[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 7 : Ch7 – แค่มองเขาก็แข็งตัวขึ้นมาแล้วอ่า ทำไงดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 643 ครั้ง
    29 ก.ย. 62

Ch7 แค่มองเขาก็แข็งตัวขึ้นมาแล้วอ่า ทำไงดี

 

ข่าวลือเกี่ยวกับพี่เขยผู้ที่แอบชอบผม [7]

 

ถึงแม้ว่าเฉินหลี่กัวจะหนักมากกว่าร้อยหกสิบปอนด์เทียบกับเมื่อก่อนเขาก็ยังคงผอมอยู่! นี่มันเป็นความจริง! มันเป็นความจริงที่โหดร้าย!

 

เมื่อเฉินหลี่กัวและหรานชิงกงพูดอะไรไม่ออก เขาก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองนั้นผิดเบาๆ มันไม่ใช่ว่าเขาอยากจะหนักขนาดนี้ซักหน่อย หรือว่าเพราะเรื่องน้ำหนักตัวหรานชิงกงจะไม่ต้องการเขาอีกแล้ว?

 

หรานชิงกงพูด นายกินข้าวเป็นปกติ? ฉันเห็นนายกินไปนิดเดียวเองนี่

 

เฉินหลี่กัวตอบ ที่นี่มันร้อนเกินไป ผมยังไม่ชินกับมันเท่าไหร่

 

หรานชิงกงพูด ถ้าช่วงเวลานี้จบลงฉันจะหาที่ใหม่ให้

 

เฉินหลี่กัวส่งเสียงตอบรับในลำคอ เขาอยากจะถามเรื่องหรานตงตงแต่ทุกๆครั้งที่เขาถาม หรานชิงกงก็จะตบะแตกดังนั้นเขาเลยเก็บคำถามเอาไว้

 

มากกว่านั้นที่น่าแปลกใจก็คือระบบไม่ได้มาหาเรื่องเขาเลยในช่วงนี้ เขาไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างนั้นเพราะในที่สุดมันก็ได้เข้าใจเขาขึ้นมาหรือมันแค่ยอมแพ้เรื่องเขาเฉยๆ... ...

 

เมื่อพวกเขาจบการชั่งน้ำหนักลง หรานชิงกงและเฉินหลี่กัวก็ไปอาบน้ำทั้งคู่ จากนั้นชายทั้งสองก็ได้ติดหนึบกันอีกครั้ง แน่นอนว่าเฉินหลี่กัวไม่ได้โต้ตอบ——เขากลัวว่าระบบจะส่งเขาออกไปจากโลกถ้าเขาได้เริ่มทำอะไรโดยทันด่วน

 

หรานชิงกงชอบเฉินหลี่กัวที่เชื่อฟังมากๆ เขามองไปที่ท่าทางเขินอายของเฉินหลี่กัวและหัวใจทั้งดวงของเขาก็อ่อนยวบ

 

เฉินหลี่กัวเสียศูนย์ไปกับอารมณ์ที่อ่อนไหวและบดบังใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อของเขาด้วยแขนทั้งสองข้าง ใบหูของเขาเต็มไปด้วยลมหายใจที่ร้อนรุ่มของหรานชิงกง

 

หรานชิงกงพูดขึ้นมา ซู เหวินโหย่ว ฉันชอบนาย

 

เฉินหลี่กัวได้ยินสิ่งนั้นแต่ก็ไม่ได้ตอบรับอะไร ถึงแม้ว่าเขาอยากจะกระซิบตอบว่า ผมก็ด้วย

 

สถานการณ์ที่บ้านดูเหมือนผ่อนคลายลงและหรานชิงกงก็เริ่มไม่ไปไหน ทุกๆวันและทั้งวันเขาจะใช้เวลาร่วมกับเฉินหลี่กัว มีแค่ตอนกลางคืนเท่านั้นที่เขาจะไปห้องทำงานเพื่อรับมือกับธุรกิจบางอย่าง

 

เฉินหลี่กัวที่ทำตัวหมกหมุ่นในห้องนั่งเล่นเพื่อเล่นเกม หรานชิงกงก็เดินเข้ามาและถามขึ้นว่าเขากำลังเล่นอะไรอยู่

 

เฉินหลี่กัวบอกชื่อเกมไปและหรานชิงกงก็ถามต่อ มันสนุกงั้นหรอ?”

 

เฉินหลี่กัวตอบว่ามันสนุก จากนั้นก็วางจอยเกมลงและเดินไปห้องครัวเพื่อเอาไอติมมาเลียเมื่อเขาได้กลับมาอีกครั้งก็พบว่าหรานชิงกงกำลังคุมจอยเกมอยู่และคิ้วของเขาก็ขมวดอย่างจริงจัง

 

เฉินหลี่กัวนั่งลงข้างๆอีกฝ่ายลองเล่นดูหรอครับ?”

