[EXO allchen] DIARY ' คิมจงเฉิน

ตอนที่ 25 : Series 02 : Peach ice-cream

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 มี.ค. 58

02 : Peach ice-cream

 

 

 

 

 

ในครอบครัวนอกจากจะมีพี่ใหญ่แล้วก็ย่อมมีพี่รอง

แน่นอนว่าพี่รองต้องเป็นคนที่พึ่งพาอาศัยได้มากมาย

 

วันที่ 5 ตุลาคม 2xxx

 

อีกหนึ่งวันที่ดูท่าจะมีความจริงที่ทำร้ายจิตใจปรากฏ

พี่รองที่สามารถพึ่งพาได้เกือบทุกเรื่องนั้นมันมีแค่ในฝัน!

 

 

 

                เป็นเวลาสองอาทิตย์แล้วหละที่ผมเข้ามาอาศัยอยู่ร่วมกับครอบครัวใหม่ที่แสนจะวิปริตชอบกล...ถึงหลังๆมานี้คุณพี่ใหญ่ขาโหดประจำบ้านจะยอมให้ความร่วมมือในการไปขุดรากแก้วน้องๆที่แสนน่ารักบ้างก็เถอะ แต่ไอ้ความที่เป็นขาโหดมันก็ยังคงเส้นคงวาไม่เปลี่ยนแปลง...แถมไอ้นิสัยช่างสั่งนั่นก็ด้วย ยังไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด!

 

 

“เวลานี้อีกแล้ว เอาเถอะไปเตรียมๆอาหารไว้ก็แล้วกัน”

 

 

                ผมบ่นพึมพำคนเดียวเมื่อมองนาฬิกาที่ผนังห้องตีเวลาบอกว่าเพิ่งจะหกโมงเช้าแหมบๆ และด้วยความที่นอนไม่หลับเลยตัดสินใจอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกมาเตรียมอาหารเช้าให้พี่ๆน้องๆ(ถึงตอนนี้คนที่อยู่ในบ้านจะมีแต่คนอายุมากกว่าก็เถอะ) จังหวะที่ลิฟท์เคลื่อนตัวมายังชั้นที่สามมันก็หยุดลงพร้อมกับที่ประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างที่ดูจะสูงไล่เลี่ยกับผม...เว้นก็แต่อายุที่ดูจะมากกว่าอยู่ไกลโข

 

 

“อรุณสวัสดิ์ครับพี่มินซอก” ผมเอ่ยทักทายพี่ใหญ่พอเป็นมารยาท

 

“ไง ตื่นเช้าเหมือนเดิมนะเรา” รอมยิ้มมุมปากที่เห็นได้บ่อยในช่วงนี้ของพี่แกปรากฏขึ้นพร้อมกับที่อีกคนก้าวเดินมาหยุดยืนข้างๆ

 

 

                จนลิฟท์มาหยุดที่ชั้น4บทสนทนาต่างๆก็ไม่มีออกมาเช่นเคย...เป็นช่วงเวลาที่เคยชิน เพราะทั้งผมและพี่มินซอกเองก็ไม่ใช่คนที่จะพูดมากอะไรแล้วอีกอย่างนะ...ไอ้คำพูดวันนั้นของพี่แกยังตราตรึงอยู่ในหัวผมไม่จางหาย พอประตูลิฟท์เปิดผมก็ก้าวเดินออกมาแต่อีกคนกลับไม่ออกมาพร้อมกันตามด้วยเหตุผลว่าจะไปขุดรากแก้วทั้งหลายมาให้ ผมเลยไม่ได้รั้งอะไรไว้ได้แต่ขอบคุณและเดินมายังห้องรวมจังหวะที่กำลังจะเปิดประตูมือผมก็ชะงักค้างกับเสียงที่เล็ดรอดออกมา

 

 

“อ่ะ อื้ม เบาๆสิคะ” เสียงหวานกระเซ่าแปลกๆของผู้หญิงดังออกมา ไหนจะไอ้ประโยคกำกวมนั่นมันทำเอาผมไม่กล้าจะบิดลูดบิดประตูเลย

 

“ง...เงียบเถอะ อืม อย่างนั้น ซี๊ด” แล้วยิ่งไอ้เสียงผู้ชายที่ครางต่ำตามมานั่นอีกผมรู้สึกได้เลยว่าตอนนี้หน้าผมต้องแดงมากแน่ๆ!

