คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 19 : Chapter 19 : เรื่องของหมอนั่น ( Rewrite ๑๐๐%)


     อัพเดท 22 ต.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 71,010
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 824 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 19 : Chapter 19 : เรื่องของหมอนั่น ( Rewrite ๑๐๐%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2847 , โพส : 10 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





           

 

 

“ คุณเคนค่ะ..”

            “ ... “

            “ ขอโทษนะมินะ แต่ตอนนี้ผมอยากอยู่คนเดียว “

ดวงตาสีดำสนิทเอ่ยก่อนจะมองใบหน้าหญิงสาวตรงหน้า สายตาที่ยังคงอาลัย  อาวรณ์และแฝงไปด้วยแววตาเย็นชา มันเป็นเรื่องยากเกินกว่าจะเชื่อ..

เมื่อเจ้าชาย..ไร้รอยยิ้ม

 

 




            Chapter 19 : เรื่องของหมอนั่น





 

Mina Talk’s

 

“ เป็นไงมั้งมินะจัง คุณเคนของพวกเราเป็นอะไรไปน่ะ “ ซากิจังเอ่ยถาม ฉันมองใบหน้าของเพื่อนหญิงสองคนที่กำลังรุมล้อมตัวฉัน ด้วยสีหน้ากังวล

“ เคนคุงไม่ตอบอะไรเลย..” ฉันตอบทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ ก่อนจะกลับไปนั่งที่ที่โต๊ะของตัวเอง

ฉันชื่อซาโซคิ มินะ เป็นชื่อที่พ่อกับแม่ตั้งให้ และมันก็เป็นชื่อที่ทุกคนรู้จักฉัน

“ น่าเป็นห่วงจัง “ พวกผู้หญิงในห้องเริ่มตั้งหัวข้อสนทนาประจำวัน มันเป็นเรื่องของคุณเคน  ซึ่งมันดูจะเป็นเรื่องน่าแปลก ที่จู่ๆ ชายผู้เคยมอบรอยยิ้มให้กับทุกคน กลับมีสีหน้าเย็นชาและไร้อารมณ์

เขา..เป็นอะไรไปนะ ?

“ บางทีเคนจังอาจจะถูกพวกยากูซ่าตามล่าตัวอยู่!?” ซากิทำท่าตกใจ พวกผู้หญิงในห้องต่างจับกลุ่มกันคิดไปต่างๆ นานา ซึ่งฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น

“ ทะเลาะกับคุณอากาวาร่าเหรอ ?”

“ หรืออาจจะทะเลาะกับพี่สาว  นั่นสิๆ ไม่เห็นคุณมิโซรุมาโรงเรียนตั้งหลายวันแล้วด้วย “ 

ผ่านมาแล้ว 3 วัน คุณเคนยังคงไม่พูดจากับใครด้วยประโยคยาวๆเลยสักนิด เขามักจะนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไร้จุดหมายและเขาก็ชอบยืนอยู่นิ่งๆ ที่สวนกุหลาบคนเดียว  หรือไม่ก็ที่ห้องสมุดของโรงเรียน

“ ว่าแต่จะทะเลาะอะไรกับพี่สาวกันล่ะ “ มิยุจังถาม  คุณพี่สาวไม่ได้มาโรงเรียนตั้งหลายวันแล้ว เช่นเดียวกับเซย์คุงที่ไม่มาโรงเรียนเช่นกัน

“ มินะ..เธอไม่รู้อะไรเลยเหรอ “ พวกเธอหันมาถามฉันด้วยสีหน้าจับผิดนิดหน่อย ฉันส่ายหน้าช้าๆ เชิงปฏิเสธ ก่อนจะหันหน้าไปมองเคนคุงที่ริมหน้าต่าง

