คุณชาวิน -CHANBAEK-

ตอนที่ 5 : CHAP 05 : ความร่วมมือระหว่างองค์กร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 642 ครั้ง
    13 ม.ค. 62







CHAP 05

ความร่วมมือระหว่างองค์กร





ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ กาสะลอง











เสียงจิ้งหรีดในยามเช้าแตกต่างจากเสียงความวุ่นวายในเมืองที่เคยได้ยินเป็นประจำ แสงแดดอ่อนๆบวกกับกลิ่นดินที่ชุ่มฉ่ำ ทุกอย่างล้วนเป็นเหมือนการเพิ่มพลังให้แก่ชีวิตคนวัยทำงาน แม้จะเป็นแค่ธรรมชาติ...แต่มันก็มีค่ามากเกินกว่าที่หลายคนจะเข้าใจ

ซึ่งชาวินก็เพิ่งจะรับรู้ได้วันนี้เอง


กลิ่นแป้งเด็กยังติดแขนอยู่เลย...


ร่างสูงนั่งลงบนโขดหินก่อนจะตักน้ำขึ้นมาแปรงฟัน ตอนนี้เพิ่งจะเป็นเวลาหกโมงเช้า และเขากับเจ้าตัวแสบคงจะต้องรีบกลับไปที่รีสอร์ท ไม่อย่างนั้นถ้าฝนตกลงมาอีกมีหวังต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่เหมือนเดิม

“คุณจะแปรงฟัน...กับน้ำนี้เหรอ”

“เขาก็แปรงกันแบบนี้แหละคุณหนู นอนมากจนสมองพลิกไปแล้วหรือไง”

“ผมนอนไม่หลับ”

“อ่อเหรอ! งั้นที่แขนของผมชาตอนเช้านี่...ตุ๊กแกมาทับทั้งคืนสินะ”

“........”

“คุณจะกรุงเทพกลับกี่โมง”

“บ่ายสอง!”


ร่างสมส่วนในชุดม่อฮ่อมตอบสั้นๆแล้วทำเป็นเดินหนีไปแปรงฟันที่ตรงจุดอื่น 

ชาวินมองตามความกลบเกลื่อนนั้นก่อนจะแอบยิ้มออกมา... 

เพราะเมื่อเช้าตอนตื่นนอนเอาแต่กอดแขนเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ตอนนี้ก็เลยอายจนทำหน้าไม่ถูกเลยสินะ...เด็กอวดดี


กลัวตุ๊กแกจนผล็อยหลับ แถมยังละเมอหานมร้อนทั้งคืน...ชาวินไม่ล้อก็ดีเท่าไหร่แล้ว


ว่าแต่กลิ่นดอกไม้แถวนี้มาจากไหน...


สายลมอ่อนๆพัดกลิ่นหอมเข้ามาประทะกับจมูก ชาวินจึงก้มลงล้างหน้าอีกครั้ง เขามองไปรอบๆด้วยความสดชื่น เพราะแถวนี้มีต้นไม้หลายต้น  แถมดอกก็ส่งกลิ่นหอมติดจมูกชวนหลงใหล ชาวินจึงตั้งใจจะหลับตาลงเพื่อซึมซับกับบรรยากาศ แต่ในขณะที่เหลือบตาลง...เขาก็เห็นดอกไม้สีขาวลอยน้ำมาติดตรงที่ชายกางเกง 


มันคือดอกกาสะลอง...



พอมองไปทางต้นน้ำก็เห็นต้นปีบขึ้นสูงอย่างชัดเจน ลำต้นของมันสวยมาก ออกดอกสีขาวเต็มไปหมด และที่สำคัญโคนต้นก็ยังมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งแกว่งเท้ากับผืนน้ำแล้วมองไปรอบๆด้วยความสนใจ


รอยยิ้มที่ไม่เคยหลุดมาถึงเขาตอนนี้กำลังเบ่งบานต่อหน้าต้นไม้ทุกต้น ดอกปีบในกำมือเล็กก็ดูสดชื่นมากกว่าตอนอยู่บนต้นเสียอีก...เมื่อได้สัมผัสกับรอยยิ้มหวานเชื่อมแบบนั้น

ชาวินไม่เคยได้รับสิ่งนั้นเลย...รอยยิ้มจากเจ้าปีศาจน้อยเหรอ? 


ก็สวยดี...



เขาเริ่มรู้สึกอิจฉาดอกไม้พวกนั้นเสียแล้ว



............





“หยุดเลยไอ้ชาวิน!! แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอ”


บ่นกับตัวเองเบาๆแล้วก็ปล่อยให้ดอกไม้ตรงชายกางเกงได้ลอยไปตามสายน้ำ 

ชาวินก้มลงล้างหน้าอีกครั้งหวังเพื่อจะหยุดความบ้าบอของตนเอง แต่พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็ต้องหยุดชะงัก...เมื่อเห็นร่างสมส่วนที่นั่งอยู่ไกลๆยกดอกไม้พวกนั้นขึ้นมาดม แล้วปล่อยความสวยงามนั้นให้ลอยตามกระแสน้ำมา


ท่อนขายาวเดินไปหยุดตรงกลางลำธารโดยอัตโนมัติ สายตาแน่วแน่มองตามหาดอกไม้สวย 

และพอมันไหลมาตรงหน้า...

ชาวินก็เก็บมันขึ้นมา แล้วมองไปยังต้นทางอีกครั้ง เขาเห็นอีกคนกำลังจ้องมองอยู่เช่นกัน สายตาของเราทั้งคู่ยังสอดประสานกันอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก...ก่อนชาวินจะทำให้มันชัดเจนด้วยการยกดอกไม้ขึ้นมาสูดดม แล้วเก็บความหอมหวานนั้นเอาไว้ตรงกลางใจ


ชอบ...หรืออยากแกล้งให้เขินอาย


ชาวินยังไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านี้มันคืออะไรกันแน่ แต่เขาก็จะพยายามค้นหามันให้เจอ


และถ้าคำตอบมันคืออย่างแรก


ปีศาจน้อยก็ต้องมาอยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน...


ตรงกลางดวงใจของชาวิน














#Baekhyun [HQ] 180806 Nature Republic Fansign Event, The Return of #EXO in Bangkok




KHUN CHAWIN
#คุณชาวิน















........กรุงเทพมหานคร...........







