เพ้ย! พวกท่าน ข้านั้นเป็นเพียงตัวประกอบ

ตอนที่ 20 : [ตอนพิเศษ] เรื่องราวของสตรีนามว่าเย่วอันเสวี่ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,604
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    14 ก.ย. 60


[ตอนพิเศษ] เรื่องราวของสตรีนามว่าเย่วอันเสวี่ย


 


 


                ในค่ำคืนที่หิมะโปรยปราย ความหนาวเหน็บเข้าปกคลุม ผู้คนทั้งหลายต่างรีบมุ่งหน้ากลับไปรับไออุ่นที่บ้าน มีเพียงทารกน้อยในตะกร้าสานที่ยังคงเฝ้ารอคอยการมาถึงของใครบางคนด้วยท่าทีสงบนิ่ง ดวงตาคู่น้อยกะพริบไล่เศษหิมะที่ร่วงหล่นกระทบ มืออ้วนป้อมเอื้อมไปจับเหล่าละอองหิมะอย่างไร้เดียงสาราวกับมันคือเพื่อนเล่นหนึ่งเดียวในเวลานี้


                เนิ่นนานกว่าการรอคอยที่ไม่รู้ตัวนี้จะสิ้นสุด ประตูของสถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าเปิดออกพร้อมกับเสียงอุทานตกใจของผู้ดูแล ทารกน้อยถูกอุ้มไปหาอ้อมอกอุ่นในทันที มือบางของผู้ดูแลปัดเกลี่ยเศษหิมะออกจากใบหน้าน้อย ตรวจดูทุกส่วนของร่างกายเล็กและเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาที่แสนบริสุทธิ์ น้ำตาแห่งความสงสารก็พลันรินไหล ย่อตัวลงไปดูของในตะกร้าสาน หากแต่ไม่พบอะไรแม้แต่ชื่อของเด็กคนนี้


                ราวกับมีบางอย่างดลใจให้กล่าวมันออกมา


                อันเสวี่ย


                อันที่แปลว่าความสงบและเสวี่ยที่แปลว่าหิมะ


                สำหรับเด็กคนนี้แล้ว ต้องเป็นชื่อนี้เท่านั้น


 


                อันเสวี่ยในวัยห้าขวบได้ถูกเศรษฐีคู่สามีภรรยานามสกุลเย่วรับไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ทุกอย่างเหมือนจะไปได้ดี ครอบครัวที่ดูสมบูรณ์แบบในสายตาของใครต่อใคร หากแต่ในความเป็นจริงแล้วแม้แต่อาหารสักมื้อก็ยังไม่เคยทานร่วมกัน


                เย่วอันเสวี่ยถูกกำหนดชีวิตตั้งแต่ที่ได้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของนามสกุลนี้ เส้นทางที่พวกเขาปูไว้ให้มันช่างเหน็บหนาวยิ่งกว่าหิมะในเดือนธันวาคม ความกดดันที่ได้รับมันมีมากยิ่งกว่าความสุขที่อยากได้เสียอีก


                จวบจนกระทั่งเย่วอันเสวี่ยในวัยสิบเจ็ดปี วันสุดท้ายของการทัศนศึกษา


                เย่วอันเสวี่ยรับสายโทรศัพท์จากผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นมารดาบุญธรรมของเธอก่อนจะขึ้นรถบัสเพื่อเดินทางกลับบ้าน


                แกรู้แล้วใช่ไหมว่าพรุ่งนี้ต้องทำอะไร เสียงผู้หญิงจากปลายสายเอ่ยขึ้น


                ค่ะ คุณแม่


                ดี ฉันรู้ว่าแกจะไม่ทำให้ฉันขายหน้า อ้อ แล้วก็ลูกชายของท่านทูตน่ะ อย่าลืมไปทำความรู้จักกันไว้ด้วย เผื่อในอนาคตจะทำประโยชน์อะไรได้บ้าง


                เข้าใจแล้วค่ะเย่วอันเสวี่ยเงียบไปเพียงชั่วอึดใจก่อนจะกล่าวถามบางสิ่ง คือคุณแม่คะ อีกสามวันข้างหน้าจะมีพิธีจบการศึกษา…” กล่าวได้เพียงแค่นั้นเสียงจากปลายสายก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน


                แล้วอย่างไร? ฉันไม่มีเวลามาทำเรื่องไร้สาระหรอกนะ ถ้าอยากจะถ่ายรูปฉันจะส่งตากล้องไปให้ก็แล้วกัน


                “…ค่ะ


                อ้อ...แล้วก็อย่าลืมที่ฉันพร่ำสอนแกล่ะ จำได้ใช่ไหม?’


