FIC WINNER [Mino x Jinwoo] ESCORT!...พ่อบ้านมิโน

ตอนที่ 31 : กฎข้อสุดท้ายของพ่อบ้าน : พ่อบ้านต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 ก.ค. 59

กฎข้อสุดท้ายของพ่อบ้าน

พ่อบ้านต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป

 


 

Cr. On pic

 

 

            ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนตั้งตัวกันไม่ทัน ซึงฮุนคือคนที่ได้สติก่อนใครอาศัยจังหวะที่แจวอนกำลังเผลอเตะปืนในมือของแจวอนออกจนมันกระเด็นออกไปไกลก่อนจะเหยียบฝ่ามือข้างนั้นเต็มแรงจนแจวอนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ซึงยูนคว้าเชือกเส้นหนาบนพื้นมามัดข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างของแจวอนไว้ด้วยดันอย่างแน่นหนา

ซึงฮุนและซึงยูนไม่ได้ถูกยิง...

 

"แทฮยอน!!!"

 

ซึงฮุนตะโกนเรียกแทฮยอนเสียงดังเมื่อเขามองไม่เห็นร่างโปร่งบาง หัวใจที่ตกไปอยู่ที่ตาตุ่มกลับขึ้นมาเต้นอยู่ที่เดิมอีกครั้งเมื่อแทฮยอนวิ่งกลับเข้ามา

 

"กูได้ยินเสียงปืน...มีใครเป็นอะไรหรือเปล่า"

 

สิ้นคำถามของแทฮยอนมิโนก็ทรุดฮวบลงกับพื้นพร้อมกับกอดร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของจินอูไว้แน่น เขามองหน้าจินอูไม่ชัดเพราะหยาดน้ำตาบ้าๆที่เอ่อคลอเต็มไปหมด วินาทีที่จินอูหมุนตัวใช้ร่างตัวเองรับกระสุนปืนแทนเขามันช่างบีบหัวใจเหลือเกิน

 

"ทำไมนายถึงทำแบบนี้ล่ะจินอู...ทำไม..."

 

หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้ม จินอูยกยิ้มบางๆให้เขาก่อนจะค่อยๆยกฝ่ามืออันสั่นเทาขึ้นมากุมใบหน้าของมิโนไว้

 

"นาย...ไม่เป็นไรใช่มั้ย..."

 

"ฮึก...ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย"

 

"เพราะนาย...เป็นสิ่งสุดท้ายบนโลก...ที่ฉัน...เหลืออยู่..."

 

"...."

 

"ฉัน...จะ...ปกป้อง...นายบ้าง"

 

มิโนพูดอะไรไม่ออกเหมือนสมองมันตื้อตึงไปหมด จาได้แต่ร้องไห้และกอดร่างของจินอูไว้ในอ้อมแขนราวกลับกลัวว่าถ้าคลายอ้อมแขนออกเพียงนิดร่างของจินอูตะสลายหายไป

 

"รัก...ฉันไม่เคยพูด...คำนี้กับนายเลย...ฉันรักนายนะ...มิโน"

 

"หยุดพูดได้แล้ว! หยุดเดี๋ยวนี้เลยคิมจินอู"

 

คำรักที่เหมือนดั่งคำร่ำลาของจินอูทำให้มิโนร้องไห้หนักกว่าเดิม เขานึกโกรธเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถดูแลปกป้องจินอูได้ เขาปล่อยให้จินอูถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาได้ยังไง

 

"นายต้องไม่เป็นไร...รถพยาบาล...เรียกรถพยาบาลที!"

 

"รัก...ที่สุด..."

 

รอยยิ้มอ่อนโยนกับคำหวานซาบซึ้งตรึงใจเหมือนคมมีดที่กรีดหัวใจของมิโนช้าๆ มือของจินอูที่กุมใบหน้าของมิโนหล่นลงข้างกายอย่างไร้เรี่ยวแรงพร้อมๆกับเปลือกตาที่ปิดสนิท

 

"จินอู!!!!!"

 

เสียงเรียกร้องราวกับคนขาดสติขิงมิโนดังขึ้น ทันทีที่ร่างของจินอูนิ่งไป เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจของมิโนจนเจ็บปวด มันเจ็บจนแทบขาดใจ

 

ทำไมต้องเป็นจินอู...

 

ทำไมไม่ใช่เขาที่เป็นคนรับกระสุนนั่น

 

ทำไมพระเจ้าไม่เอาชีวิตของเขาไป....

