ตอนที่ 16 : SF รอ (KEN X LEO) ( 80% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59





KEN  X  LEO

BY HKYOYA18






ประตูหน้าห้องถูกเปิดขึ้นพร้อมร่างโปร่งในชุดธรรมดาอย่างเสื้อยืดคอกลมสีขาวกับกางเกงยาวสีดำ ในมือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยถุงมากมายที่มีทั้งอาหารคาวหวานและผลไม้พร้อมทานอย่างดี ชายหนุ่มเดินเข้ามาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อภาพตรงหน้าที่เห็นคือคนรักกำลังยืนจูบกับหญิงสาวที่ไหนไม่รู้ มือทั้งสองข้างนั้นเหมือนจะหมดแรงไปดื้อๆ ทำให้ถุงพลาสติกที่อยู่ในมือหล่นลงพื้นทันที จนคนทั้งสองที่กำลังยืนจูบกันถึงสะดุ้งต่างคนผลักอีกฝ่ายออกจากตัวเอง


คนที่หวังจะมาเซอร์ไพรส์แฟนหนุ่มตัวเองหลังทำโปรเจคเสร็จสิ้นกลับถูกเซอร์ไพรส์เสียเอง ชายหนุ่มมองหน้าคนทั้งสองสลับกันไปมาเพียงครู่เดียวก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้องในทันที ปล่อยให้ถุงของฝากอยู่กับพื้นที่เดิมและร่างของหญิงสาวที่ยืนงงอยู่ภายในห้องเมื่อคนที่เพิ่งจูบตัวเองวิ่งออกไป ชายหนุ่มไม่ได้ขายาวเท่าแฟนตัวเองแต่ก็เร็วพอที่จะวิ่งให้ทันแล้วจับแขนอีกฝ่ายออกแรงดึงให้หยุดวิ่ง


"พี่จะไม่ฟังผมอธิบายสักนิดเหรอครับ"


"ไม่"












"พี่เคนวันนี้พี่เลโอไปกินข้างเที่ยงกับพี่……ด้วยแหล่ะ"เสียงฮงบินบอกรุ่นพี่ที่สนิทกัน พวกเขาอยู่เอกด้วยกันและตอนนี้อยู่ระหว่างพักการซ้อมละครเวทีของมหาลัย ซึ่งการแสดงจะจัดขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้า ทำให้ผู้ที่มีส่วนร่วมหลายคนต้องทำงานในนี้และทานข้าวสามมื้อในนี้ไปด้วยเพื่อเป็นการประหยัดเวลา


"เป็นเรื่องโปรเจคหรือเปล่า ได้ยินพี่เลโอบ่นบ่อยๆ"เคนตอบไปอย่างไม่คิดอะไรมาก แฟนของเขาจองแทคอุนหรือเลโอ นามที่คนส่วนใหญ่ในมหาลัยรู้จักกันดี พี่แทคอุนเป็นเพื่อนพี่รหัสของชายหนุ่มอีกทีเลยบังเอิญได้รู้จักกัน แถมอีกฝ่ายยังเป็นคนขอเริ่มสานสัมพันธ์ด้วยการบอกว่าจะหยุดที่เขาเพียงคนเดียว พี่เลโอค่อนข้างขึ้นชื่อในด้านความเจ้าชู้เป็นอันดับต้นๆในมหาลัยเลยทีเดียว แม้ว่าจะพูดน้อยแทบนับคำได้ แต่เพราะหน้าตาที่หล่อปนหวานนั้นดึงดูดชายหญิงมากหน้าหลายตาให้เข้าหาอยู่บ่อยๆ วันไหนวันดีอาจจะได้ยินว่าควงสาวสองคนไปทานข้าวพร้อมกัน


"มีป้อนข้าวด้วยนะพี่"


"ตาฝาดแล้วล่ะมั่ง รีบๆกินเลยจะหมดเวลาพักแล้วนะฮงบิน"เคนบอกอีกฝ่ายเหมือนไม่ใส่ใจกับคำพูดนั้นสักเท่าไหร่ แต่ในใจนั้นแทบจะจดจำทุกคำพูดของรุ่นน้องตัวเล็กไปเสียแล้ว และเรื่องทั้งหมดที่ได้ยินมาแจฮวานก็ได้แค่เพียงเก็บไว้ในใจอยู่ดี เขาจะทำอะไรอีกฝ่ายได้ล่ะ ในเมื่อเขาก็เทใจให้อีกฝ่ายไปมากกว่าครึ่งแล้วด้วย นอกจะทำเหมือนที่ผ่านมา เป็นแฟนเด็กแสนซื่อที่ไม่รู้เรื่องต่อไปเท่านั้นเอง






