FIC WINNER [Mino x Jinwoo] ESCORT!...พ่อบ้านมิโน

ตอนที่ 13 : กฎข้อที่ 10 ของพ่อบ้าน : พ่อบ้านต้องใจเย็น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    15 พ.ย. 58

กฎข้อที่ 10 ของพ่อบ้าน

พ่อบ้านต้องใจเย็น

 

 

 

 

 

            ทันทีที่เก็บของเสร็จทั้งมิโนและจินอูก็ช่วยกันขนกระเป๋าลงมาข้างล่าง ตอนนี้มนุษย์ขี้เมาก็ตื่นกันแล้วและช่วยกันเก็บเศษซากอารายธรรมเมาๆกันอยู่

 

 

            นึกว่าหายไปไหน ที่แท้ก็ขึ้นไปเก็บของนี่เอง แล้วทำไมรีบเก็บกันจังวะ  แทฮยอนถามขึ้นเมื่อเขาเดินมาเจอกับสองคนนี้พอดี

 

 

            .....

 

 

            “….”

 

 

            จินอูกับมิโนมองหน้ากันเงียบๆและสื่อสารกันทางสายตาว่าเขาควรบอกเรื่องนี้กับคนอื่นดีหรือไม่? แทฮยอนเองก็มองทั้งสองคนสื่อสารทางสายตาด้วยความไม่เข้าใจเหมือนกัน

 

 

            มีอะไรก็พูดมั้ยล่ะ? นี่อยากรู้

 


 

            งั้นมึงตามกูมา

 

            พอแทฮยอนแสดงความอยากรูอยากเห็นอย่างตรงไปตรงมา มิโนเลยตัดสินใจลากแขนแทฮยอนให้ไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ

 

  

ทุกคนมารวมกันตรงนี้หน่อย มีเรื่องจะถาม

 
 

พาแทฮยอนเดินไปกลางห้องแล้วเรียกทุกคนมานั่งรวมกันที่โซฟา แน่นอนว่าทุกคนรีบละจากงานที่ทำอยู่แล้วมาล้อมวงทันที

 

 

มีอะไรเหรอครับพี่ฮันบินถาม

 

 

คืองี้นะเว้ย....เมื่อคืนอ่ะมีใครได้เข้าไปหาจินอูในห้องป่ะ

 

 

มิโนถามออกไปอย่างตรงประเด็น ซึ่งทุกคนก็ได้แต่ส่ายหน้าเป็นคำตอบ

 

 

อะไร...อย่าบอกนะว่าที่เรียกมาถามอะไรนี่คือหวงเมีย? กลัวคนอื่นบุกเข้าห้องเมียงี้อ่อ?แดซอง

 

 

บ้าแล้วเมียเมออะไรกันล่ะไม่ใช่สักหน่อย ที่ผมถามเนี่ยเพราะจินอูบอกว่าเมื่อคืนมีคนเข้าไปในห้องแล้วนั่งอยู่ที่ปลายเตียงจนถึงเช้า

 


 

มิโนรีบปฏิเสธเรื่องเมียๆก่อนจะอธิบายถึงเหตุผลที่เขาตั้งคำถามแบบนั้นขึ้นมา ซึ่งปฏิกิริยาตอบกลับจากทุกคนคือการขมวดคิ้วงุนงง

 

 

ไหนจินอูเล่าหน่อยดิว่าเรื่องมันเป็นไง

 

 

ซึงฮุนถามจินอูบ้าง ซึ่งจินอูก็ให้ความร่วมมือด้วยการเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ

 

 

ในฐานะที่ผมมีสติมากสุดเพราะผมดื่มน้อยสุด ผมยืนยันได้ครับว่าช่วงเวลาตอนนั้นไม่มีใครขึ้นไปข้างบนแจวอน

 
 

 

อาจจะเป็นคนอื่นละเมอเดินขึ้นไปก็ได้นี่ นายเองก็หลับไม่ใช่เหรอจุนฮเว


 
 

ก่อนหน้านั้นฉันนอนเบียดกับนายอยู่บนโซฟาไงแต่ตอนตีห้าฉันตื่นขึ้นมาแล้วลงไปนอนที่พื้นซึ่งตอนนั้นทุกคนอยู่ครบ แจวอนพูดต่อ

 


 

บ้าน่า...ถ้าไม่ใช่พวกเราแล้วจะเป็นใคร บางทีน้องจินอูอาจจะตาฝาดก็ได้นะ แบบละเมออะไรงี้ซึงรี

 

 

ไม่ใช่หรอก....

 

 

ซึงฮุนที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้นมาบ้าง ซึ่งคำพูดสั้นๆของเขาทำให้ทุกคนหันไปให้ความสนใจ ไอ้คำว่า ไม่ใช่หรอกของซึงฮุนนี่ตีความไปได้หลายอย่าง อย่างแรก คือไม่มีอะไร อย่างที่สองคือมันมีอะไรแน่ๆ

 

หมายความว่าไงวะไอ้คำว่าไม่ใช่หรอกของมึงเนี่ยซึงยูน

 

ถ้าเป็นเงาดำๆใหญ่ๆอ่ะ กูก็เจอเหมือนกัน จินอูไม่ได้ตาฝาดหรอก....ซึงฮุน

 

 

…!!!!!!

 

 

บอกได้คำเดียวว่าช็อก!