“ชาวิน~ไปเที่ยวมาเป็นยังไงบ้างลูก~”


แค่ก้าวขาเข้ามาในบ้านได้เพียงก้าวเดียว เสียงของคุณนายแย้มศรีก็ดังเข้ามาปะทะหู ชาวินโดนหอมแก้มซ้ายขวา แล้วก็โดนลากเหมือนควายไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น ก่อนคุณนายจะเริ่มป้อนคำถามที่เขาคิดเอาไว้แล้วว่ายังไงก็จะต้องเจอกับมัน


“ไปเที่ยวเชียงใหม่กับน้องบุ้งมาเหรอลูก~ ไปทำฝายมาด้วยกันสินะ? ได้ติดฝนหรือติดป่ากับน้องเขาบ้างไหม แล้วได้ขอน้องบุ้งแต่งงานหรือยัง?!”



ติดฝน ติดป่าน่ะเคย...แต่ขอแต่งงานคืออะไร?



“ไม่มีอะไรทั้งนั้นครับคุณแม่ ผมไปช่วยงานจิตอาสา ไม่ได้ไปหาลูกสะใภ้มาฝากแม่สักหน่อย”


“ทำเป็นพูดดีไปน้าาาตาวินเนี่ย!”


คุณนายยิ้มหน้าบานแล้วบีบแก้มลูกชายที่กำลังทำหน้าบูด ชาวินเห็นแม่เป็นแบบนี้แล้วก็ขนลุกขนชันไปหมดทั้งตัว ไม่อยากจะคิดถึงตอนรู้ว่าเขากับบุญญากรไปติดป่านอนด้วยกันทั้งคืนเลย...แม่คงจะปิดซอยเลี้ยง



“คุณแม่ได้โทรไปบอกป้าแขหรือเปล่าครับ เรื่องที่ลูกชายของเขาก็อยู่ที่เชียงใหม่ด้วย”

“จะเหลือเหรอ! แม่กับป้าแขแทบจะเป็นลมเลยนะ พอทราบว่าลูกกับหนูบุ้งไปด้วยกัน...ทำงานจุ๊บจิ๊บด้วยกัน ได้เก็บเกี่ยวบรรยากาศดีๆร่วมกัน แค่นั้นเราสองคนก็แทบจะร้องไห้ออกมาเลยจ้ะ”


เป็นอย่างที่คิด...คนที่เอาเรื่องไปบอกป้าแขก็คือคุณแม่ของเขานี่เอง

แถมยังคิดเองเป็นตุเป็นตะว่าป้าแขเขาจะร้องไห้เพราะความดีใจอีก ทั้งที่เขาน่าจะร้องไห้เพราะเป็นห่วงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเสียมากว่า...แม่นี่ชักจะเป็นเอามากขึ้นทุกวัน


“แล้วตกลงเป็นไงตาวิน จีบน้องบุ้งติดไหม?”

“จีบอะไรครับแม่? ไปกันใหญ่แล้วนะครับ”

“ไม่จีบแล้วแกจะตามน้องไปทำงานทำไมห้ะ! ตาหมอบอกแม่หมดแล้วเรื่องแผนการแอบขโมยเสื้อจิตอาสาของแก แล้วก็เรื่องเมื่อคืนที่แกเข้าป่าหายไปกับน้องทั้งคืนด้วย!”


“ไอ้หมอบอกแม่เหรอ?”


“ใช่...ลูกมีอะไรจะแก้ตัวหรือเปล่าคะ”


“ทำไมผมต้องแก้ตัว ในเมื่อมันไม่มีอะไรเลย”


พอพูดจบร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าจะเดินหนี แต่เขากลับถูกคุณแม่ยื้อด้วยข้อเสนอสุดพิสดาร


“แกอยากแต่งงานกับน้องบุ้งไหม แม่ช่วยได้นะ”
 

ขายาวหยุดชะงัก...

ชาวินแอบขำกับข้อเสนอของแม่ ก่อนจะต้องปั้นหน้านิ่งแล้วหันไปสบตากับคุณนายจอมบงการ


“อะไรครับแม่”

“แม่ช่วยได้นะ...เดี๋ยวแม่จัดการเอง”

“ไม่-ต้อง-ครับ”

“อย่าดื้อเลยน่าตาวิน! แม่อยากช่วยนะ”

“แม่เลิกบงการผมสักที ผมจะไม่เดินตามแผนการของคุณแม่หรอกนะครับ หยุดบังคับผมได้แล้ว”

“อะไรของแกเนี่ย?! แกไปตามน้องตั้งหลายวัน แล้วตอนนี้จะมาบอกว่าแม่บังคับเหรอ แกทำแบบนั้นกับน้องไม่ได้นะตาวิน!”

“ผมทำอะไรครับแม่...ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“ตาวิน!”


ร่างสูงเดินเข้าไปกอดหอมคุณแม่ที่ตอนนี้หัวร้อนเป็นไฟ และถึงแม้จะถูกหยิกถูกตีแรงแค่ไหน แต่ชาวินก็ยังยิ้มกวนประสาทออกมาได้จนคุณนายแย้มศรีต้องปวดหัว


“มีเมียสักทีเถอะนะตาวิน...แม่อยากได้หนูบุ้งอ่ะ!”

“อะไรของแม่อีกครับ”

“แม่ชอบหนูบุ้งจะตายอยู่แล้ว ให้แม่ช่วยเถอะ!”

“ไม่เอาครับ”

“ทำไมถึงไม่เอา! หนูบุ้งน่ารักจะตายทำไมแกถึงยังไม่เอาน้องอีก! จะหาคนน่ารักที่ไหนมาสู้น้องได้ห้ะ!”


คุณนายแย้มศรีรัวกำปั้นใส่ลูกชายเมื่อเห็นท่าทางไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิด หล่อนทั้งทุบตี แล้วก็บิดแขนแข็งๆนั้นจนปวดมือไปหมด แต่เจ้าเด็กยักษ์กลับไม่สะทกสะท้านอะไรเลย แถมยังเอานิ้วมาปิดปากของเธออีก


“ชู่...ใจเย็นสิครับคุณนาย”

“อะไรขอแก?!”

“ที่ผมบอกว่าไม่เอาน่ะ..แค่แผนการของแม่เพียงอย่างเดียวครับ”


“แกหมายความว่ายังไง”


“ผมจะจัดการเรื่องทุกอย่างเอง...และถ้ามันเป็นไปตามที่ผมคิด...แม่ก็แค่ตัดชุดรอ”


“.......”


“.......”


“ตะ ตะ ตัดชุด? ตัดชุดอะไรตาวิน?!”


