[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 4 : Ch4 - มันน่ากลัวรึเปล่าน่ะหรอ? ไม่เลย มันน่ายินดีอย่างคาดไม่ถึงเลยล่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 773 ครั้ง
    27 ก.ย. 62

Ch4 - มันน่ากลัวรึเปล่าน่ะหรอ? ไม่เลย มันน่ายินดีอย่างคาดไม่ถึงเลยล่ะ



ข่าวลือเกี่ยวกับพี่เขยผู้ที่แอบชอบผม [4]





ในโลกเดิมของเขา เฉินหลี่กัวนั้นได้แอบรักชายคนนึงมาเป็นเวลาสิบสามปี


จากมัธยมปลายจนถึงมหาลัย และจากมหาลัยจนถึงตอนที่เขาตาย


เมื่อตอนที่รถบรรทุกได้มาชนเข้า ชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไป หลังจากที่ได้เกิดใหม่อีกครั้ง เฉินลี่กัวก็พยายามที่จะปล่อยวางความรู้สึกด้านลบไป

หรานชิงกงนั้นเป็นชายที่มีเสน่ห์มาก เขาทั้งหล่อและมีความมั่งคั่งมันทำให้เหล่าผู้หญิงแทบจะถวายตัวให้เขาและเหล่าผู้ชายก็ได้แต่อิจฉาตาร้อน

เฉินหลี่กัวชอบหรานชิงกง ถ้าไม่ใช่เพราะระบบมันสั่งห้ามเอาไว้ เขาคงจะลองเริ่มต้นไปกับอีกฝ่ายดู


แต่ความเป็นจริงมันไม่ง่ายแบบนั้น มันเลยไม่มีทางเลือกอื่นสำหรับเขา เฉินหลี่กัวบังคับตัวเองให้พยายามคิดแค่เรื่องหาทางเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของหรานตงตงเท่านั้น


แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งต่างๆมันจะกลายมาเป็นอย่างนี้


ทำไมอยู่ๆซูหลัวอาถึงตัดหางปล่อยวัดเขา? และทำไมจู่ๆหรานชิงกงถึงมาหาเขา? ทุกๆอย่างเริ่มกระจ่างขึ้นมาหลังจากที่เฉินหลี่กัวสลบไป——จริงๆแล้วหรานชิงกงมีจุดมุ่งหมายมาที่เขานี่เอง!!!


หลังจากคิดได้อย่างนั้น เฉินหลี่กัวก็หลั่งน้ำตาด้วยความปิติ


เฉินหลี่กัว : “ระบบ!! ระบบ!! ห้ามโทษฉันนะครั้งนี้!!”


ระบบ : “... ...”


เฉินหลี่กัว : “มันเป็นเขาที่เริ่มก่อนนะ!! ฉันไม่ได้เต็มใจยอมเลยจริงๆ!!!”


ระบบ : “... ...” เพื่อน อย่างน้อยนายช่วยปิดความตื่นเต้นนั่นหน่อยได้ไมตอนที่บอกว่านายไม่ได้ยินยอมน่ะ?


เฉินหลี่กัวพูด “เพราะงั้นนี่เลยไม่ใช่การแหกกฎ”  ถ้าเฉินหลี่กัวไม่ยอมที่จะทำตามพล็อตเรื่องหลักเขาจะถูกลบออกจากโลกโดยที่เขาจะไม่ได้แม้แต่คะแนนแห่งโชคชะตา


ระบบ : “... ...” นี่นายคาดเดาไว้อยู่แล้วสินะ


เฉินหลี่กัวพูด “รู้สึกดีขึ้นยัง?”


ระบบ : “... ...เฉินหลี่กัว”


เฉินหลี่กัว : “อื้ม?”


ระบบพูด “ถึงแม้ว่าเขาจะบังคับนาย แต่นายก็ห้ามแสดงท่าทางสมยอมออกมาเด็ดขาด”


เฉินหลี่กัว : “(⊙n⊙)?


