[ Boy's Imp ] ไอ้ตัวร้าย...หวานใจรุ่นพี่ {YAOI}

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 [เอาแต่ใจ...จนน่าแกล้ง]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 เม.ย. 59



บทที่ 7

::เอาแต่ใจ...จนน่าแกล้ง::




Special [see]


            ผมยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี ทั้งที่เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็เริ่มต้นมาจากผม แต่ผมกลับช่วยอะไรใครไม่ได้เลย ตอนนี้พวกผมยืนอยู่ในวงล้อมของพวกเด็กวิศวะนับสิบ ส่วนพวกผมมีแค่ห้าคน แต่ตัดผมออกไปเถอะครับ ผมคงช่วยอะไรใครไม่ได้ เอาแค่จะพยุงตัวเองไม่ให้แข้งขาอ่อนล้มพับไปตอนนี้ผมยังทำไม่ได้เลย เกิดมาเคยมีเรื่องกับใครที่ไหน

ผมมองวาเลนที่ยืนอยู่ในวงล้อมพวกวิศวะอย่างไม่เกรงกลัวเลยครับ บางทีผมก็อยากเป็นแบบนั้นบ้าง เวลามีเรื่องผมก็อยากช่วยทุกคนได้ ไม่อยากเป็นภาระให้เพื่อน ตอนนี้เราย้ายจากโรงอาหารมาแถวๆหลังมอแล้วครับ เพราะตกลงกันไม่ได้สักทีแถมคนที่โรงอาหารก็เยอะ

จะเอายังไงวะ กูขี้เกียจจะมีเรื่องแล้วนะวาเลนถามขึ้นทันทีที่มาถึงตรงนี้ จากที่ตอนแรกเค้าดูน่ากลัวมากในสายตาผมตอนที่อยู่โรงอาหาร พอย้ายมาสายตาอันแข็งเกล้านั่นก็หายไป แทนที่ด้วยสายตาแห่งความขี้เกียจเหมือนเขาจะหมดอารมณ์ที่จะทำอะไรแล้วครับ

ขอโทษพวกกูมาเรื่องมันจะได้จบๆผู้ชายที่เป็นหัวโจกในการแกล้งผมเอ่ยขึ้น ถ้าขอโทษแล้วเค้าจะยอมไปหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็จะทำนะ วาเลนกับคนอื่นๆจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวเพราะผมด้วย

ขอ...ผมกำลังจะเอ่ยคำขอโทษออกไปแต่ถูกขัดด้วยสายตาอันน่ากลัวของวาเลนที่หันมามองผมทันทีเมื่อผมพูดขึ้น

มึงก็ขอโทษเพื่อนกูก่อนดิ มึงแกล้งมันก่อนวาเลนจ้องผู้ชายคนนั้นตาขวางเหมือนไม่พอใจที่เขาพูดแบบนั้น สายตาวาเลนเริ่มเปลี่ยนไป มันกลับไปเหมือนตอนที่อยู่โรงอาหารเเล้วครับ

กูไม่ขอโทษผู้ชายคนนั้นลอยหน้าลอยตาตอบ มุมปากยกยิ้มร้ายขึ้นมาเหมือนพวกตัวโกงในหนังหลังข่าวซึ่งผมไม่ชอบเอาซะเลย ถึงวาเลนจะยิ้มแบบนี้ให้ผมบ่อยๆแต่ผมก็ไม่เคยเกลียดมันเท่าที่ผู้ชายคนนี้ทำเลย ไม่สิ เพราะวาเลนคือเพื่อนของผม ผมเลยไม่ได้คิดว่าการที่วาเลนยิ้มแบบนั้นให้ผมไม่ใช่เพราะเกลียดผม อยากทำร้ายผมเหมือนหมอนี้ เค้าดีเกินกว่าจะคิดทำร้ายผมครับ(=_=!)

 

ผลัก! 

 

ดูเหมือนวาเลนจะทนเห็นคนตรงหน้าเค้ายิ้มแบบนั้นไม่ไหวเลยสวนหมัดเข้าให้ที่หน้าเขาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย พวกวิศวะพอเห็นเพื่อนถูกต่อยก็จะเข้ามารุมวาเลนแต่ก็ถูกเพื่อนอีกคนห้ามไว้ ผมว่าคนๆนี้ดูจะเป็นคนที่มีเหตุผมที่สุดในกลุ่มแล้วครับ เขากันเพื่อนออกและปล่อยให้วาเลนกับไอ้หัวโจกเคลียร์กันเอง ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่รุมเพื่อนผม

ซี ถ้าเห็นท่าไม่ดี ให้มึงวิ่งออกไปตามพี่ซันเซตมาที่นี่เลยนะมาร์ตินที่ยืนข้างๆผม หันมากระซิบกับผม บอกว่าเห็นท่าไม่ดีก็ให้วิ่งไปหาพี่ซันเซตสินะ เรื่องแค่นี้ผมทำได้อยู่แล้ว

อ๊ะ วะ...วาเลน วาเลนถูกต่อยครับท่าจะไม่ดีแล้วแน่ๆเลย อ๊ะใช่สิถ้าท่าไม่ดีผมต้องวิ่งไปตามคนมาช่วยวาเลน ว่าแล้วผมก็รีบวิ่งออกไปเลยครับ ได้ยินคนตะโกนตามหลังมาด้วย 

ไอ้เอ๋อมึงจะไปไหนวะ?” แกล้งไอ้หัวโจกที่ผมจำได้ว่ามันเป็นคนยืนหัวเราะผมที่ถูกแกล้งครับ

เวรเอ้ย!!”เสียงนี้มันเป็นเสียงมาร์ตินครับเค้าสบถออกมาอย่างหัวเสีย ผมไม่รู้ว่าเค้าหัวเสียเรื่องอะไร แต่มาร์ตินเป็นคนที่เข้ามากันไอ้พวกนั้นที่ตามผมมา

 จากที่มีแค่คู่ของวาเลน ตอนนี้เพิ่มมาอีกคู่แล้วครับ ตามด้วยแอสตันที่เข้ามาช่วยมาร์ตินและพอพวกมันเห็นพวกผมรุมเพื่อนมัน มันก็เข้ามาช่วยเพื่อนอีกทีจนตอนนี้ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด ผมอยากเข้าไปช่วยพวกเพื่อนๆผมบ้างจัง น้ำตาผมเริ่มไหลเมื่อเห็นเพื่อนถูกทำร้ายเพราะตัวเอง แต่แข้งขาผมดันสั่นไปหมด ไม่ได้นะ ผมจะเป็นตัวถ่วงพวกเค้าไม่ได้ ยังมีสิ่งที่ผมทำได้อยู่ มาร์ตินสั่งไว้แล้วว่าผมต้องไปตามพี่ซันเซตให้มาช่วยจะรอช้าไม่ได้แล้ว