"รอที่เดิมนะ" ข้อความสั้นๆแต่ทำให้ชายหนุ่มยกยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัวจนฮงบินถามว่ามองโทรศัพท์แล้วยิ้มทำไม ชายหนุ่มเพียงยกโทรศัพท์โชว์รุ่นน้องว่าเพราะอะไรให้ดู ฮงบินงึมงำว่าอ๋ออย่างเข้าใจ แจฮวานถึงได้หมุนตัวเพื่อเดินไปยังที่ที่อีกคนรออยู่ จะทำอะไรอยู่นะพี่เลโอ จะสั่งของหวานรอเขาหรือยังนะ จะยิ้มให้เขาเหมือนที่อยู่ด้วยกันสองคนหรือเปล่านะ หรือปล่อยให้เขารอเหมือนที่เคยทำกันนะ................


แจฮวานรีบเดินจนมาถึงร้านกาแฟเล็กๆที่มีลูกค้าเพียงประปราย ชายหนุ่มผลักประตูร้านเข้าไปด้านในสายตาสอดส่องหาคนที่บอกว่ารอที่เดิมแต่กลับไม่เห็น บางทีพี่แทคอุนอาจจะกำลังมาก็ได้ แจฮวานคิดปลอบใจตัวเองแล้วเดินไปสั่งช็อกโกแลตเย็นกับเค้กช็อกโกแลตที่ชอบทาน แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำ ด้านใน วางกระเป๋ารับเครื่องดื่มและจานเค้กจากพนักงานนั่งรออีกฝ่ายไปพลางๆ


พี่แทคอุนอาจจะติดธุระและไม่ว่างมาก็ได้ แจฮวานนึกปลอบใจตัวเองอีกครั้งเมื่อไม่เห็นวี่แววว่าอีกฝ่ายจะมาตามคำชวน นั่งรอจนเผลอสั่งเค้กทานไปตั้งหลายชิ้นจนรู้สึกอิ่ม มองดูเวลาอีกทีก็ใกล้จะปิดร้านเสียแล้ว พนักงานสาวเดินมาคิดเงินให้ลูกค้ารายสุดท้ายของร้านที่นั่งรอตั้งแต่หัวค่ำจนถึงสามทุ่ม รวมๆก็เกือบสามชั่วโมงเข้าไปแล้ว แจฮวานจ่ายเงินแล้วหยิบกระเป๋าเดินออกจากร้านเพื่อกลับห้อง


ปลอบใจตัวเองไม่เท่าไหร่สายตาชายหนุ่มก็ดันมองเห็นคนที่ส่งข้อความมาบอกว่ารอที่เดิม กำลังนั่งหยอกล้อกับสาวสวยคนหนึ่งในร้านอาหารอีกฝั่งของถนน บางทีพี่เขาอาจจะคุยเรื่องงานก็ได้ แจฮวานโกหกตัวเองอีกครั้ง แต่เหมือนว่าคำปลอบใจนั้นเพิ่งจะทำงานได้ไม่เท่าไหร่ เมื่อพี่แทคอุนยืนมือไปลูบหัวหญิงสาวคนนั้นด้วยความเอ็นดู แถมด้วยรอยยิ้มกว้างแบบอารมณ์ดี ก็ทำเหมือนที่เคยมานั้นแหล่ะแจฮวาน ทำเป็นไม่รู้เรื่องว่าพี่แทคอุนนัดให้เขาไปเจอแต่เบี้ยวไปเจอคนอื่น แต่ยังไงพี่เขาก็เป็นของผมคนเดียว ชายหนุ่มปลอบใจตัวเองแล้วหันกลับไปมองทางเดินของตัวเอง เดินตรงไปตามทางเดินอย่างใจลอย