 

 

...ใครมันมาเล่นหนังสดกันที่ห้องสาธารณะแบบนี้วะ!!!...

 

 

“อ๊ะ ห..หานคะ ใกล้เสร็จ...อาเสร็จแล้ว”

 

“อืม ซี๊ดเธอนี่มันสุดยอดจริงๆ”

 

 

                เหมือนทุกอย่างจะสงบลงแล้วนะแต่ไอ้ตัวผมนี่สิที่มันดูจะไม่สงบ ผมเริ่มลนลานเมื่อรับรู้ได้ว่าคนในห้องกำลังจะออกมาข้างนอก...ฟังจากเสียงหนะนะ แต่ถ้าจะให้หนีตอนนี้มันคงไม่ทันเพราะแถวนี้มันมีแต่ระเบียง! กับลิฟท์ถ้าลงลิฟท์ยังไงก็ต้องรู้แน่ๆว่ามีคนมาแอบฟัง คือไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะเว้ย โอ๊ย คิมจงแดจะบ้าตาย!!

 

 

แกร๊ก แอ๊ด

 

 

“ไว้ครั้งหน้าจะมาไหมนะคะ...อะ” ไม่ทันจะได้ก้าวเท้าหลบไปไหน จู่ๆประตูเจ้ากรรมก็เปิดออกพร้อมกับหญิงสาวอกตูมยิ่งกว่าเอมมี่เดินออกมา เจ้าหล่อนหันมาทางผมก่อนจะร้องอย่างตกใจ

 

“คือ...คือผมไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบฟังพวกคุณฟีทเทอริ่งอะไรนะครับ! ขอโทษที่รบกวนโชคดี!!!

 

 

                ไวเท่าความคิดขาเล็กๆที่ก่อนหน้านี้มันแข็งเป็นน้ำแข็งก็โดนหลอมละลายก่อนจะวิ่งออกมาจากที่ตรงนั้น ผมรีบวิ่งเข้าไปในลิฟท์ที่เปิดพอดีพร้อมด้วยคุณพี่ใหญ่ของบ้านที่เหมือนจะตกใจและสงสัยว่าทำไมผมรีบร้อนขนาด...ดันพี่แกออกนอกลิฟท์และกดปิดทันที ผมยกมือตัวเองขึ้นทาบอกสัมผัสได้เลยว่าหัวใจที่มันนอนนิ่งสงบกลับเต้นแรง...ไม่รู้เต้นแรงเพราะอะไรอาจจะเหนื่อยก็ได้

 

 

“แจ็คพอตแต่เช้าเลยนะคิมจงแด!

 

 

 

 

ในชีวิตถึงแม้จะไม่เคยสัมผัสกับคำว่าพี่น้องมากนัก

แต่อย่างน้อยก็สามารถรับรู้ได้ว่ามันเป็นสายสัมพันธ์ที่ดี

หากแต่ทุกอย่างกลับพังลงเพียงเพราะหนังสดที่ได้รับฟังเมื่อเช้า!

 

 

 

 

ตั้งแต่เด็กๆผมมักจะเห็นความรักของพี่น้องจากคนอื่นๆเช่นเพื่อนรักของผม ที่มักจะพูดถึงพี่ชายของเขาด้วยท่าทางเพ้อฝันจนชวนให้ผมนึกอยากจะมีพี่กับเขาบ้าง แต่มาตอนนี้ความคิดผมมันเริ่มจะเปลี่ยนไปแล้วหละ...ตอนนี้เป็นเวลาเย็นพอสมควรแล้วผมที่เลิกเรียนจึงเลือกที่จะเดินกลับเหตุเพราะโรงเรียนที่ผมเรียนนั้นอยู่ใกล้แมนชั่นหรูของครอบครัวใหม่มาก...ก็ช่วยประหยัดเงินไปอีกหน่อย

 

 

“กลับมาแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียกผมหันไปหาก็เจอะเจอกับพี่อี้ฟานที่ยืนยิ้มละมุนภายใต้กรอบแว่นแนวผู้ใหญ่

 

 

...อ่า อย่างน้อยบ้านนี้ก็ยังมีพี่อี้ฟานที่พึ่งพาได้...

