FIC WINNER [Mino x Jinwoo] ESCORT!...พ่อบ้านมิโน

ตอนที่ 7 : กฎข้อที่ 5 ของพ่อบ้าน : พ่อบ้านต้องไม่ปิดบัง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    9 ก.ย. 58

 

กฎข้อที่ 5 ของพ่อบ้าน

พ่อบ้านต้องไม่ปิดบัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นอีกวันที่มิโนต้องตื่นแต่เช้า วันนี้เขามีภารกิจทำซุปแก้เมาค้างให้กับคุณหนูขี้เมาตัวร้ายและผองเพื่อนที่ตอนนี้ก็ยังคงนอนหลับอยู่บนโซฟาตัวยาว ยังไม่มีใครตื่นเลยนอกจากเขาคนเดียว
 

 

 

 

 

แม่ครัวจะเข้างานประมาณเจ็ดโมงแต่มิโนไม่อยากรอ ไหนๆเขาก็ตื่นขึ้นมาแล้วก็ควรจะทำซุปรอไว้ก่อน เผื่อเพื่อนๆเขาตื่นจะได้มีอะไรกินกัน
 

 

 

จัดแจงหุงข้าวเรียบร้อยแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ชหาวิธีทำซุปแก้เมาค้าง เขาพอรู้มาบ้างว่าคนเมาค้างเขาให้กินแฮจังกุก (***ทำจากซุปเนื้อ ใส่ผักกาด ถั่วงอก หัวไชเท้า ไข่ และก้อนเลือดวัว ช่วยกระตุ้นสมองในตอนเช้าและลดการระคายเคืองในท้องหลังดื่มสุรา) แต่เรื่องงานครัวมิโนเองก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดที่จะทำแฮจังกุก แถมวัตถุดิบก็ไม่มี ครั้นจะให้เขาออกไปจ่ายตลาดตอนนี้ก็ขี้เกียจเกินไป กว่าจะถึงตลาดกว่ากลับมาถึงบ้าน แม่ครัวคงเข้ามาตั้งสำรับอาหารเช้าพร้อมทานแล้ว
 

 

 

สืบค้นข้อมูลในอินเตอร์เน็ตสักพัก มิโนก็ตกลงปลงใจกับเมนูซุปถั่วงอก ซึ่งวิธีทำก็ไม่ยากมากประกอบกับเขามีถั่วงอกอยู่แล้วในตู้เย็น เมนูนี้จึงเป็นตัวเลือกที่เข้าท่าที่สุด 
 

 

 

ไม่รอช้ารีบจัดการล้างถั่วงอก และผักจำพวกต้นหอมซอย ตั้งน้ำในหม้อให้เดือดแล้วใส่ทุกอย่างลงไปแบบไม่คิดอะไร มิโนไม่ได้ทำตามสูตรในอินเตอร์เน็ทเพราะคิดว่ามันยุ่งยาก เขาไม่ใช่คนที่ละเอียดอ่อนกับเรื่องการทำอาหารมากนัก เป็นพ่อบ้านที่มีหน้าที่ดูแลคุณหนูจินอูในทุกๆเรื่อง แถมบางทีก็มารับหน้าที่พ่อครัวอีก แค่นี้ก็เป็นพ่อบ้านสารพัดประโยชน์มากแล้ว ถ้าทำอาหารเก่ง แม่ครัวคงต้องตกงาน
 

 

 

 

ใช้เวลาสักพักซุปก็เดือดได้ที่ มิโนเดินไปปิดแก๊สอย่างคล่องแคล่ววางหม้อซุปไว้บนเตาเหมือนเดิม เขาเดินออกจากห้องครัวเพื่อที่จะไปปลุกเพื่อนๆของเขาที่นอนหลับอยู่ที่ห้องรับแขก แต่พอไปถึงสามสหายที่คิดว่ายังไม่ตื่นกลับนั่งจ้องเขาที่เพิ่งเดินเข้ามาเขม่ง
 

 

 

"อรุณสวัสดิ์เพื่อนรักมึงมีอะไรจะเล่าให้พวกกูฟังมั้ยเอ่ย?"
 

 

 

แทฮยอนที่สวมบทบาทนักสืบนั่งไขว่ห้างหลังตรงบนโซฟาตัวยาว สายตามองไปยังมิโนเพื่อนรักอย่างคาดคั้นเอาคำตอบสุดๆ ถ้าสายตาของแทฮยอนเป็นกระสุนปืนก็คงจะกราดยิงร่างของมิโนจนพรุนไปทั้งตัว
 

 

 

"อยากรู้อะไรล่ะ"
 

 

 

มิโนถามกลับอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาข้างซึงยูนที่ว่างอยู่ เรื่องของเขากับจินอูคงเก็บไว้เป็นความลับไม่ได้อีกแล้ว สิ่งที่จินอูเคยขอไว้ว่าอย่าให้ใครรู้ว่าเรารู้จักกันเหฌนทีว่าเขาคงทำไม่ได้
 

 

 

"ก็ไม่ได้อยากจะเสือกหรอกนะเว้ย....แต่พวกกูอยากรู้ทุกเรื่องอ่ะ"   คำตอบของซึงฮุนทำเอามิโนต้องกรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย สีหน้าและการแสดงออกของสหายรักทั้งสามนี่ไม่เสือกเลยจริงๆ
 

 

 

 

"กูอยู่บ้านเดียวกับจินอู..." 
 

 

 

ในที่สุดเขาก็ยอมพูดออกไป แต่ประโยคที่ว่าอยู่บ้านเดียวกันทำให้คนฟังคิดไปไกลต่างๆนานา
 

 

 

 

"ห้ะ มึงคบกันเหรอ...เป็นผัวเมียอยู่กินกันฉันสามีงี้อ่อ" ซึงยูน
 

 

 

"ไม่ใช่เว้ย...พ่อกูเป็นพ่อบ้านทำงานที่นี่ และพอดีว่าพ่อกูป่วยทำงานไม่ได้กูเลยต้องมาทำงานแทน แค่นั้นแหละ"
 

 

 

 

"เออก็ถ้าอธิบายมาตั้งแต่แรกก็จบแล้วป่ะ" ซึงยูน
 

 

 

 

"แล้วนี่มึงทำงานให้เขาแล้วได้เงินเดือนมั้ย?" แทฮยอน
 

 

 

 

"ก็ได้นะ...โอนเข้าบัญชีทุกๆสิ้นเดือน"
 

 

 

 

"อ้าวแล้วจินอูเอาเงินจากไหนมาจ่ายให้มึง ไหนจะค่าคนงานคนอื่นๆอีก"
 

 

 

 