 

 

โรงพยาบาล

 

 

จินอูถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินในเวลาต่อมามิโนและเพื่อนๆต่างนั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความเป็นห่วง ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะต่างคนต่างก็ตกอยู่กับความวิตกกังวล ได้แต่ช่วยกันภาวนาให้จินอูปลอดภัย

ส่วนเรื่องของแจวอนซึงฮยอนเป็นคนจัดการเอง เขาถูกส่งตัวมาโรงพยาบาลก่อนจะส่งตัวไปสถานีตำรวจอีกทีเพื่อสอบสวนเกี่ยวกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่ทำลงไปรวมถึงเหตุจูงใจและผู้ที่อยู่เบื้องหลังด้วย

 

แกร๊ก...

 

            ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกพร้อมกับคุณหมอที่เดินออกมา มิโนเป็นคนแรกที่ปรี่เข้าไปหาคุณหมอและถามไถ่อาการของจินอูอย่างร้อนรน

 

            คิมจินอูเป็นยังไงบ้างครับหมอ เขาปลอดภัยใช่มั้ย!”

 

            “ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ...

 

 ต่อค่ะ

 

 

"คนไข้หัวใจหยุดเต้นหลังจากการผ่าตัดครับ"

เหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาตรงหน้า มิโนทรุดฮวบลงกับพื้นแบบล้มทั้งยืนเรี่ยวแรงทั้งหมดเหมือนถูกดูดออกไปโดยคำพูดของหมอ เขากลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสายแต่ไม่มีเสียงสะอื้น เจ็บเกินกว่าจะเปล่งเสียงใดๆออกมา

 

"มึง...."

 

แทฮยอนเดินเข้ามาทรุดนั่งข้างมิโนเอื้อมแขนกอดไหล่เพื่อนที่สั่นเทาไว้แล้วค่อยๆพยุงร่างอันหนักอึ้งของมิโนขึ้นมา ซึงฮุนกับซึงยูนเดินเข้ามากอดแทฮยอนกับมิโนไว้แน่น พยายามจะปลอบใจกันและกันทั้งๆที่หัวใจขอบตัวเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกันเลย

 

"ทำไมไม่เป็นกู...ทำไมต้องเป็นจินอูด้วย...ทำไมวะ..."

 

ถ้อยคำตัดพ้อเจ็บปวดราวกับใจจะสลายของมิโนทำให้เพื่อนทั้งสามร้องไห้ออกมา ไม่ว่าจะเป็นใครพวกเขาก็เสียใจทั้งนั้น ทางที่ดีคือเรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้น มันไม่ควรเกิดขึ้นเลยจริงๆ

 

"คุณหมอคะ!! คุณคิมจินอูมีสัญญาณการเต้นของหัวใจแล้วค่ะ!!"

 

.

.

.

.

 

เรียกว่าปาฏิหาริย์ได้หรือเปล่านะ...

 

            มิโนนั่งมองจินอูที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียงสีขาวในห้องฝ่ามือของมิโนวางลงบนอกข้างซ้ายของจินอูเพื่อรับรู้จังหวะการเต้นของหัวใจตลอด เขากลัวว่าถ้าหากปล่อยมือจินอูจะไปจากเขาอีกครั้ง

            ส่วนเรื่องของแจวอน จากการสอบสวนของตำรวจแจวอนได้สารภาพว่าเขาถูกจ้างโดยพ่อของจินอูให้ทำแบบนี้ ผู้ชายหน้าเงินที่จนตรอกเมื่อรู้ว่าลูกมีสมบัติก็นึกโลภอยากจะได้จนทำเรื่องเลวร้ายลงไป แน่นอนว่าซึงฮยอนไม่ปล่อยให้พวกนั้นได้อยู่อย่างสงบสุข

 

มันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ที่จินอูยังไม่ตื่นมาตอนนี้ ไม่ต้องมารับรู้ว่าคนที่คิดทำร้ายเขาคือผู้ที่ให้กำเนิดนั่นเอง

 

 

            เป็นไงบ้างวะมิโน....จินอูยังไม่ฟื้นอีกเหรอ

 

            ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับซึงยูนที่เดินเข้ามา วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่เขามาเยี่ยมเพื่อนที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล

 

            ยังไม่ฟื้นเลยมึงมาคนเดียวเหรอ?

