คุณชาวิน -CHANBAEK-

ตอนที่ 20 : CHAPTER 20 : เป็นความผิดของคุณหนูคนเดียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 394 ครั้ง
    20 ก.ย. 62









CHAPTER 20 :  เป็นความผิดของคุณหนูคนเดียว






















"เมื่อเช้าคุณเห็นตุ๊กแกอยู่ในห้องน้ำจริงเหรอ มันตัวใหญ่หรือเปล่า แล้วมันอยู่ตรงไหน"

"ก็อยู่หลังประตูไง...คุณจะลองไปดูไหมล่ะ"

"ไม่เอา"

แผนล่อลวงคุณหนูบุญญากรสำเร็จลงได้เพราะมีชื่อของเจ้าสัตว์ประหลาดมาเป็นตัวล่อ ก็ในเมื่อคุณหนูไม่ยอมมาเล่นน้ำกับเขาสักที...วันนี้ชาวินก็เลยต้องมีแผนนิดหน่อย


"งั้นก็อาบน้ำตกไปก่อน ไม่มีทางเลือกแล้วนะ"



"แล้วตอนเย็นผมจะไปอาบน้ำที่ไหนครับ?"


"ก็อาบในห้องน้ำนั่นแหละ ตอนเย็นมันก็ไม่อยู่แล้วล่ะ"


"ไม่เอานะ! มันเคยอยู่ที่นั่นมันก็อยู่ตรงนั้นแหละ ผมจะไม่ยอมเผชิญหน้ากับมันแน่ ไม่มีทางเป็นไปได้"


บ่นกับตัวเองด้วยหัวคิ้วที่ขมวดเป็นปม ชาวินมองเด็กน้อยที่วักนำขึ้นมาล้างหน้าหลังจากแปรงฟันเสร็จด้วยความขบขัน วันนี้ทั้งวันคุณหนูคงจะหลอนเรื่องตุ๊กแกที่เล่าไปอีกนาน

ตอนนี้ท้องฟ้ายังไม่สว่างเพราะเป็นเวลาประมาณตีห้าครึ่ง บรรยากาศโดยรอบสงบเงียบแต่ก็พอจะมองเห็นอยู่บ้าง หนูบุญญากรชอบบรรยากาศแบบนี้มากและอยากให้เขาปลุกก่อนพระอาทิตย์ขึ้นทุกวัน ซึ่งชาวินก็ไม่ขัดอยู่แล้ว...แต่เขาอยากหากิจกรรมทำ...เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับคุณหนูบุ้งมากกว่า


"ลงไปเล่นน้ำตกกันเถอะ อาบน้ำแบบนี้คงสนุกกว่าอาบคนเดียวเยอะเลย...เดี๋ยวผมขัดตัวให้"

"ไม่เอาครับ...วันนี้ผมจะไม่อาบน้ำ"

"เดี๋ยวคุณหนู!"


เรื่องอะไรชาวินจะยอม...ร่างสูงรีบจับแขนเล็กที่ทำท่าว่าจะเดินหนีแล้วลากลงน้ำอย่างรวดเร็วแบบไม่ทันให้อีกคนได้ตั้งตัว และพอเจ้าปีศาจน้อยเปียกน้ำเอวปุ๊บ...ชาวินก็รีบวักน้ำขึ้นมารดถึงหัวน้องปั๊บ เท่านั้นบุญญากรก็เริ่มโวยวายออกมาเสียงดังจนจั๊กจั๋นหยุดร้อง


"ทำอะไรของคุณเนี่ย! เดี๋ยวจะโดนดีนะ!!"

"อาบน้ำช้าง"

"คุณชาวิน!!"

"ชู่...เสียงดังเดี๋ยวชาวบ้านตื่น"

"หึ่ย!!"

เพราะคนแก้มแดงหลับหูหลับตาหลบน้ำจากมือเขา ชาวินก็เลยหัวเราะออกมาก่อนพาเจ้าตัวเล็กลงไปให้ลึกอีกพอสมควร...พอเป็นแบบนี้ยังไงก็ต้องอาบน้ำด้วยกัน


"ผมเปียกไปหมดแล้วเนี่ย!!"

"จะสระผมไหมล่ะ? เดี๋ยวผมสระให้เอง""
 
"ไม่! ไม่ต้องมายุ่งกับผมเลย!"

"โอเค...งั้นผลัดกันนะ ผมอาบให้คุณก่อน"

"เดี๋ยว! ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้เนี่ย?!"

"ก็ผมอยากอาบน้ำกับคุณ..."


แชมพูที่วางอยู่บนโขดหินใกล้ๆถูกบีบลงมาบนเส้นผมสีน้ำตาลสวย ชาวินแอบยิ้มกับปฏิกิริยาของน้องที่เริ่มจะสงบลงเพราะทำอะไรไม่ได้ ก็ยังดิ้นไม่ยอมให้เขาจับตัวง่ายๆเพราะอวดดี...เด็กนิสัยแบบนี้แหละที่ชาวินต้องการ...ยิ่งดื้อเขาก็ยิ่งอยากจัดการให้อยู่หมัด


"อยู่นิ่งๆ! เดี๋ยวแชมพูเข้าตา"

"ถ้าเป็นแบบนั้นผมจะฟ้องคุณแม่!"

"คุณก็อย่าดิ้นสิ จะเสร็จแล้วน่า"

"ฮึ่ยยย...ผมอยากจะบ้าตายเพราะคุณ! นี่! น้ำจะเข้าตาผมแล้ว!!"

"เดี๋ยวก็เสร็จแล้วน่า โวยวายเป็นเด็กไปได้"


คนที่ชอบทำตัวดื้อหลับตาปี๋เมื่อถูกชาวินเกาบนหนังศรีษะ ผมเส้นเล็กที่มีฟองสีขาวคลุมอยู่ดูน่ามองเมื่อคนเป็นเจ้าของสะบัดมันเบาๆเพราะกลัวน้ำยาไหลเข้าตา และชาวินคิดว่าเขาไม่มีทางยอมให้มันเป็นแบบนั้นเด็ดขาดเพราะบุญญากรต้องปลอดภัยเมื่ออยู่กับผู้ชายแบบเขา


"หลับตานะครับ อย่าเพิ่งลืมตานะ"


"คุณจะทำอะไร"


"พาคุณไปล้างผม"


ร่างที่เล็กกว่าสะดุ้งน้อยๆเมื่อถูกรวบเอวให้เดินไปพร้อมกัน บุญญากรรู้สึกว่ามันเริ่มจะลึกมากขึ้นเรื่อยๆ 


"เกาะผมนะครับ"


"ไม่...เดี๋ยวคุณ!"



ตอนนี้ระดับน้ำอยู่ที่ประมาณช่วงอกของเขาแล้ว ดีที่มีบ่าของคุณชาวิน...เฮ้ออ



"ไหนบอกไม่เกาะไง?"

"ไม่เกาะก็ได้! ปล่อยบุ้งลง!"

"อยู่เฉยๆนะครับ...เดี๋ยวจะเจ็บตัว"

"ผมก็เจ็บเพราะคุณนั่นแหละ!"

"หลับตา"

"ไม่นะ! น้ำมันแรง..."



ผิดคาดไปเล็กน้อย... 

เพราะเมื่อเดินมาถึงม่านน้ำตก ชาวินกลับใช้ฝ่ามือของตัวเองรองน้ำขึ้นมา ก่อนจะล้างยาสระผมออกให้อย่างเชื่องช้าแล้วก็ใจเย็น ส่วนมืออีกข้างก็ยังประคองตัวเขาไว้...มันไม่ได้จาบจ้วงแถมยังทำให้บุญญากรรู้สึกเป็นคนสำคัญ

ไม่นะ...ทำไมบุ้งต้องเขินด้วย



"ทำไมคุณถึงตัวได้เล็กขนาดนี้นะบุญญากร มันทำให้ผมอยากจะกอดคุณไปทั้งตัวเลย...รู้ตัวไหม?"



ปีศาจน้อยลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมกับใบหน้าแดงก่ำเหมือนคนกำลังเมา บุญญกรไม่คุ้นเคยกับการกระทำแสนสุภาพและเสียงทุ้มหวานแบบนี้ เขาทำตัวไม่ถูกและพูดไม่ออกเลย...