พอคิดได้ดังนั้นผมก็ปาดน้ำตาที่ไหลออกแล้ววิ่งเข้ามอไป พยายามเรียกสติให้กลับมาและคิดว่าพี่ซันเซตน่าจะอยู่ที่ไหน? มหาลัยก็ตั้งกว้างแล้วผมจะไปหาพี่เค้าที่ไหน ผมวิ่งไปก็คิดไปจนตอนนี้มาถึงโรงอาหารใต้ตึกผมแล้วครับ ผมหยุดหอบหายใจก่อนจะมองซ้ายมองขวาหวังจะเจอคนที่ตามหา ถ้าพระเจ้ายังเข้าข้างผมอยู่ช่วยให้ผมหาพี่เค้าเจอทีเถอะครับ เพื่อนผมกำลังลำบากเพราะผม ช่วยให้ผมหาพี่ซันเซตเจอซะที ตอนนี้เลยยิ่งดีครับ

 

ตึก!

 

อ๊ะผมเซถลาไปข้างหน้าเพราะถูกชนจากทางด้านหลังโดยไม่ได้ตั้งตัว แต่ก่อนที่หน้าผมจะจิ้มพื้นตัวผมก็ถูกคว้าไว้ได้ทันตามด้วยเสียงที่ถามผมขึ้นมา

เป็นไรรึเปล่าครับผมหันกลับไปมองคนที่ถามก็เห็นว่าเป็นรุ่นพี่ผมนี่เอง เค้าชื่อพี่เทค เป็นรุ่นพี่ในสาขาผมอยู่ปีสาม พี่เค้าผงะไปทันทีเมื่อผมหันมา เหมือนตกใจอะไรสักอย่าง

ไอ้เทค นี่มึงชนน้องเค้าแรงถึงขนาดร้องไห้เลยหรอวะ ไอ้แรงควายพี่โดมพูดล้อพี่เทคจนพี่เค้าต้องรีบปฏิเสธครับ

กูเปล่านะเว้ย กูแค่ชนน้องมันเบาๆเอง แล้วน้องเป็นอะไรรึเปล่าครับ” 

ไม่เป็นไรครับผมบอกพี่เค้าแบบปัดๆ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาสนใจเรื่องอื่น ต้องรีบหาพี่ซันเซตให้เจอวาเลนกำลังแย่อยู่ อ๊ะ จริงสิพี่เทคเป็นเพื่อนพี่ซันเซตนี่นาผมน่าจะถามพี่เค้าได้

พี่เทคครับพี่เทคดูงงๆที่อยู่ๆผมก็เรียกชื่อพี่เขาขึ้นมาแต่ผมไม่ใส่ใจรีบถามต่อเลยทันทีพี่ซันเซตอยู่ไหนครับ ผมมีเรื่องจะบอกพี่เขา

เอ่อ...ถามหาไอ้เซตหรอ?” เออ! ใจจริงผมอยากจะบอกแบบนี้มากเพราะผมกำลังรีบแต่พี่เค้าดูไม่เห็นความเร่งรีบของผมเลยแถมยังถามกลับมาอีก ช่วยบอกให้มันเร็วๆหน่อยไม่ได้เหรอวะ!

ครับก็ได้แค่นี้แหละครับ ผมจะกล้าไปขึ้นเสียงใส่พี่เค้าได้ไง

น้องถามหามันทำไมครับ รู้จักมันด้วยหรอ?

ครับ พี่ช่วยรีบๆบอกมาได้มั้ยครับ เพื่อนผมจะตายอยู่แล้ว!ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนทำให้ผมเผลขึ้นเสียงใส่พี่เทคไป พี่เค้าทำหน้าอึ้งๆที่เห็นผมปรี๊ดแตก ก่อนจะชี้ไปทางด้านหลัง ผมมองตามมือพี่เทคไปก็เห็นพี่ซันเซตยืนหัวโด่อยู่ไม่ไกล นี่พี่เค้าอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหล่ ทำไมผมถึงไม่เห็น แต่ชั่งมันเถอะ ผมรีบวิ่งกลู่เข้าไปหาพี่ซันเซตทันทีจนพี่เค้าผงะไปด้วยความตกใจ

พี่ซันเซต ฮึก...ช่วย ช่วยเพื่อนผมด้วยพี่ซันเซตขมวดคิ้วนิดหน่อยเหมือนไม่เข้าใจที่ผมพูด

มีเรื่องอะไรครับน้องเป็นพี่เทคที่เอ่ยปากถามผม

เพื่อนผมวาเลน...ที่หลังมอผมไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายให้พวกเค้าเข้าใจ สมองมันตีกันไปหมด เลยพูดอะไรให้มันวกไปวนมาแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่คนอื่นจะเข้าใจวะ!

ใจเย็นค่อยๆพูด...อ่าวไอ้เซตไปไหนวะ?” ผมมองตามพี่ซันเซตก็เห็นพี่แกวิ่งออกไปก่อนแล้ว ไม่รู้ว่าจะไปไหน แต่ทางที่พี่เค้าไปมันเป็นหลังมอ หรือว่าพี่เค้าจะเข้าใจผมวะ 

รีบตามไปเถอะครับผมบอกพวกพี่เทคให้ตามพี่ซันเซตไป พวกพี่เค้าก็รีบตามไปเลยครับ อย่างน้อยก็น่าจะพอช่วยวาเลนเพื่อนผมได้บ้างละน่า

 End

 


ผว๊ะ! ผลัก! ตุ๊บ!

