ROBOT ' [LayChen]

ตอนที่ 6 : Note 05 . Brother

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 เม.ย. 58

 

 

 

 

แม้ว่าในยุดสมัยที่บิดเบี้ยวขาดความสมดุลของทุกอย่าง

มนุษย์ล้วนแต่หลงใหลในวัตถุหรือค่านิยมที่ต่างพากันเยินยอ

ก็อาจจะมีบางคนที่ยังพอมีจิตใต้สำนึกอยากแก้ไขสิ่งที่พลาด...

 


 

                ตามทางเดินสีขาวที่ส่องสว่างด้วยหลอดไฟนีออนทำให้มองเห็นทางได้ก็จริงแต่มันไม่ช่วยให้ผมรู้สึกถึงทางออกในจิตใจที่ตกต่ำของตัวเองเลยสักนิด สองขายาวของผมก้าวเดินไปเรื่อยๆทั้งที่รู้จุดหมายแต่เพราะไม่อยากจะไปถึงมันกลายเป็นว่าเดินอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด

 

 

...เดินแบบนี้ดีแล้ว ดีกว่าไปเจอเรื่องเลวร้ายแบบนั้น...

 

 

“ขออนุญาตครับ” ถึงจะพยายามยืดเวลาแค่ไหนแต่สุดท้ายก็มาถึงอยู่ดี ผมร้องบอกคนข้างในก่อนจะเปิดประตูห้องสีดำทึบที่แตกต่างจากบริเวณโดยรอบยิ่งนัก

 

“มาช้าแบบนี้คงจะเดินถ่วงเวลามาหละสิ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่พูดแทงใจดำดังขึ้น เจ้าของดวงตาคมเหลือบมองผมเล็กน้อย

 

“ขอโทษด้วยครับคุณท่าน”

 

“ช่างมันเถอะ เวลาเรามีไม่มากนัก ร่างของเด็กคนนั้นไม่ได้เป็นนิรันดร์หรอกนะ”

 

 

                เมื่อฟังดีๆผมกลับจับความรู้สึกที่สั่นไหวในน้ำเสียงทรงอำนาจนั่น น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย ความคิดถึง ความห่วงหา เหนือสิ่งอื่นใด...น้ำเสียงของความรัก ผมที่ตอนแรกก้มมองปลายเท้าตัวเองจำต้องเงยหน้าเพียงมองชายหนุ่มที่ฉายแววตาเศร้าสร้อยออกมาอย่างไม่ปกปิด ดวงตาคู่คมจ้องมองมาทางผมราวกับกำลังอ้อนวอนขอสิ่งที่รักและหวงแหนกลับคืนมา ข้างกันนั้นมีหญิงสาวที่เรียกได้ว่างดงามดุจดอกไม้ยืนร้องไห้อยู่เงียบๆ ยิ่งเมื่อจู่ๆมีชายหนุ่มสองคนที่หอบหิ้วเอาร่างไร้ลมหายใจของเด็กชายตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มที่ดูจะซีดไปเพราะขาดเลือดหล่อเลี้ยงเข้ามา หญิงสาวเหมือนกับจะใจสลายร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างไม่อายใคร

 

 

...แล้วแบบนี้ผมกับรุ่นพี่จะปฏิเสธงามนี้ได้หรือ?...

 

 

“คงต้องลองเสี่ยงแล้วหละ”

 

                เป็นเพียงประโยคสุดท้ายที่รุ่นพี่คนสนิทของผมที่มายืนข้างๆตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้พูดขึ้น ก่อนที่เราสองคนจะทำในสิ่งที่เรียกว่าผิดซะยิ่งกว่าผิด...นี่สินะความรัก

 

 

 

 

“กลิ่นหอมจังวันนี้ทำอะไรกินครับ?”

