[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 28 : Ch28 – คนเขียนบทละครนี้แอบซ่อนยาพิษเอาไว้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 461 ครั้ง
    12 ต.ค. 62

Ch28 – คนเขียนบทละครนี้แอบซ่อนยาพิษเอาไว้

 

กุนซือผู้หล่อเหลาและขาที่หักของเขา [15]

 

เมื่อเขาได้ยินคำว่า เล่นตลกหยานจิงอวี่ก็หัวเราะจริงๆออกมาก่อนจะพูดอย่างเย็นชา

 

เจิ้นสงสัยจริงๆว่าในแคว้นหยานนี้มันจะมีผู้ใดกล่าวว่าเจิ้นเล่นตลก?”

 

เฉินหลี่กัวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง คำพูดของฮ่องเต้นั้นสูงใหญ่ยิ่งกว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้า ข้าน้อยไม่สามารถกังขาในคำพูดขององค์ฮ่องเต้ว่าหลอกหลวงข้าน้อยได้

 

ในนาทีนี้มันไม่เป็นการพูดคุยแบบส่วนตัวแล้วแต่มันเป็นการสนทนาระหว่างฮ่องเต้และข้ารับใช้

 

หยานจิงอวี่พูด มานี่

 

เฉินหลี่กัวเลียริมฝีปากก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ไปข้างหน้าหยานจิงอวี่

 

หยานจิงอวี่มองลงมาที่เฉินหลี่กัวจากข้างบน เขาไม่มีแม้แต่ความอบอุ่นในสายตาและดูเย็นชาอย่างมากเขาพ่นคำพูดออกมาสองคำ

 

คุกเข่า

 

เพราะร่างกายของเขา เฉินหลี่กัวจึงหลีกเลี่ยงการคุกเข่ามาตลอดแต่ในวันนี้หยานจิงอวี่สั่งให้เขาคุกเข่าลง เฉินหลี่กัวก็ก้มหัวและใช้มือตัวเองขยับท่อนล่างหลังจากพยายามเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็คุกเข่าลงบนพื้นด้วยเรียวขาที่ไร้กำลัง

 

ท่านฉีหยานจิงอวี่ เจิ้นรู้สึกผิดหวังในตัวท่านจริงๆ

 

ข้าน้อยโคร่อยากจะรู้ว่าทำไมฝ่าบาทถึงผิดหวังในตัวข้า?” สีหน้าของเฉินหลี่กัวยังคงเรียบนิ่งไม่แยแสสิ่งใด

 

ในเมื่อท่านชอบหยานซีเหยา ทำไมไม่ขอนางแต่งงาน? แต่กลับปล่อยให้เธอถูกลดตำแหน่งเป็นสามัญชนแบบนี้?” น้ำเสียงของหยานจิงอวี่มีความโกรธแฝงอยู่ เขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้พบความจริง ความจริงที่เลวร้ายแต่มันเป็นสิ่งที่เขาต้องยอมรับ

 

ข้าน้อยเพียงแค่สงสารองค์หญิงหยานซีเหยา มันไม่มีความรักใคร่มาเกี่ยวเฉินหลี่กัวตอบ

 

โอ้?” หยานจิงอวี่มีรอยยิ้มบางๆบนหน้าก่อนจะพูดต่อ งั้นในเมื่อท่านไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างหญิงกับชาย แล้วนี่มันคืออะไร?”

 

เมื่อเขาพูดจบก็โยนปิ่นปักผมลงมาด้านหน้าเฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัวมองใกล้ๆและก็พบว่ามันเป็นปิ่นปักผมที่เป็นของตกทอดจากแม่ขององค์หญิงหยานซีเหยา เขาได้มันมาจากโรงรับจำนำและต้องการจะมอบมันให้องค์หญิงเพื่อเป็นของขวัญงานแต่งของเธอ แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะถูกพบโดยหยานจิงอวี่เสียก่อน

 

เลอชี่ใช่หรือไม่?” เฉินหลี่กัวเงยหัวขึ้นและถามออกมา

 

หยานจิงอวี่ตอบอย่างเย็นชา ไม่ใช่เขา สายลับรอบๆตัวท่านมันมีมากกว่าที่คิด

 

หมายความว่าแม้เฉินหลี่กัวจะหลีกเลี่ยงเลอชี่ทุกครั้งที่เขามาพระราชวังเพื่อพบกับหยานซีเหยา มันก็ยังคงโดนหยานจิงอวี่รู้อยู่ดี

 

และทุกๆอย่างที่เฉินหลี่กัวทำให้หยานซีเหยา ในสายตาของหยานจิงอวี่เรื่องการสานสัมพันธ์นี้เขาไม่สามารถยอมรับได้

 

ฝ่าบาทต้องการจะพูดอะไรกันแน่?” เฉินหลี่กัวเห็นความโกรธที่หนักหน่วงของหยานจิงอวี่ก็ได้แต่ถอนหายใจ

 

ทำไมถึงท่านถึงไม่แต่งงาน?” เมื่อเขาเห็นสีหน้าสงบนิ่งของเฉินหลี่กัวที่ราวกับไม่ได้ยิน ความโกรธในใจของหยานจิงอวี่ก็ลุกโชนหนักขึ้น เขาฝืนทนมันก่อนจะถามอย่างเย็นชา

 

ร่างกายของข้าน้อยพิการ ถึงแม้ว่าจะเกี่ยวดองกันไป มันก็เป็นแค่การเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายต่ำลงเท่านั้นไม่ว่าจะน้ำเสียงที่ราบเรียบหรือสีหน้าที่ไม่แยแสนั่นของเฉินหลี่กัว มันก็ราวกับว่าเขาพูดถึงคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเองอยู่

 

มันเป็นอย่างนี้นี่เองหยานจิงอวี่ยิ้มอย่างเยือกเย็นและพูดซ้ำอีกครั้ง มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

 

ก่อนที่เฉินหลี่กัวจะตอบสนองเขาก็เห็นอีกฝ่ายยกมืออย่างรุนแรงและสิ่งขอต่างๆบนโต๊ะก็ร่วงลงมากองที่พื้น

 

ฉีเซียง เจิ้นไม่ได้รู้จริงๆว่าท่านคิดแบบนี้อยู่

 

เฉินหลี่กัวที่คุกเข่าอยู่ที่พื้นอย่างไม่สบายตัวก็โดนหยานจิงอวี่กระชากข้อมือและถูกดึงเข้ามาในอ้อมแขนอีกฝ่าย

 

ฝ่าบาท!” ดวงตาของเฉินหลี่กัวเบิกกว้าง ทั้งร่างเขาถูกกอดแน่นโดยหยานจิงอวี่

 

เจิ้นได้ถามว่าทำไมท่านถึงต้องการช่วยหยานซีเหยา... ...มันดูน่าขบขันนักแต่เจิ้นคิดจริงๆว่าท่านต้องการได้ตัวนางหลังจากที่นางได้กลายเป็นสามัญชนหยานจิงอวี่พูด

 

เจิ้นไม่ได้คิดเลยว่าคนอย่างท่าน จะมาฉวยโอกาสของผู้อื่นที่กำลังตกยากได้อย่างไร

 

ใบหน้าของเฉินหลี่กัวซีดขาวและถามอย่างสงบนิ่ง ฝ่าบาทหมายความว่ายังไง?”

