพลิเคชั่นก่อนจะปิดหน้าจอมือถือแบบแนบเนียนสุดๆ เขาจะไม่ยอมโดนจับได้ตอนนี้เด็ดขาด เรื่องนี้มันต้องมีการสืบสวนเพิ่มเติมอีกนิดหน่อย ถ้ามีเวลาชาวินจะอ่านทุกข้อความเลย!




แกร็ก...





"วันนี้น้ำอุ่นจัง...ขอบคุณนะครับเจ้านาย"





เจ้านาย...


เรียกคนอื่นพี่อย่างนั้นอย่างนี้...แต่เรียกเขาว่าเจ้านาย?






แม้จะเป็นคำเรียกแบบล้อเล่นตามปกติแต่ก็ทำให้คนที่มีปมขมวดคิ้วมองตาขวาง ส่วนบุญญากรนั้นกลับไม่ทันได้มองเห็นอะไรเลย เดินมารับของด้วยใบหน้าสดชื่นแล้วก็ทำตัวมีความสุขสุดๆ




"เดี๋ยวคุณลุงคนรถจะขึ้นมารับพวกเราใช่เปล่าครับ มาถึงหรือยังนะ?"



"ไม่มาแล้ว...ลุงเขาบอกว่ารถมีปัญหานิดหน่อย"



"เป็นแบบนั้นได้ยังไงครับแล้วผมจะนอนไหนล่ะ?!"



"ก็นอนที่ห้องของคุณนั่นแหละ"



"ไม่เอานะคุณป้าบอกว่ามีตุ๊กแก"



"นอนกับพวกมันนั่นแหละ...เพื่อนเยอะอยู่แล้วนี่! เดี๋ยวก็ชิน"





ร่างสูงพูดประชดก่อนเดินขึ้นเรือนฝั่งของตนเองไปอย่างหน้าตาเฉย ทิ้งให้คนที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำยืนมองด้วยความไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยสักนิด บุญญากรกระพริบตาปริบๆเพื่อวิเคราะห์เรื่องราวทั้งหมด ก่อนจะได้คำตอบเป็นความว่างเปล่า...เพราะตนเองยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย




"เป็นบ้าอะไรของเค้าอีกเนี่ย"




ยิ่งได้ยินเสียงปิดประตูกระแทกดังๆเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ 



ตอนนี้ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ลุงคนขับรถเพียงอย่างเดียวแล้ว เขาไม่ต้องการจะนอนที่นี่เพราะคุณป้าบอกว่ามีตัวประหลาด! แต่คนที่สัญญาว่าจะพาเขาไปนอนที่อื่นกลับมาทำตัวบ้าบอแบบนี้...บุญญากรอยากจะตีให้หลังลายนัก




ไม่รู้แหละ...ยังไงก็นอนที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด



ไม่มีทางเป็นไปได้เลย






.


.

.

.

.


















ชั่วโมงผ่านไปกับไร่ชาและอากาศหนาวๆ





บุญญากรมายืนดูชาวบ้านคั่วชาได้สักพักหนึ่งแล้ว ตอนนี้คุณตากับคุณยายก็กำลังเก็บของกลับบ้าน เหลือแต่เขาที่นั่งจิบชากับน้องยุง




"กลับบ้านดีๆนะครับคุณตาคุณยาย"




ทีนี้ก็เหลือตัวคนเดียวแล้วจริงๆ 



บุญญากรยอมรับว่าง่วงนอนมากเพราะปกติเป็นคนนอนเร็ว แต่จะให้เดินกลับไปนอนบนห้องที่มีแต่ตุ๊กแกเขายอมนั่งอยู่ตรงนี้จนถึงเช้าเลยดีกว่า



คุณลุงคนรถก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์ด้วย โทรไปสามสายแล้วแต่ก็ยังเงียบอยู่เหมือนเดิม สุดท้ายจึงได้แต่รอเวลาให้ลุงเขาโทรกลับมาเองซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะโทรกลับมาตอนไหน ตาจะปิดแล้วด้วย...หนาวก็หนาว...ยุงก็เยอะ



อยากขึ้นไปเอาเสื้อกันหนาวบนห้องจัง



ขาเล็กในชุดนอนตัวโคร่งขยับไปมาเพื่อไม่ให้ยุงเกาะ เขากำลังลังเลว่าจะโทรไปหาคุณชาวินดีไหม แต่เมื่อนึกถึงใบหน้ายุ่งเหยิงกับคำพูดที่บอกว่าจะให้เขานอนกับตุ๊กแกบุญญากรก็ได้คว่ำหน้าจอไว้แบบเดิม



ป่านนี้ตาลุงบ้านั่นคงนอนไปแล้ว...



ไม่รู้ด้วยว่าโกรธเรื่องอะไร แต่มาทำตาขวางแบบนั้นคิดเหรอว่าบุ้งจะง้อ






 




ครืดดดดครืดดดด




คุณลุงคนรถเหรอ?!



ไม่ใช่ลุงคนรถนี่นา...แต่เป็นลุงขี้งอน!