“ เอาล่ะ ๆ เลิกคุยกันได้แล้ว อาจารย์ริคุหรืออาจารย์ประจำโฮมรูมเดินเข้ามาในห้องก่อนจะใช้แฟ้มสีดำอันใหญ่ทุบโต๊ะ เพื่อเรียกความสนใจจากพวกนักเรียนที่กำลังส่งเสียงจ้อแจ้กันอยู่

“ นักเรียนทำความเคารพ “

“ เรารักกัน..เรารักกัน..” ฉันมองใบหน้าเคนคุงที่กำลังพูดคำว่าเรารักกันซ้ำๆ ไปมา ก่อนจะยืนนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น ทั้งๆ ที่ทุกคนนั่งที่กันหมดแล้ว

“ เป็นอะไรเหรอจ๊ะ เคนคุง “ อาจารย์ริคุร้องถามแต่ก็ไร้คำตอบจากปากเคนคุง

“ มันถึงเวลานั้นของเดือนน่ะ “ อากาวาร่าคุงออกปาก ก่อนจะรั้งตัวเคนคุงให้นั่งลง ร่างนั้นทำตามอย่างว่าง่ายเหมือนไม่มีเรี่ยวแรงเลยสักนิด

“ เอ๋.. ? เอาเถอะ ดูแลเพื่อนดี ๆ ด้วยก็แล้วกัน   เอาล่ะ..งั้นเรามาคุยเรื่องงานวัฒนธรรมที่ใกล้ถึงกันเถอะ! “

“ เฮ้!!” ทุกคนส่งเสียงร้องอย่างดีใจ ต่างจากเคนคุงที่ยังคงมีสีหน้าเฉยชาเช่นเดิม ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนจะต้องแสดงสีหน้าตื่นเต้นออกมาหรือไม่ก็หันไปพูดคุยกับคุณอากาวาร่าอย่างสนุกสนาน..

แต่ตอนนี้..มันไม่ใช่..

“ ตกลงเรื่องคนที่จะลงประกวดตำแหน่งราชา ปีนี้ครูคิดว่าจะยกให้เคนคุงประกวดก็แล้วกันนะ มีคนเห็นด้วยมั้ย พวกผู้หญิงต่างพากันพยักหน้า เมื่ออาจารย์ถาม  ฉันมองดูเคนคุงอยู่ห่างๆ..

เขาลุกขึ้นจากโต๊ะท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จ้องมอง ก่อนจะเดินออกไปจากห้องเรียนเสียดื้อๆ

“ ผมน่ะ ไม่เหมาะเป็นราชาหรอกครับ“  เคนคุงกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป  ฉันอาจจะคิดไปเองหรือคิดมากจนเกินไป แต่ฉันรู้สึกเหมือนว่าคุณเคน กำลังร้องไห้ ..

นี่  เขาเป็นอะไรกันแน่นะ..?

 

 

 







          Ken Talk's  

 

ผมเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ในใจลึกๆ ของผมมันก็ดีใจอยู่นิดหน่อย สำหรับตำแหน่งราชาที่ผมรอคอย..ผมกำลังจะได้ลงประกวดงานนั่นที่ผมใฝ่ฝัน

แต่เรื่องมินะทู..มันทำให้ผมยิ้มไม่ออก

“ เฮ้ เคน ชินโดทักก่อนจะวิ่งมาข้างๆ ผม หมอนั่นส่งสายตาไม่เข้าใจมาให้ ก่อนผมจะผลักหมอนั่นออกไปห่างๆ

“ แกเป็นอะไรกันแน่ “

“ ฉันควรจะถามแกด้วยเหมือนกัน ผมตะคอกกลับไป หมอนั่นทำท่าโกรธขึ้นมา ก่อนจะผลักอกผมแรง ๆ   สุดท้ายเรื่องที่ผมก่อปัญหาเอาไว้ คนอื่นกลับต้องมารับมันไปแทน  มันเป็นเรื่องที่ไม่น่ายินดีเลยสักนิด

ที่สำคัญ..เรื่องของมินะทู ทำไม..ถึงไม่มีใครช่วยอะไรได้เลยละ!