                ค่ะอย่าไว้ใจใคร


                ดี


                แม้แต่คุณแม่กับคุณพ่อด้วยใช่ไหมคะ?” คำพูดที่ดูเจือความน้อยใจนั้นทำให้ปลายสายเงียบไปเพียงชั่วครู่ก่อนจะแค่นเสียง เฮอะ!’ แล้วจึงตัดสายไป


                เย่วอันเสวี่ยทำได้เพียงยกยิ้มสมเพชให้กับตนเอง แม้ในใจจะคาดหวังว่าจะเห็นพวกเขาในวันพิธีจบการศึกษาของเธอ อยู่กันพร้อมหน้า ส่งยิ้มยินดีมาให้อย่างมีความสุข


            ความสุขเหรอ? เธอไม่เคยสัมผัสมันเลยสักครั้ง


                ก้าวเท้าขึ้นรถบัสด้วยจิตใจห่อเหี่ยว เดินไปนั่งที่ของตนเอง คาดเข็มขัดนิรภัยก่อนจะหยิบหนังสือนิยายเรื่อง ใจนางขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา


                ความจริงแล้วเย่วอันเสวี่ยไม่ค่อยได้อ่านนิยายนักเพราะต้องทุ่มเวลาทั้งหมดให้กับเรื่องเรียนและเรื่องอนาคต ส่วนนิยายที่อยู่ในมือของเธอตอนนี้นั้น เธอเจอมันตอนที่จัดกระเป๋าในห้องนอนของตนก่อนมาทัศนศึกษา ตัวปกหนังสือดูเรียบง่าย มีชื่อเรื่องเขียนไว้ตรงกลาง มุมขวาบนปกเขียนไว้ว่า นิยายขายดีซึ่งเย่วอันเสวี่ยก็ไม่รู้ว่ามันขายดีจริงหรือเปล่า?


                แต่สุดท้ายเธอก็เอามันติดกระเป๋ามาด้วย


                อ่านจนจบ เย่วอันเสวี่ยก็หลับตาพักผ่อนเข้าสู่โลกส่วนตัว ไม่นานนักก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น เมื่อเธอลืมตาทุกอย่างก็หมุนคว้างไปหมด ร่างบางถูกบางอย่างกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัญชาตญาณเอาตัวรอดบอกให้เธอปลดสายเข็มขัดนิรภัยออก สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดพยายามควบคุมมือที่สั่นไหวให้ทำตามคำสั่ง เมื่อปลดสายเข็มขัดได้ทุกอย่างก็หยุดนิ่งลงแล้ว


                ร่างบางถลาตามแรงโน้มถ่วง ความเจ็บปวดเข้าแทรกซึมทุกส่วนของร่างกาย ดวงตาคู่สวยมัวหม่นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ลมหายใจเริ่มติดขัด แขนขาไม่สามารถขยับได้


                เย่วอันเสวี่ยไม่ได้กลัวความตาย เธอแค่เสียใจที่ยังไม่สามารถทำตามที่ใจปรารถนา


                แต่ไม่เป็นไรถ้าเธอตายไปมันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้


                ดวงตาเริ่มหนักอึ้ง เย่วอันเสวี่ยรับรู้ว่าความตายมันใกล้เข้ามาแล้ว เธอหลับตาพาจิตใจที่เหลืออยู่ดำดิ่งไปสู่ห้วงนิทราที่ไม่มีวันตื่น เสียงสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนสติจะดับวูบ มันคือเสียงกระซิบแผ่วเบาลอยละล่องราวกับละอองหิมะในยามเช้า เหน็บหนาวและอบอุ่นในคราเดียวกัน


            เสี่ยวเสวี่ย เป็นข้าที่ผิดเอง ความสุขของเจ้าเป็นข้าที่พรากมันไปเอง


 


TALK


                *ดูเหมือนตอนที่แล้วจะไม่ขึ้นแจ้งเตือน ผู้อ่านท่านใดยังไม่ได้อ่านอย่าลืมไปอ่านกันด้วยนะเจ้าคะ จุ๊บ!