"มีธุระอะไรครับ"



'คุณนอนรึยัง...เปิดประตูหน่อย...ผมเอานมมาให้'






อะไรนะตาลุงคนนั้นคิดว่าเขาอยู่ในห้องนอนเหรอ?! บุญญากรออกมาคั่วชาตั้วสองชั่วโมงแต่เพิ่งจะออกตามหาเนี่ยนะ ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้เนี่ย! ก็บอกแล้วว่ากลัวตุ๊กแกจะนอนอยู่บนห้องได้ยังไง!



อยากจะตัดสายทิ้งมาก...แต่พอคิดว่าคืนนี้อาจจะต้องนั่งรอจนถึงเช้า  บุญญากรจึงขอทำตัวฉลาดกว่านั้น




'ออกมาเอานมหน่อย หรือว่านอนแล้ว งั้นผมไม่กวน-"



"ผมอยู่ตรงไร่ชา!"




'อะไรนะ...คุณไปทำอะไรที่นั่น! มันดึกแล้วนะ'




"ก็...ก็ผมไม่กล้าขึ้นไปบนเรือน...ผมกลัวตุ๊กแก"




'..........'



"คุณจะเอานมมาให้ผมได้ไหม...เอาเสื้อกันหนาวมาด้วยนะ อากาศมันเย็นแล้วยุงก็เยอะมากด้วย ผมคิดว่าจะนอนที่นี่เลย...มีม้านั่งยาวตรงนี้หนึ่งตัว-"




'รอผมอยู่ตรงนั้น!'










กึก!



วางสายไปแล้ว...




ปีศาจน้อยแอบยิ้มจนแก้มป่องคนเดียว ปกติบุญญากรไม่ค่อยทำแบบนี้บ่อยครั้งนัก นอกจากตอนจะอ้อนคุณแม่กับป้าบัวเท่านั้นถึงจะยอมแกล้งทำตัวอ่อนแอให้สงสาร...ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลกับคนอื่นหรือเปล่า



แต่ที่แน่ๆเขาเห็นเงาของร่างสูงเดินเลาะหลังไร่ชามาแล้ว...แถมยังเดินเร็วมากด้วย





.

.

.

.





อีกด้านหนึ่งของคนที่โดนปั่นหัว



ชาวินเดินแกมวิ่งไปทางโรงคั่วชาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหงุดหงิดเรื่องข้อความเมื่อตอนเย็น ทั้งเป็นห่วงเจ้าปีศาจน้อยมาก ทุกอย่างมันพุ่งเข้ามาพร้อมกันจนเขาตั้งรับไม่ทันแล้ว ไม่คิดว่าบุญญากรจะกลัวมากขนานนั้น มันเป็นความผิดของเขาเอง...เจ้าปีศาจน้อยก็บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่ากลัวมากแต่ชาวินก็ยังละเลย เขานี่มันแย่สุดๆ




"มาทำอะไรตรงนี้...ทำไมไม่ยอมเรียกผม"




พอมาถึงก็เจอเจ้าปีศาจนั่งทำหน้าหงอยอยู่คนเดียว แก้มทั้งสองข้างกำลังแดงเพราะอากาศหนาว แม้ชุดนอนของชาวินจะตัวใหญ่มากแต่ก็ยังห่อหุ้มตัวน้องไม่มิดเสียทีเดียว...มันน่าหงุดไปเสียทุกอย่างจริงๆ




"เห็นคุณเงียบไป...ผมก็คิดว่าคุณนอนแล้ว"



"ผมจะนอนได้ไง! ในเมื่อคุณทำให้ผมหงุดหงิดแบบนี้"



"ผมทำอะไร"



"ก็คุณส่งบอใบไม้เยอะ!! แถมยัง-"



"ห้ะ?"



"ช่างมันเหอะ!"




ยิ่งไอ้ตัวแสบมองเขาตาปริบๆแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวชาวินก็ยิ่งอยากจะทุบหัวตัวเองให้ตาย ตอนนี้มันน่าหงุดหงิดมากเพราะทำอะไรไม่ได้...เขาจะพูดออกไปได้อย่างไรว่าอิจฉาฉาบอใบไม้และอิโมจิแสนน่ารักพวกนั้น




แต่ช่างมันเถอะตอนนี้เรื่องข้อความเอาไว้ก่อน...




สิ่งสำคัญตอนนี้คือแขนน้องมีรอยยุงกัดต่างหาก




"โดนยุงกัดเหรอ?! โดนยุงกัดตรงไหนอีก"



"เอ่อ...ผมไม่ชอบยุงกัด"



"ใครจะชอบโดนยุงกัดล่ะโดนตรงไหนบ้างเนี่ย"



"ก็...ตรงแขน"



"แล้วปล่อยให้โดนกัดได้ไง?! ทำไมไม่ไล่มันห้ะ!"




"โมโหอะไรอีกเนี่ย!"





