คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Nura] Cold Love รักแสนเย็นชา (After Married)

โดย Hibari Akaru

หลังจากที่ทั้งสองได้แต่งงานกันไปแล้ว ชีวิตของทั้งคู่ก็ได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ชีวิตของพวกเขาจะเป็นอย่างไร จะรั่ว จะมันส์ จะสนุก จะฮาขนาดไหน ไปดูกันเลยยยยย!!!

ยอดวิวรวม

2,948

ยอดวิวเดือนนี้

14

ยอดวิวรวม


2,948

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


17
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 ก.ค. 62 / 13:02 น.
นิยาย [Nura] Cold Love ѡʹ繪 (After Married) [Nura] Cold Love รักแสนเย็นชา (After Married) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ก.ค. 62 / 13:02


แนะนำตัวละครกันเล็กน้อย -w-
(ขอบคุณภาพจาก google)

ชื่อ: นูระ ราสึ(แฝดชายผู้พี่)
อายุ15 ปี
นิสัย: ได้จากพ่อมาเต็มๆ ทั้งความเจ้าเล่ห์ ฉลาดแกมโกง แต่กลับซื่อ(บื้อ)ในเรื่องที่ไม่ควรซื่อ(ได้จากแม่) และยังชอบแกล้งขุ่นแม่และน้องสุดที่รักอีกต่างหาก เข้ากับพ่อเป็นปี่เป็นขลุ่ย(โดยเฉพาะเวลาแกล้งแม่กับน้อง) ดูเหมือนไม่ค่อยถูกกับทางุระและทะเลาะกันบ่อยมาก แต่เวลาใครมีปัญหาก็จะรีบช่วยอีกฝ่ายทันที 
ชอบ: เรนะ วิทยาศาสตร์ ของฟรี แม่ พ่อ แก็งเพื่อนหกหน่อ และ.......
ไม่ชอบ: คนที่เป็นอันตรายต่อคนที่รัก/ครอบครัว  แครอท
ปีศาจ: ลูกครึ่งนูราริเฮียง - ปีศาจหิมะ 
รูปลักษณ์: (ร่างคนปกติ) ผมสีคาราเมลทั้งหัว ตาทั้งสองข้างเป็นสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง
(ร่างภูติ) ผมสีฟ้าแซมดำทรงเดียวกับริคุโอะ ตาขวาสีแดง ตาซ้ายวีเหลืองทอง
ความสามารถพิเศษ: ของทั้งพ่อและแม่ 

ชื่อ: นูระ เรนะ(แฝดหญิงผู้น้อง)
อายุ15 ปี
นิสัย: เหมือนพ่อที่จะรอบคอบ(เป็นบางครั้ง) หน้าตาน่ารักและใสซื่อเหมือนแม่ เหมือนกับแม่ทุกอย่างและมักจะโดนแกล้งบ่อยๆ โดยไม่มีสาเหตุโดยเฉพาะจากพ่อ พี่ชาย และทางุระ แต่พอไปถามคนอื่นก็มีแต่คนอมยิ้มแต่ไม่ยอมแต่กลับแซวว่า "แหม..." (ที่โรงเรียน) ปกติจะหลบอยู่ด้านหลังราสึและทางุระตลอดเวลา มักจะมีแฟนคลับตามอยู่
ชอบ: ราสึ เครื่องประดับ ทำอาหารคาวและหวาน แม่ พ่อ แก็งเพื่อนหกหน่อ ขนมหวาน และ.......
ไม่ชอบ: คนที่เป็นอันตรายต่อคนที่รัก/ครอบครัว การลาจาก การศูนย์เสีย ปลา
ปีศาจลูกครึ่งนูราริเฮียง - ปีศาจหิมะ
รูปลักษณ์: (ร่างคนปกติ) ผมสีน้ำเงินแซมดำ ตัวค่อนข้างเตี้ยกว่าเพื่อนอายุใกล้เคียงกัน(ไม่)เล็กน้อย ตาสีฟ้าสองข้าง
(ร่างภูติ) ผมสีน้ำเงินแซมดำยาวถึงเอว ตาซ้ายสีแดง ตาขวาสีเหลืองทอง
ความสามารถพิเศษ: ของทั้งพ่อและแม่ 



ชื่อและนามสกุล: คิโอะ ทางุระ
อายุ: 16
นิสัย: เงียบขรึมกับทุกคนยกเว้นเพื่อนสนิทของตน ซึนเดเระสุดๆโดยเฉพาะเวลาอยู่กันเรนะ(ลูกสาวริคุโอะและซึราระ)แต่กลับสนิทกันที่สุดในกลุ่มเพื่อนๆ รักสงบ รักสันโดษ และเป็นคู่จิ้นของเรนะเพราะดูเหมือนจะ(โคตร)ร่าเริงเวลาอยู่กับเรนะ มักจะโดนแฝดผู้พี่ของเรนะรือ ราสึ เอ็ดเอาบ่อยๆเพราะหน้าแดงเวลาอยู่กับเรนะ ชอบเล่นเกมกับราสึ มินะและเรนะเป็นที่สุด 
ชอบ: เรนะ กาแฟ ดนตรี แก็งเพื่อน เพลง การเต้น
ไม่ชอบ: ของหวานๆ คนที่จะมาทำร้ายเรนะหรือครอบครัว
ความสามารถพิเศษ: ควบคุมจิตใจของเป้าหมาย และสั่งการให้ทำตามที่ต้องการได้ เปลี่ยนคนที่ตนดูดเลือดเป็นเเวมไพร์ระดับต่างๆได้ ประสาทสัมพัสหูดีเป็นเลิศ เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วเเละรวดเร็ว เดินทางด้วยเงาได้แต่ถ้าโดนแสงในระหว่างเดินทางจะเหมือนกับโดนเผาทั้งเป็นและทรมาณไปประมาณ 1 ชม. 30 นาที ควบคุมเลือดได้ เต้นเพลงเจ-ป็อป เล่นกีต้าร์ เบส กลอง
ปีศาจแวมไพร์ระดับS (เลือดบริสุทธิ์โคตร)
รูปลักษณ์: ลูกครึ่งญึ่ปุ่น-อังกฤษ ผมสีแดงเพลิง ผิวสีขาวซีด ตาสีฟ้าอ่อนแต่จะกลายเป็นสีแดงเมื่อได้กลิ่นเลือดหรือเลือดออก
ประวัติ: เป็นลูกบุญธรรมของพ่อแม่ที่ยากจนในอังกฤษและต้องเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่ เและนื่องจากที่ครอบครัวมีเงินไม่มากนัก ทำให้ ทางุระ จำต้องโดนขายให้กับเศรษฐีคนหนึ่งในกรุงลอนดอนแต่ก็หนีออกมา และหลังจากนั้น ในบางครั้งเขาก็อาจจะต้องไปขโมยอาหารมาจากร้านต่างๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นร้านไหนๆ จะห้าดาวหรือกี่ดาวก็ไม่ถูกใจเขา และทางุระก็ได้รู้ในเวลาต่อมาว่าตัวเขาเป็นแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ และได้ใช้ความสามารถของแวมไพร์หนีมายังญึ่ปุ่นแต่กลับต้องสู้กับปีศาจตนอื่นตั้งแต่มาถึงและได้รับความช่วยเหลือจากริคุโอะ หลงรักเรนะตั้งแต่ที่เจอกันครั้งแรกที่มาปฐมพยาบาลให้ และสาบานว่าจะคอยปกป้องเรนะไปตลอดจนกว่าจะตายกันไปสักข้าง...

ปล. ทางุระก็เป็นหนึ่งในขบวนร้อยอสูรของรุ่นที่4นะค่ะ

Wallpapersxl Music Megurine Luka My Crunch Com 516718 1920x1080.jpg
http://vignette1.wikia.nocookie.net/rpbleach/images/a/a5/Megurine-Luka-blindbandit92-27268183-1024-768.jpg/revision/latest/scale-to-width-down/
ชื่อ: โอหิโนะ มิกะ
อายุ: 15 ปี
นิสัยส่วนตัว: เป็นเด็กขี้อาย ไม่ค่อยพูด เป็นที่ชื่นชอบของคนในโรงเรียนเหมือนกันเรนะ เธอมักจะคอยหลบอยู่ด้านหลังราสึเสมอ แต่เวลาร้องเพลงเธอจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เธอมีเสียงที่ไพเราะแต่ก็และไม่เคยเอาเรื่องนี้ไปโอ้อวดกับคนอื่น ทำให้มีแต่คนเอ็นดู และในทุกๆ วันเธอก็มักจะอยู่กับกลุ่มเพื่อน หรือไม่ก็ไปแอบในที่ลับตาคนต่างๆ (ในกลุ่มเพื่อน) เธอจะชอบแซวคนในกลุ่มเพื่อนจนบางทีเธอไม่เคยที่จะพูดถึงเรื่องของตัวเองเลย
ชอบ: ราสึ ทำอาหารคาวและหวาน ดอกไม้ แก็งเพื่อน
ไม่ชอบ: คนโกหก สัตว์เลื้อยคลานทุกชนิด เวลามีคนอยู่มากๆ
ความสามารถพิเศษ: ร้องเพลง ทำอาหารรวมถึงของหวานด้วย เรียนเก่ง คนที่ได้ยินเสียงเพลงของเธอจะตกอยู่ในมนต์สะกดที่จะต้องทำตามคำสั่งทุกอย่าง
คนหรือปีศาจอะไร: ครึ่งคนครึ่งปีศาจ ปีศาจแห่งเสียงเพลงหรือไซเรน 
ลักษณะ รูปลักษณ์: เวลาอยู่ต่อหน้าคนปกติจะใส่ชุดนักเรียน แต่ตอนอยู่ที่บ้านใหญ่นูระจะใส่ชุดที่อยู่ในรูป 
ประวัติ: เธอเกิดจากแม่ที่เป็นปีศาจแห่งเสียงเพลง และพ่อที่เป็นมนุษย์แต่ทั้งสองคนตายไปเพราะเหตุการณ์ในอดีตทำให้เธอต้องอยู่คนเดียว จนเธอมาถูกกลุ่มนูระช่วยไว้ จึงให้คำสัญญาว่าจะอยู่รับใช้กลุ่มนูระตลอดไป แต่เพราะเหตุผลบางอย่าง เธอจึงถูกตามล่าโดยองกรณ์และนักวิทยาศาสตร์ต่างๆ มาตลอด

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
(ผู้หญิง)
ชื่อ: ฮิเดโยชิ อาคาเนะ
อายุ: 15
นิสัยส่วนตัว: ภายนอกดูหยิ่งและเย็นชา ชอบมองคนอื่นด้วยสายตาดูถูก แต่จริงๆ แล้วเป็นคนที่ขี้อายและขี้กลัวจนต้องสร้างอีกบุคลิกขึ้นมาแทน เวลาอยู่กับกลุ่มเพื่อนจะยิ้มบ่อยและมุ้งมิ้งสุดขีด และที่สำคัญคือ นางซึน
ชอบ: ทำอาหาร ของน่ารักๆ ดังโงะ
ไม่ชอบ: วิชาวิทยาศาสตร์กับภาษาต่างๆ เวลาคนมาว่าอาคิโอะ
ความสามารถพิเศษ: ทำงานบ้านทุกอย่าง ปลอมตัวเป็นใครก็ได้อย่างแนบเนียนจนแบกไม่ออกมาใครตัวจริง ยิ้มแย้มอยู่ตลอด เวลาเป็นแคสเปอร์เนียจะผ่านสิ่งของได้ (ก็ความสามารถของวิญญาณนั่นแหละ) จะมีแค่บางคนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นถึงจะมองเห็นตัวได้ และเพราะเป็นผีทำให้ไม่สามารถฆ่าให้ตายได้(ก็แหงแหละ)นอกจากจะยอมเอง แต่ก็ได้รับความเสียหายและความเจ็บปวดเหมือนกันนะ
คนหรือปีศาจอะไร: แคสเปอร์เนียร์ (Caspernia)
ลักษณะ/รูปลักษณ์: ผมสีแดงหยิกเล็กน้อยยาวถึงกลางหลัง ตาสีทองอำพัน เวลาอยู่นอกบ้านจะมัดผมหางม้าสูงขึ้น ส่วนเวลาอยู่บ้านจะปล่อยผมหรือไม่ก็ม้วนขึ้นเป็นดังโงะ ตอนเด็กๆเคยไว้ผมสั้น แต่โดนคนเข้าใจผิดว่าเป็นแฝดชายของอาคิโอะบ่อยๆ จึงตัดสินใจไว้ผมยาวเพราะรำคาญ
ประวัติ: ตอนอายุ 5 ขวบเคยไปเดินห้างกับแม่(ที่ตอนนี้เสียไปแล้ว)และอาคิโอะ แต่ดันหลงทางจนไปเจอกับครอบครัวนูระ ในระหว่างที่กำลังตามหาแม่อยู่ก็ได้รู้จักกับเรนะและราสึ เสียแม่ไปตอนอายุ 7 ขวบ และได้มาเจอกับพวกริคุโอะอีกครั้ง ช่วงที่เธอกำลังเศร้าเสียใจก็มีเพียงครอบครัวนูระคอยดูแลปลอบใจ ปัจจุบันอยู่กับอาคิโอะ ส่วนพ่อนั้นไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าหรือได้ยินเสียง