 

 

                ผมสอดแขนเข้าโอบรอบเอวเล็กขอดผิดผู้ชายของคนสำคัญตรงหน้า ก่อนจะใช้จมูกโด่งๆของตัวเองฝังลึกลงบนกลุ่มผมนุ่มนิ่มที่แสนจะคิดถึง...หอมเหมือนเดิม มือเล็กๆตีเข้าที่แขนผมก่อนจะเอ่ยดุกับการกระทำที่มันชวนขนลุกของผมจนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับหน้าง้ำงอของเจ้าของปากลูกแมวนั่น

 

 

...อย่าบอกใครเชียวว่าพี่ชายผมน่ารักขนาดนี้...

 

 

“ไปนั่งรอที่โต๊ะดีๆเดี๋ยวนี้จื่อเทา! ทำอะไรแปลกๆพิลึกใหญ่แล้วนะเรา!

 

“พี่เองก็บ่นเป็นคุณแม่ใหญ่แล้วนะครับ ผมมีแม่แค่คนเดียวนะ”

 

“จื่อเทา!!!

 

 

                สุดท้ายผมก็ยอมล่าทอยออกมานั่งทำตัวเป็นน้องที่ดีของคุณพี่คิมจงแดที่โต๊ะกินข้าว อ่าจริงสินะผมลืมแนะนำตัวกับผู้อ่านที่รักทุกคน ผมชื่อนายจื่อเทาเป็นน้องชายที่แสนหล่อเหลาเอาการของพี่ตัวเล็กๆนั่นเองแหละครับ จริงๆก็ไม่ได้คิดอะไรกับพี่ชายไปในทางผิดศีลธรรมดีงามจรรยาบรรณพี่น้องอะไรเถือกนั้นหรอก เพียงแต่ว่าเห็นอะไรที่มันออกจะตัวเล็กๆ ไหล่แคบๆ เอวขอดๆ ผิวขาวๆแล้วมันอดจะเข้าไปนัวเนียเป็นไม่ได้

 

 

...รู้สึกโชคดีจริงๆที่มีพี่ชายแบบพี่จงแด อ่า...

 

 

“พี่ฉันจะไม่แน่ใจแล้วสิว่าน้องชายพี่สติเต็ม นั่งทำหน้าหื่นอยู่คนเดียวนี่มันน่ากลัวจริงๆ”

 

“ทำไมพี่ชอบพูดจาทำร้ายจิตใจน้องชายอันหล่อเหลาของพี่แบบนี้นะ”

 

“ไม่เคยได้ยินหรอ ยิ่งรักยิ่งทำร้าย” รอยยิ้มซุกซนจากคุณพี่ถูกส่งให้อดไม่ได้จะต้องหยิกเข้าที่โหนกแก้มเด่นนั่นเสียทีจนเจ้าตัวโยวาย

 

“ย่าส์! ปล่อยเลยนะจื่อเทาโหนกแก้มนะเว้ยไม่ใช่ปุยนุ่นในพุงหมี”

 

“ถ้าพุงหมีมันแข็งขนาดนี้ผมคงบเอาไปขว้างทิ้งแล้วอ่ะ”

 

“ไอ้...”

 

“ฮ่าๆ”

 

 

                ผมกับพี่จงแดลงมือกินข้าวกันไปก็กัดกันไปตามประสาพี่น้องปากไว ด้วยความเป็นพี่ที่ดีคนตัวเล็กตรงหน้าเลยถามสารทุกข์สุขดิบของผมในต่างบ้านต่างเมือง ไอ้ตัวผมก็ไม่มีอะไรจะโกหกเลยบอกไปตามความจริงว่าไปเป็นช่างเทคนิคของแล็บประเทศอังกฤษก็สนุกสุดๆตรงที่มีอะไรก็ทำได้เลยไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นการทดลองเถื่อน...ต่างประเทศต่างก็ยอมรับสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์ประดิษฐ์ขึ้นทั้งนั้น เมื่อเรากินข้าวกันจนหมดเกลี้ยงก็เลยย้ายตัวเองออกมาเดินเล่นนอกบ้านโดยไกด์พาทัวร์ส่วนตัวของผมก็ไม่ใช่ใคร...พี่จงแดนั่นเอง

 

 

“เอ้อนี่ แล้วพี่เป็นยังไงบ้างอ่ะทำไมไม่กลับมาด้วย?”