 

หรานชิงกงไม่ได้ตอบกลับแต่เขามองไปที่ไอติมในมือของเฉินหลี่กัวและก้มตัวลงมากัดไปคำนึง

 

เฉินหลี่กัวมองไปที่รอยฟันบนแท่งไอติมจากนั้นก็เลียลงไปที่มัน

 

หรานชิงกงไม่ได้สังเกตการณ์กระทำของเฉินหลี่กัวขณะที่จ้องมองจอภาพเขาก็พูดขึ้นมา

 

ฉันต้องเล่นมันยังไง?”

 

เฉินหลี่กัวอธิบายวิธีการเล่นจากนั้นก็ถามด้วยความสงสัย

 

ไม่ใช่ว่าพี่เป็นคนซื้อเกมนี้มาเองหรอ?”

 

ในที่พักหลังนี้มีเกมมากมายและส่วนใหญ่ก็เป็นเกมที่ดังล่าสุด

 

หรานชิงกงตอบ ผู้ช่วยฉันเป็นคนซื้อพวกมัน

 

เฉินหลี่กัวพ่นลมออกจากจมูก เขารู้แล้วว่าทำไมหรานชิงกงไม่เข้าใจพวกเกมนี้เลยซักนิด

 

หรานชิงกงตายไปสองครั้งก่อนจะถามขึ้นมา มันสนุกงั้นหรอ?”

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้าและยกเท้าขึ้นมาชันไว้กับโซฟาระหว่างที่เลียไอติมอย่างขะมักเขม้น

 

สนุกครับ

 

หรานชิงกงเอ่ยต่อ อยู่ที่นี่คนเดียวไม่ใช่ว่ามันน่าเบื่อเกินไปหรอ?”

 

 

เฉินหลี่กัวตอบ มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอกครับ

 

เฉินหลี่กัวเห็นว่าหรานชิงกงอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ตอนที่อีกฝ่ายกำลังจะอ้าปากพูดก็ดูเหมือนชะงักไว้

 

เฉินหลี่กัวที่กระตือรือร้นในการกินไอติมก็ไม่ได้มีความอยากรู้มากพอจะถามว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร ดังนั้นทั้งคู่ก็เล่นเกมกันไปเงียบๆ

 

มันเป็นครั้งแรกที่หรานชิงกงได้เล่นเกม เพราะงั้นเขาถึงได้ตายได้น่าอนาถมาก และเขาก็ยังถูกน็อคร่างไปที่พื้นทุกๆสองก้าว

 

เฉินหลี่กัวเห็นคิ้วอีกฝ่ายขมวดแน่นและเคร่งเครียดมาก เขาก็พบว่ามันน่าขบขันจริงๆ เมื่อหรานชิงกงตายอีกรอบเขาก็พูดคร่ำครวญออกมาประโยคนึง

 

ทำไมเกมนี้มันยากขนาดนี้?”

 

เฉินหลี่กัวยิ้มและพูดตอบ เกมนี้มันตามจริงก็มีชื่อเสียงเรื่องความยากอยู่แล้ว ตายอนาถแบบนี้ในการเล่นครั้งแรกมันเป็นเรื่องปกติครับ

 

หรานชิงกงวางจอยเกมในมือเขาลงและเฉินหลี่กัวก็หยิบมันขึ้นมา

 

หรานชิงกงนั่งอยู่ข้างๆเฉินหลี่กัว เรื่องที่เขาชอบเฉินหลี่กัวมันไม่ต้องกังขาอะไรทั้งนั้นแต่เขาก็พบว่าตัวเองไม่สามารถเข้าใจคนตรงหน้าเขาได้อย่างสมบูรณ์

 

สำหรับเรื่องที่คนแบบอีกฝ่ายผู้ที่แสดงท่าทางหลังจากถูกขังเอาไว้อย่างง่ายๆแบบนี้ มันราวกับว่าอีกฝ่ายไม่ได้ใส่ใจเรื่องอะไรเลย——ไม่สิ เฉินหลี่กัวยังคงใส่ใจเรื่องนึง เขาใส่ใจเรื่องหรานตงตง

 

หรานตงตงได้กลายเป็นปมเงื่อนที่ไม่สามารถแกะออกได้ระหว่างหรานชิงกงและเฉินหลี่กัวไปแล้ว

 

หลังจากเฉินหลี่กัวเล่นเกมซักพัก เขาก็รู้สึกง่วงขึ้นมานิดหน่อย หรานชิงกงเห็นเขาขยี้ตาแต่ยังไม่เลิกจับจอยเกม ไม่ยอมที่จะวางจอยเกมลง อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมา

 

ไม่ต้องเล่นอีกแล้ว ไปนอนกันเถอะ?”