“ เป็นบ้าอะไรว่ะ “ ชินโดตะโกนถามดังๆ ผมได้แต่เดินหนี เมื่อมันรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

“ เออ ฉันมันบ้า!  อย่ามายุ่งกับฉัน 

“ ผลั้วไอชินโดต่อยหน้าผมอย่างจัง ร่างของผมทรุดฮวบลงไปด้วยความเจ็บปวด  โดนต่อยมันก็เจ็บ..แต่ถ้าต้องหายไปอย่างมินะทู ผมจะเจ็บปวดมั้ยนะ ?
             ทำยังไง ผมถึงจะรู้สึกหายผิดสักที..บางทีถ้าโดนไอชินโดต่อยบ่อยๆ ผมอาจจะสงบสติอารมณ์ลงได้บ้างก็ได้!

“ เลิกบ้าสักที..แกเป็นอย่างนี้น่ะ มีแต่คนเขาเป็นห่วงรู้มั้ย หมอนั่นบอก ผมมองไปรอบๆ ตัว  เด็กผู้หญิงบางคนที่กำลังมองดูผม มันไม่ใช่สายตาสมเพชหรือเสียดแทงเหมือนเซย์  แต่มันเป็นสายตาที่กำลังกังวล..หรือเป็นห่วง

“ ฉันเป็นคนสำคัญ..ขนาดที่ต้องมีคนมาตายแทนเลยเหรอ..” ผมหลบสายตามองต่ำลง เมื่อชินโดกำลังกระชากคอเสื้อผมให้ยืนขึ้น

“ นายอยากจะพูดอะไรแน่..?”

“ ถ้าฉันไม่เริ่มมันขึ้นมาตั้งแต่แรก ชีวิตฉันคงจะมีความสุขกว่านี้..” ผมตอบก่อนจะผลักชินโดออกไป  บางทีการอยู่เงียบๆ มันอาจจะทำให้สติของผมดีขึ้นบ้างก็ได้..

            และมันอาจจะทำให้ผมคิดได้..ว่าผมไม่ได้สมควรเป็นเจ้าชายที่จะปกป้องหรือปกครองใครได้เลยสักนิด..

           

 

 




 

บ้านแฝดชิโรคิ 


 

            “ อย่าพาลสิ ไนท์มองหน้าผมก่อนจะสั่งให้ไนน์ลากชิโบโบ้ออกไปจากตัวเอง  ตอนนี้ผมกำลังอยู่กับสองแฝดที่บ้าน ส่วนไอชินโดคงจะอยู่ที่หอ ซึ่งผมกับมันก็ไม่ได้คุยกันตั้งแต่โดนต่อย

            “ นายน่าจะเข้าใจนะเคนจัง ว่าเราช่วยอะไรผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ “

            “ งั้นมันเพราอะไรล่ะ ผมถาม ร่างของพี่คิยะกำลังนอนพักฟื้นอยู่ข้างๆ ผม ใบหน้าของพี่คิยะดูดีขึ้นหลังจากวันนั้นนิดหน่อย แต่เลือดจากบาดแผลยังคงไหลไม่หยุด

            “ ถ้านายสัญญาว่าจะสงบสติอารมณ์ ฉันก็จะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง “ ไนท์บอกก่อนจะลุกขึ้น แล้วนำผมไปยังห้องรับแขก มันยังคงสภาพเดิมอย่างที่ผมเคยเห็นตั้งแต่แรก ระหว่างทางเดิน..ผมเริ่มสังเกตเห็นอีกครั้ง รูปของพ่อกับปู่ติดอยู่ที่ผนังบ้าน

            และต่อไป..มันก็อาจจะมีรูปผม..หรืออาจจะไม่มี..

