คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ!

ตอนที่ 29 : Chapter 29 : เดินหน้า(เสร็จแล้วเย้!)


     อัพเดท 2 เม.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ผีดูดเลือด, ไร้สาระ
ผู้แต่ง : vogoer II ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vogoer II
My.iD: https://my.dek-d.com/vam_pire_christ
< Review/Vote > Rating : 94% [ 124 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 71,010
2,434 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 824 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 29 : Chapter 29 : เดินหน้า(เสร็จแล้วเย้!) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2241 , โพส : 26 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


             

             


                       Chapter 29 : เดินหน้า




เคนบรรยาย


           "แฮ่กๆ   -อยู่ไหนนะ " ผมบ่นกับตัวเองเป็นร้อยครั้ง เมื่อสมองเริ่มถึงทางตัน                 
            หลังจากวิ่งออกมาจากห้องนั่น ตัวผมเองก็เหมือนจะหลงทาง จู่ๆ ก็วิ่งเข้ามาในห้องที่มีแต่กระจก  มันเป็นห้องที่มีกระจกตั้งเรียงติดกันทั้งบนพื้นและเพดาน.. ซึ่งนั่นพอรู้ตัวอีกที ทางที่เข้ามาก็หายไปแล้ว..
            " หึหึ.." เสียงหัวเราะในลำคอของใครบางคนดังขึ้น ผมมองไปในกระจกที่แตกนั่น..มันกำลังปรากฏภาพตัวผมที่กำลังหัวเราะ สีหน้าในกระจกนั่นช่างโรคจิตและหื่นกามชอบกล ?!
            สาบานได้..นั่นไม่ใช่ผม! เพราะผมไม่มีทางหัวเราะที่ทำลายภาพพจน์ตัวเองเด็ดขาด !
            " โง่เขลา..โง่เขลา.." ตัวผมในกระจกพูดด้วยน้ำเสียงสมเพช
            " งี่เง่าน่า.." ผมตอบกลับ ก่อนจะใช้แอ็คซอร์ทิ่มไปที่กระจกนั่น จนแตกเป็นเสี่ยงๆ  พื้นหลังของมันคือบรรยากาศสีดำๆ ที่น่ากลัว.. ผมใช้แอ็คซอร์แหย่ออกไปทางรูนั่น เพื่อส่องแสงสว่าง แต่ทว่า มันก็ยังคงมืดมิด
              เหมือนไม่มีอะไรเลย
             " ฮ่าๆ "
สิ่งนั้นหัวเราะอย่างชอบใจ 
             " แกเป็นใครกันแน่!"  ผมตะโกนถาม ก่อนจะหลับตาเพื่อสัมผัสการมีตัวตนของสิ่งนั้น ไอเวทแบบเดียวกับที่ผมเคยเจอมาก่อน  และผมมั่นใจว่า..ไอเวทของมัน เหมือนกับไอฉลามนั่น
             นี่อย่าบอกนะว่ามันมีแฝด ?
             ตลกน่า เรื่องนี้มีแฝดยั้วเยี้ยะเยอะแยะไปแล้วนะ!
             " นามของเราคือ อาเมโนะ  มุราคาโมะ"
             " เดี๋ยวก่อน นั่นมัน..ดาบศักดิ์สิทธิ์นี่!" ผมว่า เมื่อเจ้านั่นตอบผม...ผมเคยได้ยินชื่อนั้นนะ นั่นมันหนึ่งในดาบศักดิ์สิทธิ์ของญี่ปุ่นเชียวนะ!
             " ล้อเล่นน่า..มันเป็นชื่อที่เราชอบต่างหาก..เราไม่มีชื่อหรอกน่า เจ้าโง่ " หมอนั่นพูดแล้วเดินออกมาจากกระจก  ตอนนี้มีมนุษย์หน้าตาดีเหมือนผมอีกคนหนึ่งกำลังยืนจังก้า และมองหน้าผมด้วยสายตาเหยียดหยามผมสุดๆ