 

ผมใส่หมัดเข้าที่หน้าไอ้นัทอย่างจังจนมันถอยไปข้างหลังแต่ก็พอตั้งตัวได้ มันสะบัดหน้าเพื่อไล่ความเจ็บออกไปนิดหน่อยก่อนจะตรงเข้าหาผมยกหมัดขึ้นเตรียมกระแทกหน้าผมกลับ แต่ผมหลบได้ครับ พอมันเห็นว่าต่อยผมไม่สำเร็จมันกลับใช้ตีนถีบเข้าที่ท้องผมแทน คราวนี้ผมหลบไม่ได้ ตัวผมเซถอยหลังไปหลายก้าวและล้มลงกับพื้น ไอ้เหี้ยนัทมันก็ตามมาขึ้นค่อมผมก่อนจะใส่หมัดเข้าหน้าผมอย่างจัง ผมปัดป้องมือมันออกพรางหาทางออกจากการตกเป็นเบี้ยล่างข้องมันจนสำเร็จและขึ้นค่อมมันแทน ยอมรับว่ามันเก่งพอตัวทั้งแรงเยอะทั้งหมัดหนัก ต่อยผมทีแทบสลบ แต่ผมก็ไม่ได้กลัวหรือว่าจะยอมมันหรอกนะ เข้าใจมั้ยครับว่าผมหมั่นไส้มัน

ตอนที่พวกมันบอกให้เปลี่ยนที่คุยก็คิดว่าจะไม่มีเรื่องแล้วเพราะผมเริ่มหมดอารมณ์แล้วครับ แต่มันกลัให้ผมมีอารมณ์ขึ้นมาด้วยคำพูดและรอยยิ้มของมัน เรื่องนี้ต้องโทษมันที่ไม่ยอมจบกับพวกผมเอง จะให้ผมไปขอโทษงั้นหรอมึงฝันเอาชาติหน้าเถอะ  ผมไม่ผิด...โอเค อาจจะผิดที่ไปหาเรื่องมันก่อน แต่ใครใช้ให้มันมายุ่งกับคนของผมก่อน ถ้ามันยอมขอโทษขี้ข้าผมดีๆผมก็คงจะขอโทษมันอยู่หรอกแต่มันดันไม่ยอมขอโทษแถมยังทำหน้าทำตาใส่ผมอีก เห็นแล้วมันรำคาญตาเลยใส่หมัดเข้าให้

อีกอย่างถ้ายังยืนคุยกันอยู่อย่างนี้ต่อให้พรุ่งนี้ก็คุยกันไม่เสร็จ สู้ตีกันไปเลยให้มันจบๆ แพ้ก็แพ้ชนะก็คือชนะ ไม่ซับซ้อนแถมเร็วกว่าอีกแต่ตอนที่ต่อยมันผมก็ลืมไปว่าตัวเองมีแค่สี่พวกมันมีเป็นสิบ โชคดีที่พวกมันไม่รุมผม แรกๆก็มีแค่ผมกับไอ้นัท หลังๆผมได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย จากนั้นก็เริ่มชุลมุนวุ่นวายบางที่ผมก็โดนถีบจากข้างหลังบ้างถูกจับตัวบ้าง ถูกไอ้บอสช่วยไว้บ้าง ผมถึงได้รู้ว่าพวกมันเริ่มรุมแต่ก็แค่ไม่กี่คนครับยังพอเอาอยู่

 

ผลัก!!

 

ผมถูกต่อยกลับหน้าหันอย่างไม่ทันตั้งตัวครั้งนี้เล่นเอามึนไปเลย แต่ผมก็ไวพอที่จะสวนหมัดกลับ ตอนนี้ทั้งผมทั้งไอ้นัทต่างก็หมดสภาพ หันไปมองเพื่อนๆก็เห็นมันไม่ไหวกันแล้ว สภาพไม่ได้ต่างไปจากผมเท่าไหล่ เพราะคนที่พอจะสู้ได้เหมือนจะมีแค่ไอ้บอส ส่วนไอ้สองแฝดผมไม่มั่นใจว่ามันเคยไปตีใครเค้ารึเปล่า ไอ้ตันน่าจะเคยแต่ไอ้ตินน่าจะไม่เคยเพราะเห็นมีแต่พี่มันคอยช่วยจนไอ้ตันต้องรับภาระหนักกว่าคนอื่นๆ เห็นทีผมคงต้องยกธงขาวแล้วครับเพราะไอ้ตันดูท่าจะหนักเอาการ

 

ผมหันกลับมาสนใจคนตรงหน้าผมต่อหลังจากที่ละสายตาไปหาเพื่อนผมแปปนึง แต่สิ่งที่เห็นคือหน้าอกมันที่อยู่ตรงหน้าผม เพราะมันสูงแถมยังมาประชิดตัวผมอีก ผมเงยหน้าขึ้นมองมันแต่กลับเห็นมันเงื้อมหมัดเตรียมใส่ผมเต็มที่ งานนี้ถ้าโดนผมคงไม่รอด แต่จะให้หนีคงไม่ทัน พอรู้ว่ายังไงก็ต้องโดนผมเลยเผละหลับตาเตรียมรับหมัดที่จะมากระแทกหน้าและเตรีมรับความเจ็บปวดไว้เลย

 

หมับ

 

ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรมาซ้อนหลังก่อนที่ตัวผมจะลอยไปตามแรงดึงของใครบางคนจนหลังผมเข้ากระแทกกับอะไรสักอย่างผมเลยลืมตาขึ้นมา ผมแหงนหน้ามองขึ้นไปเห็นแค่คางมนๆผมก็รู้เลยว่าใคร

 

ซันเซตผมเรียกชื่อมันออกมาอย่างงงๆ มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงวะ! รู้ด้วยหรอว่าผมมีเรื่อง

มึงเป็นใครวะ?” ไอ้นัทโกนด่าไอ้ซันเซตอย่างขัดใจที่มันเสือกเข้ามาได้ตรงจังหวะพอดี เกือบไปแล้ว แต่ถ้าคนที่ช่วยเป็นไอ้ซันเซตผมก็อยากโดนต่อยมากกว่าให้มันมาช่วยครับ

ปล่อยกูผมดิ้นตัวหนีออกจากอ้อมแขนไอ้ซันเซตที่รัดตัวผมแน่น แต่มันเสือกไม่ยอมปล่อยผมแถมยังรัดผมแน่นขึ้นอีก กูบอกให้ปล่อยไงไอ้เหี้ยซันเซต

อยู่นิ่งๆไอ้เหี้ยซันเซตตะคอกใส่ผมเหมือนจะรำคาญที่ผมไม่ยอมอยู่เฉยสักที แล้วใครใช้ให้มันมายุ่งเรื่องของผมวะ

อย่ามาสั่งกู

 

ผลัก

 

ไอ้ซันเซตมันถีบคนที่เข้ามาข้างหลังก่อนจะล็อกคอผมรากถอยออกมาโดยที่ไม่ฟังคำสั่งผมเลย เหมือนฝั่งนั้นจะพยายามกันเพื่อนออกมาแล้วครับ ผมเห็นคนที่ยืนมองเหตุการณ์เมื่อครู่เริ่มเข้ามาจับไอ้นัทที่จะเข้ามาต่อยไอ้ซันเซตไว้ตาก็จ้องไอ้ซันเซตไม่วาง พอถอยออกมาได้แล้วพวกพี่ปีสามก็เข้ามากันพวกไอ้บอสออกห่าง ทางนั้นก็เช่นกันครับ