ระบบพูด “ดูโลกแรกเป็นตัวอย่างซะ” ในโลกแรกเฉินหลี่กัวถูกล่อลวงด้วย ’คนงาม’ และตามนั้นเขาก็ถูกลบออกจากโลกไป


เฉินหลี่กัว : “โอ้… … โอเค โอเค้” เขารู้ดีว่าช่องโหว่ของระบบมันเอาเปรียบไม่ได้ง่ายๆ


อย่างไรก็ตามถึงเขาจะยังคุยกับระบบอย่างไม่ติดขัด แต่ร่างของเฉินหลี่กัวนั้นยังคงโคม่าอยู่


ไม่มีใครรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แต่ในที่สุดเขาก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาลางๆ


แต่มันดูเหมือนว่าเขาหลับไปนานเกินทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจของเฉินหลี่กัวอ่อนแรงลง มันทำให้ใช้เวลานานมากเพื่อแค่จะกระพริบตา


มันราวกับว่าเปลือกตาของเขาถูกกาวติดไว้และหลังจากเขาพยายามใช้แรงทั้งหมดไปแล้ว เฉินหลี่กัวก็ทำได้แค่เห็นภาพข้างหน้าเขาได้


มันเป็นห้องที่ไม่คุ้นตาเลยซักนิด ห้องนี้ตกแต่งอย่างเรียบง่ายมีผ้าม่านสีขาวและแสงแดดที่ทอออกมาสีส้มผ่านทางหน้าต่าง เฉินหลี่กัวขยับช้าๆ และเขาก็ได้ยินเสียงโลหะกระทบกันดังในหู


“เหวินโหย่ว” 


มือเย็นๆได้สัมผัสไปที่หน้าผากของเฉินหลี่กัว เสียงของหรานชิงกงนั้นอ่อนโยน มันอ่อนโยนจนทำให้เฉินหลี่กัวหวังว่าเขาสามารถเอาหน้าแนบไซร้ไปมืออีกฝ่ายได้


แต่โชคยังดีที่เขารั้งตัวเองไว้


“ผม มันเกิดอะไรขึ้นกับผม?” 


เสียงของเฉินหลี่กัวค่อนข้างแหบพร่า และเขาก็รู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองไม่มีแรงเลยซักนิด


เมื่อได้ยินคำถามของเฉินหลี่กัว หรานชิงกงไม่ตอบอะไรออกมา เขาทำแค่โอบตัวเฉินหลี่กัวเขามาในอ้อมแขนและหยิบแก้วน้ำมาจ่อที่ริมฝีปากของเฉินหลี่กัว


มันมีน้ำผึ้งผสมอยู่ในน้ำเล็กน้อย เฉินหลี่กัวกลืนน้ำเข้าไปทีละอึกปล่อยให้น้ำมันลบล้างความคอแห้งของตัวเอง


“หรานเกอ”


เฉินหลี่กัวซบอยู่กับอ้อมแขนของหรานชิงกง และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นเมื่อเขาสังเกตเห็นว่ามีโซ่สีเงินอยู่ที่ข้อเท้าตัวเอง ดวงตาที่แต่เดิมนั้นสดใสก็เต็มไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความกลัว


หรานชิงกงยังคงไม่พูดอะไรออกมา เขาลูบผมของเฉินหลี่กัวจากนั้นก็ก้มหน้าลงมาจูบหัวเฉินหลี่กัว และในตอนที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงโทรศัพย์ข้างตัวเขาก็ดังขึ้น


หรานชิงกงมองไปยังเบอร์มือถือนั้นโดยไม่เปล่งเสียงอะไรซักคำ เขาก็ลุกขึ้นและจากไป


เฉินหลี่กัวจ้องไปที่แผ่นหลังของหรานชิงกง เขากลืนน้ำลายช้าๆจากนั้นก็คลานออกจาเตียงและเดินโซเซไปยังหน้าต่างขนาดใหญ่ที่ติดผนัง เขาก็ถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น


ด้านนอกหน้าต่างคือทะเลสีน้ำเงินและชายหาดพร้อมกับป่าไม้เขตร้อนที่สูงใหญ่ มันได้บอกเขาแล้วว่านี่ไม่ใช่ใจกลางเมืองที่เข้าอยู่ก่อนหน้านี้


เฉินหลี่กัวนั้นตกตะลึงกับภาพด้านนอกหน้าต่าง——ไม่สิ ถ้าจะพูดว่าเขาตกตะลึงเพราะภาพนั้น พูดว่าเขาหวาดผวาเพราะหรานชิงกงดีกว่า


