FIC WINNER [Mino x Jinwoo] ESCORT!...พ่อบ้านมิโน

ตอนที่ 28 : กฎข้อที่ 20 ของพ่อบ้าน : พ่อบ้านต้องรอบคอบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    26 มิ.ย. 59

กฎข้อที่ 20 ของพ่อบ้าน

พ่อบ้านต้องรอบคอบ

 

 

 

 

Cr. On pic

 

 

มิโนปลดเสื้อผ้าตัวเองออกบ้างก่อนจะเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำเมื่อพอใจกับระดับน้ำในอ่าง จากนั้นก็หยิบเอาครีมอาบน้ำมาบีบลงฟองน้ำนุ่มนิ่ม

 

"เดี๋ยวอาบน้ำให้..."

 

เสียงแหบพร่ากระซิบเบาๆชิดใบหู มิโนยกแขนเรียวเล็กของจินอูขึ้นมาก่อนจะค่อยๆใช้ฟองน้ำขัดผิวเนียนนุ่มเบาๆ

 

"อ้าขาออกหน่อยสิ..."

 

จินอูหันมาบอกคนตัวโตที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง ท่อนขาแข็งแกร่งสีน้ำผึ้งแยกออกกว้างตามคำสั่งของเจ้านายตัวน้อย ร่างเล็กบอบบางขยับตัวเข้าแทรกระหว่างท่อนขาทั้งสองข้างของมิโนก่อนจะเอนตัวลงแนบแผ่นหลังพิงชิดกับอกกว้าง

 

"ขี้ยั่ว..."

 

"ก็นิดหน่อย"

 

"แบบนี้ไม่นิดแล้วนะ"

 

ลิ้นร้อนชื้นแตะเข้าที่ใบหูแล้วใช้ฟันคมขบเบาๆ สัมผัสวาบหวามทำให้จินอูหดคอหนี ซึ่งก็ยิ่งเข้าทางพ่อบ้าน ยิ่งหนีเขาก็ยิ่งแกล้ง

 

"อื้อ! มันจั๊กจี้นะ เลิกเป่าลมใส่หูฉันสักที"

 

จินอูเริ่มดิ้นไปมาเพื่อพยายามหนีลมร้อนๆที่เป่าใส่หูเขา มิโนกอดรัดเอวเล็กนั่นไว้ด้วยแขนข้างเดียวก่อนจะเลิกแกล้งจินอู

 

"ใครให้กอด! เอาแขนออกไปเลยนะ!"

 

จินอูดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนจนมิโนต้องยอมปล่อยแขน ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับบ่าเล็กตรงหน้า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวกายเปลือยเปล่าจนจินอูเริ่มรู้สึกร้อนไปทั้งตัว

 

"ชิดกันขนาดนี้ก็อย่าดิ้นมากสิ....มันตื่นนะรู้มั้ย"

 

ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดทันทีเมื่อรับรู้ถึงความร้อนที่แนบชิดอยู่เบื่องล่าง

 

"นั่งนิ่งๆก่อฉันจะอาบน้ำให้...แต่ถ้านายดิ้นอีกฉันจะให้อาบน้ำอย่างอื่นแทน เข้าใจนะ"

 

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวให้จินอูเสร็จเรียบร้อยมิโนก็จัดการตัวเองในห้องน้ำลำพัง จินอูทำให้เขาร้อนไปทั้งร่าง แต่เขาก็ไม่อยากไประบายลงกับคนตัวเล็กเท่าไหร่นักเพราะกลัวอีกฝ่ายจะป่วยเอา อีกอย่างคือพ่อของเขาก็อยู่ที่บ้านด้วย อุตส่าห์ได้รับความไว้วางใจก็ไม่อยากทำลายมัน

.
.
.
.

            จินอูกลับขึ้นมาบนห้องของตัวเองหลังจากอาบน้ำเสร็จด้วยเสื้อผ้าของมิโน เขานั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้มือเล็กยื่นไปดึงลิ้นชักที่ปิดสนิทอยู่นานออกมา

 

            กระดาษอะไร...

 

            หยิบวัตถุต้องสงสัยในลิ้นชักออกมาดูแล้วก็ต้องแย้มยิ้มกว้าง รูปวาดของเขาที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝีมือใคร

 

            นั่งเฝ้าไข้ดูแลดีอย่างนี้ยังเกลียดฉันได้ลงคอ คนใจร้าย...

 

            ข้อความประกอบรูปทำให้จินอูหัวเราะออกมาเบาๆ เขาจรดริมฝีปากประทับรอยจูบลงบนรูปวาดนั่นราวกับจะฝากรอยจูบไปยังจิตกรที่สรรค์สร้างมันขึ้นมา

 

            ฉันใจร้ายกับนายแค่คนเดียวเพราะนายคือคนพิเศษของฉัน...

 

            จินอูพูดกับตัวเองก่อนจะหากรอบรูปมาใส่รูปนั้นแล้วตั้งโชว์ไว้บนโต๊ะข้างๆเตียง

 

 

ก๊อกๆๆๆ...