             " มันไม่ตลกสักนิดเลยนะ!" ผมบอก เมื่อเจ้านั่นใช้เวทอะไรสักอย่าง จนใบหน้าของหมอนี่เหมือนกับอย่างกับแกะ  ยิ่งมันเข้ามาใกล้ ผมก็เริ่มมั่นใจว่าไอสิ่งนี้คือดาบญี่ปุ่นของไอหน้าฉลามนั่น  แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้ผมรู้สึกมั่นไส้ไอดาบเวรนี่ชะมัด โถ่โว้ย!  มันจะมากไปแล้วนะเว้ย! แกหน้าตาเหมือนฉันแบบนี้ แล้วฉันจะกล้าอัดแกได้ไงฟร่ะ
              " ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับแกหรอกนะ รีบมาสู้กันให้จบๆ ดีกว่า " ผมบอกก่อนจะจับแอ็คซอร์ให้มั่น..คราวนี้ผมจะต้องตั้งใจสู้

             เพราะว่า...บนโลกใบนี้จะต้องมีคนหน้าตาดีแบบมิโซรุ คันโด้ คนเดียวเท่านั้น!!
             .            .
             .
            " เคร้ง!" เจ้านั่นรับดาบของผมไว้ด้วยมือเปล่า ผมออกแรงกดให้มากกว่าเดิม จนคมมีดของแอ็คซอร์เฉือนลงไปที่ฝ่ามือของเจ้านั่น แต่ทว่าหมอนั่นฉีกยิ้มอย่างชอบใจ 
            " เฮ้ย!" ผมรีบกระโดดออกห่างตัวเจ้านั่น  ก่อนจะมองดูที่มือของตัวเอง  แผลเมื่อครู่ที่ผมฟันลงไปบนตัวของเก๊ มันกลับมาเกิดแผลที่ตัวของผมด้วยเช่นกัน

            โอ้ มาย ก๊อดดดดดดด T[]T
            " ฮ่าๆ... เสียใจด้วยเด็กน้อย ..ฉันไม่เป็นอะไร "  ดาบนั่นบอกก่อนจะยกมือของตัวเองที่ยังขาวผ่องใสวิ้งให้ผมดู  มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่เกิดแผล! 
            " อย่าคิดจะทำอะไรฉันดีกว่า..คนที่จะเจ็บคือตัวแกเองต่างหาก " ไอของเก๊นั่นพล่าม แล้วนี่ผมจะทำยังไงดี ? ถ้าไม่ผ่านหมอนี่ไป ผมก็จะไม่ได้สู้กับโซริว..
             ไม่มีทางเลือกอื่นเลยรึไงฟร่ะ!
             " ยอมแพ้ซะดีกว่า..ให้เราเชือดง่ายๆ สิ" เจ้าดาบนั่นบอก ก่อนจะหัวเราะ แค่แวบเดียวก็มีดาบเล่มหนึ่งโผล่ออกมาจากกระจก  ไอเก๊นั่นดึงดาบมาอย่างช้าๆ  ว่าแล้ว เจ้านั่นก็ใช้ลิ้นเลียดาบอย่างกับพวกโรคจิต.. และนั่นมันก็ทำให้ผมเป็นแผลที่ลิ้นไปด้วยเหมือนกัน..

             สารเลว..สารเลวเกินไปแล้ว!! ผมขบกรามแน่นอย่างเจ็บแค้น แผลเมื่อครู่มันช่างแสบไปถึงทรวงจริง ๆ .. ไอนี่มันไม่คิดเลยรึไง ว่าถ้าเกิดผมตายไป ประชากรหน้าตาดีบนโลกนี้ก็จะลดลงไปด้วยน่ะ!

            แล้วอีกอย่าง พ่อแม่แกไม่เคยสอนรึไง ว่า ‘ ห้ามเล่นกับของมีคมน่ะ!!’           
             " น่าสมเพชจริงๆ มีดาบก็ใช้ไม่ได้ " ผมรู้สึกตัวชาไปทันทีเมื่อเจ้านั่นพูดจบ  
             ไอตัวปลอมนี่มันก็คงจะดูออกอยู่แล้วว่าผมใช้แอ็คซอร์ไม่เป็น  ความทรงจำจากซีเรียสก็ดูเหมือนจะช่วยอะไรผมไม่ได้แล้วในตอนนี้
            " อย่างเจ้าในตอนนี้คงไม่มีปัญญาสู้เราได้หรอก หินเวทที่เจ้ากินเข้าไปมันคงเปล่าประโยชน์ ถ้าเจ้าไม่สามารถเรียกพลังของหินนั่นมาใช้งานได้จริงๆ " เจ้านั่นร่ายยาว แต่ดูเหมือนคำสรุปสั้น ๆ ง่ายๆ คือ ตอนนี้ผมไม่ทางชนะ