"ก็เงินของคุณท่าน ฉันหมายถึงคุณตาของจินอู...พอคุณท่านเสียเงินประกันก็ถูกโอนเป็นชื่อจินอู แถมหมอนั่นยังมีรายได้จากหุ้นในบริษัทของคุณท่านที่ปันผลให้ทุกๆปี พออายุครบยี่สิบเอ็ดปีหมอนั่นก็ต้องเข้าไปฝึกงานในบริษัทอีกห้าปีก่อนที่จะขึ้นแท่นซีอีโอคนใหม่ในบริษัท"
 

 

 

"โหอะไรจะขนาดนั้นวะ" 
 

 

เพื่อนๆของเขาดูตกตะลึงกับเรื่องที่ได้ฟังมาก แต่มิโนไม่ได้รู้สึกแบบนั้น หน้าที่การงานที่ใหญ่โตในบริษัทชื่อดังที่ทำเงินเข้ากระเป๋าได้มากมายมหาศาล แต่กลับต้องแลกกับอิสระทุกอย่างในชีวิตที่เงินจำนวนมากไม่อาจซื้อมันคืนมาได้
 

 

"กูไปปลุกจินอูก่อน พวกมึงก็ไปล้างหน้าล้างตาเตรียมกินข้าวกัน"
 

 

มิโนลุกออกมาจากวงสนทนาก่อนจะเดินไปยังห้องของตัวเองที่จินอูนอนอยู่ เปิดประตูเข้าไปก็พบกับร่างเล็กที่ยังหลับไหลอยู่ในห้วงนิทราอันแสนสุข 
 

 

ร่างสูงหย่อนกายนั่งลงบนเตียงกว้างข้างๆกับร่างเล็กที่ยังคงหลับไหล เพ่งพิจารณามองดวงหน้าขาวใสไร้พิษสง ก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนกับคนบ้า มิโนก้มหน้าลงไปจนแทบจะติดกับอีกฝ่ายเอียงหน้าให้ได้องศาที่พอเหมาะก่อนจะปลุกให้คนขี้เซาตื่นขึ้นจากนิทรา
 

 

"ตื่นได้แล้วครับ...คุณหนู"
 

 

เสียงเข้มพูดเบาๆราวกับกระซิบ เขาไม่อยากส่งเสียงดังมากเกินไปเพราะคนตื่นนอนจะอารมณ์ไม่ดีเอาได้ การปลุกในยามเช้าจึงต้องใช้ความอ่อนโยนเข้าช่วย แต่เหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล
 

 

"จินอูตื่น"
 

 

 

มิโนยกตัวขึ้นมานั่งดีๆแล้วปลุกจินอูด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนไป เขาเริ่มจะเขย่าแขนจินอูเบาๆให้รู้สึกตัว แต่เหมือนว่าเจ้าตัวจะหลับลึกเกินไปหน่อยเลยไม่มีปฏิกิริยาอะไรกลับมาทั้งสิ้น
 

 

 

"ตื่นสิ...นายจะนอนไปถึงไหนกัน...เฮ้!จินอูตื่น"
 

 

คราวนี้พ่อบ้านถึงกับทนไม่ไหวเลยลุกขึ้นจากเตียงแล้วกระชากผ้านวมผืนหนานุ่มออกจากคนขี้เซาทันที แต่พอผ้านวมทั้งหมดมาอยู่ในอ้อมแขน มิโนก็เบิกตากว้างแล้วรีบโยนผ้ากลับไปคลุมตัวของจินอูเหมือนเดิมอย่างไว
 

 

 

เขาลืมไปได้ยังไงกันว่าจินอูใส่แค่เสื้อของเขาไม่ได้ใส่กางเกงนอน แล้วไอ้สิ่งที่เขาเห็นเมือกี้นี่มัน.....

 

 

 

"ย๊ากกก!!ตื่นเดี๋ยวนี้นะว้อยยย!!"
 

 

 

มิโนโวยวายเสียงดังพร้อมกับทึ้งหัวตัวเองกลบอาการเขินของเมื่อสมองยัอนนึกถึงภาพช็อตเด็ดคนดังเมื่อครู่ เสียงของเขาทำให้จินอูงัวเงียตื่นขึ้นมาจนได้ และแน่นอนว่าใบหน้าของคนที่เพิ่งตื่นนั้นบูดบึ้งสุดๆ
 

 

"โวยวายอะไรของนายห้ะ!"
 

 

 

เสียงแหบแห้งตะเบ็งถามกลับไปดึงสติให้คนที่กำลังจะเป็นบ้ากลับมาเป็นปกติเลิกทึ้งหัวตัวเอง มิโนหายใจเข้าออกเพื่อระงับสติของตัวเองไม่ให้โวยวายบ้าคลั่ง
 

 

 

"มาเรียกให้ไปกินข้าว..." ได้แต่อธิบายเหตุผลเสียงเบาเขาไม่กล้าพูดกับจินอูตอนนี้เท่าไหร่เพราะดูท่าทางคนตัวเล็กจะอารมณ์เสียเพราะถูกปลุกขึ้นมา
 

 

 

"ปลุกดีๆก็ได้ป่ะ...จะทำเสียงดังทำไม" จินอูยังคงมุ่ยหน้าและพูดเสียงแข็งกับมิโน เขาไม่ชอบเลยจริงๆถ้าต้องตื่นนอนเพราะเสียงดังๆที่มารบกวนการนอนอันแสนสบายในเช้าวันหยุด 
 

 

 

"ก็ฉันปลุกดีๆแล้วนาย..."

 


ขวับ!

 

 

สายตาขุ่นมัวตวัดมองหน้ามิโนที่ตั้งถ้าจะเถียงจนอีกฝ่ายต้องหุบปากฉับทั้งๆที่พูดยังไม่จบประโยคด้วยซ้ำ จินอูถอนหายใจเพื่อตั้งสติแล้วลุกออกจากเตียง
 

 

 

"หยิบกางเกงให้หน่อย" พูดออกมาโดยไม่ได้สนใจว่าตัวเองกำลังอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย สำหรับจินอูเองเขาไม่ได้ซีเรียสกับสภาพของตัวเอง ถึงจะไม่ได้สวมกางเกงอยู่แต่เสื้อมันก็ยาวพอที่จะปิดต้นขาไว้ได้อีกอย่างมิโนเองก็เป็นผู้ชายคงไม่น่าเกลียดอะไร แต่มิโนกลับรู้สึกร้อนๆที่ใบหน้ายามแอบมองเรียวขาขาวที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมา เพราะเสื้อของเขาตัวใหญ่มากแน่ๆคิมจินอูเลยดูตัวเล็กกว่าเดิม จู่ๆความคิดที่ว่าคิมจินอูบอบบางและน่าทะนุถนอมก็ลอยเข้ามาในหัวของมิโน

 


ตัวเล็กขนาดนี้ถ้ากอดก็คงจะจมหายไปกับอกแน่ๆเลย...

