[ Boy's Imp ] ไอ้ตัวร้าย...หวานใจรุ่นพี่ {YAOI}

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 :[โดนโกรธ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ก.ย. 59



บทที่ 11

::โดนโกรธ:




Special sunset

 

ปัง!

 

พอมาถึงคนที่เงียบตลอดทางก็เปิดประตูลงรถแล้วปิดมันซะแรงไม่กลัวว่ารถผมจะพังเลย ผมรีบลงจากรถตามไอ้วาเลนที่โกรธผมเป็นฟืนเป็นไฟไป ก่อนจะคว้าแขนมันไว้ให้หยุดเดินหนีผมแล้วหันมาคุยกันดีๆ แต่มันกลับสะบัดมือผมทิ้งแล้วเดินขึ้นห้องไป ไม่วายที่จะล็อกประตูหนีผมเสร็จสัพ ลืมไปหรือเปล่าว่าผมมีกุญแจ

 

แกร๊ก! ตึก!

 

ปัง!

 

ไอ้คนในห้องเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เพราะมันเปิดประตูออกมาแล้วแปะกระดาษไว้ตรงหน้าประตูก่อนจะปิดประตูใส่หน้าผมไปอีกรอบ ผมเลยต้องยืนมองไอ้กระดาษแผ่นนั้นที่ข้างในมีสารถึงผม มันเขียนว่า เข้ามามึงตายกับอีแค่ไม่ได้ดูหนังนี่โกรธผมขนาดนั้นเลยหรอวะ?

ใช่แล้วครับมันโกรธผมเรื่องที่มันไม่ได้ดูหนังเรื่องที่อยากดู ตั้งแต่วันที่ผมขัดใจมันตอนที่ลากมันกลับบ้านมันก็โกรธผมมากขนาดมาลงที่ห้องผม เล่นเอานอนไม่ได้เลยครับ ขนาดให้แม่บ้านมาทำความสะอาดแล้วนะกลิ่นของปลาร้ายังอบอวนไปทั่วห้อง

พอจะไปเอาคืนมันก็คิดไม่ออกว่าจะเอาคืนมันยังไงเลยแกล้งมันให้มันอับอายเล่นด้วยการบอกให้มันเรียกผมว่าพี่แล้วให้มันขอร้องผมให้พามันไปดูหนัง ตอนมันพูดแม่งโคตรตลก ถึงหน้ามันจะไม่แดงแต่พอพูดเสร็จมันก็มุดหน้าหนีผมทันทีอาการแบบนั้นแสดงถึงความอับอายของมันได้อย่างดี

เพราะมันทำตัวแบบนั้นไงมันเลยยิ่งหน้าแกล้งเข้าไปใหญ่ แต่พอแกล้งเสร็จผมก็ปล่อยมันไปอาบน้ำแล้วบอกจะพามันไปดูวันนี้

วันนี้ผมเลยพามันไป แต่พอไปถึงห้างกลับกลายเป็นว่าหนังที่มันอยากดูเข้ามาได้สักพักแล้วและเพิ่งออกโรงไปวันนี้ ไอ้วาเลนที่ได้ยินแบบนั้นก็เงียบไปและไม่พูดกับผมอีกเลยจนมาถึงบ้านนี่แหละครับ

ผมว่าคราวนี้มันงอนผมจริงๆ เพราะถึงจะโกรธผมยังไงแต่มันไม่เคยเงียบใส่ผมเลย ถ้าผมทำอะไรให้มันไม่พอใจมันก็แค่เอาคืนผมแต่นี่เล่นเงียบใส่ซึ่งผิดวิสัยมันมากเลย ไอ้วาเล่นไม่ชอบเงียบหรืออยู่เฉยได้นานเกินห้านาทีแต่นี่ผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้วมันยังไม่เปิดปากพูดกับผมเลย อะไรจะโกรธขนาดนั้น

ผมเปลี่ยนเป้าหมายจากห้องมันเป็นห้องตัวเองแทนบางทีให้มันมาเอาคืนผมยังดีกว่าให้มันเงียบเป็นไหนๆ อย่างน้อยผมก็รับมือมันได้แต่เล่นแบบนี้ผมรับมือมันไม่ไหว จะให้ผมไปขอโทษก็คงไม่เอาผมก็คิดว่าตัวเองไม่ได้ผิดอะไรขนาดนั้น แต่จะให้ไปง้อผมก็ง้อไม่เป็นหรอกนะ ฉะนั้นปล่อยผ่านมันไป บางทีพรุ่งนี้มันอาจจะกลับมาคุยกับผมเหมือนเดิมก็ได้

 

ครืดดดด~ ครืดดดด~

 

เสียงโทรศัพท์สั่นในกระเป๋ากางเกงทำให้ผมต้องล้วงมันออกมาแล้วกดรับ

 

เซตพรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน เพื่อนฟ่างบอกว่ามีร้านเคกเปิดใหม่แถวๆมอเราไปกินกันนะฟ่างนี่เองช่วงนี้ผมไม่ได้ไปไหนมาไหนกับฟ่างเลยเพราะมัวแต่เอาเวลามารับมาส่งไอ้วาเลนอีกอย่างกิจกรรมรับน้องก็ทำให้ผมกับฟ่างยุ่งๆกันด้วย แต่ว่าพรุ่งนี้ผมไม่มีกระจิตกระใจจะไปไหนทั้งนั้นแหละครับ เหนื่อย

