คุณชาวิน -CHANBAEK-

ตอนที่ 9 : CHAP 09 : คุณหนูน้องบุ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 570 ครั้ง
    6 มี.ค. 62





CHAP 09 : คุณหนูน้องบุ้ง














"คุณหนูกลับมาแล้วค่ะ!"



"น้องบุ้ง!~กลับมาแล้วเหรอลู-"




"บุ้งอยากอยู่คนเดียวสักพักครับ! จะล็อกห้องนะครับคุณแม่"




"คุณหนู!"



"ป้าบัวก็ด้วยครับ...บุ้งอยากอยู่คนเดียว"





ร่างสมส่วนที่อยู่ในชุดวอร์มวิ่งขึ้นห้องด้วยความเร็วเหมือนสายลมที่พัดผ่าน


บุญญากรล็อกห้องนอนก่อนจะรีบเดินไปที่กระจกหน้าห้องน้ำเพื่อดูการเปลี่ยนแปลงของตนเอง...



ดูเหมือนว่าเขาจะโกรธมากจริงๆ


ตอนนี้หน้าแดงไปหมดเหมือนอย่างที่คิดเอาไว้ มันร้อนวูบวาบแล้วก็หายใจไม่สะดวก แถมมือก็สั่นไปหมดเหมือนคนจะเปนลมด้วย สงสัยว่าวันนี้เขาจะวิ่งหนักเกินไป พอมาเจอคนกวนประสาทก็เลยรับไม่ได้จนเกิดอาการแบบนี้ขึ้นมา



จะจับจูบอย่างนั้นเหรอ? 



ไม่เอาด้วยหรอกนะ!





แตกกระเจิงกันหมดทั้งหมาทั้งคน...


บุญญากรผลักกระเด็นออกหมดโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป พอมาคิดตอนนี้ก็สงสารน้องหมาที่โดนผลักอยู่เหมือนกัน ขาน้องก็ยิ่งเจ็บอยู่ด้วยไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง ขอโทษนะเจ้าตูบน้อย...บุ้งต้องหนีออกมาจริงๆ



คุณชาวินเป็นบ้าอะไรของเขานะ?! ทำไมจะต้องพูดว่าจะจับจูบด้วย ไม่อยากจะเถียงด้วยเลย...ต่อไปนี้จะไม่อยู่ใกล้เขาอีกแล้ว!



จูบเหรอ...กล้าดียังไงมาพูดกับเขาแบบนั้น




"แล้วเมื่อไหร่แก้มจะเลิกหายแดงสักทีเนี่ย หยุดแดงเลย!"



พูดกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะก้มลงไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อเรียกสติกลับคืนมา แต่ยิ่งทำแก้มมันก็ยิ่งแดงขึ้น ไม่รู้เป็นเพราะอะไรเหมือนกัน




"ไม่ต้องไปคิดถึงเขาแล้ว!"



เลิกคิด เลิกเอาสมองไปผูกติดกับมัน...




"ตั้งสตินะบุ้ง ต้องตั้งสติ...เฮ้อ!~ คนบ้า!"







.

.

.

.

.






หลังจากอาบน้ำเสร็จสมองของคุณหนูก็ผ่อนคลายขึ้น



ตอนนี้เขากำลังนอนพิจารณาถึงความเป็นไปได้ในเรื่องที่เราบังเอิญเจอกันบ่อยมากขนาดนี้ 


ทั้งที่ปกติแล้วพวกเขาแทบจะไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นทางเดียวกันเลย คุณชาวินก็เอาแต่ทำงาน ส่วนเขาก็เอาแต่ช่วยเหลือการกุศล มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เราต้องมาเจอกันบ่อยขนาดนี้


เรื่องงานอาจจะเป็นความตั้งใจของคุณแม่กับป้าแย้มศรี...แต่เรื่องไปทำฝายชะลอน้ำกับเรื่องที่สวนสาธารณะมันก็ดูจะเหมาะเจาะมากเกินไป 



บางทีอาจจะมีคนวางแผนมา?



ไม่หรอก...บุ้งอาจจะคิดมากไปเอง ถ้าคุณแม่ท่านไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง มันก็อาจจะเป็นเพราะฟ้ากลั่นแกล้งเขาเอง ถึงอย่างนั้นเขาก็ควรจะต้องถามคุณแม่ให้แน่ใจเสียก่อน บุญญากรชื่อว่าคุณแม่จะต้องไม่โกหกเขา เพราะเขาต้องการความจริงจากปากของคุณแม่เท่านั้น



ต้องลงไปถามคุณแม่...



ตอนนี้เลย!







"คุณแม่ครับ!"





พอเดินลงมาข้างล่างก็ไม่เห็นใครอยู่... 


มีแต่พี่คนรับใช้สองคนเท่านั้นที่ยังยืดเช็ดกระจกเงาบนชั้นวางของ




"คุณแม่ไปไหนเหรอครับ?"



"สวนหลังบ้านค่ะ...คุณนายกับป้าบัวนั่งร้องไห้ตัดพ้อกันอยู่นานแล้วนะคะ คุณหนูช่วยไปปลอบทีเถอะค่ะ เราสองคนเข้าหน้าไม่ติดเลย"



"ร้องไห้เหรอครับ!"



"ค่ะ ร้องไห้เพราะถูกคุณหนูดุ"



"บุ้งดุเหรอครับ?"




"ค่ะ//ค่ะตอนขึ้นห้องที่บอกจะล็อกประตู"




"บุ้งไม่ได้ดุสักหน่อย"




คุณหนูตัวขาวทำท่าเลิ่กลั่กเมื่อได้ทราบความจริง ก่อนจะวิ่งออกไปทางหลังบ้านเพื่อตามหาคุณแม่ที่ชอบทำตัวเป็นเด็กขาดความอบอุ่นอยู่เสมอ



สองสาวที่ทำความสะอาดก็มองดูด้วยความสงสารปนเอ็นดู คุณหนูเล็กของพวกเธอเกิดมาเป็นผู้ชายบอบบางแถมยังขี้สงสารคนอื่นไปหมด พอเกิดหงุดหงิดขึ้นมาหน่อยคุณนายก็ถึงกับรับไม่ได้ แถมยังเอาแต่ร้องไห้บอกว่าคุณหนูก้าวร้าวอีก...ทั้งที่คุณหนูเขาก็แค่บอกว่าอยากอยู่คนเดียวเท่านั้นเอง




"คุณแม่ครับ...ป้าบัวด้วยเหรอ! ทำไมถึงร้องไห้กันล่ะ?!"



"น้องบุ้งไม่ต้องการคุณแม่แล้ว!"



"ไม่นะครับ!"



บุญญากรรีบเดินเข้าไปกอดคุณแม่ด้วยความรักแบบเต็มอก แม้จะคิดว่าตนเองไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นออกไป แต่การขาดสติเมื่อตอนเช้ามันก็เป็นเรื่องที่ไม่สมควรจริงๆ คุณแม่กับป้าบัวไม่ควรต้องมารองรับอารมณ์จากเขา 



"บุ้งขอโทษครับคุณแม่"


"แม่อยากอยู่คนเดียวค่ะ"


"ไม่เอาหรอกครับ...บุ้งจะอยู่กับคุณแม่ด้วย"



พอน้อยใจก็จะออกมานั่งเด็ดหญ้าอยู่หลังบ้านคนเดียวตลอด แต่รอบนี้มีป้าบัวมานั่งเด็ดด้วย คุณแม่รู้ว่าเขาจะต้องใจอ่อนถ้าเห็นภาพคนแก่นั่งพิงกำแพงแล้วทำท่าแบบนี้...และแม้มันจะเป็นรอบที่สิบ แต่บุญญากรก็อดสงสารไม่ได้



"ป้าบัวครับบุ้งขอโทษ"


"ป้าแก่แล้วค่ะ ป้าไม่อยากกวนคุณหนู"



"ทำไมงอนบุ้งกันหมดเลยล่ะครับ"


"คุณหนูเข้าไปในบ้านค่ะ แถวนี้แมลงเยอะ"


"ไม่เอาครับ...บุ้งจะนั่งตรงนี้ด้วย"




พูดเสร็จคุณหนูก็นั่งลงบนพื้นท่ามกลางความใจหายของคนทั้งบ้าน คุณนายแทบจะทนไม่ได้ที่เห็นลูกชายสุดที่รักกำลังเปื้อนฝุ่น ส่วนคุณแม่นมก็แทบจะเป็นลมไปแล้ว



"คุณหนู"



"แมลงชอบกัดบุ้ง ถ้าทุกคนไม่สงสารบุ้งก็ช่างเถอะครับ...บุ้งเป็นคนไม่ดี"



.