ชื่อ: ฮิเดโยชิ อาคิโอะ
อายุ: 15
นิสัยส่วนตัว: เงียบๆ แต่รักเพื่อนมาก ไปไหนมาไหนจะพกหนังสือและแว่นไปด้วยตลอด ไม่ซึนแต่ยัน ซึ่งก็ไม่มีใครรู้นอกจากอาคาเนะ เวลาเจอคนอ้อนมากๆ หรือตื้อมากๆ จะชอบใจอ่อนทุกที
ชอบ: อ่านหนังสือ ดังโงะ
ไม่ชอบ: วิชาประวัติศาสตร์และคณิตศาสตร์เพราะทำไม่ถูก (-_-)
ความสามารถพิเศษ: ทำงานบ้านทุกอย่าง ปลอมตัวเป็นใครก็ได้อย่างแนบเนียนจนแยกไม่ออกว่าใครตัวจริง เวลาเป็นแคสเปอร์เนียจะมีความสามรถเหมือนของอาคาเนะทุกอย่างแต่มีพละกำลังมากกว่า
คนหรือปีศาจอะไร: แคสเปอร์เนียร์ (Caspernia)
ลักษณะ/รูปลักษณ์: ผมสีแดง ตาสีอำพัน เป็นหนุ่มคนนึงที่หน้าออกจะหวานกว่าผู้ชายปกติไปนิดหน่อย(?)
ประวัติ: เคยเจอกับราสึและเรนะอยู่บ่อยครั้งตอนเด็ก แต่ไม่เคยได้คุยกันจนตอนที่พวกเขาช่วยพาอาคาเนะกลับมาหา คิดว่าตัวเองติดหนี้บุญคุณริคุโอะอยู่เพราะเคยถูกช่วยจากปีศาจในตอนที่กำลังกลับบ้าน จึงเลือกที่จะดูแลความปลอดภัยให้กับราสึและเรนะ (ถึงจะไม่ได้ติดหนี้บุญคุณจริงๆ แต่พ่อคุณเขาไม่ยอม)

หลายปีผ่านไป

ภายในบ้านหลังใหญ่ของตระกูลนูระ มีเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วสนุกสนานดังอยู่ หากสังเกตดีๆ จะเห็นเด็กสี่กำลังวิ่งกำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน เด็กผู้หญิงสองและเด็กผู้ชายอีกสอง เด็กสาวคนแรกมีผมตรงยาวสีชมพูส่วนอีกคนมีผมสีเงินแซมดำยาวและตรงงดงาม ในขณะที่เด็กชายคนหนึ่งมีผมสีแดงเพลิงและอีกคนมีผมสีฟ้าแซมน้ำตาลเข้ม
จนเมื่อหญิงสาวผมฟ้าแซมดำเดินเข้าไปภายในบริเวณของบ้านหลังนั้น เธอกลับอยู่ในสภาพที่ชุดขาดรุ่งริ่งและมีเลือดไหลอยู่เป็นบางจุด แต่เธอยังยิ้ม
"อ๊ะ! ท่านแม่ค้าาาา~" เสียงใสของเด็กสาวดังขึ้นเพื่อเรียกให้แม่ของเธอหันมา พร้อมกับวิ่งเข้าไปกอดหญิงสาวผู้ที่เธอเรียกว่าแม่ โดยไม่สังเกตุชุดเเละแผลมากมายบนตัวของผู้เป็นแม่เลย
"แม่ครับ!" และต่อด้วยเสียงของเด็กชายข้างๆ และกระโดดเพื่อจะกอดแม่ของตนเหมือนกับที่น้องสาวฝาแฝดทำ ถว่า...
"แอ้ค! โถ่...แม่ง่ะ ทำไมต้องแกล้งผม ด้วยเล่า!?" เด็กชายได้แต่ทำปากจู๋ เมื่อหญิงสาวที่ทั้งสองเรียกว่าแม่นั้นได้สร้างน้ำแข็งมาแช่ตนเอาไว้ ซึ่งก็ถูกละลายได้อย่างง่ายดาย ก็แหม หญิงสาวไม่ได้สร้างให้แข็งแกร่งมากนิน่า
"คิก..." เหล่าผู้คน(ภูติพราย)ที่ได้ยินเสียงบทสนทนานั้นก็พากันอมยิ้มไปกับความน่ารักน่าชังของ 3 แม่ลูก
"ก็ดูเจ้าวิ่งสิ ถ้าข้าไม่ทำเช่นนั้นเจ้าได้หกล้มไปแล้ว...ซะที่ไหนกันหล่ะ ฮิฮิ" โออิคาว่า ซึราระ หรือนูระ ซึราระ ตอบลูกชายของเธอ
"แม่ง่าาาาา งอนเเล้วนะ" และก็เล่นง้องอนกันต่อไป
"นายหญิงคะ และรุ่นที่ 3 ล่ะคะ?" เด็กสาวผมสีชมพูอีกคนเดินมาถามซึราระ
"จริงด้วย! ท่านแม่ แล้วท่านพ่อละเจ้าคะ? *0*"
"เอ๊ะ? อ่า...ท่านพ่อของพวกเจ้าก็-" เธอตอบ "ข้า...ข้าก็ไม่รู้หรอก" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินในตอนหลัง "ท่านพ่อของพวกเจ้าหายตัวไปหลังจากที่เราถูกกลุ่มปีศาจจากซัปโปโรโจมตี...หาเท่าใดก็หาไม่เจอ" หญิงสาวตอบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า พร้อมกันนั้นก็ได้มีน้ำสีใสไหลรินลงมาจากดวงตาคู่สวยสีทองอำพัน ใช่ น้ำตา ก่อนที่นางจะล้มลงไปกับพื้น เด็กทั้งสองอยู่สภาวะช็อค รวมไปถึงบริวารอื่นๆด้วย 
"ท่านรุ่นที่ 3 ไม่เป็นอะไรหรอกครับ เป็นถึงจ้าวแห่งปีศาจที่โค่นล้มเซเมย์ได้เชียวนะครับนายหญิง!" เด็กชายผมสีแดงเพลิงพูดปลอบ
"ข้านี่มันเป็นจอมโป้ปดจริงๆ ปากก็บอกว่าจะดูแลและปกป้อง แต่เอาเข้าจริงๆ กลับทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง สามีของตนเองหายไปตอนไหนยังไม่รู้ด้วยซ้ำ!"
"ซึราระ ไม่เป็นไรนะ ท่านริคุโอะต้องไม่เป็นอะไรแน่ อย่าลืมสิ ท่านริคุโอะเป็นสามีของเจ้านะ เจ้าต้องเชื่อมั่นสิ เชื่อมั่นในตัวของสามีของเจ้า" เคะโจโร เพื่อนสาวคนสนิทของซึราระปลอบนางด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เจ้ากลั้นน้ำตาแล้วแสร้งยิ้มไม่ให้พวกข้าเป็นห่วงใช่มั้ยล่ะ ถ้าเจ้าอยากร้องก็ร้องได้นะ.." น้ำตาของหญิงสาวผมสีฟ้าแซมดำเริ่มที่จะรินไหลลงมาจากดวงตาสีอำพัน
"อืม...แต่ว่า" เธอลุกขึ้นยืนตรง มือยกขึ้นมาปาดน้ำตาเเห่งความเป็นห่วงทิ้งไป "เราจะให้กลุ่มอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด ว่าผู้นำของเราไม่ได้อยู่ที่นี่ เพราะฉะนั้นข้าจะเป็นคนนำขบวนร้อยอสูรนี้ไป จนกว่าเราจะหาท่านริคุโอะเจอ หรือถึงเวลา ที่ลูกๆของข้า มีความพร้อมมากพอที่จะนำขบวนต่อไป มีใครจะคัดค้านมั้ย?" เธอกล่าวออกมาเสียงดัง "ประกาศให้ทุกตนซึ่งเป็นพันธมิตรกับเราได้ทราบซะ! เเละหากปีศาจตนใดไม่เห็นด้วย!...ข้าจะฆ่ามันทิ้งซะ..." เมื่อพูดจบ หล่อนทำสีหน้าที่อำมหิต ลูกๆของหล่อนมองมาที่แม่ของตนด้วยความหวาดกลัว แต่ใบหน้านั้นก็พลันเปลี่ยนไป เมื่อสบตาเข้ากับลูกชายของเธอ
"ท่านแม่ครับ/เจ้าคะ..." "ไม่เป็นไรนะลูก เอาละ เราไปกันเถอะ...ไปๆ พักผ่อนกันเถอะนะ เดี๋ยวแม่จะไปทำคิบิดังโงะมาให้กินจ๊ะ" และดันให้ลูกๆเข้าไปในตัวบ้านใหญ่ และถึงห้องของเด็กๆ "เด็กดีนะจ๊ะ..." หล่อนพยายามฝืนยิ้ม ปิดประตู ก่อนจะเดินออกมาช้าและเปลี่ยนเป็นวิ่งออกมาด้วยความเร็ว พร้อมกับน้ำตาของเธอที่ไหลลงมาเป็นทาง ด้านปีศาจที่เห็นเหตุการณ์ในบ้านใหญ่
"เริ่มแล้วหรอเนี่ย...เอ๊ะ! นั่นซึราระหนิ! เฮ้-...อ่อนอ้าเอี๋ยวอี้อ้ะ" ปีศาจผมสีเหลืองทอง หรือคุบินาชิที่เห็นซึราระวิ่งออกมาคิดที่จะเรียกเธอ แต่กูถูกเคะโจโรอุดปากเอาไว้ทัน "ในตอนนี้...ปล่อยนางไว้คนเดียวจะดีที่สุดนะ..." เธอกล่าวก่อนที่จะเหม่อมองขึ้นไปยังท้องฟ้า "เจ้าคิดว่าตอนนี้ท่านริคุโอะอยู่ที่ไหนหรอ คุบินาชิ"
"เอ่อ เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้ แต่ข้ามั่นใจว่าท่านริคุโอะต้องไม่เป็นอะไร"
"เมื่อกี้เจ้าพูดว่าเริ่มแล้ว อะไรเริ่มงั้นหรอ?"
"เอ๊ะ?! ข-ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ปากมันไปเองน่ะ"
"จริงเหร้อ?" เคะโจโรพูดประชดแต่ก็ไม่ได้ถามต่อ อีกด้าน
"เยี่ยมมาก! เอามันไปไว้ในนั้นซะ!" เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้น "เจ้าค่ะ!" บริวารของเขานำไปวางเอาไว้ยังจุดที่นายของตนบอก "เอาหล่ะ เตรียมเรียบร้อยหมดเเล้ว ต่อไปก็เเค่รอเวลาซักพัก...พวกเจ้าออกไปได้เเล้ว" "เจ้าค่ะ!" "...เฮ้อ...ข้าละสงสารพวกเขาจริงๆเลย...อ้อ! แต่เจ้าก็แสดงได้ดีมากเลยนะ...ซึราระ..." "...อ๊ะ! ขอบพระคุณเจ้าคะ!่ แต่ข้ารู้สึกผิดจังเลยง่ะ..." "นี่...ไหนๆเราก็อยู่ด้วยกันแค่สองคนเเล้ว...งั้นเรามา..." เขาพูดออกมา ก่อนที่จะขยับเข้ามาใกล้กับหญิงสาวจนรู้สึกถึงลมหายใจ และปากก็ห่างกันไม่กี่เซน "มะ...ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ >/////<ข.ข้าต้องรีบกลับแล้ว เดี๋ยวจะมีคนสงสัยนะเจ้าคะ -////- ข.ขอตัวนะเจ้าค่ะ" ซึราระกล่าวตอบด้วยความเขินอาย และผลักิดแกร่งของคนตรงหน้าออกเบาๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อจนเห็นได้ชัดเจน เรียกเสียงหัวเราะจากชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี "หึหึ เจ้ายังไม่ชินอีกรึนี่? งั้นไว้คราวหลังกันนะ" "คราวหลังก็ไม่เอาเจ้าค่ะ!" และวิ่งออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เธอยืนนิ่งอยู่สักพัก ลมหายใจของเธอนั้นเริ่มกลับมาเป็นปกติ สายลมที่เคยพัดอ่อนพลันแรงขึ้นและเย็นลงเมื่อเธอลืมตาขึ้น สายลมที่รุ่นแรงนั้นมารวมตัวกันและบดบังร่างกายของเธอจนมิด เมื่อสายลมเบาบางลง ร่างกายของเธอก็หายไป เหลือเพียงความว่างเปล่า 1 สัปดาห์ต่อมา 
นับแต่วันนั้น เด็กทั้งสองที่เคยสดใสและ ร่าเริงแจ่มใส กลายเป็นเย็นชา ไม่สุงสิงกับใคร เสียงหัวเราะสดใสที่เคยมีก็หายไป ราวกับมันไม่เคยมีมาก่อนในที่เเห่งน้ี "อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ...ท่านแม่" แต่ที่เหมือนเดิมคือ เด็กทั้งสองยังคงพูดคุยกับแม่ของตนเช่นเดิม เพียงแต่ไม่มีการหยอกล้อกันมากนัก และมักจะไม่มีรอยยิ้ม "จ่ะ ไปโรงเรียนสินะ..." เธอได้แต่ยืนอยู่หน้าบ้านใหญ่ของตระกูลนูระ ใบหน้าหม่นหมองลงมากกว่าแต่ก่อน หลายร้อยเท่า เธอนอนไม่หลับ อาหารก็ทานน้อย แต่น่าแปลกที่ร่างกายกลับไม่ซูบผอมไป ในทุกๆ วันเธอจะมากวาดใบไม้ที่หน้าบ้านใหญ่ หรือบริเวณประตูหน้า แต่เธอก็ยังพยายามฝืนยิ้มเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกๆของเธอ "เจ้าค่ะ ราสึมาเร็ว...ขอตัวเจ้าค่ะท่านแม่..." เด็กสาวกล่าวและเร่งให้พี่ชายฝาแฝดเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น "อืม...ไปก่อนนะครับท่านแม่..." ราสึกล่าวลาแม่ของตนและเดินจากไปพร้อมกับน้องสาว และเมื่อลูกทั้งสองเดินไปไกลพอสมควร จนเกินระยะที่คนจะได้ยินแม้แต่เสียงตะโกน "ทุกตน! จงไปสำรวจรอบเมืองซะ และห้ามกลับเข้ามาใกล้บ้านใหญ่เด็ดขาด จนกว่าจะเลย 4 นาฬิกา หากใครฝ่าฝืนข้านี่แหละ จะปลดพวกเจ้าออกจากขบวนร้อยอสูร!"
"เจ้าค่ะ!/ขอรับ!" ทุกตนตะโกนตอบกันอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะหายไปภายในไม่นาน
ซึราระที่เห็นดังนั้นก็ได้โยนไม้กวาดลงกับพื้น ก่อนที่จะพูดออกมา "ออกมาเถอะ ไม่มีใครอยู่แล้วละ" ถว่ากลับไม่มีใครมา จนกระทั่ง... "เจ้าจะเร่งข้าทำไมกันเล่า ยังไงข้าก็ต้องมาอยู่แล้วน่า" เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเธอทำท่าจะพูดอีกครั้ง "ก็ท่านมาช้านี่นาา เอาหล่ะเข้าไปข้างในกันเถอะเนอะ ^-^" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงต่างจากตอนแรกโดยสินเชิง "อ่า"  ทั้งสองพูดคุยกันอีกเล็กน้อย แต่ ส่วนใหญ่แล้วล้วนเป็นคำถามเกี่ยวกับคุณหนูและนายน้อยตระกูลนูระเสียมากกว่า "...งั้นหรอ...เงียบเหงาขนาดนั้นเลย..." ชายหนุ่มกล่าวออกมาเสียงแผ่วราวกับตัดพ้อ "ไม่สิ ตอนนี้รีบเข้าไปไหนบ้านใหญ่เลยดีกว่านะ" แต่ก็กลับมาเป็นเช่นเดิม "รับทราบเจ้าค่ะ!" นายหญิงตระกูลนูระขานตอบเสียงดังสดใส ก่อนที่จะเดินตามเข้าไปในบ้านใหญ่...ห้องประชุมหลัก "หืม...? เหมือนเดิมเลยแฮะ งั้นมาเริ่มกันเถอะ ซึราระ" เสียงทุ้มดังขึ้นกะทันกันจนหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะแอบสะดุ้ง "เจ้าค่ะ" ในระหว่างนั้นเอง ที่โรงเรียนของเรนะและราสึ
พ่อเเละแม่ของพวกเขาเคยเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้มาก่อน ทั้งสองยังจำวันแรกได้...