                โหยหาความรักความเมตตา~ เนื่องจากในเนื้อเรื่องหลักอัญไม่ค่อยโฟกัสเสวี่ยเอ๋อร์ในโลกก่อนมานัก วันนี้เลยลงตอนพิเศษเพื่อให้ผู้อ่านทุกท่านได้สัมผัสตัวตนของนางกันอีกนิดนึงเจ้าค่ะ อีกอย่างเลยคือหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาอัญอยู่ในช่วงสอบเลยไม่ได้แต่งเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้สอบเสร็จแล้วอัญต้องขอเวลาปั่นตอนต่อไปหน่อยนะเจ้าคะ สักสองปี/อ๊ะ! รองเท้าใครลอยมา 555


                ปอลิง ไม่มีอะไรมากแค่อยากอวด คืออัญไปเจอรูปๆนึงเข้า พอเห็นแล้วก็นึกถึงเสวี่ยเอ๋อร์เลย แบบ นี่แหละเมจที่อัญตามหา เพราะฉะนั้นอัญจะขอใช้เมจนี้เป็นหลักเนอะ ส่วนผู้อ่านท่านใดไม่ชอบก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ จินตนาการได้ตามสบายเลย


(ยังไม่ได้ตรวจคำผิด)




 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

1,271 ความคิดเห็น

  1. #1202 MHEEPQ12 (@MHEEPQ12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 22:44
    งื้อ น้ำตาซึม
    #1202
    0
  2. #932 pik (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 04:04
    รอค่ะรอ
    #932
    0
  3. #926 Nattawut_namrin (@Nattawut_namrin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 01:13
    รอฉันรอออออเธออยู่ววว
    #926
    0
  4. #925 Nattawut_namrin (@Nattawut_namrin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 01:13
    มาต่อได้แล้วนะ
    #925
    0
  5. #924 Nattawut_namrin (@Nattawut_namrin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 01:12
    รอนานแล้วน้าาา
    #924
    0
  6. #923 oiltipomsomsuay (@oiltipomsomsuay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 00:32
    รอๆๆๆค่ะ
    #923
    0
  7. #919 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 19:05
    สวยงามมากคร้า
    #919
    0
  8. #915 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 14:08
    ง่าาาหมดซะแล้ววว รอค่ะ ครอบครัวตระกูลเยี่ยนี่เศรษฐีเหรอ? แล้ว ใคร เป็นคนพูดประโยคสุดท้ายอ่าาา
    #915
    1
    • #915-1 unchisa97 (@unchisa97) (จากตอนที่ 20)
      14 กันยายน 2560 / 00:41
      อ้า ใช่เจ้าค่ะ ตระกูลเย่วเป็นเศรษฐีแต่ว่าอัญลืมใส่คำอธิบายลงไป ขอบคุณมากเลยเจ้าค่ะที่ถาม อัญจะไปเพิ่มเติมให้เจ้าค่ะ ^^
      #915-1
  9. #892 มดตัวน้อยๆ (@ronalchili) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 15:08
    คือเรารอจนมีลูกสามคนแล้วอ่ะ ^^
    #892
    0
  10. #891 ไจแอนท์คุง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 11:46
    น่าสงสาร
    #891
    0
  11. #890 taewinnee (@taewinnee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 11:24
    เกือบปาระเบิดเเล้ว55555555 รอจ้าาาา
    #890
    0
  12. #889 yuechan (@yuechan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 10:16
    รอจ้า นางก็น่างสารนะ
    #889
    0
  13. #888 ' MR.lEE3. (@ppciiz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 09:13
    ฮึ่ยยยอะไรอะใครพรากอะไรโอ้ยยปมก็มาา
    #888
    0
  14. #887 kik1529928 (@kik1529928) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 08:16
    สวยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆค่ะรอออออออออออยู่น้า
    #887
    0
  15. #885 Beer Kanokporn (@beerthhottest) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 07:46
    เย่ๆๆๆ ไรท์กลับมาแล้ว
    #885
    0
  16. #883 1964 (@leng1964) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 00:01
    รูปอิมเมจสวยค่ะ ดีใจมาต่อหนึ่งบทยังรอตอนต่อไปนะค่ะ
    #883
    0