“เดาสิครับคุณนาย”


พอพูดจบร่างสูงก็เดินขึ้นบันไดไปด้วยท่าทางมั่นใจในตัวเองสุดๆ ทิ้งให้คุณนายสุดสวยต้องดีดดิ้นเป็นเจ้าเข้าอยู่เพียงลำพัง 

แค่ได้จินตนาการว่าชุดที่หล่อนต้องสั่งตัดนั้นคือชุดอะไร...หัวใจของคุณนายก็สูบฉีดเลือดอย่างหนักจนต้องนั่งลงพักผ่อนแล้วเอนตัวลงนอนกับหมอนอิง...จัดท่าทางให้เหมือนคนพร้อมตาย


ชุดว่ายน้ำหรือก็ไม่ใช่...

ชุดขึ้นบ้านใหม่หรือก็ไม่เชิง...


คิกกก~ >.<


สงสัยจะเป็นชุดแม่เจ้าบ่าว!




“กรี๊ด ชาวินลูกรัก!! เย็นนี้ทานคาเวียร์กันนะลูก~”

















KHUN CHAWIN
#คุณชาวิน









เวลาบ่ายสองที่อากาศร้อนเกินปกติ บุญญากรเพิ่งลงจากสนามบินและมาถึงบ้าน เขาค่อยๆย่องขึ้นไปบนห้องนอน แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับคุณแม่ที่กำลังนั่งกอดอกอยู่บนเตียง...มันไม่ทันแล้วสินะ


“ไหนบอกคุณแม่ว่าจะกลับไฟท์เช้าไงคะ”

“เอ่อ...บุ้งบอกคุณแม่ผิดน่ะครับ”


ฮื่ออออ ไหนคุณลุงคนขับรถบอกว่าคุณแม่จะออกไปหาเพื่อนช่วงบ่ายไง! บุ้งยังไม่ทันได้เตรียมตัวเลยนะ! แผลบนแขนก็ยังไม่ได้ทำการปกปิดเลยด้วย...แล้วแบบนี้จะทำยังไงดี


“น้องบุ้ง”


“ครับคุณแม่”


บุญญากรยิ้มรับแล้วเดินเอากระเป๋าเก็บ ช่วงเวลานั้นก็แอบปลดแขนเสื้อที่พับทบศอกไว้ลงมา ก่อนจะรีบเดินเข้าไปกอดคุณแม่ที่กำลังนั่งทำหน้าบูดด้วยความน้อยใจ


“บุ้งคิดถึงคุณแม่จังเลยครับ คิดถึงทุกวินาทีเลย”


“ทำไมถึงไม่บอกคุณแม่ตามตรง คุณแม่เป็นห่วงหนูมากเลยนะคะ”


“คุณแม่อย่าโกรธบุ้งเลยนะครับ...บุ้งขอโทษ”


คุณนายคนสวยดันแขนลูกชายออกเบาๆ ก่อนจะเมินหน้าไปทางอื่นอย่างเจ็บปวด พอบุญญากรเห็นแบบนั้นจึงรีบเข้าไปง้ออีกรอบ คราวนี้ถึงกับต้องโอบร่างเล็กของคุณแม่เอาไว้แน่นๆ แล้วก็หอมแก้มซ้ายขวาจนกว่าคุณนายเดือนแขจะยอมเห็นใจ


“ไม่ต้องมาง้อคุณแม่เลย คุณแม่หงุดหงิดน้องบุ้ง!”

“ไม่เอานะครับคุณแม่ บุ้งผิดไปแล้วครับ”

“บุ้งไม่เห็นใจคุณแม่เลย! แม่ห่วงบุ้งจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว พอแม่รู้ว่าหนูออกไปทำงานหนักแม่ก็ไม่เป็นอันทำอะไรเลย เอาแต่คิดว่าลูกจะเจ็บป่วยหรือเปล่า"

"บุ้ง...."


"แม่กลัวว่าจะเสียบุ้งไปเหมือนคุณพ่อ”


ใจดวงน้อยหล่นวูบเมื่อได้ยินคุณแม่พูดแบบนั้นออกมา ความสูญเสียคราวนั้นเป็นเรื่องที่หนักหนามากสำหรับคุณแม่และตัวเขาเอง 

พวกเราเสียคุณพ่อไประหว่างที่ท่านกำลังออกค่ายช่วยเหลือชาวบ้านที่ชายแดนเมื่อยี่สิบสองปีก่อน และนั่นก็คงทำให้คุณแม่กลัวมาก...ทั้งหมดมันเป็นความผิดของเขาเอง


“บุ้งไม่น่าทำแบบนั้นเลย บุ้งขอโทษครับคุณแม่”


บุญญากรกอดคุณแม่ตัวเล็กเอาไว้ด้วยความรัก ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาจะไม่โกหกคุณแม่เลย แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วบุญญากรก็อยากทำให้ท่านสบายใจ ด้วยการแสดงให้ท่านเห็นว่าเขาปลอดภัยดีและมีคนคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา ซึ่งมันก็คงจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว...


“แต่บุ้งไม่เจ็บป่วยเลยนะครับ ไม่เหนื่อยเลยด้วย เหมือนได้ไปเที่ยวมากกว่า”

“.....”

“คุณแม่ทราบหรือเปล่าครับว่าคุณชาวินกับพี่หมอก็ไปเป็นอาสาสมัครด้วยนะ! สองคนนั้นคอยช่วยเหลือบุ้งทุกอย่างเลยครับ"

"....."


"โดยเฉพาะคุณชาวิน...แค่บุ้งจับหินก้อนเล็กๆเขาก็ดุแล้ว...ดุเหมือนคุณแม่เลย”


แล้วก็คอยแกล้งบุ้งตลอดด้วย...

น่าเบื่อที่สุดในโลก!



“พี่ชาวินดูแลหนู...จริงเหรอคะลูก!?”


“ครับ เขาดูแลบุ้งตลอดทั้งสามวัน เพิ่งมาแยกกันตอนถึงสนามบินกรุงเทพนี่เอง”


“ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณแม่ก็สบายใจขึ้นค่ะ”



เป็นไปตามคาด...พอบอกแบบนั้นออกไปคุณแม่ก็มีสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด 



“ดีแล้วครับ...คุณแม่อย่าห่วงเลย บุ้งสบายดี”


“แต่ต่อไปหนูต้องบอกแม่ก่อนนะลูก ห้ามทำแบบนี้อีกเด็ดขาดเลย คุณแม่เป็นห่วงหนูนะลูก”


“ครับคุณแม่”



ดูเหมือนคุณชาวินจะได้ความไว้เนื้อเชื่อใจจากคุณแม่เป็นอย่างดี...ซึ่งเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว บุญญากรไม่อยากเห็นคุณแม่ต้องเสียใจ 


แต่สุดท้ายไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องอธิบายด้วยเหตุผล การออกไปทำความดีไม่ใช่สิ่งผิดพลาด...คุณแม่จะต้องเข้าใจว่าเขามีเจตนาดี และการทำความดีไม่ควรได้รับการติเตียน 

บุญญากรเชื่อแบบนั้น...