(เข้าสู่ช่วงย้อนเวลา) "ดูนั่นสิ นั่นโรงเรียนที่พ่อเจ้าเคยเรียน..." เสียงหวานของหญิงสาวผมฟ้าแซมดำที่ดูร่าเริงสดใสดังขึ้น นิ้วของเธอนั้นกำลังชี้ไปที่ประตูบานใหญ่ของสถานที่แห่งหนึ่ง...โรงเรียน "เอาหล่ะไปกันเถอะนะ" เสียงอันอบอุ่นดังขึ้นมาสนับสนุนสิ่งที่หญิงสาวพูด ริคุโอะและซึราระผลักทั้งสองเข้าไปในโรงเรียนเก่าของตน 
"คุณคือ?! ไม่เจอกันนานนะ นูระคุง"
"นานจริงๆ นั่นแหละเนอะ คิโยสึงุคุง"
"ไม่เจอกันนานนะคะ คุณคิโยสึงุ"
"55555 ไม่ต้องสุภาพมากก็ได้นะ คุณโออิคาว่า"
"ผมขอฝากลูกๆ ด้วยนะ"
"ไม่ต้องห่วง จะดูแลให้อย่างดีเลยครับผ้ม!"
"เพื่อนเก่าของพ่อกับแม่หรอคะ?" เด็กสาวหรือเรนะเงยหน้าถาม
"ใช่แล้วล่ะ ฝากตัวด้วยนะ เรียกครูว่าครูคิโยสึงุนะ"
"ไม่น่าไว้ใจเลยนะครับพ่อ"
"แหง่ะ =[]=;"
"ฮะฮะ อย่าไปแกล้งเขาอย่างนั้นสิลูก"

(ปัจจุบัน...)
เมื่อทั้งสองก้าวเข้ามาในอาเขตโรงเรียนแล้วนั้น... "กรี้ดดดดดด!!!! ท่านราสึขาาาาา" เสียงกรี้ดกร๊าดของผู้หญิงหน้าประตูดังขึ้นเพื่อเรียกร้องความสนใจกรี้กร๊าดเพื่อเรียกร้องความสนใจของราสึ เด็กชายซึ่งเดินขนาบมาด้วยเรนะ น้องสาวฝาแฝดของตน "ท่านเรนะคร้าบบบบ! วันนี้ก็น่ารักเหมือนเดิมเลยนะคร้าบบบบ!!" เรนะเองก็โด่งดังไม่แพ้กัน ถึงแม้นิสัยจะเปลี่ยนไปมาก แต่ความโด่งดังยังคงไม่เปลี่ยนไป ไม่สิพูดให้ถูกคือ เหมือนจะดังกว่าเมื่อก่อนเสียด้วยซ้ำ ใครๆ ก็ต้องชอบนิสับขรึมๆ ดูพึ่งพาได้ใช่มั้ยล่่ะ ฟ่อ... "อ๊ะ!" เสียงใสดังขึ้นด้วยความตกใจ "หยุดเลยนะ...ทางุระ" ราสึกล่าวกับเพื่อนสนิทผมแดงของตนที่กำลังแกล้งน้องสาวของตนอยู่ "โถ่ แค่แกล้งหน่อยเดียวเอง" เด็กชายผมแดงผู้ถูกเรียกว่าทางุระพูดตอบพอเป็นพิธี "จริงสิ! ฉันขอยืมตัวยัยนี่เเปปนะ เร็วเรนะ!" ว่าเเล้วก็คว้ามือของเด็กสาวมาเเล้วออกตัววิ่งออกมาจากจุดนั้นทันทีโดยที่ไม่รอฟังคำตอบขากปากของคนเป็นเพื่อน(หรือพี่เขย?) แต่ก็มิวายมีแฟนคลับของเรนะตามมาด้วยอยู่ดี  "ให้ตอนไหน...ว่ะ?" กรี้ดดดดด กรี้ดดดดด เหลือเพียง เสียงกรี้ดกร๊าดราสึและแฟนคลับของเด็กหนุ่มเอง ถึงแม้ว่าเรนะและทางุระจะออกตัววิ่งออกมานานแล้ว แต่แฟนคลับของเรนะที่วิ่งตามก็มิได้ท้อไป ยังคงวิ่งตามมาเรื่อยๆ "บางทีเธอก็ป็อปเกินไปนะ..." ทางุระกล่าวออกมาด้วยความเหนื่อยใจ นี่จะให้เขาปกป้องตลอดหรือไง "ไม่รู้สิ"เธอตอบอย่างไม่ยี่หระ "นี่เธอ...-_-" ทางุระพูดออกมาราวกับตักเตือนแต่กลับถูกคนตัวเล็กกวนกลับ วิ่งหนีมาตั้งนานยังไม่เลิกตื้อ ไม่ใช่ว่าทั้งสองเหนื่อยจนหน้าดำหน้าแดง แต่เข้าใจมั้ยว่าขี้เกียจ!!! "...เป็นคนสวย..."ใครจะไปคิดว่าเธอจะตอบกวนๆ กลับมา "ก็จริงนะ...เห้ยไม่ใช่! จะกวนหน่ะกวนได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้! วิ่งเร็ว!" พูดจบเขาก็ดึงเด็กสาว แต่กลับไม่ขยับเลยแม้แต่นิด "-_- วิ่ง..." "(-///- )...เหนื่อยแล้ว...ขี้เกียจด้วย..." เธอตอบพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น )(คิด// ใครใช้ให้มาชมตอนนี่เล่า ตาบ้า) "เธอนี่มัน...งั้นก็...ฮึบ!" เด็กชายที่ทนกับความเอาแต่ใจของอีกคนไม่ไหว จึงตัดสินใจอุ้มเรนะขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง(แต่เจ้าตัวไม่รู้...) ก่อนจะออกตัววิ่งไป ...โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำนั้นส่งผลต่อหัวใจของเด็กสาวเป็นอย่างมาก...และไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าใบหน้าของเธอแดงฉ่าขึ้นมาทันที... ใกล้ๆ กันนั้นเอง ได้มีเสียงของบุคคลสองคนดังขึ้น "สงสัยต้องยกให้ละมั้ง...ไอ้เด็กปีศาจยุโรปนั่นหน่ะ..." เสียงแรกนั้นเป็นชาย เสียงที่อบอุ่นกำลังตัดพ้อ และบ่นพึมพำเกี่ยวกับบางอย่าง บ่งบอกได้ว่ากำลังโมโห น้อยใจเเละเสียใจอยู่พอสมควร "ฮิฮิ...แต่ก็หน้าตาดีใช้ได้เลยนะเจ้าค่ะ" อีกเสียงนั้นเป็นของหญิงสาวข้างกาย ถึงแม้ว่าอีกคนจะกำลังเสียใจ แต่เธอกลับแลดูสนุกสนานมากกว่า "เดี๋ยวเถอะ!" เสียงทุ้มกล่าวตักเตือน "ขออภัยเจ้าค่ะ...คิก...ก็แหม...ปกติมีแต่ข้าที่โดนแกล้งนี่นา ก็ต้องมีเอาคืนกันบ้าง...นะเจ้าคะ ฮิฮิ ขอตัวเจ้าค่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่่ร่างของเธอจะหายไปพร้อมกับลมเย็น
"เฮ้อ..." เสียงทุ้มแรกถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แต่จู่ๆก็มีเงาอีกเงาโผล่ขึ้นมา "อ้าวไง"
"วันเกิดพวกเขาหรอ?"
"่อ่า รีบไปเตรียมกันเถอะ" และร่างทั้งสองก็หายไป
ภายใน ห้อง 1-A อาจารย์ประจำห้องกำลังเช็คชื่อของนักเรียนอยู่... "คิโยชิ" "มาครับ!" "มากิ" "มาค่ะ!" "คุโระ" "เออ" "ราสึ" เเละแน่นอนเมื่อหนุ่มป็อปพูดก็มักจะตามมาด้วย... "มา...ครับ" กรี้ดดดดด ท่านราสึ!!!! เท่จังเลยค่าาาาาา!! เสียงกรี้ดนั่นเอง
"เงียบ! เรนะ" เมื่ออาจารย์เช็คชื่อมาจนถึงชื่อของเรนะ แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ "เรนะไม่อยู่หรอ? ทางุระ?"
"...."
"ไม่มาสินะ โอเคงั้นมาเริ่-"
"ขอโทษที่มาสายครับ" "ขอโทษที่มาสายค่ะ..."ซุบซิบๆ 'เดินมาด้วยกันด้วยอ่ะ/ไม่มีคู่แข่ง(?)แล้ว/ไม่นะท่านเรนะ/ท่านเรนะน่ารักเหมือนเดิมเลยน้า/บลาๆๆๆ' "สายนะ...แต่ไม่เป็นไรจ่ะเพราะพวกเธอมาสายเป็นครั้งเเรก ครูจะอนุโลมให้ ไปนั่งที่ซะ พวกเธอก็เงียบด้วย ใครที่พูดโดยไม่ได้รับอนุญาต...ซ้ำชั้น..." "..." จนกระทั่งถึงเวลาสำหรับเริ่มชั้นเรียน ก็ปรากฏเรนะและทางุระที่ประตู และกล่าวขอโทษครูพร้อมกัน จนเกิดการซุบซิบจากเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ แต่เด็กผู้ชายนั่นไม่สนใจทางุระเสียด้วยซ้ำ จนอาจารย์จำเป็นต้องออกมาขู่เด็กทั้งหมดที่กำลังพูดคุยกันอยู่ "สำหรับข้อนี้นะ...ต้องอ่านโจทย์ให้ดีก่อน เพื่อนทำความเข้าใจว่าต้องหาอะไร เช่น..." ในระหว่างที่ครูกำลังสอนอยู่ นักเรียนหลายคนบ้างก็ตั้งใจเรียน บ้างก็คุยกับเพื่อน บ้างก็แอบกินขนมที่พกมา แต่เรนะเเละราสึกลับเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง มองไปบนท้องฟ้าสีครามที่มีเมฆลอยอยู่มากมาย  ปึก "หืม...?/เอ๊ะ...?" อยู่ก็มีเครื่องบินกระเาษลำเล็กมากระทบที่หัวของราสึและเรนะ และเมื่อหันไปตามทางที่มันมา และพบว่ามาจากทางุระที่กำลังยิ้มมาให้นั่นเอง  'อะไรมันฟะ-_-' ทั้งสองคนคิดพร้อมกัน เมื่อเห็นว่าทางุระเริ่มทำท่าทางแปลกๆ แต่พอดูไปดูมาเหมือนกับว่าเด็กหนุ่มจะเริ่มเข้าใจว่าเพื่อนต้องการสื่ออะไรจึงหันไปบอกกับน้องสาวฝาแฝดของตน (ทั้งสองคนนั่งข้างกัน ส่วนทางุระนั่งหลังห้อง) "เจ้านั่นบอกให้แกะแล้วอ่านดู" เมื่อได้ยินดังนั้น เด็กสาวก็พยักหน้าน้อยๆก่อนที่จะแกะเครื่องบินกระดาษพร้อมๆกับพี่ชายของเธอ ข้อความในกระดาษของทั้งคู่ที่ถูกเขียนด้วยเลือดสีแดงสดนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิงแต่สื่อความหมายเดียวกันว่า
'รู้นะว่าเสียใจ และพวกนายต้องปล่อยวางแล้วก็ทำตัวร่าเริงไว้นะ พ่อพวกนายก็คงหวังอย่างนั้น อีกอย่าง...วันนี้ก็เป็นวันพิเศษด้วย! วันเกิดพวกนายเชียวนะ มีแค่ครั้งเดียวในปีนึงด้วย เอ้อ! เดี๋ยววันนี้ไปเที่ยวกันเถอะ แม่นายไม่ว่าหรอกเพราะฉันขอไว้แล้ว เอาเป็นว่า...วันนี้เจอกันหลังเลิกเรียนนะ ห้ามสาย เดี๋ยวฉันจะเรียกพวกมินะไปด้วยนะ อย่าลืมละ!'