 

ไอ้เซต มานี่ได้ไงวะผู้ชายที่จับตัวไอ้นัทไว้เอ่ยทักไอ้ซันเซตเหมือนรู้จักกันมาก่อน

ไอ้ภพ มันเกิดอะไรขึ้นไอ้นี่ก็ถามกลับหน้านิ่งแต่ไม่ได้แสดงความกรุ่นโกรธอะไรออกมา ไม่น่าจะใช่ศัตรูกันคงเป็นเพื่อนกันมั้งครับ แต่ที่ไม่เข้าใจเลยคือทำไมมันไม่ยอมปล่อยผมอีกวะ ยังรัดคอผมไว้เหมือนกลัวผมจะไปอาละวาดคนอื่นงั้นแหละ

แค่เด็กทะเลาะกันนิดหน่อย

แต่ที่กูเห็นมันไม่นิด

กูไม่คิดว่ามึงจะสนใจด้วย กูเลยปล่อยให้น้องกูเล่นหนักไปหน่อย

“....”

เอาเป็นว่ากูขอโทษละกัน แต่ปกติมึงก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้นี่หว่า ทำไมครั้งนี้ถึงได้...มันเว้นไว้ในฐานที่เข้าใจกัน ผมรู้ว่าทำไมมันถึงเสือก เพราะผมไง มันคงกลัวว่าผมจะไปสร้างปัญหาให้มันละมั้ง ก็ผมเป็นน้องมันนี่หว่าถึงผมจะไม่อยากเป็นก็เถอะ

ก็มึงเล่นมายุ่งกับน้องมัน มันคงจะปล่อยไปแหละไอ้พี่เทคเป็นคนพูดครับเพราะดูจากคนข้างๆผมแล้วมันคงไม่พูดอะไรหรอก

น้องเหรอวะ?ไอ้พี่ภพอะไรนั่นหันมามองผมเหมือนไม่อยากจะเชื่อ ก็ไม่แปลกหน้าผมกับไอ้ซันเซตมันไปคนละทางไม่มีส่วนไหนที่คล้ายกันเลยครับ

กูอยากให้เรื่องมันจบอะไรนะ

ไม่/ไม่ผมหันไปมองไอ้คู่อริที่พูดขึ้นมาพร้อมผม มันก็หันมามองผมเหมือนกันจากนั้นทั้งผมและมันก็เตรียมจะพุ่งหลาวเข้าหากันเหมือนนัดกันมา แต่ก็ถูกรั้งไว้ทั้งสองฝ่าย

ไอ้ซันเซตปล่อยกูผมสั่งไอ้เหี้ยซันเซตที่จับตัวผมไว้แน่น

ปล่อยผมพี่ภพ ผมจะเข้าไปจัดการมันไห้รู้เรื่องไอ้ฝั่งนั้นก็ร้องโอดโอยเหมือนกันครับ

หยุดเลยไอ้นัท มึงไม่รู้เหรอว่าไอ้คนตรงหน้ามึงมันเป็นใคร มึงอย่าไปทำให้มันโกรธเชียวจะอะไรไม่รู้แต่ผมก็คิดว่าเรื่องของผมกับไอ้นั่นยังไม่จบ ผมไม่อยากให้มันค้างคา

ปล่อยกูไอ้ซันเซต อย่ามาจับกู” 

กูบอกให้อยู่นิ่งๆ มึงดูรอบๆมึงหน่อย สภาพมึงกับเพื่อนมึงจะตายอยู่แล้วยังทำมาปากดี

แล้วมึงเสือกไรด้วย!! กูไม่ให้เดือดร้อนมึงหรอกปล่อยกูได้แล้ว!”

วาเลน!”คราวนี้มันตะคอกใส่ผมจนคนรอบข้างเงียบสนิทเลยครับ นี่ตกลงผมโดนตะคอกใส่หรือคนอื่นโดนกันแน่แม่งยืนนิ่งเหมือนตัวเองทำผิดงั้นแหละถ้าอยากเจ็บตัวมึงก็ทำไปคนเดียวอย่าพาคนอื่นเค้าเดือดร้อน

“....”ผมนิ่งไปเลยครับ เข้าใจในคำพูดของมันที่ต้องการสื่อกับผม มันคงจะบอกให้ผมไปตายคนเดียวอย่าเอาเพื่อนไปตายด้วย ผมมองดูรอบๆตัวเห็นเพื่อนผมที่หน้าช้ำจนไม่มีชิ้นดี บางคนแทบจะลุกไม่ไหว ผมเห็นมาสักพักแล้วแต่พอไอ้ซันเซตเข้ามาผมก็ลืมเรื่องที่จะยอมแพ้เพราะเพื่อนไป ลืมแม้กระทั้งว่าทั้งเพื่อนและผมคงไม่มีแรงจะไปสู้พวกมันได้ พอไอ้มันเห็นผมเงียบไปมันก็ปล่อยคอผมออกไม่รั้งไว้แล้ว

กูไม่รู้ว่าใครผิด แต่กูอยากให้จบ ถ้าไม่จบก็ไปเคลียร์กับไอ้เทคต่อ กูจะเอาน้องกูกลับบ้านว่าจบมันก็รากแขนผมออกไปเลย ไม่ฟังคำทักท้วงของพี่เทคด้วยซ้ำ

อ่าวไอ้เซต ทำไมโยนขี้มาให้กูวะสัสนี่

 

ผมถูกรากมาจนถึงรถมันก่อนที่มันจะยัดผมเข้ารถแล้วปิดประตูใส่ สัสนี่ถ้ามันหนีบมือผมขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ

 

ปัง

 

มันเดินอ้อมมาขึ้นรถฝั่งคนขับก่อนจะปิดประตูแล้วสตาร์ทรถขับออกไประหว่างทางก็ไม่ได้คุยกันเลย เพราะหลังจากที่เรื่องจบผมก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะไม่ไหวเหมือนไข้จะขึ้น ที่เมื่อกี้ไม่รู้สึกเพราะผมมัวแต่สนใจอย่างอื่นละมั้ง นี่สินะเค้าเรียกว่าสังขารไม่เที่ยงแล้วยังจะกล้าไปมีเรื่องอีกไม่เจียมตัวเอาสะเลย