 

 

“กลับมาแล้วครับพี่อี้ฟาน” ผมส่งรอยยิ้มตามฉบับตัวเองไปให้แว๊บแรกผมแอบเห็นคนเป็นพี่ชะงักไปหน่อยผิวเนียนขึ้นสีนิดแต่ก็กลับไปเป็นแบบเดิม

 

“งั้น...ยินดีต้อนรับกลับแล้วกันนะ”

 

“ครับ ผมขอตัวไปเตรียมอาหารเย็นก่อนนะครับ”

 

 

                เมื่อผมโค้งลาพี่อี้ฟานแล้วจึงได้พาร่างที่เหนื่อยล้านิดๆจากการเรียนเข้ามาในลิฟท์นิวเรียวของตัวเองกดลงบนปุ่มเลข4เพื่อขึ้นไปยังชั้นรวม จะได้ทำมื้อเย็นต้อนรับพี่ๆที่ในตารางงานของบ้านบอกว่าวันนี้จะกลับเร็วกว่าทุกวัน เมื่อประตูเปิดออกผมก็พบเจอกับภาพที่ทำเอาค้างจนไม่สามารถขยับไปไหนได้ แถมไอ้คุณสมองเจ้ากรรมดันรีเพลย์เสียงหนังสดเมื่อเช้าให้...ขอบคุณ

 

 

“อยู่นิ่งๆสิคะ มันโดนแล้วฉันเสียวๆนะ” คุณผู้หญิงอกตูมคนเมื่อเช้าในชุดวับๆแวมๆสีแดงเพลิงหัวเราะคิดคักพร้อมกับแสร้งผลักอกของชายหนุ่มออก

 

“แค่ถูเองไม่เป็นไรหรอกน่า” ฝ่ายชายยังคงอื้ออึงพร้อมกับพยายามจะเบียดตัวเข้าหา ในจังหวะที่ผมกำลังเผลออ้าปากค้างอยู่เขาก็ปรายตามาเห็นผมเข้า

 

“อ้าว นายคนเมื่อเช้า” ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งแต่เพรียวบางไปหน่อยหันมายิ้มทะเล้นให้ ใบหน้าที่หันมาเต็มๆทำให้รู้ได้ว่าอีกคนมีใบหน้าที่อ่อนหวานมาก!

 

“อ๊ะ หนุ่มน้อยคนเมื่อเช้า สวัสดีจ๊ะ ส่วนหานฉันกลับก่อนนะไว้เจอกันใหม่” หญิงสาวทักทายผมก่อนจะรีบปลีกตัวจากไป จังหวะที่เดินสวนกันเจ้าหล่อนก็เอ่ยกระซิบข้างหูผม

 

“อยู่กับเสือก็ระวังเสือกินนะจ๊ะหนุ่มน้อย”

 

 

                เมื่อเจ๊แกจากไปบรรยากาศชวนให้กัดลิ้นตายมันทำให้ผมอึดอัดเสียจนไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องรวมชั้น4เลยสักนิด ในหัวเองก็เอาแต่รีเพลย์เสียงหนังสดเมื่อเช้าซ้ำไปซ้ำมาซะจนตอนนี้รู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าวๆ...คาดว่าหน้าต้องแดงแน่ๆเลย ในขณะที่กำลังคิดอย่างกับคนสติแตกมันเลยทำให้ผมไม่ทันได้ระวังตัวหรือรู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองโดนรวบเอวเข้าไปแนบชิดซะแล้ว

 

 

“เจอกันสองครั้งแบบนี้เขาไม่เรียกว่าบังเอิญ เขาเรียกว่าพรมลิขิต” เจ้าของใบหน้าหวานเอื้อนเอ่ยก่อนจะโน้มหน้าลงมาใกล้ ผมเลยต้องรีบเบี่ยงหลบเป็นเหตุให้อีกคนซุกเข้ามาที่ซอกคอผมเต็มๆ

 

 

...ย้าก เกิดมานอกจากแม่จ๋าแล้วก็ไม่มีใครเคยทำแบบนี้นะเว้ย!!!...