"พี่แจฮวาน!"เสียงตะโกนเรียกชื่อคนใจลอยพร้อมกับการดึงแขนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัว เแขนแกร่งถูกดึงให้กลับเข้ามาในทางเดิน โดยที่บนถนนมีเเสียงแตรของรถที่จอดด่าชายหนุ่มว่าอยากตายหรือไง 


"ขอโทษด้วยครับ"ฮงบินบอกอีกฝ่ายพร้อมก้มหัวขอโทษ ส่วนคนข้างๆก็ทำตามเพราะดวงตาที่มองมาอย่างไม่พอใจนั้นทำให้รู้ว่าตัวเองผิดเต็มๆ เหมือนคนขับจะไม่ติดใจเอาความถึงได้บอกว่าเดินระวังหน่อยๆแล้วขับต่อไป


"ขอบคุณนะ"แจฮวานบอกรุ่นน้องที่มาช่วยตัวเอง นึกโทษตัวเองที่เดินใจลอยจนเกือบพาตัวเองไปตาย ถ้าไม่ใช่ว่ามาฮงบินช่วยได้ทันเขาคงตายไปจริงๆ


"พี่อย่าใจลอยสิครับเดินระวังๆหน่อย"ฮงบินบ่นขณะเดินไปส่งอีกฝ่ายที่คอนโด เผื่อว่าจะใจลอยเดินข้ามถนนอีกรอบ ทำไมพี่ถึงได้ชอบทำให้ผมเป็นห่วงขนาดนี้กันนะอีแจฮวาน


"ฮงบินออกมาทำอะไร"แจฮวานถามอย่างสงสัย ดึกขนาดนี้แล้วฮงบินควรอยู่บ้านมากกว่าออกมาเดินเล่นแบบนี้ไม่ใช่หรือไง 


"ผมหิวเลยมาซื้ออะไรกลับไปกิน"ฮงบินตอบ ทั้งๆที่ในความเป็นจริงแล้วชายหนุ่มเดินตามอีกฝ่ายมาตลอดต่างหากล่ะ ก็แค่เป็นห่วงรุ่นพี่ที่ชอบคิดมาเท่านั้นเอง แถมไม่คิดว่าหลังจากที่พี่แจฮวานบังเอิญเห็นใครบางคนแล้วจะใจลอยเกือบพาตัวเองไปตายแบบนั้น


"ขอบคุณที่มาส่งนะ กลับบ้านดีๆล่ะ"แจฮวานบอกอีกฝ่ายแล้วยิ้มให้อย่างขอบคุณ ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหัวอีกฝ่ายเอ็นดู ขอบคุณที่มาส่งและช่วยพี่ในวันนี้นะฮงบิน


รอยยิ้มนั้นควรจะเป็นของผมเพียงคนเดียว อีฮงบินคิดในใจ ก่อนจะยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขาคงฝันดีแน่ๆเลย ได้ช่วยพี่แจฮวานสร้างความประทับใจเล็กๆให้อีกฝ่าย ได้รอยยิ้มน่ารักๆนั้นมาเป็นคำขอบคุณและยังได้รับความอบอุ่นจากฝ่ามืออีกฝ่ายด้วย  


รอยยิ้มนั้นควรจะเป็นของผมเพียงคนเดียว จองแทคอุนคิดในใจเมื่อมาถึงคอนโด เขากลับเห็นใบหน้าที่ยกยิ้มนั้นจนชวนให้รู้สึกหงุดหงิดในใจขึ้นมา มันเป็นของเขา ไม่ว่าจะรอยยิ้มหรือท่าทางแสนอบอุ่นนั้นมันต้องเป็นของเขาเพียงคนเดียว 


หลังจากที่มาถึงห้องอีกฝ่าย เหมือนว่าแจฮวานจะอาบน้ำอยู่ แทคอุนเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำขึ้นมาเปิดและดื่มมันเข้าไปหลายอึก และเหมือนจะรีบดื่มเกินไปจนน้ำเริ่มไหลออกมาตามมุมปากจนลามไปถึงเรียวคอขาว แทคอุนปิดขวดแล้วเก็บมันไว้ที่เดิม ยกหลังมือขึ้นเช็ดมุมปากแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาดูทีวีรออีกฝ่ายไปพลางๆ