 

รถหยุดลงตรงหน้าบ้าน ผมเลยเปิดประตูออกไปเตรีมเดินเข้าบ้านแต่ก็ถูกกระชากแขนไว้ซะก่อน ไอ้คนที่มันกระชากแขนผมก็รากผมเดินเข้าบ้านไป นี่กูก็จะเข้าบ้านอยู่แล้วมันจะมาลากผมอีกทำไมกลัวผมไม่เจ็บรึไง

มากไปแล้วไอ้สัด กูเดินเองได้ไม่ต้องมาลาก

ปากดีแล้วยังอวดดีอีกนะมึง

มันเรื่องของกูมึงไม่ต้องมาเสือก

ไอ้วาถ้ากูไม่เห็นมึงเป็นน้องกูต่อยมึงไปนานล่ะ

ก็ต่อยดิ กูก็ไม่เห็นมึงเป็นพี่กูอยู่แล้วผมยื่นหน้าอันบวมช้ำเข้าไปให้มันอย่างท้าทาย ใจก็กลัวว่ามันจะต่อยจริงแต่ปากแม่งก็ไปเร็วกว่าความคิดผมอีก

เด็กไม่รู้จักโตอย่างมึงกูไม่ต่อยให้มันเสียมือหรอกไอ้เหี้ยนี่ว่าผมเป็นเด็กหรอ วอนตีนกูแล้วนะสัส เรื่องเก่ากูยังไม่ได้สะสางเลยมึงจะเพิ่มเรื่องใหม่มาใช่มั้ย ได้กูจะเอาให้ครบต้นครบดอกเลยสัดซันเซต

ผมเดินเข้าหามันอย่างเอาเรื่องแต่ก่อนจะถึงตัวมันแข้งขาผมก็เกิดอ่อนขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว จากที่จะเข้าไปต่อยตอนนี้ผมต้องใช้ร่างมันเป็นที่ยึดเหนี่ยวเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มพับแทน แม่งโคตรอายว่ะ

จะตายแล้วยังไม่เจียมอีก หึกูเกลียดเสียงหัวเราะมึงสัดเซต

หุบปากไปเลยไอ้เหี้ยเดี๋ยวนี้ผมด่ามันแล้วมันไม่ยักของขึ้นสงสัยจะชินแล้วมั้งครับ

 

หมับ

 

เฮ้ย...!มร้องออกมาเมื่อร่างทั้งร่างลอยละลิ่วขึ้นเหนือพื้น อยู่ๆไอ้เหี้ยซันเซตก็ช้อนตัวผมขึ้นมาอุ้มไว้ทำเหมือนผมเป็นสาวน้อยงั้นแหละ ปล่อยกูไอ้เหี้ยซันเซต

ไม่นิ่งระวังจะตก

มึงคิดว่ากูกลัวคำขู่มึงหรอวะ

 

หมับ

 

หึ!

เออ...กูยอมก็ได้วะไอ้สัด อย่าให้ถึงทีกูบ้างละกันจะไม่ให้ผมยอมได้ไงครับก็เมื่อกี้ไอ้เหี้ยซันเซตมันทำท่าจะปล่อยตัวผมให้ตกจนผมต้องเอาแขนไปคล้องคอมันแน่น ขืนตกไปผมก็เจ็บอ่ะดิ

 

ไอ้ซันเซตพาผมขึ้นห้องมาแล้ววางผมไว้ที่เตียง อย่าเรียกว่าวางเลยครับเรียกว่าโยนน่าจะถูก จากนั้นมันก็หายไปสักครู่แล้วเดินกลับเข้ามาพร้อมกล่องสีขาวกล่องหนึ่ง ซึ่งผมเดาว่าน่าจะเป็นกล่องทำแผล

ไม่ต้องมาเสือกกะโหลกใจดีทำแผลให้กู

ใครบอกว่ากูจะทำแผลให้มึง กูแค่เอามาให้ จะทำไม่ทำก็เรื่องของมึงเพล้งๆ หน้าแตกเลยสิครับ เพราะมันไม่ใช่แค่พูดแต่เล่นโยนกล่องยานั่นมาให้แล้วเตรียมเดินออกจากห้องผมไปเลย ผมก็หน้าจะคิดได้ว่าคนอย่างมันหรอจะใจดีทำแผลให้ มึงฝันอยู่หรอไอ้วาเลน

 

ก๊อกๆๆ

 

วาอยู่ในห้องรึเปล่าจ๊ะเสียงน้าออนดังมาจากหน้าประตูทำให้ผมตกใจจนต้องหันไปมองไอ้ซันเซต เชี่ยแล้วไง ผมลืมไปว่าวันนี้น้าออนจะกลับมา แล้วดูสภาพผมตอนนี้สิเหมือนไปฟัดกับหมาบ้ามาเลยครับ เอาไงดีวะ เรื่องจะเตรียมคำแก้ตัวนี่ยังไม่ได้คิดเลยด้วย

 

หึหึไอ้เหี้ยซันเซตมันมายิ้มเยาะผมครับ กรรส อยากจะพ่นไฟใส่แม่ง กูเกลียดหน้ามึงไอ้เหี้ย

 

ครับแม่ไอ้ซันเซตมันตะโกนตอบน้าออนไป หน้ามันก็ยังจ้องผมด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยนั่นก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้น้าออนได้เข้ามา สัสเซต

อ่าวเซต ลูกอยู่ด้วยหรอ ทำไมพากันกลับมาเร็วนักล่ะ แล้วนั่น...คุณน้าออนเงียบไปทันทีที่มองเห็นผม ท่านดูตกใจมาก เมื่อเห็นสภาพผมก่อนจะรีบบึงเข้ามาหาอย่างเป็นห่วง

ตายแล้วลูก ไปโดนอะไรมา เซตนี่มันเรื่องอะไรกัน! น้องไปโดนอะไรมา! ไปหาหมอ เซตเรียกรถพยาบาลเร็วลูก!”

คุณน้าครับ ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่ต้องเรียกรถพยาบาลหรอกครับผมรีบห้ามคุณน้าก่อนที่แกจะกดโทเรียกรถโรงบาลมาจริงๆ เห็นน้าออนเป็นห่วงผมแบบนี้แล้วคิดถึงแม่ว่ะ

นี่มันเกินอะไรขึ้น?”คุณน้าออนหันไปถามลูกชายตัวเอง เอ่อ...ทำไมไม่ถามผมวะครับ

คือ...