วันอื่นได้มั้ย

เซตไม่ว่างหรอ...งั้นไม่เป็นไรเดี๋ยวหาโอกาสไปกันทีหลังก็ได้ แต่พรุ่งนี้เซตมารับฟ่างที่บ้านได้มั้ยพอดีรถฟ่างเสีย

ถ้าไปรับฟ่างด้วยก็คงต้องตื่นเช้าหน่อยเพราะบ้านฟ่างอยู่ไกลบ้านผมพอสมควร แต่ว่าไอ้วาเลนมันตื่นเช้าไม่ค่อยได้ ขนาดผมปลุกมันแปดโมงครึ่งมันก็ยังแอบไปหลับในห้องน้ำอีกสิบห้านาทีเล่นเอาต้องบึ่งรถไปมอแทบไม่ทัน ถ้าจะปลุกมันก่อนหนึ่งชั่วโมงมันคงจะตื่นหรอก ยิ่งตอนนี้มันกำลังโกรธผมอยู่ด้วย

ให้เทคไปรับได้มั้ย

ทำไมล่ะเซตทางนั้นก็ดูจะไม่เข้าใจผมเหมือนกัน เพราะผมไม่คยขัดอะไรฟ่างเลย

วามันตื่นสายกลัวไปรับไม่ทัน

วาอีกแล้วหรอ ช่วงนี้เซตดูติดวาจังเลยเนอะ

“...” ติดหรอก็ปกตินี่ อาจจะแค่ช่วงนี้มันดูยอมผมง่ายแถมยังไม่ไล่ผมเหมือนแต่ก่อนมั้ง

งั้นเดี๋ยวฟ่างให้เทคมารับก็ได้

ไม่โกรธ?”

อื้อ ไม่โกรธ

อือ

งั้นแค่นี้นะรักเซตบอกรักผมเสร็จก็ตัดสายไปคงจะกำลังเขินอยู่มั้ง แต่นั่นก็ทำให้ผมยิ้มออกมาหน่อยๆ ดีที่ฟ่างไม่งอแงใส่ผมให้ผมลำบากใจ ไม่เหมือนไอ้คนข้างห้องที่หาแต่เรื่องให้ผมไม่เว้นแต่ละวัน ว่าแต่มันจะตายยังวะอยู่ในห้องคนเดียว

 

Special valen

 

พอขึ้นห้องมาได้ผมก็ปิดประตูใส่หน้าไอ้ซันเซตทันที และไม่วายจะเขียนโน๊ตทิ้งไว้ให้มันอ่านด้วย ขอบอกว่าผมโกรธมันมาก โอเคมันอาจจะไม่ได้ผิดอะไรเพราะมันก็ไม่รู้ว่าหนังที่ผมอยากดูจะออกจากโลงวันนี้ แต่มันผิดที่ไม่ยอมให้ผมดูตั้งแต่วันนั้นไง

คือถ้าปล่อยผมไปดูตังแต่แรกเรื่องก็จบป่ะวะ! บอกแล้วไงว่าอยากดูเรื่องนี้มากอยากดูในโรงด้วย จะให้รอมาซื้อแผ่นดูหรือรอโหลดเอาในเน็ตมันไม่ใช่นะเว้ย! ผมรอตั้งแต่มันออกไตเติ้ลมาใหม่ๆ แล้วนี่ยังต้องมารอมันออกแผ่นอีก กว่าจะออกก็นับไปเถอะสองสามเดือนกว่าจะมาสเตอร์และมันก็ไม่ได้อรรถรสเท่าดูในโรงด้วย

ตอนแรกที่เห็นว่าไม่มีในโปรแกรมผมก็ใจหายวาบแล้ว พอไปถามพี่ที่ขายตั๋วเท่านั้นแหละผมใจสลายเลย อยากด่าไอ้คนที่ทำให้ผมอดดูแต่ก็พูดไม่ออกตอนนี้กำลังเสียใจอยู่ เลยเลือกที่จะเงียบและคงจะเงียบไปอีกหลายวันเลยครับ

 

ก๊อกๆๆ

 

ผมลุกขึ้นจากเตียงเดินไปที่ประตูห้องที่กำลังส่งเสียงเตือนว่ามีคนเคาะ บ้านนี้มีอยู่ไม่กี่คนที่จะมาเคาะห้องผม แต่ที่แน่ๆไม่ใช่ไอ้ซันเซตแน่นอน แล้วก็เป็นดังคาดเมื่อผมเปิดประตูไปเจอน้าออนยืนส่งยิ้มให้ผมอยู่หน้าห้อง

น้าออนมีอะไรรึเปล่าครับผมถามคุณน้าอย่างขอไปที วันนี้ผมไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครทั้งแหละครับ

วันนี้เราตกลงกันว่าจะกินข้าวกันที่บ้านน้า น้ามาเตือนไว้เผื่อเราลืม

ผมไม่ลืมหรอกครับ เดี๋ยวผมลงไป

จ้ะ

คุณน้ายิ้มอย่างให้ผมอีกครั้งก่อนจะเดินหายลงไปชั้นล่าง ผมขอนอนพักสักแปบแล้วค่อยออกไปหาน้าออนดีกว่าตอนนี้เริ่มง่วงขึ้นมาแล้วครับ

ผมกลับมาที่เตียงตัวเองแล้วทิ้งตัวลงนอนพอหัวถึงหมอนก็ง่วงเลยครับ ทำไมอยู่ดีๆถึงง่วงขึ้นมาวะ สงสัยจะโกรธไอ้ซันเซตจนเหนื่อยมั้ง ว่าแล้วก็พักสายตาหน่อยแล้วกัน