            “ ผู้หญิงคนนั้นตายไปแล้ว “ ไนท์เปิดประเด็น ในขณะที่หมอนั่นกำลังนั่งลงที่โซฟาตัวโปรด

            ใช่..เธอตายไปแล้ว..และคืนนั้นก็เป็นผมเองที่ได้คุยกับเธอเป็นคนสุดท้าย..

            “ ที่ฉันกำลังหมายถึงคือ..เธอตายไปตั้งนานแล้ว “

            “ ฉันเข้าใจ “ ผมบอก มือทั้งสองของผมมันกำแน่นโดยไม่ได้ตั้งใจ พอเริ่มคิดถึงเรื่องเมื่อวันก่อน ผมก็มักจะตระหนักได้เสมอว่า

            ผมเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอตาย..

            “ แล้วที่ฉันช่วยเธอไม่ได้ นั่นก็เพราะเธอตายไปแล้ว..ถึงฉันจะมีพลังสายฟื้นฟู แต่ฉันก็ไม่ใช่คนที่เก่งกาจพอจะช่วยผู้หญิงคนนั้นได้หรอกนะ “ ไนท์อธิบาย

            “ แต่เธอตายเพราะช่วยฉัน..นั่นคือสิ่งที่ฉันรับไม่ได้ “ ผมบอก

            “ งั้นนายก็เลิกทำตัวงี่เง่า เพื่อยัยนั่นไม่ได้รึไง!?” ผมนิ่งอึ้งไม่ตอบอะไร ผมเป็นคนที่ไม่เคยทำอะไรเพื่อใคร แต่แล้ววันหนึ่งก็มีคนบอกผมว่าผมคือแวมไพร์ หลังจากนั้นไม่นานก็มีคนมาบอกว่าผมคือเจ้าชาย  มันไม่ใช่เรื่องสมมุติ แต่ผมคือเจ้าชายที่จะต้องปกครองดินแดนที่ผมเกิด ทั้งๆที่ผมจำเรื่องอะไรของตัวเองไม่ได้เลย

            และในตอนนี้มีคนต้องมาเจ็บตัวเพราะผม  เจ้าชายที่ไม่ได้เรื่องคนนี้…

            “ ฉันรู้ว่านายเสียใจ ..”

            “ ใช่ นายรู้ดีนี่ “

            “ แต่คนที่ฆ่ายัยนั่นไม่ใช่นาย คนที่ฆ่าผู้หญิงคนนั้นคือเซย์.. สิ่งที่นายควรทำก็คือมีชีวิตต่อไปอย่างที่ยัยนั่นพยายามปกป้องนายเอาไว้! ถ้านายเก่งขึ้นมา..นายก็จะแก้แค้นได้..ไม่ดีรึไง!?”

            ไม่มีคำตอบใดหลุดออกจากปากผม.. ที่ไนท์พูดมันถูกทุกอย่าง  มินะทูตายเพราะปกป้องผม..แต่ไม่ว่ายังไง ผมก็เป็นต้นเหตุอยู่ดี

            “ รู้มั้ย คืนนั้นน่ะ..พวกเราไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ ถ้ายัยนั่นไม่วิ่งออกไปอย่างเป็นบ้าเป็นหลังไปหานาย  ไม่งั้นพวกเราก็คงจะตามไปที่โรงเรียนไม่ทัน..” ไนท์บอก หมายความว่ามินะทูรู้ว่าผมกำลังมีอันตรายอย่างนั้นสินะ..

            แล้วผมล่ะ มีดาบที่ทุกคนหมายตาว่าอยากได้...แต่ผมก็สู้ไม่ได้

            “ นายอย่ามัวแต่หดหู่อยู่เลยเคนจัง วิญญาณยัยนั่นอาจจะไม่ไปสู่สุขคติก็ได้ แล้วตอนนี้สิ่งที่นายควรทำก็คือ คิดหาทางรับมือเซย์ไว้ดีกว่า” ไนท์กล่าว

            ใช่..ผมต้องไม่ยอม..ไม่ยอมให้ใครเจ็บตัวไปมากกว่านี้

            แล้วผม..จะต้องสู้..สู้ในฐานะเจ้าชาย  ถ้าแค่นี้ยังปกป้องคนรอบตัวไม่ได้ ผมจะไม่มีหน้ากลับไปดูแลผู้คนในเซซีเรียเด็ดขาด!