"คุณอยากกลับบ้านหรือยังครับ? เบื่อความลำบากไหม...คุณหนูบุ้ง"

ใบหน้าหวานที่ก้มน้อยๆส่ายหัวตอบ ชาวินมองความเขินอายของน้องด้วยหัวใจที่พองโต ท่อนแขนเล็กกำลังคล้องอยู่บนบ่าของเขาเพื่อพยุงตัวจากน้ำที่ลึกพอสมควร ความใกล้ชิดนั้นยิ่งทำให้ชาวินอยากจะแหกกฎที่บุญญากรเคยตั้งขึ้นมา 'ใจเย็นกับบุ้งหน่อยนะครับ...พี่ชาวิน'

แบบนี้ใครจะเย็นไหว...


"วันนี้ลงไปเที่ยวถนนคนเดินกันไหม อีกไม่กี่วันเราก็ต้องกลับกันแล้ว คุณอยากไปเที่ยวที่ไหนหรือเปล่า"

"ไปไม่ได้หรอกครับ วันนี้เรานัดพี่เซียนไว้"


นั่นแหละเหตุผลที่ชาวินอยากพาเจ้าตัวเล็กไปไกลๆ เขาไม่อยากวางเนื้อล่อตาจระเข้แบบนี้เลย

เด็กหนุ่มญี่ปุ่นคนนั้นมีความสำคัญ ชาวินมีเซ้นบางอย่างที่ทำให้เขาไม่สบายใจกับความสัมพันธ์ของทั้งสอง

 แม้คนน้องจะปฏิเสธว่าไม่มีอะไรเกินเลย แต่ชาวินก็ยังสงสัยในความสัมพันธ์นั้นอยู่ดี

เรื่องของไอ้หมอนั่นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองเขาตลอดเวลา และชาวินคงไม่สามารถที่จะเก็บความสงสัยเอาไว้กับตังเองได้นานเกินสองวัน


"คุณกับนักวิจัยคนนั้น...เคยคบกันใช่หรือเปล่า"


ท่าทีชะงักของคนตรงหน้าบ่งบอกได้ดีว่ามันมีอะไรที่มากกว่าอย่างที่เขาสงสัยจริงๆ และถึงแม้คำตอบจะออกมาเป็นอย่างไรชาวินก็คิดว่ามันไม่สำคัญ...ขอแค่บุญญากรพูดความจริงเท่านั้นชาวินก็พอใจ
 

"อย่ากังวลกับเรื่องนี้เลยครับ"


"ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายพูดแบบนั้น"


"......."


"ที่ถามเพราะผมอยากจะให้คุณบอกความจริง ผมไม่สนหรอกว่าคุณสองคนจะเคยรักกันมากขนาดไหน ผมรู้แค่ว่ามันเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้วเท่านั้น ตอนนี้คุณอยู่กับผม...อย่ากังวลอะไรเลย เพราะผมไม่มีวันปล่อยให้คุณหลุดมือไปอย่างแน่นอน"


ดวงตาสวยน่ารักช้อนขึ้นมาสบตากับเขาแบบจริงจัง ชาวินยิ้มเล็กน้อย...ก่อนที่บุญญากรจะค่อยๆยิ้มตอบกลับมา


"ผมไม่เคยคบกับพี่เซียนครับ เราสองคนแค่เคยสนิทกันมาก...มากจนสามารถเลื่อนความสัมพันธ์ไปเป็นแบบนั้นได้...แต่สุดท้ายเราก็เลือกที่จะเป็นแบบนี้กัน...จนกระทั่งถึงทุกวันนี้"

"เขาล้อเล่นกับคุณเหรอ? หรือเขาทำให้คุณเสียใจ"

"เปล่าครับ เราก็แค่ไม่ได้คบกัน...เท่านั้นเอง"

"ทำไมล่ะ"

"เพราะเขาไม่เหมือนคุณ"
 

แม้จะฟังดูไม่ค่อยเข้าใจนัก...แต่ผู้บริหารหนุ่มก็ยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกดีแบบแปลกๆ ชาวินลูบแก้มปีศาจน้อยคนเก่งเพื่อตอบแทนคำพูดแสนน่ารักนั้น ก่อนจะจูบลงไปบนแก้มอีกครั้งด้วยความสุขใจ

ไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กที่เคยทำให้เขาหัวเสียตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน จะกลายเป็นคนที่ทำให้เขามีความสุขได้เพียงแค่พูดสั้นๆประโยคเดียว


'เพราะเขาไม่เหมือนคุณ'



"ตอนเปียก...คุณยิ่งน่ามองนะ รู้ตัวไหมครับ?"

.
.
.
.


"เอ่อ...ขึ้นข้างบนเถอะครับ...บุ้งเริ่มหนาวแล้ว"


เพราะสายตาร้อนแรงที่มองกวาดไปทั่วใบหน้าและลำคอทำให้บุญยากรเริ่มเป็นกังวล ร่างสมส่วนมองไปรอบข้างเพราะกำลังหาตัวช่วย แต่เขากลับไม่เห็นทางออกเลย เพราะแม้แต่เจ้าถั่วดำก็คงนอนหลับอยู่

สายตาเจ้าชู้แบบนั้นไม่น่าไว้วางใจเลย...


"หนาวเหรอครับ...ตัวสั่นเชียว"


"ครับ! เราขึ้นจากน้ำกันเถอะนะ...บุ้งหนาวครับพี่ชาวิน"


"งั้นเดี๋ยวพี่จะทำให้บุ้งร้อนเอง...เชื่อใจพี่นะ"



ไม่เชื่อได้ไหม...

คุณหนูบุญญากรเลิ่กลั่กเมื่อถูกพาเดินผ่านน้ำตกไปหลบอยู่หลังซอกหิน ดูเหมือนว่าคุณชาวินจะเตรียมการมาเป็นอย่างดีเพราะที่ตรงนี้ดูมิดชิด...แถมยังลับตาคนด้วย


"จะทำอะไรครับ?!"

"มาจูบกันเถอะ"

"ห้ะ!!"

"พี่อยากรู้จักบุ้งให้มากกว่านี้...มาจูบกับพี่นะ"



มันใช่เรื่องที่ต้องขอกันไหม!?

คุณหนูตกใจกับประโยคคำถามที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องตอบ 

คุณชาวินกอดเอวเขาเอาไว้แถมยังส่งสายตาอ้อนวอนเหมือนมนุษย์ตัวน้อยที่กำลังจะถูกปีศาจกินหากเขาไม่ยอมตอบตกลงตามนั้น แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย...เขาต่างหากที่ต้องกลัว


"คุณชาวิน!"



"นะครับ"



ไม่ทันได้คิดอะไรแล้ว...


แก้มสีแดงที่มีเลือดฝาดถูกประคองขึ้นมาทั้งสองข้างเพื่อรอรับริมฝีปากที่แตะลงมาอย่างเชื่องช้าแต่ลึกซึ้ง

บุญญากรจึงค่อยๆหลับตาลง...เพราะเขาคงทำอะไรไม่ได้แล้ว


จูบก็จูบ...


ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายเหมือนถูกหยุดเวลาเมื่อคุณชาวินค่อยดูดซับอย่างเชื่องช้าและใจเย็น 

เริ่มตั้งแต่กลีบปากบนไล่ลงมายังกลีบปากล่าง...ขบเม้มเล่นอยู่แบบนั้นจนบุญญากรชะล่าใจ ก่อนจะค่อยๆแตะลิ้นลงมาปาด...เพื่อให้เขายอมเปิดปากเพื่อจูบต่อไป

แต่บุญญากรทำไม่ได้! เขาทนไม่ไหวจริงๆ!

มันตื่นเต้นเกินไป...




"อื้อ! เดี๋ยวครับ-"

ปากเล็กที่กำลังจะเอ่ยห้ามถูกปิดลงอีกครั้งพร้อมกับร่างกายที่ถูกดันให้ถอยหลังไปจนติดกำแพงหินเย็นเฉียบ บุญญากรจึงเปล่งเสียงประท้วงออกมาจากลำคอด้วยตกใจ และคุณชาวินก็แสดงความห่วงใยด้วยการรองมือไว้ตรงแผ่นหลัง เพื่อป้องกันไม่ให้ความบอบบางนั้นกระทบกับสิ่งรอบกาย


"คิดว่าตัวเองน่ารักมากไหม...ทำไมถึงเกิดมาเป็นแบบนี้นะ"


ไม่ค่อยเข้าใจในคำถาม...แล้วก็ไม่มีเวลาที่จะคิดหาคำตอบด้วย 

บุญญากรได้แต่หลับตานิ่งเพื่อรับจุมพิตที่ทาบทับลงมาอีกรอบ ตอนนี้สมองของเขาไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว มันตื้อไปหมด...โดยเฉพาะตอนที่คุณชาวินพยายามจะแทรกลิ้นเข้ามา


"น้องบุ้งครับ"

"หงึ!"