.

.

.





"ไม่เอาค่ะลูกชาย! คุณแม่ยอมแล้วลูก"



"ป้าก็ยอมแล้วค่ะคุณหนู ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!"





สำเร็จจนได้




บุญญากรแอบยิ้มในขณะที่กำลังถูกป้าบัวดึงตัวขึ้นจากพื้น และหลังจากนั้นคุณหนูก็กลายเป็นตุ๊กตาที่ถูกคนแก่จับหมุนไปรอบๆ




"เจ็บตรงไหนไหมคะลูก โดนแมลงกัดไหม?"


"ไปอาบน้ำนะคะคุณหนู"



"บุ้งแค่นั่งลงไปแป๊บเดียวเองครับป้าบัว!"



"เข้าบ้านเลยนะคะ! เข้าบ้านตอนนี้เลย!"



"ไปค่ะลูกเข้าบ้านกัน! ส่วนป้าบัวไปเอาชุดมาให้น้องบุ้งเปลี่ยนทีนะ ลูกชายฉันตัวเปื้อนไปหมดแล้วเนี่ย...เพราะเธอนั่นแหละห้ามน้องช้า!"



"ไม่ต้องหรอกครับคุณแม่! บุ้งยังไม่ทันได้เปื้อนอะไรเลย"




"อย่างนั้นเหรอคะลูก?"




"ไม่ได้ค่ะต้องเปลี่ยน!"




"แต่บุ้งเพิ่งอาบน้ำมานะครับป้าบัว เดี๋ยวบุ้งป่วยนะ"



"งั้นป้าจะไปเอาชุดกับผ้าเปียกมาทำความสะอาดให้...คุณหนูห้ามดื้อนะคะ!"




"ครับป้าบัว"




เห็นแล้วก็ต้องแอบขำ ตอนนี้คุณป้าแม่บ้านกำลังวิ่งขึ้นบ้านไปเอาเสื้อผ้ามาให้เขาเปลี่ยน ส่วนคุณแม่ก็ลากตัวเขาไปนั่งในบ้านด้วยท่าทางเป็นห่วงสุดๆ




"ช้อย! ไปเอาทิชชู่เปียกทำความสะอาดมือมา!"


"ค่ะคุณนาย"


"แช่ม! ไปเอาน้ำผลไม้มาให้ลูกชายฉันด้วย"


"ค่ะคุณนาย"



"อากาศร้อนนะครับลูก ห้ามออกไปนั่งข้างนอกอีกเดี๋ยวป่วย"


"ครับ...เห็นคุณแม่เป็นห่วงแบบนี้บุ้งก็แข็งแรงแล้ว"



"ไม่ต้องมายอคุณแม่เลยค่ะ! ต่อไปห้ามนั่งบนพื้นอีกแล้วนะลูก มันสกปรก บางทีอาจจะมีแมลงเดินมาเกาะที่เสื้อผ้าหนูด้วยนะคะ! ไม่เอานะลูก"



"ครับคุณแม่...แต่คุณแม่ก็ต้องเลิกงอนบุ้งด้วยนะ บุ้งไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดแบบนั้นกับคุณแม่จริงๆ บุ้งออกกำลังกายมาตัวเหม็นมากก็เลยอยากอาบน้ำหอมๆก่อนแล้วค่อยมากอดคุณแม่ยังไงล่ะครับ"




"จริงเหรอคะ?"




"ครับ...."





"โกหกคุณแม่หรือเปล่าลูก? ไม่ดีนะคะ"




"อันที่จริง...ตอนนั้นบุ้งกำลังหงุดหงิดมากด้วยครับ"




"หงุดหงิด?"



"ครับ"





"ใครขัดใจลูกชายคุณแม่คะ?"





"คนสติไม่ดีครับ"





"คนสติไม่ดีเหรอคะ?"





"ครับ"




"คิก..."




ผิดคาด...ถ้าเป็นปกติคุณแม่ก็ต้องรีบเค้นถามว่าเขาเป็นใครถึงได้กล้ามาขัดใจลูกชายของท่าน แต่ว่าตอนนี้คุณแม่กลับเอาแต่ยิ้มขำแล้วนั่งจิกหมอนจนบิดเบี้ยวไปหมด...บุญญากรเริ่มลังเลใจแล้วว่าลางสังหรของเขาอาจจะเป็นจริง




"คุณแม่หัวเราะเรื่องอะไรครับ?"



"เปล่าค่ะ คิก~ คุณแม่แค่เอ็นดูน้องบุ้ง"



"........."




"น่ารักกุ๊กกิ๊กกันใหญ่เลย"





ชัดเจน...


คุณแม่ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เขาเจอกับคุณชาวินอย่างแน่นอน!




"คุณแม่ครับ! บอกบุ้งมาเลยนะว่าคุณแม่ทำอะไร"




"แม่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยลูก คิก...ฝั่งนู้นเขาทำเองทั้งนั้น"



"คุณแม่!!"



"คุณแม่ไม่ได้โกหกนะคะ คุณแม่ไม่รู้เรื่องด้วยจริงๆ"



"ไม่จริงหรอกครับ! คุณแม่รู้ว่าบุ้งไปเจอกับคุณชาวินมา คุณแม่เป็นคนวางแผนทั้งหมดเองเหรอครับ?"




"คุณแม่ใจบางค่ะ~ สรุปเป็นพี่ชาวินจริงๆด้วยที่ทำน้องบุ้งขาดสติแบบนี้"




อะไรกันเนี่ย?




"คุณแม่หมายความว่ายังไงครับ?"



"ก็เจ้าชิดกับเจ้าแมนมันส่งข้อความมาบอกแม่ ว่าเห็นน้องบุ้งวิ่งออกมาจากป่ากับผู้ชายแค่สองคน ตอนแรกคุณแม่ก็เป็นห่วงแทบตาย แต่พอบอกว่าน่าจะเป็นพี่ชาวินเท่านั้นแหละ...คุณแม่ก็เขินแทนน้องบุ้งเลย! สรุปเป็นพี่ชาวินจริงนะคะ คุณแม่จะได้เตรียมจัดงานแต่งเลย คิก~"



"ไม่เอาครับคุณแม่! งานแต่งอะไรกันครับ?"



"ก็งานแต่งหนูไงคะ แต่งกับพี่ชาวิน~"



"บุ้งแค่ไปวิ่งแล้วก็บังเอิญเจอเขาเท่านั้นเอง...ไม่แต่งนะครับ"



"แล้วทำไมหนูถึงหน้าแดงล่ะลูก...เขินเหรอคะ?"




ห้ะ?! หน้าแดง...


หน้าแดงเพราะเขินอย่างนั้นเหรอ?


คุณแม่มั่วแล้ว!





"บุ้งหน้าแดงเพราะบุ้งเหนื่อยต่างหาก บุ้งเพิ่งอาบน้ำร้อนมาด้วย! คุณแม่ห้ามพูดแบบนี้อีกนะครับ มันไม่เป็นความจริงเลย"



"เหรอคะ?"



"ป้าบัวครับ!! บุ้งอยากเปลี่ยนกางเกงแล้วนะ เมื่อไหร่จะลงมา!"




เพราะคุณแม่เอาแต่ส่งสายตาล้อเลียนไม่หยุด บุญญากรจึงแก้เขินด้วยการเรียกหาแม่นม แต่ว่าป้าบัวที่ปกติทำงานรวดเร็วกลับหายไปไม่ยอมกลับมาสักที เหมือนนัดกับคุณแม่เพื่อแกล้งเขาเลย




"น้องบุ้งคะ...มัดพี่ชาวินให้อยู่หมัดนะลูก คุณแม่ชอบพี่เขา"


"คุณแม่!"


"คุณแม่เชื่อว่าพี่ชาวินจะดูแลหนูได้ เขาเหมาะกับหนูมากที่สุดแล้วลูก"



"แต่คุณแม่ครับ...."