 

ท่านรู้ว่านางชอบองครักษ์ตัวเองใช่หรือไม่?” หยานจิงอวี่ลูบไล้แก้มของเฉินหลี่กัวก่อนจะถอนหายใจใส่หูอีกฝ่าย แล้วท่านรู้มั้ยว่านางได้มอบเรือนร่างตัวเองให้เขาไปแล้ว?”

 

เฉินหลี่กัวพูดอย่างโมโห ฝ่าบาทโปรดควบคุมตัวเองด้วย!”

 

ควบคุมตัวเอง?” หยานจิงอวี่พ่นหัวเราะออกมาแล้ววางร่างเฉินหลี่กัวบนโต๊ะที่ก่อนหน้านี้เขาได้วางสิ่งของ เขามองไปยังแก้มที่ขึ้นสีแดงด้วยความโกรธของอีกฝ่ายจากนั้นก็พูดอย่างกักขฬะ

 

ถ้าหยานซีเหยารู้ว่าท่านเป็นแบบนี้ ท่านจะยังควบคุมตัวเองได้อยู่งั้นหรอ?”

 

เฉินหลี่กัวตัวสั่นระริก แค่ประโยคนั้นมันก็เหมือนกับได้ฆ่าเขาไปแล้ว

 

ฉีเซียง อ่า ฉีเซียง ท่านฉลาดนักแต่ก็ยังทำเรื่องโง่ๆลงไปหยานจิงอวี่มองด้วยสายตาเย็นเหยียบราวกับน้ำแข็งไปที่คนตรงหน้าก่อนจะพูดต่อ ใช่แล้ว นางยังไม่ตายและยังมีชีวิตอยู่ ท่านยังไม่ดีใจอีกหรือ?”

 

ฉีเซียงผลักร่างอีกฝ่ายด้วยแรงอันน้อยนิด ดวงตาเขาลุกโชนไปด้วยความโกรธราวกับอยากจะกลืนหยานจิงอวี่ลงไปจนถึงกระดูก

 

หยานจิงอวี่พูด ฉีเซียง เจิ้นอยากให้ท่านได้มองนางสวมชุดแต่งงานและขึ้นแท่นสาบานเสียจริง

 

เฉินหลี่กัวสะอื้นราวกับเขาทนไม่ได้ที่จะได้ยินหยานจิงอวี่เปิดปากเอ่ยต่อ

 

หยานจิงอวี่พูด เจิ้นยังอยากให้ท่านได้เห็นชีวิตนางที่เต็มไปด้วยลูกหลาน เจิ้นอยากจะเห็นว่าสุดท้ายแล้ว ท่านจะรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำหรือไม่!”

 

เหล่าข้ารับใช้ในพระราชวังที่อยู่ข้างนอกห้องสมุดต่างมีเหงื่อไหลพรากบนหน้าผาก พวกเขาฟังเสียงที่ลอดผ่านออกมาและหวังว่าตัวเองจะมีที่อุดหู

 

มันไม่เคยเป็นเรื่องดีกับการที่ได้รับรู้เรื่องในพระราชวังมากเกินไป โดยเฉพาะความลับที่องค์ฮ่องเต้ไม่ต้องการให้ผู้อื่นรู้แบบนี้

 

ดวงอาทิตย์ลับไปและขึ้นมาอีกครั้ง เหล่าผู้คนได้ยืนอยู่ทั้งคืนก็ได้ยินคำพูดดังออกมาจากห้องสมุด

 

เข้ามา และนำผ้าห่มผืนยาวมาด้วย

 

ด้วยเวลาพริมตาผ้าห่มก็ได้มาถึง พวกเขาก็ต่างพูดว่าเห็นฮ่องเต้ออกมาจากห้องสมุดด้วยสีหน้าเฉยเมยขณะที่อุ้มบางสิ่งที่รูปร่างคล้ายมนุษย์ สิ่งน่าจะเดาได้ว่าเป็นคนผู้นั้นที่เข้าไปในห้องก่อนหน้านี้

 

ทำความสะอาดซะฮ่องเต้พูดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก็ไปเตรียมซุปร้อนๆมา

 

หลังจากองค์ฮ่องเต้เดินไปที่เรือนนอนของเขา เหล่าข้ารับใช้ที่มองอยู่หน้าห้องสมุดก็ได้ถูกเรียกตัวและได้รับคำชี้แนะ มันเรียกว่าการชี้แนะแต่มันเหมือนกับคำเตือนว่า : ถ้าข้ารับใช้คนไหนปล่อยข่าวลือล่ะก็ชีวิตน้อยๆของพวกเขาก็คงไม่จำเป็นอีกต่อไป

 

เฉินหลี่กัวคิดว่าในโลกนี้ เวลาส่วนนึง หรือสองส่วนของเขาเสียไปกับการนอนหลับ

 

และปรากฏว่าเฉินหลี่กัวคิดมาเกินไปเอง เพราะโอกาสที่เขาจะได้ตื่นมันไม่เกิดขึ้น———หยานจิงอวี่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรและกลายเป็นคนหมกหมุ่นเป็นเวลาหลายวัน และหลายวันที่ผ่านมาสมองของเฉินหลี่กัวก็ถูกทาบทับถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าร่างกายตื่นอยู่แต่สติของเขาก็เตลิดหายไป อะไรที่หยานจิงอวี่สั่งให้เขาทำ เขาก็ทำ มันรู้สึกแปลกประหลาดมากจนเฉินหลี่กัวสงสัยว่าตัวเองถูกสะกดจิตอยู่

 

หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน เฉินหลี่กัวก็ถามระบบว่าทำไมถึงไม่เรียกสติเขาถึงจะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็เถอะ

 

ระบบเงียบไปซักพักก่อนจะพูด ฉันรู้สึกว่าตอนที่นายไม่มีปากเสียงมันค่อนข้างดีทีเดียว

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

ระบบ : “มากกว่านั้น สถานการณ์ของหยานซีเหยาก็ค่อนข้างดีเหมือนกัน

 

เฉินหลี่กัว : “... ...ระบบ กลับมารักกันอีกครั้งเถอะ

 

มันเป็นสถานการณ์ที่ย่ำแย่มาก เมื่อไม่ใช่แค่คุณได้พบกับศัตรูตัวเบ้งแต่เพื่อนร่วมทีมของคุณก็ไม่คิดจะช่วแบบนี้

 

ในที่สุดเฉินหลี่กัวก็รวบรวมสติน้อยๆหลังจากได้อยู่ในสภาวะจิตหลุดจากร่างเป็นเวลากว่าสิบวัน

 

อย่างไรก็ตามเมื่อสติของเขากลับมา เฉินหลี่กัวก็ได้รู้สึกผวา เพราะเขาไม่สามาถมองเห็นอะไรเลย ร่างกายเขาก็ไม่มีแรงแม้แต่จะยกมือขึ้น และมันก็มีเสียงกลอง ฆ้องและเสียงกู่ร้องในหู——เสียงพวกนี้รวมกันเป็นทำนองรื่นเริง มันดูเหมือนเทศกาลอะไรบางอย่าง

 

เฉินหลี่กัวอ้าปากและพบว่าตัวเองไม่สามารถพูดได้ เขาทำได้เพียงส่งเสียงในลำคอเบาๆ

 

หลังจากนั้นการรับรู้ทางร่างกายของเขาก็กลับมา เขารู้สึกเหมือนกับตัวเองนั่งอยู่บนเกี้ยวที่กำลังสั่นไหวและขยับอยู่

 

ถึงแม้ว่าเขากำลังจะตายและมันเป็นคำพูดสุดท้าย เขาก็พูดขึ้นมา ระบบ นี่ฉันได้ไปลูบคมหยานจิงอวี่งั้นหรอ?”