 

            “มากับพวกแทฮยอนแหละแต่พวกนั้นซื้อของกินให้มึงอยู่เดี๋ยวก็ขึ้นมา

 

            ขอบใจ

 

            ซึงยูนลอบมองเพื่อนตัวเองแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ มิโนมานอนเฝ้าจินอูที่โรงพยาบาลทุกวันไม่ยอมไปโรงเรียน พวกเขาเลยต้องช่วยกันเก็บงานและช็อตโน๊ตเนื้อหาแต่ละวิชาที่เรียนมาให้มิโนอ่านทุกวัน

 

            จินอูไม่เป็นไรหรอกมึง...ซึงยูนพยายามพูดให้มิโนสบายใจขึ้นมาบ้าง ตลอดสามวันที่ผ่านมานี้มิโนแทบไม่กินไม่นอนเลยก็ว่าได้ เขาเข้าใจว่ามันห่วงจินอูแต่จะปล่อยเนื้อปล่อยตัวไม่ดูแลตัวเองแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน

 

            “กูรู้แล้ว วันนี้สีหน้าก็ดูดีกว่าเมื่อวาน...คงนอนหลับฝันหวานอยู่มั้ง

 

            “มึงก็สบายใจสักทีเถอะ กินข้าวกินปลาบ้างเกิดจินอูฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นมึงในสภาพนี้เขาจะไม่สบายใจเอานะ

 

ซึงยูนเอ่ยเตือนเพื่อนด้วยความเป็นห่วงในตอนนั้นเองแทฮยอนกับซึงฮุนและพวกฮันบินก็เดินเข้ามาในห้อง

 

พี่จินอูเป็นยังไงบ้างผมเพิ่งรู้ข่าวตกใจมากๆเลย

 

จินฮวานถลาเข้ามาเกาะขอบเตียงของจินอูแล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ฮันบิน บ๊อบบี้ และจุนฮเวก็ตามมาด้วย

 

ก็พ้นขีดอันตรายแล้วแต่ยังไม่ฟื้นหลับอยู่แบบนี้มาสามวันเต็มๆแล้วซึงฮุนอธิบายก่อนจะส่งกล่องอาหารที่ซื้อมาให้มิโน

 

กินข้าวเลยมึงอ่ะ ผอมแล้วหล่อกว่ากูไม่ยอมหรอกนะ

 

มิโนอมยิ้มนิดๆกับคำพูดของซึงฮุนก่อนจะรับเอาข้าวมากินแม้จะกินไปได้เพียงนิดเดียวก็ตาม เพื่อนๆของเขาอยู่ต่ออีกสักพักก็ลากลับไปก่อน มิโนเดินออกไปส่งทุกคนที่หน้าประตูก่อนจะกลับมานั่งลงข้างเตียงอีกครั้ง

 

ตึก...ตึก...ตึก...

 

            วางมือลงบนอกข้างซ้ายของจินอูอีกครั้งสัมผัสถึงการเต้นของหัวใจที่สม่ำเสมอ มิโนนั่งคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่เขากับจินอูผ่านมันมาด้วยกันแล้วได้แต่ยิ้มออกมาคนเดียว

 

ทั้งชีวิตอ่ะที่ฉันจะให้

 

ฉันอยากลองเป็นเด็กดีของนายบ้าง

 

อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆแต่ดันมาพูดอยู่ได้ว่าคิดถึงๆเป็นบ้าหรือไง

 

ไม่เป็นอะไรแล้ว เลิกทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลยนะ

 

นายคือทุกอย่างของฉันเหมือนกัน...

ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก...ฉันมันคนขี้หวง

 

กอดของนาย รอยยิ้มของนาย ความอบอุ่น ความอ่อนโยนของนายมันเป็นของฉัน อย่าเที่ยวเอาไปแจกจ่ายคนอื่นทั่ว ฉันไม่ชอบ

 

ก็แค่อยากดูแลนายบ้าง...ไม่ได้หรือไง??

 

นายห้ามทิ้งฉันไปไหนนะ

 

ถ้าเกิดวันนึงฉันไม่เหลืออะไรเลยนายยังอยากอยู่กับฉันหรือเปล่า

 

อยู่ด้วยกันตลอดไปเลยได้มั้ยมิโน

 

เพราะนายเป็นสิ่งสุดท้ายบนโลกที่ฉันเหลืออยู่

         

รักที่สุด

 

            น้ำตาหยดใสไหลรินเป็นสายมิโนพยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองไว้แต่ก็ทำไม่ได้ ยิ่งนึกถึงคำพูดที่เคยพูดไว้ว่าจะรักจะปกป้องแต่เขาทำมันไม่ได้ก็ยิ่งเสียใจ และยิ่งนึกถึงคำพูดของจินอูที่บอกกับเขาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเขาก็ร้องไห้ออกมา

 

            ไหนบอกว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไงแล้วทำไมนายถึงทำแบบนี้ล่ะจินอู...

