คุณชาวิน -CHANBAEK-

ตอนที่ 22 : CHAPTER 22 : แผนพิชิตคุณหนู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 387 ครั้ง
    3 พ.ย. 62





CHAPTER 22 : แผนพิชิตคุณหนู











"บุ้งอยากกินลูกชิ้นปิ้งครับ ไปต่อแถวซื้อให้หน่อยสิ"

"อะไรนะ?"

"บุ้งอยากกินลูกชิ้นปิ้ง"

"พอแล้วคุณ..."

"งั้นคุณก็รออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวผมมา"

"โอเคๆๆ คุณรออยู่นี่แหละ ไม่ต้องเดินไปไหนแล้ว"

.
.
.

"เอามาสามไม้นะ"

"ครับ! คุณหนู!"



ให้ตายเถอะ! ชาวินต่อแถวซื้อของครั้งล่าสุดตอนไหนเขาก็จำไม่ได้เหมือนกัน...แต่นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาจะต้องมาต่อแถวรอซื้อของเพื่อคนอื่น แถมยังเป็นลูกชิ้นแค่สามไม้เท่านั้น!

ตลอดทางบุญญากรเอาแต่ซื้อขนมกับของกินไม่หยุด จนตอนนี้สองแขนของชาวินเต็มไปด้วยถุงอาหารมากมาย เขาไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าบุญญากรจะยัดทุกอย่างลงท้องไปได้อย่างไรในเมื่อพุงตัวเองก็เล็กแค่นั้น...

ชาวินอยากจะบ้า! เขาอยากเดินจับมือถือแขนกับแฟนเด็ก แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่เดินถือของกิน เพราะแฟนเอาแต่มองขนมแล้วก็ซื้อ...ซื้อๆๆๆๆ ซื้อจนเงินสะพัดไปทั้งเชียงใหม่แล้วมั้ง!

อยากจะบ้าตายจริงๆ...




"เอาลูกชิ้นสามไม้ครับ"

"รอแป๊บนะคะ...ตักแตงกวาเองได้เลยนะ"

"เอ่อ...ครับ"



เขินสุดตั้งแต่เกิดมา...ทำไมนักธุรกิจพันล้านหน้าตาหล่อเหลาจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย 

ชาวินแค่อยากมาเดินเล่นดื่มด่ำกับบรรยากาศแบบชิวๆ ใครจะคิดว่าต้องมายืนตักแตงกวาแถมลูกชิ้นปิ้ง โดยมีแม่ค้ายืนเหล่ว่าจะเอาไปเยอะเกินสามชิ้นหรือปล่าว...ชาวินอยากหายตัวไปตอนนี้และเดี๋ยวนี้เลย



'นี่...ดูผู้ชายคนนั้นสิ หล่อมากเลยเนอะเธอ'

'อื้อ~แต่เอ๊ะ! ใช่คุณชาวินซีวายกรุ๊ปป่ะ!'

'นั่นสิ! ฉันเคยเห็นขึ้นปกนิตยสารสำหรับนักธุรกิจด้วย'

'ไม่ใช่หรอกแก คุณชาวินจะมายืนซื้อลูกชิ้นปิ้งไม้ละห้าบาทได้ยังไง...แถมยังยืนตักแตงกวาฟรีอีกต่างหาก คิกกก...สงสัยเป็นหนุ่มหมาลัยแถวนี้แหละ หล่อจังเลยน้า~'



หน้าชายิ่งกว่าถูกเอาน้ำสาด

ถ้าไม่มีประโยคสุดท้ายที่ว่าหล่อ ชาวินรับรองว่าต้องได้มีเรื่องกัน...ทำไมเขาต้องมาอยู่จุดๆนี้ด้วยนะ! เป็นเพราะเจ้าปีศาจน้อยคนเดียว




"ลูกชิ้นได้แล้วค่ะ"


"ขอบคุณครับ...

"สิบห้าบาทค่ะ"

"ครับ...ไม่ต้องทอน"

"คะ?!"

"ถือเป็นค่าแตงกวา"



จ่ายแบงค์พันแบบหล่อๆ แล้วก็เดินออกมาด้วยท่าทางของนักธุรกิจพันล้าน...รับประกันได้เลยว่าสาวๆที่นินทาคงไม่ต้องทะเลาะกันอีกว่าเขาคือรองประธานแห่งซีวายกรุ๊ปจริงหรือเปล่า ในเมื่อหลักฐานมันคาตาแบบนี้...ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าหน้าตาและสัดส่วนราวกับรูปปั้นขนาดนี้จะเป็นคนหน้าเหมือนไปได้ยังไง...แค่คิดก็ผิดแล้วครับ




.
.
.
.




"มาแล้วครับ...ลูกชิ้นของคุณหนู!"


(เงียบ)



"น้องบุ้ง"

"ครับ"

"เป็นอะไร?"

"สรุปไปซื้อของ...หรือไปอวดรวยกันแน่ครับ"

"ห้ะ?"

"รวยนักเหรอ แจกเงินไปทั่วเลยนะ"



เดี๋ยวนะ...



"เมื่อกี้คุณว่าผมเหรอ?"


"ใครล่ะครับ ที่ซื้อแค่ลูกชิ้นสามไม้แต่จ่ายแบงค์พัน แถมเงินทอนก็ไม่รับด้วย...รวยจังนะ"

"เดี๋ยว..."

"ทำมาเป็นเดินเก๊กหล่อเดินออกจากร้าน...คุณคิดว่าผมไม่รู้ทันคุณเหรอครับ คุณชาวิน"



อะไรอีกล่ะ?! มาถึงก็เจอบทสวดยาวเหยียด ชาวินยอมรับว่าตัวเองอวดรวย...แต่ที่บ้านเขาก็รวยจริง

ประเด็นมันอยู่ที่ว่าเขาเดินไปของมาให้แต่กลับโดนบ่นเนี่ยนะ...เจ้าเด็กคนนี้มันชักจะเอาใหญ่แล้ว



"รู้ทันเรื่องอะไร?"

"ยังจะถามอีก!"

"อะไรกันคุณหนู? ผมก็เดินไปต่อแถวซื้อของตามคำสั่ง ส่วนเงินทอนผมจ่ายค่าบริการตามมารยาท อีกอย่างคนขายเขาก็แก่แล้ว ให้ทิปคุณป้ามันผิดตรงไหน"

"ป้าเหรอครับ? เขาหน้าเด็กกว่าคุณอีก"

"เดี๋ยว!"

"ใจบุญสุนทานจังเลยนะ ว่าแต่คงไม่ทันมองคนขายหรอก...เพราะเอาแต่จ้องมองลูกค้าแถวนั้น"

"อะไรของคุณเนี่ย..."

"จ่ายเงินอวดสาว คุณชอบทำแบบนี้เหรอ?"

"เดี๋ยว! สรุปคือคุณหวงผมเหรอ"

"เอาขนมมา แล้วคุณจะเดินไปแจกเงินที่ไหนก็เชิญ...ตามสบาย"



หวงแน่นนอนแบบนี้...หวงแน่นอน!

ทำมาเป็นกินลูกชิ้นไม่สนใจ แต่สายตาบ่งบอกได้ดีว่ากำลังหงุดหงิดเป็นอย่างมาก แปลกที่ชาวินไม่อยากจะแก้ตัวอะไรเลย เขาอยากให้เจ้าปีศาจน้อยได้รับความรู้สึกแบบนี้บ้าง เข้าใจผิดแล้วก็หวงเขาจนไฟลุกไปเลยยิ่งดี...ชาวินมีความสุขมาก


"ดูท่าทางจะอร่อยนะ เดี๋ยวผมไปซื้อมาอีกดีกว่า..."

"จะไปไหนก็ไปครับ"

"งั้นเหรอ? งั้น...ผมไปจริงนะ"


.
.
.



"เดี๋ยว!"


ยอมแพ้แล้วเหรอ? ยอมแพ้ง่ายแบบนี้ก็ไม่สนุกเลยนะสิ ชาวินกะจะแกล้งเดินไปโปรยความหล่ออีกสักหน่อยแล้วค่อยกลับมา แต่ดูเหมือนว่าเด็กขี้หวงจะไม่ยอมซะแล้ว



"เอาแตงกวามาทำไม..."
 
"ครับ?"


"ผมไม่ชอบกินแตงกวา!"
"ผมลืม"

"ลืมเหรอครับ...ลืมงั้นเหรอ?"

"เดี๋ยวผมเอาออก..."


เพราะไม่อยากมีเรื่องชาวินก็เลยนั่งลงข้างคุณหนูจอมเรื่องมาก ก่อนจะจิ้มเอาแตงกวาออกทิ้ง ในขณะนั้นเขาก็แสร้งทำเป็นเงียบไม่ยอมพูดจา จนกระทั่งเห็นว่าคุณหนูหยิบขนมขึ้นมายื่นตรงหน้าเขา


"กินไหม?"

ง้อสินะ?

ชาวินไม่ปฏิเสธความหวังดี เขาอ้าปากรับเอาขนมไข่นกก้อนเล็กเข้าปาก ก่อนจะหันไปทางคุณหนูแล้วส่งลูกชิ้นคืนไปบ้างเหมือนกัน


งับ...น่าแปลกที่คนตัวเล็กไม่ยอมจับไม้เองแต่กลับก้มหน้าลงมางับเอาลูกชิ้นไปกิน ชาวินหัวใจเต้นกับแก้มแดงๆที่ป่องไปด้วยของกิน พอเป็นแบบนี้แล้วชาวินก็อยากจะพาบุญญากรไปเหมาขนมให้หมดโลก


"อร่อยไหม"

"ครับ...ไม้ละสามร้อยกว่าบาท ก็ต้องอร่อยอยู่แล้ว"

"ไม่ต้องมาประชดประชันผมเลย ถ้าคุณหวงก็บอกผมมาตามตรงเถอะ ต่อไปผมจะได้สวมแมสก่อนออกไปซื้อของ...ป้องกันสาวมองให้บาดตาคุณ"

"หลงตัวเองชะมัด หน้าตาแบบคุณน่ะเกลื่อนกราดจะตาย ไม่เห็นจะหล่อเลยสักนิด...พี่เซียนยังหล่อกว่าอีกเป็นร้อยเท่า"

"เดี๋ยวนะคุณหนูบุ้ง...นี่แฟนคุณนะ"

"ก็นั่นแหละ ผมก็เลยต้องรับผิดชอบไง"

"หือ?"

"ไม่ต้องเดินไปไหนเลย ขี้เหล่แบบคุณนั่งตรงนี้แหละ!"