 

วาลูกวันนี้เป็นไรหรือเปล่า ทำไมดูไม่ร่าเริงเลยจ๊ะ

ไม่ได้เป็นไรนี่ครับผมตอบน้าออนไป ตาก็มองข้าวในจานแล้วเขี่ยเล่นไป ผมนั่งเขี่ยข้าวมานานพอสมควร

ตอนแรกก็หิวอยู่เหมือนกัน แต่พอลงมาเห็นหน้าไอ้ซันเซตความหิวก็หดหายไปเลยครับ จะหนีขึ้นห้องก็ไม่ได้ด้วยเกรงใจน้าออนกับลุงสัน

มีเรื่องไม่สบายใจอะไรบอกน้าได้นะลูก เห็นวาเป็นแบบนี้แล้วน้าเป็นห่วงอยากจะบอกว่าเพราะลูกน้านั่นแหละครับ

ไม่มีอะไรจริงๆครับ

หรอจ้ะ...เซตช่วยตักแกงตรงหน้าลูกให้น้องหน่อยสิลูก

ผมหันสายตาไปมองไอ้ซันเซตที่กำลังจะทำตามคำสั่งแม่ตัวเอง ผมเลยชิ่งตักตัดหน้ามันก่อนเลยครับ

ผมตักถึงครับน้าออน ไม่ต้องไปรบกวนพี่ซันเซตเค้าหรอกผมอธิบายเมื่อเห็นน้าออนมองผมอย่างสงสัยในท่าทางของผมเมื่อกี้

อ่อ...จ๊ะ

 

พออิ่มผมก็ขอตัวกลับห้อง น้าออนไม่วายส่งสายตาเป็นห่วงมาทางผม ผมเลยบอกน้าเขาไปอีกรอบว่าผมไม่เป็นอะไรเพื่อให้น้าออนคลายความเป็นห่วงผมลง 

ความจริงก็ไม่ได้อยากทำให้คนอื่นห่วงหรอกครับแต่ทำไงได้ ผมบอกไม่ได้นี่หว่าว่าโกรธลูกน้าเพราะมันทำให้ผมไม่ได้ดูหนังที่ผมอยากดูโคตรๆไป

ผมเดินกลับบ้านหลังเล็กมาโดยที่ไม่รอเจ้าของบ้านเลยครับ เข้าบ้านมาได้ก็กะจะเดินขึ้นห้องเลย แต่มือกลับถูกรั้งไว้ซะก่อน ผมหันหลังกลับไปมองว่าใครกันที่รั้งแขนผมไว้ แต่พอเห็นหน้าคนรั้ง ผมก็สะบัดมันทิ้งอย่างไม่ใยดีเลยครับ

อย่ามายุ่งกับกู

อย่ามาไร้สาระวาเลน แค่ไม่ได้ดูหนังมันจะตายมากเลย

เออ!!...ตาย!มันคิดว่าผมไรสาระ โอเคมันอาจจะไร้สาระสำหรับมันแต่กับผมมันเรื่องใหญ่ ใหญ่ มากด้วยโว้ย

จะให้กูทำยังไง หนังมันออกโรงไปแล้ว

แล้วมึงไม่ให้กูดูตั้งแต่แรกวะ พอมันเป็นแบบนี้ใครรับผิดชอบ!

จะให้กูไปเรียกมันกลับมาเข้าใหม่เลยมั้ย!!ถ้าเป็นอารมณ์ปกติผมคงจะอึ้งที่มันกวนประสาทผมแบบนี้ แต่กูโกรธมึงอยู่ไอ้สัด

ถ้ามึงทำได้ผมมองหน้ามันนิ่งบ่งบอกว่าผมไม่เล่นกับมัน แล้วหันหลังเตรียมเดินขึ้นห้องไปอีกรอบ แต่ไอ้ซันก็ยังไม่ยอมให้ผมไป มันยังรั้งแขนผมไว้

กู...เหมือนมันจะพูดอะไรสักอย่างกับผมแต่ก็เงียบไป ผมเลยมองเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้นอยากจะรู้ว่ามันคิดอะไรอยู่แต่ก็เดาสายตามันไม่เคยออกสักที

พอผมเห็นมันเงียบไปนานไม่ยอมพูดอะไรก็สะบัดมือมันทิ้งอีกรอบแล้วเดินขึ้นห้องไป ถ้ามันขอโทษผมก่อนที่มันจะพูดแบบนี้กับผม บางทีผมอาจจะยอมยกโทษให้มันก็ได้ แต่ต้อนนี้มันสายไปแล้ว และคนอย่างไอ้ซันเซตไม่มีวันขอโทษผมแน่นอน

40%


ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ที่ผมไม่คุยกับไอ้ซันเซตเลย ทุกวันก็ยังดูเหมือนเดิม มันตื่นมาปลุกผมทุกเช้าครับ แต่ที่เปลี่ยนไปคือผมเงียบ มันเองก็เงียบใส่ผมเช่นกันและ ผมยังอาศัยรถไอ้ซันเซตไปมอเหมือนเดิม กลับพร้อมมันเหมือนเดิม พอถึงบ้านก็แยกย้ายห้องใครห้องมัน