            ผมมองหน้าไนท์ก่อนไนน์จะวิ่งหน้าตั้งมายังห้องรับแขกที่เราสองคนนั่งอยู่

            “ ไนท์! คิยะฟื้นแล้ว

            


              พวกเราทั้งสามเดินเข้าไปหาพี่คิยะที่กำลังพยายามขยับตัวไปมา ผมเลือกที่จะนั่งลงข้างๆ เตียง ก่อนชิโบโบ้จะเดินเข้ามาคลอเคลียกับผม

            “ เจ้านั่น พอเห็นนายทำหน้าไม่สบายใจก็เลยเป็นห่วง “ ไนน์พูดเปรยๆ ผมมองชิโบโบ้ที่ตัวสูงเท่าผมทันที เมื่อผมนั่งลง มันใช้ปากที่เต็มไปด้วยฟันน้ำนมชนกับแก้มผมเบาๆ

            “ ฟู่ ฟู่ “  ความจริงผมก็รู้สึกรำคาญอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องของมินะทูก็ทำให้ผมคิดได้ ผมควรจะใช้เวลากับทุกสิ่งทุกอย่างให้คุ้มค่าที่สุด ก่อนทุกอย่างจะหายไป..

            “ น..น้ำ “ พี่คิยะส่งเสียงร้องขอ  ไนน์รีบยื่นน้ำให้ทันที

            “ เคน “ เธอส่งเสียงเรียกผมเบาๆ ผมรีบลุกขึ้นไปบีบมือพี่คิยะเอาไว้ เพื่อส่งสัญญาณว่าผมอยู่ตรงนี้

            อาการของพี่คิยะ ไม่ได้ดูดีขึ้นมาเลยจริงๆ ถึงแผลภายนอกจะดูไม่มากเท่าไร แต่แผลภายในดูเหมือนจะเจ็บหนักสาหัสเลยทีเดียว

            “ จริงสิไนท์ หินเวทล่ะ! “ ผมร้องบอกก่อนจะประคองพี่คิยะให้นอนลงช้าๆ เมื่อนึกถึงเรื่องที่รูเรเซียออก  เรื่องหินเวทที่รักษาได้ทุกอย่างน่ะ พวกเราก็มีเก็บไว้ไม่ใช่เหรอ!? แล้วทำไมไม่เอามารักษาล่ะ .. บางทีถ้าผมนึกได้เร็วกว่านี้ล่ะก็ ผมอาจจะช่วยมินะทูไว้ก็ได้

            “ ฉันใช้จนหมดแล้ว แต่อาการไม่ดีขึ้นเลยเคนจัง แผลข้างในมันสาหัสเกินไป “ ไนท์ส่ายหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ สีหน้าของหมอนั่นดูได้ทันทีว่าพูดเรื่องจริง.. ทำไมกันล่ะ?

            “ มันไม่หายง่ายๆ หรอกนะ..” พี่คิยะร้องบอกด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
             " อื้ม ร่างของคิยะน่ะมีความเป็นเรื่องเนื้อผสมอยู่ โดนพลังของยัยนั่นเข้าไปหนักๆน่ะ  ไม่ตายตั้งแต่ตอนนั้น ก็มหัศจรรย์แล้วละ " ไนท์บอก

            “ งั้นต้องทำยังไงล่ะ!? พี่คิยะบอกผมมาสิ..ผมจะรีบไปหายามาให้ “ ผมกล่าว ชิโบโบ้เดินเข้ามาใกล้ๆ เตียงก่อนจะหดเล็บเข้าไปในมือ มันใช้อุ้งเท้าเล็กๆ กดลงไปบนขาพี่คิยะ เหมือนพยายามนวดให้