 

 

“ปล่อยผมนะ!” เออเข้าคอนเซ็ป ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันไปละวะ

 

“ใครเขาจะปล่อยคนที่ถูกใจให้หนีหายไปกันละ”

 

“ห๊ะ!!??” ผมนี่หูตาแทบทะลัก อะไรนะ? บ้าบอคอแตกไปแล้ว

 

“พูดบ้าบออะไรของคุณกัน มีแฟนอยู่แล้วยังจะมาทำแบบนี้อีกนะครับ” ผมแว้ดเสียงแหลมจนอีกคนผงะแต่ก็กลับคลี่ยิ้มอย่างชอบใจ

 

 

...พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยลูกแดด้วย...

 

 

“อ้อ ขนาดได้ยินเสียงขนาดนั้นยังพูดแค่ว่าแฟน คนทั่วไปเขาเรียกผัวเมียนะจ๊ะ” ไอ้คนหน้าหวานที่มีรอยตีนกาพูดน้ำเสียงกวนส้นเสียจนผมอยากจะยกประทับเบาๆบนใบหน้าดูแก่กว่าวัยนั่น

 

“แล้วคนทั่วไปที่สติดีเขาไม่มาทำหนังสดกันที่ห้องสาธารณะหรอก!

 

“พอดีพี่สติไม่ดี แล้วตอนนี้อยากจะชวนน้องไปเป็นตัวเอกแสดงหนังสดกับพี่ สนไหมครับ” คนตรงหน้ายังไม่ยอมลดละพยายามจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมเลยทำได้แต่ดันแผงอกนั่นออก

 

 

...ถ้านรกมีจริงก็เอาใครมาขุดหลุมฝังไอ้หน้าตีนกานี่ด้วยดิ!!...

 

 

“ถ้าสติไม่ดีก็ควรจะไปอยู่โรงพยาบาลบ้า เทาโทรเรียกทีสิ” ราวกับนรกมีจริง(?)เสียงท่านยมทูต(?)นามว่าคิมมินซอกดังขึ้นพร้อมกับหันไปสั่งสุบาล(?)ที่ทำตามอย่างว่างาย

 

คนหน้าหวานทำหน้างอหงิกก่อนจะยอมผละออกจากผม “โหยพี่มิน แกล้งนิดแกล้งหน่อยเอง”

 

“...”

 

“โอเคๆ ไม่ได้แกล้งนิดแกล้งหน่อยแต่แกล้งมากๆ”

 

“เมื่อไหร่?” เสียงพี่มินซอกพูดขึ้นเรียบๆ คนตัวสูงเลยเลิกคิ้วขึ้น

 

“เมื่อไหร่จะแนะนำตัวเองวะไอ้หน้าเหี่ยว!

 

 

ฉึก ฉึก

 

 

                ผมสาบานได้ว่าผมแอบได้ยินเสียงเหมือลูกดอกที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจของคุณคนตัวโปร่งหน้าหวานตรงหน้าผม คนหน้าหวานได้แต่ทำปากขมุบขมิบเพราะขัดคำพูดอะไรของขาโหดประจำบ้านได้...ลองขัดสิจะได้เห็นนรกจริงๆ เจ้าตัวเบ้ปากใส่พี่มินซอกอย่างแง่งอนก่อนจะหันมาส่งยิ้มที่ดูยังไงก็...หวานเลี่ยนชวนอ้วกก็ไม่ปานมาให้พร้อมทั้งยังทำสายตาเจ้าชูโลมเลียไปตลอดร่างกายผมอีก