...แกลองมาเป็นพวกชั้นมั้ยละฟะ ไอ้ทางุระ ถ้าพ่อแกหายสาบสูญไปบ้างแกจะรู้สึกยังไงล่ะ? -*-...(ความคิดราสึ)

...ท่านพ่อกลับมาตอนไหนชั้นก็ยิ้มตอนนั้นแหละทางุระคุง เฮ้อ คงต้องไปสินะ...แต่ขี้เกียจอ่ะ -*-...(ความคิดเรนะ)

ปั่ก!

"โอ้ย! ทำอะไรของครูครับเนี่ย?" ราสึและเรนะหลุดจากความคิดเพราะได้ยินเสียงดังมาจากหลังห้อง พวกเขาจะไม่สนเลย หากเสียงที่โวยวายอยู่ไม่ใช่เพื่อนสนิทของพวกเขา
"ก็แล้วเธอทำท่าแปลกๆ ทำไมล่ะ รู้มั้ยว่ามันรบกวนคนอื่นนะ"
"โธ่ครูก็ ผมเพิ่งทำผิดครั้งเดียวเองนะ หยวนๆไปเถ๊อะ -3-"
"ย่ะ ถ้าครูไม่เห็นว่าเธอทำคะแนนได้ดีตอนสอบนะ ครูจับไปทำโทษนานแล้ว" ครูพูดเสียงทำนองดุแล้วเดินกลับไปหน้าห้องเพื่อสอนต่อ
"คิก..."
"หึ..." เรนะกับราสึเองก็หลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยกับการกระทำของเพื่อนสนิทและคนสำคัญของตนที่ดูจะปัญญาอ่อนเกินหน้าเกินตา
"หึ (คิด// ยิ้มแล้วสินะ ยัยบ็อง ราสึ)" ทางุระคิดแล้วยิ้มออกมา แต่สายตาของเขากลับมองไปที่น้องสาวของเพื่อนตนอย่างไม่ละสายตา

ตอนเที่ยง
"ว่างายยยยทู๊กโคนนนน" เด็กชายผมสีดำคนนึงเดินมาหากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วบนดาดฟ้าโรงเรียน
"นี่แหน่ะ เลิกทำเสียงบ้าๆ สักทีเถอะ อาตาบ้า -*-" เด็กสาวอีกคนที่เดินมาด้วยกันไม่รอช้าที่จะเขกหัวคนตรงหน้า
"โอ้ย แหม บ้าก็บ้ารักเธอนั่นแหละ"
"มะ ไม่ต้องอย่าหยอดเลยนะ! อยากได้อะไรหล่ะถึงมาพูดดีด้วยหน่ะ"
"ก็อยากได้หัวใจของเธอไงล่ะที่รัก จุ๊บ" ฝั่งเด็กชายก็ยังไม่เลิกหยอดแถมยังฉวยโอกาสขโมยหอมแก้มของคนที่ตนเรียกว่าที่รักด้วย
"พี่จะบ้าเรอะ -//[]//-"
"อะแฮ่ม...ช่วยเห็นใจพวกเราหน่อยสิ พวกนาย..."
"เห็นแก่คนโสดแบบพวกชั้นที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ด้วยนะ" เรนะกับราสึโพล่งขึ้นเตือนสติของผู้มาใหม่สองคน
"โสดอีกไม่นานหรอกน่า..." ทางุระพึมพำคนเดียว แต่ก็ไม่พ้นหูของคนขี้แซวประจำกลุ่ม
"อย่าบอกนะว่านายมีคนที่ชอบแล้วหน่ะ ใครกันน้า ฮิฮิ"
"เอ๋ แล้วทำไมไม่บอกท่านอาคาเนะผู้นี้กันเล่า มาๆ ใครกันเอ่ยที่ทำให้ท่านทางุระของเราหวั่นไหวได้?" ทุกคนต่างเอาแต่แซวทางุระจนไม่มีใครสังเกตเห็นเด็กสาวอีกคนที่ยืนก้มหน้าอยู่ นอกจากราสึน่ะนะ
"อา...แล้วเมื่อไหร่พวกเธอจะเลิกเล่นมุกแฟนกันเนี่ย เป็นพี่น้องกันไม่ใช่หรอ" จู่ๆ เรนะก็โพล่งขึ้นมาเสียงแข็ง
"กมรสน พอเรนะกับราสึมีแฟนล่ะมั้ง อิอิ" อาคาเนะ
"เหอะๆ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เรนะน่ะโสดอีกไม่นานหรอกนะ ^-^" ทางุระยิ้มพูดต่อหลังจากอาคาเนะส่วนสายตาของเขาก็มองไปที่เรนะไม่วางตา เเละสิ่งที่เขาพูดก็เรียกสายตาจากคนรอบข้างได้ดีทีเดียวเชียว...โดยเฉพาะคนหวงน้อง

ควับ

"นี่แก...อย่าบอกนะว่า" ราสึหันมามองทางุระตาขวาง
"จริงหรอเนี่ย ว้าย! น่ารักง่า ความรักที่ค่อยๆ เติบโตสิน้า" อาคาเนะ
"เนอะๆ อาคาเนะจัง ความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากความใกล้ชิดของทั้งสอง...จากเพื่อนสนิทกลายเป็นแฟนสินะ *0*" มินะ เด็กสาวผมชมพูคนขึ้แซว(ขี้ชิป)ประจำกลุ่มไม่พลาด
"อะไรน่ะทุกคน ทางุระมีแฟนแล้วงั้นหรอ...?" เรนะถามเสียงเบา
"อ่อๆ เปล่าหรอกจ้าเรนจัง" อาคาเนะ
"เราก็แค่แซวไปงั้นแหละเนอะ" ทางุระ
"แต่นายก็มีคนที่ชอบไม่ใช่รึไงเล่า หึหึ" ราสึ
"ราสึ?! ไหนว่าจะไม่บอกไง?!"
"ใครจะไปยอมยกน้องสาวสุดที่รักให้นายกันล่ะ?"
"แต่ชั้นรักเรนะ! เห็นแก่ที่เป็นเพื่อนกันมานานหน่อยไม่ได้รึไงเล่า?" ทางุระโวยใส่ราสึและหลุดปากพูดความลับของตนออกมา
"เอ๊ะ?! 0///0" เรนะได้แต่ตกใจพร้อมกับหน้าแดงอย่างห้ามไม่ได้
"กร๊ดดดดด คุณแม่ขา เขาสารภาพรักกันละค่าาา" มิกะหน้าแดงกรี้ดขึ้นมาทันทีด้วยความฟิน
"คุณลูกขา ข่มใจหน่อยค่าาาา -,.-" อาคาเนะเองก็เล่นกลับด้วยคน ก็แหม พวกเธอรวมถึงอาคิโอะเองก็เชียร์และจิ้นคู่นี้มานานละ กว่าจะบอกกันได้นะว่ารัก!
"(คิด// มิกะ...-_-) เฮ้อ" ราสึ
"นี่ล่ะ เยี่ยมมากทางุระ ในที่สุดเพื่อนชั้นก็จะมีแฟนละโว้ยยย!" อาคิโอะก็ตะโกนด้วยความดีใจและภูมิใจที่เพื่อนของตนจะได้เป็นฝั่งเป็นฝ่า(?)เสียที
"เอ่อ แบบว่า 0///0 เรนะ..?"
"0///0 คือชั้น...ขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ >///<" เรนะหน้าแดงเเล้ววิ่งหนีลงไปจากดาดฟ้าโรงเรียน
"อ้าว เรนะจัง! รอด้วยสิ" มิกะได้แต่วิ่งตามเพื่อนลงไป ทิ้งให้เหลือแต่ผู้ชายสามคนและอาคาเนะ
"โธ่เอ้ย ทางุระ ทำไมไม่ห้ามไว้เล่า เซ็ง" อาคิโอะบ่น
"เฮ้อ..." ราสึถอนให้ใจออกมาเสียงดังอีกครั้ง
"ราสึ ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ ไหนบอกว่าจะไม่พูดไง นายทำชั้นหลุดปากนะ />[]<\" ทางุระได้แต่ทำใจเพราะตัวเองหลุดปาก
"นี่นายยังไม่เข้าใจอีกหรอ ทางุระ" อาคาเนะที่เงียบมานานพูดขึ้น
"อะไรเล่า"
"ว่าทำไมราสึถึงพยายามพูดให้นายหลุดปาก แล้วก็ทำไมเรนะถึงเขินหน้าแดงถึงขนาดทำอะไรไม่ถูกน่ะ"
"บางทีนายก็โง่นะ" อาคิโอะพูดว่าทางุระด้วยคน
"อ้าว นาย -*-"
"เอาจริงๆ นะ ชั้นน่ะยอมยกน้องสาวให้นายก็ได้ เพราะยังไงนายก็เป็นคนที่ชั้นไว้ใจมากที่สุด แถมยังอยู่ด้วยกันมานาน" ราสึเฉลย
"แล้วทำไม-" ทางุระท้วงแต่ก็ต้องเงียบไป
"เพราะชั้นรำคาญน่ะสิ ที่นายไม่ยอมปริปากพูดสักทีว่าชอบ แต่ใครจะไปนึกว่านายจะพูดว่ารักแทนซะงั้น ฮะฮะ.."
"ธะ โธ่เว้ย งั้นช้นไปตามหา-" ทางุระทำท่าจะวิ่งไปหาเรนะข้างล่าง แต่ว่า