            แล้วทำไมเจอนี่ถึงรู้เรื่องที่ผมกินหินเวทเข้าไปด้วยละ ?
             " หินเวทนั่นมีพลังในการดึงพลังของคนกินมันเข้าไปออกมา แต่ว่า..เจ้ายังทำให้หินนั่นมันทำงานไม่ได้ เพราะอย่างนั้นมันถึงเปล่าประโยชน์ วิธีเดียวคือ จิตวิญญาณที่แข็งแกร่งและแน่วแน่"  
             " แล้วจะให้ฉันทำยังไงเล่า!?" ผมถามก่อนจะปักแอ็คซอร์ลงบนพื้น  
              "งั้นเราจะสอนให้.."
              " เอ๊ะ ?"
              " เราจะสอนวิชาดาบให้เจ้า.."
              " โกหกน่า "   
              " สู้กับคนไม่มีทางสู้ มันเสื่อมเสียเกียรติของเรา ดังนั้นเราก็จะสอนเจ้าให้เรียนรู้ดาบขั้นพื้นฐานเสียก่อน  " ไอตัวปลอมนั่นบอกก่อนจะยิ้มให้ผม 

             มันช่างเป็นรอยยิ้มที่บาดใจผมเสียจริงๆ ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะยิ้มได้หล่อขนาดนี้! (ไม่เกี่ยว)  แต่ว่าทำไมเจ้านั่น.ถึงคิดจะสอนดาบให้ผมด้วยล่ะ!?? เราเป็นศัตรูกันนี่!
              " อย่ามัวโอ้เอ้ ..มาเริ่มเรียนกันได้แล้ว!"
             - จะไม่ขอพูดถึงการสอนนะครับ :)-





         
             
ไนท์บรรยาย

   
                   " โฮกกกกกกกกกกกกกกกก " สิ้นเสียงหวีดร้องของกาเมร่า ร่างของมันล้มตึงลงตรงหน้าผม สายตาของมันกำลังแสดงถึงความเจ็บปวดและแค้นเคืองผม
                  " เป็นพลังที่น่ากลัวจริงๆ ด้วย " โซริวพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงเหมือนเดิม เจ้านั่นยังคงนั่งนิ่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม 
                  " น่าเสียดายจังนะ  เฟสจังหมดประโยชน์ไปอีกตัวซะแล้ว.."  เจ้านั่นพูด ก่อนจะชี้นิ้วไปที่กาเมร่าตัวยักษ์นั่น  เพียงแค่เศษเสี้ยววิ ร่างของเจ้านั่นก็ถูกเผาจนเหลือเพียงผุยผงที่กำลังลอยขึ้นไปบนเพดานห้อง..
                  มันอำมหิตเกินไปแล้ว !
                   " มาสู้กับฉัน !" ผมตวาดใส่เจ้านั่น มีเพียงรอยยิ้มเท่านั้นที่เจ้านั้นตอบผม  
                   " บอกแล้วไง ว่าผมไม่คิดจะสู้กับคุณ "
                   " บอกให้ลงมา!"
                   " ผมโกรธแล้วนะ ^^"  สิ้นเสียงเจ้านั่น  ตามผิวหนังของผมก็เกิดอาการเหมือนน้ำเดือด  หนังของผมกำลังพองตัว เหมือนน้ำในหม้อต้มที่กำลังเดือดปุดๆ
                  นี่มันเวทสายดำ..
                   เวทต้องห้าม!
                   " ถ้าคุณอยู่เงียบๆ ตั้งแต่แรก ผมก็คงไม่ใช้มันกับคุณ ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ถึงตายหรอก! เพราะเดี๋ยวมันจะไม่สนุก ^^" เจ้านั่นร่ายยาว  นั่นหมายถึงเจ้านั่นไม่คิดจะทำให้ฟองภายในตัวผมแตก เพราะไม่อย่างนั้น ถ้าฟองน้ำในตัวนี่แตก..ผมก็ต้องตาย
                   " แก.." ผมขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ..
                   " เอาเป็นว่าช่วยอยู่เงียบๆ ไปสักพักแล้วกันนะ ถ้าคุณขืนพยายามฟื้นตัวไปมากกว่านี้ละก็.. ฟองน้ำมันก็จะยิ่งแตกเร็วขึ้น  เอาละ มาพนันกันดีกว่ามั้ย
ว่าคุณหรือผมกันแน่ที่จะตาย " เจ้านั่นพูดทิ้งท้าย ก่อนจะนั่งจิบน้ำชาอย่างสบายใจต่อไป..