 
“คุณแม่ครับ"

"ครับลูก"

"คุณแม่อยากรู้หรือเปล่าว่าบุ้งไปทำอะไรมาบ้าง แต่ถึงคุณแม่ไม่อยากทราบ บุ้งก็อยากจะเล่าอยู่ดี เพราะบุ้งอยากอวดคุณแม่ที่สุด”


ลูกชายสุดหล่อยิ้มให้กับคุณแม่ ก่อนจะล้มลงนอนบนตักนุ่มนิ่มที่แสนอบอุ่นเสมอ 

เขาเล่าเรื่องราวและเปิดรูปชาวบ้านที่ร่วมกันทำฝายตั้งวันแรกไปจนถึงวันสุดท้ายจากมือถือให้ท่านดู...ก่อนคุณแม่จะเริ่มยิ้มออกมา


“คุณแม่ดูสิครับ พวกเขามีความสุขกันมากเลยนะ เมื่อก่อนพวกเขาต้องยากลำบากมากในตอนหน้าแล้ง แต่ต่อไปนี้พวกเขาจะมีน้ำใช้เพื่อทำการเกษตรทั้งปีเลย เป็นเพราะฝีมือบุ้งเองครับ...บุ้งเป็นลูกของคุณแม่ เพราะฉะนั้นรอยยิ้มพวกนี้ก็เป็นของคุณแม่หมดเลย”


เด็กแสนใจดียื่นหน้าจอมือถือให้คุณแม่ดูอีกครั้ง แล้วก็ชวนท่านคุยไปเรื่อยๆด้วยความภาคภูมิใจ...ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรกับคนเป็นแม่ ที่ตอนนี้เอาแต่นั่งยิ้มมองความแสนดีของลูกชายด้วยความสุขเหมือนครั้งก่อนๆ



“ก่อนกลับพวกเขาขอบคุณบุ้งกันใหญ่เลย แต่บุ้งกลับคิดว่าพวกเขาต้องขอบคุณคุณแม่มากกว่า..."

"ทำไมล่ะคะ"

"เพราะมีคุณแม่บุ้งถึงได้มีโอกาสช่วยเหลือคนอื่นไงครับ เพราะบุ้งเป็นลูกชายคุณแม่ที่แสนใจดี”

“เฮ้อออ แม่ล่ะยอมแพ้บุ้งจริงๆ”

“.......”

“ทุกครั้งที่หนูทำแบบนี้แม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่สุดท้ายแม่ก็ต้องยอมรับ...ว่าบุ้งเหมือนคุณพ่อมาก”

“คุณแม่”


“ดื้อแต่แสนดี เป็นห่วงส่วนรวมมากกว่าตนเองเสมอ...บุ้งเป็นเด็กดี...เหมือนคุณพ่อ”


นิ้วเล็กๆของคุณแม่เขี่ยลงบนจมูกของลูกชายด้วยความมันเขี้ยว บุญญากรเป็นเหมือนตัวแทนของสามีที่เสียไป เดือนแขรักในความแสนดีของลูก...และเธอก็พร้อมจะสนับสนุนลูกเสมอ หากบุญญากรทำงานตามขอบเขต ไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงกับอันตราย


“แต่บุ้งหลอกคุณแม่นะครับ...แบบนี้บุ้งก็ยังเป็นเด็กดีเหรอ”

“หนูหลอกแม่เพื่อไปช่วยเหลือคนอื่น แล้วแบบนี้แม่จะกล่าวหาหนูได้ยังไงล่ะคะ”

“ขอบคุณครับ...คุณแม่”

“แม่ก็ขอบคุณหนูนะลูก หนูคงเหนื่อยมากที่ต้องทำงานหนักแบบนั้น แล้วก็ยังต้องมาปิดบังเรื่องความจริงกับคุณแม่อีก...ที่ผ่านมาถึงคุณแม่จะชอบบ่นน้องบุ้ง คอยกันน้องบุ้งออกจากเรื่องพวกนี้ แต่ลึกๆแล้วคุณแม่ภูมิใจในตัวบุ้งมากเลยนะ หนูเป็นเด็กดีที่สุดเลย”


“บุ้งรักคุณแม่ครับ”


“แม่ก็รักลูกค่ะ...แม่จะดูแลหนูเป็นอย่างดีตลอดไป”


“ขอบคุณครับ”


“ถึงแม่จะชอบบ่นไปบ้าง...แต่บุ้งก็ต้องช่วยเหลือคนอื่นแบบนี้ต่อไปนะลูก เหมือนอย่างที่คุณพ่อเคยสอนเสมอ...”


เรามีมาก...ก็ควรจะแบ่งปันมาก


“ใช่แล้วค่ะ...เด็กดีของแม่...แม่รักลูกมากที่สุดเลย”















Baekhyun


KHUN CHAWIN

#คุณชาวิน








เป็นการร่วมมือระหว่างสองบริษัทยักษ์ใหญ่


ฝ่ายหนึ่งเป็นเจ้าของร้านเพชรที่มีชื่อเสียง ส่วนอีกคนก็เป็นถึงท่านประธานของบริษัทแลนสเคปที่กำลังมาแรง

ปกติแล้วการประชุมระดับนี้จะต้องมีผู้สังเกตการณ์ แต่วันนี้สองคุณนายขอนัดกันเงียบๆที่ร้านอาหารเพียงลำพังสองคน เนื่องจากมันเป็นเรื่องที่ต้องปรึกษากันอย่างค่อยเป็นค่อยไป


“เดือนแขคราวนี้เธอต้องยอมทำตามแผนของฉันได้แล้วนะ”

“เฮ้อออ”

“ฉันรู้ว่าเธอห่วงหนูบุ้งมาก แต่การยินยอมครั้งนี้มันก็เป็นเรื่องสำคัญ!”

“แต่ฉันไม่อยากให้ลูกลำบาก”

“ลำบากอะไรกัน! ทำงานกับตาวินจะลำบากอะไร”

“ขึ้นชื่อว่าทำงานมันก็ลำบากทั้งนั้นแหละ คุณพี่เห็นหรือเปล่าว่าน้องบุ้งบอบบางแค่ไหน ลำพังจะออกจากบ้านทีก็ต้องเช็คสภาพอากาศก่อน แค่ความชื้นสัมพัทธ์เปลี่ยนแปลงหน่อยก็ทำท่าจะป่วยแล้ว...ทำงานไม่ไหวหรอกค่ะ”

“ยิ่งเป็นแบบนั้นเธอก็ยิ่งต้องรีบเลย! เธอเห็นไหมล่ะ...ตลอดสามวันที่สองคนนั้นไปเที่ยวเชียงใหม่ด้วยกัน หนูบุ้งไม่เจ็บไม่ป่วยเลยสักนิด! ตาวินดูแลน้องเป็นอย่างดี แล้วแบบนี้เธอยังต้องกลัวอะไรอีกห้ะ!”