กริ๊งงงง กริ๊งงงง

เสียงกริ่งเข้าห้องก็ดังขึ้นซะก่อน
"อึก..."
"เอางี้ดีกว่านะทางุระ" ราสึพูดเสนอความคิด
"เดี๋ยวพอหมดวัน ให้นายรีบไปหาพวกดอกไม้ หรืออะไรก็ได้ที่เรนะชอบมา แล้วไปดักหน้าเรนะซะ แล้วก็ขอเป็นแฟนซะเลยเป็นไง >[]<"
"แล้วพวกนายรู้ได้ไงว่ายัยนั่นจะยอมเป็นแฟนกับชั้น?"
"ก็รอบของชั้นก็คล้ายๆ กับของนายเนี่ยแหละ" ราสึตอบ
"เอ๊ะ รอบของนาย อย่าบอกนะว่า...=.=" อาคาเนะ
"ชั้นขอมิกะเป็นแฟนแล้วเรียบร้อย..." ราสึตอบด้วยหน้านิ่งๆ แต่แก้มก็แอบแดงนิดๆ เหมือนกัน
"หาาาา?! ตั้งแต่ตอนไหน?!" ทางุระไม่รอช้า รีบถามทันที
"ถ้าเรนะยอมเป็นแฟนนายเมื่อไหร่ชั้นจะบอก" ราสึตอบหน้านิ่ง
"เอ่อ โทษนะ..." อาคาเนะท้วงขึ้นมา
"อะไรล่ะ...?" สามหนุ่มหันมาถามผู้หญิงคนเดียวบนดาดฟ้าพร้อมกัน
"เมื่อกี้เสียงกริ่งใช่ป่ะ?"
"อาห๊ะ..."
"แล้วถ้ามีเสียงกริ่งเเปลว่าหมดพักเที่ยงใช่ป่ะ?"
"อาห๊ะ..."
"แล้วพอหมดพักเที่ยงเราก็มีเรียนต่อใช่ป่ะ?"
"อืม..."
"แล้ววันนี้หลังพักเที่ยงเรามีคาบวิทใช่ปะ?"
"ใช่..."
"แล้ววันนี้คาบวิทเรามีอะไรล่ะ? -_- (คิด// ยังไม่รู้ตัวกันอีก...)"
"สอบ!! ชิบ***แล้ว!!!" ทั้งหมดถึงกับหันไปมองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียงและสบถออกมาเสียงดัง
"งั้นวิ่งดีเอ๋ วิ่ง!!!" พอบ่นและสบถกันเสร็จก็ติดเกียร์...วิ่งลงไปเข้าห้องกันทันที

ด้านเรนะและมิกะ
"นี่เรนะรอเค้าด้วยสิ T^T" มิกะเรียกเรนะไม่หยุด
"มิกะ 0///0"
"แฮ่กๆ กว่าจะหยุดวิ่งนะ เฮ้อ ใจเย็นบ้างมั้ยเรนะ?"
"ก็ชั้น ไม่นึกว่าจะใจตรงกันนี่ >//[]//<"
"น่าๆ ชั้นรู้ว่าเธอเองก็รักทางุระ แต่ทำใจดีๆ ไว้นะ อ๊ะ จริงสิ ลงโทษที่กว่าจะยอมบอก เรนะแกล้งทำเป็นหยิ่งแล้วก็เล่นตัวใส่หน่อยนะ >_<" มิกะพูดกึ่งหยอกกึ่งจริง
"เล่นตัวหรอ น่าสนใจแฮะ"
"เนอะๆ -"

กริ๊งงงงงง กริ๊งงงงงง

"อ๊ะ เราไปเข้าห้องกันเถอะ วันนี้มีสอบนะ"
"อ๋าาา ทำไงดีล่ะ เรื่องที่ชั้นยิ่งไม่ค่อยมั่นใจด้วยสิเนี่ย T[ ]T"
"ก็มีนิวเคลียร์ไง" เรนะตอบชิวๆ
"ก็เธอถนัดวิชานี้นี่ โธ่ แค่เรียนหลักสูตรของภาษาญี่ปุ่นยังไม่ค่อยจะรู้เรื่อง ครูดันมาสอนหัวข้อนี้เป็นภาษาอังกฤษอีกง่าาา ชั้นตายแน่เลย"
"งั้นก็ร้องเพลงก่อนซะสิ สร้างสมาธิไง หรือไม่ก็แต่งเพลงเกี่ยวกับหัวข้อนี้ไปเลยไง"
"จริงด้วย ขอบใจนะเรนะ *-*"
"จ้าๆ" เรนะตอบด้วยรอยยิ้ม
"(คิด// ดีจัง เริ่มจะอารมณ์ดีขึ้นแล้วสินะ ตั้งแต่วันนั้นก็ไมค่อยยิ้มเลย เริ่มมายิ้มตั้งแต่คาบตอนช่วงเช้าสินะ...ราสึก็ด้วย ^///^)" มิกะยิ้มหน้าแดงอยู่คนเดียวจนเรนะสังเกตเห็น
"ยิ้มอะไรหรอมิกะ หน้าแดงๆ ด้วย ไม่สบายหรอ"
"เปล่าจ้าา แค่คิดอะไรเพลินๆ น่ะ"

ในห้องเรียน
"เอาล่ะเริ่มทำข้อสอบได้-" เสียงของคุณครูเงียบหายไปเมื่อสังเกตุเห็นว่ามีเก้าอี้ 4 ตัวว่างเปล่า ทั้งที่วันนี้นักเรียนทั้งสองห้องมาครบทุกคน
"สี่คนนั้นหายไปไหน?" ครูถาม แต่เมื่อกะพริบตาก็เห็นว่าทุกโต๊ะมีนักเรียนนั่งอยู่ "อ้าวเอ๊ะ?"
"ครูพูดถึงใครหรอครับ ^_^;" ทางุระเนียนยิ้มถามครู ทั้งที่เขาและก๊วนเพื่อนที่เหลือเพิ่งจะเข้ามาได้ไม่ถึงวิด้วยซ้ำ
"เอ่อ สงสัยครูคงคิดไปเองละมั้ง...อะแฮ่ม! เริ่มได้!" ครูกระแอมและบอกให้นักเรียนเริ่มทำข้อสอบอีกครั้ง

หมดวัน

"เฮ้อ สอบเสร็จแล้วววว" ถอนหายใจออกมาและบิดขี้เกียจเล็กน้อย
"ทางุระเร็วเข้า รีบไปหาของที่เรนะชอบมาสิ!//กระซิบ" ราสึกับอาคิโอะรีบเดินมากระซิบกับทางุระ
"เอ้อ จริงด้วย งั้นชั้น-"
"คิโอะคุง ช่วยครูยกข้อสอบไปที่ห้องพักครูหน่อยนะ"
"หาาาา ครู๊!!" อาคิโอะถึงกับรองเสียงหลง
"ครับ!" ทางุระตอบเสียงดัง

"...มิกะ เธอแน่ใจนะว่าทางุระชอบชั้นน่ะ" เรนะถามมิกะเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน
"เธอก็ได้ยินที่เขาบอกตอนเที่ยงแล้วนี่" มิกะตอบ
"0///0"
"หน้าแดงอีกแล้วนะ ปะ ไปเที่ยวกันเถอะเนอะ"
"ทั้งกลุ่มเลยใช่มั้ย ไปกันเถอะ"
"จ้าาา"

"ทางุระพวกผู้หญิงจะไปที่นัดก่อนแล้วนะ! บอกจะช่วยครูเดี๋ยวก็ไม่ได้เซอร์ไพรส์หรอก"
"ชั้นเป็นแวมไพร์นะ แค่นี้น่ะแป็ปเดียวก็ช่วยเสร็จ อาคิโอะ นายไปกับพวกผู้หญิงก่อนเลยนะ ส่วนราสึมาช่วยชั้นเลือกของขวัญให้เรนะหน่อยละกัน"
"ได้"
"โอเค งั้นไปก่อนนะ" อาคิโอะ วิ่งไปหาพวกผู้หญิงในกลุ่มเเละเดินไปห้างด้วยกัน 4 คน
"พร้อมยังทางุระ?"
"อ่า..."
"งั้น...เอ๋วิ่งอีกรอบของวัน!" และก็ชิ่งไปช่วยครูและหาของขวัญให้เรนะ

ห้าง ตอน17:49 น.
"ว้ายยย น่ารักจังเลย >[ ]<" อาคาเนะกรี้ดกร๊าดกับชุดเดรสสั้นสีขาวยาวถึงเข่า ที่มีลายเหมือนควันสีแดงชมพูอยู่ที่ปลาย
"จริงด้วย! แต่ชั้นว่าตัวนี้ก็น่ารักนะ นี่ไงๆ สีชมพูลายกุหลายขาว >_<" มิกะเองก็ไม่ต่างกัน
"พวกเธอนี่เสียงดังกันจริงๆ แค่ชุดเดรสเองจะอะไรกะนักกะหนา ดูอย่างเรนะสิ ไม่สนใจ-"
"กรี๊ดดดดดด!! >[ ]< น่าร๊าากกกกก" อาคิโอะที่กำลังจะบอกให้สองคนเบาๆ เหมือนอย่างเรนะรีบเงียบทันที ใครจะไปนึกว่าคนเรียบร้อยๆ อย่างเรนะเองก็มีมุมกรี๊ดกร๊าดกับเขาด้วย
"จริงด้วยเนอะเรนจัง! มี่จังดูสิ เดรสยาวสีฟ้าสายไฟสีขาวหล่ะ! หวายยยย แพงจัง" อาคาเนะ
"ชั้นซื้อสามตัวนี้ค่ะ!" เรนะไม่รอช้า หยิบเดรสทั้งสามตัวนั้นขึ้นมาและวิ่งไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ทันทีทิ้งให้เพื่อนๆยืนอึ้งในความเป็นสายเปย์ของเรนะ
"เรนจัง ขอบคุญน้าาา T^T เนี่ย พี่ชั้นไม่เคยซื้ออะไรอย่างนี้ให้เลยอ่ะ" อาคาเนะพาดพิงคนใกล้ตัวเล็กน้อย
"อ้าว โดนเฉยเลยเรา อาคิโอะปลงครับ...(คิด// เมื่อไหร่สองคนนั้นจะมานะ)"
"ฮะฮะฮะ น่าๆ"
"หวา เย็นแล้วหรอเนี่ย?! รีบกลับกันเถอะ!" เรนะโพล่งขึ้นมา
"จริงด้วย" อาคาเนะตอบ
"(คิด// ราสึ รีบมาหน่อยสิ)" มิกะ

ติ้ง!