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัวสะอึกสะอื้น นี่เขาตั้งใจจะแบกฉันไปที่หลุดศพสินะ?”

 

ระบบ : “ใช่

 

เฉินหลี่กัว : “... ...มันเป็นไปไม่ได้ แม่งเอ้ย!”

 

ระบบพูดอย่างภูมิใจ การแต่งงานเป็นหลุมศพของความรัก

 

ก่อนที่เฉินหลี่กัวจะตอบสนอง เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงตะโกนร้องรอบๆตัว ต้อนรับเจ้าสาวได้!”

 

ในนาทีต่อมาดวงตาของเฉินหลี่กัวก็สัมผัสได้ถึงแสงสว่าง ทั้งสองมือของเขาถูกมัดไว้เหนือหัวและทั้งร่างเขาก็ถูกยกขึ้นอย่างง่ายดาย——ราวกับเวลาเล่นกับตุ๊กตา

 

ข้ามกองไฟ——” หลังจากได้ยินประโยคนี้เฉินหลี่กัวก็เริ่มตอบสนองกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขากระพริบตารัวๆและมันก็มีความคิดที่ไม่น่าเป็นไปได้ในหัวเขาขึ้นมา——หรือว่าเขากำลังจะได้แต่งงานจริงๆ?

 

โดยทั่วไปงานแต่งงานในสมัยโบราณจะยืดเยื้อและยาวนาน แต่คราวนี้เฉินหลี่กัวได้ผ่านมันโดยวิธีที่ง่ายกว่าปกติ หลังจากข้ามกองไฟแล้ว เขาก็ถูกบังคับให้เดินไปตามทางจากนั้นก็มีเสียงดังขึ้น

คำนับฟ้าดิน

 

เฉินหลี่กัวขนลุกไปทั้งตัว เขาคิดว่าจู่ๆสมองหยานจิงอวี่มีปัญหาขึ้นมาแล้วบังคับแต่งเขาออกไปกับคนอื่นแบบนี้!

 

แต่ก่อนที่เฉินหลี่กัวจะพ่นคำออกมาว่า มันต้องมีการยินยอมก่อนการคำนับสามครั้งมันก็ได้จบลงอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าจะมีคนช่วยเฉินหลี่กัวคำนับ เฉินหลี่กัวก็ยังเปลี่ยนสีหน้าจากสับสนไปยังเศร้าโศก และจากเศร้าโศกก็กลายเป็นความโมโห

 

เฉินหลี่กัว : “เหี้ย! หยานจิงอวี่มันปัญญาอ่อนไปแล้วหรอ!”

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “ฉันจะไม่ยอมอยู่กับเขาอีกต่อไป!”

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัวครุ่นคิดซักพักก่อนจะรู้สึกเหมือนโดนฟาดหัว เขาก็รีบเปลี่ยนน้ำเสียง

 

ฉันจะอยู่กับเขาครั้งสุดท้าย จากนั้นก็เลิกลาขาดกันไปเลย

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “ที่รัก ทำไมนายเงียบอีกแล้วล่ะ?”

 

ระบบที่เย็นชาและเฉยเมยก็ตอบว่า ฉันเหนื่อย

 

เฉินหลี่กัวอยากจะพูดอะไรต่อแต่ก็ได้ยินประโยคนึงดังขึ้น ส่งตัวไปห้องหอ——”

 

เขารู้สึกท้อแท้มากและคิดแต่ว่าจะอธิบายกับเจ้าสาวยังไงดี เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องชื่อเสียงหรือความมั่นคง แต่เพราะมันน่าสงสารที่จะมีผู้หญิงถูกลากมาเกี่ยวกับเขาแบบนี้

 

ผ่านไปช่วงนึง ยาที่เฉินหลี่กัวถูกมอมก็จางลงหลังจากที่เขาถูกส่งมายังเตียงเพื่อนั่ง เขาก็ถามออกมาเบาๆ

 

มีผู้ใดอยู่หรือไม่?”

 

ไม่มีใครตอบกลับ

 

อย่าบอกนะว่าเจ้าสายเขินจนไม่กล้าพูดอะไร? เฉินหลี่กัวสับสนและถามอีกครั้ง

 

มีผู้ใดอยู่หรือไม่?”

 

ก็ยังคงไม่มีใครตอบแต่ทันใดนั้นเฉินหลี่กัวก็ได้รับรู้ถึงแสงสว่างตรงหน้า มันดูเหมือนว่าผ้าปิดตาสีดำได้ถูกถอดออก ชั่วขณะที่ตาเขาทนต่อแสงจ้าไม่ได้มันก็ทำให้น้ำตาคลอขึ้นมาและทำให้ดวงตาเขาพร่ามัว

 

แต่เมื่อเขาเริ่มชินกับแสงได้ เขาก็เห็นภาพตรงหน้าชัดๆ และเฉินหลี่กัวก็ตกตะลึง

 

หยานจิงอวี่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา——มันไม่ใช่สิ่งที่เขาตกใจที่สุดแต่เป็นเพราะหยานจิงอวี่อยู่ในชุดแต่งงาน ยืนยิ้มและมองมาที่เขาอย่างขัดเขิน

 

เฉินหลี่กัว : “???” ความรักมันมาเร็วราวกับพายุแบบนี้เลย??

 

หยานจิงอวี่ไม่ได้พูดอะไรและหันหลังไปหยิบไวน์จากโต๊ะ หลังจากเทมันใส่จอกทั้งสอง เขาก็ยกจอกมาให้เฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัวมองไปที่ไวน์ในมือของหยานจิงอวี่และนิ่งงันเป็นเวลานาน

 

หยานจิงอวี่พูดอย่างอ่อนโยน จือชิง

 

จือชิงเป็นชื่อเล่นของฉีเซียง หยานจิงอวี่ไม่เคยเรียกเขาอย่างสนิทสนมแบบนี้มาก่อน และเมื่ออีกฝ่ายพูดมันในวันนี้ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนั่นมันก็ทำให้ร่างของเฉินหลี่กัวอ่อนระทวยและได้แต่กลืนน้ำลาย

 

หยานจิงอวี่พูด ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธ แต่วันนี้เป็นวันพิเศษสำหรับเรา แม้พิธีการอื่นๆจะถูกละเว้นได้แต่การแลกจอกไวน์มันจำเป็นต้องทำ

 