เกือบจะหงุดหงิดแล้วเชียวถ้าไม่เห็นว่ามีมือเล็กเอื้อมมาจับที่ชายเสื้อของเขาก่อน ชาวินแอบยิ้มกับความน่ารักของคนข้างๆ อยากจะจับมาฟัดแก้มสักทีสองที ถ้าไม่ติดว่าเป็นที่สาธารณะเขาคงทำไปแล้วจริงๆ

เป็นวิธีบอกว่าหวงที่น่ารักที่สุดในโลก


"คุณร้อนไหม"

"นิดหน่อยครับ"

"ผมว่าเดี๋ยวเราเดินไปถึงหน้าซอยก็พอแล้ว คนเยอะแถมร้อนแบบนี้เดี๋ยวคุณป่วย"

"ไม่ป่วยหรอก...ผมไม่ใช่เด็กสามขวบนะ แล้วคุณก็อย่าติดนิสัยคุณแม่กับป้าบัวมาเด็ดขาด ห้ามบังคับผมทำนู่นทำนี่ด้วย...ผมอยากเที่ยวตลาดแบบนี้มาตั้งนานแล้ว"

"แล้วเดี๋ยวคุณนั่นแหละจะรู้สึก เอาแต่ซื้อของแสลงท้องมากิน ส้มตำเอย ไส้กรอกอีสานเอย แล้วตอนเที่ยงยังกินขนมจีนมาอีก...คืนนี้คุณเดือดร้อนแน่ แถมยังเดินมาตั้งไกลทั้งที่อากศร้อนจนเหงื่อท่วม คืนนี้ถ้าบ่นปวดหัวปวดเท้านะผมจะไม่ดูแลคุณเลย"


"จริงเหรอครับ?"


"บุญญากร"



"บ่นเป็นคนแก่ไปได้..."


ไม่ยอมฟังยังไม่พอ คุณหนูบุญญากรก็ลุกขึ้นจากม้านั่งเพื่อพร้อมที่จะเดินต่อแล้ว ชาวินเห็นมองความดื้อแบบนั้นก่อนจะส่ายหัวเบาๆ แต่พอเห็นน้องเดินออกไปเขาจึงรีบเก็บของแล้วเดินตาม


ยังไงซะชาวินก็ทำได้แค่บ่น เพราะท้ายที่สุดเขาก็ต้องตามใจคุณหนูอยู่ดี ทุกวันนี้ก็มีทางเลือกอยู่แค่สองทาง...คืนเดินตามกับคลานตามก็เท่านั้น


"บุ้งครับ! มาสวมหมวกก่อน แดดร้อน!"





.
.
.









ท่ามกลางคนมากมาย สองหนุ่มที่มีขนาดของร่างกายแตกต่างกันดูโดดเด่นในชุดม่อฮ่อมพื้นเมือง 

หน้าตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความสุขแม้อากาศจะร้อนมากแค่ไหนก็ตาม โดยเฉพาะผู้ชายตัวใหญ่ที่เอาแต่ยิ้มเดินถือของเต็มไม้เต็มมือตามหลังเด็กผู้ชายตัวเล็ก ที่ถึงแม้คนข้างหน้าจะดูไม่ค่อยอยากได้ แต่คุณผู้ชายตัวสูงก็ตามไปซื้อของทุกอย่างที่เด็กคนนั้นได้ลองสวม

ยกเว้นร้านที่ขายพวกเครื่องประดับ อย่างเช่นแหวนและสร้อยข้อมือ

"สร้อยอันนี้น่ารักไหมครับ"

"ไม่ อันที่คุณสวมอยู่สวยที่สุดแล้ว"

สร้อยข้อมือที่มีจี้รูปดอกกุหลาบยังเป็นเครื่องประดับเดียวที่บุญญากรสวมติดตัวตลอด ชาวินมีความสุขที่เห็นปีศาจน้อยสวมมันทุกที่ทุกเวลา และอีกไม่นานเขาก็ต้องมอบให้น้องอีกหนึ่งชิ้น...นั่นคือแหวนแต่งงานของเรา

"คุณสวมแหวนเบอร์อะไร"

"ถามทำไมครับ"

"ก็ถามเผื่อเอาไว้ เพราะอีกหน่อยผมต้องซื้อให้คุณ"

"ไม่ต้องหรอกครับ บุ้งไม่ชอบใส่แหวน"

คนน้องตอบออกมาหน้าตาเฉย โดยไม่สนเลยว่าชาวินจะอายแม่ค้าที่กำลังยิ้มเจื่อน 

คนตัวสูงทำหน้าเซ็งสุดขีดแต่เขาก็ยังไม่ละความพยายาม  ทำเป็นหยิบแหวนขึ้นมาหนึ่งวงก่อนจะเลื่อนไปที่มือน้องแล้วทำเหมือนเทียบขนาด


"คุณชอบแหวนแบบไหน แหวนเพชร หรือแบบเรียบๆ"

"ก็บอกว่าไม่ชอบแหวนไงครับ"

"แหวนแต่งงานจะไม่ชอบได้ยังไง ถึงคุณไม่ชอบก็ต้องใส่อยู่ดี เดี๋ยวก็ชินไปเองนั่นแหละ"

"ใครจะแต่งงานกับคุณ"

"ก็คุณไง"

"ผมบอกตอนไหนว่าจะแต่งครับ"

"ไม่เห็นต้องบอกเลย...ผมคิดเองได้...ชินแล้ว"


คนชอบย้อนพูดไม่ออกเมื่อเจอแบบนี้เข้าไป บุญญากรได้แต่ทึ่งกับความมั่นใจของผู้ชายคนนี้ ไม่เว้นแม้แต่แม่ค้าก็ยังหัวเราะตามไปด้วย สุดท้ายก็เลยต้องเดินออกมาจากร้านด้วยความอายสุดๆ


"บุ้ง...เคยกินอันนี้ไหม"

"หือ?"


ขาเล็กหยุดเดินเพราะถูกเรียกเอาไว้ก่อน บุญญากรมองขนมสีสวยที่เสียบอยู่ต้นไม้ด้วยความตื่นตาตื่นใจ มันมีหลายรูปแบบแล้วก็น่ารักมาก ไม่เคยเห็นมันมาก่อนด้วย

"ขนมน้ำตาลปั้น"

"ไม่เคยเห็นครับ...สวยดีนะ คุณลุงปั้นเก่งจัง"

"ผมซื้อไม้หนึ่งครับลุง...คุณลองกินดูสิ"


ชาวินเลือกขนมน้ำตาลปั้นที่เป็นรูปช่อดอกกูหลาบขึ้นมาจากแผง ก่อนจะส่งไปให้คุณหนูที่หลุดยิ้มทันทีเมื่อเห็นว่าเขาเลือกอันนั้น 

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาชาวินไม่ได้ให้ดอกกุหลาบคุณหนูมาหลายวันเพราะบนดอยหายาก พอได้โอกาสก็เลยรีบเก็บคะแนนทันที

"กินเหมือนอมยิ้มนั่นแหละ"

บุญญากรรับดอกไม้ที่เป็นขนมมาถือก่อนจะลองชิมด้วยการเอาลิ้นแตะ รสชาติของมันเอกลักษณ์แบบที่ไม่เหมือนกับอมยิ้ม มีความหอมหวานแล้วก็ละมุนลิ้นมากกว่า เป็นเพราะตอนเด็กไปเรียนที่เมืองนอกก็เลยไม่มีโอกาสได้รู้จักขนมไทยสักเท่าไหร่ แต่อันนี้มันดีมากๆเลย

"อร่อยไหม"

"ครับ...ผมชอบ"

"ชอบดอกกุหลาบหรือชอบผม"

คนถูกเพราะถามไม่ตอบอะไรเพราะกำลังตกใจกับใบหน้าที่ลดลงมารอคำตอบ บุญญากรงับขนมเข้าปากก่อนจะเดินหันหลังนำไปก่อนทำเป็นไม่สนใจ แต่อีกคนก็ยังเดินตามหลังกระทบไหล่และชวนคุยเรื่องน่าอับอายอยู่แบบนั้น

"ไม่ตอบเพราะเลือกผมสินะ ถ้าชอบผมมากขนาดนั้นก็ยอมแต่งงานกับผมซะสิ รอช้าผมอาจจะเปลี่ยนใจขึ้นมาก็ได้...ถึงวันนั้นก็อย่ามาร้องไห้งอแงแล้วกัน"

"ไม่มีวันนั้นหรอกครับ"

"ไม่มีวันที่จะร้องไห้เพราะผมเหรอ"

"ไม่มีวันที่คุณจะเปลี่ยนใจต่างหาก"

ปีศาจน้อยปล่อยพิษด้วยการเอาขนมหวานที่เพิ่งทานขึ้นมาแตะปากเขาหนึ่งทีก่อนจะทำแก้มแดงแล้วเดินจากไป ชาวินทำได้แค่เลียริมฝีปากของตนเองก่อนความหวานจะทำให้เขาหัวใจเต้นแรงพอๆกับคำตอบแสนน่ารักที่เพิ่งจะได้ยิน 

ไม่มีวันเปลี่ยนใจอย่างนั้นเหรอ...นั่นสินะ

เจ้าปีศาจน้อยปล่อยพลังรุนแรงใส่เขามากขึ้นทุกวัน ยิ่งหลังจากตกลงเป็นแฟนกันชาวินก็ยิ่งโดนทำร้าย 

การจู่โจมแบบนั้นมันไม่ดีต่อสุขภาพของคนแก่เลย...