 

เมื่อเฉินหลี่ได้ยินคำว่า นอนก็ตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันทีด้วยคำว่านอนนั่นมันหมายถึง นอนอย่างที่เขาคิดไว้ใช่มั้ย? ถ้าเป็นงั้นมันก็——แน่นอนอยู่แล้ว!

 

หรานชิงกงเห็นเฉินหลี่กัวชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของตัวเองเขาก็หัวเราะเย้ยตัวเองออกมา

 

ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนนะ พี่ชาย นายจะไม่ทำอะไรฉันเลย? งั้นเราจะนอนไปเพื่ออะไรกันล่ะ?

 

หรานชิงกงไม่รู้ว่าเฉินหลี่กัวคิดอะไรในใจ เขาก็เร่งให้เฉินหลี่กัวปิดเกมลงและไปอาบน้ำจากนั้นก็ขึ้นเตียง

 

เฉินหลี่กัวทำตัวว่าง่ายและปีนขึ้นเตียงหลังจากใส่ชุดนอนแล้ว

 

หรานชิงกงเอนตัวนอนข้างๆเฉินหลี่กัวและเอื้อมแขนมากอดเอวของเฉินหลี่กัวอย่างแนบแน่น

 

เฉินหลี่กัวรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆจากด้านหลังของตัวเองและก็มีเรื่องน่าอับอายเกิดขึ้น——เขาได้แข็งขึ้นมา

 

อย่างไรก็ตามหรานชิงกงคิดว่าการที่เฉินหลี่กัวตัวแข็งขึ้นมามันเป็นเพราะอีกฝ่ายรังเกียจเลยพูดขึ้นว่า

 

เหวินโหย่ว นายต้องชินกับมันไปไม่ช้าก็เร็วอยู่ดี

 

เฉินหลี่กัวคิดในใจ ชินกับอะไรล่ะ? ชินกับการใช้ชีวิตโดยไม่มีเซ็กส์อ่ะหรอ?’

 

หรานชิงกงพูดต่อ ไม่ว่านายจะเกลียดฉันมากแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยนายไป

 

เฉินหลี่กัวปาดน้ำตาในใจแต่เขาก็พูดตอบ ... ...อย่าคิดมากนอนได้แล้วครับ

 

หรานชิงกงถอนหายใจด้วยความโล่งใจ เขาไม่ได้ทำอะไรกับเฉินหลี่กัวจริงๆและก็ได้หลับลงไปทั้งๆอย่างนั้น

 

เฉินหลี่กัวแสดงสีหน้าออกมาชัดเจนว่าเขาผิดหวังมาก

 

แต่อย่างไรก็ตามความผิดหวังของเฉินหลี่กัวนั้นมีแค่คืนเดียวเพราะเช้าวันต่อมาหรานชิงกงก็ออกไปรับโทรศัพท์และกลับมาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม หลังจากกลับมาสิ่งแรกที่เขาทำก็คือกระชากเสื้อผ้าของเฉินหลี่กัวทิ้ง

 

เฉินหลี่กัวผู้ที่หลับอย่างสบายใจก็ถูกปลุกขึ้นอย่างทันทีโดยการกระทำของหรานชิงกงและขัดขืนโดยสัญชาติญาณ และผลลัพธ์ของมันก็คือเขาถูกมัดติดไว้กับเตียงโดยหรานชิงกง

 

หราน หรานเกอ?” เฉินหลี่กัวหวาดกลัว

 

หรานชิงกงเมินอีกฝ่ายและจับเฉินหลี่กัวแก้ผ้าอย่างหมดจด

 

เฉินหลี่กัวเลื่อนสายตาลงต่ำแต่ก็ไม่เห็นสีหน้าของหรานชิงกง เขาสามารถบอกได้แค่จากลมหายใจของหรานชิงกงนั้น——อีกฝ่ายกำลังโกรธเอามากๆ

 

อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าหรานชิงกงจะโกรธมาก เขาก็ยังแทรกตัวเข้าไปในเฉินหลี่กัวอย่างอ่อนโยนและไม่ทำให้เขาเจ็บ

 

เมื่อเฉินหลี่กัวถูกสอดใส่เข้ามาเขาก็ถอนหายใจออกมา——เขาคิดว่าถ้าเขาและหรานชิงสามารถคบกันได้ มันก็คงจะเยี่ยมไปเลยแต่โชคร้ายนัก... ...ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่ดี