กว่าครึ่งชั่วโมงที่ร่างโปร่งใช้เวลาชำระร่างกายและครุ่นคิดเรื่องเมื่อตอนเย็น แถมยังลามไปถึงช่วงกลางวันที่ฮงบินเป็นคนบอก ถอนหายใจออกมาขณะเช็ดผม เสียงทีวีมี่เล็ดลอดเข้ามาทำให้เจ้าของห้องถึงกับขมวดคิ้วด้วยความงง เขาไม่ได้เปิดทีวีสักหน่อยแล้วใครกัน เดินออกไปทั้งที่ยังอยู่ในชุดผ้าขนหนูพันเอวกับผ้าผืนเล็กเช็ดผมเปียกชื้นของตัวเอง 


เรือนผมสีน้ำตาลที่โผล่พ้นโซฟาทำให้รู้ว่าเป็นใคร ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากจองแทคอุนที่คงจะมาค้างที่ห้องของเขาตามเคย แจฮวานเดินไปใกล้โซฟา ชะโงกหน้ามองใบหน้าเรียวกลมชวนหลงใหล ริมฝีปากบางสีอ่อนเหมือนคนสุขภาพดี สันจมูกที่โด่งขึ้นมาชวนหมั่นเขี้ยวกับแก้มกลมๆน่าหยิกนั้น แจฮวานทำเพียงแค่มองใบหน้านั้น จนกระทั่งหยดน้ำจากผมของตัวเองหยดลงบนแก้มเนียนของอีกฝ่าย


ความเย็นชื้นเพียงครั้งเดียวไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมา ทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เขาก็ลืมไปแล้วถ้ายืนนานกว่านี้ หยดน้ำมันคงไหลลงเตะแก้มใสเรื่อยๆจนอีกฝ่ายตื่นขึ้นมาแน่ๆ ชายหนุ่มถอยห่างออกมาเพื่อจะกลับไปใส่เสื้อผ้าแต่ดวงตาเรียวกลับเปิดขึ้นเสียก่อนจนชายหนุ่มสะดุ้งโดนกอดคอไว้ไม่ให้ขยับไปไหน


"คิดถึง"เลโอว่าด้วยเสียงงัวเงยปรือตามองอีกฝ่าย เหมือนตั้งใจสะกิดต่อมความอยากของเด็กหนุ่มให้พุ่งพล่านขึ้นมากกว่าเดิม 


"ครับ ? "แจฮวานก็ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไร ยังปลอบใจตัวเองไม่เท่าไหร่กลับโดนเสียงหวานๆของอีกฝ่ายลอยเข้ามากลบเรื่องเลวร้ายต่างๆให้หมดในคราวเดียว 


"แจฮวานอา คิดถึง"เสียงอ้อนติดง้องแง้งหน่อยๆทำเอาชายหนุ่มหลุดหัวเราะ ไม่ใช่ว่าจองแทคอุนไม่อยากเหวี่ยงใส่เรื่องที่เห็นก่อนหน้านี้ แต่พอเจอไอ่เด็กนี้งอยๆแล้วมันก็อดที่จะง้องแง้งให้อีกฝ่ายยิ้มใส่ไม่ได้ เขาชอบรอยยิ้มของแจฮวานเพราะมองทีไรก็ทำให้ใจเต้นแรงขึ้นทุกที


"อ้อนอะไรครับเนี่ย"เด็กหนุ่มถามหลังจากยิ้มให้จนแก้มอีกฝ่ายแดงขึ้นมา น่ารักจริงๆจองแทคอุน 


"นอนด้วยคน"เสียงหวานติดอ้อนของคนเป็นพี่พูดขึ้น หยดน้ำจากปลายผมหยดลงใส่ดวงตาสีดำสนิทพอดิบพอดี 


"ขอโทษครับ"ว่าแล้วก็ยกผ้าขึ้นมาเช็ดดวงตาอีกฝ่ายที่กระพริบไล่หยดน้ำ ก่อนจะยกมันขึ้นมาซับผมตัวเองอีกที


"จะให้นอนหรือเปล่า"


"ผมปฏิเสธได้เหรอครับ"


"ไม่ได้"