"อย่าดื้อ..."


คุณถูกเรียกหลับตาแน่นพร้อมกับปิดปากไม่ยอมเปิดทางตามคำขอ คนที่มีประสบการณ์มากพอจึงตะล่อมด้วยการจูบไล่ตั้งแต่ขอบปาก เม้มไปตรงทุกสัดส่วน ก่อนจะทำให้ร่างกายของคุณหนูรวนด้วยการสอดมือเข้าสู่ชายเสื้อด้านหลัง...แล้วลูบเบาๆตรงชายโครง


"ตัวนุ่มนิ่มจัง...คุณหนูบุญญากร"


"อย่าครั- อื้อ!"


ในที่สุดกุหลาบสีสวยก็เปิดออก...ชาวินจึงรีบสอดลิ้นเข้าไปทักทายกับความอ่อนหวานนั้น จินตนาการนับพันครั้งไม่สามารถเทียบกับความจริงได้เลย ปีศาจน้อยของเขาน่ารักแล้วก็หอมหวานที่สุด


"อือออ"


เสียงครางพึงพอใจดังมาจากลำคอหนา ที่กำลังไล่ต้อนความน่ารักจากด้านใน บุญญากรทั้งดื้อแล้วก็ไม่เคยยอมใครแม้กระทั่งตอนถูกจูบ...ชาวินทั้งเกี่ยวทั้งบดจูบแต่คนตัวเล็กก็ยังไม่ให้ความร่วมมือเลย


เพราะนี่คือคุณหนูตัวจริง แต่บังเอิญชาวินก็เป็นคนจริงเหมือนกัน....



ร่างสูงจู่โจมมากขึ้นด้วยการป้อนจูบที่ร้อนแรงแล้วก็ดุดันมากกว่าเดิม ริมฝีปากหนาขบเม้มกลีบปากบางจนแดงระเรื่อสลับกับป้อนจูบเบาๆ บางทีก็เผลอแอบกัดไปด้วยความมันเขี้ยวจนอีกฝ่ายต้องร้องประท้วงออกมา แต่ทว่าคุณหนูก็ยังดื้อไม่ยอมจูบตอบเขา...ชาวินยอมใจจริงๆ

แต่สิ่งนี้กลับทำให้เขาอยากจูบต่อไปนานๆ


"แฮ่ก..."


"จะปั่นหัวผมเหรอครับคุณหนู...เป็นเด็กดื้อไม่ดีนะ"


"อึก...บุ้งเหนื่อยแล้ว"


"เหนื่อยก็อย่าดื้อสิ"


นิ้วเรียวปัดผ่านบนแก้มสวยเหมือนหยอก ก่อนจะแตะลงไปบนริมฝีปากอย่างลุ่มหลง ชาวินมองความแดงระเรื่อด้วยหัวใจที่เต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะแนบจูบลงไปอีกครั้งเหมือนคนไม่ยอมแพ้


"อือ..."


บุญญากรแทบหายใจไม่ออกเมื่อถูกจู่โจมหนักขึ้นเรื่อยๆ ยอมรับว่าตนเองยังคงอ่อนหัดกับเรื่องนี้อยู่มากแต่คุณชาวินก็สรรหาวิธีมาเอาชนะเขาแบบไม่ปรานีเลย 

ตอนนี้ทั้งปากก็เริ่มระบมไปหมดแล้ว บุญญากรรอยากเอาชนะ...แต่เขาก็เริ่มจะทนไม่ไหวเหมือนกัน ร่างกายมันไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งจากสมองเลย


"อือออ"

ความหวานและอุ่นร้อนในช่องปากทำให้ทั้งสองร่างเริ่มหลอมละลายแม้จะยืนอยู่ภายใต้สายน้ำที่เย็นเฉียบ 

มือเล็กของบุญญากรเริ่มหาที่เกาะเกี่ยวอยู่บนบ่ากว้าง ก่อนสายตาหวานจะเหลือบไปเห็นสร้อยข้อมือของตนเอง...จี้รูปดอกกุหลาบกำลังส่องแสงสู้กับดวงอาทิตย์ในยามเช้า...มันสวยงามมากจนบุญญากรต้องหยุดมอง ก่อนสมองจะเริ่มคิดถึงเรื่องบางอย่าง


สร้อยเส้นนี้คุณชาวินเป็นคนมอบให้เขา...


และความสัมพันธ์ของเราก็คงจะเหมือนกับกุหลาบดอกนี้



หากปล่อยทิ้งไว้ในห้องมืดๆก็คงไม่ส่องประกาย...จี้ดอกกุหลาบนี้คงน่าเสียดายหากไม่ได้เผชิญหน้ากับแสงอาทิตย์...บุญญากรก็ควรจะเป็นแบบนั้นด้วย 



เมื่อคิดได้ดังนั้นดวงตาหวานจึงปิดลง พร้อมกับมือเล็กที่บรรจงลูบไปบนอกกว้างด้วยความอ่อนช้อย มือที่สวมสร้อยเลื่อนไปที่ท้ายทอยก่อนจะออกแรงบีบ...


"อืออออ"


บุญญากรแทรกลิ้นเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยความเต็มใจ...จนร่างสูงถึงกับต้องตาลายแล้วหยุดชะงัก


"อืออออ..."


เสียงครางในลำคอบ่งบอกได้ดีว่าคนเป็นพี่กำลังรู้สึกดีแค่ไหน บุญญากรจึงนิ้วแทรกเข้าไปตรงท้ายทอยก่อนจะดึงเล็กน้อยเพื่อเรียกสติอีกคนกลับคืนมา...และหลังจากนั้นไม่นานเจ้าปีศาจน้อยก็ถูกเล่นงานเสียเอง แถมยังรุนแรงจนไม่สามารถจะต้านทานได้เลย



"อึก อืออ~ พิ...วิน อือออ เดี๋ยวก่อน..."


"ชู่...เราจะหยุดแค่จูบนะ...พี่สัญญา"















#คุณชาวิน

















ไร่ชาเขียวที่ปกติมีคนงานไม่มากนักวันนี้กลับครึกครื้นผิดหูผิดตาเพราะมีนักวิชาการคนเก่งมาพูดและให้ความรู้เพิ่มเติม 

ปกติชาวบ้านมักจะปิดกั้นตัวเองเพราะมีเหตุผลที่ค่อนข้างจะซับซ้อน ส่วนมากก็มาจากเรื่องวัฒนธรรมที่สอนกันรุ่นต่อรุ่นไปจนถึงเรื่องการทำเกษตรแบบดั้งเดิม...แต่เมื่อชาวบ้านได้เห็นผลงานของนักวิจัยที่ประยุกต์เอาทั้งสองอย่างมารวมกันได้อย่างชาญฉลาด ทั้งประสบการณ์และความสามารถก็โดดเด่นเป็นที่น่าเชื่อถือ ชาวบ้านหลายคนจึงให้ความร่วมมือและเข้าร่วมกับโครงการนี้

รุ่นพี่เซซากิเป็นตัวแปรสำคัญมาก บุญญากรไม่อยากมีปัญหา...แต่เขาไม่สามารถควบคุมทุกอย่างได้



โดยเฉพาะอารมณ์ของคุณชายชาวิน!




"ผมไม่ชอบมัน..."


"อะไรอีกครับ?"



"ทำไมตอนพูดจะต้องเหลือบมองคุณตลอดด้วย ชาวบ้านมีเกือบสามสิบคนไม่มอง"


"......"


"แล้วสายตาแบบนั้นคืออะไร มีความสุขมากไหมที่ได้จ้องแฟนชาวบ้าน!"


"ไม่หรอกครับ...เขาก็กวาดตามองทุกคน"


"แล้วคุณรู้ได้ยังไง?"


"ก็ผมเห็น-"


"นี่!! คุณไม่ต้องสบตามันเลยนะ!!"