            “ มิโซรุ หุบปากแล้วใจเย็นๆ “ ไนน์ร้องบอก พีคิยะชี้นิ้วไปที่ผนัง ก่อนจะเขียนอักษรเซซีเรียลงไปบนผนัง  พวกเราทั้งสามเริ่มอ่านมันอย่างช้าๆ ใจความทั้งหมดที่ถูกเขียนด้วยตัวหนังสือเลือด

            ..พลังที่เซย์ใช้ มันจะเข้าไปทำลายระบบต่างๆ ภายในร่างกาย ทุกอย่างจะถูกแผดเผาด้วยไฟ..สิ่งที่จะช่วยขับพิษของพลัง ต้องใช้น้ำตาของต้นไม้พันปี ..

          ตัวหนังสือหยุดลง ไนท์หันมามองหน้าพี่คิยะก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

            “ อย่าบอกนะ ว่าพวกเราจะต้องใช้สูตรปรุงของเอเลนน่าน่ะ “

            เอเลนน่า ? มันหมายความว่ายังไงงั้นเหรอ..แล้วทำไมไนท์ต้องทำท่าตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ.. พี่คิยะพยักหน้ารับ ก่อนตัวหนังสือบนผนังจะหายไป

            “ คงไม่ดีหรอกมั้ง ถ้าเราต้องไปที่นั่น “ ไนน์บอกผมหันไปมองด้วยสายตาสงสัย

            “ แล้วเธอมั่นใจได้ยังไง..ว่าจะต้องใช้วิธีนั้นรักษา  -เข้าใจแล้ว” ไนท์กล่าวก่อนจะมองหน้าพี่คิยะ ตอนแรกดูเหมือนหมอนั่นจะลังเลใจสุดๆ แต่หลังจากสองคนนั่นมองหน้ากัน ไนท์ก็พยักหน้ารับก่อนจะส่งเสียงร้องเชิงเข้าใจทันที

            “ ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย ?” ผมบอก ยิ่งพวกเขาพูดอะไรที่ผมไม่เข้าใจ ความรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า..มันก็เริ่มเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ

            “ งั้นอยากรู้อะไรล่ะ ?”

            “ เรื่องที่นายเข้าใจ “ผมตอบ ก่อนจะหยิบผ้าเปื้อนเลือดออกมาจากตัวพี่คิยะ ว่าพลางก็ห่มผ้าให้  ผมจะรอ..รอจะกว่าพี่คิยะจะหายดี ..

            หลังจากนั้น ผมจะไปเซซีเรียทันที..

            ไม่ใช่เพื่อหนีปัญหาทั้งหมด..แต่ผม..อยากจะแข็งแกร่ง

            เพื่อสู้กับศัตรูทั้งหมด!!

            “ สูตรปรุงเอเลนน่าน่ะ ก็คือยาพื้นเมืองชนิดหนึ่งของพวกเกโนเลีย มันมีของที่ต้องใช้ไม่กี่อย่าง แต่ก็เป็นของที่หาได้เฉพาะพวกเกโนเลียเท่านั้น ที่สำคัญมันไม่มีหลงเหลืออยู่ในโลกมนุษย์นี้แล้ว “ ไนท์พูด

            “ งั้นพวกเราจะรักษาพี่คิยะยังไงล่ะ..คงไม่ได้ความว่าพวกเราจะ

            “ ไม่มีในโลกนี้ ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีแล้วสักหน่อย “ ไนน์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ผมหันไปมองหน้าหมอนั่น ก่อนไนท์จะพยักหน้าเชิงเห็นด้วย

            “ อย่างที่ไนน์บอก ไม่มีที่นี้ แต่ก็ยังมีอีกที่หนึ่ง”

            “ แล้วมันคือที่ไหนล่ะ ? “ ผมถาม

            “ ก็ที่ๆ โลกใหม่ของคนพวกนั้นยังไงล่ะ “ สองแฝดประสานเสียงร้องบอก ถ้าอย่างนั้น..พวกเราก็ต้องไปที่ๆ พวกนั่นย้ายไปอยู่น่ะสิ..?