"หนูแต่งงานกับพี่เขานะคะ"



"ไม่ครับบุ้งดูแลตัวเองได้! บุ้งมีคุณแม่กับป้าบัวคอยดูแลก็พอแล้ว ส่วนเรื่องแต่งงานมันก็ยังเร็วเกินไป...บุ้งยังไม่อยากคุยตอนนี้"



"โอเคค่ะ ไม่คุยวันนี้ก็ได้...งั้นอาทิตย์หน้าแม่ถามอีกรอบเนอะ?"



"คุณแม่~"




ได้แต่ร้องโอดครวญเพราะยังไงก็คงห้ามไม่ได้อยู่ดี 



คุณแม่อยากให้เขามีแฟนใจแทบขาดอยู่แล้ว ยิ่งเห็นว่าคุณชาวินมาตีสนิทด้วยแบบนี้ก็คงมีความหวังเกิดขึ้นมากกว่าเดิม...ทั้งที่ความจริงมันช่างห่างไกล



 เขากับคุณชาวินเอาแต่ทะเลาะกันทุกวัน ไม่เคยจะลงรอยกันสักเรื่อง




แบบนี้แต่งงานไปคงต่อยกันทุกคืน



เฮือก!!


ไม่นะ! ใครจะแต่งกับคนบ้าแบบนั้น!




"ว่าแต่คุณแม่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องจริงนะครับ?"


"คะ?"



"ก็เรื่องที่คุณชาวินกับบุ้งเจอกันเมื่อตอนเช้านี้ยังไงล่ะ?!"



"น้องบุ้งไม่เชื่อใจคุณแม่เหรอคะ?"



"เปล่าครับ!"



"ถ้าไม่เชื่อใจก็ไม่ต้องมาคุยกับคุณแม่เลยค่ะ"




"อะไรกันครับ? งอนอีกแล้ว...บุ้งแค่ถามเฉยๆเอง"





ทำไมคุณแม่ถึงเป็นแบบนี้ล่ะ




"เชอะ!"



"คุณแม่"




ลูกชายผู้อ่อนโยนดึงตัวคุณแม่เข้ามากอดแล้วหอมแก้มเบาๆ บุญญากรคิดว่าวันนี้คุณแม่ดูแปลกไปมาก เหมือนกับว่ามีบางอย่างที่ต้องการจากเขา...



"หายงอนนะครับคุณแม่"


"หายค่ะ! แต่วันนี้น้องบุ้งต้องออกไปซื้อของกับคุณแม่ งดกิจกรรมเพื่อสังคมทุกอย่าง...แล้วหันมาสนใจแค่คุณแม่เพียงคนเดียว"




ที่แท้ก็แค่หาเพื่อนช้อป คุณแม่นะคุณแม่...



แต่ก็ยังดีกว่าชวนออกไปเจอคนบางคนนั่นแหละ! แค่ออกไปเดินซื้อของบุญญากรสบายมาก ถึงจะไม่ค่อยชอบเดินห้างแต่มันก็คงสนุกกว่าต้องมานั่งคิดถึงเรื่องราวของคนบางคน



ออกไปคลายเครียดกับคุณแม่บ้างก็ดีเหมือนกัน...อยู่คนเดียวฟุ้งซ่านมันไม่ดี




"ไปส่งคุณแม่ซื้อกระเป๋านะคะ น้องบุ้งเลือกของเก่ง คุณแม่ชอบไปกับน้องบุ้ง~"



"หลอกบุ้งนี่นา...ที่แท้ก็จะชวนบุ้งไปซื้อของนี่เอง"



"ไปกับคุณแม่นะคะลูกชาย นะๆ"




"อืมมม...ขอคิดดูก่อนครับ"



"คิดช้าคุณแม่งอนต่อนะคะ...เชอะ!"



"โอ๋~ตกลงครับ...บุ้งยอมไปกับคุณแม่แล้ว"



"ดีมากค่ะลูก! ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันนะคะ~"




"ครับ"




"ป้าบัว!! ชุดน้องเมื่อไหร่จะได้!!~"




















#คุณชาวิน

KhunChawin








เป็นครั้งแรกที่ชวนมาซื้อของแล้วไม่มีปฎิกิริยาต่อต้านจากลูกชาย



วันนี้ชาวินดูกระตือรือร้นมาก ยิ่งบอกว่าจะพาไปพบกับลูกชายเพื่อนคนสนิท เจ้าคนที่ตัวติดกับงานก็แทบจะพับเอกสารแล้วถอยรถออกจากบ้านตั้งแต่ตอนนั้นเลย...ไม่อยากจะคิดถึงผลประกอบการของเดือนนี้




บางทีลูกสะใภ้อาจจะต้องแลกกับเงินหลักล้าน เพราะรองประธานชาวินไม่ยอมทำอะไรเลยนอกจากคิดถึงคุณหนูบ้านอื่น



"ใบนี้สวยไหมตาวิน"


"แม่ครับหยุดซื้อสักที...เมื่อไหร่แม่จะหิวข้าวล่ะครับ"


"เพิ่งบ่ายสาม แกจะให้ฉันกินอาหารมื้ออะไรยะ!"


"ก็แม่บอกว่านัดเพื่อนที่ร้านอาหารนี่ครับ! แล้วนี่ก็เอาแต่เดินซื้อของไม่ยอมหิวข้าวสักที...มันเสียเวลาผม"


"งั้นแกก็กลับก่อนเลย ฉันเดินคนเดียวได้ย่ะ"


"ไม่ครับ...ผมอยากจับผิดการใช้เงินของแม่"


"อะไรของแก?"



"ก็ถ้าแม่ใช้เยอะผมจะได้ฟ้องบอร์ดบริหาร ข้อหายักยอกเงินบริษัท"



"อะไรของแกห้ะ! เจ้าลูกคนนี้นี่!!"



"โอ้ย!"



โดนฟาดกลางหลังเสียเต็มแรง แต่ลูกชายสุดแสบก็ยังกวนประสาทไม่เลิก 


ชาวินส่ายหัวให้กับการใช้บัตรเครดิตของแม่ ก่อนจะล้อเลียนท่าทางการโชว์การ์ดของคุณนายด้วยท่าทางที่เรียกฝ่ามืออรหันได้เป็นรอบที่สอง



"ชอบทำร้ายผมจังนะครับ! ทั้งที่ผมเป็นคนหาเงินมาเปย์คุณนายแบบนี้แท้ๆ"


"นั่นหน้าที่แกย่ะ ฉันจะซื้อ!"


"ใช้เงินอย่างกับเทน้ำออกถัง ผมล่ะเชื่อแม่เลย"


"วิถีคนรวย! ช่วยชาติหมุนเวียนเงิน"


"เหรอครับ? ช่วยชาติเนี่ยนะ!"


"ก็แล้วแกจะให้แม่เก็บเงินไว้ทำอะไร ราแทบจะขึ้นเงินในบัญชีแม่อยู่แล้ว! อุตส่าห์จะเก็บไว้เป็นค่าสินสอดลูก แต่ชาตินี้ก็คงจะไม่ได้ใช้!"


"อะไรล่ะแม่?! ผมก็รีบอยู่เนี่ย"


"โดยการเอาชื่อฉันไปอ้างแล้วนัดคุณนายเดือนแขออกมาเนี่ยนะ บอกกี่ทีแล้วว่าแกต้องพยายามเอง จะเอาชื่อแม่มาอ้างแบบนี้ทุกครั้งไม่ได้หรอกนะชาวิน!"


"ช่วยไม่ได้นี่ครับ...แม่ดันเกิดมาเพียบพร้อมเอง แค่ผมเอาชื่อแม่มาอ้างทุกอย่างก็ง่ายไปหมด คุณนายแย้มศรีของผมเป็นนางฟ้าตัวจริง"



"เห้อ! ฉันก็ดันเถียงไม่ออกด้วยเนี่ย..."



สุดท้ายก็ต้องเดินจ่ายเงินตามหลังอีกเช่นเคย ถ้าไม่ต้องมาเจอเจ้าปีศาจน้อยชาวินจะทิ้งคุณนายเอาไว้ตรงนี้เลย ซื้อของเยอะจนล้นมือเขาอยู่แล้ว


"แม่ผมหนัก!"


"ทนสิ! โตเป็นควายอยู่แล้วถือของให้แม่นิดหน่อยทำมาบ่น"



"ควายเหรอครับ?!"




"ใช่!"



"......"


"จะยืนบื้อทำไม?! แกก็ส่งข้อความไปหาคุณเดือนแขสิ"


"ครับ?"


"ถามว่าเขาออกมากันหรือยัง เราจะได้ไปดักรอที่ร้านอาหาร"




จริงด้วย...