"ชู่...เงียบได้ไหมครับ! บ่นอะไรของคุณเนี่ย"



บุญญากรไม่รู้ว่าคุณชาวินจะหึงอะไรขนาดนั้นนั้น  ทั้งที่เมื่อเช้าเขาก็ยอมทุกอย่างแล้ว ไม่ว่าจะข้อตกลงที่ขอจูบก่อนขึ้นน้ำเพิ่มอีกสิบนาทีเพื่อแลกกับการที่คุณชาวินจะไม่หาเรื่องพี่เซียนก่อน...อีกทั้งยังมีเรื่องแอบทำรอยที่คอแสดงถึงความเป็นเจ้าของอีกด้วย


'อื่อ! ทำอะไรเนี่ย...ผมเจ็บนะ'

'สักยันต์ที่คอแฟน.."

'ไม่!!'

'มีรอยแดงแบบนี้ผมอุ่นใจ...ไม่หึงแล้วก็ได้ถ้าคุณยอม'


คำพูดเมื่อเช้ายังติดหู...บุญญากรไม่คิดเลยว่าคุณชาวินจะหักหลังเขาได้ เพราะหลังจากที่เจอพี่เซียนไม่ทันไรคุณเจ้านายก็เริ่มเปิดสงครามอีกแล้ว แถมอีกคนก็ไม่ธรรมดา...ยิ่งเห็นว่ามีคนคอยจ้องมองตาขวางก็ยิ่งกวนและยั่วโมโหตลอด 

บุญญากรไม่ชอบนิสัยสองคนนี้เลยจริงๆ!



"มันจะลองดีกับผมใช่มั้ย...ทำไมตอนฟังชาวบ้านพูดมันต้องส่งยิ้มให้คุณ"

"เฮ้อ..."

"คุณเล่นหูเล่นตากับมันเหรอ?"

"คุณตาบอดหรือไง! ผมมองแค่เอกสารเนี่ย!"

"งั้นก็หันหลังเลย...ไม่ต้องหันหน้าไปทางนั้น!"

"หยุดกวนประสาทแล้วตั้งใจฟัง...เพราะถ้าคุณไม่ฟังรอบหน้าพี่เซียนก็จะต้องมาอธิบายอีก...อยากเจอหน้ากันมากนักก็เอาเลยครับ"

"ฮึ! รอบเดียวก็เกินพอ!"


บุญญากรไม่อยากจะพูดว่าความผิด 90% มาจากคุณชาวินที่เอาแต่จ้องจะหาเรื่องพี่เซียนอยู่ตลอดเวลา แม้จะทั่งตอนพี่เขาออกไปพูดด้านหน้าให้ชาวบ้านฟังก็ยังเอาแต่จับผิดเขาไม่เลิก แถมดูเหมือนจะพาลมาลงที่เขาด้วยอีกคน...ทั้งที่บุญญากรยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย


"ห้ามเล่นหูเล่นตากับมันนะ"


"จะผมชักจะหงุดหงิดแล้วนะคุณชาวิน"


"ก็คุณนั่นแหละเป็นต้นเหตุ...หันหลังเลย!"



"คุณ-ชา-วิน"


พอโดนขู่เข้าหน่อยร่างสูงก็ยอมถอยลงมานิดหนึ่ง ชาวินต้องหาวิธีจัดการกับความเครียดของตนเองด้วยการไม่คิดมาก...แต่สายตาที่ผ่านแว่นของนักวิชาการหนุ่มทำให้ชาวินอยากจะล้มเลิกทุกอย่างแล้วพาบุญญากรกลับบ้านที่กรุงเทพตอนนี้เลย



"เอาเป็นว่าเรื่องดินกับน้ำถ้ามีปัญหาสงสัยสามารถติดต่อสอบถามผมได้ทุกเมื่อครับ แต่ถ้าหากไม่สะดวกหรือตามหาผมไม่เจอ พวกคุณสามารถฝากเรื่องไว้ที่คุณบุ้งได้เลย...เพราะเราสองคนคุยกันตลอด"



คนถูกเอ่ยชื่อทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะเงยขึ้นเพื่อยิ้มตอบรับเบาๆ ตอนนี้บุญญากรอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดเพราะด้านข้างมีสายตาอาฆาตมองอยู่ แต่ถ้าจะให้ตอบปฏิเสธออกไปมันก็เป็นเรื่องที่ทำไม่ได้อยู่ดี



พี่เซียนนะพี่เซียน!



"แต่ถ้าโทรหาบุ้งไม่ติด โทรหาผมได้นะครับ...เพราะผมกับบุ้งน่าจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา"


เอาแล้ว...คุณชาวินเริ่มแล้ว! 

ทำไมจะต้องตะโกนออกไปแบบนั้นด้วย ดูก็รู้ว่าพี่เซียนจงใจจะแกล้งแต่ลุงคนนี้กลับเดินตามเกมเขาเฉยเลย เป็นคนที่หัวร้อนง่ายไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ



"งั้นเหรอครับ...แต่ทุกทีที่ผมโทรไปหา...ผมก็ไม่เคยได้ยินว่าบุ้งอยู่กับใคร"



"......"


"สงสัยคุณชาวินจะเพิ่งมาใหม่ไม่นานนี้เอง...จริงไหมครับ?"




"ก็จริงครับ ว่าแต่คุณเซซากิมานานแล้วเหรอ? ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อจากปากบุ้งเลยนะครับ"


"......."


"อ้อ...คงมานานแล้วสินะ...แต่ก็ไม่น่าจะมีผลอะไร"


.
.
.
.
.



"เอ่อ...พักทานข้าวกันเถอะครับ!! ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงแล้วนะ คุณลุงคุณป้าคงหิวกันแย่แล้ว"


เงียบ....


"ขอบคุณนะครับที่มาฟังการบรรยาย วันนี้บุ้งสั่งอาหารมาเลี้ยงทุกคนด้วยนะ เชิญไปรับอาหารกันได้เลย"


พอเห็นท่าทางไม่น่ารอดบุญญากรจึงต้องออกโรงห้าม...


เขาเดินพาชาวบ้านออกไปรับอาหารที่เตรียมไว้ ในระหว่างนั้นก็มีคุณยายเดินเข้ามาถามตลอดว่าตกลงชอบใครระหว่างคุณนักวิจัยกับคุณชาวิน...และบุญญากรไม่ชินกับการตกเป็นเป้าสายตาแบบนี้


ทำไมต้องทะเลาะกันต่อหน้าทุกคนด้วย เขาไม่ชอบเลยที่ต้องมาอยู่เป็นคนกลาง นี่ขนาดมีชาวบ้านหลายคนอยู่ด้วยยังทะเลาะกันเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้...แล้วถ้าไม่มีจะเกิดอะไรขึ้น



เดี๋ยวนะ....


แล้วสองคนนั้นอยู่ไหน?!!



พอคิดได้บุญญากรก็รีบถือถุงกับข้าวแล้ววิ่งกลับไปทางโรงเก็บชาอีกครั้งด้วยความร้อนรน 


ภาพในจินตนาการของเขาคือสองคนนั้นกำลังฟาดฟันกันด้วยสายตาหรือไม่ก็กำลังฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง แต่พอมาถึงก็ต้องถอนหายใจ...เมื่อเห็นผู้ชายบ้างานสองคนนั่งคุยกันเรื่องปลูกชา และดูเหมือนว่าจะเข้าขากันได้ดีด้วย 


แม้จะดูเกร็งไปหน่อย...แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าทะเลาะกัน 

ทั้งพี่เซียนทั้งคุณชาวินก็เป็นเหมือนกันทั้งคู่....เรื่องงานต้องมาก่อนเสมอ 

แม้แต่เรื่องส่วนตัวก็แยกออกได้...



"มาทานข้าวกันเถอะครับ บุ้งเอามาเผื่อด้วย"



สองสายตาละออกจากงานอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย บุญญากรทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยแต่ก็ยังพยายามฝืนยิ้มแล้วเรียกทั้งสองมากินข้าว แต่ด้วยความที่โต๊ะมันเล็กมาก...สุดท้ายเขาก็เลยต้องนั่งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดเช่นเดิม


สองคนนี้ทำได้ยังไงกัน...พอลละมือออกจากงานปั๊บก็หันมาจ้องหน้ากัน ทำเหมือนจะต่อยกันอีกแล้ว



"ไม่ทะเลาะกันนะครับ ทั้งสองคนเลย"


"ไม่ทะเลาะหรอก ทำไมพี่จะต้องทะเลาะด้วยล่ะ"


"แต่ผมอยากทะเลาะนะ...อยากมีเรื่อง"



"คุณชาวิน!"