 


คิดอะไรของกูวะเนี่ย?!!

 


เพี้ยะ...

 

มิโนตบแก้มตัวเองแรงๆเป็นการเรียกสติ จินอูที่ยืนรอกางเกงอยู่มองการกระทำของพ่อบ้านอย่างไม่เข้าใจ 
 

 

"เป็นบ้าอะไรของนาย...ให้ช่วยตบมั้ย? แล้วกางเกงเมื่อไหร่จะได้หรือจะให้ออกไปด้วยสภาพนี้"
 

 

พอจินอูเริ่มออกอาการฟาดงวงฟาดงามิโนก็รีบหยิบกางเกงที่กองอยู่บนพื้นส่งให้ทันที จินอูรับมันมาสวมลวกๆ แล้วเดินออกไปจากห้อง ทิ้งพ่อบ้านไว้ในห้องคนเดียว
 

 

มิโนมองตามแผ่นหลังเล็กที่ค่อยๆลับสายตาไปสะบัดหัวไล่ความคิดทุกอย่างเกี่ยวกับจินอูออกไป ต่อให้เมาแล้วจะขี้ยั่วยังไงแต่สุดท้ายแล้วจินอูก็ยังคงเป็นคุณหนูตัวร้ายขี้โวยวายคนเดิมอยู่ดีนั่นแหละ....
 

 

 

 
 

ต่อค่ะ

 

 

 

 

วันหยุดผ่านไปไวเหมือนกดเอนเทอร์สี่ครั้งติด วันนี้จึงเป็นวันที่ต้องมาโรงเรียนตามปกติ แค่อารมณ์ของจินอูไม่ปกติ คนตัวเล็กเดินลงมาจากรถยนต์คันหรูเพียงลำพังด้วยสีหน้าบึ้งตึง เหตุผลก็เป็นเพราะพ่อบ้านที่ตื่นสายและวันนี้แม่ครัวก็ดันลางานอีกกับข้าวตอนเช้าก็ไม่มี ถ้ารอพ่อบ้านที่ตื่นสายวันนี้ก็คงมาโรงเรียนไม่ทัน จินอูเลยดัดนิสัยคนตื่นสายให้รู้จักรักษาเวลาด้วยการหนีมาโรงเรียนก่อน อยากนอนนักก็นอนต่อไป ไม่รู้จักเวล่ำเวลาเอาเสียเลย!

 

"แล้วนี่คุณหนูจะทานอะไรหรือครับ...ให้ผมพาไปทานข้าวเช้าก่อนมั้ย"  คนขับรถถามด้วยความเป็นห่วง

 

 

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปทานที่โรงอาหาร ลุงไปรับมิโนเถอะ...ป่านนี้หมอนั่นคงแต่งตัวเสร็จพอดี"

 

 

"ครับ..."

 

 

รถยนต์คันโตแล่นออกไปจากโรงเรียน จินอูเดินตรงไปยังโรงอาหารที่อยู่ไม่ไกลนักเพื่อรับประทานอาหารเช้า ร้านค้าเปิดให้บริการแค่เพียงบางร้านเท่านั้นทำให้จินอูไม่มีตัวเลือกมากพอสำหรับเช้าวันนี้

 

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด เขาไม่ชอบเลยที่ต้องมาวุ่นวายกับการหามื้อเช้าใส่ท้องแบบนี้ อาหารที่นี่ไม่ได้กระตุ้นความอยากของเขาได้เท่ากับอาหารที่บ้าน 

 

 

"ป้าครับเอาคิมบับที่นึงครับ"

 

 

เดินเข้าไปยังร้านอาหารที่อยู่ใกล้สุด หลังจากมองเมนูที่ติดอยู่ตรงหน้าว่ามีคิมบับอยู่ด้วยจินอูก็ไม่ลังเลที่จะสั่งมันมาทานเพราะตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะกินอะไรดี และคิมบับดูไม่น่ายุ่งยากในการกินเท่าไหร่นัก...

 

 

"ได้แล้วจ้า" 

 

 

แม่ค้าส่งจานคิมบับมาให้ เขารับมันมาพร้อมกับจ่ายเงินเรียบร้อย แต่แทนที่จะเดินไปหาที่นั่งทานให้เรียบร้อยเขากลับเดินไปที่ร้านอีกครั้งแล้วสั่งเพิ่ม 

 

 

"เอาคิมบับอีกที่ครับ ใส่กล่องนะ"

 

 

รอไม่นานคิมบับที่สั่งเพิ่มก็ได้ คิมจินอูจัดการเรื่องเงินและรับของมา เขารู้ว่าตัวเองกินคนเดียวไม่หมดหรอก แต่ที่ซื้อเพิ่มก็เพราะว่าดันไปนึกถึงหน้าพ่อบ้านที่ดูแลเขามาตลอด ถ้าเขาไม่ได้กินข้าวเช้า มิโนก็ไม่ได้กินเหมือนกัน...

 

เมื่อจัดการกับคิมบับในส่วนของตัวเองเสร็จ จินอูก็เดินออกจากโรงอาหารเพื่อเข้าห้องเรียน ระหว่างทางเขาก็พบกับพ่อบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

 

 

"แฮ่ก...กินข้าวหรือยัง ขอโทษที่ตื่นสาย...ฉันทำขนมปังทาแยมมาให้ แล้วก็มีนมด้วย" 

 

มิโนพูดพลางหอบไปด้วยก่อนจะยื่นถุงกระดาษที่ข้างในมีกล่องขนมปังและนมสดอยู่หนึ่งขวด มิโนรู้มาจากคนขับรถว่าจินอูยังไม่ได้กินข้าวเช้า เขาเลยทำอาหารง่ายๆมาให้อย่างน้อยๆก็รองท้องแก้หิวไปก่อน 

 

"ฉันเพิ่งกินเสร็จ...แล้วนายล่ะกินอะไรมาหรือยัง"

 

 

"ยัง...กลัวมาไม่ทันแล้วนายจะหิวก่อน ฉันก็เลยยังไม่ได้กิน....ตกลงคือนายหาอะไรกินเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย" พ่อบ้านถามย้ำซึ่งคุณหนูจินอูก็พยักหน้ารับเบาๆ

 

"ก็ดี...งั้นขึ้นห้องกัน"

 

มิโนเดินนำออกไปก่อน จินอูแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตที่ค่อยๆห่างออกไปด้วยความลังเลว่าเขาควรจะเอาคิมบับให้มิโนดีมั้ย? ไปๆมาๆจินอูก็เกิดเขินขึ้นมาที่ต้องทำดีกับมิโนทั้งๆที่ปกติแล้วเขามักจะทำตัวไม่ดีใส่บ่อยๆ

 

"จะทิ้งก็เสียดาย..."  คนตัวเล็กบ่นพึมพำแล้วรีบจ้ำตามคนตัวโตให้ทัน มือเล็กคว้าชายเสื้อของอีกฝ่ายไว้ มิโนจึงหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง

 

"อะไร"

 

"พอดีกินเหลือ"

 

 

เรื่องความปากเสียนี่เป็นอะไรที่แก้ไขได้ยากจริงๆสำหรับจินอู มิโนมองกล่องคิมบับที่อยู่ในถุงสลับกับหน้าของคนตัวเล็กอย่างจับผิดแต่ก็รีบมันไปแต่โดยดี เมื่อเปิดกล่องออกดูก็พบกับคิมบับหน้าตาดูดีหลายชิ้นอัดแน่นอยู่ในกล่อง มองดูก็รู้เลยว่ามันไม่ใช่ของเหลืออย่างที่อีกคนบอก 

 


ปากแข็งจริงๆเลยน้าาา คิมจินอูเนี่ย...