เคนบรรยาย


                   " แฮ่กๆ " ผมก้มตัวลงต่ำ มือขวากุมหน้าอกด้วยความเหนื่อยหอบ การเรียนดาบเมื่อครู่ ทำให้ผมรู้ตัวว่าตัวเองด้อยค่าจริงๆ ถ้าย้อนเวลาไปได้คงไม่โดดซ้อมดาบกับพวกแฝดแน่ๆ 

                   “ ถ้าจบการสอนแล้ว ก็ช่วยคลายเวทของนายสักทีเหอะ ผมบอกเจ้าดาบนั่นที่ยังคงอยู่ในร่างที่มีใบหน้าเหมือนผม จบประโยค...เจ้านั่นก็กลายร่างเป็นดาบญี่ปุ่นเช่นเดิม
                   " เก่งขึ้นมากจริง ๆ  สมแล้วที่ท่านคิรีสไว้วางใจในตัวข้า ฮ่าๆ"  ดาบนั่นเอ่ย มือทั้งสองกอดอกอย่างเก๊กท่า  ปากก็ชมตัวมันเองด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจสุดขีด
                  เหอะ ..อยากถามมันจริงๆ ว่าไอความหลงตัวเองนี่ ท่านได้แต่ใดมา -.,- ( ก็แกนั่นแหละ! )
                  แต่เดี๋ยวก่อนนะ...เจ้านั่นพูดว่า
ท่านคิรีสงั้นเหรอ ? นั่นมัน..ชื่อของปู่ผมนี่!

                  " ความจริงแล้ว ข้าคือดาบของท่านคอมัส หรือท่านพ่อของท่าน ต้องขออภัยด้วยองค์ชายที่ข้าเสียมารยาทกับพระองค์เมื่อครู่ " เจ้าดาบนั่นบอก ว่าแล้วก็โค้งตัวเหมือนต้องการแสดงความเคารพผม

                ความจริงผมก็ไม่ติดใจเรื่องที่หมอนั่นเสียมารยาทกับผมหรอก แต่ผมมั่นไส้ตรงที่หมอนั่นพยายามทำลายความงดงามของผมมากกว่า นี่ถ้าเกิดไอแผลที่ได้จากการที่หมอนั่นแปลงร่างเป็นผมไม่หายไปละก็.. ผมจะคิดบัญชีหมอนี่ให้ยับเลยคอยดู!
                  " แล้วทำไมนายถึงมาอยู่นี่กับไอฉลามงี่เง่านั่นละ ในเมื่อนายเป็นดาบของพ่อฉัน " ผมถามกลับเมื่อเริ่มหายโกรธเจ้านั่น  ไอดาบญี่ปุ่นประหลาดๆ นี่จึงส่งยิ้มออกมาในความหมายประมาณว่า ' มันช่วยไม่ได้นี่ ' ก่อนจะเริ่มสาธยายบทนำให้ผมฟัง
                 " นามของข้าคือ เลเวนอล อย่างที่พระองค์คงจะทราบแล้วว่า ท่านคิรีสเคยเดินทางมาที่นี่ และพระองค์ก็นำข้าไปมอบให้กับเทพพระเจ้าปลา "  
                  เจ้านั่นพูดขึ้นก่อนจะเงียบลงไปแบบขาดตอน ว่าแล้วก็มองหน้าผมอย่างกวนโอ๊ย  เหมือนไม่ต้องการพูดอะไรต่อแล้ว

                  แล้วสรุป ทำไมถึงต้องเอาเลเวนอลให้ไอฉลามนั่นกันแน่ละฟร่ะ! ปมนิยายเรื่องนี้มันยาวกว่าผมของราปุนเซลแล้วมั้ยเนี้ย !
                 "ข้ารู้ว่าท่านสงสัย แต่ขออภัย เหตุผลของมันยากนักที่จะเข้าใจในยามนี้  แต่ให้ท่านเชื่อใจข้าเถอะ ว่าอีกไม่นานท่านจะเข้าใจ” เลเวนอลกล่าวเหมือนอ่านใจผมออก  คารมอันแสนน้ำเน่านิดๆของหมอนี่ทำเอาผมไม่กล้าเอ่ยปากต่อ