ทำไมตอนอยู่กับแม่สมองของเขาถึงทำงานช้าลงทุกที คุณนายแย้มศรีเหมือนดูดพลังงานบางอย่างจากเขาไปหมด





"เฮ้อ!! อ่อนชะมัดแกเนี่ย"




"ครับ...เรื่องนี้ผมยอม"












#คุณชาวิน

KhunChawin













ครืดดดด ครืดดดดด



เสียงสั่นเตือนข้อความจากมือถือบนโต๊ะเรียกความสนใจจากคุณหนูที่กำลังนั่งรอคุณแม่อยู่ที่ร้านเพชรได้เป็นอย่างดี 


มันดังมาสักพักหนึ่งแล้ว 



สงสัยว่าคนที่ส่งมาจะมีธุระด่วนมาก...





แต่นี่มันอะไร?



คุณได้รับข้อความจาก...หลานชาวิน




-คุณป้าครับออกมาหรือยัง-


-ผมกับคุณแม่จะไปรอที่ร้านอาหารนะครับ-


-ถ้าถึงแล้วบอกผมด้วย-



-เดี๋ยวสั่งอาหารรอคุณป้ากับน้องบุ้งก่อนเลยนะครับ-





อะไรกันเนี่ย?! 


จะไปรออยู่ที่ร้านอาหารอย่างนั้นเหรอ ไม่เห็นคุณแม่จะเอ่ยถึงสักคำ




แล้วนี่เรียกเขาว่าอะไรนะ...น้องบุ้งอย่างนั้นเหรอ?!



น่าขนลุกชะมัดเลย




ร่างสมส่วนยืดตัวขึ้นด้วยความกดดัน เขาแค่อยากออกมาเพื่อคลายสมองนอกบ้าน แต่ว่าคุณแม่กำลังจะเริ่มแผนการจับคู่ให้เขาอีกแล้ว แถมยังเป็นคนที่ทำให้ปวดหัวอีก...บุญญากรจะอยากบีบแก้มคุณแม่ให้แตกจริงๆ




"ลูกชายขา~"


"ครับ"


"มีคนโทรมาหาแม่ไหมลูก"


"ไม่นะครับ...บุ้งได้ยินเหมือนมีคนส่งข้อความมา"


"เหรอคะ?"


"ครับ...บุ้งอ่านให้คุณแม่ฟังไหม"



"ไม่ต้องค่ะ! แม่อ่านเองค่ะลูก!!"



พอได้ยินเสียงคุณแม่เลิ่กลั่กมือเล็กก็รีบปล่อยมือถือแล้วทำตัวเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน บุญญากรอยากรู้ว่าท่านจะทำยังไง...



"ข้อความเหรอคะ? เอ้~คุณหญิงแพรวานี่นา~"



โกหกชัดๆเลยคุณแม่เนี่ย...




"โอ้ย~ คุณแม่หิวแล้วค่ะน้องบุ้ง"



"หิวเหรอครับ? แต่เราเพิ่งทานข้าวเที่ยงกันมานะ"



"ไม่รู้ค่ะ คุณแม่หิวแล้ว~คุณแม่ปวดท้องลูก"



"จะไปทานข้าวเหรอครับ...ให้บุ้งเลือกร้านเองไหม?"




ไล่ต้อนคุณแม่ด้วยคำถามเพื่อพิสูจน์ความจริง 


แล้วสีหน้าเลิ่กลั่กนั้นก็ทำให้คุณหนูได้คำตอบที่ชัดเจน...


คุณแม่มีแผนอีกแล้ว!




"ไม่ต้องหรอกค่ะ! พอดีคุณแม่มีเชฟคนโปรดอยู่ที่ร้านอาหารชั้นสาม เขาทำอาหารอร่อยมากเลยนะคะ เดี๋ยวคุณแม่จะพาหนูไปชิมค่ะลูก"




ชัดเลย...


คุณแม่ตั้งใจจะพาเขาออกมาเจอคุณชาวิน 




แต่เขาไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเจอ! 





"แต่บุ้งปวดหัวครับ...อยากกลับไปพักแล้ว"


"คะ?!"


"เหมือนจะไม่สบายเลยครับคุณแม่...ปวดหัวมาก"


"ปวดหัวเหรอคะ?! ปวดตรงไหนลูก"


"บุ้งต้องไม่สบายแน่เลย"



พูดด้วยเสียงเบาๆแล้วทำตาเศร้าเหมือนคนป่วย แค่นั้นคุณนายเดือนแขก็ลุกลนเหมือนมีคนจะมาทำร้ายลูกชาย เอาแต่ลูบหน้าลูบหลังด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดหัวใจ



"ทำยังไงดีคะ?! น้องบุ้งของแม่! น้องบุ้งจะป่วย!"


"แค่เหมือนจะป่วยครับ"


"นั่นแหละค่ะ!"



"ให้บุ้งกลับไปนอนพักนะครับคุณแม่...บุ้งไม่ไหวแล้ว"



"แต่..."



"บุ้งเวียนหัวจัง...จะเป็นลมแล้วครับ"




"ว้าย!! ค่ะลูกชาย ไปพักตอนนี้เลย...กลับบ้านนะคะ!"



"ครับคุณแม่"




เยส!!











#คุณชาวิน

KhunChawin













"อะไรนะครับ?! บุญญากรกลับบ้านไปแล้ว!"


"ก็ใช่น่ะสิ! คุณนายเดือนแขโทรมาบอกแม่ว่าน้องบุ้งปวดหัวเหมือนจะเป็นไข้ ก็เลยพากลับบ้านไปพักผ่อนแล้ว"


"เป็นไข้? ถึกแบบเจ้าปีศาจน่ะเหรอเป็นไข้"


"ไปเรียกน้องเค้าแบบนั้นตาวิน!"


"หนีผมล่ะสิไม่ว่า..."


"หนี?"


"แม่กลับบ้านไปก่อนนะครับ เดี๋ยวผมมา"


"เดี๋ยว!! แกจะไปไหน?!"


"ตามปีศาจน้อย!"


พูดเสร็จก็เดินออกจากร้านไป...โดยไม่หันมาถามแม่เลยสักคำ



ชาวินคิดว่าแม่สามารถจัดการกับปัญหาเรื่องกลับบ้านได้...แต่สำหรับเขามันไม่ง่ายเลยที่จะจัดการกับเจ้าปีศาจน้อยแสนจะอวดดีคนนั้น!




"คิดเหรอว่าจะหนีพ้น"



ชาวินจะตามถึงบ้านเลย...คอยดู


.

.

.

.

.




แต่.....



หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป


แม้แต่เงาของเจ้าปีศาจน้อยชาวินก็ยังไม่เห็น


นี่มันเป็นเรื่องหนักหนามากหากเทียบกับงานที่บริษัท ชาวินไม่สามารถทำอะไรได้เลย...เขาเหมือนคนโง่เข้าไปทุกที มันน่าหงุดหงิดเป็นที่สุด!




"คุณแอน!!"



"ค่ะ~คุณชาวิน"



"บุญญากรมาเริ่มงานหรือยัง"



"คะ?"



"บุญญากรมาทำงานหรือยัง!"



"มะ มาแล้วค่ะ! คุณบุญญากรมาเริ่มงานได้หลายวันแล้วเพราะฝ่ายบุคคลเรียกมาศึกษางานก่อนค่ะ"



"มาทำงานได้หลายวันแล้วงั้นเหรอ?!"




"ค่ะ"




"แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกผม!"



"คะ? แอน...ต้องบอกเหรอคะ?"



"ออกไป...ไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง!"



"คุณชาวิน!"



"ออกไปครับ..."




"อย่าลืมประชุมตอนบ่ายนะคะคุณชาวิน"



"ออกไป!!"



"ค่า!!"




อยากจะบ้าตาย! ยายแอนนิต้าเป็นเลขาที่ไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง ไม่รู้เหรอว่าเขาต้องลำบากมากแค่ไหนในการตามหาเจ้าปีศาจน้อยตัวนั้น




เสียทั้งสุขภาพกายสุขภาพจิต...เล่นเอาเขาไม่เป็นอันทำอะไรเลยสักอย่าง




วันเสาร์ที่บอกว่าป่วยชาวินก็ตามไปหาถึงบ้านหวังว่าจะจับผิดเต็มที่ แต่เจ้านั่นกลับหนีออกไปต่างจังหวัดเฉย แถมยังบอกกับคุณนายเดือนแขว่าจะไปพักผ่อนห้ามคนอื่นรบกวน วันอาทิตย์จนถึงวันอังคารก็ยังไม่กลับบ้านสักที ชาวินไปวิ่งตอนเช้าก็ไม่เจอ จะไปหาตอนเย็นก็หมดปัญญาที่จะหาข้ออ้างแล้ว



สุดท้ายกลับกลายมาเป็นว่าอยู่ที่บริษัทเขาได้หลายวันแล้วเนี่ยนะ! 