 

 

"จะยืนยิ้มอะไรนักหนาตีนกาขึ้นเต็มหน้าแล้วยังไม่รู้ตัวอีก"

 

 

คำที่ทำให้พ่อบ้านต้องหุบปากฉับแล้วดึงหน้าให้ตึงโดยอัตโนมัติ นอกจากจะปากแข็งแล้วสกิลความปากแมวของจินอูก็ไม่เคยลดลงเลย มิหนำซ้ำมันยังดูเลวร้ายมากขึ้นทุกวันอีกด้วยแถมคนพูดยังเดินหนีขึ้นห้องเรียนไปก่อนอีกต่างหาก ไม่คิดจะรับผิดชอบความรู้สึกของเขาที่เหมือนโดนตบตรงตีนกาด้วยรองเท้าผ้าใบนันยางเลยสักนิด เจ็บจนจุกสัดๆกันเลยที่เดียวเชียว

 


โดนแซะเรื่องตีนกาบนหน้านี่ซีเรียสหนักกว่าโดนแซะเรื่องความดาร์กของสีผิวอีกนะเว้ย!

 

 


ณ ห้องเรียน


 

 

จินอูเดินมาถึงห้องเรียนก่อนมิโน เขาเดินไปนั่งที่ของตัวเองข้างๆกับซอนโฮ วันนี้ซอนโฮมาโรงเรียนไว เจ้าตัวนั่งเล่นเกมออนไลน์ในโทรศัพท์อย่างไม่สนใจการมาของจินอูเหมือนดั่งเช่นทุกๆที  

 

 

"เฮ้ยไอ้แจฮันเอาการบ้านอังกฤษเมื่อวานมาดูหน่อยดิ" ซอนโฮพูดกับเพื่อนของเขาที่นั่งอยู่ข้างหลังเพื่อขอยืมสมุดการบ้านมาดู แต่แจฮันก็ปฏิเสธ

 

 

"อยู่กับยองกู มันยืมไปตั้งแต่เมื่อวานละ...ยังไม่เอามาคืนเลย"

 

 

"ให้มันได้อย่างงี้สิ....ละแม่งส่งคาบแรกด้วยเนี่ย"

 

 

"เดี๋ยวมันมาแล้วกูจะทวงให้ละกัน"

 

 

"เออๆ"

 

 

แล้วซอนโฮก็กลับไปสนใจเกมต่อ จินอูที่บังเอิญได้ยินการสนทนาของทั้งคู่ก็เลยหยิบสมุดการบ้านของตัวเองขึ้นมาแล้ววางไว้บนโต๊ะตรงหน้าซอนโฮ 

 

 

"อะไร..."  ซอนโฮละสายตาจากเกมในมือมามองสมุดบนโต๊ะ

 

 

"สมุดการบ้านไง" 

 

 

"รู้เว้ยว่ามันเป็นสมุดการบ้าน แล้วเอามาให้ฉันทำไม"

 

 

"ก็เผื่อนายจะเอาไปดูก่อน...ส่งคาบแรกนี่"

 

 

"เออๆ"  ตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นักก่อนจะกลับไปสนใจเกมในมือต่อ

 

 

"จะดูหรือเปล่า" จินอูถามย้ำขึ้นมาเมื่อเห็นอีกคนทำท่าไม่สนใจมากนัก

 

 

"ดูๆ เดี๋ยวจบเกมนี้ก่อน" 

 

 

ไม่นานนักซอนโฮก็วางมือจากโทรศัพท์แล้วหยิบสมุดของตัวเองขึ้นมาวางเทียบกับสมุดของจินอู เปิดหน้าการบ้านขึ้นมาเพื่อเช็กคำตอบ 

 

 

"ทำไมข้อนี้ตอบแบบนี้วะ" ซอนโฮยื่นสมุดทั้งสองเล่มมาให้จินอูดู และชี้ให้เห็นถึงคำตอบที่แตกต่างกัน จินอูก็เลยต้องอธิบายให้ซอนโฮฟัง

 

 

"นายดูตรงนี้นะ...ทั้งประโยคใจความสำคัญมันอยู่ตรงนี้...แล้วคำถามมันก็ถามเกี่ยวกับใจความสำคัญไง นายก็ต้องเลือกตอบข้อที่มันใกล้เคียงที่สุด ไอ้ที่นายตอบมามันเป็นส่วนขยายไม่ใช่ใจความสำคัญ"

 

"อ๋อ....เข้าใจละ"

 

 

"ไม่เข้าใจตรงไหนอีกหรือเปล่า"

 

"ไม่แล้วล่ะ....ขอบใจ"

 

 

ซอนโฮนั่งตรวจดูการบ้านของตัวเองต่อเงียบๆ ส่วนจินอูก็หยิบหนังสือเรียนขึ้นมาอ่านระหว่างรออาจารย์เข้าสอน ซอนโฮนั่งตรวจการบ้านอีกสักพักก็คืนสมุดให้จินอู ในใจเริ่มรู้สึกผิดที่เมื่อก่อนเคยเกลียดขี้หน้าคนข้างๆเพียงเพราะว่าจินอูดูหยิ่งผยอง

 


ก็มีน้ำใจนี่หว่า...

 

 

"เออวันนี้เลือกชมรม...นายสนใจชมรมไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า" จู่ๆซอนโฮก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่อาจารย์ที่ปรึกษาฝากเขามาบอกจินอูเกี่ยวกับชมรม 

 

 

"นายอยู่ชมรมอะไร?" 