ด้วยความประทับใจหรานชิงกงเป็นคนที่มั่งคั่งจริงๆ เฉินหลี่กัวไม่คิดเลยว่าอยู่ๆหรานชิงกงจะทำอะไรแบบนี้… ...มากกว่านั้นมันค่อนข้าง——จริงๆมันน่าตื่นเต้นและตกใจรวมถึงน่าอายนิดหน่อย


เฉินหลี่กัวหัวเราะเบาๆ


ระหว่างที่เฉินหลี่กัวอยู่คนเดียว อยู่ๆหรานชิงกงผู้ที่เดินออกไปรับโทรศัพท์ก็กลับมา


เขายืนด้านหลังเฉินหลี่กัวและจับไปที่ไหล่ของเฉินหลี่กัวเบาๆ เฉินหลี่กัวที่หวาดกลัวอีกฝ่ายร่างกายของเขาก็สั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่


หรานชิงกงเรียกช้าๆ “เหวินโหย่ว”


เฉินหลี่กัวซ่อนสีหน้าของเขาไว้และหันหน้ามาเผชิญกับหรานชิงกงและหลังจากนั้นสักพักเขาก็เรียกอีกฝ่ายตอบ “หรานเกอ”


“เหวินโหย่ว อย่าโทษฉันเลย” 


หรานชิงกงก้มหัวเขาลงและใช้ปากเขาสัมผัสไปที่ต่างหูของเฉินหลี่อย่างอ่อนโยนก่อนจะพูดว่า


“ฉันได้รอมานานเกินไป”


เฉินหลี่กัวตัวแข็งทื่อในอ้อมกอดของหรานชิงกง มันดูไม่ต่างกับสัตว์ตัวเล็กที่สั่นกลัวจนลืมแม้กระทั่งจะขัดขืน


หรานชิงกงมองไปที่ท่าทางของเฉินหลี่กัวและแค่นยิ้มออกมา จากนั้นเขาก็ก้มตัวลงมาประกบปากจูบที่ริมฝีปากของเฉินหลี่กัว


เฉินหลี่กัวที่แอบรักหรานตงตงมาตลอด ทำให้เขาไม่มีแฟนสาวเลยซักคน หรานชิงกงรู้ดีแม้ว่าอีกฝ่ายจะไปต่างประเทศก็ตาม เฉินหลี่กัวไม่มีความสัมพันธ์กับใครทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่แบบนั้นเขาคงไม่ยอมปล่อยให้เฉินหลี่กัวไปเที่ยวต่างเทศเป็นเวลาหลายปี


ริมฝีปากของพวกเขาแนบแน่น ทำให้ดวงหน้าของเฉินหลี่กัวขึ้นสีแดงกล่ำ เขาอยากจะหนีไปจากอ้อมแขนของหรานชิงกงแต่ก็ถูกกอดเอาไว้อย่างมั่นคง


“หรานเกอ… ...” 


ปากของเฉินหลี่กัวสั่นขณะที่เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ


หรานชิงกงมองไปที่เฉินหลี่กัว และคิดว่าตาแดงๆของอีกฝ่ายนั้นกำลังจะหลั่งน้ำตาในไม่กี่วิข้างหน้าแต่ไม่ว่าเฉินหลี่กัวจะร้องไห้หนักแค่ไหน เขาก็จะไม่มีวันปล่อยคนตรงหน้าไป


แน่นอนว่า หรานชิงกงคงไม่คาดคิดว่าสิ่งที่เฉินหลี่กัวอยากจะพูดก็คือ 


‘หรานเกอ ปล่อยผมหน่อยได้มั้ยผมกำลังจะตั้งเสาธงแล้ว’


เมื่อพวกเขาจูบเสร็จ เฉินหลี่กัวก็หอบน้อยๆ เขาก้มหัวลงไปมองโซ่ที่ข้อเท้า เสียงของมันดูเศร้าจับจิต


“หรานเกอ นี่มันคืออะไรกัน? มันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว?”


“สิบสามวัน” หรานชิงกงตอบ “และที่นี่ก็คือต่างประเทศ”


ตาของเฉินหลี่กัวเบิกกว้าง


“พี่ พี่อธิบายกับครอบครัวผมยังไงที่จู่ๆผมก็หายตัวไปแบบนี้?”