มีเรื่องที่มหาลัยนิดหน่อยผมกำลังจะตอบท่านไปแต่ไอ้ซันเซตกลับพูดแทรกมขึ้นมาซะงั้น

มีเรื่อง?...เรื่องอะไรเซตทำไมไม่ดูน้อง ปล่อยให้คนอื่นมาทำน้องได้ไงห๊ะ!”กลายเป็นไอ้ซันเซตโดนด่าแทนผมซะงั้น ช่วยไม่ได้นะครับก็ผมมันลูกรักน้าออนนี่นา หึหึ

ผมไม่ได้มีญาณทิพย์นะครับ จะได้รู้ว่ามันทำอะไรอยู่คงจะมีแค่น้าออนนี่แหละครับที่มันคุยด้วยยาวที่สุด 

เราเป็นพี่นะเซต

แม่ก็บอกลูกรักแม่ให้เลิกสร้างปัญหาสิ

เซตน้าออนเริ่มขึ้นเสียงแล้วครับ นี่ผมจะเป็นต้นเหตุให้แม่ลูกเค้าทะเลาะกันเปล่าวะ ไม่รู้แหละลูกปล่อยให้น้องมีแผลลูกต้องทำแผลให้น้องดูแลน้องจนกว่าจะหายอะไรนะ!! ดูแลเนี่ยนะ ช่วยถามความคิดเห็นกันหน่อยเซ่!! ผมไม่ต้องการให้ใครมาดูแลผมทั้งนั้นผมดูแลตัวเองได้

เอ่อคือ...

อ๊ะ!! วาทำไมตัวร้อนจังเลยลูกน้าออนลูบแขนผมก่อนจะเอามือมาอังที่หน้าผากผม

ผมไม่สบายนิดหน่อยครับ

กินยาหรือยัง ตายแล้ววาเลนของน้าป่วยถ้าพ่อแม่เรารู้เข้าเขาคงว่าน้าดูแลลูกเค้าไม่ดีแน่เลย เซตไปหายามาให้น้องกินสิลูก

แม่ปล่อยให้น้องนอนพักเถอะครับ มันคงจะเหนื่อย เดี๋ยวผมหายาให้มันเองไอ้ซันเซตมันออกปากไล่แม่ตัวเอง ก็ดีเหมือนกันเพราะตอนนี้ผมก็รู้สึกเพลียมาก

เอางั้นเหรอจ๊ะ ถ้าอย่างนั้นน้าไปก่อนนะเดี๋ยวตอนเย็นน้าจะขึ้นมาดู...ส่วนเราก็ดูแลน้องนะเซตอย่าห่างน้อง เซตรู้ใช่มั้ยว่าน้องจะเป็นหนักน้าออนหันมาพูดกับผมก่อนจะหันกลับไปสั่งไอ้ซันเซตต่อ

ครับ

งั้นแม่ไปนะ น้าไปนะวา มีอะไรก็บอกพี่เค้านะลูกเป็นพี่น้องกันต้องรู้จักช่วยเหลือกันไม่ต้องเกรงใจนะ

คะ...ครับผมไม่อยากมีพี่ชายอย่างไอ้เซตหรอครับ ถ้าน้ารู้ว่าลูกชายน้าทำอะไรกับผมไว้บ้างน้าจะไม่พูดแบบนี้เลย

 

ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมกับไอ้ซันเซตที่อยู่ในห้องแล้วครับ ไอ้ซันเซตมันเดินเข้ามานั่งบนเตียงผมก่อนจะหยิบกล่องยามาเปิดฝาออก

เดี๋ยวกูทำเอง

แม่กูสั่งไอ้คนขัดคำสั่งแม่ไม่ได้เอ้ย!

น้าออนไม่รู้หรอก

อยู่นิ่งๆ

กูบอกว่าไม่ต้องไง โอ้ย!ไอ้เหี้ยเล่นแอลกอฮอสดๆเลยหรอวะสัสนี่

กูบอกให้อยู่นิ่งๆไง

มึงแกล้งกู

กูเปล่า

กูจะฟ้องน้าออนผมจะฟ้องจริงๆนะ

อืมแต่ไอ้เหี้ยซันเซตดูจะไม่ค่อยสนใจเลย มันทำหน้านิ่งใส่ผมแล้วเริ่มทำแผลให้ผมต่อ

 

ซันเซตนั่งทำแผลให้ผมจนเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินออกไป ทิ้งให้ผมอยู่ในห้องคนเดียว พอได้อยู่คนเดียวแล้วผมก็หยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป ถึงจะอยากนอนแค่ไหนแต่การที่ตัวเองเพิ่งไปกลิ้งคลุกฝุ่นมาผมก็นอนไม่ได้หรอกถ้าไม่ได้อาบน้ำ ผมใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำแต่งตัว เสร็จก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ้ม เฮ้ออ~

ได้พักซักทีขอหลับให้เต็มอิ่มเลยแล้วกันไหนๆก็โดดคาบบ่ายแล้ว จะว่าไปตอนบ่ายไอ้ซันเซตมันไม่มีเรียนหรอวะถึงได้พาผมกลับมาบ้าน คงจะไม่มีมั้งเพราะคนอย่างมันคงไม่ลงทุนพาผมกลับมาทั้งที่ตัวเองมีเรียนหรอก

 

แกร๊ก~

 

ผมหยุดคิดเรื่องของไอ้หน้านิ่งไปเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ก่อนที่เสียงเดินจะตามมาติดๆ ผมไม่ได้หันไปมองว่าเป็นใครแต่ก็พอรู้ครับ ก็มีคนเดียวแหละที่้เข้าออกห้องผมเหมือนเป็นห้องตัวเอง

กินยาก่อนแล้วค่อยนอนผมลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่าย ไม่ใช่ยอมแต่ขี้เกียจเถียงด้วยต่างหาก

พอรับยามาก็ยัดเข้าปากและกินน้ำตาม เสร็จก็ทิ้งตัวลงนอนตามเดิม คิดว่าไอ้คนที่เอายามาให้ผมกินเสร็จก็คงกลับไปแต่มันไม่ใช่ไง เพราะทันทีที่ผมทิ้งตัวลงนอน ร่างไอ้ซันเซตก็ทิ้งตัวลงนอนข้างผมโดยไม่ถามเจ้าของเตียงอย่างผมเลยครับ

ไอ้เหี้ย มึงมานอนไรตรงนี้ กลับห้องมึงไปเลยสัสผมไล่มันทั้งเอาตีนเขี่ยจนมันต้องพลิกตัวกลับมารัดตัวผมไว้ไม่ให้ดิ้นถีบมัน