"(คิด// ราสึส่งข้อความมา? ให้พวกเรา...) เอ้อ นี่ เดี๋ยวพวกเราเเวะที่สวนสาธารนะกันหน่อยดีมั้ย?" อาคิโอะ
"เอ๋ แต่ว่าถ้ากลับดึกท่านแม่จะ..." เรนะทำท่าจะค้าน อาคิโอะจึงรีบหันไปส่งซิกให้อาคาเนะ ซึ่งอาคาเนะก็เข้าใจในทันทีว่าจะต้องทำอะไร
"อ่า ชั้นก็อยากไปนะ ตอนนี้น่าจะอากาศกำลังดีเลยล่ะ แถมคนก็น้อยด้วยนะ"
"อืม...ก็ได้..." ในที่สุดเรนะก็ยอมตกลง
"เยส!" อาคาเนะ มิกะ และอาคิโอะตะโกนออกมาพร้อมกันด้วยความดีใจแล้วหันไปมองหน้ากัน เหลือแค่เรนะคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องอะไร เพราะซื่อ(เกินไป)ในเรื่องพวกนี้

สวนสาธารนะ
"ถึงแล้ว! อ่า นี่เรนะชั้นขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ" พอมาถึงอาคาเนะก็พูดทันที
"อ๊ะ ชั้นไปด้วยคนสิ" มิกะก็อีกคน
"เอ๋? ดะ เดี๋ยวสิ โธ่..." ในขณะที่เรนะยังงอยู่นั่นเอง สองสาวก็รีบวิ่งออกไปเสียก่อน
"ฮะฮะฮะ..." อาคิโอะหัวเราะแห้งๆ แล้วก็สังเกตุไปเห็นอะไรบางอย่าง "เอ่อ นี่เรนะ"
"อะไรหรอ..?"
"คือชั้นขอไปกดน้ำแถวๆ ทางเข้าสวนหน่อยนะ เดี๋ยวมา แป็ป"
"อะ อ้าว พูดปุ๊ปไปปั๊ป แล้วทิ้งชั้นไว้คนเดียวเนี่ยนะ T^T งือ" เรนะนั่งปลงอยู่คนเดียว และตอนนั้น
"ไม่ใช่คนเดียวซักหน่อย...เรนะ" เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นข้างๆ พอเรนะหันไปมอง "เอ่อ ไง ^///^" ก็พบทางุระยืนยิ้มมาให้อยู่
"อ่ะ.." เรนะได้แต่ตกใจ จนหน้าแดงและก้มหน้าหนี เพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำเอาไว้ "มาทำอะไรที่นี่หรอ...ทางุระ?" เธอถามเสียงสั่น
"ก็มาตามหาเธอไง ยัยบ้า" ทางุระตอบพร้อมกับนั่งลงข้างๆ เรนะ
"...ตาบ้า" เรนะที่ยังหน้าแดงอยู่แอบเงยหน้ามองทางุระ ซึ่งทางุระเองก็จ้องเรนะอยู่ทำให้ทั้งสองสบตากันโดยไม่ได้คาดหมาย "(_///_) งือ.." ซึ่งเรนะเองก็รีบก้มหน้าลงต่อ "ชั้นไม่ได้ชอบนายสักหน่อย (-///- )"
"แต่รักชั้นละสิ" ทางุระพูด
"จะบ้าหรอ?! อ่ะ? 0///0" เรนะพูดและเผลอเงยหน้าขึ้นมา ซึ่งทันทีที่เห็นโอกาสนั้น ทางุระก็รวบตัวเรนะเข้ามากอดแน่น "ทำอะไรเนี่ย-?! O///O"
"รักนะ..." ทางุระกระซิบข้างหูเรนะ จนทำให้เด็กสาวยังคงหน้าแดงอยู่กลายเป็นสีเข้มขึ้นกว่าเดิม
"..." และช็อกไปเรียบร้อย
"เรนะ...?"
"รู้..อยู่แล้วล่ะน่า...ตาบ้า" พอได้ยินเรนะพูดอย่างนั้นไม่รู้เพราะอะไรแต่ทางุระกลับผลักเรนะออกมา และจ้องหน้าเธอ และดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง
"นี่เธอ...ยิ้มอยู่หรอ...?"
"บ้า..." เธอดึงเสื้อของทางุระโดยเขาไม่ทันตั้งตัว ทำให้ตอนนี้กลายเป็นว่าเธอซบอกของทางุระอยู่ "บ้าๆๆ ทางุระบ้าที่สุด"
"0///0"
"ก็เพราะนายชอบทำอย่างนี้ไง...เพราะชอบมากอดเวลาชั้นเสียใจ ชอบมาให้กำลังใจ ชอบมาดูแลชั้นแบบนี้ไง..." เธอพูดออกมายาวเหยียด พร้อมกับดวงตาที่เริ่มมีน้ำเอ่อล้นออกมา
"เรนะ หรือว่าเธอเองก็...?" ทางุระจ้องเรนะตาไม่กะพริบ
"เพราะนายชอบมาเอาใจใส่ ชอบมาเอาใจ ชอบซื้อของมาให้ ชอบทำเป็นใจดีกับชั้นแบบนี้ไง..." เธอเงียบไปซักพัก แต่แล้วเธอก็ตะโกนคำๆ นั้นออกมา คำที่ถูกเก็บเอาไว้อยู่ในหัวใจมานานแสนนาน "เพราะแบบนี้ไง! ชั้นถึงได้รักนาย! อีตาบ้า! ฮึก..."
"อืม..."
"ตาบ้า! ชั้นอุตส่าห์พูดไปตั้งเยอะนะ! จะตอบแค่นี้...งั้นหรอ.." เรนะเงยหน้ามองทางุระ ใบหน้าของเธอยังมีน้ำตาหยดลงมาเรื่อยๆ และพวงแก้มอมชมพูเองก็แดงไปหมด
"อึก...ยัยบ้า อย่าทำหน้าอย่างนั้นได้มั้ยเล่า รู้มั้ยว่ามันน่ารักแค่ไหนะห๊ะ..? ฮะฮะ" ทางุระยิ้มอ่อนโยนให้กับเรนะ "เป็นแฟนกันนะ ^-^"
"อื้ม T_T"
"เอ้าๆ แล้วร้องไห้ทำไมกันละเนี่ย ไม่ได้แกล้งซักหน่อยนะ ไม่ร้องนะ ที่รัก"

สักพักหนึ่งต่อมา
เรนะเองก็หยุดร้องไห้แล้ว แถมหน้าก็เริ่มจะไม่ค่อยแดงแล้วด้วย
"อ่ะนี่เรนะ ของขวัญวันเกิดนะ" ทางุระหยิบกล่องของขวัญกล่องหนึ่งออกมาและยื่นมันไปให้กับเรนะ "แล้วเมื่อไหร่...พวกนายจะออกมาสักทีล่ะ -///-" เขาหันไปมองพุ่มไม้ใกล้ๆ
"เอ๊ะ...?" เรนะหันไปมองตาม "หวาๆๆ 0///0" เรนะหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบเมื่อสัมผัสว่ามีคนแอบดูอยู่
"โธ่ กำลังฟินเลยอ่ะ" มิกะเดินออกมาคนเเรก
"นั่นสิเน้อออ" ตามมาด้วยอาคาเนะ
"สำเร็จแล้วนะพวก"
"ดูแลน้องชั้นให้ดีล่ะ ใช้ชีวิตคู่ให้ดีนาาา"
"พี่! หนูยังไม่ได้จะแต่งงานซักหน่อย อย่าพูดให้เข้าใจผิดได้มั้ยเล่า" เรนะหันไปโวยใส่ราสึทั้งที่หน้ายังแดงอยู่
"น่าๆ พี่น่ะแปลกใจมากกว่านะที่น้องไม่รู้สึกตัวน่ะ" ราสึพูด
"ก็ปกติจะสัมผัสไวนี่เนอะ" มิกะสนับสนุน
"โอ้ จริงด้วยสิ เมื่อไหร่นายจะเล่าเรื่องของนายล่ะ ราสึ" ทางุระเปลี่ยนเรื่องคุยทันที ส่วนเรนะเองก็รีบปรับสีหน้ากลับมาให้เป็นปรกติ
"เอ่อ..." ราสึหันไปมองมิกะแล้วหน้าแดงเล็กน้อย แต่ก็ไม่พ้นสายตาของเพื่อนละนะ
"ราสึ! นี่นายบอกพวกเขาหรอ 0///0" มิกะท้วง
"เอ๋ อะไรหรอๆ" เรนะ
"เอ่อ...อะแฮ่ม! เดี๋ยวเล่าที่บ้านใหญ่ละกันนะ วันนี้อาคาเนะกันอาคิโอะก็ค้างที่บ้านชั้นละกันนะ"
"โอ้!/เย้!/จ้า" ขานรับกันพร้อมเพรียง

บ้านใหญ่
"ถึงแล้วล่ะ!" อาคาเนะตะโกนขึ้นเมื่อมาถึง
"ชู่เงียบๆ หน่อยสิ! เดี๋ยวคนนอกก็ตื่นหรอก!" อาคิโอะ
"อะไรกันเล่า! ก็พอถึงแล้วราสึจะเล่าให้ฟังนิน่า โธ่ อาคิโอะบ้าๆๆ"
"ว่าใครบ้ากันฮะ"
"น่าๆ พอเถอะ ทั้งคู่เลย" ทางุระหันไปห้ามสองพี่น้องที่เริ่มจะวางมวย แต่มือขวาดันเอื้อมไปจับมือของเรนะเฉย
"ไม่เนียนนะยะ ตาบ้า-///-" เรนะพึมพำ
"ทางุระ..." ราสึเขม่นทางุระทันที ก็แหม ใครๆก็ต้องห่วง(หรือหวง?)น้องสาวแหละนะ -3- ถึงเมื่อกี้จะแซวไปก็เถอะ
"ใจเย็นนะทุกคน" มิกะจำต้องเป็นคนห้ามปรามทั้งสองคู่มวยของเพื่อนและแฟนหนึ่มของตัวเองแทนทางุระ
"ชั้นว่าเราเข้าบ้านใหญ่กันได้แล้-!" เรนะที่เดินนำอยู่ชะงักและเบิกจากว้างเมื่อเห็นตัวบ้าน
"เป็นอะไรไปหรอเรนะ! ไม่..." ราสึกับทางุระรีบวิ่งมาดูเรนะและมองไปที่บ้านใหญ่และพูดออกมา
"ไม่จริงน่ะ.." อีกสามคนที่มาทีหลังเองก็ต้องตกใจเมื่อเห็นสภาพบ้านไม่ต่างจากคนก่อนๆ

บ้านใหญ่ที่เคยสวยงามเเละครึกครื้นกลายเป็นดั่งคฤหาสถ์ทรงญี่ปุ่นที่ถูกร้างและมีรอยเลือดอยู่ทั่วทุกที่ กลิ่นคาวของเลือดสีแดงสดจู่ๆ ก็โชยมาแต่ไกล

ขาทั้งหกคู่ค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าช้าๆ และเมื่อผ่านประตูเข้ามาแล้ว พวกเขาก็เห็นร่างของภูตหลายสิบตนกระจัดกระจายอยู่บนพื้น น้ำตาของคุณหนูตระกูลนูระนั้นเอ่อล้นคลอเบ้าเต็มไปด้วยความเสียใจ ไม่เข้าใจ และโกรธแค้น มือทั้งสองยกขึ้นมาปิดปาก ส่วนผั่งนายน้อยของตระกูลเองก็กำหมัดแน่นดวงตาเปียกชื้นและฉายแววโกรธแค้นอย่างเห็นได้ชัดกก่อนที่เครื่องแต่งกายและรูปร่างของทั้งคู่เปลี่ยนไปเป็นร่างภูตของตน