มันไม่มีอะไรผิดปกติกับแถบค่าสถานะของหรานตงตงใช่มั้ย?


หรานชิงกงได้คาดเดาถึงคำถามนี้จากเฉินหลี่กัวมาอยู่แล้ว แทนที่เขาจะตอบตรงๆเขาก็ปล่อยร่างเฉินหลี่กัวและหันไปยังโต๊ะหัวเตียงจากนั้นก็นำหนังสือพิมพ์มายื่นให้เฉินหลี่กัว


เฉินหลี่กัวรับมาและมองไปที่หนังสือพิมพ์ก่อนจะพบว่าหัวข้อของหนังสือพิมพ์ที่ขนาดใหญ่นั่นคือ : คนรวยแข่งรถกันกลางเมืองทำให้คนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ที่ผ่านมาถูกดึงมาเกี่ยวด้วย


เมื่อเขาอ่านเนื้อหาของหนังสือพิมพ์นั้นอย่างตั้งใจ เขาก็พบว่าคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ที่ผ่านมานั่นนามสกุลซูและมันเป็นเขาเอง


“เป็นไปไม่ได้!” เฉินหลี่กัวตกตะลึงก่อนจะพูดว่า “พี่ทำอย่างนี้ได้ยังไง? แล้วเรื่องตงตงล่ะ? เรื่องตระกูลซูอีก?”


หรานชิงกงพูด “ตงตงนั้นสบายดี นายไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเธอทั้งนั้น”


เขาจะไม่กังวลได้ยังไง! ถ้ามันมีบางอย่างที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับหรานตงตง ความพยายามในโลกนี้ก็จะเสียเปล่าอีก! เฉินหลี่กัวเริ่มตื่นตะหนกนิดหน่อย


หรานชิงกงเห็นความตื่นตะหนกบนใบหน้าของเฉินหลี่กัว แต่เขาก็ยังขว้างมีดเพิ่มไปอีกอย่างไม่ลังเล


“นี่นายลืมเอกสารที่พี่สาวนายเอาไปให้เซ็นแล้วหรอ?”


เฉินหลี่กัวเหม่อลอยไปชั่วพักนึง จากนั้นก็นึกได้ว่ามันมีเอกสารที่พี่สาวตัวเองนำมาให้เขาเซ็นในร้านกาแฟ ในตอนนั้นเขาคิดแค่ว่าพี่สาวกากๆนั้นเมายาอยู่ เขาก็คิดได้ว่าเป้าหมายทั้งหมดนั่นมันก็คือตัวเขาเอง


พล็อตเรื่องนี้มันก้าวหน้าเกินไปแล้ว เฉินหลี่กัวรู้สึกรับไม่ได้


ระหว่างที่ถือหนังสือพิมพ์ไว้ในมือ ดูเหมือนเฉินหลี่กัวจะสับสนและมึนลง เขาได้แต่ถามเบาๆว่า


“ทำไม?”


หรานชิงกงนั่งตรงข้ามกับเฉินหลี่กัวและมองไปที่อีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พยายามจะอธิบายการกระทำของตัวเอง หรือ การที่พยายามใช้คำว่ารักมาแก้ต่างเรื่องความน่ารังเกียจของเขา


“ทำไม?!!” 


เสียงของเฉินหลี่กัวสั่น ทั้งดูหมดหนทางและเต็มไปด้วยความโกรธ และต่อมานั้นหมัดของเฉินหลี่กัวก็พุ่งไปที่หน้าของหรานชิงกง


หรานชิงกงยอมรับหมัดของเฉินหลี่กัว หน้าของเขาถูกต่อยไปแถบนึงและริมฝีปากของเขาก็แตกทำให้มีเลือดซึมออกมา


“หรานเกอ พี่หลอกผมมาตลอดใช่มั้ย?” เสียงของเฉินหลี่กัวอ่อนแรงขณะที่เขาสะอื้น


หรานชิงกงรู้ว่านิสัยของเฉินหลี่กัวนั้นดีมาเสมอ——ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่แอบชอบหรานตงตงเงียบๆมาตลอดหลายปี อีกฝ่ายยังถึงขนาดเข้าร่วมงานแต่งของหรานตงตงและมองเธอแต่งงานกับชายคนอื่นได้


“หรานชิงกง! บอกผมมา!” 