 

            เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น จินอูละมือจากกรอบรูปก่อนจะเดินไปเปิดประตู  คนที่ยืนอยู่หน้าห้องไม่ใช่มิโนอย่างที่เขาคิด แต่กลับเป็นซึงฮยอน

 

            ผมรบกวนคุณหนูหรือเปล่าครับ?

 

            “ไม่หรอกครับ...เข้ามาก่อนสิ

 

            จินอูเชิญซึงฮยอนเข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตู เหลือบมองไปเห็นแผ่นกระดาษหลายแผ่นในมือของซึงฮยอนก็เดาได้ไม่ยากเลยว่ามันคืออะไร

 

            “เรื่องของจอง แจวอนใช่มั้ยครับ

 

            ถามเพื่อความมั่นใจก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตัวยาวที่อยู่ตรงมุมห้อง

 

            ใช่ครับ...ประวัติของเขาไม่มีอะไรเลย

 

            ซึงฮยอนยื่นกระดาษในมือให้กับจินอู เขารับมันมาก่อนจะไล่อ่านตัวอักษรทุกตัวบนนั้น ไล่ตั้งแต่ชื่อ วันเดือนปีเกิด และที่อยู่....

 

มันไม่มีอะไรเลย และความไม่มีอะไรเลยนี่แหละที่น่าสงสัย....

 

            กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่หกขวบใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าก่อนจะมีคนมารับตัวไปอยู่ด้วยที่อเมริกางั้นเหรอ...

 

            “ใช่ครับ...ประวัติครอบครัวที่รับเขาไปเลี้ยงอยู่อีกแผ่นนึง ผมตรวจดูแล้วพวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกับเด็กคนนี้ และทั้งสองคนเสียชีวิตแล้วด้วยโรคชราเมื่อสามปีก่อน จากนั้นเขาก็ย้ายกลับมาที่เกาหลีเมื่อปีที่แล้ว

 

            ซึงฮยอนสรุปให้จินอูฟังคร่าวๆ จินอูวางกระดาษในมือลง ก่อนจะเงยหน้ามองซึงฮยอนที่ตอนนี้มีสีหน้าไม่ดีนัก

 

            ไม่มีข้อมูลปัจจุบันของเด็กคนนี้ตั้งแต่เขาเข้าประเทศ...ไม่มีที่อยู่อาศัยไม่มีเบอร์โทรศัพท์ประวัติทางการเงินก็ไม่มี...

 

            “….”

 

            “ไม่มีแม้กระทั่งประวัติทางการศึกษาเขาไม่ได้เป็นนักเรียนในโรงเรียนที่คุณหนูอยู่...

 

            “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

 

            ซึงฮยอนคุกเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้นเพื่อให้ส่วนสูงเสมอกับจินอูที่นั่งอยู่บนโซฟา ฝ่ามือใหญ่ที่ค่อนข้างหยาบกร้านวางลงบนไหล่ทั้งสองข้างของจินอู

 

            คุณหนูต้องระวังตัวให้มากนะครับ...ผมไม่สามารถตามไปดูแลคุณหนูได้ทุกเวลา ผมขอให้คุณหนูอยู่กับมินโฮตลอดและรายงานความเคลื่อนไหวของคุณให้ผมทราบ

 

            “....

 

            “มีอีกเรื่องที่ผมต้องแจ้งให้คุณหนูทราบคืออาทิตย์หน้าเราจะเปิดพินัยกรรมของคุณท่าน

 

            จินอูเผลอกำมือแน่นทันทีที่ได้ยินคำว่าพินัยกรรมของคุณตา เขาไม่อยากให้วันนั้นมาถึง

 

            ผมรู้ว่ามันหยาบคายที่ผมพูดแบบนี้ แต่คนที่หวังในมรดกของคุณท่านเขาไม่นิ่งเฉยแน่

 

            “คนที่คุณพูดถึงคือผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย

 

            ผู้หญิงคนนั้นในความหมายของจินอูก็คือผู้หญิงที่ให้กำเนิดและทอดทิ้งเขาไป เหตุที่เธอยอมให้จินอูเกิดมาก็เพราะพ่อของเธอขอเอาไว้ เขาต้องการให้จินอูผู้เป็นหลานชายสืบสกุลและบริหารงานทุกอย่างและเพราะเหตุนี้จินอูถึงไม่ได้ใช้นามสกุลของพ่อแต่ใช้นามสกุลแม่แทน

 

            “นานแล้วนะที่ผมไม่ได้เจอเขา...

 

            ภาพความทรงจำที่เลือนรางทำให้จินอูยิ้มออกมาอย่างขมขื่น เขาจำหน้าผู้ให้กำเนิดของตัวเองไม่ได้ สิ่งที่เขาจำได้เกี่ยวกับแม่ก็คือแผ่นหลังที่เดินจากเขาไปไม่เหลียวกลับมามองเขาที่ร่ำร้องเรียกหาแม่ปานจะขาดใจแม้แต่เสี้ยววินาที

 

            “คุณหนูคิดถึงหรือเปล่าครับ...