เนื้ออยู่ปลายจมูกแท้ๆ แต่กลับมองไม่เห็น...



มันน่าจับยายแอนนิต้าไปเขวี้ยงลงทะเล ทำไมถึงไม่รายงานเรื่องนี้กับเขา!




เจ้าปีศาจน้อยก็อีกคน...ถ้าคิดว่าหนีพ้นก็หนีไป





"คุณแอนนิต้า...เดี๋ยวผมมา ไม่ต้องตามหานะ!"


"คะ? แต่คุณชาวินมีประชุม-"


"บอกว่าไม่ต้องตาม!"



รองประธานหนุ่มลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางมุ่งมั่น ชาวินจัดชุดของตนเองให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปจากห้อง 



และจุดมุ่งหมายของเขาก็คือชั้นสิบสี่...แผนกออกแบบและวางผังโครงการ




.

.

.

.

.





"คุณชาวินมา!!"



สิ้นเสียงของพนักงานคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหน้าห้อง คนทั้งแผนกก็พร้อมใจกันลุกขึ้นแล้วก้มหัวทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง โดยเฉพาะพนักงานเก่าที่ยังไม่เคยเห็นท่านประธานลงมาก็ยิ่งตื้นเต้นรีบเดินเข้าไปทักทายเป็นการใหญ่




"สวัสดีครับคุณชาวิน"


"คุณวินัย"


"เดินลงมาถึงที่นี่มีงานด่วนอะไรให้แผนกพวกผมรับใช้หรือเปล่าครับ?"



"บุญญากรอยู่ไหน"


"ครับ?"


"หัวหน้าแผนกคนใหม่...บุญญากร"



"อ่อ! คุณบุ้งไปที่แผนกPlaygroundครับ"



"แผนกของเล่น?"



"ครับ...คุณบุ้งขอไปดูงานเองครับ"




ยุ่งไม่เข้าเรื่อง...


หน้าที่ลูกน้องก็แย่งเขาทำหมด สมแล้วที่เป็นเจ้าปีศาจจิ๋ว! นั่งห้องทำงานเย็นๆไม่ชอบ...ชอบออกไปลำบาก




"คุณชาวินมีธุระอะไรกับคุณบุ้งหรือเปล่าครับ"




"ไม่...."



ตอบแล้วก็ยืนนิ่ง...เพราะไม่ทันได้คิดมา




ชาวินอยากรออยู่ตรงนี้เพราะเขาไม่อยากพลาดอีก คิดว่ายังไงเจ้าปีศาจน้อยก็จะต้องกลับมาทำงานที่ห้องอย่างแน่นอน แต่ถ้าหากมาช้าล่ะ...เขาจะตอบพนักงานที่นั่งอยู่รอบห้องนี้ว่าอย่างไร...รีบมากไปก็เลยลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย




"เอ่อ...คุณชาวินจะนั่งรอคุณบุ้งไหมครับ"



นั่งรอเหรอ? ก็ดีเหมือนกันนะ...




"แต่คงไม่ดีหรอกมั้งครับ! ผมลืมคิดไปว่าคุณชาวินเป็นถึงประธานบริษัท จะมานั่งรอลูกน้องได้ยังไงล่ะ! ผมนี่มันซื่อบื้อจริงๆเลย!"



"คุณวินัย!"



"ครับ?!"



"ใช่...ผมคงไม่มีเวลามานั่งรอลูกน้องทั้งวันหรอก! เดี๋ยวผมมีประชุมตอนบ่าย"



"ครับ?"



"งั้นถ้าคุณบุญญากรกลับมา...บอกให้เขาขึ้นไปพบผมตอนบ่ายสองด้วย ผมจะเอาเอกสารโครงการปันน้ำชาวเขาทั้งหมด ห้ามลืม!"



"ครับ!"




สั่งงานเสร็จก็เดินฟึดฟัดออกไปจากห้องเหมือนคนอารมณ์เสีย


ปกติคุณชาวินไม่เคยเดินลงมาถึงที่แผนกนี้เลยสักครั้ง สงสัยจะเป็นธุระสำคัญมาก...หรือไม่อย่างนั้นก็อาจจะมีปัญหากับหัวหน้าแผนกคนใหม่



แต่อย่างหลังคงเป็นไปได้ยาก...เพราะรายนั้นนิสัยดีน่ารักมากเหลือเกิน 




พูดถึงก็มาพอดี...




"คุณบุ้งครับๆ!"



"ครับคุณวินัย"



"เมื่อกี้ท่านรองประธานมาพบครับ เพิ่งออกจากห้องไป ถ้าตามไปตอนนี้ก็ยังทันนะครับ"



"เอ่อ...ไม่ดีกว่าครับ เขามีธุระอะไรกับบุ้งหรือเปล่า"



"ท่านประธานบอกว่าตอนบ่ายสองให้คุณบุ้งเอาเอกสารโครงการปันน้ำชาวเขาไปส่งที่ห้องครับ...สั่งว่าห้ามลืมด้วย"



"เอกสาร?"


"ครับ...แต่ว่าคราวนี้ท่านลงมาเองเลย สงสัยจะเป็นธุระด่วนมากนะครับ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นท่านประธานลงมาแบบนี้...พวกผมตกใจกันหมดครับ"



"อย่างนั้นเหรอครับ"



"ครับ!"



"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวคุณวินัยช่วยเอาเอกสารนั้นไปส่งแทนผมทีนะครับ"



"ห้ะ?!"



"พอดีผมติดงานอีกชิ้นหนึ่ง ยังไงก็ฝากด้วยนะครับ"



"ครับคุณบุ้ง"




"ขอบคุณครับ"





.


.

.

.






คุณหนูในคราบพนักงานสุดหล่อเดินเข้ามาในห้องทำงานของตนเองแล้วแอบยิ้มขำกับสิ่งที่เกิดขึ้น


ท่านรองประธานยอมลงทุนเดินลงมาถึงที่นี่เพื่อเอาเอกสารเองเนี่ยนะ


คิดเหรอว่าเขาจะเชื่อ...



"คนบ้า"



ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเขารู้ความเป็นไปหมดทุกอย่าง ทั้งเรื่องที่คุณชาวินมาตามหาถึงที่บ้าน แล้วก็เรื่องที่แอบนัดแนะกับคุณแม่เพื่อจะมาเจอเขาหลายต่อหลายครั้งด้วย บุญญากรก็เลยต้องคอยหลบซ่อนอยู่แบบนี้




ไม่คิดเลยว่าคุณเจ้านายจะเดินลงมาตามหาเขาถึงห้องทำงาน 



แถมเอางานมาอ้างเนี่ยนะ...ไม่สมศักดิ์ศรีเลย



ถ้าอยากเจอมากก็พยายามอีกหน่อยแล้วกัน




แค่นี้มันยังน้อยไป
















#คุณชาวิน

KhunChawin













3 วันผ่านไป




"คุณบุ้งครับ! มีโทรศัพท์จากชั้นผู้หารบอกให้คุณบุ้งเข้าพบในช่วงบ่ายนี้ด้วยครับ สงสัยคุณชาวินจะมีธุระด่วนอีกแล้ว เห็นบอกว่าจะมีประชุมด้วย"


"ประชุมเรื่องอะไรเหรอครับ"


"เห็นเขาบอกว่าเป็นเรื่องโครงการสวนสาธารณะริมแม่น้ำแถบชานเมืองครับ"


"แต่ตรงนั้นคุณวินัยเคยดูแลอยู่ไม่ใช่หรอครับ บุ้งว่าคุณวินัยไปดูเองไหม?"