"ท่านแม่เจ้าคะ!" เรนะพุ่งตัวเข้าไปในบ้านใหญ่ก่อนใครเพื่อน ราสึเองก็ตามไปติดๆ โดยทิ้งเพื่อนๆไว้หน้าบ้าน
"ฝากดูข้างนอกให้ข้าด้วยมิกะ ทางุระ เจ้าสองแยกกันไปดูเรือนเล็กและโรงฝึก" ราสึหันมาบอกทุกคน
"เจ้าค่ะ/ขอรับ/ได้/อื้ม" คนอื่นๆเองก็รีบเปลี่ยนร่างตามทั้งคู่เช่นกัน ทางุระเป็นแวมไพร์ มิกะเป็นไซเรน ส่วนอีกสองพี่น้องเป็นแคสเปอร์เนียร์

ตอนนี้แต่ละคนมีพื้นที่ที่จะต้องรับผิดชอบคนละส่วน:
ราสึและเรนะตรวจหาในบ้านใหญ่
มิกะว่ายหาภูตตนอื่นๆ ในบ่อน้ำกว้างของบ้าน
ทางุระบินขึ้นดูลาดเลาบนฟ้าไปเรื่อยๆ
อาคาเนะไปดูในโรงฝึก
และอาคิโอะสำรวจเรือนเล็ก

ด้านเรนะ
"ท่านแม่!" เธอถาม หวังให้มีเสียงที่อ่อนโยนและคุ้นเคยขานตอบ
"..." แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงสะท้อนของตัวเธอเอง
"เรนะ!" ราสึที่ตามมาติดๆ เรียก
"ท่านพี่ ช่วยข้าหาท่านแม่ที ภูตตนอื่นข้าพาไปพักในห้องโถงเรียบร้อยแล้ว เมื่อครู่เคะโจโรบอกข้าว่าท่านแม่อยู่ภายในเรือนใหญ่นี่!" เรนะหันมาบอกกับพี่ชายของเธอ และวิ่งออกไป
"เดี๋ยวเรนะ-?! คุบินาชิ!?” ราสึจะวิ่งตามไปแต่ก็ถูกหนึ่งในขบวนร้อยอสูรมาหยุด “ทำอะไรของเจ้า! น้องสาวข้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ข้าต้องไปช่วยนาง และท่านแม่ด้วย!”
“ใจเย็นก่อนขอรับนายน้อย!” คุบินาชิตะโกนเรียกสติของภูติหนุ่ม ซึ่งราสึก็ชะงักไปทันที “ยิ่งเราตื่นตูมก็ยิ่งเสียเปรียบนะขอรับ”
“อืม... แต่เรนะ”
“เคะโจโรกำลังตามไปขอรับ” คุบินาชิว่าแล้วเดินนำราสึออกมานอกตัวบ้าน
“ทุกคน!” ราสึตะโกนเสียงดังเมื่อเห็นร่างของปีศาจหลายตนที่ยังปลอดภัยดี "ค่อยยังชั่ว"
"นายน้อย คุณหนูล่ะขอรับ?"
"อยู่กับเคะโจโรนะ แต่ตอนนี้ท่านแม่อยู่ที่ไหน" ราสึเผลอกดเสียงต่ำลงอย่างช่วยไม่ได้ ความกังวลใจเริ่มครอบงำตัวเขาเพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็็ไร้วี่แววของคนที่คลอดตัวเขาออกมาเลย
"ในเรือนเล็กขอรับ"
"ขี้โกหกจริงนะ ทำไมพูดไม่เหมือนเคะโจโรกันหะ?" นายน้อยรุ่นที่ 4 ของกลุ่มนูระหันมามองภูติตนนั้นด้วยเเววตาที่ยากจะอ่านได้
"อึก...ข้าเพียงแค่กลัวว่าท่านจะเอาตัวไปเสี่ยงขอรับ"
"แต่ข้าคือทายาทรุ่นที่ 4 ของนูระ เพราะฉะนั้นข้าไม่ตายง่ายๆหรอก อีกอย่างพวกเจ้าก็เป็นขบวนร้อยอสูรของข้ามิใช่รึ เจ้าบ้า หึ"
"ท่านพี่ ข้าหาท่านแม่ไม่เจอเจ้าค่ะ!" เสียงทายาทอีกคนของตระกูลนูระดังออกมาจากตัวบ้านพร้อมกับร่างของเธอที่ปรากฏออกมาให้เห็นพร้อมกับเคะโจโรที่หอบตามมาติดๆ
"ให้ตายเถอะ ทำไมลูกของเธอถึงได้มีเเรงเยอะขนาดนี้กันยะยัยซึราระ" ผีสาวผมยาวบ่น "แต่ถ้าไปถามก็คตอบว่าได้เชื่อพ่ออยู่ดี...ยัยคนบ้า*ว!!"
"เคะโจโรบ่นอะไรของเจ้า" ราสึหันมาเอ็ดภูติที่มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของตน
"เปล่าเจ้าค่านายน้อย"
"ใจเย็นๆก่อนเรนะ ลืมเเล้วรึยิ่งเรากลัวเท่าไหร่อีกฝ่ายยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น...แล้วคุบินาชิหายไปไหน?" เขาถามต่อ
"เคะโจโร?" เรนะหันมาสนใจบ้างหลังจากสงบสติลงได้ "เจ้ารู้รึเปล่า"
"เอ่อ ไม่เลยเจ้าค่ะ-"
"ข้าอยู่นี่ขอรับ ขออภัย เมื่อครู่นายหญิงโทรมาบอกว่าปลอดภัยดี" คุบินาชิ
"ช่วยอย่าโผล่มาเหมือนผีได้มั้ย เรนะตกใจนะ แล้วแม่ข้าใช้ของแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" ราสึว่าพลางเอือมมือมาฉกโทรศัพท์จากมือของผีหัวขาดไป
"ช่วยไม่ได้..ยังไงข้าก็ตายไปเป็นร้อยปีแล้วด้วยนะขอรับ ที่สำคัญขอคืนด้วยขอรับ" คุบินาชิบ่นพร้อมกับยื่นมือมาขอโทรศัพท์คืน
"เป็นภูติแท้ๆ ดันใช้ของพรรค์นี้-"

กริ๊งงงง!

"..." นายน้อยเงียบไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงดังออกมาจากกระเป๋าของตน
"คิกๆ ท่านพี่มีสิทธ์ไปว่าคุบินาชิด้วยหรือคะ" เรนะหัวเราะคิกคักด้วยความที่ราสึทำหน้าเหลอหลาเพราะถูกคุบินาชิยิ้มเยาะใส่
"ง-เงียบน่าเรนะ! ข้าจำเป็นต่างหาก" เขาหันมาเอ็ดเรนะด้วยใบหน้าแดงๆ ก่อนจะหยิบเครื่องมือสื่อสารของตนออกมา "มิกะ เจอมั้ย?"
"จำเป็นต้องติดต่อกับคนรักน่ะสิไม่ว่า..."
"งั้นหรอ.."
"..."
"ยังไงก็ตาม เจ้ารีบมาที่สวนของเรือนใหญ่เดี๋ยวนี้ บอกทุกคนด้วย" ราสึพูดจบก็ตัดสายไปทันที
"มิกะว่ายังไงบ้างคะ" เรนะ
"ยังไม่เจอ แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังมาที่นี่อยู่..แล้วเจ้าจะยิ้มทำไมหะ คุบินาชิ"
"หึหึ ไม่มีอะไรขอรับ"

โป้ก

"อั่ก! ยัยบ้า!!" เสียงของผีหัวขาดยิ่งเบาหายไปเรื่อยๆ เพราะถูกเคะโจโรตบหัวจะกระเด็นไปไกล
"เสียงคุบินาชินี่ หัวหายไปไหนซะล่ะ" อาคาเนะที่มาทันได้ยินเสียงพูดขึ้นมา "อ๊ะ เคะโจโรหวัดดี"
"เจ้าค่ะ"
"ไม่เจออะไรเลย" อาคิโอะที่ตามมาพร้อมกับคนอื่นๆ พูดต่อ
"หรอ-"

ตู้ม!!

"ตรงนั้นมีคนอยู่" ทางุระผู้มีสัมผัสทางหูดีที่สุดในกลุ่มบอกกับคนอื่นๆพร้อมกับชี้เข้าไปในบ้านใหญ่ของตระกูลนูระ
"แต่เมื่อกี้เข้าไปก็ไม่เห็นมีใครนี่นา?" มิกะพูดขึ้นมา "อย่าบอกนะว่าผี?!!" เธอสะดุ้งแล้วพุ่งเข้าไปกอดแขนราสึ มิกะหลับตาปี๋พร้อมกับตัวสั่นงกๆราวกับลูกนกเพิ่งเกิดแต่เหมือนเธอจะแฝงตัวกับมนุษย์มากเกินไปจบลืมไปว่าตัวเองเป็นใคร..
"ม-มิกะคือ..." คนถูกกอดแขนหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะกระแอมเพื่อดึงสติตัวเองแล้วบอกเรียกแฟนสาว "อะแฮ่ม! เจ้าเองก็เป็นปีศาจนะ ไม่เห็นต้องกลัว" ราสึหันหน้าไปอีกทางพลางยกมืออีกข้างที่ไม่ถูกเกาะมาเกาแก้มตัวเองแก้เขินท่ามกลางสายตาของปีศาจตนอื่นๆที่มองมาแบบกรุ้มกริ่ม "อ-อะไรของพวกเจ้า"

"เปล๊าาาาาา" ปีศจทุกตนต่างพูดเสียงสูงกันพร้อมเพรียงโดยไม่ได้นัดหมาย

"ข-ขอโทษราสึ..อ่ะ" มิกะทำท่าจะปล่อยแขนราสึแต่พ่อหนุ่มนูระก็ยื้อเอาไว้และบอกให้กอดแขนเขาต่อไปได้ พอแฟนสาวกอดแขนต่อก็ยิ้มหน้าบาน
"เอาเถอะ" เรนะถอนหายใจเอือมพวกปีศาจแล้วสรุปเอาเอง "ข้ากับท่านพี่จะเข้าไปเอง พวกเจ้าอยู่ตรงนี้แหละ"
"เอ๋ ไม่เอาน่าเรนะ พวกชั้นเข้าไปด้วยน้าาา" แต่อาคาเนะงอแงจะตามเข้าไปให้ได้แล้วพุ่งมาเกาะแขนซ้ายเรนะ
"ช่ายๆ ให้พวกข้าเข้าไปด้วยเถอะน่า" อาคิโอะก็ทำตาม พุ่งมาเกาะแขนขวาเรนะจนเจ้าตัวหันไปมองค้อนทั้งคู่ แต่สองพี่น้องก็ไม่มีท่าทีว่าจะยอม
"ปล่อยเรนะ..." เสียงต่ำของอีกบุคคลดังขึ้นพร้อมกับที่ทุกคนรู้สึกถึงบรรยากาศชวนน่าขนลุก อาคาเนะและอาคิโอะต้องรีบปล่อยมืออย่างช่วยไม่ได้
"ใจเย็นน่าทางุระ" ราสึเดินมาตบไหลทางุระดัง แปะ! ด้วยไม่หน้ายิ้มๆ
"ก็พูดได้สิ แฟนตัวเองเกาะแขนอยู่นี่..." ทางุระตัดพ้อแล้วตวัดสายตาไปมองเรนะงอนๆจนสาวเจ้ารีบเข้ามากอดหนุ่มแวมไพร์ด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ
"อ่ะๆ ไม่งอนเนอะ...งั้นพวกเราก็เข้าไปกันให้หมด 6 คนส่วนที่เหลือรอสนับสนุนอยู่ตรงนี้แหละเนอะ" เรนะช้อนตามองทางุระอยู่สักพักก่อนจะหันไปพูดกับพี่ชายของตน
"อ่า ตามนั้น" ราสึพยักหน้าตอบแล้วทำท่าจะเดินนำเข้าไปในบ้านใหญ่ที่ทางุระบอกว่ามีคนอยู่ "มิกะปล่อยข้าก่อน เรนะเจ้าเองก็ปล่อยทางุระด้วย"
"เจ้าค่ะ/อื้ม"

"พร้อมนะ..?" ราสึหันกลับไปถามคนอื่นๆในตอนที่มายืนอยู่หน้าประตูห้องประชุมประจำบ้านใหญ่ของตระกูลนูระ "ห้องนี้แน่นะ" ก่อนจะหันไปทำทางทางุระเพื่อความแน่ใจอีกครั้งซึ่งเพื่อนสนิทก็พยักหน้าตอบ
"ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมแล้วเจ้าค่ะท่านพี่" เรนะยิ้มหวานให้ราสึแต่แล้วจู่ๆสองพี่น้องตระกูลนูระก็สัมผัสได้ถึงแรงผลักจากด้านหลังจนเซล้มทับประตูจนมันพังลงมา

ผลั่ก! ตู้ม! ตุบ

"อึก!/เจ็บ!" สองคนร้องออกมาทันทีที่ตัวถึงพื้น พอจะหันหลังกลับไปว่าเพื่อนที่ผลักก็ไม่พบเงาของใคร แม้แต่เหล่าปีศาจนับร้อยก่อนหน้าก็หายไปด้วย
"หาย...ไปแล้ว" เรนะพึมพำเสียงเบาด้วยความตกใจ
"เฮ้...พวกเจ้าอยู่ที่ไหน" ราสึเองก็ไม่ต่างกัน แต่เขาเลือกที่จะตะโกนออกไปเสียงดัง
"ท่านพี่ มันมืดแปลกๆรึเปล่าเจ้าคะ?"
"อ่า....มิกะอยู่ไหน?"
"ท่านพี่อ่ะ...ถามหาแต่แฟน"
"ไม่ถามหามิกะแล้วจะให้พี่ถามหาใครละเรนะ?"