                 “ ตอนนี้ภารกิจของข้าเสร็จสมบูรณ์แล้ว ข้าคงได้เวลากลับไปยังเซซีเรียสักที..ที่สำคัญพระองค์อย่าลืมปลุกพลังนั่นให้ตื่น.." เมื่อเห็นว่าผมเงียบไป เลเวนอลจึงพูดขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ละอองสีทองจะเกิดขึ้นรอบๆ ตัวดาบ มันจะค่อยๆ วนเวียนไปมารอบตัวของเลเวนอล เหมือนกับหนังอนิเมชั่นของวอลดิสนีย์ยังไงยังงั้น

                 “ ปลุกพลัง..พลังอะไร ? ช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อยได้มั้ย ผมถามแต่เจ้านั่นกลับทำเมินคำพูดของผม
                 " เวลาเหลืออีกไม่มากแล้ว ข้าอยากให้ท่านกลับไปที่เซซีเรียก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป.." เลเวนอลเอ่ยขึ้นเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ ดูเหมือนเจ้านั่นไม่สนใจที่จะตอบคำถามผมจริง ๆ เพียงอึดใจเดียวร่างของเขาก็หายไปราวกับเมฆหมอก

                เช่นเดียวกับห้องกระจกที่หายไปพร้อมกับเลเวนอล
                ดูเหมือนตอนนี้จะมีปริศนาเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว..

                อะไรคือพลังที่เลเวนอลหมายถึง ? แล้วอะไรที่ทำให้ปู่มั่นใจเหลือเกินว่าผมจะมาที่นี่ ที่สำคัญทำไมถึงฝากดาบของพ่อไว้ให้กับฝ่ายศัตรูนั่นอีก ?

     เรื่องนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่ !?

               

 

                 หลังจากทุกอย่างกลับเป็นปกติ  ผมก็รู้ว่าห้องกระจกเมื่อครู่ แท้จริงแล้วมันก็เป็นแค่ทางเดินธรรมดาๆ ที่ถูกเวทของเลเวนอลทำให้เห็นเป็นกระจก

                 แล้วไอคำพูดทิ้งท้ายที่ว่าปลุกพลังนั่น..มันเกี่ยวกับตัวผมหรืออะไรกัน ?
                 " เคน " เสียงของชินโดดังขึ้น ผมหันไปมองทางต้นเสียงก็พบไนน์ อีฟา โนโนะและชินโดที่กำลังมุ่งตรงมาทางนี้
                 " ขึ้นหลังมาเร็วเข้า .." อีฟาร้องบอก ผมจึงรีบกระโดดขึ้นไปบนหลังของโนโนะ