 

 

"ฟุตบอล สนใจจะเข้าชมรมฉันเปล่าล่ะ"

 

 

"ไม่ล่ะ" จินอูปฏิเสธโดยแทบไม่ต้องคิดเลย เขาเกลียดการออกกำลังกายเพราะทุกครั้งที่ออกกำลังกายตัวจะเหนียวเหนอะหนะเพราะคราบเหงื่อไคลทั้งหลาย

 

"แล้ว...มิโนอยู่ชมรมอะไร"

 

"หมอนั่นอ่ะนะ...ชมรมสิ่งแวดล้อม"

 

คำว่าชมรมสิ่งแวดล้อมทำให้จินอูอึ้งไป ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผู้ชายร่างถึกบึกบึนอย่างมิโนจะอยู่ชมรมสิ่งแวดล้อม 


 

"ประธานชมรมสวยไง...ผู้ชายส่วนใหญ่อยากอยู่ชมรมนี้กันทั้งนั้นแหละ...ฉันก็อยากแต่ลงชื่อไม่ทัน"  ซอนโฮอธิบายให้ฟัง แต่เหมือนว่าจินอูจะไม่ได้ฟังเพราะมัวติดใจอยู่กับประโยคที่บอกว่าประธานชมรมสวย

 
 

 

ใครกันนะ...ประธานชมรมสิ่งแวดล้อม??

 

 

 
 



ต่อค่ะที่รัก

 

ทันทีที่ถึงชั่วโมงชมรมจินอูก็เดินไปรวมกลุ่มกับพวกมิโน ตอนพักเที่ยงได้มีโอกาสคุยกับคนอื่นๆในกลุ่มทำให้จินอูได้ข้อมูลมาว่าสี่คนนี้อยู่ชมรมรักษ์สิ่งแวดล้อมด้วยกัน จินอูเลยจะเข้าชมรมนี้ด้วย 

 

ทั้งห้าคนเดินไปยังห้องชมรมที่อยู่ใกล้ๆกับสวนหลังโรงเรียน พื้นที่บริเวณนี้เต็มไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับหลากสายพันธุ์ ของประดับตกแต่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นของรีไซเคิลสมกับชื่อชมรมรักษ์สิ่งแวดล้อม

 

"ไม่คิดว่านายจะมาอยู่ชมรมเดียวกันนะเนี่ย" 

 

ซึงยูนพูดขึ้นมาเมื่อพวกเขาเดินมาถึงห้องชมรมแล้ว จริงๆแล้วเขาคิดว่าจินอูไม่เหมาะกับชมรมนี้เท่าไหร่เพราะกิจกรรมในชมรมส่วนใหญ่คือปลูกต้นไม้ แยกขยะ และทำของรีไซเคิลมีแต่งานน่าเบื่อทั้งนั้น กิจกรรมที่เหมาะกับผู้หญิงแต่สมาชิกชมรมส่วนมากกลับเป็นผู้ชาย 

 

 

"ทำไมล่ะ?"

 

 

"นายดูบอบบางเกินไปที่จะยกกระถางต้นไม้ ดูสะอาดเกินไปที่จะคลุกดินและปุ๋ยหมัก..และนายก็ดูทำอะไรไม่เป็นเลยน่ะสิ" ซึงยูน

 

 

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

 

 

จินอูตอบกลับเสียงเรียบ เขาคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับชมรมนี้จริงตามที่ซึงยูนพูด แต่เหตุผลที่เขาเลือกที่จะมาเข้าชมรมนี้ก็คือประธานชมรม ผู้หญิงคนนั้นจะสวยขนาดไหนกันเชียว

 

 

เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปก็พบกันนักเรียนชายสี่คนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เป็นนักเรียนที่จินอูพอจะคุ้นหน้าอยู่บ้างว่าอยู่ห้องข้างๆกัน

 

 

"มากันนานหรือยังวะ" แทฮยอนเดินเข้าไปทักทายทั้งสามคนที่นั่งอยู่ก่อนอย่างสนิทสนม 

 

 

"เพิ่งมาถึงเหมือนกัน ประธานติดประชุมเลยฝากให้พวกเราช่วยเรื่องรับสมัครเด็กใหม่ว่ะ...แล้วคนที่มากับนายนั่นใครวะ?"

 

 

"อ๋อ นี่เพื่อนพวกฉันเอง ชื่อจินอู เพิ่งย้ายเข้ามา...จินอู นี่ดงฮยอก จินฮวาน ชานอู แล้วก็ยุนฮยองนะ เรียนอยู่ห้องข้างๆ" แทฮยอนทำหน้าที่เป็นทูตเชื่อมความสัมพันธ์ด้วยการแนะนำให้จินอูและเพื่อนข้างห้องเรียนทั้งสามได้รู้จักกัน 

 

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ" จินฮวาน

 

 

"เอ่อ...ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน" จินอู

 

 

การทักทายเป็นไปด้วยความเก้อเขิน แทฮยอนเห็นว่าคงไม่มีอะไรคืบหน้าต่อแน่ๆสำหรับทั้งสองฝ่าย เขาก็เลยพาตัวจินอูออกมากรอกใบสมัครเข้าชมรมที่โต๊ะรับสมัครสมาชิก

 

 

ระหว่างที่จินอูกรอกใบสมัครอยู่นั้น จินฮวาน ดงฮยอก ชานอู และยุนฮยองก็ออกไปช่วยหาคนเข้าชมรม ปล่อยให้พวกเขาทั้งห้าทำหน้าที่รับสมัครอยู่ที่ห้อง รอไม่นานก็เริ่มมีนักเรียนทะยอยเดินเข้ามาซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นรุ่นน้อง นักเรียนม.ปลายปี 1 ที่เพิ่งเข้าเรียนที่นี้ปีแรก

 

 

"ต่อแถวให้เป็นระเบียบแล้วมารับใบสมัครที่พี่ซึงฮุนนะครับ จากนั้นก็ไปแจ้งชื่อกับพี่จินอูนะครับ" ซึงยูนเข้าไปช่วยจัดระเบียบให้ทุกอย่างดูเรียบร้อย การสมัครเข้าชมรมดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่ง...

 

 

"ชื่ออะไรครับ..."  จินอูถามรุ่นน้องที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่คำตอบที่รับกลับมานั้นทำเอาคนใจเย็ร(?)อย่างจินอูหน้าตึง

 

 

"กูจุนฮเว" 

 

 

"...."

 

 

คำตอบที่แสดงความปีนเกลียวทำให้จินอูเงยหน้ามองอีกฝ่ายทันที ยิ่งเห็นใบหน้านิ่งๆและท่าทางชวนหาเรื่องของอีกฝ่ายแล้วยิ่งมีน้ำโห เด็กสมัยนี้ทำไมก้าวร้าวจัง

 

 

"กรุณาตอบดีๆด้วยฉันเป็นรุ่นพี่นายนะ..."