กริ๊ก ปุ้ง
"เซอร์ไพรส์!!!" จู่ๆ ทั้งสองพี่น้องก็ได้ยินเสียงเปิดไฟก่อนที่จะเห็นร่างของครอบครัวของพวกเขายืนถือเค้กก้อนโตอยู่กลางห้อง

"?! อะไรเนี่ย?" เรนะยังคงงงงวยอยู่กับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง
"ท่านแม่? ปลอดภัยดีหรอกหรอครับ" ราสึรีบตั้งสติแล้วรุดเข้าไปหาแม่ด้วยความเป็นห่วง "ค่อยยังชั่ว...ข้านึกว่าต้องเสียท่านไปอีกคนเสียอีก"

ปั่ก

"นี่แหน่ะ!"
"โอ้ย! ใครเนี่ย? คุบินาชิ-" ราสึร้องโอดโอยเมื่อจู่ๆ ก็โดนใครไม่รู้เขกเข้ากลางหัว พอจะหันกลับไปบ่นก็พบกับรอยยิ้มของอีกคนที่ไม่คาดฝันจนชะงักและน้ำตาคลอ
"พูดอะไรเป็นลางนะเจ้าลูกชายคนนี้นี่" เขาว่าแต่ก็ยิ้มอ่อนโยนให้ราสึ "สุขสันต์วันเกิด ทั้งสองคน"
"ท่านพ่อยังไม่ตาย!" ฝั่งน้องสาวเองพอได้เห็นพ่อที่คิดว่าไม่มีวันกลับมา มายืนอยู่ตรงหน้าก็ได้สติและพุ่งเข้ามากอดริคุโอะทันที "ข้าคิดถึงท่านพ่อ...อย่าหายไปไหนอีกนะคะ" เธอว่าพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล่น
"อืม...อ่าจริงสิ อาโอเอาเค้กมาให้เป่าก่อนสิ เอ้าทั้งสองคนหยุดร้องก่อนสิ ข้าก็อยู่นี่แล้วไง" ริคุโอะดึงลูกทั้งสองเข้ามากอดพร้อมกับปลอบก่อนจะหันไปสั่งอาโอตะโบ
"แหม...กอดแต่ลูกไม่กอดเมีย-ภรรยาบ้างล่ะเจ้าคะ~" เคะโจโรที่เงียบมานานแซวรุ่นที่ 3 ก่อนจะผลักปีศาจหิมะคนแม่ไปหาสามี
"ไม่ต้องห่วงน่า ข้าไม่มีวันลืมซึราระอยู่แล้ว อีกอย่าง..." ริคุโอะตอบผีสาวผมยาวพลางผละตัวออกจากลูกทั้งสองแล้วเดินไปช้อนคางภรรยาตัวเอง "คืนนี้ข้าอยู่กับซึราระทั้งคืนอยู่แล้ว ค่อยกอดแล้วทำอะไรๆ ตอนนั้นก็ยังไม่สาย" เขาพูดพร้อมกับเเสยะยิ้มเจ้าเล่ห์จนใบหน้าขาวๆ ของซึราระแดงขึ้น
"บ้าๆๆๆ คนอื่นได้ยินจะเจ้าคะท่านริคุโอะ!" ซึราระบ่นพลางทุกอกแกร่งของคนตรงหน้า
"ท่านพ่อกับท่านแม่ก็ยังรักกันเหมือนเคย..." ราสึพึมพำ
"นั่นสิเนอะท่านพี่...แต่ท่านพี่ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก" เรนะพูดกับพี่ชายแล้วแอบมองค้อนจนราสึสะดุ้ง รวมถึงอีกคนที่ถูกพาดพิงสะดุ้ง
"ฮะฮะๆ...ล-แล้วทำไมท่านแม่ต้องบอกว่าท่านพ่อตายแล้วด้วยเล่า" ราสึที่ไม่อยากเถียงกับน้องสาวสุดที่รักก็หันไปถามผู้เป็นแม่แทน
"ก็...มันฟังดูเป็นไปได้ที่สุดแล้วก็แสดงง่ายสุดด้วยนี่นา"
"น่าๆ อย่าคิดมากเลยนะทุกคน อ่าใช่ ที่ข้าหายไปเพราะไปตามหาของพวกนี้ให้พวกเจ้าน่ะ" ริคุโอะขัดพร้อมกับหันไปพยักหน้าให้ภูติช่วยกันยกของออกมา
"ของเรนะข้าก็เลือกไม่ถูกว่าจะเอาอะไรให้...เลยไปหาชุดอัญมณีกับของที่จำเป็นสำหรับการทำเครื่องประดับต่างๆ มาให้ ส่วนราสึเป็นเครื่องทดลองวิทยาศาสตร์อยู่ในห้องนะ"
"แล้วทำไมท่านพ่อต้องลำบากไปถึงต่างประเทศเพื่อของพวกนี้ด้วยล่ะ พวกข้าไม่ได้ต้องการขนาดนั้นสักหน่อย"
"สั่งมากลัวจะโดนจับได้น่ะสิ ท่านริคุโอะยิ่งชอบคิดเล็กคิดน้อยอยู่" คุบินาชิตอบแทน
"ตามนั้น...อ้อ ราสึพ่อมีนี่ให้อีกอย่างนะ"
"อะไรอ่ะ ท่านพ่อรักราสึมากกว่าหรอ..." เรนะบ่นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
"แครอท-" ริคุโอะพูดพร้อมกับโยนผักสีส้มเข้าหน้าราสึที่รีบกระโดดหลบด้วยใบหน้าเหวอๆ
"ท่านพ่อ! ข้าเกลียดแครอทท่านก็รู้!"
"55555"

==============================================================================
ขอโทษจริงๆ ค่ะ ที่ไม่ได้มาอัพเลย...และขอโทษที่ยังไม่จบนะคะ พอดีไม่ค่อยมีเวลาว่างเพราะเหตุผลส่วนตัวหลายๆ เหตุผลค่ะ ขอบคุณที่ยังมาอ่านกันนะ//กราบงามๆ
==============================================================================
ขอบคุณที่ยังเข้ามาอ่านกันนะคะ เขียนผิดตรงไหนก็ช่วยบอกกันด้วยนะคะ
==============================================================================
ตัดจบแค่นี้ค่ะ ขอบคุณที่อ่านกันมานะคะ//กราบ ขอโทษที่อัพช้าด้วย...

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Hibari Akaru จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 16:28
    เมื่อไหล่จะแต่งอะครับ
    #6
    1
    • 30 พฤศจิกายน 2560 / 08:25
      เริ่มแต่งแล้วนาาา...แต่ยังไม่จบทีค่ะ =w=
      #6-1
  2. วันที่ 28 มกราคม 2560 / 14:23
    หนูกำลังสงสัยว่าทำไหมไม่ทำเป็นตอนย่อยอะนะคะ คือหนูพึ่งจะอมาอ่านที่หลังอะนะค่ะเลยงงนิดหน่อย แต่ก็สู้ๆๆนะคะ 
    #5
    1
    • 31 มกราคม 2560 / 11:57
      ขอบคุณที่ให้คำเเนะนำคะ จะพยายามปรับปรุงนะคะ ^-^
      #5-1
  3. #4 โออิคาวะ
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 15:03
    อ่านแล้วสับสนจ้า เรนะเป็นแฝดของระสึ แต่เป็นลูกปีศาจแห่่งเสียงเพลง?? ไขข้อข้องใจหน่อยนะจ๊ะ
    #4
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • 1 มิถุนายน 2561 / 08:42
      ขอโทษที่ทำให้สับสนจ้า เกิดจากการไม่ได้แพลนให้ดีๆ ของเก๊าเอง T^T แต่เปลี่ยนใหม่เเล้วนะ สรุปเรนะเป็นแฝดน้องของราสึเหมือนเดิน ส่วนปีศาจแห่งเสียงเพลง(หรือเรียกสั้นว่าไซเรนก็ได้มั้ง)คือมิกะค่ะ ตอนนี้อัพให้แล้ว(ถึงจะยังไม่จบก็ตาม) อย่าลืมไปอ่านนะคะ ^-^
      #4-2
  4. วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 15:07
    คือว่านะอาคารุจัง ตกลงทางุระคู่กับเรนะชิมิ
    #3
    2
    • 6 มิถุนายน 2559 / 15:12
      ก็ไม่รู้สินะค้าาาาา อาคาชินจัง ^-^
      #3-1
    • 7 มิถุนายน 2559 / 20:04
      จะได้แต่งตัวละครถูกอ่าาาา
      #3-2
  5. วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 06:10
    Wallpapersxl Music Megurine Luka My Crunch Com 516718 1920x1080.jpg
    ชื่อ: โอหิโนะ เรนะ
    อายุ: (เท่ากับลูกชายของริคุโอะและซึราระ)
    นิสัยส่วนตัว: เป็นเด็นขี้อาย ไม่ค่อยพูด เป็นที่ชื่นชอบของคนในโรงเรียน เทอมักจะคอยหลบอยู่ด้านหลัง (ลูกชายจของริคุโอะและซึราระ) เสมอ แต่เวลาร้องเพลงเทอจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เทอมีเสียงที่ไพเราะและไม่เคยเอาเรื่องนี้ไปโอ้อวดกับคนอื่น
    ชอบ: (ลูกชายของริคุโอะและซึราระ) ทำอาหาร ทำขนมหวาน ดอกไม้
    ไม่ชอบ: คนโกหก หนอนและใส้เดือน
    ความสามารถพิเศษ: ร้องเพลง ทำอาหารรวมถึงของหวานด้วย เรียนเก่งมาาาากกกก Megurine-Luka-blindbandit92-27268183-1024-768.jpg
    คนหรือปีศาจอะไร: ครึ่งคนครึ่งปีศาจ ปีศาจแห่งเสียงเพลง
    ลักษณะ รูปลักษณ์: เวลาอยู่ต่อหน้าคนปกติจะใส่ชุดนักเรียน แต่ตอนอยู่ที่บ้านใหญ่นูระจะใส่ชุดที่อยู่ในรูป
    ประวัติ: เทอเกิดจากแม่ที่เป็นปีศาจแห่งเสียงเพลง และพ่อที่เป็นมนุษย์แต่ทั้งสองคนตายไปเพราะอุบัติเหตุทำให้เทอต้องย้ายมาอยู่บ้านใหญ่กลุ่มนูระ
    #2
    1
    • 31 พฤษภาคม 2559 / 21:24
      ขอบคุณค่าาาาาาา ได้แล้วอีกตัว เย้!!! ได้ตามที่สมหวังแน่นอนค่าาาาา
      #2-1
  6. วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 20:56
    อ้าวยังไม่มาอัพหรอค่ะ
    #1
    2
    • 20 พฤษภาคม 2559 / 18:58
      ยังค่ะ รีบปั่นอยู่ค่ะ ตอนนี้โรงเรียนเปิดแล้วด้วยง่าาาาา นานชัวร์ค่ะ แต่จะพยายามมาอัพให้เร็วที่สุดเลยนะค่ะ
      #1-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(