 

 

            “มะ...มึง...อย่ามาล้อเล่นนะ นี่ไม่ขำมิโน

 

 

            แล้วกูขำเหรอ?....เพราะกูเจอนี่แหละเลยหาเรื่องชวนรุ่นพี่มาดื่มอ่ะ ถามไอ้แทฮยอนไอ้ซึงยูนดูดิว่าครั้งแรกกูนัดสถานที่ดื่มที่ไหน...กูกะว่าจะดื่มที่บ้านพักของพี่ๆเขา แต่พี่เขาบอกว่าไม่ได้ เพราะพวกพี่ดาร่ากับเพื่อนๆเขาไม่มีห้องนอนเพราะมันไม่มีเหตุขัดข้องเรื่องบ้านพักเลยไปพักที่ของพี่ซึงรี เราเลยตัดสินใจมาดื่มที่นี่ ”  ซึงฮุน

 

 

            “…..”

 

 

            “มึงยังไล่กูขึ้นไปนอนอยู่เลยตอนแรกอ่ะไอ้มิโน แต่กูไม่ไป ยอมนอนอยู่ข้างล่างเนี่ย เพราะกูเจอนี่แหละซึงฮุน

 

 

            สัส!แล้วทำไมมึงไม่บอกพวกกูวะ”  มิโน

 

 

            บอกไปพวกมึงก็กลัวกันหมดอ่ะ อีกอย่างกูก็จะห้ามไม่ให้มึงพาจินอูไปนอนในห้องนั้นนะเว้ย แต่จะให้นอนข้างล่างก็ไม่ได้ไง กูก็เลยปล่อยเลยตามเลย ไม่คิดว่าจินอูจะเจอแบบกู...ฉันขอโทษนะจินอู

 

           

            ซึงฮุนพูดไปก็น้ำตาคลอไป เขาไม่คิดเลยว่าเพราะความเพิกเฉยของเขาจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนอย่างนี้ เขามีเหตุผลที่ไม่อยากบอกใครว่าเจออะไร เพราะเขากลัวว่าเพื่อนจะกลัวแล้วมีปัญหาตามมา ที่แน่ๆคือถ้าพวกเพื่อนเขารู้ก็ต้องขอเปลี่ยนบ้านพัก ซึ่งมันเป็นเรื่องยากลำบากไปแล้วเพราะห้องพักเต็ม หนำซ้ำบ้านพักยังมีปัญหาเรื่องระบบน้ำและไฟฟ้าอีกหนึ่งหลังซึ่งเป็นบ้านพักเดิมของพี่ดาร่า

 

 

            ไม่เป็นไรหรอกซึงฮุน...นายไม่ได้ตั้งใจ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้เป็นอะไร

 

 

            “สรุปคือว่า....บ้านหลังนี้ นี่มี...ใช่มั้ย?”  แทฮยอน

 

 

            ละมึงคิดว่าไงอ่ะ....ซึงยูน

 

 

            กูคิดว่ามันมะ...แทฮยอนยังพูดไม่ทันจบประโยคดี จู่ๆ...

 

 

เพล้ง!!!!!

 

 

กรอบรูปที่แขวนอยู่บนผนังก็หล่นล่วงลงมาแตกกระจายอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

 

            “ก็ตามนั่นแหละ....

 

            ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยใบหน้าถอดสีซีดเป็นไก่ต้ม ปรึกษากันทางสายตาเป็นหมู่คณะว่าควรจะทำอะไรกันดี ที่แน่ๆตอนนี้ทุกคนสติหลุดเหมือนกันหมด

 

 

            เอางี้พี่จะนับหนึ่งถึงสาม ถ้านับจบเราวิ่งกันเลยนะซึงรีพูด

 

           

แอ๊ดดดดดด.....ปั่ง!!!

 

 

            “ห่าไม่ต้องนับแล้วพี่ วิ่งเลย!!”

 

            ซึงยูนตะโกนลั่นหลังจากที่บานหน้าต่างพับปิดเองจนเกิดเสียงดังสนั่น เขาเป็นคนแรกที่วิ่งออกไป ตามด้วยคนอื่นๆ ยกเว้นจุนฮเวที่ยืนนิ่งอยู่คนเดียวแต่ทุกคนไม่ทันสังเกตเห็น จนกระทั่งวิ่งออกมานอกตัวบ้านแล้วนั่นแหละฮันบินถึงนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนตัวเองยังอยู่ข้างในบ้าน

 

 

            ไอ้จุนฮเว วิ่งดิมึงงง จะยืนอยู่ทำไมมมฮันบินหันกลับมาเรียกเพื่อนตัวเองให้วิ่งตามออกมา แต่จุนฮเวกลับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เต็มที

 

 

            กูวิ่งไม่ได้ ขามันแข็งงง....เฮลพ์มีพลีสสส

 

 

            “ไอ้บ้าเอ๊ย!! กูกลัวฮันบิน

 

 

            กูก็กลัวมั้ยล่ะ...พากูออกไป ฮืออออออออ”  จุนฮเวร้องไห้ออกมา

 

 

            ไอ้เด็กเวรเอ๊ย!”  มิโนสบถด่าออกมาด้วยความขัดใจก่อนจะวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน

 

 

            ฮืออออพี่มิโน พี่ช่วยผมด้วยย ผมกลัว

 

 

            “ไม่ต้องพูดมากกูก็กลัวเหมือนมึงแหละ ขึ้นหลังกูเลยเร็วๆมิโนย่อตัวลงให้จุนฮเวขึ้นหลังเขา ก่อนจะรีบวิ่งออกมา เพราะความกลัวหรือเปล่าอะดรีนาลีนมันเลยพุ่ง เขาถึงแบกไอ้เด็กยักษ์นี่ออกมาได้โดยไม่รู้สึกหนัก พอพาจุนฮเวออกมาได้เขาก็รีบปล่อยทันที