และเมื่อหยานจิงอวี่พูดอย่างนั้น เฉินหลี่กัวก็พบว่าตัวเองสวมในชุดแต่งงานเช่นกัน——แค่หยานจิงอวี่สวมชุดเจ้าบ่าวส่วนเขาสวมชุดเจ้าสาว

 

ถึงแม้ว่าเงาสีทองจากโต๊ะจะเห็นได้ไม่ชัด แต่มันก็ยังสะท้อนให้เห็นถึงดวงหน้าอันมีเสน่ห์ ถึงขนาดที่ว่าแม้เป็นใบหน้าอ่อนโยนปกติธรรมดา แต่เพราะถูกเขียนคิ้วและปัดด้วยสีแดงมันก็ปรากฏให้เห็นถึงความงามและน่าหลงใหล

 

เฉินหลี่กัวคิดใจใน ชัดเจนเลยว่าเครื่องสำอางมันเป็นชีวิตที่สองของผู้หญิงจริงๆ

 

หยานจิงอวี่เห็นเฉินหลี่กัวไม่พูดอะไร เขาก็นั่งลงข้างๆและพูดต่อ

 

วันนี้มีงานมงคลเกิดขึ้นสองงานในตระกูลเดียวกัน

 

เฉินหลี่กัวพูด งานมงคงสองงาน?”

 

หยานจิงอวี่ยิ้ม วันนี้เป็นงานแต่งของหยานซีเหยา

 

การตอบสนองแรกสุดของเฉินหลี่กัวก็คือในเมื่อซองผ้าป่าเขายังไม่ได้มอบให้งี้ก็แปลว่าเขาเก็บมันไว้เองได้สินะ? การตอบสนองที่สองของเขาก็คือถ้าหยานซีเหยาได้แต่งงานแล้วมันก็หมายความว่าเขาต้องไปจากโลกนี้แล้ว ส่วนการตอบสนองที่สามมันก็คือ——หยานซีเหยาได้แต่งงานแล้วทำไมเขาถึงมาสวมชุดเจ้าสาวกัน??

 

หยานจิงอวี่พูดต่อ ข้าได้ให้คนวิเคราะห์ฤกษ์งานมงคล และเพราะอย่างนั้นมันคงดียิ่งขึ้นถ้างานแต่งเราจัดขึ้นพร้อมกับนาง

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

นี่เป็นเหตุผลที่หยานจิงอวี่มอมเขาให้ไม่ได้สติมาตลอดสิบกว่าวัน? แค่เพราะเขาต้องการจัดงานมงคลวันนี้? เขารับเหตุผลนี่ไม่ได้! เขาไม่ชอบสไตล์ชุดแต่งงานแบบนี้! เขาต้องการจะเลือกมันด้วยตัวเอง!

 

หยานจิงอวี่พูด จือชิง ดื่มไวน์กันเถอะ

 

เมื่อเฉินหลี่กัวผละออกมาจากความขุ่นเคือง เขาก็มองไปที่หยานจิงอวี่ตรงหน้าตัวเองที่สวมชุดสีแดง ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาก็รู้สึกได้ว่าเขาไม่เคยเบื่อที่จะมองอีกฝ่ายเลย ดังนั้นเขาก็เอื้อมมือไปหยิบจอกไวน์สมรสตรงหน้า

 

ไวน์นั้นเป็นไวน์ชั้นเลิศ แม้ว่ามันจะไม่แรงมากนักแต่เพราะเฉินหลี่กัวไม่ได้แตะไวน์มาเป็นเวลานานเพราะสภาพร่างกายตัวเอง เพียงแค่จอกเดียว ดวงหน้าของเขาก็แดงกล่ำ

 

เขาพูดขึ้น ทำไมกัน?”

 

หยานจิงอวี่พูด หลังจากวันนี้ไป เจ้าเป็นคนของข้านี่เป็นสิ่งที่เจ้าเลือกเองโทษข้าไม่ได้

 

เฉินหลี่กัวถอนหายใจ ข้าไม่เคยโทษท่านเลย

 

ข้ารู้ ข้ารู้อยู่แล้วหยานจิงอวี่เลียหยดไวน์ที่เปรอะบนมุมปากของเฉินหลี่กัวอย่างละเมียดละไม

 

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลอย่างมาก จือชิง แคว้นนี่เป็นบ้านของเจ้าแล้ว... ...

 

เฉินหลี่กัวรู้สึกหอบเล็กน้อยและรู้สึกว่าร่างตัวเองเริ่มร้อนรุ่ม เขาก็พบได้อย่างรวดเร็วว่ามันมีบางอย่างในไวน์ที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้

 

หยานจิงอวี่พูดต่อ จือชิง ข้ามีความสุขจริงๆ

 

ร่างกายของเฉินหลี่กัวอ่อนแรงและเขาก็ล้มลงไปที่เตียงโดยแค่การผลักเบาๆจากมือหยานจิงอวี่

 

เขาไอออกมาและถามขึ้น ข้าไม่เข้าใจ

 

ข้าก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

 

หยานจิงอวี่ปีนขึ้นไปคร่อมและมัดมือของเฉินหลี่กัวไว้เหนือหัวด้วยผ้าชั้นดีสีแดงที่เตรียมมาและพูดอย่างจริงจังว่า

 

มันชัดเจนว่าคราแรกนั้นมันเป็นแค่ความสนใจ แต่หลังจากที่ได้ลิ้มรสความหอมหวานนั่น ข้าก็ไม่สามารถลืมมันได้ลงแม้กระทั่งผ่านมาสามปี

 

เฉินหลี่กัวหันหน้าหนีและกัดริมฝีปาก

 

หยานจิงอวี่พูดต่อ ข้าคิดว่ามันอาจจะเป็นเพราะข้ายังลิ้มรสมันไม่พอ——แต่เมื่อข้ากลับมาข้าก็ได้ลิ้มรสมันพอแล้ว แต่ข้ายังปล่อยมันไปไม่ได้ จือชิง บอกข้าสิ ว่าข้าควรทำอย่างไร?”

 

ท่านเป็นฮ่องเต้เฉินหลี่กัวพูดตอบเบาๆ อะไรที่ควรทำ ท่านยังต้องให้คนอื่นมาชี้นำให้อีกหรือ?”

 

ก็ใช่หยานจิงอวี่พูด งั้นจือชิง ท่านคงไม่โทษข้าหรอกใช่มั้ย?”

 

เฉินหลี่กัวพูดตอบ ทั้งฟ้าร้องหรือกระทั่งหยาดน้ำค้างล้วนเป็นพระคุณของฮ่องเต้

 

เขาพูดอย่างเรียบนิ่ง แต่ในหูของหยานจิงอวี่มันกับยิ่งดูค่อนแขวะ

 

ฉีเซียงผู้ที่ควรจะเปล่งประกายในราชสำนัก กำลังถูกทำลายลงโดยน้ำมือเขาอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่การได้ตัวอีกฝ่ายเท่านั้น แต่เขายังลบตัวตนของอีกฝ่ายไปด้วย

 

หยานจิงอวี่พูดถาม เจ้าไม่รู้สึกเกลียดเลยหรือ?”

 

เฉินหลี่กัวถามกลับ เกลียดสิ่งใด?”