           

            “.....

           

นายบอกไม่ให้ฉันทิ้งนายแล้วนายจะทิ้งฉันไว้แบบนี้เหรอ...

 

“…..”

 

นายบอกว่าฉันคือสิ่งสุดท้ายบนโลกที่เหลืออยู่แต่นายก็คือสิ่งเดียวบนโลกที่ฉันมี…

 

“…..”

 

บอกว่ารักฉันแต่จะทิ้งฉันไว้แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน

 

“…..”

 

ตื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะนายหลับนานเกินไปแล้ว...มันเกินไปแล้วจินอู ฉันเจ็บปวดจนจะทนไม่ไหวแล้วนะ..ฮึก...ได้โปรด...

 

“…..”

 

ได้โปรดตื่นขึ้นมาพูดว่ารักฉันอีกครั้งได้มั้ย...ขอร้องล่ะ..”

 

แม้รู้ว่าพูดไปคนตรงหน้าก็ไม่ได้ยินแต่มิโนก็ยังคงพรั่งพรูคำพูดมากมายที่ออกมาจากใจที่ปวดร้าว ถ้าเกิดจินอูไม่ตื่นขึ้นมาเลยแล้วเขาจะทำยังไง เขาจะอยู่ยังไง

 

รัก...

 

น้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้นทำให้มิโนเบิกตากว้าง นี่เขาเสียใจจนหูฝาดไปหรือไงถึงได้ยินเสียงจินอูพูดว่ารักเขา

 

ฉันพูดแล้วนะ....

 

จินอู!!!!!”

 

มาเป็นประโยคยาวๆแบบนี้เขาไม่ได้หูฝาดแน่ๆ มิโนถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจและหัวใจเต้นรัวจนกลัวมันจะหลุดออกมานอกอกทันทีที่เห็นจินอูค่อยๆลืมตาขึ้นมา

 

นายฟื้นแล้ว!!! นายฟื้นแล้วจริงๆด้วย!”

 

มิโนโผเข้ากอดจินอูเต็มแรงด้วยความดีใจปากก็เอาแต่พูดซ้ำๆว่าจินอูฟื้นแล้วๆแบบนั้นจนจินอูค่อยๆยกแขนขึ้นกอดมิโนตอบบ้าง

 

ฉันกลับมาหานายแล้ว...ฉันกลับมาแล้วนะ

 

จินอูลูบแผ่นหลังที่กำลังสั่นเทาเพราะแรงสะอื้นของมิโนไปมาเพื่อปลอบประโลม มิโนกอดเขาแน่นขึ้นแต่จินอูก็ไม่ว่าอะไรแม้ว่าเขาจะเจ็บแผลก็ตาม เขาก็อยากจะกอดคนตรงหน้าแน่นๆแบบนี้เพราะไม่รู้ว่าวันไหนจะเป็นวันสุดท้ายที่ได้กอดกัน ถ้ามีโอกาสได้กอดก็อยากจะกอดให้แน่นและนานที่สุด

 

อย่าทำแบบนี้อีกนะ...อย่าทำให้ฉันจะขาดใจตายแบบนี้อีกนะ

 

อื้อ...

 

ถ้านายไม่กลับมาฉันจะอยู่ยังไง

 

ฉันไม่ไปไหนแล้วน่า...จะอยู่กับนายนี่แหละ

 

มิโนผละออกจากจินอูเขาพยุงจินอูขึ้นมานั่งบนเตียงก่อนจะขึ้นไปนั่งด้วย ปลายนิ้วไล้ตามโครงหน้าของคนที่เขารักหมดหัวใจด้วยความคิดถึง

 

นายห้ามทิ้งฉันไปไหนนะ

 

คำพูดที่จินอูเคยพูดกับมิโนในวันนั้น วันนี้มิโนเป็นฝ่ายนำมันมาพูดกับจินอูบ้าง จินอูยกสองมือขึ้นกุมใบหน้าของมิโนไว้มองลึกเข้าไปในดวงตาที่สะท้อนภาพของเขาเพียงผู้เดียว

 

ฉันรักมิโนมากขนาดนี้จะทิ้งลงได้ไง

 