 

 

            ฮือออออพี่มิโน พี่คือฮีโร่ของผม ผมรักพี่....ถ้าไม่ได้พี่ผมต้องตายแน่ๆ

 

 

            จุนฮเวน้ำหูน้ำตาไหลพรากทั้งร้องไห้ทั้งขอบคุณมิโนที่ช่วยพาเขาออกมาอย่างซาบซึ้งใจ ส่วนมิโนได้แต่มองรุ่นน้องด้วยความรู้สึกสงสาร เลยได้แต่ตอบออกไปว่าไม่เป็นไร เขาเต็มใจช่วย

 

           

            ไม่เป็นไร เลิกร้องไห้เหอะ...

 

            “ผมหยุดร้องไม่ได้ กลัวฉิบหายเลย

 

            “งี้แหละพี่ เวลามันตกใจกลัวอะไรมากๆแม่งควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้บ๊อบบี้เสริมขึ้นมา

 

           

            แต่ไอ้คำว่าควบคุมตัวเองไม่ได้ทำให้มิโนฉุกคิดอะไรขึ้นมา เขาเอื้อมมือไปจับแผ่นหลังตัวเองที่สัมผัสได้ถึงความชื้นตอนแรกก็คิดว่าเหงื่อ แต่พอเหลือบไปมองกางเกงของจุนฮเว...

 

 

ชัด...

 

 

 

ชัดเลย....

 

 

ไอ้เด็กผีนี่แม่งเยี่ยวใส่หลังกู!!!

 

 
 

ต่อจ้ะ

 

 

 

อยากจะด่าก็ด่าไม่ออกเพราะน้ำตานักเลงของมัน แต่จะให้สงสารหรือไม่โกรธเลยมิโนก็ทำใจยอมรับไม่ได้ ได้แต่ยืนหน้าดำหน้าแดงผ่อนลมหายใจเข้าออกยุบหนอพองหนอตั้งสติระงับอารมณ์กรุ่นโกรธเอาไว้ 


จะเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ไม่ได้ ในบ้านหลังนี้จะมีอะไรให้เจออีกบ้านเขาไม่อาจรับรู้ได้  อย่าเสี่ยงเลยจะดีที่สุด แต่หมายความว่าเขาต้องทนกับเสื้อเปื้อนฉี่นี่ไปอีกนาน

 

"เฮียว่าเรื่องนี้มันไม่ปกติแล้วล่ะ ไปถามเจ้าของที่พักกันเถอะว่าบ้านหลังนี้มันมีอะไรกันแน่"  แดซองกล่าว

 

"เชิญพี่นำทัพไปเลยครับ" ซึงฮุนสนับสนุน

 

 

แดซองพยักหน้ารับแล้วเดินนำทัพอย่างองอาจไปยังบ้านของเจ้าของ 

 

เมื่อถึงที่หมายก็ไม่รอช้า รีบตรงเข้าไปขอพบทันที เพียงไม่นานนัก เจ้าของบ้านพักก็ออกมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

 

"สวัสดีค่ะ...มีอะไรหรือเปล่าคะ หรือจะเช็กเอาท์กันเลย"

 

"ก็จะเช็กเอาท์ด้วยเลยครับ แล้วก็ผมมีเรื่องจะถาม เกี่ยวกับบ้านพักหมายเลขหนึ่งหนึ่งแปด..." ซึงรี

 

"เอ่อ...มีอะไรเหรอคะ"

 

 

"ที่บ้านหลังนั้น มีผีใช่มั้ยครับ" จินอู

...!!!!



 

เจ้เจ้าของบ้านตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดกับคำพูดของลูกค้า  จินอูเอ่ยปากเล่าถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดให้กับเจ้าของบ้านพักได้ฟัง ระหว่างที่เล่าสีหน้าของผู้หญิงตรงหน้าก็เริมซีดไปเรื่อยๆ

 

 

"บ้านหลังนั้นเคยเกิดอะไรขึ้นสินะครับ...."

 

จินอูถามย้ำอีกรอบ และคำตอบที่ได้รับจากเจ้าของบ้านทำให้พวกเขาอึ้งไม่แพ้กัน

 

"นั่นคงเป็นน้องชายของฉันเองค่ะ....เขาเสียชีวิตที่บ้านพักหลังนั้นเมื่อสามปีก่อนตอนมาพักกับพวกเพื่อนๆของเขา....หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน เขาจากไปโดยที่ไม่มีใครรู้ เพราะเขานอนอยู่ในห้องนั้นคนเดียว"

 

"....."

 

 

"แต่ฉันก็ไม่ได้ยินเรื่องนี้มานานแล้วนะคะ จนกระทั่งได้ยินคุณลูกค้าเล่าให้ฟังนี่แหละค่ะ เขาคงเป็นห่วงที่คุณนอนคนเดียว"

 


ควรจะดีใจมั้ยล่ะเนี่ย....