 

 

“สวัสดีนะน้องคิมจงแด พี่เป็นพี่รองประจำบ้านชื่อลู่หาน แซ่ลู่ชื่อหาน อายุน้อยกว่าไอ้คนทำหน้าบอกบุญไม่รับนั่นอยู่หนึ่งปี”

 

ผมเหลือบมองมือเรียวที่เอื้อมมาหมายจะจับผูกมิตร ก่อนจะเป็นผมที่ตัดสินใจโค้งตอบ “ยินดีที่ได้พบครับพี่ลู่หาน ชื่อผมพี่ก็รู้แล้ว งั้นไม่ต้องแนะนำตัวนะครับ”

 

 

                ผมส่งรอยยิ้มที่คิดว่าเป็นผู้ชนะที่สุดให้กับพี่ลู่หานที่ทำหน้ายิ้มค้างก่อนจะรีบเบียดตัวเองเดินไปทางประตูเข้าห้องรวม แต่ถ้าคิดว่าการเดินผ่านพวกคนมือไวมันง่ายคุณก็คิด...ผิดครับ! ไวยิ่งกว่าเสียงสีเสียงมือเรียวๆของพี่ลู่หานคว้าจับข้อมือผมไว้ก่อนจะดึงเข้าไปใกล้ตัวเอง แต่สงสัยจะออกแรงมากไปหน้าผมเลยกระแทกกับแผงอกนั่นแทน

 

 

“จริงสิ เรื่องเมื่อเช้าถ้าไม่มีคนเข้าใจผิดพี่คงไม่ต้องเปลืองตัวไปคลุกอยู่กับไอ้กระเทยนั่นหรอก น้องจงแดต้องรับผิดชอบนะครับ”

 

“ห๊ะ กระเทย? รับผิดชอบ?” ผมสาบานว่าหน้าผมจะต้องมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มไปหมด เพราะพี่ลู่หานหัวเราะชอบใจ

 

“แหม แค่ถอนขนหน้าแข้งจากเจ๊กระเทยร้านเสริมสวยแถวนี้เอง แต่ดั๊นมีคนเข้าใจผิดคิดเป็นตุเป็นตะ...ทะลึ่งนะเรา”

 

“ผ...ผมเปล่านะ!!” เถียงไปจนสีข้างถลอกก็ไม่ยอมรับละครับ จะเชื่อไม่เชื่อแล้วแต่เล๊ย

 

“คนไม่ทะลึ่งเข้าไม่คิดกันหรอกนะ” เสียงหัวเราะชอบใจมันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดนิดๆแต่มันกลับแทนที่ด้วยความรู้สึกตกใจมากกว่าเมื่อพี่ลู่หานเขา...

 

 

จุ้บ

 

 

“บทลงโทษของคนที่ทำให้พี่ต้องไปเปลืองตัวกับเจ๊กระเทยนะจ๊ะ” คนหน้าหวานว่าพลางขยิบตาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องรวมพร้อมกับเสียงโวยวายของทั้งพี่มินซอกและพี่เทาที่ดังตามไป

 

 

                ผมยกมือตัวเองขึ้นลูบบริเวณริมฝีปากของตัวเองในหัวรู้สึกขาวโพลนไปหมด...เมื่อกี้นี้ พี่ลู่หานจูบผม? ถึงจะมันจะไวและบางเบามากแต่ผมยังรู้สึกได้เลยว่าปากของตัวเองมีสัมผัสอุ่นๆอยู่ จู่แก้มสองข้างของตัวเองก็กลับร้อนผ่าวเสียดื้อทำเอาจนต้องยกมือขึ้นปิดหน้า พี่น้องเขาไม่จุ้บกันไม่ใช่เหรอ...อ่า...แล้วทำไม...

 

 

...มีกลิ่นของลูกพีชอยู่ด้วยนะ...