“แต่น้องบุ้ง...”

“ไม่ตัองแต่แล้วเดือนแข! เธออยากเห็นลูกชายพาเมียเข้าบ้านก่อนหรือไง?!”

“ไม่เอานะคะคุณพี่! น้องบุ้งต้องได้คนที่จะมาดูแลเขาเท่านั้นค่ะ”

“ก็นั่นแหละ!”

“บอบบางแบบน้องไม่เหมาะกับการต้องคอยดูแลคนอื่น น้องต้องมีคนมาดูแลสิคะ!”

“งั้นตาวินก็เหมาะสมที่สุดแล้ว”


“อิฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ แต่เรื่องทำงาน...”


“เธอไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น! หนูบุ้งเขาจะมีฉันและตาวินคอยดูแลเป็นอย่างดี นะเดือนแข...นะ?”


“เฮ้อออ”


“ฉันจะช่วยเธอดูแลน้องบุ้งเอง”


“อิฉันสงสารลูกค่ะคุณพี่...อดห่วงไม่ได้จริงๆ”


“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เพราะฉันอยากได้น้องบุ้งมาเป็นลูกสะใภ้มาก! ฉันจะดูแลเขาเป็นอย่างดีเลย”


“.......”


“และอีกไม่นานหรอก พวกเขาสองคนก็จะได้แต่งงานกัน พอถึงวันนั้นเธอก็คงจะหมดห่วง เพราะคนอย่างเจ้าวินน่ะไม่ยอมเห็นเมียลำบากแน่...แค่น้องบุ้งจะเดินขึ้นบันได เจ้าวินก็คงจะรีบวิ่งเข้าไปอุ้มแล้วล่ะมั้ง! เผลอๆออกตัวหวงน้องบุ้งยิ่งกว่าเธอซะอีก”


“เฮ้อ~คุณพี่ก็หว่านล้อมเก่งจัง”


“ยอมเถอะน่า~ฉันอยากได้หนูบุ้งมาเป็นสะใภ้เต็มทีแล้ว”


“คุณพี่พูดแบบนี้...แล้วอิฉันจะทำอะไรได้ล่ะคะ”


“หมายความว่า?!”


“งานนี้...จะยอมสักครั้งหนึ่งก็แล้วกันค่ะ”
















#คุณชาวิน






หลังจากไปออกค่ายได้สองอาทิตย์ บุญญากรก็ไม่ยอมออกไปทำกิจกรรมที่ไหนเลยเพราะกลัวคุณแม่จะเป็นห่วงอีก ตอนนี้เขาจึงทำได้เพียงนอนอ่านหนังสืออยู่บ้าน ไม่อย่างนั้นก็ออกไปเดินซื้อของตามห้างเท่านั้น 


บุญญากรคิดว่าตนเองจะต้องนอนเหี่ยวเฉาแบบนี้ไปอีกหลายวันกว่าคุณแม่จะยอมวางใจ...ทั้งหมดมันก็เป็นเพราะอิคุณชาวินคนเดียวเลย! ทำไมต้องเอาเรื่องทำฝายไปฟ้องคุณแม่ด้วยนะ!

คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ เดาทางยากสุดๆแถมยังเอาแต่ใจตัวเอง ชอบเข้ามาสร้างความปั่นป่วนแล้วก็หายไป ถ้าวันนั้นคุณแม่ไม่ทราบเรื่องนี้ เขาก็คงได้มีโอกาสออกไปช่วยเหลืองานสังคมต่อ ไม่ต้องมานอนกร่อยอยู่บ้านแบบนี้ตลอดหลายวัน


อยากจะเอาก้อนหินทุบให้หลังลายเลย!


เฮ้อ....


แต่พอนึกถึงเขา...ภาพที่ธารน้ำบนภูเขาก็ลอยเข้ามาเป็นฉากๆ 

ตอนนั้นบุญญากรอยู่ไกลมากแต่ก็พอจะสังเกตได้ คุณชาวินเก็บดอกไม้ของเขาแล้วยกมันขึ้นมาดม แถมยังหันมายิ้มและทำท่าเหมือนจะหยอกเย้าเขาด้วย ตอนนั้นบุญญากรทำอะไรไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าอีกคนมีแผนอะไรหรือเปล่า...


หรือว่าคืนนั้นบุ้งทำอะไรลงไป!


ไม่หรอกมั้ง! แค่ตื่นมากอดแขนคุณชาวินเอง...

เขาคงไม่คิดมากขนาดนั้นหรอก ก็บอกไปแล้วว่าติดหมอนข้าง อิตานั่นคงไม่เก็บเอามาคิดเองเป็นตุเป็นตะหรอกนะ ไม่หรอก! ไม่เป็นแบบนั้นหรอกน่า...



“คุณหนูขา...คุณหนู!”


“ครับป้าบัว!”


“เหม่ออะไรคะคุณหนูของป้า”


“เอ่อ...เปล่าครับ...ป้าบัวมีอะไรหรือเปล่า”


“คุณนายมีเรื่องอยากปรึกษาค่ะ ท่านบอกว่าจะรอที่ห้องอาหารด้านปีกซ้าย ให้คุณหนูลงไปตอนนี้เลยค่ะ”


“ครับ บุ้งจะลงไปเดี๋ยวนี้เลย”


“หยุดค่ะ!”


“ครับ?!”


“คุณหนูต้องสวมถุงเท้าจากแคนนาดาก่อนนะคะ! ห้องนั้นพื้นมันเย็นเฉียบเลย เดี๋ยวป้าเอาแผ่นทำความร้อนไปปูตรงเก้าอี้อีกรอบค่ะ ป้าเตือนคุณหนูหลายรอบแล้วนะคะ ว่าต้องสวมถุงเท้าอุ่นทุกครั้งตอนเดินอยู่ฝั่งซีกซ้ายของบ้าน ไม่อย่างนั้นอาจจะป่วยได้นะคะ”


“ครับป้าบัว”


คุณหนูแสนดีเดินไปหยิกแก้มคุณป้าแม่บ้านก่อนจะรับเอาถุงเท้านุ่มนิ่มมาสวม อันที่จริงบุญญากรไม่ชอบมันเลยเพราะสวมแล้วเดินไม่สะดวก แต่เขาไม่อยากทำให้คุณป้าเป็นห่วงก็เลยทำตาม 

ความจริงแล้วทุกคนก็หวังดีกับเขาทั้งนั้น... 