 

หยานจิงอวี่ตอบ เกลียดข้า เกลียดแคว้นหยาน เกลียดที่โลกนี้มันทำลายเจ้าลงแบบนี้

 

เฉินหลี่กัวเงียบเสียงลงและคิดในใจ มันชัดๆอยู่แล้วว่าเป็นความผิดนาย โลกมันไม่ได้เกี่ยวอะไรเลย

 

หยานจิงอวี่พูด ทำไมเจ้าถึงไม่พูดอะไร?”

 

เฉินหลี่กัวตอบ ข้าไม่เกลียดอะไรทั้งสิ้นเขาพูดด้วยความสงบนิ่งเพราะมันเป็นสิ่งที่ใจเขารู้สึกจริงๆ แต่โชคร้ายนักท่าทางมั่นคงแบบนั้นมันทำให้หยานจิงอวี่รู้สึกระงับตัวเองไม่อยู่

 

หลังจากได้ทำลายคนๆนึงไปมันก็แน่อยู่แล้วว่าจะถามหาความรักของพวกเขาคงเป็นไปไม่ได้ แต่แค่ความเกลียดชัง เขาก็ยังไม่ได้รับมัน ในตอนนี้หยานจิงอวี่เกลียดความเฉยเมยของคนตรงหน้าจริงๆ

 

แต่ไม่นานนักหยานจิงอวี่ก็หัวเราะออกมาและพูดขึ้น

 

งั้นเจ้าก็แสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้ามีความอดทนแค่ไหนแล้วกัน จือชิง

 

ไวน์สมรสที่ได้ออกอาการในร่างกาย และไฟราคะก็ลุกโชน มันดูเหมือนว่าจะเป็นคืนที่ดียิ่ง

 

เฉินหลี่กัวมองไปยังผ้าสีแดงที่สะบัดเหนือหัวขณะที่หยานจิงอวี่บดปากจูบลงมาและเรียกชื่อเขา

 

จือชิง จือชิง

 

เฉินหลี่กัวโดนเรียกสติเพราะชื่อนี้ เขาคิดในใจ เขาไม่ใช่ทั้งฉีเซียงหรือจือชิงดังนั้นจึงทำได้แค่ถอนหายใจ แค่ได้มีชีวิตเซ็กส์ดีๆแบบนี้มันก็พอแล้ว

 

เฉินหลี่กัวคิดว่าถ้าเขาได้กลับไปยังโลกเดิม เขาจะไปตบลงที่อกของคนๆนั้นและพูดว่า

 

เราทำมันกับคนอื่นไปแล้ว เราไม่ได้ใส่ใจเรื่องนายเลยแม้แต่นิด

 

หยานจิงอวี่ไม่รู้ว่าเฉินหลี่กัวคิดอะไรในหัวตอนนี้ เขาทนรอไม่ไหวที่จะได้สัมผัสเลือดและเนื้อของคนตรงหน้าด้วยร่างกายตัวเอง เขาจะได้ไม่ต้องแยกจากอีกฝ่ายไปไหน

 

หลังจากคืนนั้น ดวงอาทิตย์ก็ฉายสูงบนฟ้า

 

เฉินหลี่กัวถูกจูบปลุกขึ้นมาโดยหยานจิงอวี่ หลังจากเขาตื่นขึ้น เขาก็ยังมึนงงเล็กน้อยจนกระทั่งหยานจิงอวี่ค่อยๆจับตัวเขาลุกขึ้น เขาถึงเริ่มกลับมามีสติ

 

จือชิงหยานจิงอวี่ลูบไปที่แก้มของเฉินหลี่กัวและพูดอย่างแผ่วเบา เมื่อวานนี้เจ้ามีช่วงเวลาที่ดีรึไม่?”

 

เฉินหลี่กัวไม่พูดอะไรแต่ใบหน้าของเขาก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

หยานจิงอวี่เห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมา ข้ามีของขวัญจะมอบให้เจ้า

 

ทันใดนั้นเฉินหลี่กัวก็รู้สึกได้ถึงลางร้าย

 

หยานจิงอวี่พูดต่อ โปรดรอชั่วครู่

 

หลังจากเขาพูดอย่างนั้นก็วางเฉินหลี่กัวบนเตียงและลุกขั้นเดินไปยังตู้เสื้อผ้าไม่ไกลจากเตียง

 

เฉินหลี่กัว : “… …” เหี้ย เขาเริ่มเดาทางได้แล้ว

 

หยานจิงอวี่ยกมือขึ้นและเปิดประตูตู้ออกมาก่อนที่เฉินหลี่กัวจะได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน เขาก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากมัน

 

มันเป็นเสียงร้องไห้ของหยานซีเหยา และเมื่อได้ยินมันก็ทำให้ใจของเฉินหลี่กัวเจ็บปวด

 

เฉินหลี่กัวนิ่งงันบนเตียง

 

หยานจิงอวี่หันมามองที่เขาและยิ้มให้จากนั้นก็เรียก จือชิง

 

เฉินหลี่กัวเมินหยานจิงอวี่และเรียกออกมา “… …ระบบ

 

ระบบ : “... ...หืม?”

 

เฉินหลี่กัว : “… …หยานซีเหยายังอายุไม่เต็มสิบแปดปีเลยการมาเห็นเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่ว่ามันควรโมเสกปิดไว้หรอ?”

 

ระบบ : “เธอไม่ได้เห็นมัน

 

เฉินหลี่กัว : “… …งั้น... ...

 

ระบบพูดอย่างไม่ลีลา : “เธอได้ยินมัน

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

ระบบพูดต่อ มันไม่มีฟังก์ชั่นโมเสกเสียงหรอกนะ

 

เฉินหลี่กัว : “... ...อุ๊ปส์

 

เฉินหลี่กัวรู้สึกเศร้าขึ้นมา เศร้ามากจนเขาพูดไม่ออก

 

หยานจิงอวี่ที่เห็นว่าเฉินหลี่กัวกำลังอารมณ์ไม่ดี เขาก็เดินไปหาและจับเฉินหลี่กัวขึ้นมา

 

จือชิง เจ้าไม่มีอะไรที่อยากจะพูดกับนางหรอกหรอ?”

 

ในที่สุดเฉินหลี่กัวก็พูดออกมา ซีเหยา อย่าร้องเลยข้ายินยอมเองเมื่อเขาพูดประโยคนี้ เฉินหลี่กัวก็ได้รับความเสี่ยงสูงอย่างมาก ถ้าระบบตัดสินว่าประโยคนี้มันขัดต่อคาแรกเตอร์ของฉีเซียงล่ะก็เขาจะถูกลบทิ้งออกจากโลกทันที

 

โชคดีที่เฉินหลี่กัวยังอยู่ที่เดิม

 

เฉินหลี่กัวพูดต่อ ข้าชอบเขา... ...ซีเหยา... ...