 

 

"อ้าว...แล้วผมตอบไม่ดีตรงไหนอ่ะ"

 

สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อสงบสติอารมณ์ เขาไม่อยากมีเรื่องกับเด็กให้เกิดปัญหาวุ่นวายตามมา จินอูเลยต้องสงบสติอารมณ์แล้วถามคำถามใหม่อีกรอบ

 

 

"ชื่ออะไร"

 

 

"กูจุนฮเวไงจำไม่ได้เหรอ"

 

 

แต่คำตอบกวนอารมณ์ก็ยังคงดังออกมาจากเด็กคนนี้ จินอูเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาแล้วพยายามพูดด้วยดีๆ เป็นครั้งสุดท้าย

 

 

"ถ้าจะก่อกวนก็ออกไป นี่ชมรมรักษ์สิ่งแวดล้อม ไม่รับนักเลงเป็นสมาชิก!"

 

 

"เอ้านี่ผมก็ไม่ใช่นักเลงนะ"

 

ทั้งคู่เริ่มถกเถียงกันดังขึ้นจนมิโนที่เห็นว่าท่าไม่ดีเลยเข้ามาห้ามปราม

 

 

"มีปัญหาอะไรกัน" มิโน

 

 

"ก็พี่คนนี้เขาไม่รับผมเข้าชมรมอ่ะ...หาว่าผมนักเลงด้วย"

 

 

มิโนอึ้งไปที่ได้ยินคำว่านักเลง มันก็จริงนั่นแหละ หน้าตาอ้อนเท้าแบบนี้ท่าทางพร้อมจะมีเรื่องกับชาวบ้านตลอดเวลาแบบนี้ไม่ให้เรียกนักเลงจะเรียกอะไร...

 

 

แต่เราจะมองคนแค่เพียงภายนอกไม่ได้ ถึงหน้าจะโหดแต่ก็อาจจะอยู่ในโหมดคิตตี้ จิตใจอาจจะดีรักธรรมชาติ ไม่งั้นคงไม่มาเข้าชมรมรักษ์สิ่งแวดล้อมหรอก 

 

 

"งั้นเดี๋ยวน้องมาลงชื่อกับพี่...จินอูนายไปดูน้องที่เหลือที่เหลือเถอะ เดี๋ยวตรงนี้ฉัยจัดการเอง"  มิโนดันจินอูไปอีกทางและทำหน้าที่ของจินอูแทน เขาว่าเขาคูลพอที่จะจัดการกับปัญหานี้ได้

 

 

"ชื่ออะไรล่ะเรา?" มิโนถามออกไป มือถือปากกาเตรียมเขียนชื่อรุ่นน้องตรงหน้าลงไปในกระดาษสำหรับรายชื่อสมาชิกใหม่ 

 

"กูจุนฮเว"

 

 

แทบจะขว้างปากกาใส่หน้า มิโนเหลือบตามองเด็กตรงหน้าที่ยังคงทำหน้าทำตาใสซื่อไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องรู้ราว

 

 

"ชื่ออะไรนะ...ขออีกที"

 

"กู- จุน- ฮเว!!"

 

"มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะไอ้เด็กเวร!!!"

 

คนคูลถึงกับสติหลุด ถ้าต่อยได้คงต่อยไปแล้ว มิโนเกลียดคนประเภทที่ไม่รู้รุ่นมากจริงๆ  ไม่แปลกใจเลยจริงๆว่าทำไมจินอูถึงด่าว่านักเลง

 

"อะไรวะแล้วผมทำอะไรผิดเนี่ย ไม่ไปหรอกนะ จะอยู่ชมรมนี้เพราะพี่ที่ชื่อจินฮวานเขาชวนผมมาอยู่ ไล่ให้ก็ไม่ไปหรอก!"

 

 

"ย่าห์...ไอ้จุนฮเว กูบอกว่าอย่ามีเรื่องกับคนอื่นไง ที่พูดเคยฟังมั้ยเนี่ย!"

 

 

จู่ๆก็มีรุ่นน้องวิ่งเข้ามาใหม่สองคน ทั้งคู่เหมือนจะเป็นเพื่อนกับจุนฮเวเพราะพวกเขากำลังดึงตัวจุนฮเวออกไปให้ห่างจากมิโนที่โกรธจนแทบจะพ่นไฟ

 

 

"ขอโทษนะครับพี่...เพื่อนผมมันเสียงดังไปหน่อย" เด็กหนุ่มหน้าตาดีเดินเข้ามาหามิโนพร้อมกับขอโทษขอโพยแทนเพื่อนที่ทำตัวเสียมารยาท

 

 

"เพื่อนน้องเหรอ? งั้นช่วยลากมันออกไปเลย เด็กหยาบคาย!" มิโน

 

"เห้ย!หยาบคายเลยเหรอพี่ เพื่อนผมมันก่อเรื่องอะไร"

 

 

"มันกวนตีนไง...ถามชื่อดีๆจำเป็นต้องหยาบคายใส่หรือไง...นี่รุ่นพี่นะ"

 

 

"อ๋อ...เรื่องนี้สินะ มันไม่ได้กวนตีนพี่หรอก กูจุนฮเวอ่ะชื่อมันจริงๆ" 

 

 

"....."

 

 

"ชื่อจุนฮเว นามสกุนกู ตอนแรกผมก็คิดว่ามันกวนตีนเหมือนกันแหละ เกือบต่อยกันแล้ว" เด็กหนุ่มอธิบายให้รุ่นพี่ตรงหน้าเข้าใจ มิโนก็เลยสงบลง เกือบวางมวยกันแล้วมั้ยล่ะ

 

 

"แล้วทำไมไม่อธิบายให้เข้าตั้งแต่แรกวะ...ขอโทษที่ฉันใจร้อนไปหน่อย" มิโน

 

 

"ไม่เป็นไรพี่ ผมผิดเองแหละที่ไม่อธิบายให้พวกพี่ฟังตั้งแต่แรก ขอโทษพี่ด้วยนะพี่จินอู"

 

 

จุนฮเวเข้าไปขอโทษมิโนและจินอูที่ทำให้เรื่องวุ่นวาย พอเหตุการณ์ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะสงบ การสมัครเข้าชมรมก็ดำเนินต่อไป เพื่อนจุนฮเวที่เข้ามาใหม่ก็สมัครเข้าชมรมด้วย ทั้งคู่ไปลงชื่อเข้าชมรมกับจินอูแทน เพราะมิโนเดินออกไปข้างนอกแล้ว

 

 

"ชื่ออะไรครับ" จินอู

 

 

"ผมชื่อคิมจีวอน เพื่อนเรียกบ๊อบบี้ เพื่อนสนิทเรียกบ๊อบ เพื่อนรักเรียกไอ้เชี่ยบ๊อบแต่พี่ไม่ต้องเรียกผมแบบนั้น เรียกผมสั้นๆว่าบาบิก็ได้ ชอบปลูกต้นไม้ครับ" 

 

 

น้องบิ(?) รายงานตัวยาวเหยียด จนจินอูต้องเหลือบตามอง เชื่อแล้วล่ะว่าชอบปลูกต้นไม้ สังเกตจากฟันดูก็รู้ สงสัยที่บ้านทำการเกษตร

 

 

"คนต่อไปครับ" 

 

 

พอผ่านคิวของน้องบิไป คนใหม่ก็เดินเข้ามาแทน เด็กหนุ่มหน้าตาดีเพื่อนอีกคนของจุนฮเวนั่นเอง

 

 

"ชื่ออะไรครับ"

 

"คิม ฮันบินครับ..."