 

 

                จู่ๆร่างเล็กๆของพี่จงแดก็หยุดเดินเสียดื้อๆทำเอาผมที่เดินตามหลังเกือบจะแบรกไม่ทัน ดวงตาคมเรียวจ้องมองผมด้วยความสงสัย...ใครสั่งใครสอนให้ทำท่าน่ารักแบบนี้ จื่อจะไม่ทน... ด้วยความหมั่นเขี้ยวผมเลยก้มลงฟัดเข้าที่แก้มใสๆของพี่ชายเสียหลายทีจนโดนตีพร้อมเสียงขู่อย่างกับลูกแมวนั่นกลับมา

 

 

“ไปได้นิสัยพิลึกแบบนี้มาจากพี่หนอนนั่นหละสิ!

 

“ฮ่าๆ พี่เขาก็สบายดี เดี๋ยวก็ตามมาน่า...หรือมาแล้วก็ไม่รู้” ผมเลี่ยงไม่สนใจคำต่อว่าก่อนจะตอบคำถามก่อนหน้าไป

 

“อ้าว นี่ได้อยู่ด้วยกันหรือป่าววะ”

 

“อยู่ด้วยกันจนคนเขาคิดว่าเป็นผัวเมียละพี่ น่าขนลุกชิบ”

 

 

                ผมทำท่าทำทางขนลุกเสียเต็มประดากับความคิดจิ้นเจิ้นของเพื่อนที่ต่างประเทศว่าตัวผมกับพี่ชายที่อยู่บ้านพักเดียวกันเป็นผัวเป็นเมียไปเป็นที่เรียบร้อย...ถ้าจะมีไอ้หน้าหนอนนั่นเป็นคู่ชีวิต สู้จับพี่ชายตัวเล็กตรงหน้าเป็นเมียดีกว่าครับ สุขกว่าเยอะ!... ว่าแล้วก็นึกถึงเรื่องก่อนหน้าที่พี่หน้าหนอนบอกว่าจะตามมาเกาหลีแต่อาจจะยังไม่ได้กลับมาบ้านพี่จงแดเพราะจะไปหาเพื่อนเก่า

 

 

...จะว่าไปไอ้คนสติไม่เต็มแบบนั้นมันมีเพื่อนเก่าด้วย?...

 

 

 

 

หากความรักที่อบอุ่นหัวใจที่สุดอย่างความรักจากครอบครัว

จะทำให้ใครสักคนยอมทำสิ่งที่มันเลวร้ายที่สุดแล้ว

สำหรับเขานั้นมันก็คงคุ้มค่าที่จะทำมัน...

 

 

 

 

                บนถนนที่ขรุขระออกทางชนบทเล็กน้อยได้มีร่างชายหนุ่มที่สูงสง่าแต่งตัวดูดีผิดกับวิสัยทัศน์ภายนอกก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังจุดมุ่งหมายอย่างไม่สนใจในสายตาสงสัยของชาวบ้านละแวกนั้น ดวงตาตี่คมที่หางตาตกลงเล็กน้อยภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองถนนข้างหน้าด้วยความเรียบนิ่งผิดกับก้อนเนื้อภายในอกที่มันเต็มระส่ำไม่คลายจนเจ็บจุกไปหมด

 

 

...แค่กลับมาในสถานที่เก่าๆ ทำไมจะต้องตื่นเต้นขนาดนี้ด้วย...

 

 

“ทำไมมันหาไม่เจอวะกับแค่บ้านหลังเดียวที่ทางเข้าโคตรง่ายเนี่ย!