 

            “เขาไม่มีความหมายพอที่ผมจะต้องรู้สึกคิดถึง

 

            คำพูดเย็นชาของจินอูทำให้ซึงฮยอนไม่สบายใจเสียเลย เขาเข้าใจดีว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะทำใจยอมรับเรื่องนี้ ซึงฮยอนเองก็ไม่พอใจในการกระทำของผู้หญิงคนนั้น แต่เขาไม่อยากให้คุณหนูของเขามีความคิดต่อผู้ให้กำเนิดในทางลบแบบนี้

 

            ยังไงเธอก็เป็นแม่ของคุณ...

 

            “แม่ที่ไม่เคยทำหน้าที่แม่ ไม่สมควรถูกเรียกว่าแม่หรอกครับซึงฮยอน

 

 

ต่อครับบบ

 

 

ที่โรงยิม

 

การซ้อมเต้นรำสำหรับงานโรงเรียนในวันนี้จบลงไปแล้ว มิโนเดินหน้าบูดเข้ามาหาจินอูที่นั่งรออยู่ทันที

"รำคาญยัยนั่นจริงๆเลย เหยียบเท้าฉันอยู่ได้!"

 

"ใจเย็นๆสิ ดื่มน้ำก่อน" จินอูยื่นขวดน้ำเปล่าในมือให้กับมิโน เขารับมันไปและเปิดฝาดื่มทันที

 

"กลับบ้านเลยมั้ยหรือว่าจะแวะไปไหนก่อน"  มิโนยื่นมือมาให้จินอูจับแล้วดึงคนที่นั่งอยู่ขึ้นมา

 

"กลับเลยดีกว่า ท่าทางนายจะอยากพักผ่อน"

 

"โอเค...วันนี้เหนื่อยจริงๆแหละ"

 

จินอูสอดนิ้วมือประสานแนบแน่นกับมือใหญ่ มิโนหันมายิ้มให้กับเขา เป็นรอยยิ้มที่ได้รับแล้วรู้สึกอุ่นไปทั้งใจ สายตาที่มองมายังร่างเล็กกว่าเต็มไปด้วยความรักและความหวงแหน มันอ่อนโยนแต่ก็ดูเศร้า

 

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น..."

 

จินอูอดถามไม่ได้ จู่ๆเขาก็รู้สึกใจหาย ไม่ชอบสายตาแบบนี้เลย....

 

"ฉันรักนายนะจินอู"

 

ร่างสูงกว่าโน้มหน้าลงมากดจูบที่หน้าผากเนียน กดแช่ริมฝีปากอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ราวกับจะถ่ายทอดความรักความรู้สึกที่มีทั้งหมดผ่านรอยจุมพิต ให้อีกฝ่ายจดจำมันไปตลอด...

 

"จู่ๆก็พูดแบบนี้ฉันไม่สบายใจนะ"

 

มิโนยิ้มบางๆ ฝ่ามือใหญ่อีกข้างที่ว่างอยู่วางลงบนกลุ่มผมนิ่มของจินอูแล้วขยุ้มเบาๆ

 

"อย่ากังวลไปเลย..."

 

มิโนกระชับฝ่ามือที่จับมือจินอูไว้แน่นขึ้นก่อนจะจูงมือพาคนตัวเล็กเดินออกจากโรงยิน  จินอูมองแผ่นหลังกว้างที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกระส่ำระส่ายในอก

 

"มิโนฉันรักนาย..."

 

ปัง!!!

 

ทันทีที่คำรักถูกเอ่ยออกไปเสียงปืนก็ดังลั่น ลูกกระสุนสีเงินเจาะเข้าที่ร่างของมิโนจนคนตัวโตทรุดลงกับพื้น

 

"มิโน!!!!"

 

จินอูแผดเสียงร้องเรียกชื่อของคนที่ล้มลงไปต่อหน้าต่อตาอย่างตกใจ เขาพุ่งตัวเข้าประคองร่างของมิโนไว้ด้วยสองแขน เลือดสีแดงสดไหลย้อมเสื้อนักเรียนจนกลายเป็นสีแดงฉาน หยดน้ำตาไหลอาบสองแก้มของจินอูร่างเล็กสั่นเทิ้มไปด้วยแรงสะอื้น

 

"ไม่นะ...มิโน ฮึก..ฉะ...ฉัน...ฉันจะโทรเรียกรถพยาบาลมา...ฮึก...นาย..อย่าเป็นอะไรนะ...."

 

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรเรียกรถด้วยมืออันสั่นเทา มือข้างที่จับมือของมิโนไว้ในตอนแรกบีบแน่นขึ้นราวกับกลัวอีกฝ่ายจะหายไป

 

"จินอู.... ไม่เป็นไรใช่มั้ย..."

 

พยายามยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้คนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด ไม่ว่าเจ็บเจียนตายเพียงใดมิโนก็ห่วงแต่ความปลอดภัยของจินอูเสมอ

 

"ฉันไม่เป็นไร...นะ...นายก็ด้วย....ฉันโทรเรียกรถพยาบาลแล้ว...ฮึก...นาย...ฮือ...นายแข็งใจหน่อยนะ..."

 

เช็ดน้ำตาที่อาบแก้มให้อย่างนุ่มนวล มิโนยิ้มบางๆให้กับจินอูราวกับจะปลอบใจว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก

 

"รัก...รักมากนะ...."