บุญญากรคิดว่าตนเองโชคดีมากที่เกิดมามีแต่คนรักคนเป็นห่วงแบบนี้ เพราะฉะนั้นการทำตามเรื่องเล็กๆน้อยๆมันก็ไม่ได้เหนือบากกว่าแรงอะไร กลับกัน...บุญญากรมีความสุขมากเมื่อเขาได้ตอบสนองความหวังดีพวกนี้ 


เพราะสำหรับป้าบัวกับคุณแม่...เรื่องสุขภาพของเขาต้องมาเป็นที่หนึ่งเสมอ แล้วแบบนี้เขาจะดื้อลงได้ยังไง




“อุ่นจังเลยครับป้าบัว ขอบคุณนะครับ”







.
.
.
.
.
.





บอกหน่อยว่านี่มันคือความฝันหรือเปล่า


บุ้งยังมีสติดีอยู่ใช่ไหม?!




“คุณแม่พูดว่าอะไรนะครับ”


“แม่บอกว่าจะยอมให้ลูกบุ้งไปสมัครงานค่ะ”


“คุณแม่!”


ร่างสมส่วนในชุดอยู่บ้านวิ่งไปหาคุณแม่แล้วดึงท่านเข้ามากอด ใครจะคิดว่าคุณแม่จะเรียกมาปรึกษาเรื่องนี้ บุญญากรรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองกำลังหลุดเข้าไปอยู่ในความฝันเลย


“ขอบคุณนะครับคุณแม่ ขอบคุณครับ!”


“แต่คุณแม่ก็มีเรื่องจะต้องทำความเข้าใจกับบุ้งก่อนนะ ถ้าหนูตกลง...คุณแม่ถึงยอมค่ะ”


คุณนายเดือนแขจูงมือลูกชายไปนั่ง ก่อนจะเริ่มทำตามแผนการที่ได้ตกลงกับคุณหญิงแย้มศรีเอาไว้ แต่พอเห็นหน้าตาน่ารักของลูกชาย...เธอก็เริ่มท้อใจกับการต้องออกไปทำงานของบุญญากรขึ้นมาอีก


“หนูจะไหวไหมคะเนี่ย คุณแม่กลัวลูกเหนื่อย...”

“ไม่เอาสิครับคุณแม่! บุ้งตื่นเต้นรอไปแล้วนะครับ คุณแม่มีข้อตกลงอะไรก็บอกบุ้งมาได้เลย บุ้งจะทำตามที่คุณแม่ขอทุกอย่างเลยครับ”


ฮื้อออ เพราะลูกชายน่ารักเกินไป เธอก็คงจะทนเห็นน้องบุ้งผิดหวังอีกไม่ได้แน่...ยังไงก็ต้องเดินหน้าต่อ


“คือเพื่อนแม่เค้ามีบริษัทเกี่ยวกับทางที่บุ้งเรียนมาพอดี แล้วตอนนี้เขาก็กำลังขาดคนช่วย แม่เห็นบุ้งเบื่อๆก็เลยลองมาถามดูน่ะค่ะ”


“ครับ! บุ้งสนครับคุณแม่! แค่คุณแม่ยอม...”

“ค่ะ แต่แค่งานนี้เท่านั้นนะคะ”

“รักคุณแม่ที่สุดเลย!”

“งั้นเดี๋ยวคุณแม่จะบอกทางนั้นให้เองนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับคุณแม่! บุ้งอยากสมัครงานเอง บุ้งอยากผ่านเข้าทำงานโดยใช้ความสามารถที่เรียนมา คุณแม่อนุญาตบุ้งนะครับ”

“ได้ค่ะ แต่ถ้าน้องบุ้งสมัครไม่ติด หรือน้องบุ้งไม่ชอบบริษัทนี้...คุณแม่ก็ขอยกเลิกความคิดไปก่อนนะคะ เพราะคุณแม่ไม่อยากให้หนูออกไปทำงานไกลหูไกลตา ที่คุณแม่อนุญาตให้หนูสมัครที่นี่ก็เป็นเพราะคุณแม่เห็นว่ามันปลอดภัยจริงๆ...น้องบุ้งเข้าใจแม่นะลูก”


“ครับ...บุ้งเข้าใจคุณแม่ทุกอย่างเลย แค่คราวนี้คุณแม่ยอมบุ้งก็ดีใจแล้วครับ”


“แล้วแม่ก็มีข้อแม้อีกสามอย่าง ถ้าบุ้งยอมทำตามคุณแม่ก็จะสบายใจมากยิ่งขึ้นค่ะ”


“ครับ?”


“หนึ่งคือน้องบุ้งต้องห้ามทำเรื่องอันตรายเด็ดขาด สองคือหนูต้องทานอาหารให้ครบสามมื้อ แม้ว่างานจะเยอะแค่ไหนก็ต้องดื่มนมทุกสามเวลา”


“ครับคุณแม่!”


“ส่วนข้อสุดท้ายหนูต้องนั่งรถที่บ้านออกไปทำงานทุกครั้ง ห้ามขับรถออกไปเองเด็ดขาด เพราะคุณแม่เป็นห่วงเรื่องนี้มาก ยังไงหนูก็ต้องมีคนรถคอยรับส่งนะคะ”


“เอ่อออ แต่บุ้งคิดว่าข้อสุดท้าย-“


“งั้นยกเลิกทั้งหมดค่ะ!”


“ตกลงครับคุณแม่! บุ้งทำสัญญากับคุณแม่ตอนนี้เลย!”


“ห้ามทำผิดสัญญานะคะ เพราะถ้าคุณแม่เห็นว่าน้องบุ้งทำอะไรผิดไปจากนี้ คุณแม่จะยกเลิกทั้งหมดทันทีเลย”


“โถ่...บุ้งต้องเชื่อฟังคุณแม่อยู่แล้วครับ!”