"ไม่เอาแล้วครับ! ผมขอไม่ไปเจอท่านรองประธานแล้ว! ครั้งก่อนผมเอาเอกสารไปให้ก็โดนดุออกมา...เมื่อวานผมออกรับหน้าแทนคุณบุ้งก็เจอท่านหงุดหงิดมาอีก ผมว่าคุณบุ้งไปเจอท่านหน่อยเถอะครับ"



"ขอโทษที่ทำให้เดือดร้อนนะครับ แต่มันไม่มีความจำเป็น คุณวินัยก็เห็นว่าเขาเรียกผมไปด้วยเรื่องที่มันไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรเลย"



"มันก็จริงครับ แต่ผม..."




"รอบนี้คุณไม่ต้องเป็นห่วงครับ...เดี๋ยวบุ้งจัดการเอง"



"ครับ! งั้นผมขอตัวก่อนนะ"



รองผู้จัดการหนุ่มรีบเดินออกจากห้องก่อนที่ตัวเองจะโดนขอร้องจนใจอ่อนเหมือนหลายรอบที่ผ่านมา เขาเจอมาหนักมาก...ถ้ารอบนี้ไปแทนอีกมีหวังถูกคุณชาวินเล่นงานกลับมาอย่างแน่นอน...แบบนี้ต้องชิ่งก่อน!




เมื่อลูกน้องวิ่งออกไปจากห้อง บุญญากรก็ถึงกับต้องคิดหนัก...



คุณชาวินไม่ยอมเลิกลาง่ายๆแน่



ตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็เอาแต่เรียกหาเขาตลอด บุญญากรก็ต้องมานั่งหาวิธีหลบหน้าจนปวดหัวไปหมดแล้ว...ไม่รู้ว่าจะตามหาเขาไปทำไมนักหนา!



อุตส่าห์ได้มาทำงานอย่างที่ชอบแล้ว แต่ต้องมานั่งปวดหัวกับเจ้านายอีก 


ไม่อยากจะเชื่อเลย...



"เอายังไงดีนะ"



จะบ่ายสองแล้ว! อิตานั่นจะทำงานเสร็จเวลาประมาณนี้ทุกวันพอดี พราะฉะนั้นบุญญากรจะต้องหาที่หลบ...ไปนั่งทำงานที่ห้องสมุดออฟฟิศดีกว่า!




"เรื่องอะไรจะยอมเจอล่ะ"




พอคิดได้ร่างสมส่วนก็ลุกขึ้นพร้อมกับสมุดแฟ้มงาน 


บุญญากรเก็บของเร็วมากเหมือนกำลังหนีสงครามรบ พอเดินออกจากห้องลูกน้องก็หันมายิ้มให้เหมือนรู้ทัน ส่วนเขานั้นก็ทำได้เพียงยิ้มตอบ แล้วบอกเสียงอ่อนด้วยใบหน้าที่ใครเห็นก็เกลียดไม่ลง




"ฝากด้วยนะครับ ถ้ามีคนมาตาม...บอกว่าบุ้งติดงานนะ"



"ครับ//ค่ะ"



"เดี๋ยวกลับมานะครับ...แหะ"






.

.

.

.

 




ห้องสมุดของบริษัท



ตรงนี้เป็นสถานที่ที่บุญญากรชอบมากที่สุด แม้มันจะมีขนาดเล็กแต่ก็อัดแน่นไปด้วยหนังสือที่เขาไม่สามารถหาซื้อได้ตามร้านค้าทั่วไป เป็นหนังสือเฉพาะสำหรับวิชาชีพเท่านั้น...แล้วก็มีเยอะมากด้วย



"น่าอ่านทั้งนั้นเลย..."




ว่าแต่ทำไมวันนี้คนไม่มีเลยนะ? สงสัยจะมีประชุมพนักงาน


แต่ก็ดีแล้วล่ะ! สงบดี...



ใบหน้าขาวยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินไปตามชั้นหนังสือ 



วันนี้เขาจะมาหาข้อมูลเกี่ยวกับงานที่กำลังทำอยู่ มันเป็นโครงการเกี่ยวกับสวนดอกไม้นานาชาติ แต่พอเห็นหนังสือที่ต้องการจะอ่าน...มันก็ดันอยู่สูงเกินไปจนเขาต้องเขย่งเท้าเอา




"อึ้บ..."




มือสวยจับสันด้านล่างแล้วค่อยๆดึงมันออกมาอย่างยากลำบาก



แต่แล้วหนังสือเล่มนั้นก็ถูกเลื่อนเก็บอย่างง่ายดาย...เพียงเพราะมีมือหนึ่งดันมันจากสันด้านบน



นี่มันอะไรกัน...



ความแข็งแรงของอกที่ชนอยู่กับแผ่นหลังทำให้บุญญากรถึงกับต้องสะดุ้งและขมวดคิ้วแน่นด้วยความตกใจ



อย่าบอกนะว่า...





"กินนมเยอะแล้วไง...ไม่เห็นจะโตสักที"



ยังไม่ทันได้หันไปมอง ร่างของบุญญากรก็ถูกดึงเข้าไปที่ซอกชั้นวางหนังสือ 


ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก!



พอรู้ตัวอีกทีแขนทั้งสองข้างก็ถูกตรึงเอาไว้บนชั้นวางหนังสือเรียบร้อยแล้ว





"คุณ! คุณจะทำอะไรน่ะ?! ปล่อยผมนะ"




"จะหนีผมไปไหนอีก"



"ใครหนีคุณ ปล่อยผมนะ!"



"ไม่ปล่อย...ถ้าอยากให้ปล่อยก็เลิกดื้อกับผมสักที"



"ใครดื้อกับคุณ? ปล่อยนะ! โอ้ย!"




ยิ่งพยายามดิ้นหนี มือที่ถูกตรึงก็เหมือนจะรัดแรงขึ้นอีกเรื่อยๆ เขาไม่เคยเห็นคุณชาวินเป็นแบบนี้มาก่อนเลย...สงสัยจะโกรธมากจริงๆ



"คุณชาวิน! ปล่อยผมนะ! ไม่อย่างนั้นผมจะเรียกคนอื่-"



"เอาสิ!! เพราะที่นี่มีแต่ผมกับคุณ"




"หรือว่าคุณ...."



"ไม่ต้องคิดว่าจะเรียกคนอื่นเข้ามาช่วยเหมือนที่ผ่านมาหรอกนะ ผมไม่ยอมให้คุณมาปั่นหัวผมเล่นแน่...หยุดวิ่งหนีแล้วยอมแพ้ผมสักทีเถอะบุญญากร"



"ใครหนีคุณ! ผมก็อยู่ของผมเป็นปกติ"



"แล้วอาทิตย์ที่ผ่านมาล่ะ?! อย่าพูดนะว่าที่คุณออกไปอยู่นอกบ้านมันไม่เกี่ยวกับผม...เพราะผมไม่เชื่อ"



"ไม่เชื่อก็เรื่องของคุณสิ! ผมป่วย...ผมไม่ได้หนีคุณ!"



"ป่วย...อย่างนั้นเหรอ?"




"เฮ้ย!! คุณชาวิน!"




คนโกหกร้องเสียงหลงเมื่อเห็นอีกคนโน้มใบหน้าลงมา บุญญากรหลับตาปี๋แล้วงับปากแน่นเพราะกลัวจะถูกจูบ...แต่มันไม่ใช่เลย 



คุณชาวินแค่ก้มลงมา...


ก่อนจะเอาหน้าผากชนกันเบาๆ 




"ป่วยงั้นเหรอ?"




"คุณ! คุณจะทำอะไร?!"

 


"วัดไข้คนป่วย"




"อย่านะ!"




"ไม่เห็นจะตัวร้อนเลยสักนิด"



"........"



"ไปติดหวัดจากหมาจรจัดมาเหรอครับ?"




เพราะคำถามบ้าบอทำให้คุณหนูกัดฟันแน่นแล้วทำหน้าโกรธ แต่ด้วยความห่างเพียงแค่หน้าผากชนกัน...มันจึงทำให้คนที่ลืมตัวจ้องกลับไปนั้นถึงกับต้องสะดุ้งสุดตัว




"อึก..."




อาการหงุดหงิดจนตัวสั่นกับแก้มแดงๆนั้นน่ามองเหมือนเดิม เม็ดสีน้อยๆบนแก้มก็ทำงานได้เป็นอย่างดีเสมอมา ชาวินไม่เคยเห็นใครเป็นแบบนี้มาก่อนเลย...คุณหนูบุญญากรเพียงคนเดียวที่สามารถสะกดสายตาเขาได้




น่ารัก....