 

คำบอกรักที่เหมือนคำกล่าวลาทำให้จินอูร้องไห้หนักกว่าเดิม เขากอดร่างชุ่มเลือดของมิโนไว้แน่นกลัว กลัวเหลือเกินว่าคนในอ้อมแขนจะจากเขาไป

 

"ฮือ...ฉะ...ฉันขอร้อง อย่าทิ้งฉัน...ไม่นะ...มิโน!!!  มิโน!!!!"

 

ฝ่ามือที่ประคองเช็ดน้ำตาให้เขาร่วงตกลงมาเฉกเช่นเดียวกับใบไม้แห้งที่หล่นจากต้น ไม่ว่าจินอูจะเรียกเท่าไหร่ หรือร้องไห้ปานจะขาดใจแค่ไหน ก็ไร้ประโยชน์....

 

เขาจากไปแล้ว....

 

"มิโน!!!!!!!"

 

จินอูร้องลั่นพร้อมกับสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมากลางดึก มือบางทาบทับลงบนอกซ้ายที่เต้นรัว เขากวาดตามองไปรอบๆก็พบว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในห้องนอน...

 

แค่ฝันไปสินะ....

 

"เฮ้อ..."

 

ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกสุดขีด ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมและหน้าผากออกไป คงเป็นเพราะเรื่องเครียดๆเมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านทำให้จินอูเก็บมาฝันร้ายเป็นตุเป็นตะแบบนี้

 

"ดีนะแค่ฝันไป"

 

พูดปลอบใจตัวเองแล้วล้มตัวลงนอนต่อ พยายามข่นตาให้หลับแต่ก็ทำไม่ได้สักที จึงตัดสินใจลุกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องของตัวเองไปยังชั้นล่างของบ้าน

จินอูตั้งใจจะมาหามิโน มาดูให้เห็นกับตาว่าอีกฝ่ายยังปลอดภัยดี

 

"ซึงฮยอนยังไม่นอนอีกเหรอครับ"

ลงมาข้างล่างก็เจอกับซึงฮยอนที่ก้าวออกมาจากห้องทำงานพอดี

 

"ผมจัดการเอกสารของบริษัทอยู่น่ะครับ...นี่ก็ดึกมากแล้วคุณหนูลงมาทำอะไรครับ ให้ผมทำให้มั้ย?"

 

ไม่มีอะไรหรอกครับ...มิโนยังอยู่ใช่มั้ยครับ

 

ซึงฮยอนขมวดคิ้วเขาไม่เข้าใจว่าทำไมจินอูถึงถามแบบนี้ถามเหมือนมิโนหนีเที่ยวกลางคืน...

 

มิโนอยู่ในห้องครับ...หลับอยู่

 

จินอูพยักหน้ารับเขาร้อนใจเกินกว่าจะอธิบายเรื่องราวให้ซึงฮยอนฟัง พอรู้ว่ามิโนอยู่ในห้องเขาก็รีบเดินเข้าไปหา

 

บนเตียงนอนกว้างมิโนยังคงนอนหลับอยู่อย่างนั้น จินอูเข้าไปนั่งบนเตียงข้างๆ ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้ายามหลับใหลของคนตรงหน้าก่อนจะเอนตัวลงนอนข้างๆแล้วดึงคนตัวโตเข้ามากอดแน่น

 

หืม...จินอูเหรอ...

 

มิโนงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะแรงกอดรัดจากร่างหอมๆ

 

นายห้ามทิ้งฉันไปไหนนะ

 

มิโนไม่เข้าใจว่าจินอูพูดอะไร แต่เขาก็ไม่คิดจะถามเพราะเดาได้ว่าจินอูคงกำลังรู้สึกแย่ เขาเลยกอดร่างเล็กกลับพร้อมกับลูบผมนุ่มเบาๆ

 

ฉันอยู่ตรงนี้ไม่ทิ้งนายไปไหนหรอก

 

จินอูซุกหน้าลงกับอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจของมิโน เสียงที่เขาอยากได้ยินตลอดชีวิต....

 

ต่อค่ะ

 

 

            มิโนตื่นแต่เช้ามืดเหมือนทุกๆวัน ตื่นขึ้นมาก็พบกับร่างเล็กของจินอูที่ซุกใบหน้าอยู่กับอกเขาแถมท่อนแขนเล็กๆนั่นยังกอดเอวเข้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จินอูนอนกอดเขาไว้ทั้งคืนเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป

 

            “จินอู...ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ

 

            มิโนดันร่างจินอูออกอย่างเบามือเพราะอีกฝ่ายกำลังนอนหลับสบาย เพียงแค่ท่อนแขนเรียวเล็กหลุดออกจากเอวสอบจินอูก็ตื่นขึ้นมา

 

            ไปไหน...

 

            จินอูถามด้วยน้ำเสียงัวเงียพร้อมกับดึงชายเสื้อของมิโนไว้

 

            ฉันจะไปอาบน้ำ นายนอนต่อก็ได้เดี๋ยวฉันมาปลุก

 

            “ไม่เอาไม่นอนจะอาบด้วย....