พูดจบจินอูก็เป็นฝ่ายแนบริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองลงบนริมฝีปากของมิโนกดแช่ค้างไว้เพียงครู่ก่อนจะเป็นฝ่ายแทรกเรียวลิ้นนุ่มเข้าไป มิโนประคองใบหน้าของจินอูไว้แล้วตอบสนองรสจูบอย่างโหยหา ถ่ายทอดความรักความรู้สึกผ่านทางสัมผัสที่อ่อนหวาน

 

เหนือคำว่ารักสิ่งที่มิโนอยากได้ยินก็คือเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของจินอู

 

ชีวิตนี้คงไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้อยู่กับคนที่เรารักอีกแล้ว 
 

มิโนค่อยๆดันร่างของจินอูให้นอนราบลงบนเตียงนอนก่อนจะขึ้นคร่อมร่างเล็กเอาไว้ มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข ควานสะเปะสะปะไปตามชุดคนไข้ที่ดูเหมือนจะพร้อมหลุดตลอดเวลา

 

            จะเจ็บแผลหรือเปล่า...

 

            เขาเอ่ยถามเสียงพร่าก่อนจะก้มหน้าประกบจูบกับริมฝีปากนุ่มนิ่มแรงๆแล้วผละออก

 

            ไม่เป็นไรหรอก...

 

            จินอูพูดเบาๆพร้อมกับโน้มใบหน้าของมิโนลงมาใกล้จนปลายจมูกชิดติดกันลมหายใจร้อนผะผ่าวที่เป่ารดผิวกายของกันและกันมันทำให้ทั้งคู่ใจเต้นรัว

 

            ขอบคุณที่นายกลับมา

 

            พูดจบก็แทรกปลายลิ้นเข้าเกี่ยวกับเรียวลิ้นร้อนในปากของจินอูจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน กันจะผละออกมาและพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวานที่แดงซ่านอย่างรักใคร่

 

พรึ่บ...

 

            เสื้อผ้าของจินอูเริ่มถูกถอดออกทีละชิ้นช้าๆ ไม่มีเสียงห้ามปรามใดๆในตอนนี้ เพราะคนทั้งคู่คงอยากจะใช้เวลาที่มีอยู่ในการบอกรักกันมากกว่า

 

บอกรักโดยไม่ใช้คำพูด

 

 

บอกรักกันโดยใช้ภาษากาย...

 

 

 

T H E  E N D

 

#พ่อบ้านมิโน

 

 ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านมาถึงตอนนี้นะคะ ขอบคุณทุกๆคอมเม้น ทุกๆกำลังใจและขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้นะคะ หวังว่าฟิคเรื่องนี้จะเป็นหนึ่งในความทรงจำที่ดีของทุกค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

621 ความคิดเห็น

  1. #620 Wilasini34086 (@Wilasini34086) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 14:13
    คือนี่เหมือนหัวใจตกลงไปอยู่ตาตุ่ม วินาทีนั้นคือบ่อน้ำตาเเตก ดีที่ไรท์ไม่ใจร้ายเขียนเเบบBAD ENDING รักไรท์มาก รักฟิคเรื่องนี้ด้วย;__;
    #620
    0
  2. #585 AllXJinwoo (@allxkimjinwoo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 21:17
    ขอซงคิมอีกหลายๆเรื่องได้มั้ยคะ คือมันทั้งอิ่มใจทั้งปวดพร้อมๆกันอ่ะ ฮือ
    #585
    0
  3. #577 Kitchem87 (@kitchem87) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 21:46
    คนอ่านนี่แหละ อ่านไปหัวใจจะหยุดเต้นไป ลุ้นทุกบรรทัดอะไรขนาดนี้คะะะะะ