 

 

แปลกใจไม่น้อยที่ฮันบินเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับจุนฮเวและบ๊อบบี้ได้ ดูไลฟ์สไตล์แล้วไม่น่าจะไปกันรอด

 

 

"สวัสดีจ้าเด็กๆ เป็นไงบ้าง งานเรียบร้อยดีมั้ย"

 

 

เสียงหวานใสดังขึ้นเรียกความสนใจของทุกคนให้หันไปสนใจกับเจ้าของเสียง หญิงสาวร่างเล็กชั้นม.ปลายปี 3 ที่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับมิโน ทำให้จินอูให้ความสนใจเป็นพิเศษ...

 

 

เป็นผู้หญิงที่มองแล้วให้ความรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มหวานที่ประดับบนใบหน้าขาวใสไร้เครื่องสำอาง ร่างกายบอบบางน่าปกป้องที่พอยืนเคียงข้างมิโนแล้วทำให้จินอูรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่าทะนุถนอมมากเพียงใด

 

 

"ขอแนะนำตัวนะ...พี่ชื่อซานดาร่า เป็นประธานชมรมนี้ค่ะ"

 


นี่สินะ ประธานชมรม....

 


คนที่ทำให้มิโนยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมเพียงเพราะได้ยืนข้างๆกัน ไหนจะหูตาแพรวพราวนั้นอีก...

 


เห็นทีเดือนนี้จะต้องหักเงินเดือนพ่อบ้านเสียแล้วล่ะ ข้อหาหมั่นไส้!

 

 

#พ่อบ้านมิโน

เฉลยประธานชมรมค่า ป้าด้านั่นเอง อิอิ บทนี้มีน้องๆไอค่อนมาร่วมแจมด้วย นี่เพิ่งไถตัวเองออกจากวงดราม่ามาได้

เห็นหนุ่มๆที่เรารักมีความสุขก็พอ รักน้องสนับสนุนน้องอย่างที่วินเนอร์บอกเนอะ

 

ปล.งอนหยางแค่ไหนก็ต้องยอมค่ะ หลงรักลูกชายบ้านเขา







 

 

***ข้อมูลเกี่ยวกับแฮจังกุกเรานำมาจาก  http://tamroyseries.blogspot.com/2014/06/blog-post_17.html  ค่ะ ขอขอบคุณแหล่งข้อมูลด้วยนะคะ









 



 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

621 ความคิดเห็น

  1. #608 MR.JM (@mytida) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 19:16
    ขำาจุนเน่หนักมาก555 ชอบโมเม้นต์วินค่อนๆๆ
    #608
    0
  2. #597 วีเก้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 05:41
    น่าสงสารน้องจุนเน่,~~~ กรี้ดดดด ฮันบินนนน ดาร่าาา ตัวละครเริ่ดๆทั้งนั้นนน
    #597
    0
  3. #592 Real_Si (@oagg) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 13:18
    จุนฮเวนี่ ฮาจริงๆ อะไรไม่รู้รู้แต่ฮา กูจุนฮเว55555555555555555555555
    #592
    0
  4. วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 14:26
    ทั้งหมดทั้งมวลคือขำกูจุนฮเว~
    #556
    0
  5. #467 iamldhgirl (@iamldhgirl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 02:21
    ขอขำกูจุนฮเวสักสิบบรรทัดได้มั้ยคะ 5555555555555555555555 
    ยกความพีคทั้งหมดทั้งมวลให้เขาเลย ตลกอ่ะ 555555555555555555
    เห็นอาการมิโนตอนจินอูไม่ใส่กางเกงแล้วอยากจับจินอูมอมเหล้าอีกครั้งจัง เอาให้พ่อบ้านประสาทแตกไปเลย 

    #467
    0
  6. #287 numwatchak (@numwatchak) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:34
    มิโนต้องดูแลคุณหนูดีๆนะ
    #287
    0
  7. #195 kisecchi (@hurricane-pim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 00:35
    ฮาบาบิกับกูจุนฮเว 5555555555
    #195
    0
  8. #132 `real__aty (@illailla) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 01:39
    โถ.. ไรท์ยังอุตส่าห์เล่น กูจุนฮเว .. 555555555
    #132
    0
  9. #70 January Rattareudee (@january555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 09:07
    ฮา55555555 กูจุนฮเว5555555555555 มิโนอย่านอกใจจินอูนะ!!!!!! จินอูหักเงินเดือนเลยๆๆๆ คริคริ
    #70
    0
  10. #69 January Rattareudee (@january555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 08:51
    โอ๊ยยยคุณหนูจินอูนั๊ลล๊าคคคค
    #69
    0
  11. #68 rob (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 23:22
    เอ้า เพื่อนทุกคนรู้ไวมากกกกกกกกกกก แต่ก็แบบก็ดีนะะะ เรื่องมิโนกับจินอูจะได้ไวขึ้น อยากรู้มิโนจะรุกกว่านี้มั้ย(?) เพราะตั้งแต่มโนว่าร่างเล็กในอ้อมกอดนี่ตลกมาก ตบหน้าตัวเองเรียกสติ ฮาาาาาาาาาาา ชอบบบบบ



    เขินตอนยื่นกล่องคิมบับให้ ฮ่าาาาา น่าร้ากกกกกกกกก มิโนยิ้มแก้มจะแตกเลย โอย น่ารักจริงๆ

    ลุ้นสาวสวยตั้งนานดาร่านี่เองงงง เอาแล้วว คุณหนูหมั่นไส้แล้วสิ 555 5 ต้องหวงแน่นอน(?)