 

            จินอูลุกขึ้นนั่งบนที่นอนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดีที่ซึงฮยอนย้ายไปอยู่อีกห้องแล้วเพราะถ้าซึงฮยอนมาได้ยินสิ่งที่คุณหนูของเขาพูดอาจจะเป็นลมได้

 

            งั้นนายไปอาบก่อนก็ได้

 

            มิโนพยายามจะเลี่ยงสถานการณ์อย่างว่า เมื่อคืนเขาต้องอดทนแค่ไหนที่จะต้องปล่อยจินอูกลับห้องไปทั้งๆที่ตัวเองก็ทรมานแทบตาย ถ้าได้อาบน้ำด้วยกันอีกรอบนี้เขาคงอดทนไม่ไหว

 

            “อาบพร้อมกันไม่ได้เหรอ?

 

            “มันจะไม่ใช่แค่อาบน้ำหรอกนะ

 

            “อื้อ...

 

            มิโนฉุดแขนจินอูให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาเข้าไปในห้องน้ำ จัดการล็อกประตูให้เรียบร้อยก่อนจะดันร่างเล็กนั่นจนหลังชิดติดกำแพงใต้ฝักบัว

 

            ถ้าฉันทำรุนแรงไปก็บอกนะ...

 

            มือใหญ่ยื่นไปปลดเปลื้องเสื้อผ้าของจินอูออกจนหมด เผยผิวขาวใสที่มีรอยแดงเรื้อบางจุดสู่สายตา มิโนไล้ปลายนิ้วไปบนผิวกายเปลือยเปล่าช้าๆอย่างหลงใหล

 

            อยากจะฝากรักไว้ทั้งตัว...

 

            ใช้นิ้วเชยคางจินอูขึ้นมาก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน มิโนแนบริมฝีปากลงไป บดเล้าเคล้าคลึงอยู่บนกลีบปากบางจนมันเผยอออกเล็กน้อย ลิ้นชื้นแลบเลียไปตามรอยแยกของริมฝีปากก่อนจะสอดเข้าช่วงชิมความหวานด้านในอย่างดูดดื่ม

 

            เดี๋ยวอาบน้ำให้

 

            แม้ประโยคที่พูดจะเหมือนกับเมื่อคืน แต่สายตาเจ้าเล่ห์ที่มองมาทำให้จินอูรู้ว่ามันไม่ใช่แค่อาบน้ำแน่ๆแต่จะมากกว่าหรือเท่ากับเหตุการณ์ในอ่างน้ำนั้นเขาก็ไม่อาจทราบ

           

            หนาว...

            จินอูพูดขึ้นเมื่อสานน้ำจากฝักบัวรินรดผิวกาย มิโนถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกบ้างก่อนจะดึงรั้งร่างของจินอูเข้ามาใกล้จนแนบชิดไปทุกสัดส่วน

 

            เดี๋ยวก็หายหนาว...

 

            เทครีมอาบน้ำลงบนฟองน้ำนิ่มก่อนจะใช้มันถูเบาๆบนผิวกายนุ่มๆโดยเฉพาะบริเวณหน้าอกที่ยอดกำลังชูชันขึ้น มิโนสัมผัสมันด้วยฟองน้ำอย่างตั้งอกตั้งใจ

 

            จะถูตรงนี้อีกนานมั้ย?

 

            จินอูดันมือของมิโนออกด้วยสีหน้าแดงก่ำ ตรงนี้มันเป็นส่วนไวต่อสัมผัสคนตรงหน้าก็รู้ แต่ยิ่งรู้ก็ยิ่งแกล้งให้เขารู้สึกนี่มันน่าตีจริงๆ

 

 

            มิโนหัวเราะในลำคอราวกับเจอเรื่องสนุกถูกใจก่อนจะเลื่อนฟองน้ำลงต่ำ ลากผ่านหน้าท้องแบนเรียบที่หดเกร็งด้วยความรู้สึกซ่านเสียวมาจนถึงจุดกลางลำตัว

 

            “งั้นถูตรงนี้แทนเนอะ...

 

ต่อค่ะ

 

 

CUT

ไปอาบน้ำ(?)กันค่ะ

(แนบ Link ไว้ในแท็ก #พ่อบ้านมิโน นะคะ)

 

 
 

ต่อจ้า

 

 

มิโนให้จินอูกินยาหลังจากมื้อเช้าจบลง วันนี้ทั้งคู่ต้องไปโรงเรียนตามปกติกับคนขับรถคนใหม่

 

"ไหวหรือเปล่า...นอนพักอยู่บ้านมั้ย?"

 

พอขึ้นมานั่งบนรถ มิโนก็หันไปถามคนข้างด้วยความเป็นห่วง ยกมือขึ้นทาบบนหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย

 

"กินยาไปแล้วคงไม่เป็นอะไรหรอก" 

 

จินอูตอบกลับพร้อมกับดันมือใหญ่ออกจากหน้าผาก แม้จะรู้สึกอยากนอนเพราะความอ่อนเพลีย แต่จินอูขอไปโรงเรียนกับมิโนดีกว่า...