 

หลังจากหรานชิงกงปลดปล่อย เขาก็ทำความสะอาดร่างเฉินหลี่กัวอย่างใส่ใจเพื่ออีกฝ่าย เฉินหลี่กัวนอนแผ่บนเตียงโดยไม่ขยับตัว มันราวกับว่าเขาเป็นอัมพาต

 

หรานชิงกงมองร่องรอยที่เขาได้ทิ้งไว้บนเฉินหลี่กัว ดวงตามืดมนของเขาก็สั่นไหวไม่น้อย

 

ทั้งคู่หลับไปอย่างเงียบเชียบแบบนั้นจนกระทั่งเช้าวันถัดมา

 

เฉินหลี่กัวคิดว่าที่หรานชิงกงโมโหนั่นน่าจะเป็นเพราะมันมีอะไรผิดพลาดในบริษัทของอีกฝ่าย แต่เขาก็ได้พบในไม่ช้าว่านั่นไม่ใช่เพราะมันมีอะไรเกิดขึ้นกับตระกูลหรานแต่มันเป็นเพราะหรานตงตง——หรานตงตงได้พบว่าเฉินหลี่กัวชอบตัวเองแล้ว

 

มันเป็นเหตุการณ์ที่น่าสนใจ เมื่อความรู้สึกเสียใจเรื่องการตายของเฉินหลี่กัวเริ่มจางหายไป ทันใดนั้นมันก็มีผู้หญิงที่ชอบเฉินหลี่กัวโผล่ออกมาและด่าหรานตงตงว่าเป็นผู้หญิงตอแหล เธอบอกว่าเฉินหลี่กัวได้ชอบหรานตงตงมานานหลายปีแต่หรานตงตงก็ทำเป็นไม่เห็นมันและยังช่วยเฉินหลี่กัวคนที่อยู่ต่างประเทศหลับมาที่จีนทำให้เฉินหลี่กัวต้องตายที่ประเทศนี้

 

เมื่อหรานตงตงได้ยินเรื่องเหล่านั้นเธอก็สตั้นไปและถามออกมา

 

ซู เหวินโหย่วชอบฉัน? เธอพูดเรื่องบ้าอะไรของเธอกัน?”

 

ผู้หญิงคนนั้นยิ่งโกรธมากกว่าเดิมเมื่อได้เห็นหรานตงตงแสดงท่าทางออกมาแบบนี้ เธอแค่นหัวเราะ

 

หรานตงตง ซูเหวินโหย่วชอบเธอ ไม่ว่าเธอจะถามใครเธอก็จะได้คำตอบแบบเดียวกัน ทุกๆคนรู้เรื่องนี้กันหมดเว้นแต่เธอที่ไม่รู้เรื่องงั้นสิ? เหอะๆแย่หน่อยนะ ฉันคิดว่าเธอไม่ได้อยากจะรู้มันมากกว่า

 

หรานตงตงไม่กล้าที่จะเชื่อสิ่งนี้และถามคนรอบตัวเธอ อย่างไรก็ตามผลลัพธ์ของมันก็ทำให้เธออ่อนแรง ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครอยากพูดเรื่องนี้ แต่มันก็ชัดเจนว่าเฉินหลี่กัวชอบเธอ เกือบทุกๆคนนั้นรับรู้ถึงเรื่องนี้

 

หรานตงตงผู้ที่ถูกกระตุ้นอารมณ์จนแอดมิทเข้าโรงพยาบาลไปทันที แต่ผู้หญิงคนนั้นที่ได้บอกเรื่องเหล่านี้ให้หรานตงตงก็ไม่ได้รู้สึกดีจากการแก้แค้นของตัวเอง คนตายก็ได้จากไปแล้วไม่ว่าจะคนที่มีชีวิตอยู่จะทำร้ายกันยังไงมันก็ไม่ได้ทำให้เขากลับมา

 

เมื่อหรานชิงกงได้รับสายโทรศัพท์เกี่ยวกับข่าวที่หรานตงตงแอดมิทเข้าโรงพยาบาล ถึงแม้ว่าร่างกายของหรานตงตงจะไม่ได้มีอะไรผิดปกติมาก แต่อารมณ์ของเธอก็ค่อนข้างน่ากังวล และเธอยังไม่ยอมที่จะพูดคุยกับใคร

 