บางทีเขาอาจจะตายก่อนได้แต่งงาน



"คุณหนูบุ้งครับ! รอพี่ด้วย"













#คุณชาวิน













หลังจากเดินเล่นซื้อของที่ถนนคนเดินเสร็จเราสองคนก็เดินทางไปไหว้พระบนเชิงเขา ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ต้องเดินทางย้อนกลับมาที่สวนสัตว์เพื่อรอรถรางในรอบขบวนถัดไป

ชาวินตามใจแฟนเด็กทุกอย่าง พาไปทุกที่ที่อยากไป ส่วนบุญญากรก็ยอมเชื่อฟังเขามากกว่าที่เคยเป็น อย่างเช่นถ้าหากชาวินขอจับมือก็จะยอมยื่นมาให้จับ บอกว่าห้ามตีตอนอยู่ในวัดก็ยอมทำตาม...ถึงแม้ชาวินจะแอบตีเนียนจับนู่นจับนี่ตลอดทางแต่บุญญากรก็ยังข่มอารมณ์เอาไว้ พอเป็นแบบนี้คนพี่ก็ยิ่งได้ใจมากกว่าเดิม

"ต้องรออีกยี่สิบนาทีเลย...นานจัง"

เพราะรถรางที่สวนสัตว์ต้องรอเป็นรอบคุณหนูบุญญากรก็เลยมีช่วงเวลาว่างนิดหน่อย ชาวินรู้สึกเมื่อยกับการที่ต้องเดินเที่ยวมาตลอดทั้งวัน แต่คุณหนูของเขากลับยังไม่อยากหยุด แถมยังเอาแต่บ่นที่รถมาช้าอีกด้วย ไม่รู้ไปเอาพลังงานมาจากไหนเยอะแยะ...หรือเป็นเพราะนั่นแหละที่แก่เกินไป

"ไปดูของที่ระลึกกันครับ"

นั่งได้ไม่ถึงสามวิก็ถูกลากเข้าไปในร้านขายของที่ระลึกอีก ความสนุกสนานของเด็กอายุยี่สิบกว่าๆนั้นช่างไม่ปราณีกับคนที่จะย่างเข้าเลขสี่เลย 

"ซื้อเสื้อยืดกันเถอะครับ คืนนี้เราต้องนอนค้างแถวนี้ใช่มั้ย....ถ้าอย่างนั้นก็มาซื้อชุดนอนลายสัตว์กันเถอะ"

"เอาสิ เลือกเผื่อผมด้วย"

"งั้นคุณเอาลายกระต่ายไป...ส่วนผมจะเอาลายช้าง"

"ถ้าคุณเลือกชุดลายกระต่ายสีชมพูนั่นให้ผมรับรองมีเรื่องแน่ แต่ถ้าคุณอยากเห็นผมนอนโป๊ก็ตามใจเลย"

"ก็คุณบอกว่าจะให้ผมเป็นคนเลือกเอง!"

"มันก็มีตั้งหลายลายไหมล่ะ?!"

"งั้นอยากใส่อันไหนล่ะ ไม่เห็นจะต้องเลือกมากเลยก็แค่ชุดนอน"

"งั้นเอาแบบนี้...คุณเลือกให้ผม ผมเลือกให้คุณ และคืนนี้เราสองคนจะต้องสวมมันนอน ห้ามตุกติกเด็ดขาด เพราะมันก็แค่ชุดนอนไม่เห็นต้องเรื่องมากอะไร"

"ก็ได้! แต่มีข้อแม้ว่าต้องซื้อจากร้านนี้เท่านั้น แล้วคุณก็อย่าแผนสูงนัก ไม่ต้องคิดว่าจะหาซื้อชุดวาบหวิวให้ผมใส่ด้วย...เลือกเอาแค่ในร้านนี้เท่านั้น"

"คุณจะบ้าเหรอ เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย ชุดวาบหวิวอะไรของคุณหนูครับ...ตลกชะมัดเลย"

"อย่าคิดว่าผมตามคุณไม่ทัน"

"โอเคๆ มาเลือกชุดกัน เสร็จแล้วก็ไปเจอกันที่หน้าขบวนรถตามเวลาเลยนะ ห้ามแอบดูตอนเลือกด้วย มันเป็นความลับที่จะเปิดเผยหลังอาบน้ำเสร็จเท่านั้น"

อะไรกันเนี่ย มันต้องขนาดนั้นเลยเหรอ?


ยังไม่ทันได้ถามอะไร คุณลุงที่ชอบวางแผนก็เดินหายไปทางด้านหลังของชั้นขายเสื้อผ้า ดูเหมือนว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลอีกแล้ว เขาก็แค่อยากจะเล่นเลือกชุดลายสัตว์เท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าคุณชาวินจะสนุกเกินเหตุ พอเป็นแบบนี้ยิ่งไม่น่าไว้วางใจเลย...ไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหนอีก


แต่ก็ช่างเถอะ บุญญากรรับมือได้...เขาคิดเอาไว้แบบนั้น




.
.
.




20 นาทีผ่านไปตามกำหนด

บุญญากรเดินมาถึงหน้าขบวนรถไฟแล้วก็เจอกับคุณชาวินที่ถือกล่องอาหารสัตว์เตรียมเอาไว้แล้วสองชุด แต่ที่น่าแปลกคือบนหัวมีที่คาดผมลายเสือสวมอยู่ด้วย บุญญากรเห็นแล้วก็อยากจะขำออกมา

"คุณใส่อะไรของคุณเนี่ย ทำตัวเป็นเด็กไปได้"


"ก็เบี่ยงเบนความสนใจน่ะสิ ผมไม่ชอบที่คุณสนใจสิ่งอื่นมากกว่า ในเมื่อคุณอยากดูเสือผมก็ต้องเป็นเสือที่น่ามองที่สุด"

"ประหลาดชะมัด ชุดความคิดของคุณไม่เคยปกติเลย บางทีคุณอาจเป็นประเภทชอบเพ้อฝันนะ รบกวนไปหาหมอด้วยครับ ผมไม่อยากมีแฟนติงต๊อง"

"ใครว่าผมติงต๊องคนเดียวล่ะ ของคุณก็มีนะ เป็นน้องกระต่ายหูยาว...เหยื่อของเสือยักษ์แบบผม"

ไม่พูดเปล่า คนที่บอกว่าตัวเองเป็นเสือยักษ์ยังหยิบเอาหูกระต่ายสีขาวมาสวมให้เขาด้วย บุญญากรเลิ่กลั่กเพราะไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย ตอนเด็กก็ถูกคุณแม่จับใส่ที่คาดผมเป็นประจำ ทั้งที่เขาเป็นเด็กผู้ชายแท้ๆ

"ห้ามเอาออกนะ!"

"ผมไม่ชอบใส่!"

"ไม่เห็นเป็นไรเลยคุณ คนอื่นเขาก็ใส่กัน...ผมเป็นถึงรองประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ยังยอมสวมเลย คุณก็เล่นกับเขาหน่อยเพื่อเพิ่มบรรยากาศ"

พอมองไปรอบๆก็เห็นมีแต่คนใส่จริงๆ บุญญากรจึงได้แต่ยืนทำหน้าบูดเป็นกระต่ายป่วย เขาไม่อยากโวยวายแล้วทำให้นักท่องเที่ยวคนอื่นเสียบรรยากาศไปด้วย อันที่จริงแล้วมันก็คงไม่แปลกนัก...


แค่สวมที่คาดผมหูกระต่าย...มันก็แค่นั้นเอง

เฮ้อออออ






.
.
.
.




(บนรถพาชมสวนสัตว์ตอนกลางคืน)




ดูเหมือนชีวิตจะไม่ง่ายนัก...

บุญญากรบอกกับตัวเองเมื่อต้องมานั่งข้างคนเจ้าเล่ตรงเบาะท้ายสุดของขบวนรถ ดูเหมือนคุณชาวินจะเตรียมการทุกอย่างมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งที่เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเข้าทางตาลุงบ้าคนนี้ไปหมด

"คุณจะเบียดอะไรนักหนาเนี่ย ที่นั่งก็ตั้งกว้าง"

"ผมกลัวความมืด แล้วก็กลัวปลาฉลามด้วย"

"คุณจะบ้าเหรอ กลางป่าจะมีฉลามได้ไง! เดี๋ยวโดน"

"ก็ผมกลัวอ่ะ"

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ก็ไม่รู้ อยากย้อนภาพไปตอนที่เจอกันครั้งแรก ตอนนั้นลุงคนนี้เอาแต่เก๊กหน้าอวดดีเชิดจมูกจนแทบจะชนเพดาน แต่ตอนนี้กลับมาทำเป็นกลัวนั่นกลัวนี่ แผนสูงกอดเอวเขาทุกทีที่มีโอกาส

"คุณชาวิน!"

พอรถเคลื่อนตัวไปได้สักพัก สัตว์น้อยใหญ่ก็เริ่มโผล่ออกมาให้เห็น บุญญากรละความสนใจจากลุงที่ชอบฉวยโอกาสเพื่อจะยื่นอาหารให้เจ้ากวางแสนน่ารัก แต่พอหันไปที่คนข้างๆ ปรากฎว่าคุณชาวินกลับให้อาหารด้วยการเทกระจาดทั้งตะกร้าลงไปแบบรวดเดียวจบ

ดูก็รู้ว่าไม่ได้อยากมาชมสัตว์ แค่อยากจะมาจับนู่นจับนี่เขาตอนมืดๆมากกว่า...

"อย่าลูกเล่นนะคุณชาวิน ให้ได้มากสุดแค่กอดเอวนะ ขืนเยอะกว่านี้ผมแตะลงรถไปนอนกับเสือแน่"

"ใจร้ายอ่ะคุณ"

"เด็กเยอะ! เก็บมือของคุณไปเดี๋ยวนี้เลย อย่ารุ่มร่ามในที่สาธารณะเด็ดขาด อย่าให้ผมต้องหงุดหงิดนะ"

"ผมล่ะเชื่อคุณเลย"

"เอามือออก!!"


พอทำอะไรไม่ได้คนตัวสูงก็ถอนหายใจเฮือก!แล้วเก็บมือลง 

ความตื่นเต้นที่จะได้แต๊ะอั๋งแฟนเด็กดับวูบเพราะอีกคนไม่เล่นด้วย แถมยังสวนด้วยการสอนมารยาทในที่สาธารณะอีก...สมแล้วที่เป็นคุณหนูบุญญากร


"เฮ้อออ"



"คิกกก กวางน้อย มาทางนี้ๆๆๆ"


"เฮ้ออ!!! ไม่สนุกเลย!!"






.
.
.
.



















ออกจากสวนสัตว์มาประมาณเกือบสามทุ่มก็ถึงเวลาดินเนอร์ที่ชาวินตั้งหน้าตั้งตารอ

เขาจองห้องพักริมแม่น้ำสุดหรูอาไว้หนึ่งห้อง ตรงชานพักที่ยื่นออกไปบนผืนน้ำยามค่ำคืนสวยงามเหมาะกับการจิบไวน์ทานอาหารแสนโรแมนติก มันเป็นสถานที่ค่อนข้างส่วนตัว ชาวินชอบแสงไฟสีสลัวทีทำให้ทุกอย่างดูเซ็กซี่มากยิ่งขึ้น...ยกเว้นชุดม่อฮ่อมของเรา

"ไหนคุณบอกว่าเพิ่งจองห้องพักได้"

"ก็เพิ่งจองได้จริงๆ ตอนแรกก็จะเช่าสองห้องนอนตามที่ตกลงกันไว้ แต่บังเอิญว่าเหลือห้องเดียว คุณก็นอนกับผมนี่แหละไม่ต้องเกรงใจหรอก"

เป็นการตีเนียนที่ไม่เนียนที่สุด...