แม่ล็อกประตูห้องแล้ว กูเข้าห้องไม่ได้บางทีผมก็ไม่เข้าใจน้าออนครับ เหมือนแม่ผมเลยที่ชอบทำอะไรไม่ปลึกษาลูก

เรื่องของมึงออกไปจากห้องกูผมพยายามดิ้นให้หลุดจากการกอดรัดของไอ้เหี้ยนี่แต่ก็ไม่เป็นผลจนผมเหนื่อยและต้องยอมมันในที่สุดครับ เออ กูให้มึงอยู่ก็ได้ ปล่อยกูได้แล้ว

 

สุดท้ายมันก็ยอมปล่อยผมแต่โดยดีผมเลยขยับให้มันได้นอนด้วยหันหลังให้ก่อนจะทิ้งตัวนอนอย่างเหนื่อยล้า ผ่านไปสักพักผมก็รู้สึกหนาวจนต้องบอกให้ไอ้คนที่นอนข้างๆลดแอร์

ลดแอร์ให้กูด้วย

“....” มันก็ยอมทำตามแต่โดยดีครับ ตอนนี้กลับมาสู่ความเงียบที่ปกติครับ มันเงียบเกินไปซึ่งผมไม่ค่อยชอบเท่าไหล่จะหลับก็หลับไม่ลงด้วย ก็ผมเล่นนอนมาทั้งวันแล้วนี่หว่า

ไอ้ซันเซต หลับยังวะผมเรียกไอ้คนที่นอนข้างๆผมแต่ยังไม่ได้ขยับหรือพลิกตัวไปคุยกับมันดีๆ

“....” ฝั่งนั้นก็เงียบใส่จนผมไม่รู้ว่ามันหลับหรือขี้เกียจพูดกับผมกันแน่ ผมเลยต้องพริกตัวไปมองมันก็เห็นมันหลับตาเอามือเกยหน้าผากอยู่ 

หลับจริงดิสงสัยจะหลับจริงแฮะ แต่มันจะนอนเร็วไปป่ะวะเมื่อกี้มันยังปรับแอร์ให้ผมอยู่เลยนะ

มึงรู้ป่ะว่ากูเกลียดมึง...กูไม่ชอบมึงมันหลับก็ดีผมจะได้ระบายให้มันฟังอย่างไม่ต้องปิดบังอะไรต่อให้มันไม่รู้ก็ตามแต่นั่นแหละที่ผมต้องการ

“....”

ทั้งหน้าตาทั้งคำพูดมึงไหนจะการกระทำของมึงที่ชอบบังคับกู

“....”

            โอเค กูยอมรับว่ากูอิจฉาที่มึงหล่อกว่ากู กูอยากได้หน้าตามึง แต่กูก็เกลียดนิสัยเหี้ยๆของมึงนะ

            “....

กับคนอื่นมึงเป็นแบบนี้รึเปล่ากูไม่รู้ แต่กูไม่ชอบให้ใครมาบังคับกู

“....”

กูอยากถามมึงจริงๆว่าเป็นเหี้ยไรนักหนากับการที่กูไม่ใส่เสื้อนอน นั่นมันก็สิทธิ์ของกูป่ะวะผมว่าตัวเองต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆที่มาพูดคนเดียว แต่ให้ทำไงได้ก็ผมไม่มีอะไรทำนี่หว่า

“....”

มึงมันเหี้ยมากที่กล้าทิ้งกูให้นอนตากน้ำค้างข้างนอก มึงรู้มั้ยว่ากูหนาวแค่ไหน ทรมารเหี้ยๆถ้าวันนั้นกูไม่ป่วยใกล้ตายนะมึงได้ตายคาตีนกูแน่ไอ้เหี้ยซันเซต

“....”

ว่าแล้วก็ของขึ้นเดี๋ยวกูใส่ตอนมึงหลับดีมั้ยห๊ะ!!ผมทำท่าง้างมือจะต่อยไอ้คนที่กำลังหลับปุ๋ยไม่ได้เรื่องอะไร แต่ก่อนจะได้ทุบหมัดลงไปไอ้คนที่นอนหลับตาอยู่เมื่อกี้กลับลืมตาขึ้นมาดื้อๆ ผมตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยครับ ไอ้ซันเซตมันมองหน้าผมนิ่งๆก่อนจะรวบมือผมที่ค้างอยู่บนอากาศแล้วดึงเข้าหาตัว เหี้ยยยยย!! นี่มันแกล้งหลับหรอ งั้นเรื่องที่ผมพูดเมื่อกี้ มันก็รู้หมดเลยดิวะ

อือมันตอบมาแค่นั้นจริงๆครับ แค่นั้นก็ทำให้ผมมั่นใจเลยว่ามันฟังผมพูดตั้งแต่ต้นจนจบ

มึงหลอกกู

หึหึมันยิ้มครับไม่ได้ยิ้มเยาะหรือแสยะยิ้มมุมปากอย่างที่มันชอบทำแต่เป็นยิ้มเหมือนจะขำกับการกระทำของผมมากกว่า เชื่อดิว่าเวลานี้ผมอยากให้มันยิ้มเยาะผมเหมือนเดิมมากกว่า เพราะการที่มันยิ้มแบบนี้มันทำให้ผมอับอาย ผมพยายามดิ้นให้หลุดจากมือมันแต่ก็ไม่เคยสำเร็จอยู่แล้วเลยได้แต่ก้มหน้ามุดไปไหนไม่รู้ครับตอนนี้ขอมุดไว้ก่อน กูชมมันว่าหล่อด้วยนะเว้ย ไอ้เหี้ยไม่ได้หลับก็ไม่บอกกู

“....”

ไม่พูดต่อพูดต่อห่าไร กูคงกล้าแหละ

ปล่อยกูผมพูดออกมาโดยที่หน้าก็ยังมุดอยู่ที่อกไอ้เหี้ยซันเซตไม่เลิก ใช้ครับมันเป็นอกไอ้ซันเซตผมก็เพิ่งรู้ตอนที่เอาหน้าทิ่มอกมันนั่นแหละครับรู้ทั้งรู้ว่าเป็นอกมันแต่ก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาอยู่ดี

ไหนว่าจะนอนนอนพ่อมึงดิสัส

เออกูจะนอน ปล่อยดู

 

พลึบ

 

สัส ทำไรของมึงเนี่ยผมโวยวายขึ้นมาทันทีเมื่อมันไม่ยอมปล่อยผมแถมยังดึงตัวผมให้เข้าไปประชิดตัวมันอีก และจัดที่จัดทางให้ผมนอนหนุนแขนมันห่มผ้าให้พร้อม นี่มันอะไรวะเนี่ย!!