            แล้วถ้าไป..พวกนั้นจะต้อนรับพวกเราดีรึเปล่า..

            “ ยานั่นรักษามินะทูได้มั้ย..” ผมถามอีกครั้ง สองแฝดส่ายหน้าก่อนจะอธิบายเหตุผลง่ายๆ ให้ผมฟัง  “ ยัยนั่นตายไปแล้วเคนจัง “

            “  นั้นสินะ..”

            “ ถ้างั้นเราคงต้องรีบไปหาตัวยามาก่อน  ฉันคิดว่าฝ่ายนู้นคงจะรู้แน่ว่าพวกเราคิดจะทำอะไร..” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ 

              " พ..พาชินโดไปด้วย " ผมหันไปมองหน้าพี่คิยะอีกครั้ง  ทำไม..ต้องพาไอชินโดไปด้วยละ!?

          “ อะไรกันน่ะ “ ผมถามอย่างไม่เข้าใจ สองแฝดทำหน้าครุ่นคิดนิดหน่อยโดยไม่ยอมพูดอะไร..

            แสดงว่าสองคนนี้ก็รู้เรื่องที่พี่คิยะบอกสินะ ? แล้วทำไม..พวกนี้ถึงปิดเงียบล่ะ..มันสำคัญมาก จนผมรู้ไม่ได้งั้นเหรอ ?

            “ พวกนาย..ปิดอะไรไว้กันแน่..” ผมถาม พี่คิยะที่น่าจะตอบได้ดีกว่า กลับทำเป็นเหมือนแกล้งหลับไปซะดื้อๆ ส่วนสองแฝดก็ยังคงทำท่าคิดไม่ตกกับคำถามของผม

            ชินโดทำไม  ? หมอนั่นเป็นอะไรแล้วทำไม..ทุกคนต้องทำท่ามีพิรุจแบบนี้ด้วย?

            “ อย่าว่าพวกเราเลยนะ..แต่เรื่องบางเรื่องมันก็ไม่ควรออกมาจากปากพวกเรา “ สองแฝดกล่าวนัยๆ

            งั้นผม..มีเรื่องอะไรที่จะรับรู้ได้บ้างล่ะ ??





Re 22 ต.ค 2552



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 19 : Chapter 19 : เรื่องของหมอนั่น ( Rewrite ๑๐๐%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2847 , โพส : 10 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 2003
 มินะทู~~~~
Name : voodoo princess < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ voodoo princess [ IP : 183.88.64.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:41
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1432
โอย 

เครียดดดดดดดดดดดดดด

เศร้าแทนเคนจัง  จังเลยอ่าT^T
PS.  ~~...ความรักไม่มีคำว่าพอ มีแต่คำว่า More มันจะมากขึ้นเรื่อยๆ...~~
Name : My Angle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My Angle [ IP : 118.173.16.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2552 / 19:47
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1267
ต่อ ต่อ
หนุก หนึก
PS.  สู้ๆ นะคะ สนุกที่สู๊ดดดดด
Name : เด็กวายร้าย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เด็กวายร้าย [ IP : 115.67.197.135 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2552 / 21:21
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1266
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย

ปวดหัวแทนเคนจังเลยอ่ะ

PS.  ทุกๆความฝัน ทุกๆความทรงจำ หนึ่งเดียวในนั้น คือ...เธอ...
Name : โฮโกยาม่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โฮโกยาม่า [ IP : 114.128.71.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2552 / 16:18
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1265
เคนน่าสงสารจิงๆนะนี่

อัพด่วนนนนนนนนนน

นะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
Name : irene [ IP : 125.24.126.46 ]

วันที่: 8 พฤษภาคม 2552 / 16:07
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1264
ทุกคนใจร้าย...