ตั้งแต่เดินเข้าที่พักมา บุญญากรก็รู้ได้ทันทีว่าคุณชาวินเตรียมทุกอย่างมาเรียบร้อยแล้ว โดยเฉพาะดอกกุหลาบมากมายที่วางประดับอยู่ภายในห้อง บุญญากรเห็นทั้งหมดแต่เขาก็ยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ตาลุงคนนี้แผนเยอะจริงๆ 

อยากรู้เหมือนกันว่าจะแกล้งตีเนียนไปจนถึงเมื่อไหร่


"บุ้งหิวแล้วครับ"

"อือ ทานเยอะๆนะ เดี๋ยวผมหั่นเนื้อให้เอง"

"ขอบคุณครับ"


เพราะใช้พลังงานไปเยอะวันนี้ก็เลยกินมากเป็นพิเศษ บุญญากรจิ้มเนื้อที่คุณชาวินหั่นเอาไว้เข้าปากก่อนจะยกยิ้มด้วยความสุข อาจเป็นเพราะไม่ได้กินอาหารที่คุ้นเคยแบบนี้มาหลายวันเขาก็เลยรู้สึกว่ามันอร่อยเป็นพิเศษ ทั้งที่อาหารเหนือก็อร่อยเหมือนกันแต่ว่าพอกินหลายวันเขาก็เริ่มคิดถึงอะไรแบบนี้มากพอสมควร

"อร่อยไหม"

"อร่อยครับ"

"อร่อยก็กินเยอะๆ ผมรู้ว่าอาหารเหนือมันค่อนข้างรสชาติจัดจ้าน คุณก็คงไม่ค่อยถนัดนัก ทุกวันเอาแต่กินไข่เจียวกับผัดผัก เดี๋ยวกลับบ้านไปผอมเป็นกุ้งแห้งผมโดนป้าเดือนแขบีบคอตาย"

"อย่ามาใส่ร้ายคุณแม่ผมนะ"

"ใส่ร้ายอะไรกัน แม่คุณส่งข้อความมาหาผมทุกเช้าเย็นว่าต้องดูแลคุณยังไงบ้าง พอตกดึกก็จะถามอีกว่าเอานมไปป้อนคุณหรือยัง...ถ้าท่านรู้ว่าคุณเอาแต่กินไข่เจียวทุกวันผมตายคนแรกแน่ๆ"

"คุณแม่ส่งข้อความหาคุณบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอ? แบบนี้สินะคุณถึงกล้าหลอกคุณแม่ว่าผมดื้อเอาแต่ทำงานไม่ยอมหลับยอมนอน ทั้งที่ความจริงผมนอนไม่ได้ก็เพราะคุณเมาแล้วเสียงดังนั่นแหละ!"

"เอ่อ...ผมว่าเราทานข้าวเถอะ"

"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ"

"หิวข้าวจังเลย...น่าทานจัง"

"คราวหน้าถ้าคุณทำแบบนี้อีก...ผมทุบจนแบนแน่"

ถึงแม้จะเตือนไปแบบนั้น แต่คนที่ไม่ทุกข์ร้อนก็ยังลอยหน้าลอยตากินสเต็กต่อเหมือนเสียงของเค้าเป็นแค่ธาตุอากาศ 

บุญญากรอยากจะทุบคนตรงหน้าแรงๆสักที แต่ติดตรงที่ว่าตอนนี้เขาก็หิวมากเหมือนกัน เพราะฉะนั้นจะปล่อยไปสักครั้งหนึ่งก็ได้...


อาหารบนโต๊ะค่อยๆพร่องไปทีละอย่างโดยใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ในขณะนั้นคนที่มีความผิดติดตัวก็ยังคอยตักอาหารให้พร้อมดูแลทุกอย่างจนแทบจะป้อน ส่วนบุญญากรก็เริ่มใจอ่อนเพราะบรรยากาศริมแม่น้ำตอนกลางคืนทำให้เขาผ่อนคลาย แถมตะเกียงน้ำมันหอมระเหยกลิ่นดอกไม้ก็ถูกใจเป็นพิเศษ


"ดื่มไวน์กับผมไหม"

ร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามรินไวน์แดงใส่แก้วทรงสูงก่อนจะส่งมันมา บุญญากรมองอย่างชั่งใจสักพัก...แต่สุดท้ายเขาก็รับและจิบลงคอด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติ แบบที่คนตรงข้ามจะต้องแอบยิ้มไปด้วย

"ดื่มก็ได้ครับ...คืนนี้บุ้งอยากดื่ม"

"ศีลแตกแล้ว"

"อะไรของคุณ"

"ผมไม่เคยเห็นคุณผิดศีลห้า...แต่วันนี้คุณดื่ม"

"ปกติผมทานไวน์กับเนื้ออยู่แล้ว ถึงปกติจะไม่ชอบดื่มก็เถอะ แต่พอทานกับเนื้อแล้วมันเป็นข้อยกเว้นครับ"

"แบบนี้นี่เอง แล้ว...คุณดื่มเก่งไหม"

สายตาของคนถามดูมีพิรุธ แม้จะเป็นเสี้ยววินาทีเดียวแต่บุญญากรก็สามารถสังเกตเห็นได้ และถ้าคิดไม่ผิด อีกไม่นานตาลุงคนนี้ต้องมีแผนการต่ออีกแน่นอน
"ว่าไงครับ...คุณดื่มได้มากสุดประมาณกี่แก้ว"

เป็นที่แน่นอนว่าลุงคนนี้กำลังคิดที่จะมอมเขาอยู่ เพราะในขณะที่ถามก็ยังแสร้งเนียนเทไวน์เติมลงในแก้วเขาอีกครั้ง...แถมคราวนี้ยังเทเยอะกว่าเดิม

"แก้วเดียวก็สลบแล้วครับ ผมดื่มไม่ค่อยเก่งหรอก"

"เหรอ..."

"คุณก็ไม่ต้องเทแล้วนะ...ผมกลัวเมา"

"เมาอะไรกันคุณ คนอย่างคุณเคยเมาด้วยเหรอ บางทีผมก็อยากรู้เหมือนกันนะว่าตอนคุณเมาจะเป็นยังไง"

"อืมม...พี่เซียนบอกว่าผมเมาแล้วเหมือนลูกแมวครับ"

"อะไรนะ?"

คุณชาวินถึงกับแสดงสีหน้าไม่ถูก วินาทีแรกคงจะตื่นเต้นกับคำว่าลูกแมว แต่พอคิดได้ว่าใครเป็นคนพูด...ใบหน้าที่เอาแต่เก็กหล่อก็เริ่มเปลี่ยนสีขึ้นมา พอเป็นแบบนี้แล้วน่าสนุกดี...

"ไอ้หมอนั่นอีกแล้วเหรอ!?"

"ครับ"

"ที่ผ่านมาผมจะไม่เอาเรื่องมัน แต่ต่อไปนี้คุณห้ามไปเมาตอนต่อหน้ามันอีก ถ้าผมเห็นคุณแตะแอลกอฮอล์ตอนอยู่กับมันอีกผมเอาระเบิดลงบ้านมันแน่"

"หูววว...ท้องฟ้าสวยจัง มีดาวด้วยคุณ"

"ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องบุญญากร"

"บ่นอะไรของคุณเนี่ย น่าเบื่อชะมัดเลย"

ได้เวลาเอาคืน...รอบนี้บุญยากรเป็นฝ่ายลอยหน้าลอยตาไม่รับรู้บ้าง เขาแอบเห็นว่าคนฝั่งตรงข้ามเอาแต่ทำหน้าบูดแล้วก็ขมวดคิ้วเป็นปม พอเป็นแบบนั้นมันก็สมควรแล้ว คุณชาวินจะได้รู้ว่าการแสร้งตีเนียนมันน่าหงุดหงิดมากเพียงใด

"คุณชาวิน หั่นเนื้อหน่อยสิครับ...เนื้อหมดแล้ว"

"ไม่ต้องมาง้อผมเลย"

"ใครง้อคุณ? ไม่ต้องมาแกล้งโกรธเลยครับ"

"ใครแกล้ง? ผมหงุดหงิดจริง"

"จะหงุดหงิดทำไม ผมแค่ล้อเล่น"

"ล้อเล่น?"

"ผมไม่เคยเมาต่อหน้าพี่เซียนหรอกครับ คุณคิดว่าผมจะกล้าเมาต่อหน้าคนอื่นไปทั่วเหรอ โดยเฉพาะเป็นพี่เซียนผมยิ่งไม่กล้าเลย...น่าอายจะตาย"

"หึ! ผมต้องขอบคุณไหม? ที่คุณไม่กล้าเสียภาพพจน์ต่อหน้ามันเพราะคุณแอบชอบมันน่ะ!"

"ต้องขอบคุณสิครับ...อย่างน้อยผมก็ได้เก็บความน่ารักตอนเมาเอาไว้ใช้กับคุณคนเดียวไง...เป็นแบบนั้นมันไม่ดีเหรอ หืม?"

"ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลย..."

แค่เห็นคนตรงข้ามเอียงคอแล้วส่งยิ้มหวานมาให้เสียงที่เคยดุดันก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ชาวินเริ่มรำคาญตัวเองที่เป็นแบบนั้น...แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งขมวดคิ้ว

"หนาวครับ"

เจ้าปีศาจน้อยตัวนี้ฤทธิ์เยอะไม่เคยเปลี่ยน 

ชาวินมองท่าทางเอามือลูบแขนตัวเองป้อยๆของคนตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินเข้าไปในห้องพักแล้วหยิบผ้าขนหนูออกมาห่มบนไหล่ของเด็กตัวแสบ 

บุญญากรรู้ว่าเขากำลังหงุดหงิด และก็พยายามที่จะปั่นหัวเขาด้วยการอ้อน ทุกอย่างเป็นกระบวนการที่จะทำให้ชาวินหัวหมุนแล้วยอมสยบแทบเท้า เขารู้ทันทุกอย่าง...และคุณหนูก็ทำสำเร็จทุกครั้งด้วย

"คุณคือปีศาจน้อย"

คนตัวสูงที่เดินเอาผ้ามาคลุมไหล่เล็กก้มลงกอดน้องจากทางด้านหลัง ชาวินทนไม่ไหวที่จะสูดดมกลิ่นแก้มหอมหนึ่งครั้ง...ก่อนจะเกยคางบนบ่าเล็กแล้วถามเสียงอ่อน


"ทำไมคุณชอบแกล้งผม? คุณอยากเห็นผมหัวร้อนเหรอ"


"เปล่าครับ...ก็แค่ล้อเล่นนิดเดียว"



แค่ล้อเล่นนิดเดียว...แต่น้ำเสียงดื้อขนาดนี้มันน่าตีไหม



"คุณทำผมสับสนมากเกินไปแล้วนะบุญญากร ผมคิดว่าผมต้องเป็นบ้าเพราะคุณเข้าสักวัน"

"เกิดอะไรขึ้นกับคุณเหรอครับ?"