บุญญากรปรามเบาๆแต่คุณเจ้านายกลับทำหน้ากวนประสาทหาเรื่องฝั่งตรงข้ามไม่หยุด ส่วนพี่เซียนก็เอาแต่นั่งอมยิ้มมุมปากเงียบๆ พอเป็นแบบนี้ก็แล้วยิ่งทำให้คุณชาวินหัวร้อนเข้าไปใหญ่



"มานั่งเถอะบุ้ง" -พี่เซียน

"ครับ"

"นั่งกับผมตรงนี้" -คุณชาวิน


มือเล็กถูกจับแล้วดึงน้อยๆให้นั่งลงข้างกัน บุญญากรจึงทำตามเพราะถึงยังไงก็ต้องนั่งข้างคุณชาวินอยู่แล้ว แต่พอเขาจะจับช้อนชึ้นมา...ทั้งคู่ก็เริ่มหาเรื่องกันอีก


ตึง...

ตึ่ง...



"อย่าเตะขากันครับ!...ถ้าทะเลาะกันอีกทีบุ้งจะไปกินข้าวที่อื่นแล้วนะ ทำตัวเป็นเด็กไปได้"


สงครามสงบเพราะคุณหนูบุ้งออกคำสั่ง ทั้งสองคนจึงก้มหน้ากินข้าวของตัวเองต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บุญญากรไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ ปกติพี่เซียนไม่ชอบมีเรื่องกับใคร แต่ทำไมรอบนี้ถึงได้ลงไปเล่นเกมประสาทกับคุณชาวินได้


"เดี๋ยวตอนบ่ายพี่เซียนพอมีเวลาหรือเปล่าครับ บุ้งอยากให้ช่วยดูเรื่องดินปลูกอีกสักหน่อย เห็นคุณลุงบอกว่าอยากขยายไร่ชาไปทางข้างหลังสวน บุ้งก็เลยอยากจะชวนไปดูด้วยกัน"


"เอาไว้เป็นพรุ่งนี้ดีกว่านะ พอดีบ่ายนี้พี่มีธุระน่ะ"


"ไม่เป็นไรครับ งั้นเอาไว้คราวหน้าก็ได้"


"คราวหน้านานๆก็ดีนะ รอพวกเรากลับกรุงเทพก่อนแล้วคุณค่อยมา"

"คุณชาวิน!"



ด้วยความเคยตัวเหมือนตอนอยู่ด้วยกันสองคน บุญญากรจึงหันไปค้อนก่อนจะบิดแขนหนาด้วยความหมั่นไส้ แต่กลับกลายเป็นว่าได้เปิดโอกาสให้คุณชาวินทำเป็นอ้อนเอาหน้ามาซบบนบ่าเหมือนอย่างที่เคยเล่นกันสองคน...เพียงเท่านั้นคนที่นั่งดูฝั่งตรงข้ามก็วางช้อนแล้วลุกขึ้นยืน



"พี่เซียนครับ!"


"พี่ว่าพี่กลับก่อนดีกว่า"


"เดี๋ยวสิครับ...ยังไม่ได้ทานข้าวเลย เดี๋ยวปวดท้อง"


"พี่ไม่ค่อยหิว"


"ไม่หิวก็ต้องกินนะครับ พี่เซียนเป็นโรคกระเพาะ ปวดท้องขึ้นมาจะลำบาก นั่งลงแล้วทานข้าวเถอะครับ เดี๋ยวทานเสร็จแล้วบุ้งจะชงชาให้ดีหรือเปล่า"


เพราะถูกขอร้อง หนุ่มรุ่นพี่ที่ไม่เคยเอาชนะความบุญญากรได้จึงนั่งลงเช่นเดิม...มื้ออาหารแสนน่าอึดอัดจึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง โดยมีคนทำหน้าเหมือนยักษ์นั่งขมวดคิ้วไม่ยอมกินข้าวอยู่หนึ่งคน...นั่นคือชาวิน


ร่างสูงหายใจเข้าออกด้วยความร้อนไปทั้งกาย ชาวินไม่รู้ว่าบุญญากรจะแคร์ผู้ชายตรงหน้ามากขนาดนี้ ทั้งที่เคยบอกว่าจะชงชาให้เขาดื่มแค่เพียงคนเดียวแต่นี่กลับบอกจะชงให้คนอื่นด้วย...แค่คิดว่าเด็กหนุ่มมีความสำคัญกับบุญญากรมากเป็นพิเศษชาวินก็ไม่อยากจะรับรู้อะไรแล้ว


"บุ้งไม่ทานแตงกวา งั้นเอามะเขือเทศพี่ไปแล้วกัน"

"ขอบคุณครับ...แต่บุ้งเริ่มอิ่มแล้วล่ะ พี่เซียนทานทานเถอะ"

"กินเยอะๆ จะได้ตัวสูงสักที"


ความอึดอัดใจทำให้ร่างสูงไม่สามารถทนนั่งต่อไปได้อีกแล้ว ชาวินไม่ชอบที่บุญญากรถูกหยอกแบบนั้น เขาจึงทำท่าว่าจะลุกออกไป...แต่กลับมีมือน้อยเอื้อมมาจับเอาไว้เสียก่อน

ที่ใต้โต๊ะอาหารมือของบุญญากรกำลังบีบมือเขาเอาไว้แน่น ฝ่ามือนั้นกำลังรั้งไม่ให้ชาวินจากไปไหน และพอเขาตัดสินใจว่าจะนั่งต่อไปแล้วบีบมือน้อยกลับ... นิ้วเรียวสวยก็แทรกมาจับให้ประสานกันแน่นกว่าเดิม


มันคือความเป็นจริงว่าชาวินควรต้องนั่งตรงนี้ต่อ...

เขาไม่ควรหนีออกไปเพราะบุญญากรเป็นแฟนของเขา ถึงแม้ว่าหนุ่มญี่ปุ่นตรงหน้าจะเคยมีความสำคัญมากเพียงใดแต่สุดท้ายชาวินก็เป็นคนที่บุญญากรเลือกอยู่ดี


เมื่อคืนเราสองคนนอนกอดกัน เมื่อเช้าเรามีจูบที่เร้าร้อน และตอนนี้เราทั้งสองจับมือกันแน่นจนไม่สามารถมีใครเข้ามาแทรกได้...เพราะฉะนั้นชาวินต้องไม่ยอม



"ทานข้าวเสร็จแล้ว...คุณเซซากิควรลองดื่มชาสมุนไพรแบบชาวบ้านดูนะครับ"

"ครับ?"

"ผมคงจะขอบคุณมากที่คุณไม่รับชาจากแฟนผม เพราะบุ้งคงจะอยากชงให้แฟนอย่างผมดื่มแค่คนเดียว"


"........"


"........"


"เอาแบบนั้นก็ได้ครับ...แต่ถ้าคุณชาวินไม่ว่าอะไร เย็นนี้ผมขอกลับมากินข้าวเย็นด้วยได้หรือเปล่า?"


"พี่เซียน!"


"ก็เอาสิครับ...วันนี้ทั้งวันผมก็ได้ความรู้จากคุณมากพอสมควร เพราะฉะนั้นผมจะเตรียมอาหารกับเครื่องดื่มตอบแทน มีกับแกล้มเป็นขนมที่แฟนผมทำด้วยดีหรือเปล่า?"


"ก็ดีครับ...แต่อันที่จริงกับแกล้มไม่ต้องหรอก แค่คุณชาวินยอมให้แฟนอย่างน้องบุ้งมานั่งกินด้วยผมก็พอใจแล้วล่ะ...จะมีอะไรที่หวานและน่าอร่อยไปกว่าน้องบุ้งอีกล่ะครับ...คุณว่าจริงไหม?"


.
.
.



"ฮึ้ยย...ไอ้เด็กนี่...!!!"



"อย่านะครับพี่ชาวิน!!! อย่า!!"