 

 

                ชายหนุ่มร่างสูงยกมือขึ้นขยี้กลุ่มผมสีฟ้ากระจ่างดุจสายไหมแสนน่ากินอย่างนึกหงุดหงิดกับเซ้นส์ด้านการเดินทางย่ำแย่ชนิดที่ว่าใครก็มาฉุดไม่อยู่ และก่อนจะได้ตัดสินใจเข้าไปถามร้านขายของข้างทางตรงหน้าก็มีมือเรียวสัมผัสที่ไหล่แผ่วเบาทำให้เจ้าของไหล่ต้องหันมอง

 

 

“มีอะไรให้ช่วย...ไหม” สีหน้าของเจ้าของมือเรียวจากตอนแรกที่ใส่สื่อกลับแปรเปลี่ยนเป็นตกใจราวกับเจอในสิ่งที่ไม่อยากเจอ ทำเอาชายหนุ่มอดยิ้มออกมาอย่างถูกใจเป็นไม่ได้

 

 

 

“มีสิครับ มีเยอะเลยด้วยJ


 


 





TBC.



เฮนโหลเอเวอรี่บอดี๊ กลับมาละนะตะเอง
คิดถึงเค้าไหม คิดถึงหุ่นยนต์มาดกวนกันไหมเอ่ย
ฮอลลล ไรท์คิดถึงทุกคนม๊ากมาก แบบว่าทำงานจนไม่มีเวลาแต่ง
นี่นั่งแต่งล่วงหน้าไปสองสามตอนละ 5555 เพื่อไม่ว่างอีก
มาคราวนี้ก็ขอเติมเต็มถึงสิ่งที่ทุกคนสงสัยว่าเอ๊ะนั่นใคร
ว่าเอ๊ะแฟนจงแดหรอก คำตอบคือ เต๊ง เต๊ง เต๊ง ผิดนะจย้า 555
เป้นน้องจื่อเทานั่นเอง เยเฮท ตอนนี้ก็เพิ่มตัวละครเข้าไปอีก
เอาสิเอาให้มั่ว แต่ยังไม่ได้เฉลยว่าอีกคนนี่ใคร รู้แต่ว่าเป็นพี่ชายก็พอ
ตั้งแต่ตอนก่อนหรือตอนที่แล้วนะ เราจะเห็นได้ว่าความทรงจำ
เรื่องราวในอดีตของแต่ละคนแต่ละอย่างเริ่มจะออกมาให้ได้ไข
ตอนนี้พล็อตฟิคลงตัวแล้วครับ จะพยายามไม่ให้งงนะ 555
ขอบคุณที่ติดตามและรอคอยนะตะเอง เยิฟยู แฮปปี้สงกรานต์เดย์<3

#บันทึกหุ่นยนต์


up date . 220315
ps.จะอัพข้อมูลตัวละครให้เมื่อตัวละครนั้นๆมีบทบาท
ต้องการดูประวัติตัวละคร จิ้มจุ่ม
 


 

 

(c) Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #45 fujikozung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 21:35
    อยากรู้ว่าตอนแรกกะตอนื้ายนี่หมายถึงใคร

    เทาอ่าาาาาาา อย่าทำแบบนี้รู้มั้ย มันทำให้เราฟินนะ 555555555
    #45
    0
  2. #44 pig and duck (@ploynantapisit) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 19:45
    เอิ่มมม  แพนด้าลูก  คือแกคิดกับพี่แกแบบนี้ได้ไงเนี่ย   ถ้านุ้งแด้รู้ความคิดแกนะศพคงจะสวยน่าดู  ใครคือผู้ชายผมฟ้าอ่ะคะ  อยากรู้มากมายยยยยย
    #44
    0
  3. #43 S.N.L.L (@sunlikelay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 19:00
    อ๊ายยยย อะไรหนุ่มผมฟ้าคือใครกัน แล้วเทาทำงานอะเไรเนี่ยเกี่ยวข้องกับพี่อี้ไหมเนี่ย จงแดน่ารักจังมิน่าล่ะน้องถึงไเ้จับฟัดตลอด 555
    #43
    0
  4. #42 ouyza (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 10:59
    รู้สึกว่าจื่อเทาน่ากลัวแปลกๆ อะไรคืออยากจับพี่จงแดทำเมียฮะ กอดจากด้านหลังก็กรี๊ดเเล้วนะ ใครอะ รอต่อนะค่ะ
    #42
    0