"คุณรู้หรือเปล่า...ตั้งแต่วินาทีแรกที่เราสองคนนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยกัน ผมเอาแต่สับสนว่าจะนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วมองสบตาคุณ หรือจะนั่งข้างคุณแล้วกอดคุณเอาไว้แบบนี้ดี...ตอนนี้ผมคงกำลังจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ"

"อาการหนักเลยเหรอครับ?"

"ครับ...ผมเอาแต่คิดถึงคุณ"



แทนที่จะก้มหน้าเขินเหมือนอย่างทุกที แต่รอบนี้คนน้องกลับหลุดขำออกมา บุญญากรอยู่เหนือทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ ไม่เคยเดาทางได้เลย


"มานั่งเถอะครับ เดี๋ยวรอบนี้ผมหั่นเนื้อให้เอง"

ร่างเล็กขยับที่บนนั่งบนโซฟาให้พอสำหรับคนสองคน ชาวินแปลกใจเล็กน้อยแต่สุดท้ายเขาก็ยอมนั่งลงไป อดสงสัยไม่ได้เลยว่าทำไมวันนี้คุณหนูถึงใจดีมากเป็นพิเศษ...จนสุดท้ายเขาก็ได้รู้คำตอบเพราะคนน้องยอมพูดออกมา

"จะกอดก็กอดตอนนี้นะครับ เพราะคืนนี้คุณห้ามแตะต้องผมเด็ดขาด ผมพอจะเดาออกนะว่าคุณคิดอะไรอยู่ เพราะฉะนั้นหยุดความพยายามซะ ผมรู้ทันครับ"


เหอะ! พูดไม่ออกเลย...


"อะไรอ่ะคุณหนู"

ชาวินไม่ยอม เขาคล้องเอวเล็กมากอดหลวมๆ ถึงแม้ว่าคนน้องจะทำเป็นไม่สนใจแล้วทานอาหารต่อ แต่ชาวินจะไม่ยอมปล่อยให้โอกาสดีๆแบบนี้หลุดลอยไป

"คืนนี้ก็ต้องนอนกอดกันด้วยสิ วันนี้ผมตามใจคุณมาทั้งวันแล้ว แค่นอนกอดกันเอง...แถมนวดเท้าให้ด้วย"

"ไม่เอาครับ คืนนี้บุ้งอยากนอนเงียบๆคนเดียว"

"คุณไม่ไว้ใจผมเหรอ"

"ครับ"

"ตอบแบบนี้ได้ยังไง ผมเป็นแฟนคุณนะ"

เพราะเป็นแฟนน่ะสิถึงได้รู้ทันทุกอย่าง...บุญญากรเหล่ตามองมือใหญ่ที่เลื้อยจากเอวขึ้นมาที่แขน ยังไม่ทันไรก็เริ่มจะรุ่มร่ามแล้วแบบนี้คงไว้ใจได้หรอก

"อย่าพึ่งตัดสินใจสิ คืนนี้คุณอาจจะอยากนอนกอดผมก็ได้ เดี๋ยวเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันต่อ แต่ว่าตอนนี้เรามาทานข้าวกันต่อเถอะนะ...ผมอยากดื่มกับคุณ"

ไวน์แก้วสวยถูกยกมาตรงหน้า บุญญากรมองอย่างรู้ทันแต่ก็ยังรับมาดื่ม...


ความหวานเฝื่อนของน้ำสีสวยช่วยให้บรรยากาศเริ่มดีขึ้น ก่อนที่คนทั้งสองจะดื่มด่ำกับบรรยากาศและอาหารต่อด้วยความใกล้ชิดกันมากกว่าเดิม...เพราะชาวินย้ายมานั่งอีกฝั่งแล้ว


อยากนอนคนเดียวเงียบๆอย่างนั้นเหรอ...


หนุ่มน้อยคนนี้พูดออกมาได้ยังไงเต็มปากเต็มคำ มีเขาอยู่ด้วยทั้งคนยังจะกล้าพูดอย่างนี้ออกมาอีก

รอดูเลยว่าตอนเมายังจะกล้าดื้อกับเขาแบบนี้อีกไหม...

ชาวินให้อย่างมากสุดเลยสามแก้ว รับรองคืนนี้ได้เห็นลูกแมวนอนกอดพี่เสืออย่างแน่นอน 




.
.
.




#คุณชาวิน

















เกือบสองชั่วโมงผ่านไปพร้อมกับไวน์ที่หมดลงพอดี

ตอนนี้บรรยากาศรอบข้างก็มืดลง เหลือเพียงแต่ห้องพักริมน้ำที่ยังคงเปิดเพลงสบายๆพร้อมกับแสงไฟผ่านตะเกียงดวงเล็กริบหรี่

ตอนนี้ดึกแล้ว...แต่คนสองคนก็ยังอยากที่จะนั่งคุยกัน


"หนีเรียนไปเดินเขาที่ศรีลังกางั้นเหรอ?"

"ครับ แต่รอบนั้นถูกจับได้ คุณแม่สงสัยก็เลยไปรอดักที่สนามบิน แล้วตอนนั้นสภาพผมแย่มาก เพราะไปเดินป่ามาก็เลยตัวก็แดงไปหมด คุณแม่เห็นถึงกับเป็นลมกลางสนามบินเลย"

"ฮึ...คุณนี่มันดื้อจริงๆ"

"ก็ผมอยากไป"

"ต่อไปถ้าทำแบบนั้นอีก ผมนี่แหละจะดุแทนคุณป้า แล้วก็อาจจะมีการลงโทษกับคุณด้วย"

"กล้าเหรอครับ?"

"กล้าสิ...จะหยิกแก้มให้บวมเลย"


สองร่างที่มีขนาดต่างกันยังเอาแต่จ้องหน้าและพูดคุยถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตโดยไม่คำนึงถึงเวลาที่ผ่านเลยไปแม้แต่วินาทีเดียว มือบางถูกกุมเอาไว้แบบหลวมๆ ในขณะที่แก้มขาวก็เริ่มเปลี่ยนสีชมพูด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ แตกต่างจากอีกคน...ที่ตอนนี้หน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดแถมตาก็เยิ้มจนแทบจะปิดลง...คนนั้นคือชาวินเอง

"คุณดูมีความสุขที่ได้ไปเที่ยวนะ ถึงแม้จะมีเจ้าเซซากิอยู่ด้วยก็เถอะ แต่ขอร้อง...อึก! อย่าลั่นชื่อไอ้หมอนั่นออกมาอีกนะ...อึกกก ผมไม่อยากได้ยินชื่อมันจากปากคุณ อึก~คุณหนูบู้ง"



"คุณไหวหรือเปล่าเนี่ย...คุณชาวิน"

"ผมเมา"



นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?! 

สาบานว่าเจ้าปีศาจน้อยก็ดื่มไปมากพอๆกับเขา แต่ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้...

บุญญากรคอแข็งชะมัดเลย!




"ไปอาบน้ำนอนเถอะครับ เดินไหวไหม"


"ไม่ไหว...ผมอยากให้คุณอุ้ม"


"จะบ้าหรือไง! คุณตัวใหญ่อย่างกับช้าง"


ชาวินหัวเราะอย่างสะท้อนใจเพราะแผนที่วางไว้พังคลืนลงมา เขาไม่คิดว่าเจ้าปีศาจน้อยจะคอแข็งมากขนาดนี้ ทั้งที่บอกว่ากินได้แก้วเดียวก็กลายเป็นลูกแมว แต่ที่ไหนได้..คอทองแดงยิ่งกว่าเขาเสียอีก

"ไปอาบน้ำครับ ลุกขึ้นเถอะ"

"อือ...เข้าข้างในกันเถอะ อากาศเริ่มเย็นแล้ว"

ร่างที่เมาโซเซลุกขึ้นก่อนตามด้วยร่างเล็กที่ค่อนข้างจะมึนหัวไม่ต่างกัน ความจริงแล้วบุญญากรก็เมามากเหมือนกันแต่เขาพอจะมีสติ แตกต่างกับร่างสูงที่เพิ่งจะหายเมาค้างเมื่อตอนบ่าย พอดื่มเพิ่มเข้าไปร่างกายก็เลยไม่ค่อยปกตินัก


"อาบน้ำด้วยกันไหม"



พอเราสองคนเข้าห้องไป ลุงชาวินก็กลายร่างเป็นเสืออีกรอบ...

บุญญากรหันไปทำตาเขียว...

จนกระทั่งเห็นว่าคนพี่กำลังยื่นดอกไม้ออกมา



"ดอกไม้สำหรับคุณครับ"


ถึงแม้ว่าจะแอบเห็นตั้งแต่แรก แต่คนรับก็ยังส่งยิ้มหวานไปขอบคุณ 

บุญญากรเอียงหน้าหลบเมื่อคนตรงหน้าก้มลงมาหอมแก้ม ตอนแรกก็คิดว่าจะปล่อยให้คนเมาอาบน้ำแล้วแกล้งหลับก่อนจะได้ปลอดภัย แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้เพราะดอกไม้สีสวยในมือ

"เตรียมมาหมดแล้วใช่ไหมครับ ทั้งอาหารมื้อเย็น ทั้งไวน์ราคาสูงที่สามารถหาซื้อได้จากฝรั่งเศสเท่านั้น...แล้วก็ดอกกุหลาบช่อนี้อีก...เตรียมมาสำหรับล่อลวงบุ้งคืนนี้สินะ"


"ครับ"


คนเมาตอบกลับมาอย่างจริงใจไม่แพ้กับสายตา 

ชาวินไม่จำเป็นต้องปิดบังเพราะมันไม่มีประโยชน์ เห็นได้ชัดว่าคุณหนูบุญญากรฉลาดและไม่สามารถเอาชนะได้ด้วยกลโกง เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ปิดบังอีกต่อไปแล้ว

"ความจริงวันนี้ผมวางแผนจะมารวบรัดตัวคุณ ผมอยากแต่งงาน...อยากเป็นทุกอย่างสำหรับคุณ แต่ดูเหมือนว่าคุณจะรู้ทันไปเสียทุกเรื่อง มันน่าหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ผมก็ยังมองว่าคุณน่ารักอยู่ดี"

"แต่คุณสัญญาแล้วว่าจะใจเย็นกับผม"

"ก็ตอนนั้นคุณยังไม่น่ารักมากขนาดนี้"

"........"

"ทำไมคุณถึงน่ารักขึ้นทุกวัน ผมอยากแต่งงานกับคุณจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว คุณนั่นแหละที่เป็นคนทำให้ผมต้องฉีกสัญญา ผมขอเถอะนะ ผมแก่แล้ว..."