จนน้าออนเริ่มสงสัยและพยายามถามผม ผมก็ได้แต่บ่ายเบี่ยงท่านไป แน่นอนว่าท่านต้องไปถามลูกชายท่านแน่ แต่รายนั้นอย่าหวังว่าจะตอบอะไรเลยครับ ข้ามเรื่องของไอ้หน้านิ่งไปยังมีเรื่องที่ผมต้องทำอีกอย่าง จำที่ผมตกลงกับพ่อผมได้ใช่ไหม นั่นแหละครับน้าออนให้ผมเริ่มลุยงานวันนี้และผมต้องเข้าไปในไร่ที่อยู่หลังบ้าน ผมเพิ่งรู้ว่าน้าออนมีไร่องุ่นอยู่หลังบ้านด้วย เพราะผมไม่เคยไปหลังบ้านมั้งครับเลยไม่เคยเห็น

พอกลับมาจากมหาลัยผมก็ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแล้วลงไปหาน้าออนดับลุงสันทันที หวังว่าน้าออนคงไม่ใจร้ายให้ผมไปเป็นกรรมกรแบกหามหรอกนะ 

 

ผมพาร่างของตัวเองมาที่บ้านหลังใหญ่ ก่อนจะตรงไปที่หลังบ้านตามที่น้าออนบอก ลงลานหลังบ้านไปก็เห็นโต๊ะหินอ่อนให้นั่งเล่นตรงต้นไม้ใหญ่ ดูเข้ากับบรรยากาศที่แสนจะธรรมชาติดี ไม่ร้อนด้วยเพราะต้นไม้ใหญ่คอยให้ร่มอยู่ตลอดผมจะมานั่งเล่นที่นี้ ผมเดินไปหาน้าออนกับลุงสันที่นั่งอยู่ตรงนั้นแล้วกล่าวทักทายท่านทั้งสอง

น้าออนลุงสัน ผมมาแล้วครับผมทิ้งตัวลงนั่งข้างน้าออนแล้วเอาแขนโอบรอบเอวท่านเป็นเชิงอ้อน เผื่ิอท่านจะไม่กล้าใช้งานผมหนัก

ขี้อ้อนเหมือนที่น้าเค้าบอกเลยนะเราลุงสันพูดกับผมแล้วก็ยิ้มให้เหมือนผู้ใหญ่ใจดี ซึ่งแตกต่างจากไอ้ซันเซตที่เอาแต่ทำหน้านิ่งตลอดเวลา

อ้อนแบบนี้มีอะไรหรือเปล่าจ้ะลูกวาบางทีท่านก็เรียกผมลูกบางทีก็เรียกหลานท่านดูสับสนกับตัวเองนะครับ ไม่รู้ว่าจะเรียกผมแบบไหนเลยควบมันทั้งสองเลย

เปล่านี่ครับ แต่อย่าใช้แรงงานผมเยอะนะครับน้าออน

ว่าแล้วเชียว...แต่เรื่องนี้วาคงต้องไปอ้อนพี่เซตเค้าแล้วแหละเกี่ยวอะไรกับไอ้หน้านิ่ง

เกี่ยวอะไรกับไอ้...พี่ซันเซตครับ” 

ก็พี่เซตเค้าต้องเป็นคนคุมเราดูงานในไร่ไงจ้ะ มีอะไรก็บอกพี่เขาได้เลย...อ๊ะ มานู่นแล้วรีบไปอ้อนพี่เขาสิลูกผมมองไปที่ไอ้ซันเซตเห็นมันกำลังเดินมาทางนี้พอดี อ้อนไอ้ซันเซตเนี่ยนะ แล้วทำไมต้องเป็นมันด้วย เป็นคนอื่นไม่ได้หรอวะ

ไม่เอาคนอื่นมาคุมผมละครับ ลำบากพี่ซันเซตเขาเปล่าๆความจริงผมไม่อยากอยู่กับไอ้ซันเซต ไม่อยากเห็นหน้าไม่อยากอยู่ใกล้ด้วยขอคนอื่นได้มั้ย!

น้ากับลุงสันไม่ว่างน่ะจ้ะ แล้วไร่นี้พี่เค้าก็เป็นคนดูแลอยู่ด้วยให้ผมไปทำอย่างอื่นก็ได้นี่

แต่...

ทำไมเหรอจ๊ะ วาเลนมีปัญหาอะไรกับพี่เขาหรือเปล่าเหอะๆ ถามแบบนี้แล้วผมจะตอบยังไงได้นอกจาก

ไม่มีครับผมก็ต้องรับคำน้าออนไปอย่างช่วยไม่ได้

 

ไอ้ซันเซตเดินมานั่งข้างผมตรงพื้นที่ว่าง อีกฝั่งก็มีนะครับแต่มันไม่นั่ง ผมก็ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน

เซตลูก วันนี้พาน้องเข้าไร่องุ่นแล้วสอนงานน้องด้วยนะ

ครับ

อย่าแกล้งน้องล่ะ...แล้วก็ศุกร์นี้กลับบ้านให้เร็วด้วยแม่จะพาไปดูงานที่ไร้ส้มด้วย

ครับ

ผมมองสองแม่ลูกสั่งงานกัน ฝ่ายแม่ก็สั่งเอาๆ ส่วนฝ่ายลูกก็รับคำอย่างเดียว อ่อ ลุงสันนี่ก็นั่งดูนิ่งๆเหมือนผม ท่านเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดเหมือนไอ้ซันเซตนั่นแหละครับ แต่ดีหน่อยที่ท่านยังยิ้มเป็น ไม่เหมือนลูกชายท่านที่ทำเป็นอยู่หน้าเดียว แต่เดี๋ยวนี้ก็มีหลายหน้าแล้วนี่หว่า...