เฉินหลี่กงกระชากคอเสื้อของหรานชิงกงและขบฟันแน่น


อย่างไรก็ตามเมื่อตอนที่หรานชิงกงเงยหน้ามองขึ้นมา เฉินหลี่กัวก็ปล่อยมือเขาออกและถอยหลังอย่างช่วยไม่ได้——สีหน้าของหรานชิงกงนั้นน่ากลัวเกินไป เขาเหมือนกับสัตว์ร้ายตัวใหญ่ที่กำลังจะล่าเมื่อได้กลิ่นเลือดและสามารถที่จะกัดกระชากคอเขาได้ด้วยแค่การกัดครั้งเดียว


“เหวินโหย่ว” หรานชิงกงยืนขึ้นและพูดขึ้นอย่างราบเรียบและไม่แยแส “ฉันชอบนาย”


เฉินหลี่กัว : “... ...” เขาคิดว่าหรานชิงกงจะพูดว่า ‘ฉันอยากจะฆ่านาย’ ซะอีก


เฉินหลี่กัวมองไปยังหรานชิงกงในสภาพนี้ ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็เต้นรัวราวกับกลอง เขาหวังว่าเขาสามารถปฎิเสธอีกฝ่ายได้อย่างตรงไปตรงมา พี่ชาย พี่หล่อเกินไป—— แต่เขาก็ควบคุมการแหย่นั้นไว้และยิ้มออกมาอย่างสิ้นหวัง


“หรานชิงกง พี่มันบ้า”


“ใช่แล้ว ฉันมันบ้า” หลังจากนั้นหรานชิงกงก็พุ่งเข้าใส่เฉินหลี่กัว




—————————————

อยากเสียตัวใจจะขาดแต่พ่อแม่(ระบบ)สั่งห้ามไว้

น่าเศร้าจริมๆเบย






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 773 ครั้ง

776 ความคิดเห็น

  1. #669 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 09:33
    5555555สมใจอยากเลย
    #669
    0
  2. #555 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 03:07
    5555555555
    #555
    0
  3. #454 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 17:23
    555554444455555
    #454
    0
  4. #443 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 18:02
    555555555
    #443
    0
  5. #439 VJaru (@iamy777) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 12:40
    ตลกความคิดนาง55555
    #439
    0
  6. #437 Penfriend (@MEGUMI_FFoN) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 17:35
    555 ตลกอะ น้อนนนน
    #437
    0
  7. #399 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 23:25
    อีระบบ นางตัวร้าย
    #399
    0
  8. #266 trift. (@kwonzyin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 13:47
    แรงมากกก
    #266
    0
  9. #238 nuang1 (@lookchup_najaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 23:11
    มีพ่อแม่คุมจะพุ่งเข้าใส่ก็ทำไม่ได้
    #238
    0
  10. #149 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 00:52
    เออ สงสารน้องนะ อยากพุ่งเข้าใส่แต่ไม่ได้จิงๆ5555555555
    #149
    0
  11. วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 01:46
    เป็นนายเอกที่โครตน่าสงสาร ชอบเขาแทบบ้า แต่บอกไม่ได้ แถมต้องแสดงว่าไม่ชอบเขาอีก 555
    #44
    0
  12. #14 miningmin (@namningning) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 12:16
    แซ่บๆๆๆ
    #14
    0
  13. #13 Milkhommy (@Milkhommy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 10:38
    ให้น้องอาบน้ำก่อนได้ไหม..
    #13
    2
    • #13-1 The Unlikely (@ttqqpp00) (จากตอนที่ 4)
      27 กันยายน 2562 / 14:35
      จริงด้วบ..ไมาได้อาบน้ำมา13วันนี่หว่า
      #13-1
    • #13-2 Muffin_Kun (@Muffin_Kun) (จากตอนที่ 4)
      29 กันยายน 2562 / 07:28
      ความจริงนั้นโหดร้ายกว่าที่คุณคิด..
      #13-2
  14. #12 sir_chad (@sir_chad) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 06:19

    สงสารเขานะคะ อิอิ

    #12
    0
  15. #11 Oraphichaya (@Oraphichaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 05:46
    อย่าทำน้อนน
    #11
    0
  16. #10 Meihwa (@Meihwa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 03:42

    กี๊สสสส
    #10
    0