ไม่รู้อะไรอีกแล้วชาวินจับปีศาจน้อยให้ลุกยืนแล้วหมุนไปมาสามรอบเพื่อสำรวจ จากนั้นก็เอาเสื้อคลุมที่หยิบออกมาด้วยสวมให้เกือบจนมิดร่าง พอเช็กทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเขาก็ลากคุณหนูให้เดินกลับบ้านไปพร้อมกัน...คืนนี้ยังไงก็ต้องนอนในมุ้ง!




"คุณจะพาผมไปไหน! ผมไม่นอนที่นั่นนะผมกลัว"



"ไปนอนที่ห้องผม"



"ไม่เอาหรอก! บ้านหลังเดียวกันก็ต้องมีเหมือนกัน ถ้ามันโพล่ออกมาผมตายแน่เลย ผมจะนอนข้างนอกนะ!"




"จะนอนได้ยังไงยุงเยอะขนาดนี้!"



"แต่ผมกลัว!"



"มีผมอยู่ด้วยทั้งคนคุณจะกลัวอะไร ถ้ามีตัวไหนที่มันจะทำร้ายคุณโพล่ออกมาเดี๋ยวผมจัดการเอง...ตุ๊กแกก็ตุ๊กแกเถอะ!จะต่อยให้หางร่วงเลยคอยดูสิ"



"คุณชาวิน!"





ปล่อยให้พูดแค่นั้นชาวินก็ลากเจ้าปีศาจน้อยเข้ามาในห้องจนได้ 


สีหน้าหวาดกลัวเริ่มทำให้เขาสงสารแต่มันก็คงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เราสองคนต้องนอนที่นี่เพราะมันดึกมาก ลุงคนขับรถก็คงนอนหลับไปแล้วด้วย





"ผมกางมุ้งแล้ว...ถ้ากลัวก็เข้าไปอยู่ข้างใน"



"ถ้ามันโผล่มาผมฆ่าคุณแน่!"





อยากจะขำ...


วิ่งหางจุกตูดเข้ามุ้งแล้วยังแวะมาขู่ฟอดๆอีก ชาวินอยากจะปล่อยให้อยู่คนเดียวจนร้องไห้แต่ก็คงอดสงสารไม่ได้อยู่ดี





"คุณชาวิน! คุณจะไปไหน!"



"ไปเอานมแป๊บเดียวครับ! คุณจะกลัวอะไรนักหนาเนี่ย"





แก้วนมอุ่นถูกถือเข้ามาในมุ้งพร้อมกับร่างสูงที่กลั้นหัวเราะจนตัวเกร็ง เพราะตอนนี้คุณบุญญากรผู้เข้มแข็งกำลังเอาผ้าห่มพันตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า มองยังไงก็เหมือนก้อนลูกหมาที่กำลังหลบภัยอยู่



ทำไมต้องทำตัวน่ารักตอนอยู่บนที่นอนกับเขาด้วย






"กินนมแล้วนอนซะ"



"ผมไม่ได้เป็นเด็กนะ!"



"แม่คุณสั่งมา...กินนมครับจะได้หลับสบาย"




มือคู่สวยลอดออกจากผ้าห่มมาหยิบแก้วนมแล้วยกดื่ม พอหมดแก้วคุณหนูก็ยื่นส่งกลับคืนและชาวินก็รับไปเก็บอย่างรู้งาน


ตอนนี้วิญญาณป้าบัวเข้าสิงเขาแล้ว...





"นอนครับ"



"คุณเก็บชายมุ้งหรือยัง? เอาเสียบกับฟูกเลยนะ แล้วก็ห้ามนอนก่อนที่ผมจะหลับด้วย...ตอนดึกก็ห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาดเดี๋ยวมันเข้ามา"



"พูดมากจังคุณหนู นอนเถอะ! ผมจะไปเอาหมอนมาเพิ่ม"



"ห้ามออกไปแล้วนะ! ห้ามเปิดมุ้ง...นี่เป็นคำสั่งผม"



"เหอะผมจะบ้าตายกับคุณจริงๆ"




คนที่บอกว่าไม่อยากขึ้นมานอนตอนนี้ล้มลงบนหมอนพร้อมกับผ้าห่มที่มีแค่เพียงชุดเดียว ชาวินไม่ได้มีปัญหากับเรื่องนั้น...เขาสามารถสละได้ แต่ที่น่าหมั่นไส้คือการออกคำสั่งด้วยท่าทางเหมือนคุณหนูอวดดีต่างหาก



เป็นแบบนี้แค่กับเขาคนเดียวตลอดเลย...อยากบีบแก้มมันนัก!




"ไม่ออกไปแล้วผมจะเอาผ้าห่มกับหมอนที่ไหนมานอนล่ะ คุณเอาของผมไปใช้คนเดียวหมดเลย ไม่ขอแล้วยังไม่มีน้ำใจอีก...อย่าทำมาเป็นออกคำสั่งนะ"




"ก็คุณลากผมขึ้นมาเอง!"



"เหอะ! ช่วยคนแล้วถูกพูดแบบนี้ผมควรรู้สึกยังไง หรือว่าผมจะย้ายไปนอนห้องคุณดีนะ ความจริงวันนี้ผมเหนื่อยมากแล้วก็ไม่อยากทะเลาะกับคุณด้วย...ไปนอนห้องนู้นคนเดียวดีกว่า"



"ห้ามไปนะ!! จะทิ้งบุ้งเหรอ?!"