 

พอไอ้ซันเซตรับงานเสร็จก็ดึงแขนผมให้ลุกตามมันไป เห็นน้าออนกับลุงสันมองดูอยู่ผมเลยไม่ขัดขืนอะไร แต่พอละสายตาพวกผู้ใหญ่ไปผมก็กระชากมือตัวเองกลับแล้วมองหน้ามันอย่างไม่ชอบใจ กูโกรธมึงอยู่นะสัด อย่ามาทำเนียน

ยังไม่หายโกรธกูอีกหรอหายพ่อมึงสิ มึงได้ทำอะไรที่ทำให้กูหายโกรธด้วยหรอ แม้แต่คำขอโทษมึงยังไม่มีให้กูเลยเหอะ

“...”เป็นอีกครั้งที่ผมเงียบใส่มัน พอไอ้ซันเซตเห็นผมเงียบมันก็เงียบตามแล้วมองหน้าผมด้วยใบหน้าที่ผมอ่านไม่ออกตามเคย เราเงียบใส่กันจนมันต้องเริ่มพูดต่อ เป็นครั้งแรกรึเปล่าที่มันทนต่อความเงียบนี้ไม่ไหว หึ 

งานก็ไม่มีอะไรมากแค่คอยคุมคนงานในไร่แค่นั้นมันเปลี่ยนเรื่องมาสอนงานผมซึ่งสิ่งที่มันพูดดูง่ายมากครับ 

อือผมตอบรับคำมันโดยไม่ถามอะไรอีก และหันไปมองบรรยากาศรอบข้างเพื่อหนีหน้าไอ้หน้านิ่ง อากาศร้อนนิดหน่อยเพราะเวลานี้เพิ่งจะสี่โมงเย็นเองครับ แดดค่อนข้างแรกผมเลยต้องยกมือขึ้นมาบังหน้าตัวเองไว้ เดี๋ยวหน้าหล่อๆของผมก็พังกันพอดี 

 

พรึบ

 

อยู่ๆก็มีอะไรตกใส่หัวแล้วค้างอยู่บนนั้น ผมมองหมวกที่อยู่บนหัวสลับกับมองหน้าคนที่สวมให้ก่อนจะถอดมันคืนไปแล้วจ้ำท้าวเดินหนีมันทันที ผมอยากได้ตายละน้ำใจจากมันน่ะ

 

แต่ก่อนจะได้เดินหนีมันไปไกลไอ้คนข้างหลังก็คว้าขอมือผมไว้ซะก่อน พอจะสะบัดทิ้งก็เสือกกำแน่นจนสะบัดยังไงก็ไม่หลุด

มึงคิดว่าตัวเองอายุเท่าไหร่กันไอ้ซันเซตเพิ่มน้ำเสียงนิดหน่อยเหมือนจะเอือมกับนิสัยเด็กน้อยของผม ใครกันแน่ที่เด็กวะทำผิดแล้วเสือกไม่รู้ตัว คำขอโทษก็ไม่มีสักคำ

เรื่องของกู!

อย่ามาทำตัวน่ารำคาญใส่กูไม่ชอบ!” น่ารำคาญ ปรี๊ดเลยสิครับ ด่ากูว่าน่ารำคาญ แล้วมึงมาเสือกอะไรด้วยวะ!

ไม่ชอบก็เรื่องของมึง กูโกรธกูก็แค่เเสดงมันออกมา ดีแล้วนี่ที่กูไม่ได้ไปทำลายห้องมึง กูอยู่เงียบๆของกู มึงจะรำคาญทำไม กูไปทำอะไรให้ผมสวนมันกลับอย่างเหลืออด

จะให้กูทำไงมึงก็ว่ามาดิ!” ไอ้ซันเซตเริ่มขึ้นเสียงใส่ผม แต่ผมกลับนิ่งใส่มัน เหมือนผมกับมันสลับบทกัน

ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้อง!” พูดจบผมก็เดินหนีมันไปอีกรอบ อุตสาห์ได้คุยกันแทนที่อะไรจะดีขึ้น แต่กลับแย่ลงกว่าตอนแรกอีกครับ ก็ถ้ามันไม่ยอมรับว่ามันผิดผมกับมันคงคุยกันไม่รู้เรื่อง

 

พรึบ

 

หมวกใบเดิมถูกนำมาครอบหัวผมไว้อีกครั้ง พอไอ้ซันเซตใส่หมวกให้ผมเสร็จมันก็เดินนำผมไปเลย ผมว่าจะคืนหมวกมันไปนะ แต่คิดว่ามันคงไม่ยอมเลยใส่ไว้บนหัวต่อ  ดีปล่อยให้แม่งร้อนหัวตายห่าไปซะ

 

ไอ้ซันเซตอธิบายงานในไร่ให้ผมฟังตลอดทางแต่ผมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ พอมาเห็นมันจริงจังแบบนี้แล้วดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมาก จากที่ปกติมันก็ดูโตอยู่แล้ว ตอนนี้พวกเราเข้าไร่องุ่นมาแล้วครับ ผมก็ได้อาศัยร่มต้นองุ่นที่ขึ้นมาบังแดนให้ตลอดทางเดิน แต่แสงก็ยังแยงตาผมอยู่ดีว่ะ

ผมมองนู่นมองนี่อย่างตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่ไม่เคยเห็นและไม่เคยได้สัมผัส ก็ผมเพิ่งมาไร่องุ่นนี่หว่า ผมไม่รู้ว่าต้นองุ่นมันขึ้นไปอยู่บนไม้ที่เขาทำขึ้นมาได้ยังไงมันเลื้อยขึ้นไปเองหรือเขาจับมันขึ้นไปถึงได้ออกมาสวยงานขนาดนี้ เหมือนอุโมงค์ต้นไม้เลยครับ ถามคนข้างหน้าได้มั้ยแต่ผมโกรธมันอยู่นะ