 

หยานซีเหยาดูจะไม่ได้ฟังเฉินหลี่กัวพูดซักนิด เธอยังคงสะอื้นและดูเหมือนว่าเธออยากจะพูดอะไรออกมา

 

เฉินหลี่กัวพูด ท่านปล่อยนางได้มั้ย

 

หยานจิงอวี่ฟังคำขอของเฉินหลี่กัวและปล่อยหยานซีเหยา

 

หยานซีเหยาที่ถูกปลดเชือกออก แต่เธอก็ยังไม่ลุกขึ้นยังคงคุกเข่าลงที่พื้นและเอามือปิดหน้าโดยที่ตัวสั่นระริก

 

เฉินหลี่กัวพูด เป็นเด็กดี อย่าร้องอีกเลยเขากำลังคิดหาวิธีปลอบโยนหยานซีเหยาที่เสทือนใจจากเรื่องเลวร้ายแบบนี้ แต่หยานซีเหยาก็ลุกขึ้นยืนและพ่นน้ำลายไปทิศทางที่เขานั่งอยู่กับหยานจิงอวี่แล้วตะโกนออกมา

 

น่าขยะแขยง!”

 

เฉินหลี่กัว : “... ...อย่าเป็นแบบนี้สิ ถ้าเธอเป็นอย่างนี้ฉันจะร้องแล้วนะ

 

หยานซีเหยาเห็นใบหน้าของเฉินหลี่กัวซีดเผือก แต่สีหน้าของเธอก็ยิ่งดูถูกมากขึ้นกว่าเดิม เธอพูดอย่างเย็นชา

 

ข้าได้ยินมาก่อนว่าท่านมีความสัมพันธ์กับท่านพี่ที่เป็นฮ่องเต้ ข้าคิดว่ามันเป็นแค่ข่าวลือที่มีคนใส่ร้ายท่าน ข้าไม่เคยคิดเลยว่า——ฉีเซียง ท่านเป็นพวกขายเรือนร่างแบบโสเภนีจริงๆ

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เขาผ่านสถานการณ์มามากมายแต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าพล็อตเรื่องมันจะดำเนินมาเป็นแบบนี้ได้

 

หยานซีเหยาเหยียดยิ้มและพูดต่อ ต้องขอบคุณท่านพี่จริงๆที่ปล่อยให้ข้าได้รับรู้ความน่าสะอิดสะเอียนของชายคนนี้

 

เฉินหลี่กัวแอบมองไปที่หยานจิงอวี่และพบว่าถึงแม้อีกฝ่ายจะสงบนิ่งแต่ดวงตานั้นก็ฉายความตกใจเช่นกัน

 

แน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้คาดคิดว่าหยานซีเหยาจะเป็นแบบนี้ ตอนแรกเขาคิดภาพคู่รักที่เสียใจและแตกหักไปเพราะความเข้าใจผิดเฉยๆ

 

เฉินหลี่กัวเห็นดวงตาของหยานจิงอวี่กวาดไปรอบๆและเผยสีหน้าเจ็บปวดออกมา

 

หยานจิงอวี่เลื่อนสายตากลับมาและพูดอย่างโมโห ไสหัวไปซะ

 

หยานซีเหยาที่ตกตะลึงก็พยักหน้าและตอบรับจากนั้นก็วิ่งออกไป

 

เมื่อหยานซีเหยาไปแล้วเฉินหลี่กัวก็พูดออกมาบางเบา ข้าก็ได้พูดไปแล้วว่าข้าไม่ได้ชอบนาง

 

หยานจิงอวี่ดูอับอายเล็กน้อยก่อนจะไอแล้วพูดตอบ งั้นทำไมเจ้าถึงเก็บปิ่นปักผมของนางเอาไว้กัน

 

เฉินหลี่กัวถอนหายใจ ข้าแค่ถือว่านางเป็นน้องสาวข้าและปิ่นปักผมนั่นก็เป็นของที่นางฝากข้าหา

 

หยานจิงอวี่ : “... ...

 

เฉินหลี่กัวพูดอย่างขมขื่น ทำไมท่านถึงทำแบบนี้กับข้า? ทำไมท่านถึงปล่อยให้นางรู้เรื่องนี้? อย่าบอกนะว่าท่านต้องการทำลายข้าอย่างหมดสิ้นก่อน... ...ท่านถึงจะมีความสุข?”

 

หยานจิงอวี่เงียบไปซักพักจากนั้นก็พูดช้าๆ ข้าไม่ได้คาดคิดว่า... ...

 

เฉินหลี่กัวหัวเราะหยันออกมาและหยาดน้ำตาก็ไหลรินลงมาที่แก้ม

 

ลืมมันซะ ยังไงข้าก็ได้ถูกทำลายด้วยน้ำมือท่านมานานแล้ว

 

หยานจิงอวี่เห็นอีกฝ่ายร้องไห้อย่างขมขื่น เขาก็เอื้อมมือไปกอดเฉินหลี่กัวไว้แน่นและพึมพำ

 

อย่าโกรธไปเลย ข้าแค่ต้องการให้พวกเจ้าเลิกกัน... ...ข้าไม่รู้แม้แต่น้อยว่านางจะเป็นคนเช่นนี้

 

เฉินหลี่กัวสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบใจของหยานจิงอวี่ที่มีต่อหยานซีเหยาจากน้ำเสียง เขาก็รีบพูดขึ้น

 

อย่าสร้างปัญหาให้นาง อย่าลืมว่าท่านสัญญากับข้าก่อนหน้านี้แล้วว่านางจะไดมีชีวิตอันสุขสันต์เต็มไปด้วยลูกหลานน่ะ

 

หยานจิงอวี่ตอบข้ารับปากไปแล้วมันก็จะเกิดขึ้นตามนั้น

 

เฉินหลี่กัวถอนหายใจด้วยความโล่งอก

 

หยานจิงอวี่พูด แต่เรื่องที่นางเหยียดหยามเจ้า ข้าคงปล่อยไปไม่ได้

 

เฉินหลี่กัวพูดในใจ อย่ามา ทำเหมือนว่าตัวเองไม่ได้เหยียดหยามเขามาหลายครั้ง ฉันไม่ลืมเรื่องที่นายจับฉันใส่ชุดผู้หญิงโดยไม่ได้ตกลงกันก่อนหรอกนะ คิดว่าฉันจะดีใจรึไง?’

 

เฉินหลี่กัวพูด ลืมมันไปเถอะ

 

หยานจิงอวี่สัมผัสไปที่แก้มของเฉินหลี่กัว เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พบว่าแก้มของเฉินหลี่กัวนั้นไม่ได้อยู่ในอุณหภูมิปกติ เขาจับมันอีกครั้งและพบว่าเฉินหลี่กัวเป็นไข้

 

หยานจิงอวี่พูดขึ้น เจ้ามีไข้ เดี๋ยวข้าจะไปตามหมอมา นอนว่าง่ายบนเตียงและรอซะ

 

เฉินหลี่กัวไม่ได้ตอบ แน่นอนว่าเพราะเขารู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยเลยยอมนอนบนเตียงตามคำสั่งดีๆ

 

หลังจากหยานจิงอวี่ออกไปเฉินหลี่กัวก็ถามระบบ ระบบ ทำไมบุตรสาวของโชคชะตารอบนี้ถึงไม่ค่อยน่ารักเลย... ...

 

ระบบตอบอย่างเกียจคร้าน คนที่น่าสงสารนั้นมักจะเต็มไปด้วยความเกลียดชัง นี่ไม่รวมถึงสันดานที่เลวร้ายนะ

 

เฉินหลี่กัว : “... ...ห้ะ?”