คุ้มค่าแล้วกับการตามหาตั้งหลายวัน






"เริ่มงานอาทิตย์แรกเป็นยังไงบ้าง...คุณชอบไหม?"



"อื้อ!"




คุณหนูตัวแสบครางตอบแล้วก็พยายามดิ้นหนีให้หลุดจากมือหนา 


แต่ชาวินยังไม่อยากปล่อยตอนนี้ เขาอยากอยู่แบบนี้ต่อไปอีกสักพักหนึ่ง อย่างน้อยก็เป็นค่ามองย้อนหลังตลอดหลายวันที่ผ่านมา




"ปล่อย!"



ยิ่งอีกคนพยายามหันหนีชาวินก็ยิ่งชอบ ตอนนี้เจ้าปีศาจน้อยเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่งแล้ว...หน้าผากของชาวินจึงเลื่อนตามไปประกบอยู่บนขมับสวยแทน





อยากจะบ้า...



ไอ้ตัวเล็กทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักอย่าง แถมยังบิดหน้าบิดตาได้อย่างน่ามองอีกด้วย ตัวก็หอมมาก...ชาวินต้องเป็นบ้าไปก่อนได้แต่งงานแน่ๆ



"เย็นนี้กลับบ้านพร้อมผม...ผมจะไปกินข้าวบ้านคุณ"


"คุณจะบ้าหรือไง! ผมยังไม่ได้ชวนคุณเลยนะ"



"ก็ชวนสิ"


"ฝันไปเหอะ!"


"งั้นก็อยู่แบบนี้แหละ ไม่ต้องกลับไปทำงานแล้ว"



แขนเล็กบิดไปมาอย่างหัวเสีย แม้จะออกกำลังกายทุกวันแต่บุญญากรก็ยังต้องยอมรับว่าเขามีแรงน้อยกว่าคนตรงหน้ามากจริงๆ



"กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับผม ผมจะบอกคุณแม่!"


"จะฟ้องแม่เหรอ?"


"ใช่!"



"เชิญไปฟ้องเลย...รับรองได้แต่งงานกันเร็วขึ้นแน่"


"ผมไม่แต่งกับคุณ! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!"





ไม่เอาแล้ว...บุญญากรต้องสู้!


คนตัวเล็กเรียกสติของตัวเอง...ก่อนจะหันหน้าสู้เสือ



ตั้งแต่เล็กจนโตบุญญากรมีข้อได้เปรียบคือความน่าเอ็นดู และสิ่งนั้นมันก็ช่วยให้เขาหลุดรอดออกมาจากภาวะคับขันได้หลายครั้งต่อหลายหน เพราะฉะนั้นคราวนี้ก็น่าจะเอามาช่วยได้เหมือนกัน...คงจะต้องลองดู




"ผมเจ็บข้อมือนะ~"




"........"



"ผมเจ็บ...กระดูกข้อมือผมตรงนั้นไม่ค่อยดี...อึก"




ใช้เสียงอ่อนหวานเป็นตัวช่วย ก่อนจะแสร้งทำหน้าบึ้งเหมือนเจ็บมากจริงๆ 



พอชาวินเห็นเด็กตรงหน้าเป็นแบบนั้นเขาก็ยอมผ่อนแรงลง...ก่อนจะต้องคิ้วกระตุกเมื่อเหลือบไปเห็นขาท่อนเล็กที่กระดกขึ้นพร้อมจะสับเท้าลงมา



คิดเหรอว่าจะหลงกล...



ปั้ก!!!



เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังลั่นห้องสมุด พร้อมกับรอยยิ้มของคนที่หลบทันอย่างหวุดหวิด...ชาวินจะไม่ยอมหลงเชื่อเจ้าปีศาจน้อยอีกแล้ว ครั้งนี้จะเป็นบทเรียนต่อเขาไปอีกนาน




แสบนัก...




"ปล่อย!!"


"ผมไม่หลงกลคุณหรอก หึ...เด็กน้อย"



"ผมจะฟ้องพี่บอดี้การ์ด! เรียกเขามาต่อยหน้าคุณ!"


"โหดร้ายจัง"



เพื่อเป็นการป้องกันตัว ชาวินจึงจับแขนเล็กมารวบแล้วบิดตัวเจ้าปีศาจน้อยให้ยืนหันหลัง พอทำแบบนั้นคนตัวเล็กก็โวยวายใหญ่ บอกว่าถ้ารอดออกไปได้จะให้บอดี้การ์ดมาลากคอเขาไปลุมกระทืบ...



เจ้าเด็กคนนี้มันน่าตีเสียให้เข็ด!




"คุณจะทำอะไรผม! ปล่อยนะ!"



"ไม่ปล่อย..."



"ปล่อย!!"



"ปล่อยได้ยังไง...ทนคิดถึงตั้งหลายวัน"




จากที่ดิ้นเหมือนกุ้งคุณหนูตัวแสบก็หยุดนิ่งเหมือนถูกแช่แข็ง คนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังบอกว่าคิดถึง...คิดถึงเขาอย่างนั้นเหรอ?




"คุณพูดว่าอะไรนะ"



"ชวนผมไปกินข้าวที่บ้านสิ"



"ไม่ใช่คำนี้สักหน่อย...เมื่อกี้น่ะ? คุณพูดว่าอะไร!"


"ชวนผมไปกินข้าวที่บ้านสิ...เดี๋ยวผมพูดอีกรอบ"



"......."



"หือ?"




"ไม่ต้องพูดแล้ว! ปล่อยผมนะ!"



"หยุดดิ้นสักที"




รอบนี้แขนเล็กถูกปล่อยออก แต่พอจะเอียงตัวหนีคนที่อยู่ด้านหลังกลับรวบเขาเข้าไปกอดแน่น บุญญากรตกใจจนตาแทบจะถลนออกมา แต่กลับทำอะไรต่อไม่ถูกเมื่ออีกคนเอาคางมาเกยบนไหล่แล้วกระซิบเบาๆ





"บอกว่าคิดถึง...มีปัญหาอะไรไหม?"





บ้า...คุณชาวินต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ 


ทำไมถึงกล้าพูดแบบนี้ออกมาล่ะ?


พูดว่าคิดถึงเขาได้ยังไง...ไม่เอานะ





"อย่าหนีผมอีกเลยนะ เสียแรงเปล่า...คุณหนีไม่รอดหรอก"



"ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้หนีคุณ"



"งั้นก็อยู่ในสายตาผมสิ...อย่าหายไป"





สถานการณ์แบบนี้มันคืออะไร?


บุญญากรไม่เข้าใจ...แต่ไม่กล้าถามออกมาตรงๆ





คางที่เกยอยู่บนไหล่ของเขาก็ด้วย ถ้าขยับหนีตอนนี้จะเป็นอะไรไหมนะ? คุณชาวินจะทำมากกว่านี้หรือเปล่า...บุญญากรไม่กล้าแม้แต่จะพูดคำร้ายๆออกมาเลยด้วยซ้ำ





"สัญญาสิว่าคุณจะไม่หลบหน้าผมอีก"



"ทำไมผมต้องสัญญา"



"เพราะผมกำลังจะเป็นบ้า เพียงแค่ไม่เห็นหน้าคุณ"



"..........."



"..........."




"แต่คุณเคยบอกให้ผมออกห่าง บอกว่าให้ผมออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของคุณ"



"ผมพูดแบบนั้นตอนไหน"






'เรื่องทั้งหมดมันเป็นแผนการ แม่คุณกับแม่ผมกำลังจัดการเรื่องของเรา และถ้าคุณไม่อยากมีปัญหาแบบวันนี้ กรุณาอยู่ห่างจากผมแล้วก็อย่ามายุ่งกับพื้นที่ของผมอีก'





ครั้งแรกที่เจอกัน...



ตอนนั้นบุญญากรกำลังจะขึ้นรถกลับบ้าน ผู้ชายคนนี้เอ่ยปากกับเขามาแบบนี้ แถมสายตาดูถูกนั้นก็ยังติดตาเขาไม่หาย แต่วันนี้จะมาบอกว่าจำไม่ได้อย่างนั้นเหรอ...คนนิสัยไม่ดี




"ปล่อยผมได้แล้วครับ!"


"หือ?"



"อย่ามาทำรุ่มร่ามแบบนี้กับผม ผมไม่ชอบ..."



"แต่ผมชอบ"




"คุณชาวิน!"



"สัญญากับผมก่อนสิ"



"ไม่!"