ระหว่างที่ผมกำลังคิดว่าจะถามไอ้ซันเซตถึงเรื่องที่ผมอยากรู้ดีมั้ย ขาก็รู้สึกเปียกเหมือนมีอะไรมาเลีย ด้วยความที่คิดว่าคงเป็นหมาเลยไม่ได้เอะใจอะไร แต่พอหันไปมองสิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่หมาครับ มันเป็นตัวอะไรไม่รู้หน้าตาหน้ากลัวมากและสิ่งแรกที่คิดคือมันจะมากินผมไง

 

อ๊ากกกกกก!!ผมร้องออกมาด้วยความตกใจกับไอ้ตัวดำๆข้างหลัง ขาก็วิ่งไปกระโดดขึ้นหลังไอ้ซันเซตแทบไม่ทัน ไม่รู้แล้วโว้ยเอาตัวเองรอดไว้ก่อนแหละกู

 

หมับ!

 

เฮ้ย!ไอ้ซันเซตตกใจนิดหน่อยที่ผมกระโดดขึ้นหลังไม่บอกไม่กล่าว อะไรของมึงเนี่ย?

 

ตัว...ตัวอะไรก็ไม่รู้อยู่ข้างหลัง มันจะกินกูด้วยผมบอกไอ้ซันเซตเสียงสั่น ก็ผมกลัวนี่หว่า มันอาจจะเป็นสัตว์ร้ายที่ลงมาจากบนเขาก็ได้ แถวนี้ยิ่งมีแต่ป่าเขาอยู่ด้วย

ไอ้ซันเซนหันหลังกลับไปมองสัตว์ที่ผมบอก มันยังไม่ไปไหนครับยังยืนกระดิกหางน้อยๆของมันอยู่ตรงนั้น

มันจ้องไม่วางตาเลย จะกินเรารึเปล่าวะ

หมูป่าเนี่ยนะ

อื้อหมูปะ...ห๊ะ!เมื่อกี้ผมฟังผิดไปหรือเปล่า ไอ้ซันเซตมันบอกว่าสัตว์ตรงหน้าผมคือหมูป่าหรอ ผมรองมองหน้าไอ้ตัวดำๆอย่างพิจารณาอีกครั้ง จะว่าไปหน้ามันก็มีส่วนคล้ายหมูอยู่นะแต่มันมีเขี้ยวออกมาตรงปากด้วยนะเว้ย! ใหญ่พอๆกับเขี้ยวไดโนเสาร์เลยมั้ง(เวอร์ไปครับ) มึงเอาส่วนไหนมาบอกว่าตัวเองเป็นหมูว๊ะ!ห๊ะ!

มึงไม่รู้จักหมูป่าหรอ?” ถ้าผมบอกว่าเออมันจะล้อผมใช่มั้ย แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้นี่ หลักฐานคาหนังคาเขาขนาดนี้ โกหกว่ารู้จักมันคงเชื่อหลอก

เออ! กูเป็นเด็กกรุงไม่รู้จักสัตว์พวกนี้หรอกทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนความอายแม่งเลย ก็รู้ว่ามีหมูป่า แต่ไม่เคยเห็นเลยไม่รู้ว่ามันเป็นตัวแบบไหน แต่ถ้าหน้ามันจะโหดขนาดนี้น่ะนะ ไอ้หมูเหี้ยม!

หึไอ้ซันเซตหัวเราะหึในลำคอ มันเอี้ยวหน้ามามองผมอย่างเยาะเย้ยที่ผมไม่รู้จักหมูป่า 

หัวเราะหาพ่องมึงดิสัด

จะลงไปได้ยัง กูหนักเปลี่ยนเรื่องเฉยเลยสัดนี่ ว่าแต่หมูป่านี่มันกัดคนมั้ยวะ?

มันไม่กัดแน่นะ

อืม

ผมค่อยๆก้าวขาลงมาทีละข้างอย่างเชื่องช้า สายตาก็เอาแต่จับจ้องไปทางไอ้หมูหน้าเหี้ยมนั่น แต่พอสองขาก้าวลงพื้นได้ไอ้หมูหน้าเหี้ยมก็ย่างกายเข้าหาผมทันที ผมเลยต้องถอยหลังหนีมัน 

ไอ้ซันเซต มันจะไม่กัดกูจริงหรอ?” ผมเริ่มกลัวกับท่าทีของสัตว์ตรงหน้าแล้วครับ มันเล่นเดินเข้าหาผมไม่หยุด

อืมคำตอบคนข้างตัวก็ไม่ได้ช่วยให้ผมดีขึ้นเลยเพราะตอนนี้ไอ้หมูบ้านั่นเริ่มเพิ่มความเร็วขึ้นมาทีละนิด ก่อนจะออกวิ่งมาหาผม เท่านั้นแหละครับผมนี่ใส่เกียร์หมาแทบไม่ทันปากก็ตะโกนลั่นไร่เลย

 

อ้ากกกกกกกก!กูไม่อยู่ให้มึงกัดหรอกสัด

อย่าวิ่งไอ้ซันเซตตะโกนบอกผมจากทางด้านหลัง มันจะให้ผมหยุดวิ่งทั้งที่ไอ้หมูเหี้ยมนั่นไล่ตามผมอยู่เนี่ยนะ! มึงเอาอะไรคิดวะไอ้ห่ามาช่วยกูหน่อยเซ่!!