 

"ยังไงฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ...งั้นค่าที่พักของบ้านหลังนั้นและบ้านอีกหลังที่แจ้งมาว่ามีปัญหาฉันจะไม่คิดค่าที่พัก แล้วก็จะลดราคาให้อีก 30%  เพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบค่ะ"

 

"อ่า...ขอบคุณมากครับ" ซึงรี

 

"ไม่เป็นไรค่ะ เพราะฉันตัองรับผิดชอบในเรื่องนี้ค่ะ ยังไงก็ต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ...ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมก็บอกได้เลยนะคะ" 

 

"งั้น...ช่วยรบกวนหาคนไปเก็บกระเป๋าให้ผมด้วยครับ...ผมไม่กล้ากลับเข้าไปจริงๆ" ซึงฮุน

 

"ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา ฉันจะส่งแม่บ้านเข้าไปเก็บกระเป๋าให้นะคะ"

 

"ขอบคุณมากครับ"

 

ทุกคนโค้งเพื่อแสดงความขอบคุณต่อน้ำใจของเจ้าของบ้านพักก่อนจะขอตัวออกมา ซึงรีลงมติว่าจะให้ทุกคนแยกย้ายกันไปเก็บกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับบ้านกันเลย ส่วนพวกที่ติดปัญหาเรื่องเข้าบ้านพักไม่ได้อย่างกลุ่มของมิโนก็ให้รอกระเป๋าจากแม่บ้านก่อน แล้วค่อยไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันที่บ้านพักของพวกจุนฮเว

 

 

ก็บ้านของซึงรีโดนสาวๆยึดไปแล้ว เขากับแดซองก็ต้องไปอาบน้ำอาบท่าที่อื่นเหมือนกันนั่นแหละ

 

 

 

 

หลังจากจัดการกับเรื่องวุ่นๆทุกอย่างเสร็จ ก็ถึงเวลาที่ชาวชมรมสิ่งแวดล้อมจะต้องเดินทางกลับ ซึ่งก่อนที่จะขึ้นรถ ทั้งหมดก็ได้ถ่ายรูปร่วมกันที่ป่าชายเลนเป็นที่ระลึก แม้ว่าจะมีเรื่องสยองชวนขนหัวลุกเข้ามาแต่ก็ถือว่านั่นคือสีสันของชีวิต นับว่าเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่ไม่ใช่ว่าจะเจอกันได้ง่ายๆ

 

 

 

ไม่โชคดีก็ต้องดวงตกสุดๆ

 

 

 

บนรถ...

 

           

มิโนยังคงนั่งข้างๆจินอูเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือซบไหล่

 

ไม่ใช่จินอูที่ซบมิโน แต่เป็นมิโนต่างหากที่ซบจินอูตั้งแต่ออกเดินทางได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

 

 

เอาแต่ดื่มไม่ยอมหลับยอมนอนล่ะสิ ถึงได้มาหลับเอาบนรถแบบนี้เป็นอีกครั้งที่จินอูต้องมาบ่นมิโนลับหลังตอนหลับ

 

จินอูนั่งเงียบๆมองวิวทิวทัศน์ข้างทางไปเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย จนกระทั่งรถแล่นผ่านทุ่งดอกไม้สีเหลืองสดใสข้างทาง จินอูจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้

 

 

ถ่ายมาสามสี่รูปแต่ก็ต้องมากดลบเพราะรูปออกมาไม่ถูกใจ จินอูเลยได้แต่มุ่ยหน้าด้วยความไม่พอใจในฝีมือการถ่ายรูปของตัวเอง

 

แต่แล้วลมหายใจอุ่นๆของคนที่ซบอยู่ก็เป่ารดเบาๆที่คอเรียกความสนใจจากเจ้าของไหล่เป็นอย่างดี จินอูมองโทรศัพท์ในมือที่เปิดแอพลิเคชันกล้องถ่ายรูปค้างไว้สลับกับคนข้างๆด้วยความชั่งใจ

 

 

แชะ...

 

 
 

            เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นมาเบาๆ  จินอูดูรูปที่เพิ่งถ่ายแล้วยกยิ้มอย่างพอใจ เป็นรูปแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองก็มีฝีมือในการถ่ายรูปอยู่เหมือนกัน...

 

 

รูปคู่รูปแรกในรอบ 3 ปีของเขากับมิโน...

 

 
 


 

ต่อค่า





 

วันจันทร์

 



"สวัสดีครับทุกคน วันนี้พวกเราจะมานำเสนอเรื่องราวดีๆที่เกิดขึ้นในครอบครัว...แต่ครอบครัวในที่นี้ไม่ใช่ครอบครัวของใครคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นครอบครัวของ 'เรา' ครับ"

 

ที่หน้าชั้นเรียนวันนี้กลุ่มของจินอูต้องพรีเซนต์งานที่ได้รับมอบหมายไปในหัวข้อครอบครัว พวกเขาทั้งห้าคนยืนเรียงหน้ากระดานกัน โดยมีซึงยูนยืนอยู่ตรงกลางทำหน้าที่เกริ่นนำ

 

"ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวใหญ่ครับ มีสมาชิกเกือบยี่สิบคนได้แต่ละคนก็มีหน้าที่รับผิดชอบที่แตกต่างกันออกไป...และนี่ก็คือครอบครัวของผมครับ"  ซึงยูน

 

ม้วนกระดาษแผ่นใหญ่ถูกกางออกและชูขึ้นโดยมิโนและซึงฮุน บนกระดาษเป็นภาพของสมาชิกชมรมสิ่งแวดล้อม มิโนวาดมันขึ้นมาเองโดยมีต้นแบบเป็นรูปถ่ายก่อนกลับบ้านที่ทุกคนในชมรมถ่ายด้วยกัน

 

 