 

ระบบพูดต่อ ฉันเป็นระบบเปลี่ยนชะตากรรมไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือเลว ถ้าพวกเขาจ่ายหนักมันก็สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมตัวเองได้

 

เฉินหลี่กัวถอนหายใจ เขายังคงรับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของหยานซีเหยาไม่ได้

 

ระบบพูด อย่าคิดมา อนาคตยังต้องเดินต่อไป

 

เฉินหลี่กัวดูเหมือนได้ตาสว่างขึ้นและพยักหน้าในทันที

 

ใช่แล้ว! มันยังมีชายรูปงามมากมายที่ยังไม่ได้ทำด้วย

 

ระบบ : “?????”

 

เมื่อได้พูดถึงผู้ชาย จิตวิญญาณที่เหนื่อยล้าของเฉินหลี่กัวก็กลับมามีกำลังอีกครั้ง เขาพูดต่อ

 

ถ้าฉันกลับไปที่โลกเดิมได้ฉันจะอวดพวกเขาซะ! พวกนั้นจะต้องตายเพราะความอิจฉาแน่!”

 

ระบบ : “... ...เจ้านี่มันเป็นเรื่องผิดพลาดจริงๆ

 

หยานจิงอวี่จากไปและกลับมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเขากับมาก็ได้พาหมอเข้ามาเช็คชีพจนของเฉินหลี่กัว

 

หมอคนนี้เป็นคนที่มีประสบการณ์จึงใช้เวลาเพียงพริบตา การวินิจฉัยก็เสร็จและได้ให้ใบสั่งยา

 

เฉินหลี่กัวมองไปรอบๆและพบว่ายาทั้งหลายมันช่วยในการรักษาไต

 

ระบบพูดอย่างสะเทือนใจ ยังเป็นแค่คนหนุ่มสาวแท้ๆ แต่ไตก็ไม่ทำงานแล้ว

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

ก่อนที่หมอจะไปเขาก็ได้กระซิบกับหยานจิงอวี่ เฉินหลี่กัวที่แอบฟังอยู่ก็ได้ยินเต็มหู... ...การมีความสัมพันธ์ทางกายต้องถูกงดเอาไว้——ไม่นะ!! เมื่อได้ยินประโยคนี้เฉินหลี่กัวก็ตื่นตัวจนอยากจะลุกขึ้นและวิดพื้นซักสองร้อยครั้งให้ดูว่าตัวเองแข็งแรงแค่ไหน มันไม่จำเป็นต้องงดอะไรทั้งนั้น

 

หยานจิงอวี่ที่ยังคงคุยกับหมอก็โมโหขึ้นมา ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกว่ามันไม่เป็นไรหรอกหรอ?”

 

ดวงตาของหมอสั่นไหว ก่อนหน้านี้ที่เขาตรวจชีพจรมันชัดเจนว่าไม่เป็นไร! แต่ตอนนี้เขาจะกล้าพูดกลับใส่หยานจิงอวี่ได้อย่างไร? เพราะงั้นเขาเลยรีบพุ่งมาตรวจเฉินหลี่กัวอีกครั้ง

 

ครั้งนี้ผลลัพธ์ของมันคือ——หัวใจของอีกฝ่ายถูกกระตุ้นด้วยโทสะมากมาย

 

หยานจิงอวี่คิดและรู้สึกว่าเป็นเพราะเฉินหลี่กัวอับอายและไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องความสัมพันธ์ตัวเอง เขาก็หัวเสียจากนั้นก็ถอนหายใจและทำได้แค่ยอมทำตามไปซักพัก

 

หยานจิงอวี่กระซิบ ไม่ต้องใส่ใจ เจ้าสั่งยาแล้วทำตามปกติซะ ข้าจะหาวิธีทางเอง

 

มันดูเหมือนการมีความสัมพันธ์ทางกายจะต้องถูกงดไว้ก่อน เขาไม่ควรกดดันอีกฝ่ายมากนัก

 

เฉินหลี่กัวที่ติดสตั้นอยู่ : “... ...


—————————————


ทำไมองค์หญิงถึงเกรี้ยวกราดแบบนี้ รับไม่ได้จริงๆ...

รับไม่ได้จริงๆที่น้องถูกงดแบบนี้!! 


ไม่แน่ใจว่าคืนนี้จะมีอีกตอนมั้ย แต่ถ้าไม่มาผู้แปลจะหายไปซักประมาณห้าวันเนื่องจากไปตจว.

จุ้บๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 461 ครั้ง

789 ความคิดเห็น

  1. #697 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 21:38
    หายเมื่อไหร่จัดเต็มแน่สองคนนี้
    #697
    0
  2. #628 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 02:54
    โกรธคนอื่นอย่างนี้ก็ได้เหรอ
    #628
    0
  3. #606 แมวดมกาว'วว (@kookiooo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 12:58
    กุอุตส่าห์สงสารอินางสัตว์เซลล์เดียวเอ้ย
    #606
    0
  4. #478 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 20:14
    โอโห -มาก
    #478
    0
  5. #422 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 18:14
    อยากจะให้นางเข้าไปในคาเเรกเตอร์ท่านิสัยหมกหมุ่นเหมือนนางจริงๆ อยากเห็นนางเเสดงออกอย่างชัดเจน 555

    เรื่องนี้เป็นเรื่องเเรกที่ระบบเกลียดโฮสต์ขนาดนี้
    #422
    0
  6. #234 Peonies-zz (@Peonies-zz) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 15:55
    อันนี้ตามความคิดเรานะ เราว่าบางมุมของหยานซีเหยานางคงคิดว่ายัยน้องของเราต้องชอบนางละนางจะได้มีตัวช่วยเหลือนางต่อไป พอมาได้ยินอะไรแบบนี้นางเลยเกิดความไม่พอใจที่ต้องเสียของๆตัวเองไปเลยต่อว่ายัยน้องของเราอะไรงี้ แต่ก็นะ. ยัยน้องหนูหมกมุ่นมากไปไหมลูก5555
    #234
    0
  7. #233 saitgong (@saitgong) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 23:46
    น้องดูหมกมุ่นกับการมีอะไรกันจริมๆ
    #233
    0
  8. #230 Nelolin (@Lilly_White) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 12:40
    ซีเหยาโว้ยยย
    #230
    0
  9. #229 ดารุมะ (@ning-cake) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 12:15
    หมั่นไส้แม่นางน้อยนี่จริงๆ!!! น้องไม่โมโหนะลูกหมอให้งดนิดหน่อยเอง555
    #229
    0
  10. #228 Nu pe (@Peerada1648) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 10:43
    ซีเหยา แงงง ทำไมทำน้องได้ลงคอ สงสารน้อง น้องโดนงด55
    #228
    0
  11. #227 Summer Tea (@pimlada45) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 09:47
    ซีเหยาได้ดีเพราะใครไม่สำนึกเลยนะ ใครที่ทำให้เธอกินอิ่มนอนหลับมาตลอดหลายปีมานี้ ใครทำให้เธอได้ครองรักกับคนที่เธอรัก ใครที่ช่วยเหลือเธอทุกอย่าง ใครกันหืมม? นอกจากไม่สำนึกแล้วยังพูดกับน้องแบบนี้อีกหรอ! คนแบบนี้โคตรน่าขยะแขยง น้องไม่น่าไปช่วยมันเลย สมควรมีชีวิตที่เลวร้าย โกรธ
    #227
    0
  12. #225 ราตรีนิรันดร (@dark45diamond) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 09:11
    คนน่าสงสารมักมีบางมุมที่น่ารังเกียจ คงเป็นแบบนี้สินะ ไม่สำนึกเลยว่าที่ตัวเองปลอดภัยจนได้แต่งงานเป็นเพราะใคร บอกว่าเขาน่าขยะแขยง แต่ตัวเธอเองนั้นน่าสะอิดสะเอียนมากกว่า หึ!
    #225
    0
  13. #224 MuayXe (@lovelyfortune) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 01:38
    หยานจิงอวี่เห็นอีกฝ่ายร้องไห้อย่าง’ข่มขืน’ -> ขมขื่น