"งั้นเปลี่ยนเป็นหอมแก้มแทน'



"เฮ้ย!! สัญญาก็สัญญา...ปล่อยนะ!!"




พอทำข้อตกลงกันได้แขนใหญ่ก็คลายออก 


บุญญากรเด้งตัวออกห่างเหมือนลูกปิงปองที่กระทบไม้ ก่อนจะเกิดอาการหัวเสียอย่างหนักเมื่อเห็นคนตรงหน้าเชิดยิ้มตรงมุมปากล้อเลียนเขา




"คุณ!"



"เย็นนี้เลิกงานแล้วเจอกันที่ลานจอดรถผู้บริหารนะ"



"คุณจะทำอะไร"


"ไปส่งคุณที่บ้าน"



"ไม่ต้อง! ผมมีคนขับรถมา"


"แต่ผมโทรนัดกับคุณป้าเดือนแขแล้ว เย็นนี้คุณจะกลับบ้านพร้อมผม ส่วนคนขับรถไม่มีทั้งนั้น...เพราะผมส่งพวกเขากลับบ้านไปกันหมดแล้ว"


"มายุ่งอะไรกับคนของผมเนี่ย?!"



"แม้แต่คุณผมยังยุ่งได้เลย นับประสาอะไรกับลูกน้องของคุณ"



"เหอะ..."



"อย่าว่าแต่ต่อยผมเลย...เอาปืนมาจ่อผมก็ไม่กลัวหรอกครับ"



"คุณนี่มัน!"




"ถ้าคุณมาช้าผมจะไปรับที่แผนกเอง"



"อย่านะ!"



"คุณสัญญาแล้วว่าจะไม่หลบหน้าผม เพราะฉะนั้นคุณก็ต้องมาตามที่ผมนัด เย็นนี้ผมจะทานมื้อค่ำกับคุณ และถ้าคุณตุกติกแม้แต่นิดเดียวผมจะค้างที่บ้านของคุณเสียเลย...รับรองได้สนุกกันทั้งคืนแน่"



"คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?!"



"อาจจะเป็นแบบนั้น"



"คุณชาวิน!"



"ผมอาจจะเคยบอกให้คุณอยู่ห่างจากผม แต่ผมไม่เคยบอกว่าจะอยู่ห่างจากคุณ...เพราะฉะนั้นคุณจะต้องเจอกับผมแบบนี้ต่อไป จนกว่าผมจะจำได้ว่าเคยพูดแบบนั้นออกมา"



"อะไรนะ?!"



"พอถึงตอนนั้นคุณค่อยทำตามที่ผมบอกแล้วกัน"



"เห็แก่ตัว!...คนบ้า!"





เชื่อเขาเลย...


คนบ้าก็คือคนบ้าอยู่วันยังค่ำ!





บุญญากรไม่น่าเผลอใจสั่นตอนถูกเขากอดเลย...


ไม่น่าเลยจริงๆ








"ตอนเย็นเจอกันนะครับ...คุณหนูน้องบุ้ง"















#คุณชาวิน

KhunChawin



















TALK : 



อัลไรๆๆๆ 


คุณหนูน้องบุ้งอะไรของตาพี่?! >.<


ร้ายขึ้นทุกตอนเลยนะคุณชาวินเนี่ย!


ไปกอดไปวัดไข้น้อง~~~


ตอนหน้าเจอกันค่า >.<





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 570 ครั้ง

2,335 ความคิดเห็น

  1. #2324 NTW78 (@NTW78) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 16:44
    แงงงงง เขินๆๆๆๆ คุณหนูน้องบุ้งงงงงงงง มีคนใจสั่นๆๆๆๆ ฉันก็ด้วยย555
    #2324
    0
  2. #2316 Bxxk04 (@Bxxk04) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 07:49
    อร้ายยย คุณชาวินรุกแรงไปป้าวว
    #2316
    0
  3. #2280 MindCB (@krisylaxy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:47
    คุณหนูน้องบุ้งเอาคืนบ้างสิลองทำบุงเขาเขินบ้างหน่อย เอาให้ไปไม่เป็น
    #2280
    0
  4. #2096 bbblueskyy (@skyhappy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 00:31
    ร้ายมากคุณชาวิน กอดน้องบุ้งแล้ววว
    #2096
    0
  5. #1972 Vibrance (@Vibrance) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 04:47
    บราโว่~~เก่งมากพ่อ ค่อยสมเป็นรองประธานหน่อย เฉียบ!
    #1972
    0
  6. #1962 lololisiine (@lololisiine) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 20:02
    พี่เค้าร้ายยย เอ็นดูน้องมาหรอคะ
    #1962
    0
  7. #1876 Dubblepigg (@Dubblepigg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 14:51

    คุณชาวิน!!!!!!
    #1876
    0
  8. #1852 kkkup (@kkkup) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 15:02
    บ้าาาาา คุณชาวินคิดถึงจนบ้าไปแล้ววว เขินแทนอ่าาาา
    #1852
    0
  9. #1800 Bubblett (@titlethanatporn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:59
    ทนความคิดถึงไม่ไหววว
    #1800
    0
  10. #1319 @_@ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:18

    อิพี่คิดถึงน้องจนทนไม่ไหวแล้วดิ

    รุกแรงมากพ่อ ดักน้องทุกทาง555555


    #1319
    0
  11. #1200 pusuko (@pusuko) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 10:13
    ไม่เคยที่จะเข้าหาน้องดีๆอ่ะ 55555 อิตาลุงชอบ-กะน้องง
    #1200
    0
  12. #1112 maomao_j (@chutikan-10) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 14:42
    เริ่มรุกน้องจริงจังแล้ว ชอบเขาก็เข้าหาเขาแบบดีๆหน่อยตาพี่น้องบุ้งจะได้เลิกดื้อบ้าง
    #1112
    0
  13. #1092 bhjlo (@NamNicharee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 12:06
    วางแผนดักเก่งงงง
    #1092
    0
  14. #867 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 07:41
    ลุงเริ่มรุกแล้วเว้ยยนย จีบเค้าดีๆก็ไม่เป็น จะต้องไปแหย่เค้าตลอด55555
    #867
    0
  15. #793 23LIUza (@23LIUza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:53
    น้องแบคมันเล่นคัวค่ะท่านผู้ชม
    #793
    0
  16. #770 cuttt (@cuttt) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 19:31
    อิตาคุณวินร้ายจริงๆเลย
    #770
    0
  17. #754 안시리민 (@0956535071) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 22:14
    ร้ายมากค่ะ ร้ายเหลือเกิน
    #754
    0
  18. #742 ภรรยาปาร์ค (@yeanthitiporn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 02:23
    อยากมอบมีมเขินจมูกบาน555555555555
    #742
    0
  19. #672 Tle011142 (@Tle011142) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 16:23
    พึ่งเปิดเข้ามาอ่านตอนล่าสุด โอ้ย อิช้อยจะตาย เขินแทนลูก

    อิตาพี่วินนี่นะปากบอกไม่ชอบๆน้อง แหม๋~ แต่หลังๆการกระทำนี่ย้อนแย้งนะคะ หลงรักน่องบุ้งเข้าแล้วสิ 5555
    #672
    0
  20. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:16
    พึ่งมาอ่านนะแต่ชอบมากแล้วก็อยากขอโทษ&#8203;ไรท์&#8203;ทุกครั้ง&#8203;ที่อ่านชื่อจริงน้องบุ้งเป็นบุญถาวรบ่อยมากกูไม่รู้จะอยากให้น้องบุ้งขายเฟอร์นิเจอร์&#8203;ขายกระเบื้อง&#8203;ไปทำไม????
    #671
    0
  21. #670 jirananweareone (@jiranan_exo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:38
    บุ้งงง อย่าไปยอมมมต้องสู้
    #670
    0
  22. #669 BEPBEP (@pcy_42) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:52
    ชาวินร้ายมาก รุกเเรงสงสารน้องบุ้งง5555
    #669
    0
  23. #667 mochibh (@FAICHAG04) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:49
    สุดท้ายก็หนีไม่ได้แล้วอะน้อง5555555555 โดนดักทุกทาง คุณชาวินก็แกล้งน้อง55555
    #667
    0
  24. #666 TubtimTy (@TubtimTy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:40
    คุณชาวินเค้าเลเวลอัพแล้วค่ะ
    #666
    0
  25. #664 tamagobyp (@BYPjm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:36
    น้องร้ายจีงๆ!!!
    #664
    0