 

ฝันร้ายเมื่อคืนนี้มันทำให้เขาไม่สบายใจ

 

"ถ้ารู้สึกไม่สบายก็บอกนะ"

 

"รู้แล้วน่า"

 

มิโนลอบถอนหายใจออกมาก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง รู้สึกผิดที่เอาแต่ใจแต่เช้าในห้องน้ำแบบนั้น แถมยังนึกโกรธตัวเองที่ดันคิดว่าถ้าไม่มีเรียนก็จะทำต่ออีกหลายๆรอบ สัมผัสอุ่นนุ่มยังติดอยู่กับกายและท่อนนิ้วของเขาอยู่เลย

พลันภาพในหัวก็ฉายเหตุการณ์ในห้องน้ำอีกครั้ง ภาพที่ทำให้เขารู้สึกว่าแค่รอบเดียวมันไม่พอจริงๆก็คือภาพของจินอูที่ยืนกัดปากแน่นใบหน้าเหยเกเนื่องจากท่อนนิ้วของเขาสอดเข้าไปควานเอาของเหลวที่คั่งค้างอยู่ในนั้นออกมา แถมเขายังแกล้งกระแทกนิ้วแรงๆเพื่อเรียกเสียงครางหวานหูอีก

 

สุดท้ายคนที่คลั่งแทบตายในตอนนี้ก็คือมิโน

 

การเรียนตลอดทั้งวันไม่มีอะไรแปลกใหม่น่าสนใจ สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาก็คือกิจกรรมซ้อมเต้นรำของงานโรงเรียน สำหรับคนอื่นมันก็ดูน่าสนุก แต่กับมิโนคือความน่าเบื่อ

 

"จินอูไม่มาเหรอ?"

 

และความน่าเบื่อของมิโนก็คือผู้หญิงชื่อมินอาที่พอเจอหน้าเขาก็ถามถึงจินอูทันที

 

"จะอยากรู้ไปทำไม"

 

ย้อนถามเสียงขุ่นจนคนฟังยู่ปากน้อยๆเพราะถูกขัดใจ

 

"มันก็เรื่องของฉันนี่ นายยุ่งอะไรด้วย"

 

มิโนเกิดอาการหน้าชาขึ้นมาเพราะเหมือนโดนด่าว่าสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น แต่จินอูไม่ใช่คนอื่นสำหรับเขานี่ มิโนมีสิทธิ์รู้ทุกเรื่องของจินอู 

            ยังไม่ทันจะได้เถียงอะไรกันต่อ เพลงที่ใช้สำหรับเต้นรำก็ดังขึ้น มิโนถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายก้าวเข้าไปหามินอาแล้วยื่นมือไปตรงหน้า มินอาวางมือของเธอลงบนมือของมิโนแล้วทั้งคู่ก็เริ่มเต้นรำตามจังหวะเพลง

            ถ้ามองจากไกลๆทั้งสองคนดูเป็นคู่เต้นรำที่เหมาะสมกัน แต่ถ้ามองดูใกล้ๆก็จะพบแต่สีหน้าบอกบุญไม่รับของฝ่ายชาย มิโนทำหน้าบึ้งตลอด เขาไม่ได้เต็มใจจะมาเต้นรำคู่กับมินอาแต่ที่ทำไปก็เป็นเพราะหน้าที่รับผิดชอบ

            ดีที่การเต้นรำในวันนี้จบไวเพราะทุกคู่เริ่มเต้นได้ดีแล้ว หลังจากซ้อมเสร็จมิโนก็เดินไปยังที่ที่จินอูมักจะนั่งรอเขาอยู่เป็นประจำ แต่วันนี้กลับไม่เห็นร่างคนตัวเล็กนั่งรออยู่ที่เดิม จะว่าไปมิโนก็ไม่เห็นจินอูตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มซ้อมเต้นรำแล้ว

           

ไปไหนของเขานะ....

 

            มิโนกำลังจะกดโทรศัพท์โทรหาจินอูแต่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเดินเข้ามาหาเขาพอดีจึงเก็บโทรศัพท์แล้วรีบวิ่งเข้าไปหา

 

            นายไปไหนมา

 

            “ไปเข้าห้องน้ำมาน่ะ...ซ้อมเสร็จแล้วเหรอ

 

            “เสร็จแล้ว กลับกันเถอะ

 

            มิโนจับมือจินอูไว้แน่นแล้วพาเดินออกไปจากโรงยิมที่ฝึกซ้อมเต้นรำ จินอูเดินตามออกมาด้วยสีหน้าเรียบตึง ระหว่างที่เขาไปเข้าห้องน้ำเขาบังเอิญได้รับโทรศัพท์จากเบอร์แปลกจึงกดรับ

 

คนที่โทรเข้ามาคือ คิม ยูจิน แม่ของเขา และบอกชื่อสถานที่ให้จินอูไปหา....

 

            “บอกคนขับรถให้พาฉันไปที่ร้าน A”

 

.

.

.