"บุ้ง?"



"อึก...แบ่งให้นอนด้วยก็ได้"




"หือคุณว่าอะไรนะ"




"ไม่ต้องลีลาเลยคุณชาวิน...จะนอนก็นอน!"





เด็กแสบขยับไปด้านข้างเพื่อเหลือที่บนหมอนอีกครึ่งหนึ่ง ชาวินเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาก่อนจะมุดหัวออกไปเป่าเทียนนอกมุ้งแล้วมุดกลับมาแย่งผ้าห่มจากคุณหนูอีกครึ่งหนึ่งด้วย



ไม่คิดเลยว่าคืนนี้แจ๊กพ็อตจะแตกอีกรอบ...ได้กอดคุณหนูนอนอีกแล้ว






"คุณดับเทียนทำไมเนี่ย"




"คุณอยากเจอตุ๊กแกเหรอ? ถ้าแมลงมาตอมแสงเทียน รับรองน้องคุณได้ตามมางับถึงข้างมุ้งแน่ ฮึย...แค่คิดก็ขนลุกชะมัดเลย"




"นี่...ไม่ต้องมาเนียนซุกผมเลยนะ"




"ก็ผ้าห่มมันเล็กอ่ะ นอนกอดกันสักพักเดี๋ยวก็ชิน"




"อย่ามาทะลึ่งนะ"




แม้จะโดนดุแต่ก็ไม่ได้ถูกดันออกห่างเหมือนอย่างที่คิด  ตรงกันข้าม...คุณหนูกลับขยับเข้ามาเองเหมือนกับว่าจะเอาร่างกายออกห่างจากมุ้งด้านหลังให้มากที่สุด...ซึ่งมันก็เข้าทางชาวินพอดี





"คุณอย่าเพิ่งนอนนะ! รอผมหลับก่อน...ระวังหลังให้ผมด้วย"



"ระวังยังไงล่ะ แบบนี้เหรอ!"



แปะ!




ฝ่ามือใหญ่แกล้งตะปบลงบนแผ่นหลังเล็กเป็นการสาธิต เพียงเท่านั้นคุณหนูก็สะดุ้งโหยงแถมยังส่งเสียงร้องออกมาด้วย บุญญากรคงจินตนาการว่ามันเป็นตุ๊กแก และหลังจากนั้นพอรู้ว่าเป็นมือเขาชาวินก็คงไม่ต้องอธิบายว่าจะถูกตีกลับแรงขนาดไหน




"อย่าเล่นได้ไหมเนี่ยก็บอกแล้วว่ากลัว"



"ขอโทษครับ"



"ห้ามเล่นแล้วนะ ผมกลัวจริงๆ"



"คุณจะกลัวทำไมล่ะ...ก็เห็นว่ามันไม่มีเลยซักตัว"



"แต่มันมีครับผมรู้สึกได้ว่ามันมีคุณห้ามนอนจนกว่าผมจะหลับนะ"



"........."



"ได้หรือเปล่า?"



"ตกลงครับ...ผมสัญญา"





เพราะอีกคนรับปากแล้วคุณหนูจึงผ่อนคลายลงบ้าง ชาวินจัดแจงผ้าห่มของเราทั้งสองให้คลุมแผ่นหลังเล็กเอาไว้เพื่อความสบายใจ ตอนนี้ฤทธิ์ของเจ้าปีศาจน้อยแทบไม่หลงเหลือแล้ว พอมีตุ๊กแกเด็กชายบุญญากรก็กลายเป็นลูกหมาตัวสั่นไปเลย




"นอนกอดผมมาสองคืนแล้วนะ ให้แม่ผมไปขอได้ยัง?"




"ยัง"





"เมื่อไหร่จะใจอ่อนเนี่ย...ผมอยากนอนกอดคุณทุกคืน แล้วก็อยากกินน้ำพริกแคบหมูของคุณทุกมื้อด้วย ถ้าคุณยอมแต่งกับผม...ผมจะกำจัดตุ๊กแกให้หมดไปจากโลกเลย โอเคไหม?"




"ไม่โอเคครับ ผมไม่ชอบตุ๊กแกก็จริงแต่ผมก็ไม่ชอบทำร้ายสัตว์ มันอยู่ของมันเป็นเรื่องปกติ ผมเองที่เกลียดที่กลัว...นอกนั้นก็ไม่ได้ติดขัดอะไร"




"แต่ผมติดขัด...น้ำพริกผมล่ะ? นอนกอดคุณล่ะ!"



"นั่นเป็นปัญหาของคุณครับ...จัดการเองสิ"



"ไม่เอาน่าบุญญากร"



"ผมจะนอนแล้วครับ"



"ไม่ต้องนอนเลย...ถ้าคุณนอนผมจะเปิดมุ้งให้หมด"



"อะไรของคุณเนี่ย! เมื่อกี้ยังบังคับผมนอนอยู่เลย"



"แต่ตอนนี้ผมมีปัญหาแล้ว มาคุยเรื่องแต่งงานก่อน...ไม่งั้นผมเปิดมุ้งนะ!"




