"ความรัก" ซึ่งเมื่อไหร่ก็ตามที่เราได้มันมาง่าย ๆ บ่อยครั้งเราก็อาจหลงลืม ละเลยมันไป เพราะคิดเพียงแต่ว่าอะไรที่ได้มาง่าย ๆ มันไม่มีคุณค่า ไม่ต้องใช้ความพยายาม จนเวลาล่วงเลยผ่าน...สุดท้ายต้องสูญเสียไป ถึงจะรู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้หลุดมือ รวมทั้งเริ่มจะมองเห็นถึงคุณค่ามากขนาดไหน ขณะเดียวกัน คนบางคนก็ให้คุณค่าของความรักเกินความจำเป็น จนละเลยตัวเอง ไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้าง เพราะมัวแต่คอยจะวิ่งตามความรักหรือคนรักอยู่ตลอดเวลา
ทางที่ดีลองหยุดแล้วหันกลับมาสำรวจตัวเองดูว่า สิ่งที่เราทำลงไปมันดีแล้วใช่ไหม...มันถูกแล้วใช่ไหม...มันใช่แล้วใช่ ไหม...มันมีความสุขใช่ไหม?
ใช้ สติค่อย ๆ คิดทบทวน ก่อนจะถามใจตัวเองดูว่าอยากเป็นคนที่มีคุณค่าหรือไร้คุณค่า ท้ายที่สุดอย่าลืมว่าความรักไม่ใช่เรื่องง่ายหรือยาก เพราะทุกสิ่งทุกอย่างทั้งความรู้สึก ความนึกคิด และการกระทำ เราเองเป็นคนเลือกทั้งหมด จะสุขหรือทุกข์ จะยิ้มหรือร้องไห้...ก็เลือกเอาเอง
.................................................................................................................................
กลอน
ค่าของรัก
ครั้งนี้สูญรักไปจึงได้รู้ การเป็นผู้อกหักแสนโศกศัลย์
รักมีค่ายิ่งกว่าทุกสิ่งอัน จะหาใดเปรียบนั้นช่างยากเย็น
ความรักทำให้ใจแสนสุขยิ่ง ให้ทุกสิ่งสวยงามกว่าที่เห็น
หากจะรักจักต้องรักให้เป็น รักสร้างความร่มเย็นในฤทัยเรา
อยากให้รักกลับคืนมาหาฉัน ทุกคืนวันเฝ้ารอเพราะใจเหงา
ขอให้เธอคืนกลับมาเป็นสองเรา ความทุกข์เศร้าจะได้สิ้นไปจากใจ
ครานี้เสียรักไปจึงได้รู้ เมื่อรักอยู่รักมีค่ามากเพียงไหน
รู้ซึ้งถึงบทเรียนยามรักจากไกล สงวนค่ารักไว้ให้นิรันดร์
ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์
เคยมีคำกล่าวนานมา ว่ารักนั้นหนา
นำพาทุกข์สุขคู่กัน
รักพาให้ใจสุขสันตื ชุ่มชื่นชีวัน
ยามรักมั่นในฤทัย
หากรักนั้นยังทำให้ แสบเจ็บช้ำใจ
อาลัยยามรักจากลา
รักนั้นให้สุขทุกครา มีรักนั้นหนา
สายตามองโลกชมพู
แต่หากรักนั้นมิอยู่ ใครเลยจะรู้
โลกดูดั่งสิ้นสดใส
ด้วยว่ามีรักครั้งใด ครานั้นดวงใจ
ต้องวุ่นวายเป็นหนักหนา
เหตุเพราะความรักนำพา โศกเศร้าโศกา
อีกใจสับสนวุ่นวาย
หากแม้นดวงใจสลาย เจ็บช้ำมากมาย
ฤทัยมิอาจทานไหว
...........................................................................................................................
รักมีค่ายิ่งกว่าทุกสิ่งอัน จะหาใดเปรียบนั้นช่างยากเย็น
ความรักทำให้ใจแสนสุขยิ่ง ให้ทุกสิ่งสวยงามกว่าที่เห็น
หากจะรักจักต้องรักให้เป็น รักสร้างความร่มเย็นในฤทัยเรา
อยากให้รักกลับคืนมาหาฉัน ทุกคืนวันเฝ้ารอเพราะใจเหงา
ขอให้เธอคืนกลับมาเป็นสองเรา ความทุกข์เศร้าจะได้สิ้นไปจากใจ
ครานี้เสียรักไปจึงได้รู้ เมื่อรักอยู่รักมีค่ามากเพียงไหน
รู้ซึ้งถึงบทเรียนยามรักจากไกล สงวนค่ารักไว้ให้นิรันดร์
ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์
เคยมีคำกล่าวนานมา ว่ารักนั้นหนา
นำพาทุกข์สุขคู่กัน
รักพาให้ใจสุขสันตื ชุ่มชื่นชีวัน
ยามรักมั่นในฤทัย
หากรักนั้นยังทำให้ แสบเจ็บช้ำใจ
อาลัยยามรักจากลา
รักนั้นให้สุขทุกครา มีรักนั้นหนา
สายตามองโลกชมพู
แต่หากรักนั้นมิอยู่ ใครเลยจะรู้
โลกดูดั่งสิ้นสดใส
ด้วยว่ามีรักครั้งใด ครานั้นดวงใจ
ต้องวุ่นวายเป็นหนักหนา
เหตุเพราะความรักนำพา โศกเศร้าโศกา
อีกใจสับสนวุ่นวาย
หากแม้นดวงใจสลาย เจ็บช้ำมากมาย
ฤทัยมิอาจทานไหว
...........................................................................................................................
จัดทำโดย
นางสาวพิมลนาฏ จันทร์กลั่น
เลขที่ ๒๙ ม.๖/๔
โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย ตรัง
อาจารย์สมโชค สิกขาจารย์
นางสาวพิมลนาฏ จันทร์กลั่น
เลขที่ ๒๙ ม.๖/๔
โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย ตรัง
อาจารย์สมโชค สิกขาจารย์
ความคิดเห็น