ช่วยด้วยยยยยยผมตะโกนร้องให้คนช่วย แต่ทำไมไม่เห็นมีใครอยู่เลยวะ! แล้วไอ้หมูเหี้ยมนี่มันโกรธผมมาแต่ชาติปางไหนรึเปล่า แม่งวิ่งตามผมไม่หยุดเลย

วาอย่าวิ่งไอ้คนข้างหลังก้วิ่งตามผมมา ตอนนี้ผมวิ่งอยู่ข้างหน้ามีด้านหลังเป็นหมู(บ้า)ป่าตามตูด และหลังหมูป่าคือไอ้ซันเซตเหมือนวิ่งเล่นไล่จับกันเลย แต่ความจริงมันไม่ใช่เว้ยมาช่วยกูเซ่! คนงานหายไปไหนกันหมด! ถ้ากูกลัวจนร้องขึ้นมาใครรับผิดชอบ!!

อ๊ากกกกก! มันจะทันกูแล้ววววว!ผมเพิ่มสปีดความเร็วขึ้นอีกเมื่อไอ้หมูเหี้ยมมันไล่ตามผมมาจะจี้ตูดผมได้

วาเลนไอ้ซันเซตมาช่วยกูเร็วเร้วววววววว

 

หมับ

 

ตัวผมถูกดึงจากทางด้านหลังก่อนที่ร่างของคนดึงจะโถมเข้าหาตัวผม ก่อนที่ร่างของพวกเราจะล้มกลิ้งไปกับพื้น  เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วจนผมตั้งตัวไม่ทัน ผมถูกไอ้ซันเซตดึงเข้าไปกอด หน้าก็ซุกอยู่ที่อกมันแล้วหลับตาแน่น รู้สึกว่าตัวเองกลิ้งไปกับพื้นประมาณสามสี่รอบแล้วค่อยหยุดลงในที่สุด 

คุณซันเซตและตามด้วยเสียงเอะอะโวยที่ค่อยๆดังขึ้นมาจนผมรู้สึก่าเสียงมันเริ่มใกล้ขึ้นเลื่อยๆ

มึงเป็นไรรึเปล่าไอ้ซันเซตถามผมทันทีที่พวกเราหยุดกลิ้งนำเสียงฟังดูเหมือนห่วงแต่ผมไม่ไม่ใช่หรอกครับ คนอย่างไอ้ซันเซตไม่มีทางห่วงผมแน่นอน

มะ...ไม่ ไม่เป็นไร

ปล่อยกูได้แล้วผมถอนหน้าออกจากอกไอ้ซันเซตพรางมองหาไอ้หมูเหี้ยมนั่น เห็นมันกำลังโดดคนงานจับตัวไว้อยู่คงพยศใส่ผมไม่ได้แล้วมั้ง

มึงร้องไห้หรอ?หน้าผมถูกจับให้หันไปเผชิญหน้ากับมันก่อนที่ตาคมดุจะสบเข้ากับดวงตาของผม

กูร้อง?” ผมเอื้อมมือไปสัมผัสที่ขอบตาตัวเองปรากฏว่ามันชุ่มน้ำ นี่ผมร้องไห้เหรอ ร้องตอนไหนวะ?

เป็นอะไรรึเปล่าครับคุณซันเซตผมรีบมุดหน้ากลับไปที่อกไอ้ซันเซตเหมือนเดิมเมื่อมีคนงานเริ่มเข้ามาหาพวกเรา ให้คนอื่นเห็นผมในสภาพนี้ไม่ได้ มันน่าอายเกินไป

อย่าเข้ามา เอาหมูออกไปไอ้ซันเซตตะโกนบอกคนงาน ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเพราะมัวแต่ซุกหน้าลงกับอกมันอยู่ ไม่นานมากนักที่ผมรู้สึกว่าทุกอย่ารอบตัวเริ่มเงียบ

เงยหน้าขึ้นมาได้แล้วไอ้ซันเซตดันตัวผมให้ลุกขึ้นจากพื้นพรางบอกให้ผมเลยดอาหน้าออก ผมก็ทำตามที่มันบอก

คนอื่นๆล่ะผมถามเมื่อมองไปไม่มีใครซักคน 

ไปกันหมดเเล้วไปไหนวะ? เกิดคำถามขึ้นในใจ แต่ไม่เป็นไรครับ ลุกขึ้น

“....” ผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนสั่งเห็นมันยื่นมือมาตรงหน้าผมเหมือนจะช่วย ผมชั่งใจคิดอยู่ว่าจะให้มันช่วยดีมั้ยแต่สุดท้ายก็ยอมยื่นมือไปให้มัน

ไอ้ซันเซตดึงตัวผมให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะปล่อยมือออกจากมือผมแล้วเดินนำผม ทางที่มันเดินไปเป็นทางกลับบ้านครับ

ไอ้ซันเซตผมเรียกมันไว้เมื่อคิดอะไรออก เมื่อกี้มันช่วยผมก็จริงแต่การช่วยของมันทำให้ผมเจ็บตัวนั่นผมไม่นับ

“...”คนที่ผมเรียกก็เอี้ยวหน้ามามองผมหน่อยๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาเหมือนรอให้ผมพูดต่อ

กูเจ็บขา” 

แล้ว?”