นั่นไง จองแทคอุนยังไงก็เป็นจองแทคอุนเจ้าตัวยักคิ้วให้เห็นอย่างเหนือกว่าแล้วปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ เดินเข้าห้องนอนของอีกฝ่ายและหยิบผ้าขนหนูโดยไม่ขออนุญาตเดินเข้าห้องน้ำไป โดยมีเจ้าของห้องที่มองตามแล้วถอนหายใจตามหลังเท่านั้นเอง








ช่วงเช้าในวันต่อมา คนที่ควนจะนอนอยู่ข้างๆกลับหายไป แจฮวานลูบพื้นที่ด้านข้างที่ควรจะอุ่นสักนิดแต่ก็เย็นขึ้นมากทีเดียว จองแทคอุนคงออกไปตั้งนานแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งขยี้ตาให้สว่าง ลุกจากเตียงพับผ้าห่มแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวไปอาบน้ำ


ผ่านไปครึ่งชั่วโมงที่แจฮวานอาน้ำแต่งตัวจนเรียบร้อย กระเป๋าใบโปรดถูกยกขึ้นสะพายข้างเดียวก่อนออกจากห้องนอน ขายาวก้าวตรงไปที่ห้องครัวเล็กๆ เปิดตู้เย็นหยิบนมออกมาหนึ่งกล่องแล้วเดินออกจากห้องตัวเอง 


ระหว่างทางที่เหม่อมองไปเรื่อยเปื่อยตามปกติ แจฮวานกลับเห็นรถของจองแทคอุนขับผ่านไปพร้อมที่นั่งข้างกายถูกเติมเต็มด้วยสาวสวยหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง นมรสจืดในกล่องที่ไร้รสชาติยิ่งไร้รสชาติเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นภาพนั้น แจฮวานหยุดเดินและทิ้งกล่องนมที่เหลืออยู่ลงถังขยะ จู่ๆเขาก็รู้สึกอิ่มจนทานต่อไม่ได้แล้ว


ชายหนุ่มสาวเท้าเร็วๆเพื่อเดินให้ถึงมหาลัย แม้ว่าจะสวนทางกับคนรักที่ทำเป็นไม่เห็นเขาก็ตามที ก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นแบบนี้แล้วทำไมถึงได้รักเขามากขึ้นทุกวันกันนะแจฮวาน ถามตัวเองซ้ำๆจนเกือบจะเดินเลยโรงละครที่ต้องเข้าไปซ้อมทุกวันเพราะมัวแต่ใจลอย ถ้าไม่ใช่ว่าเสียงของฮงบินเรียกเอาไว้เสียก่อน


แจฮวานที่เพิ่งได้สติก่อนที่เท้าตัวเองจะก้าวพ้นฟุธบาตทางเดินเท้า ชายหนุ่มรีบชักขาตัวเองกลับมาที่เดิมแล้วหมุนตัวเดินไปหาฮงบิน รุ่นน้องคนสนิทที่ควรจะยกยิ้มให้อย่างปกติกลับทำหน้าบึ้งให้ชายหนุ่ม


"พี่ใจลอยอีกแล้วนะครับ"ตามมาด้วยเสียงบ่นแฝงความเป็นห่วงในน้ำเสียง


"ขอโทษที"เจ้าตัวว่าพลางยิ้มเหยๆให้แบบขอไปที 


ฮงบินไม่เข้าใจว่าทำไมแจฮวานต้องขอโทษเขาด้วยเจ้าตัวไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แค่ใจลอยอีกรอบเท่านั้นเอง แต่ทำไมพี่แจฮวานถึงใจลอยกันนะหรือเพราะเรื่องเมื่อวาน เรื่องของพี่จองแทคอุนคนนั้น



ช่วงเย็นหลังซ้อมละครฮงบินก็สังเกตเห็นคนที่เฉาตั้งแต่เช้าอย่างแจฮวานกำลังอมยิ้มหลังได้รับข้อความเรื่องอะไรสักอย่าง อยากจะถามว่าใครส่งอะไรมาแต่รุ่นพี่ดันโชว์ให้ดูเสียก่อน "รอที่เดิมนะ" ข้อความที่ถอดแบบมาจากเมื่อวานถูกส่งมาในวันนี้อีกครั้ง ก็ไม่แปลกที่แจฮวานจะอมยิ้มเหมือนเจ้าตัวเห็นโลกทั้งใบเป็นสีชมพู เมื่อชื่อผู้ส่งดันเป็นจองแทคอุนคนนั้น