เพราะอีกคนยอมรับว่าแก่ บุญญากรก็เลยหลุดยิ้ม เพียงเท่านั้นก็ถูกดึงไปกอดแบบไม่ทันได้ตั้งตัว

"เดี๋ยวครับ ดอกกุหลาบพังหมดแล้ว! คุณชาวิน!"

"ผมจะทำยังไงดี...ยิ่งผมเมาผมก็ยิ่งอยากกอดคุณ"

เสียงทุ้มฟังแล้วชวนให้ใจอ่อน บุญญากรนิ่งไปสักพักแล้วก็ส่ายหัวเบาๆ ตอนนี้เรายังไม่พร้อมจะไปถึงขึ้นนั้น...เพิ่งจะคบกันได้ไม่ถึงสองอาทิตย์แถมยังไม่ได้เตรียมตัวมา ถึงแม้เวลาจะไม่สำคัญแต่สำหรับบุญญากรมันก็ยังเร็วไปอยู่ดี

"ผมอายุสามสิบกว่าแล้วนะ ผมแก่แล้ว..."

พอจะเอาเรื่องอายุมาต่อรอง คุณชาวินก็ยอมถูกเรียกว่าคนแก่อย่างเต็มอกเต็มใจ 

บุญญากรเข้าใจถึงสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างดี แต่เขาก็ยังต้องการเวลาอีกสักนิดหนึ่ง


"ผมรู้ครับ....แต่ผมยังไม่พร้อม"

"ไม่เอาแบบนี้สิบุญญากร ผมไม่อยากรอแล้วนะ"

"ไม่อยากรอก็ต้องรอครับ...ทำเพื่อบุ้งนะ"

"แล้วพี่ล่ะ"

คนถามผละออกมาสบตานิ่ง บุญญากรอึ้งไปพักหนึ่งเพราะไม่ได้เตรียมรับมา เขามักจะทำตัวไม่ถูกตอนคุณชาวินอ้อนแบบนี้...แผนตั้งรับพังไม่เป็นท่าเลย

"บุ้งไม่สงสารพี่เหรอ พี่อยากกอดบุ้งนะ"

"ก็บุ้งยังไม่พร้อม..."

"เดี๋ยวพี่จัดการเอง"

"ไม่ได้ครับ- พี่ชาวิน!!"

เพราะอยู่ๆก็ถูกอุ้มจนตัวลอยบุญญากรจึงเผลอปล่อยดอกกุหลาบลงพื้น เขาเห็นช่อดอกไม้แสนสวยนอนนิ่งอยู่แบบนั้น...ก่อนที่จะถูกอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ

สถานที่ไม่คุ้นเคยบวกกับความตื่นเต้นทำให้คนตัวเล็กยืนเลิ่กลักทำตัวไม่ถูก พอจะเดินหนีออกไปก็ทำไม่ได้เพราะมีอีกคนยืนขวางทาง

"จะทำอะไรครับ?! ถอดเสื้อทำไม!"

"อาบน้ำกัน เหม็นเหงื่อ..."

คนเมาหน้าแดงปลดกระดุมเสื้อออกหน้าตาเฉย...ตามมาด้วยปลดซิปกางเกง เพียงเท่านั้นบุญญากรก็รีบหมุนตัวหันหลังเข้าฝาพร้อมกับพูดออกมาด้วยเสียงเครียด
 

"ถ้าพี่วินทำอะไรบุ้งแม้แต่นิดเดียว พรุ่งนี้บุ้งจะให้คุณแม่มารับ...แล้วบุ้งก็จะกลับกรุงเทพทันที"

"และวันมะรืนนี้เราก็จะได้แต่งงานกัน"

"อย่าเอาแต่ใจตัวเองนะ!"


เพราะหงุดหงิดก็เลยลืมตัวหันไปทำตาเขียว วินาทีแรกบุญญากรเกือบหัวใจวายเพราะเห็นว่าอีกคนไม่สวมเสื้อแล้ว แต่ก็มีเวลาตกใจได้เพียงนิดเดียวเพราะคุณชาวินเดินเข้ามากอดแล้วกระซิบข้างหูเบาๆ



"ผมรักคุณ"



ไม่รู้ว่าเพราะเมาหรือบรรยากาศพาไปทำให้คุณชาวินเลือกที่จะพูดคำนั้นออกมา แต่มันก็ชวนให้คนฟังยืนนิ่งไปครู่หนึ่งด้วยหัวใจที่พองโต จนกระทั่งปากอุ่นร้อนไต่ลงมาตามแก้ม


รัก...อย่างนั้นเหรอ



สมองของเด็กหนุ่มเอาแต่ประมวลผลคำนั้นวนไปมาอยู่หลายรอบ มันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก บวกกับรอยจูบและอ้อมกอดแสนหวาน ทุกอย่างเต็มไปด้วยความงดงามที่บุญญากรไม่เคยได้สัมผัสเลย

ดวงตาสวยหลับพริ้มเมื่ออีกคนป้อนจูบด้วยความอ่อนโยน บุญญากรบีบบนไหล่หนาด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอเมื่อถูกอีกคนรวบกอดแล้วยกเข้าไปยืนในอ่าง

ร่างสูงขยับเบียดจนแผ่นหลังเล็กแนบชิดกับกำแพง ส่วนจมูกโด่งก็พยายามฝังลงไปบนแก้มที่มีกลิ่นหอมอยู่ตลอกเวลา ริมฝีปากหยักกดจูบหนักขึ้นเรื่อยๆ ทั้งดูดกลึงริมฝีปากล่างจนบวมเป่ง เบียดเสียดจนแดงก่ำ กดและผ่อนย้ำสลับกันจนคุณหนูแทบจะละลาย



"อึก...."


มือหนาลูบไปบนลำคอผิวเนียนละเอียด ไต่ลงมาที่เอวคอด ก่อนจะสอดมือเข้าไปในเสื้อเพื่อสัมผัสกับผิวสวยนุ่มอย่างแนบชิด คนตัวเล็กส่งเสียงประท้วงทุกครั้งที่ชาวินดูดกลีบปากแล้วปล่อยออกมา จนกระทั่งเสื้อม่อฮ่อมของน้องถูกถอดออก...บุญญากรก็ยังหลับตาเคลิ้มอยู่แบบนั้น


ตอนนี้คุณหนูอยู่ภายใต้อำนาจของชาวินแล้ว...

ไม่มีอะไรที่จะสามารถหยุดเราได้...


ชาวินอยากแต่งงาน อยากกอดน้อง อยากบอกรักแค่บุญญากรเพียงคนเดียว



"อึก...พี่...วินครับ"

"ครับคุณหนู"

"บุ้ง...กลัว"

"พี่จะดูแลบุ้งเอง...ไม่ต้องกลัวครับ"



เสียงแหบพร่าเอ่ยตอบพร้อมกระชับเอวคอดแนบชิดขึ้น จมูกเป็นสันเลื่อนลงมาซุกที่ซอกคอ ริมฝีปากก็พร่ำบอกกับน้องเพื่อแสดงถึงความห่วงใย


"ไม่ต้องกลัวนะครับ...คนเก่ง"

"แต่พี่วิน...เมา...บุ้งก็เมา...เหมือนกัน"

เสียงตัดพ้อหลุดออกมาจากปากสวยที่กำลังฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำหวาน มือหนาที่กำลังปัดผ่านบนขอบกางเกงน้องหยุดชะงัก...มันเป็นความรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงขึ้นบนสวรรค์ แล้วก็ถูกดึงตกลงมาในเวลาเพียงไม่กี่นาที

ด้วยคำพูดเพียงปะโยคเดียว...


"ครั้งแรกของเรา พี่ชาวินอยากทำตอน'เมา'เหรอครับ"


.
.
.


"อะไรนะ"

แน่นอนว่าคำตอบคือ...ไม่ 

ถึงจะอยากกอดน้องแค่ไหน แต่ชาวินจะไม่สร้างความทรงจำแบบนั้นเด็ดขาด ครั้งแรกต้องเกิดจากสติที่ครบถ้วนสมบูรณ์ บุญญากรต้องเป็นของเขาตอนมีสติ...แต่ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้


'ดื่มก็ได้ครับ...คืนนี้บุ้งอยากดื่ม'


เสียงหวานสะท้อนเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ชาวินยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ เขาดีใจที่จะได้มอมเหล้าไอ้ตัวแสบ แต่สุดท้ายความคิดนั้นกลับย้อนมาเข้าตัวเสียเอง...ชาวินพลาดท่าอีกแล้วสินะ


"อะไรกันเนี่ย"


คนพี่บ่นอย่างเสียอารมณ์ ก่อนจะซบหน้าลงบนไหล่ลาดขาวเนียน เขาสูดกลิ่นเนื้อหอมๆที่ไม่สามารถกลืนลงท้องได้ ความรู้สึกตอนนี้เหมือนเสือถูกทุบให้ตายคากรงจริงๆ แถมก่อนตายยังถูกหลอกล่อด้วยอาหารเรียกน้ำย่อยอีก...ชานวินอยากตาย



"พี่วินอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวบุ้งไปรอข้างนอกนะ"










#คุณชาวิน













แถม....




บนเตียงขนาดหกฟุตดูแคบลงทันทีเมื่อมีคนตัวสูงนอนนอนเหยียดขาด้วยท่าทางเซ็งสุดขีด

แทนที่จะได้กินเนื้อกระต่ายหอมหวนแต่สุดท้ายก็ต้องมาชวดจบลงที่มือของตัวเองอีกเช่นเคย...

เจ้าปีศาจน้อยมันแสบมาก!

ชาวินไม่เอะใจเลยสักนิดว่าทำไมเจ้าเด็กแสนดีคนนั้นถึงยอมศีลแตก กระดกไวน์เหมือนน้ำอัดลมลงท้องไปมากขนาดนั้น...ที่แท้ก็แค่ต้องการเมา! ป้องกันตัวเองไม่ยอมให้เขาได้ทำตามแผนที่วางเอาไว้

แต่จะโกรธมากก็ทำไม่ได้เพราะชาวินเองก็มีความผิดติดตัวอยู่เหมือนกัน เฮ้อ...

"เด็กอวดดี ออกมาได้ร้องไห้แน่รับรอง"

ชาวินก้มลงมองชุดนอนของตัวเองแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้วแน่น เด็กแสบของเขาเลือกสายแพะสีชมพูมาแถมยังเป็นขาสั้นสำหรับผู้หญิง ดีที่อย่างน้อยขนาดก็ยังพอสวมได้ ถึงแม้ว่าจะคับไปซักนิดก็เถอะ! แต่เดี๋ยวเจออันที่เขาเลือกแล้วจะรู้สึก...