“ดีมากค่ะลูก...งั้นตกลงตามนี้นะคะ”


“ครับคุณแม่ บุ้งรักคุณแม่ที่สุดเลย”













#คุณชาวิน

















ในห้องทำงานที่แสนน่าเบื่อ 


ชาวินตรวจเอกสารใบสุดท้ายเสร็จแล้วจึงปามันทิ้งด้วยความว่างเปล่า 

สองอาทิตย์ที่ผ่านมางานที่บริษัทน่าเบื่อมาก ไม่คิดเลยว่าการลาพักร้อนไปทำฝายแค่สามวันจะก่อให้เกิดผลกระทบต่อจิตใจเขาได้มากมายถึงเพียงนี้ 


ทุกอย่างล้วนดูวุ่นวายแล้วก็ขัดหูขัดตา...ไม่เหมือนตอนอยู่ในป่าเลยสักนิด


หัวหน้างานบางแผนกอาจจะต้องมีการเปลี่ยนแปลง! 

จะเอื่อยเฉื่อยแบบเดิมอีกไม่ได้เด็ดขาด การทำงานที่บริษัทควรจะคล่องตัวเหมือนมืออาชีพมากกว่านี้...เพราะชาวินเพิ่งไปเห็นว่าการทำงานหนักที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร เขาจะไม่ยอมให้พนักงานนั่งกินนอนกินอีกเป็นอันขาด 


แม้แต่ชาวบ้านแก่ๆเขาก็ยังตั้งใจทำงาน 

หรือแม้กระทั่งคุณหนูตัวเล็กๆ...ก็ยังแบกหินหนักเท่าภูเขาได้


แล้วแบบนี้องค์กรของเขาจะยอมแพ้ได้อย่างไร


ก๊อก ก๊อก...



“เข้ามา”

“แอนมาแล้วค่ะคุณชาวิน”

“ผมตรวจเอกสารก่อนแล้วหนึ่งรอบ คุณช่วยเช็กความถูกต้องอีกทีด้วยนะ ส่วนงานที่เหลือเอาเข้ามาได้เลย”

“รับทราบค่ะคุณวิน”

“แล้วเรื่องผู้จัดการฝ่ายโฮมแลนสเคปคนใหม่ล่ะ ตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว”

“ฝ่ายบุคคลเพิ่งส่งเอกสารมาค่ะ แอนกำลังดูอยู่เลย”

“ผมต้องการเห็นความคืบหน้าภายในอาทิตย์หน้านะครับ ยังไงฝากคุณแอนช่วยดูหน่อย”

“ท่านประทานใหญ่ได้คัดเลือกเอาไว้บ้างแล้วค่ะ อาทิตย์หน้าจะมีสัมภาษณ์งานอีกรอบ แอนเห็นประวัติแล้วน่าสนใจหลายคนเลย แถมรอบนี้คุณนายจะคัดเลือกเองด้วย ทุกอย่างจะต้องออกมาเรียบร้อยแน่นอนค่ะ”


ชาวินพยักหน้ารับ เมื่อเห็นเลขาคนเก่งออกตัวว่าทุกอย่างจะต้องเรียบดี พอได้ยินแบบนี้ชาวินก็หายห่วง


ว่าแต่คุณแม่ออกตัวมาคัดเลือกพนักงานเองเลยอย่างนั้นเหรอ?


ไม่อยากจะเชื่อ...นอกจากเรื่องหาเมียให้เขา คุณนายแย้มศรีก็คิดจะทำอย่างอื่นด้วยเหรอ?



ท่านประทานใหญ่ได้คัดเลือกเอาไว้บ้างแล้วค่ะ



มันไม่น่าเป็นไปได้เลย ปกติแม่เคยสนใจเรื่องบริษัทที่ไหน เห็นสนใจแต่เรื่องหาลูกสะใภ้เท่านั้น


เดี๋ยว...


หาลูกสะใภ้งั้นเหรอ?!!


ประสาทสัมผัสของชาวินไวต่อแผนการของแม่เสมอ และคราวนี้มันดูมีอะไรบางอย่างผิดปกติ



“เดี๋ยวคุณแอน”

“คะ?”

“ช่วยเอาเอกสารของผู้สมัครทุกคนมาให้ผมดูด้วย”

“คุณชาวินจะดูเหรอคะ?”

“ใช่...ตอนนี้เลย”



เลขาคนสวยเดินออกจากห้องไปด้วยความไม่เข้าใจ...แล้วกลับมาด้วยความสงสัยยิ่งกว่าเดิม

เพราะปกติคุณชาวินจะไม่ยอมทำงานแทรกเลยหากสิ่งนั้นไม่สำคัญมากเพียงพอ แต่นี่กลับขอดูเอกสารสมัครงานแล้วปล่อยสัญญามูลค่าสามสิบล้านบาทเอาไว้บนโต๊ะ ทำเหมือนกับว่าเงินพวกนั้นไม่สำคัญเท่ากับแฟ้มประวัติของพนักงานเล่มนี้...


“คุณชาวินคะ ต้องการอะไรบอกแอนได้นะคะ”

“ผมจะดูเอง...คุณรอสามนาที”

“ค่ะ”


อันที่จริงใช้เวลาแค่หนึ่งนาทีก็พอ...


ชาวินขมวดคิ้วแล้วรัวเปิดแฟ้มเพราะต้องการดูแค่รูปถ่ายตรงมุมขวาบนเท่านั้น 

เขามั่นใจว่าคุณแม่จะต้องส่งเจ้าอสูรตัวน้อยมาอย่างแน่นอน 

และมันก็เป็นไปอย่างที่คิด...



“หึ...”



เจ้าอสูรจิ๋วหลบซ่อนอยู่ตรงหน้าสุดท้ายพอดี แถมรูปถ่ายก็ยังดูเด่นกว่าคนอื่นด้วยชุดสีอ่อนสุภาพเรียบร้อยตามแบบฉบับคุณหนูพันล้าน


คุณนายแย้มศรีเธอช่างร้ายกาจมากจริงๆ ชาวินขอเวลาเครียร์งานอีกสองอาทิตย์ก็ไม่ยอมเว้นว่างให้กันเลย...ก็บอกแล้วว่าเขาจะจัดการเอง! แต่เป็นแบบนี้มันก็ไม่เลวเหมือนกัน


“ผมเอาหน้านี้ออกนะ”


“เอ่อ...คุณชาวินจะเอาไปเหรอคะ?!”


“ผมจะดูแผ่นนี้...อันที่เหลือคุณเอากลับไปได้เลย”


“แค่แผ่นเดียวเหรอคะ?!”



“........”



“เอ่อ...”



“คุณออกไปได้แล้ว”



“ค่ะ”



เลขาสาวทำหน้าเลิ่กลั่กหลังจากถูกไล่เป็นครั้งแรก ดูเหมือนคุณชาวินจะสนใจผู้สมัครคนนั้นเป็นพิเศษ เพราะสีหน้าของท่านรองประธานดูสดชื่นขึ้นทันตาเห็นเมื่อได้มองเอกสารแผ่นนั้น 

แม้จะทำเป็นเข้มแต่ก็ยังแอบยิ้มอยู่ตรงมุมปาก

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ




“งั้นแอนขอตัวก่อนนะคะ”


“เดี๋ยว!”