"เมื่อวันหยุดที่ผ่านมาเราได้มีโอกาสไปทำกิจกรรมร่วมกันก็คือปลูกป่าชายเลน กิจกรรมในครั้งนี้ทำให้เรารักและสามัคคีกันมากขึ้น ได้มีโอกาสช่วยเหลือกันและกัน มีช่วงเวลาที่ยากลำบากและผ่านมันไปด้วยกัน" ซึงยูน

 

กระดาษอีกม้วนถูกกางออกโดยจินอูและแทฮยอน ข้างในเป็นภาพวาดตอนปลูกป่าด้วยกัน ทานข้าวด้วยกัน ดื่มด้วยกัน นอนด้วยกัน วิ่งหนีผีด้วยกัน และพีคสุดคือมิโนวาดตัวเองตอนแบกจุนฮเวออกมาจากบ้านลงไปในกระดาษด้วย

 

"บางครั้งผมก็เคยตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมผมถึงมองว่าทุกคนคือคนในครอบครัวทั้งที่จริงแล้วเราก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย แต่พอได้ใช้เวลาร่วมกันมันทำให้ผมดีใจที่มีพวกเขา..."

 

"....."

 

"ได้มีรุ่นพี่ที่คอยดูแลและสอนสั่ง คอยตักเตือนในยามพลาด คอยสนับสนุนและอยู่เบื้องหลังความสำเร็จ...ได้มีรุ่นน้องที่รักและเคารพในตัวรุ่นพี่...รุ่นน้องที่เป็นแรงผลักดันให้เราทำแต่สิ่งที่ดีเพื่อเป็น

แบบอย่างให้เขาเห็น และที่สำคัญที่สุดคือเรามีกันและกันครับ...นี่แหละครับครอบครัวของพวกเรา....ชมรมสิ่งแวดล้อม"

 

สิ้นเสียงของซึงยูนเสียงปรบมือก็ดังขึ้น เพื่อนๆในห้องส่วนใหญ่มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มประทับใจกับเรื่องราวที่ซึงยูนถ่ายทอดออกมา

จนกระทั่งอาจารย์ประจำวิชาเขียนคะแนนให้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป  คนบางคนที่ไม่อินกับเรื่องที่ซึงยูนพูดก็เริ่มแสดงตัว

 

"ก็เข้าใจหาเรื่องมาพูดดีนะ...ฉันยังแอบลุ้นเลยว่าพวกนายจะเสนอเรื่องครอบครัวออกมาทิศทางไหน...นึกไม่ถึงเลยว่าจะเอาครอบครัวปลอมๆมากลบปมด้อยให้คนบางคน"

 

มินอาพูดขึ้นมาทันทีหลังจากที่เสียงปรบมือเบาลง โทนเสียงและคำพูดที่ชวนหาเรื่องนั่นทำให้จินอูหันไปมอง

 

"จะแขวะกันก็บอกชื่อตรงๆเลยสิ...ทำไมต้องใช้คำว่าคนบางคนด้วยล่ะ? ในเมื่อเจตนาของเธอมันหมายถึงฉัน"

 

จินอูตอบกลับไปเรียบๆ เขายังคงความนิ่งไว้เหมือนกับว่าทุกอย่างปกติดี แต่สำหรับมิโนที่อยู่ด้วยกันมานาน เขารู้ว่าจินอูเริ่มไม่พอใจแล้ว

 

 

"นี่แปลว่ายอมรับแล้วสินะที่ตัวเองเป็นพวกมีปมด้อยเรื่องครอบครัวน่ะ...บ้านแตกอะไรทำนองนั้น" 

 

มินอายังคงพูดออกมาอย่างสนุกปาก ตรงกันข้ามกับกลุ่มคนทั้งห้าที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนที่แสดงออกได้ชัดว่าไม่พอใจ

 

"ถ้าเรื่องของจินอูมันไม่ได้ทำให้บ้านเธอเดือดร้อน เธอก็ไม่ควรมายุ่งนะมินอา" มิโน

 

 

"นายหาว่าฉันชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านงั้นเหรอมิโน!"

 

 

 

"ก็ยังรู้ตัวนี่ว่ากำลังยุ่งเรื่องชาวบ้านอยู่...จริงๆถ้าเธอเป็นผู้ชายฉันคงบอกกับเธอว่าอย่าเสือกอ่ะ แต่เธอเป็นผู้หญิงเลยให้เกียรติใช้คำว่าอย่ายุ่งแทน"

 

 

 

"มิโน!!!"

 

 

"อย่ามาทำเป็นไม่พอใจในเมื่อเธอเลือกที่จะหาเรื่องก่อน"

 

 

มิโนพูดกลับด้วยสีหน้านิ่งๆ ทุกคนต่างรู้ดีว่าอาการแบบนี้คือโกรธ มิโนไม่ใช่คนที่โกรธแล้วใช้กำลัง เขาใช้ความนิ่งคิลทุกคนที่เข้ามาหาเรื่องแทนต่างหาก

 

 

"ฉันหาเรื่องตรงไหน? ก็แค่พูดแสดงความคิดเห็น"

 

"ความคิดเห็นแย่ๆไม่ต้องแสดงก็ได้นะ...เพราะคำที่พูดออกมามันสะท้อนอะไรหลายๆอย่าง เข้าใจที่พูดมั้ย?"

 

 

แทฮยอนพูดขึ้นมาบ้างทำให้มินอากัดปากแน่น เธออยากจะแกล้งจินอูให้อีกฝ่ายเสียหน้าอย่างที่เคยทำกับเธอบ้าง แต่กลายเป็นว่าเธอคือฝ่ายเสียหน้าซะเอง

 

 

"เธอเองก็มีครอบครัวที่อบอุ่นนะมินอา...อย่าทำเหมือนว่าเธอขาดความอบอุ่นสิ" ซึงฮุน

 


...!!!