 

ร้าน A

 

            จินอูกำชับให้มิโนรออยู่บนรถก่อนที่จะเดินเข้าไปในร้านคนเดียว บรรยากาศข้างในร้านค่อนข้างเงียบสงบ จินอูกำมือที่ชื้นเหงื่อไว้แน่นเขากวาดสายตามองไปรอบๆร้านก่อนจะพบกับผู้หญิงวัยกลางคนนั่งรออยู่ก่อน เมื่อเธอเห็นจินอูเธอก็ยกยิ้มแล้วยืนขึ้น

 

            ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคิม จินอู นั่งลงสิ

 

            เมื่อจินอูเดินเข้าไปหา ยูจินก็เอ่ยทักทาย ลูกชายคนเดียวของเธอก่อนจะเชื้อเชิญให้นั่งลงตรงข้าม จินอูนั่งลงบนเก้าอี้ เขามองใบหน้าที่ยังคงสวยไม่สร่างแม้ว่าอายุใกล้จะแตะเลขสี่แล้วก็ตาม

 

            คุณให้ผมมาหาทำไมจินอูถามเสียงเรียบ

 

            ฉันจะพูดตรงๆแบบไม่อ้อมค้อมเลยก็แล้วกันนะ

 

            “คุณจะพูดเรื่องมรดกสินะ..

 

            “ท่าทางซึงฮยอนจะสั่งสอนมาดีสินะ

 

            “ผมไม่ให้

 

            จินอูปฏิเสธเสียงแข็ง เขารู้ในเรื่องที่เธอจะพูดต่อจากนี้และไม่ว่าผู้หญิงตรงหน้าจะร้องขออะไรเขาก็จะปฏิเสธในทุกสิ่งอย่างที่เธอต้องการ

 

            รีบปฏิเสธเกินไปหรือเปล่า...ไม่ลองฟังข้อเสนอก่อนเหรอ?

 

            คุณไม่มีข้อเสนอที่ดีพอสำหรับผมหรอก

 

            “ถ้าไม่อยากฟังข้อเสนองั้นมาคุยเรื่องอื่นกันดีกว่า รู้จักคนพวกนี้มั้ย?

 

            รูปถ่ายใบหนึ่งถูกดันมาตรงหน้าของจินอู เขาหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รูปของซึงฮุน ซึงยูน และแทฮยอน

 

            จะทำอะไร

 

            จากที่คิดจะใจเย็นกับเรื่องนี้จินอูก็หัวเสียขึ้นมาทันที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเคืองจับจ้องไปที่คนตรงหน้าเขม็ง

 

            ตอนนี้ยังหรอกนะ แต่ถ้าฉันไม่ได้ในสิ่งที่ฉันต้องการก็ไม่แน่

 

            “อย่ายุ่งกับพวกเขา

           

นิ้วเรียวยาวของยูจินเคาะลงบนรูปถ่ายที่วางอยู่บนโต๊ะเหมือนต้องการจะย้ำเตือนให้จินอูคิดทบทวนกับเรื่องนี้ดีๆ เธอมีเวลามากพอที่จะเลือกได้ว่าจะเริ่มเล่นสนุกกับเพื่อนคนไหนของจินอูก่อนถ้าเธอไม่ได้ในสิ่งที่เธอต้องการ

 

            “ถ้าไม่อยากให้ฉันยุ่งคงรู้แล้วสินะว่าต้องทำยังไง

 

            คำพูดทิ้งท้ายที่คิม ยูจินพูดไว้กับจินอูเป็นเหมือนลูกธนูที่ปักลงกลางอกจะดึงออกก็เจ็บจะปล่อยไว้ก็ปวด ผู้หญิงคนนั้นยังคงนึกถึงแต่ตัวเองเสมอ เขามันโง่เองที่หลงดีใจคิดว่าแม่อาจจะอยากเจอเขาในเรื่องอื่นไม่ใช่เรื่องมรดกอย่างที่ซึงฮยอนบอกเขาในตอนแรก

คิม ยูจินต้องการแค่เงิน แม้ว่าจะต้องเหยียบขยี้หัวใจของคนเป็นลูกอย่างเขาด้วยฝ่าเท้าของเธอ ถ้ามันทำให้เธอได้ในสิ่งที่ต้องการ เธอก็จะทำ...

 

 

#พ่อบ้านมิโน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

621 ความคิดเห็น

  1. #518 fhanatic (@fhanatic) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 07:28
    แค่ห่วงมิคนเดียวก็จะขาดใจอยู่แล้ว ฮื้ออออ ต้องทำกันขนาดนี้เลยหรอ น้องนัมของพี่มามะพี่จะปกป้องเอง อ้าวไม่ใช่หรอ ต้องให้พี่ฮุนดูแลสินะ
    #518
    0
  2. #517 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 06:36
    โอ้ยยยย นังผู้หญิงคนนี้ไม่อยากเรียกว่าแม่เลยจริงๆ
    เลวเกินไปล่ะ ไม่รักลูกตัวเองเลย แย่มากกกก
    จินอูจะทำยังไงต่อไปนะ ฮืออออ เป็นห่วงจังทั้งจินอูทั้งเพื่อนๆจินอู
    #517
    0
  3. #516 kyotangmo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 23:51
    แม่ร้ายกาจมากจริงๆ นี่แม่จริงป่าวเนี่ยย = = ให้ตายเถอะ ไม่สมควรได้รับเงินอย่างแรง มิโนจะหาทางช่วยคุณหนูได้มั้ยนะ
    #516
    0
  4. #515 quintuple.T (@jinwoojjang) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 09:56
    เดี๋ยวนี้จินอูขี้อ่อยขึ้นเยอะ มิโนจะไม่หลงได้ไง
    #515
    0
  5. #514 ทาสยุนกิ (@peachhyy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 08:49
    อ่อมมมมมมม ออมม่าาาาา ร้อนแรงแบบสุดสวิงริงโก้มากค่า
    #514
    0
  6. #512 kyotangmo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 00:03
    โอว มันร้อนแรงมากจริมๆ เดี๋ยวนี้พ่อบ้านพัฒนานะเนี่ย ไม่ยอมนกละ 55555 จินอูขี้ยั่วมากกกก คนอ่านนี่กรี๊ดระหว่างอ่านหนัก XD
    #512
    0
  7. #511 wincner91 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 23:32
    พอกันทั้งคู่เลยนะคะ ตอนแรกก็เขินอยู่ดีๆ อ่านมาถึงตอนมิโนตอบว่า ถ้าเจ็บ ก็จะทำเบาๆ ขำก๊ากเลย 5555