เคนน่าสงสาร...T^T

เคนไม่รู้อะไรสักเรื่องเลยนะ ฮือๆๆ TT^TT

คนอื่นรู้ แต่กลับปิดบังเคน...

บอกเคนเดี่๋ยวนี้เลยน้าา!!!!! >0<

เพราะเราก็อยากรู้ =,=

อัพๆๆๆๆ อิอิ ^^

PS.  มาอ่านFIC.REBORN แบบ NORMAL ดูสิ! รับรองสนุก,แปลกด้วย~ แปลกไงอ่ะหรอ...ก็สึนะไม่ได้ซื่อบื้อแล้วไง! แถมเจ้าเล่ห์ เจ้าชู้ กวนTEEN อีกต่างหาก! --> http://writer.dek-d.com/xenioO/writer/view.php?id=498758
Name : *Rose Star* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *Rose Star* [ IP : 124.121.188.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2552 / 12:28
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1263
แล้วมันเรื่องอะไรกันแน่อ่ะ
เคนน่าสงสารอ่ะ เจอแต่เรื่องแย่ๆทั้งนั้นเลย
Name : neschan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ neschan [ IP : 58.8.49.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2552 / 19:23
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1262
เล่นง่ายดีเน๊าะ - - ลุงใครฟร่ะ นี่ มาต่อเลย 

ข้อหาดองไปนาน มาชดใช้เด่วนี้!!! 

ไม่งั้น เรียกรวมกองทัพ สังประหารลูกเดียว 

ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!

ลุงอ่ะ!
Name : สาวน้อยนิรนามgirls < My.iD > [ IP : 124.121.123.60 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2551 / 18:41
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1261
จริงดิ 

ว๊ากกกกกกกกกกกก!!

T^T เดี๋ยวเอาไปแก้ ไปกินหมูกระทะก่อน 

Me// พลอย ไปดูแท็กด้วย - -
PS.  เลือดน่ะจะหวานก็ต่อเมื่อดื่ม..มันอาจจะคาวนิดหน่อย แต่ตรงที่เป็นลิ่มเลือดเนี่ย รสชาติดีอย่าบอกใครเชียว..
Name : ♣ ลูซิเฟอร์ลี ♣ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ  ♣  ลูซิเฟอร์ลี  ♣ [ IP : 125.25.198.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2552 / 16:53
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1260
โอ้วว


ข้าน้อยตั้งจายว่าจาอ่านไหม่

T^T


เริ่ม งง 


ก๊ากๆๆๆ


หนุก ๆๆ
PS.  >> ลัลล๊า เหะๆ ข้าน้อยชื่อ ติง ติง นะ ครุๆๆ มาเยี่ยม ข้าน้อยได้นะต๊ะ
Name : ~TIng~ < My.iD > [ IP : 117.47.212.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2551 / 21:19
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1259
ตอนสั้นมากมาย



PS.  จะเป็นปีศาจตัวน้อย คอยวิ่งอยู่ในหัวใจเธอ
Name : LoKi VampirE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LoKi VampirE [ IP : 58.9.3.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2552 / 16:38
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1258
อัพต่อเร็วๆเลยนะ
Name : ปีศาจเงา < My.iD > [ IP : 125.25.154.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2551 / 21:16
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1257
อัพพพพพพพพพพพพพพ

อยากอ่านๆๆๆ

ค้างมากเลยอ่ะ

PS.  ทุกๆความฝัน ทุกๆความทรงจำ หนึ่งเดียวในนั้น คือ...เธอ...
Name : โฮโกยาม่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โฮโกยาม่า [ IP : 222.123.102.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2552 / 13:57
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1256
โหะ! มาแร้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
Name : สาวน้อยนิรนามgirls < My.iD > [ IP : 124.121.133.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2551 / 14:18
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android