#คุณชาวิน
























กว่าจะสงบศึกลงได้ก็เล่นเอาบุญญากรแทบจะหมดแรง เป็นครั้งแรกที่เห็นคุณชาวินหัวร้อนมากขนาดนั้น และก็เป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่เห็นพี่เซียนหงุดหงิดจนถึงขั้นอยากจะชกต่อยกับใคร

ถ้าบุญญากรไม่เอาตัวไปขวางเอาไว้ป่านนี้ทั้งคู่คงวางมวยกันไปเรียบร้อยแล้ว เพราะหลังที่คุณชาวินหงุดหงิดจนเลือดขึ้นหน้า ทั้งสองคนก็ง้างมือใส่จนเกือบจะต่อยกันจริงๆ ดีแค่ไหนที่เขามีสติเรียกกล่อมจนสามารถแยกทั้งสองคนออกจากกันได้ สรุปมื้อนั้นก็ไม่มีใครได้กินข้าวเลยจนถึงตอนนี้...บุญญากรไม่ชอบอะไรแบบนี้เลยจริงๆ มันน่าหงุดที่สุด


"ล้างหน้าล้างตาแล้วก็ทำใจให้สงบด้วยนะครับ"

"ฮึ!"

"ไม่ต้องทำเสียงแบบนั้นเลยนะ! เพราะคุณนั่นแหละที่ชอบไปกวนประสาทเขา"

"ผมเหรอ?!"

"ผมเห็นครับว่าคุณทำตาเขียวทุกครั้งที่พี่เซียนเดินผ่าน แล้วก็เห็นด้วยว่าคุณเป็นคนเริ่มเตะขาพี่เซียนก่อนตรงใต้โต๊ะ ผมเห็นทั้งหมดนั่นแหละ"

"ก็มันยั่วโมโหผม"

"แล้วมันถึงขั้นที่จะต้องชกต่อยกันเลยเหรอครับ? ทำไมต้องใช้กำลังตัดสินปัญหาด้วย ทั้งที่ตอนนั้นผมกำลังจับมือคุณอยู่แท้ๆ ทำไมถึงไม่ใจเย็นเลยล่ะ"

"ก็คนมันหงุดหงิด! มันยั่วประสาทผม แล้วมันก็บอกว่าคุณน่ากินด้วย มันต้องบ้าไปแล้วที่กล้าพูดแบบนั้นออกมาต่อหน้าผมน่ะ! ผมอยากต่อยปากมัน!"

"หยุด!! ล้างหน้าล้างตาแล้วเงียบเดี๋ยวนี้เลย! เป็นบ้าหรือไงครับ!!"

"เหอะ!!"


ชาวินอึ้งเพราะถูกดุทั้งที่เขายังไม่ได้ทำอะไรผิด แถมบุญญากรก็ยังเด็กกว่าเขาตั้งหลายปีทำไมถึงกล้าขึ้นเสียงแบบนี้กับเขา...ที่สำคัญยังลากเจ้าหนุ่มนั่นไปส่งถึงที่รถ ทั้งที่ชาวินยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่แบบนั้นแต่บุญญากรกลับไม่มาปลอบใจเขาก่อน...มันน่าหัวร้อนไหมล่ะ?!


"ล้างหน้าแล้วตั้งสติครับ...อย่าทำตัวเป็นเด็กไม่มีเหตุผลแบบนี้ เพราะผมจะไม่ตามใจคุณอีกต่อไปแล้ว"

"บุญญากร!"



ยังไม่ทันได้พูดอะไร เจ้าปีศาจน้อยก็เทน้ำลงบนมือแล้วนำมาลูบบนใบหน้าของเขาแรงๆ ทำเอาชาวินตกใจจนต้องส่ายหน้าหนีแต่สุดท้ายก็ยอมหยุดอยู่ดีเพราะได้กลิ่นมือหอมๆของเจ้าปีศาจน้อย


"สงบจิตใจได้แล้วครับ! คุณต้องใจเย็นกว่านี้นะ"

"แล้วทำไมต้องโทษผมคนเดียว!"

"ก็คุณใจร้อนนี่นา!"

"แล้วทำไมต้องว่าผมคนเดียว ทั้งที่หมอนั่นมัน-"

"หยุด!! เงียบแล้วฟังบุ้งเดี๋ยวนี้นะ!!"

"บุ้ง!"

"ไม่อย่างนั้นบุ้งจะโกรธจริงด้วย พี่ชาวินอยากเห็นบุ้งโกรธใช่ไหม!!"


ไม่เอา...


คนถูกถามไม่ได้ตอบอะไรออกมา แต่กลับทำหน้างอเหมือนหมาที่กำลังโดนเจ้านายดุ 


ชาวินไม่เห็นบุญญากรเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว...เขาไม่กลัวแต่ไม่อยากมีเรื่องด้วยมากกว่า



"บุ้งเริ่มโกรธจริงๆแล้วนะ! ทำไมพี่วินชอบทำให้บุ้งโกรธ...ทำไมต้องหาเรื่องคนอื่นตลอดด้วย!"


"......"


"ไม่ต้องหลบสายตาบุ้งเลยนะ!"


"ฮึ!"


"ไม่ต้องทำเสียงหัวเราะแบบนั้นด้วย! มันตลกมากนักเหรอ?! บุ้งจะไม่พูดด้วยแล้วนะ!"



พอพ่นไฟออกมาเป็นชุดเจ้าอสูรตัวเล็กก็หอบน้อยๆ ยอมรับว่าชาวินไม่ควรขำออกมาในสถานการณ์แบบนี้ แต่เขามองว่ามันตลกจริงๆที่บุญญากรบอกให้เขาใจเย็นแต่ตัวเองกลับด่าไฟแลบหลังจากนาทีถัดมา



"แล้วคุณจะมาโกรธผมคนเดียวได้ยังไง...ไอ้หนุ่มญี่ปุ่นนั่นล่ะ"


"......."


"คุณอย่าลำเอียงนะ ให้ความเป็นธรรมผมด้วย"



พอเริ่มเย็นลงชาวินก็จับข้อมือเล็กแล้วดึงให้ลงมานั่งบนตัก บุญญากรยิ่งโกรธหนักและทำท่าเหมือนจะง้างมือทุบเขา...แต่สุดท้ายก็รอดตัวมาได้เพราะหดคอเป็นเต่ากลัวโดนอุ้งมือน้อยๆ


"คุณนี่มันจริงๆเลย!"



เพราะอีกคนกำลังโกรธจนหอบชาวินก็เลยกอดปลอบแล้วเอาคางเกยบนบ่า กลิ่นของแฟนตัวน้อยทำให้เขาสงบยิ่งกว่าทะเลสาบในยามค่ำคืน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยหัวร้อนเป็นไฟแต่พอได้กอดเจ้าปีศาจน้อยทีไรความหงุดหงิดใจก็หายวับไปได้ในทันที



"หายโกรธนะ ผมยังหายโกรธเลย"


"ผมเหนื่อยนะ...วันนี้ผมเหนื่อยจริงๆ"



"ผมขอโทษ"



ไม่มีบทสนทนาใดต่อจากนั้น...ทั้งคู่ปล่อยให้เวลาเยียวยาสถานการณ์จนทุกอย่างเงียบสงบ กลิ่นของชาในโรงเก็บก็ช่วยได้เป็นอย่างมาก ตอนนี้บรรยากาศจึงเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ


แต่ในขณะบุญญากรกำลังค่อยๆตั้งสติ คุณชาวินกลับแอบสูดดมกลิ่นหอมบนบ่าเล็กๆอย่างพึงพอใจ ก่อนจะค่อยๆเลื่อนไปจูบที่ต้นคอขาวจนเกิดเสียงดัง...จุ๊บ!



"นี่!!"


"ดีขึ้นหรือยังครับ"


"ยัง!"


"หายโกรธเถอะนะ...ผมก็ขอโทษคุณแล้วไง"


"แต่ผมกำลังโกรธมาก ตะกี้คุณไม่ฟังผมเลย"


"ฟังแล้ว ผมฟังอยู่...."


"ฟังแล้วก็ต้องเชื่อด้วย"


"ครับ"



"ต่อไปคุณห้ามมีเรื่องกับพี่เซียนอีก โดยเฉพาะเรื่องชกต่อยใช้กำลัง...ผมไม่ชอบแบบนั้นที่สุดเลยรู้หรือเปล่า ผมไม่อยากเห็นใครต้องเจ็บตัว"


"โดยเฉพาะเขา...ใช่ไหม?"



เพราะถูกตัดพ้อจากคนที่ซบอยู่บนบ่า บุญญากรจึงหันไปสบตาเพื่อค้นหาคำตอบ...ความไม่มั่นใจของร่างสูงทำให้บุญญากรเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบ แต่พอเห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดรอคำตอบเขาก็ดุไม่ลง



"ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะครับ"


"เพราะผมเริ่มไม่มั่นใจ...ว่าเขามีความสำคัญในระดับไหนกันแน่"


"......"