"อ้าากกกกก!!!! คุณ! ชา! วินนน!!"

กางเกงนอนขายาวถูกเตะขึ้นมาบนที่นอนเฉียดใบหน้าหล่อไปเพียงแค่คืบเดียว 

ชาวินมองความน่ารักน่าขนลุกของมันก่อนจะยกยิ้มเบาๆ อันที่จริงเขาแอบสงสารนิดหน่อยแต่อยากเอาคืนมากกว่า อย่างน้อยคืนนี้ก็ไม่ใช่เขาคนเดียวที่ถูกแกล้งจนอยากจะร้องไห้

"คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?! คุณซื้ออะไรมาเนี่ย!!"

"อะไรเล่า?"

"เอามันออกไปจากสายตาผมนะ!!"

ร่างขาวๆในชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ชาวินมองความน่ารักตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาคิดไม่ผิดเลยที่เลือกชุดนอนลายนั้นมา

"คุณอย่าทำผิดกติกาสิ...ของผมเป็นสีชมพูแด๊ดแด๋ผมยังยอมสวมเลย ของคุณซะอีกที่ดีหมดทุกอย่าง ผมเลือกกางเกงขายาวกับเสื้อหลวมๆมาด้วย คุณใส่แล้วนอนหลับสบายแน่นอน"

"สบายบ้าอะไร! ผมไม่มีวันใส่มันเด็ดขาด"

"น่ารักจะตาย ใส่หน่อยนะคุณ...สงสารน้อง"

"น้องบ้าอะไร! ชุดนอนลายตุ๊กแกเนี่ยนะ!"

"อือ...มีสามสีด้วยนะ ผมเลือกสีสวยๆมาเลย"

"เอามันออกไป...แล้วก็ห้ามเรียกมันว่าน้องด้วย เอาออกไปจากห้องเดี๋ยวนี้ก่อนที่ผมจะทนไม่ไหว"

"โห...ทำไมบูลลี่น้องล่ะ?"

"คุณ-ชา-วิน!"

"โอเคๆ"

ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงแล้วหยิบชุดนอนแสนน่ารักเดินออกไปทิ้งหน้าที่พัก ในขณะนั้นก็แสร้งทำเป็นถ่วงเวลาเดินไปมาด้วยท่าทางกวนเท้าสุดๆ 

ชาวินมีความสุขที่เห็นบุญญากรเดินเลี่ยงไปตามมุมห้องตรงข้ามกับเขา พอชาวินแกล้งเหวี่ยงเสื้อไปมาคนที่มองอยู่ก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้...แต่สุดท้ายก็ต้องรีบเอาออกไปทิ้ง ก่อนรีโมททีวีอันเล็กจะปลิวมาติดบนหัวเขาเสียก่อน

"ทิ้งไปแล้วนะ...สงสารน้องเป็นที่สุดเลย"

"คุณต้องมีเรื่องกับผมทุกวันสินะ!!"

"อะไรเล่า...ผมทำตามกติกานะ ผมผิดตรงไหน"

"ยังจะทำเป็นไขสืออีก คุณก็รู้ว่าผมกลัว!"

"โอ้ะ! จริงด้วย..."

"แล้วคืนนี้ผมจะใส่อะไรนอน! คุณคิดบ้างหรือเปล่า"

"คิดสิ...ผมคิดมาตั้งแต่ต้นแล้ว"

"........."

"ว่าคุณจะไม่ได้ใส่อะไรเลย"

"คุณนี่มัน!!"


หมอนใบเล็กถูกหยิบขึ้นมาฟาดจนชาวินต้องยกมือขึ้นมาป้องกัน ร่างสูงยืนอยู่แบบนั้นจนอีกคนเริ่มหมดแรงเขาจึงฉวยโอกาสดึงอสูรน้อยลงไปนอนบนเตียงด้วยกัน

"ปล่อยผมนะ!"

"ไม่ปล่อย"

"คุณชาวิน!!"

"เรียกเสียงดังฟังชัดแบบนี้แสดงว่าหายเมาแล้ว"

"..........."

"สรุปว่าหายเมาแล้วสินะ ผมจะได้สานต่อ"

"ไม่นะ! ยังไม่หายเมา...อื้อ!! ห้ามหอม!"

ไม่ทันแล้ว...จมูกของชาวินฝังเข้าไปในแก้มนุ่มๆเป็นที่เรียบร้อย และเพื่อความปลอดภัย เขาคงจะต้องจับข้อมือเล็กเอาไว้แบบนี้อีกสักพักหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงถูกทุบจนตัวแบนแน่

"ใช้สบู่กลิ่นเดียวกับผมจริงหรือเปล่า ทำไมคุณถึงหอมแบบนี้  ไหนลองพิสูจน์ตรงอื่นด้วยดีกว่า..."

"หยุดนะ! ห้ามทำ! ไม่อย่างนั้นบุ้งโกรธ!"


สงสัยจะโกรธมากจริงๆ 

ทำตาเขียวแบบนี้ชาวินกลัวแย่เลย...น่ารักเป็นบ้า


"ไม่ทำก็ได้ เพราะคืนนี้ผมทำไปแล้ว...ด้วยมือนี้"

ไม่พูดเปล่า คนชอบยั่วยังแกล้งยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาแล้วถูกลงไปบนแก้มแดงเบาๆ บุญญากรจึงทำหน้าหยีแล้วส่ายหัวหลบเป็นพัลวัน เพียงเท่านั้นร่างสูงก็หลุดยิ้มออกมาจนได้

"ผมล้อเล่น"

"อี๋...เอามือออกไป!"

"ฮะฮะ ก็บอกว่าล้อเล่นไง...พักผ่อนเถอะครับ"

เพราะวันนี้เราสองคนมีความสุขมาก...ชาวินจึงยอมปล่อยแขนน้องก่อนจะจับผ้าห่มมาคลุมร่างของเราทั้งทั้งสอง ปฎิเสธไม่ได้ว่าคืนนี้ชาวินอาจต้องนอนหักห้ามใจตัวเองจนถึงเช้าเพราะความน่ารักของน้อง แต่เขาก็ต้องทำให้ได้เพราะบุญญากรมีค่ามากพอที่จะอดทนรอจนกว่าจะถึงเวลาที่สมควร

"คุณชาวินครับ...บุ้งอยากใส่ชุดนอน"

"ไม่ต้องใส่หรอก คุณมีชุดคลุมอาบน้ำแล้วนี่นา"

"แต่มัน..."

"ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรคุณ นอนเถอะ"

ชาวินเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียง ตอนนี้ทุกอย่างมืดสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจของเราทั้งสองที่ค่อนข้างจะถูกผ่อนออกมาอย่างไม่ปกติ เนื่องจากบรรยากาศตอนนี้มันมีหลายอย่างที่ผิดปกติมาก...อย่างเช่นบุญญากรกำลังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำที่แสนจะไม่รัดกุม ส่วนชาวินก็เริ่มมีอารมณ์เพราะคิดภาพตาม

ทำไมจะต้องมานอนอดทนกับเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย

"คุณแสบมากนะ ให้ผมดื่มเหล้าแล้วก็เอาเรื่องนั้นมาต่อรอง ตอนนี้ผมไม่อยากเห็นของพวกนั้นอีกเลย คิดว่าคงจะเลิกดื่มไปสักพัก...ผมคงเข็ดไปอีกนาน"

"ใครกันล่ะที่คิดจะมอมเหล้าผมก่อน ผมก็แค่พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสเท่านั้น คุณน่ะแผนสูง...ไม่ว่าจะเรื่องจองที่พัก ไวน์ดีกรีสูง ไปจนถึงชุดนอนที่ไม่อยากให้ผมใส่...ทุกอย่างมันใช่เล่นที่ไหน ผมเหนื่อยจะตายอยู่แล้วที่ต้องมานั่งแก้เกมของคุณ...คุณน่ะตัวดีเลย"

หากตอนนี้มีแสงสว่าง ชาวินคงได้เห็นปากจุ๋มจิ๋มบ่นขมุบขมิบคนเดียว บุญญากรทำอะไรก็ดูน่ามองไปหมด แม้กระทั่งเสียงก็ยังน่าฟังจนชาวินไม่อยากจะเชื่อว่ามีคนแบบนี้อยู่บนโลก

"ก็ผมอยากกอดคุณ"


ไม่มีคำตอบจากร่างเล็ก...

ส่วนชาวินก็ไม่รู้พูดอะไรต่อ เขาไม่มีอะไรจะแก้ตัวเพราะได้สารภาพความจริงไปหมดแล้ว ยอมรับทุกข้อกล่าวหาและพร้อมจะรับผิดชอบด้วยหากเราสองคนมีอะไรกันในคืนนี้จริงๆ

ความจริงชาวินอยากรับผิดชอบใจจะขาด...

.
.
.


"งั้นก็กอดสิครับ...แค่กอดนะ ห้ามทำเกินเลย"

ความอ่อนนุ่มขยับเข้ามาเองก่อนจะซบหน้าผากลงบนอกแกร่ง ชาวินนิ่งไปสักพัก...แต่ไม่นานนักเขาก็ดึงร่างเล็กมากอดไว้ ก่อนจะสูดกลิ่นหอมที่ทำให้เขาสงบลงได้แม้โลกจะวุ่นวายสักเท่าไหร่ก็ตาม

"ผมอยากกอดคุณทุกคืน ผมก็เลยวางแผนมากมาย แต่สุดท้ายมันก็พังไม่เป็นท่าหมดเลย โดยเฉพาะแผนมอมเหล้าคุณ...ผมผิดหวังกับมันมากจริงๆ"

คนตัวเล็กแอบยิ้มกับคำสารภาพ บุญยากรอยากบอกว่าอันที่จริงมันก็เกือบจะได้ผลแล้วเหมือนกัน ตอนที่เขาดื่มจนเมาอยู่ๆสมองก็เอาแต่คิดว่าคนตรงหน้ามีดีสารพัดอย่าง นึกถึงอ้อมกอดอบอุ่น...ที่สำคัญตอนเราชุลมุนกันในห้องน้ำ บุญญากรก็เกือบจะเผลอตกลงปลงใจไปกับการกระทำนั้นจริงๆ

ต้องขอบคุณคุณชาวินที่ยอมหักห้ามใจ


"แต่ผมไม่คิดแบบนั้นนะครับ"

"........"