 

"กลับไปนั่งกันเหอะว่ะ ยืนนานๆแล้วเมื่อย" แทฮยอนเดินนำกลับเข้าไปนั่งที่และตามด้วยคนอื่นๆ จินอูต้องเดินแยกไปอีกทางเพราะที่นั่งของเขาอยู่คนละฝั่งกัน  แต่จินอูต้องเดินผ่านที่นั่งของมินอาก่อน และตอนนั้นเองมินอาก็ลุกขึ้นมาผลักจินอูเต็มแรง

 


ผลั่ก!

 


เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวจินอูเลยเสียหลักล้มลงไปนั่งกับพื้น 

 

 

"คิดว่ามีพวกแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรนายเหรองั้น?...มองทำไม? อยากจะเอาคืนก็ลุกขึ้นมาตบฉันสิ...ให้รู้กันไปเลยว่านายมันหน้าตัวเมียทำร้ายร่างกายผู้หญิง"

 

ตอนนี้สีหน้าของมินอาบ่งบอกถึงความสะใจสุดๆ ทุกคนในห้องก็ได้แต่ดู อยากจะเข้ามาช่วยก็ช่วยไม่ได้ เพราะพ่อของมินอาค่อนข้างมีอิทธิพล ไม่มีใครอยากเสี่ยงเข้ามาช่วยแล้วต้องเดือดร้อนหรอก

 

 


เว้นแต่พวกของมิโนที่เดินเข้ามา

 

 

ซึงยูนกับซึงฮุนเข้าไปช่วยพยุงจินอู ส่วนมิโนกับแทฮยอนเดินเข้าไปหามินอาตรงๆ ก่อนที่มิโนจะตบโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง สายตาคมที่บอกเลยว่าโกรธสุดๆของมิโนทำให้มินอาหน้าซีด แต่เธอก็ยังคงความอวดเก่งอวดดีเอาไว้อยู่

 

 

"อยากจะทำร้ายผู้หญิงกันขนาดนั้นเลยหรือไง?"

 

มินอากอดอกแล้วมองทั้งสองคนอย่างเหยียดๆ ยังไงซะสองคนนี้ก็ไม่กล้าทำอะไรผู้หญิงหรอก เพราะมั่นใจแบบนี้เธอถึงได้กล้าลงไม้ลงมือ 


และมันก็จริงอย่างที่มินอาพูด แทฮยอนและมิโนไม่กล้าพอที่จะทำร้ายเธอ  

 

"ถ้าเธอเป็นผู้ชายสาบานเลยว่าหน้าเธอจะแหกแบบที่หมอสถาบันไหนก็โมหน้าเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้" มิโน

 

"...."

 

"ฉันทำร้ายเธอไม่ได้ก็ไม่แคร์ว่ะ เพราะเธอทำร้ายตัวเองแล้ว คิดว่าทำตัวร้ายๆเป็นนางพญาแล้วเจ๋งเหรอ? เธอคิดผิดแล้วล่ะมันดูแย่มากต่างหาก"  มิโน

 

 

"....."

 

 

"ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้นะว่าทำไมรุ่นพี่จีโอถึงทิ้งเธอไปบางทีพี่เขาอาจจะไม่ใช่คนเลวร้ายก็ได้ เพราะคนที่เลวร้ายน่ะมันก็คือเธอ!"

 

 

คำพูดแทงใจดำของมิโนทำให้มินอาโกรธจนตัวสั่น ฝ่ามือขาวตบหน้ามิโนเต็มแรง และมีทีท่าว่าจะเข้ามาซ้ำจนซึงยูนกับซึงฮุนต้องผละออกจากจินอูแล้วไปช่วยกันรั้งตัวของมินอาไว้ แทฮยอนเองก็เข้ามาดึงมิโนให้ออกห่างจากอีกฝ่ายเหมือนกัน เพราะเกรงว่ามินอาจะหลุดออกมาทำร้ายมิโนได้อีก

 


ก็เล่นไปพูดถึงประเด็นเก่าๆแบบนั้น ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยก็ต้องโกรธ แถมยังรู้สึกเจ็บยิ่งกว่าถูกตบหน้าเสียอีก!

 

 

"ปล่อยฉันนะ! คิดจะรุมทำร้ายฉันหรือไงห้ะ! ไอ้พวกทุเรศ!! ปล่อยฉัน!!"

 

สาวเจ้าโวยวายเสียงดังและพยายามดีดดิ้นให้ออกจากการจับกุม   จินอูที่ตอนนี้ตั้งหลักได้หันไปมองใบหน้าของมิโนที่ขึ้นรอยแดงรูปฝ่ามือ แถมที่มุมปากยังมีเลือดอีกต่างหาก

 

เขาอยู่กับมิโนตั้งหลายปี โกรธมากแค่ไหนก็ไม่เคยทำให้เลือดตกยางออก แล้วเธอเป็นใครถึงกล้ามาทำร้ายคนของเขา?