แจฮวานคว้ากระเป๋าเดินไปที่นัดอย่างอารมณ์ดี ร้านกาแฟร้านเดิมที่มีลูกค้าไม่มากนักมีคนมาเยือนอีกครั้ง กระดิ่งหน้าร้านสั่นกรุ้งกริ่งบอกว่ามีลูกเข้ามา พนักงานสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีส่งยิ้มให้ชายหนุ่มเช่นเคย แจฮวานยกยิ้มตอบและเดินไปนั่งที่เดิม ที่นั่งที่ไม่มีคนที่บอกว่ารอที่เดิมเหมือนเมื่อวาน แจฮวานปลอบใจตัวเองว่าอีกฝ่ายคงยุ่งอยู่อีกเดี๊ยวคงออกมา 


"โกโก้ปั่นกับเค้กช็อกโกแลตครับ"


"สักครู่คะ"พนักงานสาวจดเมนูแล้วยิ้มให้แจฮวานก่อนจะเดินกลับไปที่เคาว์เตอร์เพื่อทำออร์เดอร์ของลูกค้าประจำ



ผ่านไปแล้วสองชั่วโมง ที่แจฮวานนั่งละเลียดเค้กช็อกโกแลตของโปรดรอจนหมด ขณะรอรุ่นพี่จองแทคอุนในร้าน นั่งดูดโกโก้ปั่นจนน้ำตาลจะขึ้นตาก็ยังไม่เห็นวี่แววของคนนัด ชายหนุ่มชะโงกคอมองจนปวดต้นคอแต่ก็ยังทำทุกครั้งที่ได้ยินเสียงกริ่งหน้าร้านอยู่ดี มองดูแก้วเปล่าๆไร้ของเหลวแล้วมันโหวงเวงจนต้องเดินไปสั่งชาเขียวปั่นมาอีกแก้ว นั่งเขี่ยวนไปมารออีกคนพร้อมทั้งอ่านบทละครกันข้อผิดพลาดไปพลางๆ



สามชั่วโมง........



สี่ชั่วโมง.......



แจฮวานที่หลับคาบทละครถูกปลุกโดยพนักงานสาว เมื่อถึงเวลาปิดร้านแล้วคุณลูกค้าก็ไม่ตื่นเสียที ชายหนุ่มงัวเงียขยี้ตาเห็นรอยยิ้มอีกฝ่าย


"ขอบคุณครับ"เสียงง่วงๆบอกแบบนั้นแล้วจ่ายเงินค่าเค้กและเครื่องดื่ม หยิบกระเป๋าตัวเองแล้วเดินออกจากร้านไป 


สุดท้ายแล้ว พี่แทคอุนก็ไม่มา






และมันก็เป็นเช่นนั้นตลอดทั้งเดือนที่แจฮวานไปนั่งรอจนหลับในร้าน แม้ว่าวันนี้ชายหนุ่มจะถูกนัดให้ไปเจอกันที่เดิม แต่แจฮวานก็เลือกเดินไปดูร้านว่าอีกฝ่ายมาหรือยัง คนที่ควรรอก็ไม่อยู่เช่นเดิม ชายหนุ่มเลยเดินกลับหอตัวเองพร้อมนัดแนะให้เพื่อนที่ต้องซ้อมเข้าคู่กันมาที่ห้องตัวเอง


บทละครที่ต้องซ้อมกันให้ดีอีกทีคือฉากจูบ อันที่จริงแล้วทั้งคู่เข้าใจดีว่าไม่อยากทำแต่รุ่นพี่อยากให้สมจริง เลยตกลงกันว่ารอบสุดท้ายจะจูบจริง ส่วนบนเวทีนั่นต้องจริงทุกรอบ แจฮวานแอบหนักใจเหมือนกันที่ยังไม่ได้บอกให้แทคอุน เพราะอีกฝ่ายก็ติดต่อมาแค่ว่าให้ไปรอทีเดิมเท่านั้นเอง


ถึงแจฮวานจะส่งไปบอกในไลน์ พี่แทคอุนก็ไม่เคยอ่านและตอบกลับมาอยู่ดี แล้วแจฮวานจะส่งไปทำไมให้เสียความรู้สึกกันละ