"ปกติคุณไม่เคยโกรธมากขนาดนี้ แต่ครั้งนี้คุณกำลังทำเหมือนปกป้องเขา...ผมยอมรับว่าผมกำลังไม่สบายใจ และผมอาจจะต้องเป็นบ้าตายถ้าหากคุณยอมรับว่าเป็นห่วงเขาจริงๆ"



หัวใจดวงเล็กหล่นวูบเมื่อได้ฟังคำตอบ...

บุญญากรมองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ออกแล้วก็ขัดแย้งกับตัวเอง...เขากำลังสงสารแล้วก็อยากจะฟาดแรงๆแต่อีกทางก็เห็นใจด้วย 


"แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะครับ?"


"คุณปกป้องเขา...คุณห่วงเขามากกว่าผม"


"คุณชาวิน!"




คนที่คิดไปเองก็สมควรแล้วที่จะถูกดุ บุญญากรไม่เคยพูดสักครั้งว่าเป็นห่วงคนอื่นมากกว่าแฟนของตัวเอง ทำไมคุณชาวินถึงคิดแบบนั้นได้...


"ผมปกป้องพี่เซียนตอนไหนครับ ที่ผมห้ามก็เพราะผมเป็นห่วงคุณทั้งนั้น ผมไม่อยากให้คุณไปมีเรื่องกับใคร ไม่ว่าจะพี่เซียนหรือคนไหนก็ตาม...ผมไม่อยากเห็นคุณเจ็บตัว"



"แต่คุณก็เป็นห่วงเขา..."


"ครับ...เรื่องนั้นบุ้งยอมรับ พี่เซียนคือคนที่ดีกับบุ้งมาโดยตลอด...เราสองคนเป็นเพื่อนที่สนิทกัน"


"แค่นั้นเหรอ?"


"เขาคือความทรงจำที่ดีของบุ้ง..."


"สรุปว่า...คุณสองคนเคยคบกันจริงๆ?"


"เปล่าครับ"


"เปล่าแล้วทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้...คุณหงุดหงิดผม"


"คุณชาวินครับ..."


"ผมแค่อยากรู้ความจริง..."


"สรุปบุ้งเป็นคนไม่ดีเหรอ? ทำไมถึงไม่เชื่อใจ..."


"มันไม่ใช่อย่างนั้น"


"คุณพูดเหมือนไม่เชื่อใจผมเลย"


"ผมบอกว่าไม่ใช่..."



"ทั้งที่เมื่อเช้า...เป็นจูบแรกของบุ้งแท้ๆ"



สุดท้ายความผิดก็มาลงทีชาวินอย่างเต็มรูปแบบจนได้ 

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจนักแต่พอเห็นคุณหนูทำหน้าเศร้าเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ปีศาจน้อยที่คอยแปลงกายเป็นเทวดากำลังทำให้ชาวินคิดมากและไม่สามารถปฏิเสธความรับผิดชอบได้ สุดท้ายก็ต้องยอมรับผิด...ผิดที่ทำให้คุณหนูบุ้งต้องเสียใจและตัดพ้ออกมาแบบนี้


"ผมผิดเอง...ผมขอโทษ"


ชาวินกอดเจ้าปีศาจตัวเล็กของเขาด้วยความรู้สึกผิดอย่างเต็มหัวใจ ก่อนจะก้มลงไปจูบแก้มสีขาวเพื่อขอไถ่โทษและขอคืนดี แต่คุณหนูที่กำลังงอนอยู่ก็เอียงคอหลบไปอีกทาง


"น้องบุ้ง..."


 เพราะฉะนั้นชาวินจึงหอมลงไปอีกรอบ...และอีกรอบเรื่อยๆ...หอมจนกว่าคุณหนูจะยอมเห็นใจ



"พอแล้วครับ...ปล่อย"


"ไม่พอ...จนกว่าจะง้อคุณสำเร็จ"


"เดี๋ยวมีคนมาเห็น...ปล่อย"


"ผมล็อกประตูแล้ว"


"ประตูโรงเก็บชาจะมีกลอนได้ยังไง!...ปล่อยบุ้ง"


"ไม่ปล่อยครับ"



ทะเลาะกันตั้งนาน...สุดท้ายชาวินก็มาตายตอนที่คุณบอกว่าเขาเป็นจูบแรก 


ความรู้สึกมั่นใจที่ขาดหายไปกลับฟื้นคืนมาอีกครั้ง ยอมรับว่าแอบหน้ามืดไปบ้างตอนบุญญากรพูดว่าไอ้หมอนั่นเป็นความทรงจำที่ดี แต่พอมาคิดดูอีกทีมันก็เป็นแค่อดีตไปแล้ว...ตอนนี้บุ้งเป็นเขาแล้วก็เป็นแฟนที่น่ารักที่สุด เขาอยู่ในจุดที่ควรเชื่อใจและรักษาน้องไว้ให้ดี



"คุณกล้ามากนะที่บอกว่าเคยมีความทรงจำที่ดีกับผู้ชายอื่น คุณไม่คิดเหรอว่าผมจะหัวร้อนแค่ไหนตอนได้ฟังคำตอบแบบนั้น"


".........."


"แถมยังบอกว่าจะชงชาให้เขาอีก ทั้งที่เคยบอกว่าจะทำให้ผมคนเดียว...คุณผิดสัญญา"


"โทษผมอีกแล้วเหรอ?"


"ก็มันเป็นความผิดของคุณจริงๆ"


"ก็ผมไม่อยากให้ทะเละกัน...ผมผิดตรงไหน?!"



"ก็ผิดที่น่ารักไง! ใครๆก็เลยอยากเข้าใกล้แฟนผม!"



"........"



"ผิดที่คุณคนเดียวเลย น่ารักเรี่ยราด...ผมตามเก็บไม่ทันหรอก"



แก้มเล็กที่กำลังขึ้นสีด้วยความโกรธจางระเรื่อลงมานิดหน่อยเมื่อได้ฟังคำตอบชัดๆของชาวิน

เขาสังเกตเห็นความเขินอายนั้น...ก่อนอีกคนจะก้มหน้าหลบไปทางอื่น แต่ก็ยังช้ากว่ามือที่จับคางสวยแล้วเชยขึ้นมามองด้วยสายตาหวานเชื่อมแบบคนตกหลุมรัก



"พี่เชื่อใจบุ้งนะ...แต่พี่หวงจนหน้ามืดไปหมดแล้ว"



บุญญากรตัวเล็กมากหากเทียบกับเด็กผู้ชายทั่วไป แต่ชาวินกลับแปลกใจที่เด็กคนนี้สามารถเอาชนะเขาได้เพียงแค่ช้อนตาขึ้นมา...





"บุ้งมีพี่ชาวินคนเดียว"




แค่นี้คนฟังก็ใจเหลวเป็นน้ำ...

ชาวินตาพร่าเมื่อคุณหนูบุญญากรจับมือของเขาไปวางบนตักแล้วกุมมันเอาไว้ด้วยความอบอุ่นทั้งหมดที่มี และตอนนี้คุณหนูก็เอียงหัวมาซบที่หน้าอกของเขาด้วย 


รู้สึกเหมือนมีเทวดาตัวน้อยนั่งอยู่บนตัก...และอีกสักพักเขาคงทนไม่ไหวแน่ๆ



"น้องบุ้งครับ"


"ครับ"


"หันมาจูบพี่หน่อยสิ"



เส้นผมสวยยิ่งหอมเข้าไปอีกเมื่อถูกเจ้าของสะบัดเพื่อตอบกลับเบาๆ ชาวินไม่สนคำปฏิเสธของน้อง เขาเพียงแค่ช้อนคางสวยขึ้นมาสบตา...ก่อนจะก้มหน้าลงไปตามที่เขาพูด


"ไม่เอาครับ...เดี๋ยวมีคนมาเห็น"


"ไม่เห็นหรอก...บุ้งหลับตาซะ รับรองไม่เห็นใคร"


"นั่นไม่ใช่วิธีการแก้ปัญหาสักหน่อ- อื้อ!"



ปากช่างจ้อถูกปิดด้วยความแข็งแกร่ง ชาวินดูดกลีบปากล่างเล็กๆก่อนถอยออกมา



"ปากบุ้งน่ารักจัง รู้ตัวบ้างไหม...หืม?"


"ไม่เอาแล้วครับ พอแล้ว..."


"บุ้งก็จูบพี่หน่อยสิ แค่จูบนิดเดียวเอง"


"ไม่เอา...."