 

 

จินอูตรงเข้าไปหามินอา แล้วหยิบกระเป๋าของเธอที่แขวนอยู่กับพนักพิงเก้าอี้ขึ้นมา พิจารณาดูกระเป๋าราคาแพงหูฉี่ที่ผลิตมาจำกัดแค่ไม่กี่ใบแล้วแสยะยิ้ม ข้างในกระเป๋าเต็มไปด้วยเครื่องสำอางราคาแพง โทรศัพท์รุ่นใหม่เอี่ยม กระเป๋าเงินที่ข้างในมีบัตรเครดิตและบัตรสำคัญมากมาย ไหนจะโปสเตอร์นักร้องชื่อดังขนาดเท่าเอสี่ที่มีลายเซ็นสดอยู่บนนั้น

 

มินอาเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่เห็นจินอูถือกระเป๋าของเธอแล้วเดินไปที่หน้าต่าง เอาโปสเตอร์แผ่นนั้นออก ชูกระเป๋าขึ้นมาให้มินอาได้เห็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเหวี่ยงมันออกนอกหน้าต่างไป

 

 

"กรี๊ดดดดด!!!ทำบ้าอะไรของนายน่ะห้ะ!!!!"

 

มินอากรีดร้องทันที เธอทำอะไรไม่ถูกที่กระเป๋าแสนรักถูกโยนออกไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้...

 

"กระเป๋าใบนั้นน่ะสำหรับสิ่งที่เธอทำกับฉัน"  

 

 

จินอูพูดขึ้นก่อนจะเดินกลับเข้าไปหามินอา ชูโปสเตอร์แล้วโบกมันผ่านหน้าเธอเบาๆ จะบอกว่าจินอูเป็นคนใจร้ายที่ไม่สนใจความรู้สึกของมินอาที่ทำหน้าจะร้องไห้อยู่ตอนนี้ก็ได้ ในเมื่อมินอาไม่สนใจความรู้สึกของเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องแคร์เธอ

 

 

แควก....

 

 

และนี่สำหรับสิ่งที่เธอทำกับคนของฉัน

 

 

โปสเตอร์ถูกฉีกขาดเป็นสองส่วนก่อนที่จินอูจะโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี  มินอาทรุดตัวนั่งลงกับพื้นแล้วร้องไห้อย่างน่าสงสาร แต่จินอูไม่ได้รู้สึกแบบนั้น  เขานั่งลงตรงหน้ามินอาเอื้อมมือไปจับไหล่เธอเบาๆ

 

 

 

โปสเตอร์แผ่นนั้น เธอหาซื้อใหม่ได้ไม่ยากแต่อาจจะต้องพยายามไปขอลายเซ็นจากนักร้องคนนั้นใหม่ ซึ่งฉันว่ามันไม่ยากเหมือนกัน

 

 

“…..”

 

 

กระเป๋าใบนั้น จะลงไปเก็บก็ได้เพราะมันตกอยู่ที่บ่อน้ำข้างๆตึก เธออาจจะต้องซื้อของในนั้นใหม่แต่ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้มีปัญหาเรื่องเงิน

 

 

 

“…..”

 

 

แต่ความรู้สึกของฉันที่ถูกเธอย่ำยีในวันนี้เงินของเธอมันซื้อกลับมาไม่ได้

 

 

 

“…..”

 

 

ใช่...ฉันมันเป็นคนมีปมด้อยเรื่องครอบครัวอย่างที่เธอพูด ฉันมันเด็กบ้านแตกอย่างที่เธอพูด...แต่จะบอกอะไรให้นะมินอา

 

 

 

......

 

 

 

 

ทั้งสี่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้คือครอบครัวของฉัน เพระฉะนั้นเธอจะแขวะฉันเรื่องนี้ไปมันก็ไม่มีประโยชน์...

 

 

“…..”

 

 

ถ้าจะแขวะก็คงต้องไปคิดมาใหม่แล้วล่ะว่าจะแขวะเรื่องอะไร...สู้ๆนะ!”

 

 

 

จินอูตบไหล่มินอาเบาๆสองสามทีก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหามิโน สำรวจแผลบนใบหน้าอีกฝ่ายอีกครั้งแล้วเบ้หน้า

 

 

 

มิโนปากแตกเยอะกว่าที่เขาเห็นในตอนแรกเสียอีก รู้อย่างนี้น่าจะฉีกโปสเตอร์ให้ป่นเป็นผงไปซะ แค่นั้นมันยังน้อยไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับเลือดบนหน้ามิโน

 

 

เขาควรจะบอกมินอาดีมั้ยว่ามิโนเป็นคนของเขา เขามีสิทธิ์ที่จะทำร้ายร่างกายมิโนได้คนเดียวคนอื่นไม่มีสิทธิ์น่ะ

 

 

 

#พ่อบ้านมิโน

 

เราไม่แน่ใจว่าใครควรใจเย็นมากกว่ากันนะทุกคนดูอารมณ์ร้ายอ่ะ ถ้าเราเป็นมินอาคงช็อกน้ำลายฟูมปากตั้งแต่มิโนเดินมาตบโต๊ะแล้วมองด้วยสายตาโหมดดาร์กแล้วล่ะ สายตาโหมดดาร์กของมิโนน่ากลัวจะตาย ทำไมมินอาถึงได้แกร่งกล้าท้าทายขนาดนี้นะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

621 ความคิดเห็น

  1. #619 Wilasini34086 (@Wilasini34086) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 16:20
    คือเริ่สมากก คุณจินอูของหนูววว
    #619
    0
  2. #612 MR.JM (@mytida) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 20:49
    คุณหนูจินอูสุดยอด!!!
    #612
    0
  3. #473 iamldhgirl (@iamldhgirl) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 12:36
    คุณหนูจินอูลุกขึ้นมาสู้นี่มันดีกับใจจริง ๆ มีความเด็ดขาด สะใจมากค่ะนายของบ่าววว
    #473
    0
  4. #377 taooooooooo (@hunnie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 00:33
    คนของฉัน แมนๆครัช
    #377
    0
  5. #345 Noey Muanpitak (@noeyza001) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 06:47
    คนของฉ๊านนนนนนนนนน!!!! อ๊ายยยยยย เขิลแรงมากคะไรต์
    เอาออีกๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #345
    0
  6. #328 Super Girl (@tianka) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 21:43
    คนของฉัน โอ้ยยย ฟิน
    #328
    0
  7. #206 npsrjab (@baby-jab-bap) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 21:32
    แกรรรรรร เราเขินรูปคู่เขาสองคนอะ -////////- อ้ายยยยย

    .
    .
    .