"คุณทำไม่ได้หรอกครับ...เพราะมือคุณอยู่ที่ผม"







ไอ้ตัวแสบมันแสบจริงๆ


หลอกให้เขาอกหักแล้วก็มาลูบหลังด้วยการจับมือของเขาไปนอนกอด



ชาวินคิดว่านี่คงเป็นอีกหนึ่งท่าไม้ตายของเจ้าอสูรจิ๋ว เอาความน่ารักมาอ้อนแบบนี้ใครจะแกล้งลงบ้าง ชาวินอยากจะบ้าตาย...




"คุณนี่มันจริงๆเลย"



"ทำไมครับ?"



"พรุ่งนี้เช้าทำน้ำพริกให้ผมกินอีกนะ"



"อือ...ดูอารมณ์ก่อน"






ยิ่งทำตัวน่ารักชาวินก็ยิ่งคิดเยอะ 


ยิ่งได้รู้จักกันมากขึ้นเขาก็ยิ่งได้เห็นอะไรอีกมากมาย




แม้แต่เขาที่ทำตัวเหมือนคนตาบอดก็ยังเห็นความน่ารักได้...นับประสาอะไรกับพวกที่มองบุญญากรเป็นนางฟ้ามาตั้งแต่แรก โดยเฉพาะไอ้พวกที่เข้ามาคุยแชทกับน้อง คนพวกนั้นได้มองปีศาจน้อยมานานเท่าไหร่แล้วนะ! ชาวินไม่อยากจะคิดเลย







"บุ้ง"






ชื่อเล่นแสนน่ารักนี่อีก...ทำไมชาวินถึงได้เรียกเป็นคนสุดท้าย ทั้งที่เขาได้เจอน้องก่อนตั้งแต่อายุแปดเดือนด้วยซ้ำ! ไอ้พวกนั้นมันขี้โกง







"บุ้ง...ต่อไปนี้ผมจะเรียกคุณว่าบุ้งนะ"




"ครับ?!"




"ผมมีสิทธิ์เรียกชื่อนี้มาตั้งนานแล้ว ส่วนคนอื่นมันก็แค่ตัวประกอบ ใครเรียกก่อนเรียกหลังไม่สำคัญหรอก เพราะสุดท้ายคุณก็ต้องเป็นบุ้งของผมคนเดียวเท่านั้น"




"พูดอะไรของคุณเนี่ย?"





เพราะกำลังจะเคลิ้มนอน...บุญญากรจึงยิ่งมึนเข้าไปใหญ่ 



ร่างสมส่วนได้แต่คิดทบทวนในสิ่งที่อีกคนเพิ่งจะพูดออกมา แต่เขากลับคิดอะไรไม่ออกเลย...มันเหมือนกับช่วงเมื่อหัวค่ำ บุญญากรก็ยังไม่รู้ว่าคุณชาวินโกรธเรื่องอะไรเขากันแน่ แต่ถ้าหากจะให้เดา...มันก็น่าจะเป็นเรื่องเดียวกันกับตอนนี้





"เป็นอะไรครับ ตั้งแต่เมื่อหัวค่ำแล้ว...สรุปคุณโกรธอะไรผม"






คนที่กำลังจะนอนเปิดเปลือกตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงของดวงจันทร์ที่สาดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้เขามองเห็นใบหน้าอีกคนชัดเจนแม้รอบข้างจะมืดมิดก็ตาม 


ตอนนี้บุญญากรเห็นแค่ผู้ชายที่มีสีหน้าเป็นกังวลเท่านั้น ดวงตากลมสวยที่มีแต่ความมั่นใจเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อมาอยู่ตรงหน้าเขาแบบนี้



คุณชาวินกำลังสับสน...





"เป็นอะไรครับ"





ยิ่งอีกคนขมวดคิ้วมองมาบุญญากรก็ยิ่งเป็นกังวลมากขึ้นไปอีก ปกติคุณชาวินจะโผงผาง...ชอบหรือไม่ชอบอะไรก็จะพูดออกมาตามตรง แต่พอมาเป็นแบบนี้แล้วเขารู้สึกไม่ดีเลย





"คุณชาวิน"



"ผมแอบดูโทรศัพท์คุณ"



"อะไรนะ?"



"ผมแอบดูโทรศัพท์คุณ และผมก็หงุดหงิดมากด้วย"





บุญญากรอึ้งไปชั่วขณะเมื่อได้ฟังคำตอบ...

 

ก็ยังดีที่ยอมรับออกมาตรงๆแบบนั้น ปกติเขาไม่มีความลับอะไรอยู่แล้วจึงไม่ต้องปิดบังเรื่องมือถือ แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่าคุณชาวินแอบดูเองแล้วก็หงุดหงิดไปเองไม่ยอมบอกเขาสักอย่าง




ตอนนี้บุญญากรพยายามทำใจเย็นที่สุดเพื่ออยากได้คำตอบ เขาอยากรู้มากกว่าว่าคุณชาวินไปเจออะไรมา ทำไมจะต้องโกรธมากขนาดนั้นด้วย





"แล้วไงครับ ในมือถือผมมีอะไร?"