    ปล.กูจุนฮเว 555555555555555
    #68
    0
  12. #67 kyotangmo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 08:44
    ตอนแรกนั่งคิดนานมากว่าทำไมต้องโมโหจุนฮเว เพิ่งเข้าใจหลังจากผ่านไปไปสักพัก ฮ่าๆๆๆๆ

    ตลกตอนบาบิอ่ะ โอ้ย ชอบๆ

    มิโนชอบดาร่าเหรอ แหมมม หน้าบานเลยนะ หมั่นไส้จริงๆ จินอูหักเงินเดือนเยอะๆจนแทบไม่เหลือเลยเถอะ ฮ่าๆ

    #67
    0
  13. #66 juminyy (@juminyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 03:42
    ฮาอิจุนกับอิบิเนี่ยแหละ 5555555555555
    แต่บั่บ...มิชอบป้าด้าเหรอ???? 5555555 เล่นของสูงนะเรา

    ขอให้จีนูหักเงินเดือนแรงๆ ให้สมกับที่หน้าบานเป็นกระด้งเลยแล้วกัน
    หมั่นไส้ด้วยคนเบาๆ 5555555555555
    #66
    0
  14. #65 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 07:12
    หักเงินเดือนเลยคุณหนูจินอู หมั่นไส้พ่อบ้านมิโนเหมือนกัน 555555555555
    #65
    0
  15. #64 winnertinitin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 01:54
    อ่านถึงกูจุนฮเวนี่เราลั่นเลยค่ะ 55555



    ว่าแต่มิโนทำหูตาแพรวพราวใส่ดาร่า หรือ จินอูคะ



    เรื่องนี้สนุกมากเลย ขอบคุณนะคะ
    #64
    0
  16. #63 Vitaminz (@vitaminz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 00:51
    ชมรมสิ่งแวดล้อม
    มีแต่ผู้ชาย เกลียดดดดดด นังเน่
    แก อย่ามาทำน่าตาน่ากลัว ระวังจินูเหวี่ยง
    น้องบิก็น่ารัก ที่บ้านขายอุปกรณ์ทำการเกษตรใช่ไหมลูก 
    ฟันจอบเชียว อิอิ (รักหรอกจึงแซว)
     
    โหยยย ดาร่าอนนี่นี่เอง
    แล้วทำไมจีนูต้อง หมั่นไส้มิโนหล่ะ หึงเหรอ กิ้วๆๆ
     
    #63
    0
  17. #62 Vitaminz (@vitaminz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 15:49
    กรี๊ดดดดดดดดด อยากได้คุณหนูคนน่ารัก 5555
    ซึนมาก ปากหนักมากกกกกก ซื้อให้ก็บอกซื้อให้ดิ
    ของเหลืออะไรเต็มกล่องขนาดนั้น 
    คุณพ่อบ้านยิ้มจนกาขึ้นเลยยย น่ารักอ่ะ งุ้ยยย
    ความปากแมวของจีนูน่ารักออก 555 คุณพ่อบ้านห้ามว่านะ!!
    จีนูน่ารักกับเพื่อนๆ เยอะๆนะ เพื่อนๆจะได้เอ็นดู
    ชมรมสิ่งแวดล้อม มิเลือกเพราะปธ สวย ดีค่ะ ดี!!!
    #62
    0
  18. #61 YimPaew (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 06:50
    เย้ ไรท์มาต่อแล้ว คุณหนูจินอูนี่ปากแข็งจัง ซื้อมาฝากก็ซื้อมาฝากซิ ทำมาบอกว่าของเหลือ ไม่เนียนเลยอ่ะ 555555
    แล้วจินอูจะอยู่ชมรมอะไรน้า ชมรมสิ่งแวดล้อมเหมือนมิโนหรือป่าวหว่า
    นานแค่ไหนก็รอได้คะไรท์ ขอแค่ไรท์อัพ ไม่ทิ้งเรื่องนี้ก็พอค่ะ นานแค่ไหนเค้าก็รออ่านได้ ไฟท์ติ้งๆๆๆๆๆนะคะไรท์
    #61
    0
  19. #60 kyotangmo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 22:47
    แหมมม จินอูปากแข็งตลอดเลยอ่ะ ซื้อของมาให้แล้วบอกของเหลือ ฮี่ๆๆ ตลกมิโนกับกาอ่ะ ทำให้นึกถึงกระทู้นึงที่พูดเรื่องนักร้องที่ยิ้มแล้วมีกา มีชื่อมิโนด้วย ฮ่าๆๆ จินอูน่ารักอ่ะ ทำเป็นร้ายแต่จริงๆเป็นคนดี >_< คุณพ่อบ้านเข้าชมรมเพราะสาวจริงป่าวเนี่ย ไม่จริงใช่ม้ายยยย จินอูต้องไปเข้าชมรมนั้นแล้วล่ะ อยากเห็นหน้าประธานเหมือนกัน
    #60
    0
  20. #59 ICEGIGA (@peachhyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 22:26
    โห้ววววว กางเกงซึงฮุนเป็นที่ฮือฮาค่ะ มันดีงามมากอ่ะไรท์ >< กรีดกราด 5555555555 ไรท์สู้ๆนะ อย่าเครียด เราก็สมัครสอบแล้วเหมือนกัน อิอิ โชคดีค่ะไรท์
    #59
    0
  21. #58 AllXJinwoo (@allxkimjinwoo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 16:04
    ตลกตอนที่ตบหน้าตัวเอง 
    ถ้าจินอูช่วยตบนี่มิโนจูบกลับนะ55555
    #58
    0
  22. #57 Oumyim Naruk (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 10:46
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ยั่วยังไงให้รู้สึกว่าไว้ไม่ได้ยั่ว คุณหนูจินอูคนน่าร้ากกกกก 
    น่าจับมากอดให้จมอกคุณพ่อบ้านมิโนจริงๆ น่ารักแบบเหวี่ยงๆ งื้ออออ
    มาต่ออีกไวไวนะคะ ชอบเรื่องนี้มากๆเลย รออ่านตลอดเลยค้าาาา
    ว่าแต่คุณเพื่อน3คนนี่ไม่อยากเสือ กเลยจริงๆอ่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลย 5555555
    #57
    0
  23. #56 kyotangmo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 09:36
    เพื่อนทั้งสามไม่อยากรู้เล้ยยยยสินะ ฮ่าๆๆๆ เรื่องแตกเร็วกว่าที่คิดไว้มาก

    ตอนปลุกจินอูครั้งแรกที่ก้มหน้าไปเยอะๆหวังไรป่าวมิโน หึๆๆ น่าเสียดายจินอูไม่ตื่นนะ สุดท้ายต้องใช้ความรุนแรงปลุกอยู่ดี ฮ่าาา แอบหื่นด้วยสิ อยากรู้ว่ากอดแล้วจะจมไหม ต้องลองนะมิ >//<

    คุณหนูคนเดิมกลับมาแล้ว ฮ่าๆๆๆ อารมณ์เสียกันแต่เช้าเลยนะ แต่น่ารักดี

    ยินดีด้วย ขอให้เรียนอย่างสนุกสนานน้า
    #56
    0
  24. #55 Vitaminz (@vitaminz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 03:25
    คิดถึงคุณพ่อบ้านจังเลยยย
    เพื่อน 3 หน่อผู้อยากรู้ทุกเรื่อง 555
    มิโน ไม่หื่นไม่เอา ไม่หื่นสิแก
    กอดไปจะจมไปกับอกไหม? ลองสิ =..=

    ปล. ขอให้ได้เรียนตามที่ต้องการนะคะ
    #55
    0