เพราะสถานการณ์ของหรานตงตง หรานชิงกงเลยไม่สามารถอยู่ข้างๆเฉินหลี่กัวอย่างไร้กังวลได้ เขาจากไปในตอนเช้าตรู่แต่ก่อนที่จะไปเขาก็ยังบอกให้เฉินหลี่กัวพักผ่อนให้ดี

 

เฉินหลี่กัวนอนอยู่บนเตียงอย่างเฉื่อยชา เขาเอื้อมมือไปเกาข้อเท้าที่ด้านใต้ของโซ่และหาวออกมาช้าๆ

 

เฉินหลี่กัวที่ได้หายตัวไปจากข้างๆหรานตงตง ไม่ได้แคร์เรื่องใครคนอื่น ถ้าพวกเขาตายมันก็ตาย เขาคงปาดน้ำตานิดหน่อยให้กับความไม่เที่ยงธรรมของชีวิตจากนั้นก็จบเรื่องนั้นไป

 

ในตามจริงแล้วเฉินหลี่ก็ก็หวังเหมือนกันว่าความตายของตัวเองจะไม่ส่งผลต่อหรานตงตงมากนัก แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ได้มีสิทธิ์ตัดสินใจในเรื่องนี้อยู่ดี สำหรับระบบที่ได้ตักเตือนเขาออกมา

 

ระบบบอกว่าถ้ามันมีอะไรเกิดขึ้นกับหรานตงตง สิ่งที่เขาพยายามมาทั้งหมดในโลกนี้ก็จะหายไป และตอนนี้หรานตงตงก็อยู่ในสถานการณ์ขับขันแล้ว ถ้าเฉินหลี่กัวไม่ยื่นมือเข้าไปช่วย เขาก็จะโดนพรากความสำเร็จไป

 

เฉินหลี่กัวคิดเรื่องนี้และในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะหลบหนีไปจากที่นี่ ถึงแม้ว่าเขาจะชอบหรานชิงกงจริงๆ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอยู่ดี ถ้ามันมีบางอย่างเกิดขึ้นกับหรานตงตงล่ะก็เขาก็จะถูกลบจากโลกทันที

 

หลังจากตัดสินใจได้แล้วเฉินหลี่กัวก็เริ่มคิดแผนการหลบหนี

 

เพราะเขาค่อนข้างทำตัวว่านอนสอนง่ายในก่อนหน้านี้ หรานชิงกงก็เริ่มผ่อนความระมัดระวังลงต่อตัวเขา เฉินหลี่กัวได้หาโอกาสซ่อนมีดเอาไว้และเริ่มตัดโซ่ที่เท้าของเขาช้าๆ

 

ตั้งแต่มันมีเรื่องแย่ๆเกิดขึ้นกับหรานตงตง หรานชิงกงก็จะไม่มาหาในช่วงเวลานั้น เฉินหลี่กัวคว้าโอกาสนี้เอาไว้ เพราะมันอาจจะไม่มีโอกาสแบบนี้อีกก็ได้

 

และอย่างที่เฉินหลี่กัวคาดเดาไว้ หรานชิงกงไม่กลับมาจริงๆเป็นเวลากว่าสิบวัน แต่เมื่อเขากลับมาที่เกาะนี้อีกครั้ง เฉินหลี่กัวก็ได้คืบหน้าไปเพียงนิดเดียว——เห็นได้ชัดว่า วิธีนี้มันเชื่อถือไม่ได้และยังโง่อีกด้วย

 

ไอ้โง่เฉินหลี่กัว : “มันต่างไปจากสิ่งที่เขียนในนิยายเลย ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?”

 

ระบบแค่นหัวเราะใส่ IQ ของเฉินหลี่กัวและพูดขึ้นมา

นายจะทำยังไงงั้นหรอ? ทำไมไม่นั่งรอไปจนกว่าจะตายล่ะ

 

เฉินหลี่กัว : “... ...อุ๊ปส์


—————————————


แกล้งทำเป็นจะหนีรึป่าวว แหม่ๆเอามีดหั่นโซ่มันคงออกอ่ะน้องเอ้ย 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 643 ครั้ง

789 ความคิดเห็น

  1. #673 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 10:21
    มันคงจะขาดอะเนอะ55555
    #673
    0
  2. #457 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 17:43
    รอดูเลยว่าจะหนียังไง
    #457
    0
  3. #402 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 23:48
    ... ระบบคุณช่างใจร้ายจริงๆ
    #402
    0
  4. #24 mind17819 (@mind17819) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 21:44
    ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้าหั่นไปเรื่อยๆมันจะต้องขาดสักวันแน่ๆ55555
    #24
    0
  5. #23 trhbdsqsf9 (@trhbdsqsf9) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 19:51

    เอาอีกมันค้าง!!!
    #23
    0