"มีหลายคน"



"ครับ?!"



"ผมจับตามองคุณกับไอ้ผู้จัดการฝ่ายสนามเด็กเล่นมาหลายครั้งแล้ว คุณชอบออกไปกินข้าวกับมันตอนเที่ยง บางวันก็แอบออกไปหามันในเวลางานด้วย...อย่าให้ผมต้องร้ายนะ ผมสามารถเผาบริษัทตัวเองได้เลยไม่เชื่อคุณก็ลองดู"






นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย...


บุญญากรเสียเวลาคิดมากเรื่องนี้มาตั้งนาน สุดท้ายแล้วคือคุณชาวินกำลังคิดมากเรื่องพี่อินอยู่เนี่ยนะ





"ไม่ตอบแสดงว่ายอมรับสินะ"



"คุณจะบ้าเหรอพักเที่ยงผมก็ต้องออกไปกินข้าวกับเพื่อนสิ คุณจะให้ผมนั่งกินคนเดียวหรือไง! แล้วที่ผมไปแผนกสนามเด็กเล่นก็เพราะไปคุยงานทั้งนั้น คุยเรื่องงานก็ต้องไปเวลางาน...คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย?!"




"ผมจะรู้เหรอ? เห็นไปด้วยกันทุกวัน...ฮึ!"





ยังมาทำเป็นงอนอีก


อิตาบ้านี่ตลกชะมัดเลย ทำไมบุญญากรต้องมานอนดึกแล้วฟังเรื่องตลกของคุณชาวินด้วยนะ คิดได้ยังไงว่าเขากับพี่อินแอบคบกัน!




"ผมกับพี่เขารู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียน พี่อินเค้าจบจากอังกฤษที่เดียวกับผม แล้วที่สำคัญเขาก็มีแฟนแล้วด้วย คุณคิดบ้าอะไรเนี่ยปล่อยให้ผมโดนยุงกัดข้างล่างตั้งนานเพราะเรื่องนี้เหรอ...จะหยิกให้ตายเลย!"



บุญญากรแกล้งบิดมือใหญ่ที่กำลังกอดอยู่เบาๆด้วยความหมั่นไส้ แต่แทนที่คุณชาวินจะแกล้งสำออยร้องโอดครวญเหมือนทุกครั้ง ร่างสูงกลับนอนนิ่งแบบนั้นจนเขาต้องหยุดทำแล้วเงยหน้าขึ้นมอง


ความนิ่งสงบแบบนั้นทำให้บุญญากรแพ้ ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรก็รู้สึกผิดอยู่ดี...ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ




"คุณชาวิน หยุดคิดเองเออเองได้แล้ว...คุณเป็นบ้าเหรอ?"


"อือ ผมเหมือนคนบ้าเลย เพราะคุณนั่นแหละ"



เพราะเสียงเครียดและลมหายใจขาดตอนทำให้บุญญากรไม่สามารถเถียงตอบกลับได้ ความจริงมันไม่ได้เป็นความผิดของเขาเลย ทำไมต้องคิดเองแล้วตัดสินไปเองด้วย สุดท้ายก็มาโทษเขา... 



"ตอนนี้คุณคุยกับผมแค่คนเดียวใช่ไหม"




ถ้าเป็นเวลาปกติรับรองว่าลุงคนนี้ต้องโดนฝ่ามืออรหันไปแล้ว คิดได้ยังไงว่าเค้าจะคุยกับคนอื่นด้วย แถมยังทำหน้าจริงจังถามออกมาแบบนี้อีก คิดมากไปถึงไหนแล้วนะ...ตาลุงบ้า




"คุยแบบไหนครับล่ะ ปกติผมก็คุยกับทุกคน คุณลุงคุณป้าผมก็คุย"


"บุญญากร"




อะไรของเค้าเนี่ย..ไม่เห็นต้องดุเลย 


เทียวมารับมาส่งที่บ้านแถมยังเกาะติดหนึบแบบนี้บุญญากรจะเอาเวลาที่ไหนไปคุยกับคนอื่น! แล้วคำถามปลายเปิดแบบนั้นใครจะกล้าตอบล่ะ




"ผมหมายถึงคุยกันแบบอื่น คุยกับคนแค่คนเดียว...คุยแบบคนคบหาดูใจกัน เหมือนที่ผมคุยกับคุณตอนนี้"


"พูดอะไรของคุณ"



คุณหนูปีศาจที่ปกติเก่งทุกเรื่องรีบหลบสายตาหันไปมองทางอื่น เขาไม่รู้ว่าต้องตอบออกไปแบบไหน ปกติการคบหาดูใจมันเป็นเรื่องของคนที่เป็นแฟนกัน...แต่สำหรับเราสองคน บุญญากรไม่แน่ใจว่ามันไปถึงขั้นนั้นแล้วหรือเปล่า


"สรุปแล้ว..คุณคุยกับผมแค่คนเดียวใช่ไหม"



ใบหน้าหวานเลิ่กลักเพราะถูกจ้องมองอยู่แบบนั้น...เขาทำตัวไม่ถูก จนกระทั่งอีกคนก้มลงมาเอาหน้าผากแนบติดกัน และตรึงอยู่แบบนั้นจนไม่สามารถหลบเลี่ยงไปทางไหนได้อีกเลย




"บุ้งครับ...บุ้งคุยกับพี่คนเดียวใช่ไหม?"