ปล่อยกู กูไม่ใช่ผู้หญิงนะเว้ยไอ้สัด

เหมือนมันกอดรัดผมแน่นขึ้นเมื่อผมดิ้นไม่หยุด

เหมือนพ่อมึงสิ กูเป็นผู้ชายเว้ย กูรังเกียจผมพูดตามความเป็นจริงถึงแม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกอี๋เพราะคิดว่ามันคงอยากแกล้งผมมากกว่าถึงได้ทำแบบนี้ มันคงไม่คิดอะไรอกุศลกับผมแน่นอนเพราะมันไม่ใช่เกย์ผมก็ด้วย

หรอหรอเหี้ยไรของมึง แล้วเลิกทำหน้าแบบนั้นสักทีเดี๋ยวกูคิดนะเว้ย ความจริงมันก็ไม่ได้ทำหน้าอะไรหรอกครับมันก็แค่ยิ้ม แต่คนอย่างมันถือว่าอเมซิ่งมากเพราะมันไม่เคยทำหน้าแบบนี้

 

ผมดิ้นจนหมดแรงแล้วครับตอนนี้ขอพักเหนื่อยก่อนไม่รู้ว่าไอ้ถึกนี่มันไปเอาแรงที่ไหนมานักหนาถึงได้มีแรงเหลือเยอะรัดผมเป็นงูรัดคนเลย คือรัดไม่ปล่อยอ่ะ พอมันเห็นผมหยุดดิ้นมันก็คลายอ้อมกอดออก ผมใช้จังหว่ะนั้นรีบยันตัวเองออกมาแต่ก็ไม่ทันมันครับเหมือนมันรู้ทันว่าผมจะทำอะไร

มึงมาจับกูไว้ทำไมเนี้ย

เดี๋ยวมึงแอบต่อยกู

กูไม่ทำแล้ว ปล่อยกูสักทีเดี๋ยวฟ้าผ่าอยู่ท่านี้นานๆแล้วมันสยิวกิ๊ว นี่ผมคิดไรอยู่เนี่ย 

มึงมันเชื่อใจไม่ได้ไอ้เหี้ย บอกว่าไม่ทำก็ไม่ทำดิฟ๊ะ นอนได้แล้ว

นอนห่าไรมึงปล่อยกูก่อนดิ

ไม่...กูชอบบังคับมึง

“...” ไอ้เหี้ย จะเอาให้ได้ใช่มั้ยมีการมาพูดใส่ผมอีกนะครับ แล้วผมจะรอไรล่ะมุดต่อดิครับหน้าองหน้าอกใครไม่ได้สนใจแล้ว ได้!! อยากให้กูนอนมากนักใช่มั้ยห๊ะไอ้เหี้ยซันเซต!!

 

ผมทิ้งน้ำหนักตัวเองลงบนตัวไอ้เหี้ยซันเซตพยายามตะเกียดตะกายขึ้นไปนอนทับมัน มันอยากไม่ปล่อยผมเองนะ ตะคิวกินทั้งตัวผมไม่รู้ด้วยแล้ว ไอ้ซันเซตก็ไม่ได้ว่าอะไรที่ผมขึ้นไปนอนบนตัวมันแทนเตียงหนำซ้ำมันยังขยับตัวให้ผมขึ้นไปนอนได้สบายๆอีกนั่นยิ่งทำให้ผมโมโห...โมโหที่ทำอะไรมันไม่ได้

ผ่านไปสักพักผมก็เริ่มอึดอัดนอนไม่สบายเพราะกระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลยแต่ก็ยังอดทนนอนต่อเพราะตัวเองดันขึ้นมาแล้วขืนลงไปเดี๋ยวมันว่าผมไม่แน่จริง

จะลงมามั้ยหนักละสิมึงถึงได้พูดออกมา ฮ่าๆๆ 

ไม่ผมก็ตอบไปโดยไม่คิดเลยว่าตัวเองก็อึดอัดจะแย่ เพราะความอยากเอาชนะแท้ๆ

อืมมันยังทนได้อีกหรอวะตัวผมไม่ใช่เบาๆเลยนะเว้ย

 

และเราก็เงียบกันไปโดยที่ผมยังนอนอยู่บนตัวมันจนตอนนี้ผมเริ่มจะง่วงแล้วครับ ตาผมเริ่มเยิ้มๆแต่ด้วยความที่ท่านอนมันพิศดารเกินไปนอนไม่สบายตัวทำให้ผมไม่สามารถหลับได้ ไอ้ซันเซตเริ่มขยับตัวนิดหน่อยแล้วครับ ทำให้ผมเกือบตกจากตัวมันแต่ยังดีที่มีแขนทั้งสองข้างของมันกอดผมไว้ผมเลยไม่ตก แต่ท่านี่ก็ทำให้ผมสามารถนอนได้โดยไม่ต้องรู้สึกว่าจะตกจากตัวมันนะ ค่อยผ่อนคลายหน่อย

จากที่เคลิ้มๆตอนนี้เริ่มอยู่ในช่วงกึ่งหลับกึ่งตื่นแล้วครับ ไม่รู้ว่าตัวเองหลับลงได้ไงแต่ตอนที่หลับๆตื่นๆผมก็รู้สึกเหมือนเตียงแข็งๆของผมมันขยับเลื่อยๆแต่ผมก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูว่ามันทำอะไร แต่ทุกครั้งที่มันขยับผมก็จะรู้สึกว่าตัวเองนอนสบายกว่าท่าที่แล้วจนผมรู้สึกเหมือนสีข้างผมมันสัมผัสกับอะไรสักอย่างที่นุ่มนิ่มเหมือนผมได้นอนบนปุยนุ่นนั่นแหละผมถึงค่อยๆผ่อนคลายและเริ่มจะหลับสนิทไปในที่สุด

เอาแต่ใจอือออ เหมือนได้ยินเสียงอะไรสักอย่างดังอยู่ข้างหู ฝันรึเปล่าวะ จนน่าแกล้ง หึ



#เด็กปีศาจ


-------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 00:45
    อะไรนุ่มๆตรงสีข้างค้าาา
    #21
    0
  2. #6 ข้าวซอย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 04:59
    ชอบเรื่องนี้ สนักดี รออ่านต่อนะ
    #6
    0