"นี่ต้องซ้อมฉากจูบจริงๆเหรอ" หญิงสาวถามแจฮวานให้แน่ใจอีกที ถึงจะทำใจมาแล้วก็เถอะ แถมได้ยินว่าอีกฝ่ายมีแฟนแล้วด้วย แจฮวานไม่กลัวแฟนเข้าใจผิดหรือไง 


"ซ้อมสิ"แจฮวานว่า แล้วดึงหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอด ชายหนุ่มโน้มหน้าลงต่ำ แต่ถูกเพื่อนสาวยันหน้าอกเอาไว้ กระพริบตามองปริบๆแบบไม่อยากทำเท่าไหร่


"ถึงเวลานั้นแล้วจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ"ชายหนุ่มดุอีกฝ่าย


"ก็มัน................."


"เพื่องาน"แจฮวานบอกอีกฝ่าย ใจจริงเขาก็ไม่ได้อยากทำหรอกนะ แต่ว่าจะให้ไปจูบจริงวันนั้นโดยไม่ซ้อมเลยมันก็ยังไงๆอยู่


"ก็ได้"หญิงสาวตอบเสียงเบาก่อนจะยกแขนขึ้นโอบรอบคออีกฝ่ายตามบท หลับตาลงรอให้แจฮวานก้มลงมาประทับริมฝีปากตัวเองด้วยใจเต้นรัว


ความนุ่มหยุ่นที่กดลงเพียงชั่วครู่กลับได้ยินเสียงบางอย่างจนสะดุ้งผลักอีกฝ่ายออกจากตัวเอง หญิงสาวมองดูคนที่นิ่งค้างและตั้งสติวิ่งออกไปจากห้องในทันที ถ้ามองไม่ผิดนั่นมันพี่จองแทคอุน แล้วพี่แทคอุนมาทำอะไรที่นี่ ยังไม่ทันจะได้ถามเจ้าของห้องที่ยืนข้างกัน อีกฝ่ายกลับวิ่งตามคนข้างนอกไปแล้ว


"พี่แทคอุน!"แจฮวานส่งเสียงเรียกอีกฝ่ายที่กำลังวิ่งหนี โชคดีจริงๆที่ลิฟต์เพิ่งปิดไปเมื่อครู่ แต่ใช่ว่าจองแทคอุนจะหยุดเสียหน่อย คนขายาวเดินไปอีกทางที่เป็นบันไดหนีไฟ ชายหนุ่มเลยมีโอกาสที่จะดึงแขนร่างนั้นไว้ให้มาเผชิญหน้ากัน ก่อนที่อีกฝ่ายจะวิ่งลงบันได


"………"แทคอุนมองอีกฝ่ายด้วยความเสียใจ ทำไมแจฮวานถึงทำกับเขาแบบนี้ ทำไมถึงได้พาใครก็ไม่รู้เข้าไปทำอะไรในห้องแบบนั้น 


"พี่กำลังเข้าใจผมผิดนะครับ"แจฮวานรีบบอก ก่อนจะหอบหายใจ ทำไมมาได้จังหวะตอนที่ซ้อมจริงทำไมไม่เข้ามาก่อนหน้านี้


"เข้าใจอะไรผิด หรือว่าที่จริงแล้วนายทำแบบนี้นานแล้วสินะ นายไม่ได้ไปรอฉันตามที่ฉันบอกทุกครั้งสินะ"แทคอุนไม่เข้าใจว่าเขาเข้าใจอะไรผิด ในเมื่อหลักฐานก็มีให้เห็นอยู่เต็มสองตา ว่าที่จริงแล้วแจฮวานไม่ได้เป็นคนที่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่ แต่ถึงขั้นพามาทำอะไรในห้องนี่มันก็เกินไปจริงๆ ถึงเขาจะชอบควงคนนั้นคนนี้แต่ใช่ว่าเขาจะทำเรื่องอะไรแบบนี้กับคนอื่น 


"พี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ"แจฮวานไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ถึงได้พูดออกมาแบบนี้ ทั้งๆที่แทคอุนน่าจะรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง แล้วทำไมถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมา


"ก็หมายความว่านายทำแบบนี้ทุกครั้งนะสิ นายมีอะไรกับคนอื่นลับหลังฉัน"


"พี่ พูด ว่า อะ ไร นะ ครับ"แจฮวานพูดเสียงเย็นใส่อีกคนที่ละคำอย่างช้าๆ และเดินเข้าใกล้อีกฝ่ายที่ถอยหนีเหมือนหวาดกลัว ดวงตาเรียวสั่นระริกยามเห็นใบหน้าที่เปลี่ยนจากไม่เข้าใจเป็นเรียบนิ่ง 


"นายมีอะไรกับคนอื่น"แทคอุนพูดแบบไม่สบตาอีกฝ่าย ทำไมเขาถึงตกเป็นรองแจฮวานในสถาการณ์แบบนี้กัน ชายหนุ่มปิดตายามถอยจนหลังติดกำแพงด้านหลัง


"พี่จะไม่ฟังผมอธิบายสักนิดเหรอครับ"


"ไม่"


"…………"


เสียงของแจฮวานเงียบลงไปครู่ใหญ่ตามมาด้วยเสียงประตูหน้าบันไดหนีไฟที่ปิดใส่เสียงดังจนแทคอุนสะดุ้งลืมตามอง แจฮวานหายไปแล้ว และเขาควรทำยังไงดี 




หลังจากวันนั้น แจฮวานไม่ได้รับการติดต่อจากพี่แทคอุนอีกเลย อีกฝ่ายไม่มาหาที่คอนโดหรือแม้กระทั่งจะเดินสวนทางกันเหมือนเมื่อก่อน บางทีมันอาจจะจบแบบนี้จริงๆก็ได้ จบโดยที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด และไม่ได้อธิบายอะไรเลย 


ช่วงเช้าแจฮวานจะไปซ้อมละครและเข้าเรียนตามปกติ ตกเย็นจะเดินไปนั่งอ่านหนังสือในร้านกาแฟที่แทคอุนเคยนัดให้ไปรอจนถึงเวลาปิดร้าน แม้ว่าแจฮวานจะกดโทรไปหาอีกฝ่าย แต่กลับถูกปล่อยให้รอแถมบางครั้งยังถูกตัดสาย ส่งข้อความไปก็ไม่รู้ว่าอีกคนอ่านหรือเปล่า 




TBc.......................................................................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. #72 มีมี่ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 12:37
    อยากอ่านต่อแล้วววววว
    #72
    0
  2. #68 MyHoney (@khwkang2011) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 01:40
    อยากอ่านต่อจังค่ะไรท์
    #68
    0
  3. #38 ossie (@topkan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 04:26
    อุต่ะ. เคนมันร้าย...

    ..พี่เค้าแค่หักห้ามใจ ไม้ได้จะออกไปสูบลูก. 
    เขินเลยดิ. .


    #38
    0
  4. #37 yyod (@yodfon96) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 18:21
    เป็นการบรรยายที่ไม่มีคำบรรยายกันเลยทีเดียว ฟินมากอ่ะ น้องวีวี่กับพี่เคน สองคนนี้ทะเลาะกันไปกันมาอยู่นั่นแหล่ะ วี่ไม่หวั่นไหวบ้างหรอสักนิดสักหน่อยก็ดี พี่เคนดูเป็นพระเอกทันทีเลยอ่ะ ชอบคะ มาต่อเร็วๆน่ะ
    #37
    0
  5. #36 แบ็คกี้ย่าส์ (@baeky-yah) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 16:37
    พี่เคนคนดีไปช่วยยัยน้องวีวี่ทันด้วย
    ทำไมหล่อ จิตใจดีขนาดนี้นะ ก็เลยดีกันสนิทกันไม่กวนกันละ
    ยัยน้องถ้าไม่แน่จริงก็อย่าไปบอกพี่เค้าค่ะลูกวี่
    ไม่ให้พี่เค้าสูบก็ต้องใจกล้านะคะ ^^
    ฟีลอ่านตอนสวีทละหลุดขำตลอด วีวี่ทำไมเคะน้อยงี้
    นี้ก็ลุ้นจะจับพี่เคนพลิกปะวะ แต่ก็ไม่ยอมตกเป็นของพี่เค้า อั๊ยยยยยยยย >///<
    #36
    0