ไม่ใช่แค่ร่างสูงเท่านั้นที่แพ้คำว่าพี่...


บุญญากรเองก็แพ้คำนี้เหมือนกัน





"อื้อ"




คนตัวเล็กพยักหน้าตอบเบาๆ เขาพยายามหลบเลี่ยงสายตา...และริมฝีปากที่กำลังก้มลงมาอย่างนิ่มนวล



อึก....




ต๊กแก!!...ต๊กแก!!




"ฮึกกกก"



คนที่กำลังจะถูกจูบสะดุ้งโหยงแล้วมุดเข้าไปหลบใต้ผ้าห่ม บุญญากรไม่รู้ว่าควรจากกลัวสิ่งไหนมากกว่ากัน ระหว่างเสียงตุ๊กแกกับใจของตนเองที่มันอ่อนแอจนเกือบจะยอมให้เขาจูบแล้ว...อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น






"ตัวบ้าเอ้ย! จะมาร้องอะไรตอนนี้เนี่ย!"




คุณชาวินกำลังสบถด่าเจ้าตัวน่าเกลียดอยู่นอกผ้าห่ม ส่วนบุญญากรก็ได้แต่นิ่งอยู่แบบนั้นเพราะช็อกไปแล้ว...เขากลัวตุ๊กแกมาก และยิ่งไปกว่านั้นคือเขาเกือบจะจูบกับคุณชาวิน



อีกแค่หนึ่งเซนติเมตรเท่านั้น...ไม่สิ! อาจจะแค่กระดาษกั้นด้วยซ้ำไป

 





ต๊กแก!!





"เงียบไปเลย! ตัวบ้านี่..."




 ต๊กแก!!  ต๊กแก!!  ต๊กแก!!





เหมือนไปท้าทายมัน ยิ่งคุณชาวินตะโกนด่า คุณตุ๊กแกก็ยิ่งร้องออกมาดังมากขึ้น...ที่สำคัญยังพาเพื่อนมาร้องด้วย ที่แยกออกก็น่าจะเกินสามตัว!




"ฮะๆ มันมีกี่ตัวเนี่ย"



"ยังจะหัวเราะอีก! ผมนอนไม่ได้หรอกนะ ผมกลัว!"



"มันไม่ทำอะไรเราหรอกน่า...มันก็แค่ร้อง"




ฝ่ามือหนาลูบหัวกลมๆของคนที่ยังมุดผ้าห่มอยู่ ตอนนี้บุญญากรกลัวมากจนตัวสั่นไปหมดแล้ว เขาทนนอนแบบนี้ต่อไปไม่ได้แน่ แต่จะให้เดินออกมุ้งตอนนี้ก็คงไม่รอดเหมือนกัน



"กอดกันไหม?"






แค่ถามหยอดเล่นๆ แต่คุณหนูกลับเขยิบเข้ามาจริงๆ 



บุญญากรซุกตัวตรงหน้าอกหนา เขาไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าที่ตรงนี้ปลอดภัยที่สุด...คุณชาวินจะปกป้องเขาได้




ต๊กแก!!  ต๊กแก!!  ต๊กแก!!



ยิ่งเสียงร้องดังมากขึ้นเท่าไหร่ ร่างเล็กก็ยิ่งเบียดกายเข้าหามากเท่านั้น บุญญากรกลัวเหมือนจะขาดใจตาย...จนกระทั่งคุณชาวินมุดผ้าห่มเข้ามา ก่อนจะปิดหูทั้งสองข้างด้วยฝ่ามือที่อบอุ่นและแข็งแรง




"ไม่ต้องกลัวนะ"



"อึก...ไม่อยากนอนที่นี่แล้ว"



"ครับ...พรุ่งนี้ผมจะพาไปนอนที่อื่น แต่คืนนี้อดทนหน่อยนะ ผมจะดูแลคุณเอง"






แม้เสียงของเจ้าสัตว์ประหลาดด้านนอกจะดังสักแค่ไหน...แต่ก็สู้เสียงอันอบอุ่นของคุณชาวินไม่ได้เลย



ตอนนี้บุญญากรไม่ได้ยินอะไรอีกแล้วนอกจากเสียงนั้น...เสียงที่บอกว่าจะปกป้องเขาแต่เพียงผู้เดียว 








"ให้คิดอีกทีนะ"



"อึก..."



"แต่งงานกับผมซะ...เดี๋ยวเรื่องตุ๊กแกผมจัดการเอง"



"อึก..."



"แต่งไหมครับ...น้องบุ้ง"



.