"อย่างน้อยตอนที่คุณหยุด...มันก็ทำให้ผมได้รู้ว่าคุณเห็นใจผมมากแค่ไหน คุณเท่มากเลยนะ ผมเกือบจะตกหลุมรักไปแล้ว"

"หมายความว่าไงเนี่ย...ทุกวันนี้คุณยังไม่ตกลุมรักผมอีกเหรอ เด็กอวดดีแบบนี้มันน่าปล่อยให้อยู่รอดปลอดภัยไปตลอดคืนไหมนะ"

เสียงหัวเราะตอบน้อยๆทำให้ร่างสูงยิ่งกระชับอ้อมแขนมากขึ้น วันนี้เราสองคนได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่เช้าจนถึงดึก ได้พูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องต่างๆมากมาย ได้ออกไปเที่ยวเล่นกันเหมือนคู่รักปกติ ชาวินมีความสุขกับทุกนาทีที่ผ่านมา และมันยิ่งทำให้มั่นใจว่าบุญญากรเป็นคนที่เขาอยากแต่งงานด้วย

"อีกสองวันเราก็จะกลับแล้ว ผมยังนึกไม่ออกเลย...ว่าถ้าหากคืนต่อไปไม่มีคุณมานอนกอด ผมจะหลับตาลงได้หรือเปล่า...มันคงทรมานน่าดู"

เพราะคำพูดหวานๆ บุญญากรก็เลยเลี่ยนจนต้องหดคอฟัง เขาจักกะจี้หูทุกครั้งตอนได้ยินอะไรแบบนี้ คนแข็งกระด้างแบบคุณชาวินตอนพูดดีๆแล้วเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน

อดนึกถึงคำนั้นไม่ได้เลย....

'ผมรักคุณ'

พอคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา บุญญากรก็แอบยิ้มเพียงลำพัง เขาไม่สามารถลบเสียงนั้นออกจากสมองได้เลย คำพูดแสนอบอุ่นมาจากลุงคนนี้ได้ยังไงนะ จนถึงตอนนี้บุญยากรก็ยังคิดว่าตนเองฝันไป

"คุณหัวเราะอยู่สินะ มันคงตลกมากที่ผมพูดแบบนั้นออกมา เพราะผมก็คิดว่ามันเลี่ยนมากเหมือนกัน"

"พูดอีกครั้งสิครับ"

"หืม..."

"พูดอีกครั้งหนึ่ง แล้วผมสัญญาว่าจะทำให้คุณฝันดี"


"ผมบอกว่าคงคิดถึงคุณ และผมคงไม่สามารถนอนหลับตาลงได้อีกหากไม่มีคุณมานอนกอดแบบนี้"


"ไม่ครับ...บุ้งอยากฟังอีกคำหนึ่ง คำที่คุณบอกว่า...."



'รัก' คนตัวเล็กไม่กล้าพูดต่อ 

บุญญากรเก็บคำนั้นเอาไว้เพราะอายมากกว่าจะร้องขอออกไป ทำไมเขาต้องอยากฟังมากมายขนาดนั้นด้วยนะ...ไม่เอาดีกว่า


"บอกว่าอะไรครับ"

"เปล่าครับ...ไม่อยากฟังแล้ว"



เดี๋ยวบุ้งใจอ่อน...

บุญญากรรีบเบี่ยงตัวนอนหันหลังเพราะเขาไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมา ใครจะกล้าพูดล่ะว่าอยากฟังคำนั้นอีกครั้ง มันคงน่าอายมากหากพูดออกไป...

แต่คนที่เขาเพิ่งนอนหันหลังให้เหมือนจะรู้ทัน...

อ้อมกอดอบอุ่นดึงเข้าไปชิดอีกครั้งแม้จะเป็นเพียงด้านหลังก็ตาม บุญญากรหัวใจเต้นโครมครามกับริมฝีปากที่นาบลงมาจูบหลังตนคอแรงๆ

มันทั้งอบอุ่น และเร่าร้อนจนบุญญากรต้องขดตัวเกร็ง เพราะกลัวว่าตนเองจะหลุดส่งเสียงบางอย่างออกมา


.
.
.



"คืนนี้อนุญาตให้ผมฝันถึงคุณด้วยนะ"


"อึก..."


"เพราะผมจะบอกคุณว่า...ผมรักคุณ"











#คุณชาวิน












Talk : 

โอ้ยยยยย น้องบุ้ง~แพ้คำว่ารัก >.<

นู๋จะรอดได้สักกี่ตอนคะลูกกก

ดูท่าทางคุณหนูจะต้านพี่เขาไม่อยู่แล้วนะคะ

หรือทุกคนว่างาย~~~ Y.,Y




ปล.ช่วงนี้งานดึกทุกวันค่ะ เขียนผิดหน่อยก็หยวนๆนะคะ เดี๋ยวมาแก้ค่ะ555




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 387 ครั้ง

2,340 ความคิดเห็น

  1. #2190 Jo-ahRes (@joahmtza) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 11:20

    55555555 ใครว่าชาวินต้องทนความน่ารักของน้องบุ้งฝ่ายเดียว เป็นเขินไปหมดเลยค่าบ
    #2190
    0
  2. #2128 PRW_SOL (@PRW_SOL) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 13:24
    เป็นแฟนน้องบุ้งต้องอดทน!
    #2128
    0
  3. #2127 jellyxz (@jellika) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 01:28
    สงสารคนแก่จังเลยค่ะ แงงงง้
    #2127
    0
  4. #2126 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 20:00
    น้องบุ้งต้องอดทน
    #2126
    0
  5. #2102 Ammypt (@ammyxoxo1288) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 10:22
    น้องบุ้งงงงงงงงงง
    #2102
    0
  6. #2101 somruethai1307 (@somruethai1307) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 09:58
    แพ้น้องบุ้งมากน่ารักที่สุดในโลก&#8203;สงสารพี่ชาวิน&#8203;ต้องอดทนนะ
    #2101
    0
  7. #2100 Por-B (@Por-B) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 09:38
    น่าร้ากกกกกกกกกก
    #2100
    0
  8. #2094 yu-na (@yu-na) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 00:02
    น้องบุ้งค๊าบ ยอมพี่ชาวินได้แล้วคับบบ คนอ่านรอแทนพี่ชาวินจนท้อ (ไม่รู้เวลาในฟิคนานไหม หรือว่าเวลารอไรต์เตอร์อัพมันนานค่ะ555) แต่พี่อยากให้หนูไม่ต้องคิดมากแล้ว เชื่อใจพี่ชาวินนะคับลูก
    #2094
    0
  9. #2090 u.under (@venuzz86) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 23:01
    น่ารักอ๊า ฉันหล่ะอย่างชอบน้องบุ้งจริงๆ เป็นเอ็นดู
    #2090
    0
  10. #2085 marshmallow_2 (@marshmallow_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 13:09
    ผมรักคุณ เราก็เขิน;-; หรือคุณชาวินรอแต่งงานแล้วค่อยจัดการ!!!! 55555
    #2085
    0
  11. #2084 Thanutchayapa_k (@FfkKwan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 10:54
    พี่ชาวินจะร้ายมากไปแล้วนะ
    #2084
    0
  12. #2083 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 08:51
    ใจอ่อนเถอะนุ้งบุ้งงงง
    #2083
    0
  13. #2082 PAM_17 (@MandyLPam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 21:53
    น้องบุ้งรู้ทันตลอดอ่ะ พี่วินต้องเตรียมแผนดีๆ พร้อมแผนสำรองด้วยน่าจะเวิร์ค
    #2082
    0
  14. #2081 awz1 (@awz1) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 21:00
    น้องบุ้งงจะอยู่อีกกี่ตอนกันลูกก
    #2081
    0
  15. #2079 Solitary34 (@n-khomsong) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 17:48
    ทางเชียร์คุณวินสุดใจ5555 ปราบเด็กดื้อให้ได้น้าาาาสส
    #2079
    0
  16. #2078 commonff (@commonff) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 13:36
    มันดีมากกก ฮือออ แสบทั้งคู่ด้วย 5555
    #2078
    0
  17. #2077 maomao_j (@chutikan-10) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 12:22
    ตาพี่จะหลอกน้อง แต่ก็โดนน้องรู้ทันทุกทีใครใกล้พี่วินก็ต้องใจอ่อนหมดแหละน้องก็จะเริ่มต้านไม่ไหวแล้ว
    #2077
    0
  18. #2076 protectorbbh's (@0814542759) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 09:36
    นึกถึงเพลงคู่กัดเลย55555
    #2076
    0
  19. #2075 Mononiza_ (@Mononiza_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 09:30
    โอ้ยววว น้องบุ้งแสบมากกก เขินมากอ่าไรท์ กริ๊ดๆยๆวๆสกสกสดากสสแสแสดากวสกาก
    #2075
    0
  20. #2074 iizesketch (@iizesketch) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 09:23
    หนูบุ้งแสนแสบ!!!
    #2074
    0
  21. #2073 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 09:10
    ขำความเจ้าเล่ห์ของอิลุง55555555 หนูบุ้งก็แสนจะแสบ คอยแก้เกมตลอด น่ารักเหมาะกันมาก แต่งงานกันเลยค่าาา
    #2073
    0
  22. #2072 Chakbann (@kronyees_cm12) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 08:27

    อบอุ่นมากค่ะะ ฮรื่อ


    #2072
    0
  23. #2071 yellowhoney (@vegakim) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 04:09
    ไม่ยอมกันเลยยยทั้งสองคน แสบมาก
    #2071
    0
  24. #2070 nanny7 (@nanny7) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 03:05

    คู่ไบโพลาร์แห่งปี 55555 ชอบมากเลยอ่ะ แบบมันฟีลลิ่งเบสออนทรูของคนที่เป็นแฟนกันมากๆๆๆๆ ไม่ใช่แบบในนิยาย


    ชอบความคุณชาวินจะบอกน้องตลอดว่า น้องน่ารัก หลงน้องจะแย่ อยากแต่งงานด้วย บอกความคิดลามก5555 คือแบบ ผช คนนี้ดีจังเลยน้าาา


    ขำการแก้เกมกันไปมา เรายังคิดไม่ถึงเลย 5555


    น่ารักมากจัง มากๆๆๆๆ เห้อออ เมื่อไหร่จะแต่งงานกันนนน คุยกันน่ารักตลอด ตีกัน หยอดคำหวาน ขำคิก แล้วก็หวานจ๋อย อือออ น้องแพ้คำว่ารัก บอกรักบ่อยๆนะะะ


    ปล. อยากให้ไรท์ พาร์ทไปตอนแต่งจริงๆ สงสารคุณเค้า แก่เเล้ว อยากแต่งมาก 5555

    #2070
    0
  25. #2069 Vibrance (@Vibrance) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 02:40
    น้องงงง!บุ้งงงง!กรี๊ดดดดดดด
    #2069
    0