    ทำไมซีเหยากลายเป็นแบบนี้ไปได้ ;3;
    สงสารน้อง น้องถูกงด5555
    ปล. 5 วันเรารอได้ ฮึบไว้!!!
    #224
    1
    • #224-1 The Unlikely (@ttqqpp00) (จากตอนที่ 28)
      12 ตุลาคม 2562 / 01:48
      ขอบคุณค้าบแก้คำผิดแล้วนะ

      สงสัยใจจริงอยากเห็นคนโดนข่มขืน...
      #224-1
  14. #223 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 01:31
    ซีเหยา เธอมีวันนี้ได้เพราะใคร ห๊าาาาาาา

    น้องบอกงดเนื้อ งดได้ งดผู้แซ่บๆ งดม่ายด้ายยย
    #223
    0
  15. #222 แกะ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 01:10

    ท่านฉี : ฝ่าบาท โปรดควบคุมตัวเองด้วย !

    คนอ่าน : ตูข้า โปรดควบคุมตัวเองด้วย ! /พยายามระงับไม่ให้เผลอจิกหมอนจนขาดแควก

    ท่านฉี : ข้าไม่เข้าใจ

    ฝ่าบาท : ข้าก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

    คนอ่าน : ข้าด้วย...

    สรุปมันเกิดอะไรขึ้น ฝ่าบาทโกรธเพราะเจอปิ่นอันนั้นเหรอ แล้วทำไมพี่แกพูดเรื่องทำไมท่านฉีไม่แต่งงานนัก ไม่ค่อยเข้าใจเลย แล้วคนที่หยานซีเหยาแต่งด้วยคือองครักษ์หรือเปล่า แล้วทำไมคิดว่าที่ให้นางมาได้ยินก็เพื่อให้ทั้งสองเลิกกัน?? สรุปพี่แกเข้าใจว่าสองคนนี้รักกัน แต่ฝ่ายหญิงไปมีชู้กับองครักษ์ หรือเข้าใจว่าท่านฉีรักนางฝ่ายเดียว เลยอยากให้ท่านฉีอับอายที่ถูกหญิงที่แอบรักเห็นว่าตัวเองมีสัมพันธ์ฉาวโฉ่วกับพี่ตัวเองเฉย ๆ หรือเข้าใจว่าท่านฉีจะฉวยโอกาสที่องค์หญิงกลายเป็นสามัญชนเพื่อบังคับแต่งงานกับตัวเอง เลยจัดงานสองคู่และให้สองคนนี้แตกหักกันสักที ==???


    แล้วนิสัยแม่นางน้อยก็พีคจริง นึกว่า ooc ไปอีกคนละ555+


    เรื่องที่ฉีเซียงถามทำไมถึงเป็นข้า แล้วหยานจิงอวี่ตอบข้าก็อยากรู้เหมือนกันนี่ บางทีอาจเกี่ยวข้องกับหนุ่มในโลกจริงของเฉินหลี่กัวคนนั้นก็ได้ ที่เป็นเหตุให้สองคนนี้ต้องอยู่ในคสพ.กระอักกระอ่วนที่ฝ่ายหนึ่งต้องชอกช้ำที่อีกคนไม่รักตอบ ฝ่ายหนึ่งต้องสะบัดบ็อบหมางเมินอีกฝ่ายเรื่อยไปเนี่ย (แต่แนวนี้เราชอบมาก ฮา)


    #222
    1
    • #222-1 The Unlikely (@ttqqpp00) (จากตอนที่ 28)
      12 ตุลาคม 2562 / 01:28
      ฮา คนแปลก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่คิดว่าหยานจิงอวี่จัดฉากเพื่อให้เฉินหลี่กัวอับอายเพราะโดนผู้หญิงที่ตัวเองชอบรู้เรื่องนี้มากกว่า
      สมัยโบราณเขาถือเรื่องปิ่นปักผมอะไรซักอย่างเลยเข้าใจผิด คิดว่านะ...??

      ส่วนที่เกี่ยวข้องกับโลกจริงมั้ย อันนี้ถึงตอนแปดสิบกว่ายังไม่เฉลยเลย ต้องคาดเดากันต่อไป //ทำท่าโคนัน

      ปล.ชอบเม้นยาวๆแบบนี้จุงเบย
      #222-1
  16. #221 nantika966 (@nantika966) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 00:27
    มาจริงด้วยยย ขอบคุณค้าา
    #221
    0
  17. #220 Sairattz (@rainbowhyuk) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 00:13
    น้องมีความสู้นะคะ55555
    #220
    0
  18. #219 natpapat5665 (@natpapat5665) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 00:10
    555ใจน้องสู้แต่ร่างกายน้องไม่ไหว
    #219
    0
  19. #218 cantus1011 (@cantus1011) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 00:02

    ดักตบแม่นางกลางทางได้ไหม๊ แบบหมายังรู้ชคุณคนอ่ะ//เบะปากมองบน
    #218
    0
  20. #217 KUNGKIK5544 (@kikza2008) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:57

    ตายตาหลับ55555
    #217
    0
  21. วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:54
    ไม่น่าช่วยเลยถ้าไม่ใช่ภารกิจนะฮื้มๆๆ
    #216
    0
  22. #215 กาหลงฝูง (@mirageormiracle) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:52
    พอน้องโดนดูถูกคือแบบ สงสารน้องจนน้ำตาซึมเลยอ่ะ แต่พอถึงฉากน้องพูดกับระบบปุ๊บก็ขำต่อเลย555
    #215
    0
  23. #214 suriyakarn (@12345_678) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:47
    เอ้าคนเค้าอุสาห์เอ็นดู ไหงองค์หญิงนิสัยแบบนี้
    #214
    0
  24. #213 Lalilalia (@mami008) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:35
    เธอเป็นไรมากป่ะ!!!
    #213
    0
  25. #212 ~Sers~ (@kissser) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:25
    แม่นางงง เค้าก็ไม่ได้รักเธอเปล่า เธอรักกับองครักษ์ เธอจะมาผิดหวังอะไรกับน้อนของชั้นนนน มโนแจ่มแท้
    #212
    0