“คะ?”

“คุณบอกว่าจะมีสัมภาษณ์งานอีกทีวันไหนนะ”

“อาทิตย์หน้าค่ะ ท่านรองมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?”

“โทรติดต่อคุณบุญญากร ประเสริฐวัฒนพงษ์ ให้เข้ามาสัมภาษณ์งานวันพรุ่งนี้เลยยิ่งดี”

“คะ?!”

“บอกให้เขาเตรียมตัวเรื่องเทสเขียนแบบมาด้วย ผมจะดูเอง...”

“คุณบุญญากรคนเดียวเหรอคะ”

“ใช่”

“เอ่อ...แล้วแอนต้องแจ้งท่านประธานหรือเปล่า-”

“ไม่ต้อง! ผมจะสัมภาษณ์เด็กคนนี้เอง”


“แล้วเรื่องเทส...”


“เอาอุปกรณ์เข้ามาที่ห้องผม ผมจะดูทั้งหมดเอง”


“คะ?!! ห้องนี้เลยเหรอคะ?!”


“ใช่”


“......”



“ผมจะจับตามองเขา แล้วสัมภาษณ์เอง"





แบบตัวต่อตัว...















ชานยแล

#คุณชาวิน

















Talk : 

เอาแล้ว...เอาแล้วๆๆๆ

น้องบุ้งเขาเป็นเด็กดีเพราะถูกเลี้ยงมาอย่างอ่อนโยน ส่วนคุณชาวินนั้นก็...ได้แม่มาเต็มๆ 555 



ตอนหน้าเจอกันแน่นอนค่ะ ตื่นเต้นๆ



#คุณชาวิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 642 ครั้ง

2,340 ความคิดเห็น

  1. #2304 Bxxk04 (@Bxxk04) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 22:43
    ประสาทสัมผัสต่อแผนการแม่ดีมากค่ะ555555
    #2304
    0
  2. #2107 pbcy (@zensles) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 20:55
    แงงงงงง เรามีความสุขทุกตอนที่อ่านเลยค่ะ ยิ้มไม่หยุดดดด
    #2107
    0
  3. #2091 bbblueskyy (@skyhappy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 23:17
    คุณชาวิน อย่าแกล้งน้องแรงนะ
    #2091
    0
  4. #1996 LOMAbin (@LOMAbin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 08:26
    อยากจะแหมมมม
    #1996
    0
  5. #1968 Vibrance (@Vibrance) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 03:43
    อิพี่ๆๆๆๆๆๆๆๆรวั้ยๆเลยพ่อออแส่บบมาก!
    #1968
    0
  6. #1872 Dubblepigg (@Dubblepigg) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 11:55
    ชอบคุณแย้มมมมมมม 555555
    #1872
    0
  7. #1847 kkkup (@kkkup) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 07:47
    บอสร้ายมากค่ะ 5555555555
    #1847
    0
  8. #1807 fahneeny22 (@fahneeny22) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 20:17
    ร้ายมาก55555
    #1807
    0
  9. #1623 stawberryyogurt_ (@stawberryyogurt_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 08:22
    น้องบุ้งน่ารักมากๆๆๆ แงงง
    #1623
    0
  10. #1573 BangJae_ (@N-finland-bbmm) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 01:23
    ทุกคนรอน้องบุ้งอยู่นะคะ รีบๆชอบตาลุงเลยนะ
    #1573
    0
  11. #1314 @_@ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 09:41

    ฮั่นน้อวววววววววววววว

    คุณแม่ไม่ต้องเหนื่อยวางแผนแล้วนะคะ

    พิชาวินเขาจะจัดการเอง

    สัมตัวต่อตัวไปอี้กกกกกกกกกก

    #1314
    0
  12. #1309 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 22:21
    วางแผนอีก ล้วว
    #1309
    0
  13. #1281 weathersoom (@weathersoom) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 17:43
    งืออออ เข้าใจความรู้สึกคุณแม่เลยอ่าาาา หัวใจคนมันเชียร์อ่ะเนอะ
    #1281
    0
  14. #1123 pcybbh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 12:01

    คณแม่เจ้าแผนการสุด แถมยังพูดเก่งอีก รู้เลยว่าคุณชาวินได้ใครมา 555555 รุกหนักมากนะ คุณชาวินนน

    #1123
    0
  15. #1122 pcybbh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 11:48

    ไม่ใช่แค่คุณแม่หรอกค่ะ หนูก็ดีดดิ้น กิ๊ดดด คุณชาวินนน ร้ายนักกกด

    #1122
    0
  16. #1012 pintha (@pintha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 22:14
    ชอบบรรยากาศตรงพาร์ทกาสะลองมากๆเลย เราเป็นคนเหนือด้วย อ่านแล้วคิดถึงบ้านมากๆๆๆ บรรยายเก่งมากเลยคับ ภาษาที่สวยทำให้ภาพที่เราจินตนาการออกมามันสวยตามไปด้วย &#10084;&#10084;&#10084;
    #1012
    0
  17. #987 -[**Jha...JaA**]- (@mamipokoz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 16:46
    ลุงแอบร้ายอะ แหมมจะแหย่น้องอีกแล้วจ้า
    #987
    0
  18. #957 เจ้าบี๋ (@fernny13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 00:22
    แหน่ะ ไม่ได้คิดจะแกล้งอะไรน้องอีกใช่ไหมคะ
    #957
    0
  19. #854 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 09:17
    ลุงนี่ร้ายยยย555555
    #854
    0
  20. #779 Mr.B_toey (@toeyy19) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:14
    คิดถึงเขาอะเด้
    #779
    0
  21. #758 cuttt (@cuttt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 00:06
    ร้ายกาจจจ
    #758
    0
  22. #748 안시리민 (@0956535071) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 12:22
    ตัวต่อตัวเลยเหรอคะ คิดดีไม่ได้เลย
    #748
    0
  23. #730 sunshinyi19 (@sunshinyi19) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 13:00
    ร้ายยยย///ส่งสายตาแซวว
    #730
    0
  24. #650 Kookik Tuan (@kookik-chunjoe) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:16
    อุแงงงง อรุ่มมมมม
    #650
    0
  25. #574 sky_shine (@ningingkai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:00
    -บ้าเอ้ยยยยยย ฉากเก็บดอกมาดมนี่ตายอ่ะ บ้าบอเขินโว้ยยยยยยยย
    #574
    0