"เป็นการไถ่โทษเรื่องที่ผิดสัญญาไง...จูบพี่หน่อยนะ"


"แต่ว่าบุ้ง..."


"แล้วพี่สัญญาว่าเย็นนี้พี่จะต้อนรับเพื่อนของบุ้งเป็นอย่างดี จะไม่มีเรื่องให้บุ้งต้องเหนื่อยอีกแน่นอน"


"แต่บุ้ง...."


"นะ แค่ครั้งเดียว..."



"แต่ถ้าบุ้งทำแล้วพี่วินต้องหยุดนะ ห้ามต่อรองอีกเด็ดขาด แล้วเย็นนี้ก็ห้ามมีเรื่องกับพี่เซียนด้วย"


"ตกลง"


.
.
.


"หลับตาครับ..."


ชาวินทำตามทุกอย่าง...ขอแค่น้องยอมเป็นคนจูบเขา


มือนุ่มนิ่มจับแก้มสากก่อนจะลูบวนช้าๆให้หัวใจชาวินสั่นระรัว ชายหนุ่มอายุสามสิบหกปีไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นกับเรื่องนี้เลยจนกระทั่งได้เจอเด็กน้อยซึ่งกำลังอยู่ตรงหน้าเขา...ความอ่อนประสบการณ์นั้นน่ารักและน่าตื่นเต้นจนเกินจะคาดเดา และชาวินกำลังถูกมอมเมาด้วยความใสซื่อบริสุทธิ์


ปากเล็กก้มลงแนบจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่านไปได้ ชาวินกำลังจะตายเพราะความนุ่มนิ่มที่เม้มบนปากล่างเบาๆ ก่อนจะย้ายไปเม้มที่ปากบนของเขาอย่างค่อยเป็นค่อยไป...และปิดท้ายด้วยจูบเบาๆก่อนจะถอยออกมา


น่ารักมาก...น่ารักมากจริงๆ


ถึงมันจะไม่หวือหวาเท่าจูบเมื่อตอนเช้า แต่ชาวินกลับกระชุ่มกระชวยหัวใจไม่ต่างกันเลยแม้แม้แต่นิดเดียว



"น้องบุ้งน่ารักจริงๆ"



"สัญญาแล้วนะครับ..."





แน่นอน...

.
.
.


สัญญาต้องเป็นสัญญา...และชาวินจะรักษามันเป็นอย่างดี 


เริ่มจากการหาของกินดีๆต้อนรับเพื่อนสนิทของน้องบุ้งก่อน ความจริงเขาก็มีความสามารถในการปรุงอาหารอยู่บ้างนิดหน่อยแต่ไม่ค่อยได้แสดงมันออกมา แถมเมื่อคืนยังได้เหล้าต้มจากไอ้จ้อยมาสองไหเหมาะสำหรับงานเลี้ยงต้อนรับอยู่พอดี 

เพราะฉะนั้นคืนนี้สนุกแน่...ชาวินขอรับประกัน



ฮึ....



เจอกันเย็นนี้นะ....คุณอุเอฮาระ เซซากิ ความทรงจำที่แสนดีของคุณหนูบุ้ง











#คุณชาวิน























Talk:

อิลุงชาวินมันตัวดี! 

น้องเซซากิหนีเร็วลู๊กกกก!!~


----------------------------------


ปล.เขาจูบกันแล้ว...อย่างอแงนะคะ

บ้ายยยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 394 ครั้ง

2,336 ความคิดเห็น

  1. #2310 ออมม่า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 13:09

    มัน ดี มากกกกก

    #2310
    0
  2. #2289 pcy_614 (@bbhrrpcy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 19:17
    ตอนนี้ชั้นทีมลุง555555แต่สุดท้ายก็แพ้ให้กับความน่ารักของหนูบุ้งอยู่ดีฮือออ;____;
    #2289
    0
  3. #2124 pbcy (@zensles) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 12:27
    โลเคชั่นดีๆในการจูบอ่ะมันบั่บบบบบบ สหากากรไรหากากากนหนกสกวกกวนหห น้องบุ้งหยุดน่ารักได้มั้ยคะ
    #2124
    0
  4. #2010 somruethai1307 (@somruethai1307) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 21:14
    จูบยังไง ให้ใจเราเต้นแรงขนาดนี้ โรแมนติกละมุนเขินว้อย
    #2010
    0
  5. #1988 Vibrance (@Vibrance) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 03:56
    อิลุงง!!หลอกจุ๊บน้องตลอดเลยนะ!
    #1988
    0
  6. #1980 promlikit (@promlikit13) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 12:53
    แง้ น้องบุ้งน่ารักมาก น่ารักๆๆๆจนพี่เขาหวงหน้ามืดตามัวไปหมด
    #1980
    0
  7. #1885 HyukJae My Love (@vrpopstar) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 02:55
    ไรตฺจ๋าาาาเรามารอทุกกวันเลยน้าาาาา ตาลุงนี่มีแผนตลอด 555
    #1885
    0
  8. #1883 peachybaekkie (@yingxx) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 03:42
    น้องบุ้งน่ารักมากกกกก
    #1883
    0
  9. #1866 kkkup (@kkkup) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:49
    กี๊ดดดดดดดดดดดดด
    #1866
    0
  10. #1865 namwt (@parknam27) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 21:49
    เป็นอะไรที่น่ารักมาก
    #1865
    0
  11. #1864 BaekRain_04 (@BaekRain_04) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 22:23
    ลุงจะทำอะไร!!!
    #1864
    0
  12. #1856 Crystal Clean (@thebammy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 17:23
    แงงง น้องบุ้งงงง
    #1856
    0
  13. #1851 iam1485 (@muzikgirl123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 11:17
    ลุงมีแผนอะไรอี้กกกก
    #1851
    0
  14. #1850 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 11:00
    ถ้านี่เป็นลุงชาวินก็คงแอบน้อยใจแหล่ะ แต่ก็ยังดีที่บุ้งยังแคร์ลุง แต่ตอนนี้คือลุงมีแผนแน่ๆ555555
    #1850
    0
  15. #1837 nineqx (@ninenatthanicha) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 07:05
    น่ารักมากกก อยากอ่านต่อแล้วววววส
    #1837
    0
  16. #1832 bimiseefa (@bimiseefa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 10:57
    ลุงชาวินวางแผนจะทำอะไรพี่เซซกิของช้านนน
    #1832
    0
  17. #1831 fahneeny22 (@fahneeny22) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 11:56
    ลุ้งงงงง55555555
    #1831
    0
  18. #1827 BEPBEP (@pcy_42) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 09:17
    เขินจนจะเป็นบ้า ง้องอนกันไปมา สุดท้ายก็จบที่จูบกันอีกครั้ง
    #1827
    0
  19. #1825 Bubblett (@titlethanatporn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 08:25
    ยิ้มแก้มปริมากกกกก
    #1825
    0
  20. #1823 BGjingerbell (@waterzbluez) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 07:51
    สงสารเซซากิㅠㅠ
    #1823
    0
  21. #1822 Lovesome94 (@agapta9431) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 03:07
    เขินตัวม้วนไปหมดแล้ววววว
    #1822
    0
  22. #1814 Power Prow ❤ (@prownatthavadee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 08:49
    น่ารักมากกกกกกกกก ชั้นเช้าใจคุณชาวินเลยว่าทำไมหวงน้องชนาดนี้ ฮือออออ น่าเอ้นดูว ตอนจูบพี่ คือแบบ น้องงงงงงงงง เขินๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1814
    0
  23. #1813 nanny7 (@nanny7) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 08:47
    อยากจะบ้าตาย พอเป็นแฟนกันแล้วแบบ ดนกาำนำไยสไาำ น่ารักกกกกก น้องน่ารักกกก กก หวานจ่นนนนน ขำความขอจูบ
    อิลุง ก็ขี้หึงเกิ้นนนนนนนน ดีที่น้องน่าร้กอีกแหละ ลุงนี่ได้คืบเอาศอก แต่น่ารักมากจริงๆ เมื่อไหร่จาเเต่งงานนนนนอยากอ่านค.กุ๊กกิ๊กๆๆๆ กว่ทนี้
    #1813
    0
  24. #1810 BbhPcy627 (@AnChanBaek) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:12
    เขินมาดกกกกกกโอ้ยยย
    #1810
    0
  25. #1801 matrin (@exolmintra) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 01:27
    อิพี่ร้ายมากกก
    #1801
    0