    หวานมากกก จบหวานๆ แต่คือ ฟื้นมาปุ๊บก็จัดการเลยหรอ มิโนใจร้อนไปนิดนึงมั้ยคะ 55555

    จะมีสเปเชียลมั้ยคะไรท์ 5555555 ถ้าไม่มี เอาเรื่องใหม่นะคะ นะคะ (นี่เราเนียนหรือหน้าด้านขอกันนะ 5555) ชอบเรื่องนี้มากๆ เชียร์ให้แต่งอีกนะคะ รออ่านค่าาาา
    #577
    0
  4. #576 mmaa-ii (@attg) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 00:30
    ฮื้อออออ จบแล้วววว มันดีจริงๆค่ะะ โฮ้กกกกก
    #576
    0
  5. #573 Yoojoko (@yoomildmild) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 00:39
    เย้ จบแบบเอ็นดิ้งอ้ะ รู้สึกถึงรักแท้ที่มิโนมีให้จินอูเลยอ้ะ แล้วก็ความรักของเพื่อนๆด้วย แต่มิโนในโรงพยาบาลยังไม่เว้นเหรอ จะบอกรักกันก็เกรงใจหมอ พยาบาลนิดนึง 555555 ขอบคุณนะคะไรท์ที่แต่งจนจบให้เราได้อ่านแบบฟินๆเลย :)
    #573
    0
  6. #571 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 11:06
    โอ้ยยย พออ่านถึงหัวใจหยุดเต้น เราช๊อกหนักมาก ฮืออออออ
    ดีนะที่ฟื้นขึ้นมา ขอบคุณที่กลับมาหามิโนนะจินอู
    เราชอบฟิคเรื่องนี้มากเลยค่ะไรท์
    ไม่ใช่ซิเรียกว่ารักเลยดีกว่า
    ครบทุกรสชาดจริงๆ เนื้อเรื่องภาษาดีมากเลยค่ะ
    ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆเรื่องนี้นะคะ
    อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจมากจริงๆ รักคนแต่ง จุ๊บๆ
    #571
    0
  7. #570 quintuple.T (@jinwoojjang) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 01:58
    ตอนแรกคิดว่าจินอูจะไม่ฟิ้นแล้ว แต่ไรท์ใจดีแต่งให้จบดีๆ
    ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคสนุกๆให้อ่าน
    #570
    0
  8. #569 fhanatic (@fhanatic) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 01:21
    แม้จะดราม่าหนักมากตอนท้ายแต่ก็ฟินหนักมากเช่นกันค่ะ ชอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคสนุกๆ ฟิคดีๆมาให้อ่านนะคะ ขอบคุณค่ะ
    #569
    0
  9. #568 kyotangmo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 00:42
    กรี๊ด บอกรักกันด้วยภาษากายด้วยอ่ะ >\\\< เขินส่งท้าย

    ขอบคุณนะคะที่เขียนเรื่องน่ารักๆ อ่านแล้วรู้สึกดีให้อ่าน ถ้าจำไม่ผิดเป็นฟิคเรื่องแรกใข่มั้ยคะ ทำดีมากๆเลย เราตามอ่านมานานพอสมควรเลย รู้สึกใจหายเล็กๆที่มันจบแล้ว จบวันเดียวกับบันดัลเลย ใจหายสองเรื่องติด จะรออ่านเรื่องอื่นๆต่อไปนะคะ
    #568
    0
  10. #567 Yoojoko (@yoomildmild) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 23:51
    ขอแสดงความเสียใจจจจ คืออะไรค้าาาา มาต่อเน้ออ
    #567
    0
  11. #566 Mr.TomoakI (@mrtomoaki32) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 21:52
    คืออุทานตอนท้ายๆลั่นห้องเฉยเลย สัสสหมออออ ??
    #566
    0
  12. #562 M'War (@tianka) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 15:27
    ไม่นะ ไม่ๆๆ ห้ามเด็ดขาดนะ ///ส่ายหน้ารัวๆ ไม่เอา จินอูต้องปลอดภัยสิ
    #562
    0
  13. #561 Kezzy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 15:24
    กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!!

    ติดตามคุณหนูมาจนขนาดนี้ อย่าบอกนะว่า .....
    #561
    0
  14. #560 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 15:01
    กรี๊ดดดดดดดดดดด ไม่นะ ม่ายยยยยจริง
    จินอูอย่าเป็นอะไรไปนะ ไรท์อย่าทำร้ายจิตใจกันแบบนี้
    ฮืออออออออออ ม่ายยยยยยย
    จินอูต้องไม่เป็นอะไรนะ แงงงงงงงง
    ไรท์อย่าทำร้ายกันแบบนี้ได้โปรด
    เค้าร้องไห้แล้วนะ ฮืออออ จินอูต้องไม่ตายนะ อย่าทิ้งพ่อบ้านไว้คนเดียวแบบนี้ ได้โปรด ฮืออออออออ คุณหนูต้องไม่เป็นอะไรนะTT____TT
    #560
    0
  15. #558 kyotangmo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 14:39
    โนววววว จินอูไม่นะคะ ฮืออออออ TT
    #558
    0
  16. #557 moomoo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 14:29
    อะไรคือหมอบอกว่าเสียใจด้วยครับ ไม่จริง!!!! จินอูอย่าเป็นอะไรนะ
    #557
    0