    อีชะนีนั่นใคร 555555555 สะใจหนักมากกก จินอูสายดาร์คนี่มันดีจริงๆ
    #206
    0
  8. #198 kisecchi (@hurricane-pim) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 09:54
    จินอูอย่างดาร์ก
    #198
    0
  9. #189 Vitaminz (@vitaminz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 20:51
    เรากลัวววววววววววววว TT
    เรานอนคนเดียวด้วย แต่อย่างไรก็ตาม ... สงสารเน่ ถถถถถถถถถถ
    ไหวไหมนู ไหวไหม สงสารอ่ะ สงสารจนฉี่ใส่หลังมิ มิก็ด่าไม่ลง 55555555

    จินอูน่ารักจัง หนูต้องมีความรู้สึกดีดีกับพ่อบ้านแหละใช่ไหมหล่ะ กิ้วๆ

    เราว่ามินอานี่ค่อนข้าง ... โรคจิตไปละ แบบเป็นผญที่น่ากลัว

    รักจินอูจัง ชอบความคิดอ่ะ จินอูอยู่กับมิมาตั้งหลายปีไม่เคยทำร้าย
    ชอบอ่ะ จินอูอย่างงี้เค้าเรียกหวง +ห่วง 
    การโต้กลับของจินอูถือว่ามีสติมาก ชิบอ่ะ ทำร้ายจิตใจเรา อย่าทำร้ายร่างกายมัน
    ต้องทำร้ายจิตใจมันตอบแทน แอบฮาจริง น่าจะฉีกโปสเตอร์ให้ป่นไปซ่ะ 555

    #189
    0
  10. #164 Rattareud (@Rattareud) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 21:48
    มินอาควรสำนึกได้แล้วว
    #164
    0
  11. #163 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 07:29
    โอ้วววววว เปิดโหมดดาร์กกันทุกคนเลยอ่ะ น่ากลัวจุง
    เป็นมินอาเราคงช๊อกงดกร่างไปแหละ แต่ละคนน่ากลัวมาก
    คุณหนูโมโหนะมาทำพ่อบ้านเป็นแผลเลือดออกได้ไงเนอะ 
    ไปเร็วจินอูพามิโนไปทำแผลกันสองคนเร็วๆ >\\\\<
    เป่าลมเบาๆด้วยนะจะได้หายไวไว กรี๊ดดดดดดดด มโนแล้วเขินหนักมากกกก >\\\\\<
    #163
    0
  12. #162 rob (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 01:36
    ขำตอนบ้านพักมากกกกกกกกกก สงสารมิโน5555555555555555555

    อูยยย สมน้ำหน้ามินอา กล้ายุ่งของคนของจินอูได้ไง ร้ายแบบนี้ก็ต้องโดนแบบนี้แหละ

    ชอบมิโนตอนนี้จังงงง ดูปกป้องจินอูมาก>.< คนของจินอู คิดละเขิน เมื่อไหร่จะเลื่อนสถานะนะะะะ

    >_<
    #162
    0
  13. #161 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 01:02
    แอร๊ยยยยยย แอบถ่ายรูปพ่อบ้านมิโนตอนหลับด้วยอ่ะ
    คุณหนูจินอูคิดไรป่ะเนี้ย คนอ่านเขินนะ กรี๊ดดดดดดด
    อยากเห็นรูปคู่จัง >\\\\\\\< มาต่อไวไวนะคะไรท์ สนุกอ่ะ ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆ
    #161
    0
  14. #160 คุณศรีนามสมมติ (@peachhyy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 10:50
    กีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส มิโนคนขี้อ้อย -////- จุนฮเวฉี่ราดใส่หลังมิโนนี่โคตรลั่นอ่ะ
    #160
    0
  15. #159 Thankwa Pidtong (@thankwa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 01:06
    สงสารมิสุดละ ฮามาก55555555
    #159
    0
  16. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 21:24
    ตอนแรกสงสารจินูนะ เลื่อนลงมา อิจุนเน่ฉี่แตก5555555555
    #158
    0
  17. #157 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 07:03
    5555555555555555555 สงสารก็สงสาร  ขำก็ขำ มิหลังเปื้อนฉี่เลยง่าาา ฮ่าาาาาาาา
    #157
    0
  18. #156 kyotangmo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 23:42
    55555555 สงสารทุกคนเลยอ่ะ โดนเฉพาะพ่อบ้าน กร๊ากกกก

    จุนฮเวจะไม่หลงรักมิใช่มั้ย XD

    ทีนี้ทุกคนจะไปอยู่ไหนกันล่ะ ใครจะกล้าอยู่ น่ากลัวมากกก ผีดุกลางวันแสกๆเลย TT
    #156
    0