.

.

.

.




"หงึ...ไม่แต่ง"




















#คุณชาวิน










TALK : 


55555555 

จบเลยนะคุณชาวิน

น้องบอกให้ใจเย็นๆงาย~



ปล.ใครเคยกินน้ำพริกแคบหมูบ้าง? 

อร่อยสุดๆไปเลยน้า >.<

อิจฉาพิวินแล้ววววว


ช่วยแชร์น้องบุ้งด้วยนะคะ ^_^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 408 ครั้ง

2,339 ความคิดเห็น

  1. #2296 ออมม่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 07:52

    คุณหนู อย่าแกล้งลุง

    #2296
    0
  2. #2121 pbcy (@zensles) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 09:57
    น้องบุ้งงงงงงงงงงงงงงงน่ารักจีงๆๆๆๆๆ ลุงชาวินกะคือสายเปย์บริษัทกำจัดตุ๊กแกเพื่อคุณหนูน้องบุ้ง
    #2121
    0
  3. #2097 9thx (@9thx) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 00:33
    โอ้ย อ่านบุญญากร เป็นบุญถาวร ฮื่อ55555555555
    #2097
    1
    • #2097-1 Tungmma (@Tungmma) (จากตอนที่ 17)
      25 พฤศจิกายน 2562 / 11:05
      55555555555555555555
      #2097-1
  4. #2080 littleCB (@tualak2140) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 20:51
    555555555 เป็นทุกอย่างให้เทอแล้ว
    #2080
    0
  5. #2004 LOMAbin (@LOMAbin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 10:39
    ไม่แต่งว่ะ555555สงสาร
    #2004
    0
  6. #1984 Vibrance (@Vibrance) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 03:08
    น้องงงลูกกกกกสงสารร5555
    #1984
    0
  7. #1860 kkkup (@kkkup) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 11:27
    น่ารักมากกกกกก เขินๆๆๆๆๆๆ
    #1860
    0
  8. #1828 fahneeny22 (@fahneeny22) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 10:34
    ลุงงง55555
    #1828
    0
  9. #1777 natw (@natw) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 07:42
    หลอกล่อน้องเก่ง555555
    #1777
    0
  10. #1511 Lazy2544 (@Lazy2544) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 06:02
    ไอ่ต้าววว55555
    #1511
    0
  11. #1507 Muk510 (@Muk510) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 17:32
    โอ้ย สงสารตาพี่
    #1507
    0
  12. #1506 Thananya Sumkaew (@moloveexo2715) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 02:06
    คิดถึงน้องบุ้งค้าบบบ มาต่อเถอะนะ
    #1506
    0
  13. #1505 PinkwaterNamwann (@PinkwaterNamwann) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 09:38
    น่ารักสุดๆไปเลย น้องบุ้ง ตาลุงชาวิน &#128522;
    #1505
    0
  14. #1503 sky_shine (@ningingkai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 18:09

    แง้ๆๆๆๆ -ตุ๊กแกบ้า แกทำลายบรรยากาศอันแสนหวาน

    #1503
    0
  15. #1502 matrin (@exolmintra) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 09:46
    สงสารคุณชาวินแร้วววเมื่อไหร่น้องจะใจอ่อนค้าาา
    #1502
    0
  16. #1501 orange_CB (@orange_CB) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 03:11
    สงสารลุงจนร้องไห้ เหนื่อยใจแทน ทำให้ขนาดนี้แล้ว ยังไม่ใจอ่อนท
    #1501
    0
  17. #1500 _icatface (@sutthida0012) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 19:45
    น่ารักจริงๆ
    #1500
    0
  18. #1499 TrixieP (@TrixieP) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 15:10
    น้องไม่ยอมแต่ง555555555555
    #1499
    0
  19. #1498 marshmallow_2 (@marshmallow_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 02:58
    ว่างๆ ก็กลับมาอ่านวนตลอดเลย ชอบจริงๆนะคะไรท์!!! >__<
    #1498
    0
  20. #1497 FONJAE💖 (@discouraged) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 00:48
    น่าร้ากกกก
    #1497
    0
  21. #1496 SeonIn1602 (@SpicyEiEi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 13:47
    น่าร้ากกกกกกกก 'หงึ'
    #1496
    0
  22. #1495 Darkmate (@Darkmate) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 08:59
    โอ้ยยยยยยัยน้องไม่ต้องมาหงึใส่เลย ชอบมากอ่านไปยิ้มไปเขินเหมือนเป็นบ้าฮือ
    #1495
    0
  23. #1494 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 15:41
    ทะเลาะกันได้ทุกเวลาจริงๆ555555 แต่น้องก็ไม่ใจอ่อนให้พี่เลย
    #1494
    0
  24. #1492 Tomato aiai (@creamnawa1234567) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 22:50
    แต่งกับพี่เค้าหน่อยย จะแต่งแล้วไม่รอแล้วนะบุ้ง
    #1492
    0
  25. #1491 humannnnnnnnnn (@25-7-2547) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 20:45
    หงึ น้อง หงึ
    #1491
    0