 

 

ความรักที่มันก็คงมีหลากหลายรสชาติให้ได้พบปะ

หากมันเติบโตมาอย่างโดดเด่น เฉกเช่นลูกพีช

รสหวานอมเปรี้ยวที่ตราตรึงชวนให้สดชื่น

 

 

วันที่ 5 ตุลาคม 2xxx

วันที่แสนจะโดนเด่นและทั้งน่าจดจำ

และไม่น่าจดจำพอกันที่ทำให้ได้พบเจอพี่รอง

คนที่แสนจะทะเล้นเสียจนน่าประทับเท้าบนใบหน้า

แต่เพราะความทะเล้นนั่นมันกลับทำให้สดชื่นโดยไม่ทันรู้ตัว

เหมือนกับตอนที่ได้ลิมลองผลพีชสุกหอม









TBC.

 






{ T A L K . M E }

ขอโทษที่หายหน้าหายตาไปนานกับเดอะซีรี่ย์เซ็ตนี้T^T
คือบับ กระผมทำงานแล้วไม่ค่อยมีเวลาแต่ง ฮอล
แต่จะพยาย๊าม พยายามหาเวลามาแต่งให้จงได้
จากที่ตั้งใจจะแต่งให้อ่านกันอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงปิดเทอม
เห็นจะต้องนานๆที ฮอล รอเก๊าหน่อยนะเตง ตอนนี้ก็มาแบบมึนๆ มั่วๆ ซั่วๆ
ขอบคุณที่รอกันนะเตง รักนะชุ้บ<3

#DiarytheSeries

PS.สามารถดูประวัติของทุกคนได้ที่อินโทรตอนแรกนะครับ Click
จะอัพเดทข้อมูลและประวัติของตัวละครให้เรื่อยนะครับ(อัพตามตอนที่เจอตัวละคร)

 


seven dwarf.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

197 ความคิดเห็น

  1. #196 kim_jongdae2 (@Kim_Jongdae) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 19:39
    ชอบอ้าาาาาา หูยยย พี่ลู่เราไม่เบา
    #196
    0
  2. #180 บลา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 19:49
    พี่ลู่นี่มือไว้เหลือเกินเจอน้องได้ไม่เท่าไรเองได้จุ้บและ
    #180
    0
  3. #179 chenchen_narak (@chenchen_narak) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 23:32
    โอ้ยยย พี่ลู่ไวไฟมากอ่ะจริง! เจอกันไม่เท่าไหร่จุ๊บน้องซะแล้ว 55555,
    #179
    0
  4. #178 pig and duck (@ploynantapisit) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 13:53
    พี่หานนนนคะ  แซงหน้าคนอื่นหรอคะ  แหมมือไวใจเร็สจริงๆเลยนะคะ  พยายามอย่าทำอย่างงี้ต่อหน้าพี่น้องของคุณนะคะ  ไม่งั้นจะถูก-รุมนะคะ ........ด้วยความปราถนาดีจาก pig and duck ค่ะ
    #178
    0
  5. #177 ouyza (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 23:41
    พี่รองนี่ออกตัวแรงนะเจอน้องก็จุ๊บทักทายเลย รอตอนต่อไปนะค่ะ
    #177
    0
  6. #176 fujikozung (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 21:36
    พี่ลู่นี่ทพเล้นได้ใจจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แถมได้จุ๊บจงแดแล้วอีกด้วยยยย

    เร็วปานสายฟ้าดลย
    #176
    0
  7. #175 Ainaemoroe (@bodylovenamkaeng) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 17:05
    น้องจงแดจะโดนกินเพราะมีพี่รองแบบนี้เนี่ยแหละ!!
    โถเอ๊ย พี่รองก็แบดเกิ๊น พี่ใหญ่ก็โหดฉิบหาย
    ไปๆลูก ไปอยู่กับพี่ฝานเถอะ ถถถ
    #175
    0
  8. #174 S.N.L.L (@sunlikelay) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 08:44
    อ๊ายพี่ลู่ แบดได้โดนจายยยยยมากกกกก รักเลย งานนี้จงแดเจอศึกใหญ่ๆเลยแฮะ ชอบอ่ะ ไรต์จ้าต่อๆๆๆๆ นะ สู้ๆ
    #174
    0