    โธ่ นึกว่าจะยอมนกอีกรอบ

    จินอูก็อีกคน นึกว่าจะบอกให้หยุด ที่ไหนได้ 55555 ขี้อ่อยขี้ยั่วววววววว
    #511
    0
  8. #510 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 20:01
    โอ้ยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดด
    ถูตรงไหนง่าาา อยากรู้ กรี๊ดดดกก
    โอ้ยมานิดเดียวแต่เลือจะหมดตัวมาก
    งื้ออออออ อยากอ่านต่อแล้ว กรี๊ดดดด
    มาไวไวนะคะไรท์ อยากรู้ซงคิมเค้าจะถูตรงไหนกันต่อ แอร๊ยยยยยย
    #510
    0
  9. #509 M'War (@tianka) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 18:25
    โอ้ยยย มิโนน ได้ทีเอาใหญ่แล้วนะ //ซับเลือด//
    #509
    0
  10. #508 Yoonamild (@yoomildmild) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 10:40
    อ่อยอะไรเบอร์นั้นคะคุณหนู ค้างหนักมากกก มาต่อนะคะ
    #508
    0
  11. #507 kyotangmo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 09:49
    กรี๊ดดดด ค้างงงงง TT
    #507
    0
  12. #506 เด็กชายสมแป๋ว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 23:52
    กรี๊ดดดดดด เอาอีกกก อาบต่อๆ โหยย ตัดฉึบเลยอ่ะ
    #506
    0
  13. #505 fhanatic (@fhanatic) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 16:05
    ตกใจนึกว่ามิจะเป็นอะไรไปซะแล้ววววว
    #505
    0
  14. #504 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 11:33
    ฮืออออออ ตกใจจนเกือบร้องไห้เลย นึกว่ามิโนตายจริงๆซะอีก
    ดีนะที่แค่ฝันไป งื้อออออ ขออย่าให้เป็นความจริงเลย กลัวง่าาา
    #504
    0
  15. #503 quintuple.T (@jinwoojjang) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 19:41
    ดีนะแค่ฝัน ตกใจหมดเลย
    #503
    0
  16. #502 Littledeem (@nadeem123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 20:24
    ทำไมแอบคิดว่าแจวอนจะเป็นพี่น้องจินอู แบบคนละพ่องี้ 555555555
    #502
    0
  17. #501 AllXJinwoo (@allxkimjinwoo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 16:25
    ไม่ใช่ว่าแจวอนคือตัวหมากของแม่จินอูนะ
    #501
    0
  18. #500 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 21:17
    โถ่ววววว ไรท์หลอกเราง่าาา แค่อาบน้ำเฉยๆซะงั้น อุตส่าห์ลุ้น 5555555
    ว่าแต่แจวอนนี่น่ากลัวอ่ะ ไม่มีประวัติอะไรเลย น่ากลัวจัง
    อย่ามาทำอะไรจินอูนะ มิโนปกป้องคุณหนูดีดีนะ
    #500
    0
  19. #499 attg-ammie (@attg) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 13:28
    มีความดรากกก
    #499
    0
  20. #498 kyotangmo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 09:35
    โถ่วว นึกว่าจะไม่ใช่แค่อาบน้ำธรรมดาแล้ว XD แจวอนน่าสงสัยจริงๆด้วย มีความเกี่ยวข้องกับแม่จินอูรึเปล่านะ แม่จินอูดูใจร้ายอ่ะ ถ้าจะอยากได้สมบัติขนาดนั้น = = มินโฮปกป้องคุณหนูด้วยนะ

    ปล มิโนน่าจะกลับมาพร้อมจินอูจาก UMF นะคะ >//< เหมือนเมเนก็ไปคนเดียว กลับแยกกันอาจจะลำบาก เดาไปเรื่อยตอนนี้ 555
    #498
    0
  21. #497 เด็กชายสมแป๋ว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 01:31
    โถถถถ รอดด้วยอะ นึกว่าจะอาบน้ำอย่างอื่นกันแล้ว

    จองแจวอนเกี่ยวอะไรกับแม่ของจินอูหรือเปล่า ม่าแน่เลยยยยพ่อบ้านมิโนดูแลคุณหนูดีๆนะ
    #497
    0