เดินไม่ไหวความจริงแล้วไม่ได้เจ็บขาอะไรหรอก แค่เมื่อกี้วิ่งหนีไอ้หมูเหี้ยมเหนื่อยแรงไม่มีแล้ว เลยอยากใช้แรงงานมันโทษฐานที่ทำผมเจ็บตัว

อ้อนให้กูอุ้มว่างั้น

อ้อนพ่องมึงดิไม่คงไม่ขึ้นมันล่ะเดินเองก็ได้ ผมเดินผ่านหน้าไอ้หน้านิ่งที่ตอนนี้กำลังแสยะยิ้มใส่ แต่โดนมันรั้งแขนไว้ซะก่อนมีไร?”

ไหนว่าเจ็บขา

หายแล้ว

มาดิว่าไม่พอยังเดินมาย่อตัวตรงหน้าผมอีก นี่มันฟังภาษาคนรู้เรื่องป่ะเนี่ย

กูบอกว่าไม่เจ็บแล้วไง

ขึ้นมามีขึ้นเสียงสั่งผมด้วย ขึ้นก็ได้วะ ผมจะเอาให้แม่งหลังไปหักเลย หึหึ

ผมเอนตัวเข้าหาหลังไอ้ซันเซตก่อนที่มันจะตวัดแขนพาดมาข้างหลังแล้วจับขาผมไว้ พอได้ที่มันก็เริ่มยืนขึ้นแล้วออกเดินโดยมีผมอยู่บนหลัง ผมเอื้อมมือไปกอดคอมันกันตก แล้วหันมองอย่างอื่นไปเรื่อยเปื่อยเพราะเหม็นขี้หน้าคนให้ขี่หลัง

ขอโทษอยู่ๆไอ้ซันเซตก็พูดขึ้นมา ผมมัวแต่สนใจอย่างอื่นอยู่เลยไม่ได้ยินที่มันพูด

อะไรนะผมถามมันไปอีกรอบ หูก็รอฟังว่ามันพูดอะไร

กูบอกว่าขอโทษผมหูฝาดไปรึเปล่าวะ ไอ้ซันเซตขอโทษผมหรอ ผีเข้าแน่ๆ คนอย่างมันเนี่ยนะ โอ้วววว! พายุเข้าไทยแน่นอนคืนนี้ ว่าแต่มันขอโทษผมเรื่องไหนวะแม่งมีหลายเรื่องเกิน

เรื่องไหน?” 

ทุกเรื่อง

กูไม่เก็ตเข้าใจแหละแต่ผมอยากให้มันพูดมากกว่านี้ อะไรก็ได้

เรื่องหนัง เรื่องที่กูว่ามึงไร้สาระน่ารำคาญ และขึ้นเสียงใส่ พอใจยัง” 

พอใจผมยิ้มออกมาเมื่อมันพูดจบ ไม่รู้ว่าจะยิ้มทำไมแต่แค่มันพูดขอโทษได้ผมก็หายโกรธมันแล้ว นี่มันเล่นบอกผมทุกการกระทำแบบนี้แสดงว่ามันคิดหนักเรื่องของผมอยู่ไม่น้อย แล้วทำไมกูต้องยิ้มด้วยวะ ดูมีความสุขมากมั้ยไอ้วาเลน

หายโกรธ

อือหายดิมึงเล่นพูดมาขนาดนั้น นี่ประวัติศาสตร์ควรจาลึกคำพูดมันไว้เลยนะครับ เพราะนี่อาจจะเป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่มันจะพูดออกมา

...แล้วมันก็เงียบใส่ผมต่อ หรือตอนนี้เรากลับเข้าสู่โหมดปกติที่ผมต้องพามันคุยแล้ว งั้นผมจะพูดด้วยก็ได้ แต่เดี๋ยวๆ นี่ผมดีกับมันแล้วหรอ ผมกับมันไม่ได้เป็นศัตรูกันเหมือนเมื่อก่อนแล้วหรอวะ งงว่ะ? แต่ชั่งแม่งเถอะ แค่ตอนนี้ผมอยากคุยกับมันแค่นั้นก็พอแล้ว อย่างอื่นค่อยคิดแล้วกัน


100%

#เด็กปีศาจ



-----------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------


ช่วงนี้ไรท์ติดสอบไม่ค่อยได้อัพนะคะ นี่แอบเจียดเวลามาแต่งให้นิดหน่อยเลยได้แค่นี้ เอาไปอ่านเล่นก่อนเนอะ เสร็จแล้วจะมาต่อให้เลยค่ะ อิอิ

                           
Tiny White Pointer
(c)                 Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #32 ploynantiya (@nantiya16018) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 00:50
    เมื่อไหร่ซันเซตกับฟ่างจะเลิกกัน 55555555555555
    #32
    0
  2. #31 ข้าวซอย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 10:42
    ขำกลิ้งตอนหมูป่า
    #31
    0
  3. #30 ตั้งเต (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 06:22
    ขอให้ทำสอบได้นะ
    #30
    0
  4. วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 00:18
    วันนี้ซันเซตทำดี!!
    #29
    0
  5. #26 ploynantiya (@nantiya16018) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 07:12
    ชอบบบ ชอบให้วาโกรธหรืองอนซันเซตอะะะ พูดยากมากสินะ อิอิ ปล.เมื่อไหร่ซันเซตจะเลิกกับฟ่างอะคะ 55555555555555555555
    #26
    1
  6. วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 22:33
    ถ้าแค่คำขอโทษยากนักก็จงโดนโกรธต่อไปซ้าาา
    #25
    0