 
ห้องโถงใหญ่


                 " ฟ่อออออ " เสียงโนโนะขู่ลั่น เงือกทั้งฝูงแตกกระเจิงทันที คราวนี้โนโนะเลิกวิ่งไปตามทางเดินแล้ว เพราะตอนนี้เจ้านี่หันมาชนผนังเพื่อทะลุไปเรื่อยๆ แทน
                " ไนท์.." เสียงพึมพำเบาๆ  ของไนน์ทำให้ผมต้องเหลียวไปมอง ดูเหมือนตอนนี้ไนน์จะเครียดเป็นพิเศษ  สายตาของเขาล่อกแล่กไปมาเหมือนพยายามควบคุมสติของตนเอง
                 ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไนน์กำลังเป็นห่วงไนท์มากแค่ไหน ? ผมเองก็ใจคอไม่ดีเหมือนกัน 
                 " ที่นี่แหละ!" อีฟาร้องบอก ก่อนพวกเราจะเข้ามาอยู่ในห้องขนาดใหญ่.. ใจกลางห้องมีแท่นหินซึ่งมีโต๊ะที่นั่งแบบจีบ และตรงนั้นก็มีใครบางคนกำลังนั่งอยู่
                 ร่างของเขาบวมอืด..และเต็มไปด้วยน้ำเหลือง
                 นี่สินะ...โซริว..?
                 " ไนท์!!!" เสียงไนน์ตะโกนลั่น พวกเราหันไปมองจุดหมายเดียวกับไนน์ และ สิ่งที่พบก็ทำเอาพวกเราอึ้งไปชั่วขณะ  ..
                  ร่างของไนท์เต็มไปด้วยฟองน้ำใต้ผิวหนัง..และมันทำท่าเหมือนจะระเบิด!!
                  " แก..!!" ไนน์กัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น ชินโดและอีฟาพยายามรั้งตัวไนน์ไว้ทันที เมื่อหมอนั่นทำท่าจะกระโจนใส่โซริว
                  " ในที่สุดก็ได้พบกันสักที.. กำลังนั่งรอจนเหนื่อยเลยนะครับ" ประโยคแรกที่โซริวทักทาย   พวกเรารีบกระโดดลงมาจากหลังของโนโนะทันทีก่อนจะวิ่งไปดูอาการของไนท์  
                  " แกทำอะไรไนท์น่ะ!!" ผมถามขึ้น เจ้านั่นทำท่าเมินผมก่อนจะจ้องเขม็งไปที่โนโนะด้วยสีหน้าเอาเรื่อง  
                 นอกเรื่องนิดนึงนะ....ไอโซริว แกอย่าเมินพระเอกอย่างฉันเซ่!!
                 " ก็แค่หาอะไรทำสนุกๆ ก็เท่านั้นเอง  เอาไว้ฆ่าเวลา เผื่อพวกคุณมาช้ากว่านี้ไงครับ" โซริวเอ่ย  ผมมองหน้าเจ้านั่นอย่างขยะแขยง  
                 เกิดมา 17 ปี ไม่เคยเห็นใครที่ไม่น่าพิศมัยเท่าหมอนี่เลยจริงๆ  ยิ่งเวลาหมอนี่ยิ้ม ชวนให้ใจผมสยิวจนอยากจะอ้วก  แก้มที่บวมเป่งนั่น  ทำให้ผมมองไม่เห็นดวงตาของมันเวลายิ้ม หนอนที่กำลังชอนไชอยู่บนใบหน้านั่น ก็ดิ้นไปดิ้นมา อย่างกับเต้นระบำฮาวาย 
                 นรกถีบหมอนี่มาส่งรึไง!?
                 " มันเป็นเวทต้องห้าม ต้องรีบถอนคำสาปก่อนที่ไนท์จะตาย" โนโนะบอก หลังจากหมอนั่นกลายร่างกลับมาเป็นคน หน้าตาของหมอนี่ก็ดูจริงจังต่างจากทุกครั้งไป  และที่สำคัญดูเหมือนโซริวจะให้ความสนใจกับโนโนะเสียเหลือเกิน
                 " ใช่แล้วเนโกะคามิ  ถ้าไม่รีบถอนคำสาปเขาก็จะตาย.. แบบศพไม่สวยด้วย" โซริวบอก เจ้านั่นตบมือเบาๆ อย่างชอบใจ  
                 " แล้วจะถอนคำสาปยังไงดี " อีฟาถาม ก่อนจะถูกโซริวตัดบททันควัน
                 " ก็แค่ฆ่าผมให้ตายเท่านั้น "  แค่คำพูดประโยคเดียวของโซริว ทำเอาห้องทั้งห้องเงียบกริบอย่างน่าวังเวง  ..
                 เข้าใจละ ตอนนี้การช่วยชีวิตไนท์สำคัญที่สุด ดังนั้นผมต้องไม่กลัวอะไร!
                 " เคนอย่า! " โนโนะร้องห้ามทันที เมื่อผมพุ่งตัวหาโซริว  มือขวากระชับแอ็คซอร์ให้มั่น ก่อนจะแนบดาบไว้กับอก เพื่อพร้อมที่จะแทงเข้าหาตัวโซริว
                 " ทำแบบนี้ ดูไม่ค่อยจะมีหัวคิดเอาซะเลย.." โซริวกระตุกยิ้มมุมปาก ครีบสีเขียวสด โผล่ออกมาจากแขนของหมอนั่นก่อนจะยืดยาวแล้วพุ่งมาที่แขนของผม
                 ก้างสีขาวปักทะลุข้อมือ จนแอ็คซอร์ตกลงบนพื้น ครีบของเจ้านั่น ดันตัวผมให้กระเด็นไปชนกับกำแพง ก่อนหมอนั่นจะใช้ครีบอีกข้างปักลงมาที่หัวไหล่ของผม  หน้าของมันอยู่ห่างจากผมไม่ถึงห้าเซน
                 กลิ่นเน่าโชยมาพร้อมกับลมหายใจเย็น ๆ ที่กำลังหายใจรดต้นคอของผม
                 " อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก "  เลือดสีแดงไหลย้อยลงมาทาง ความเจ็บปวดจนมิอาจอดกลั้น  เพียงแค่โซริวขยับครีบของมันไปมา 
                 " เคน!! " เสียงของทุกคนเรียกผมจนคอแข็ง โซริวถอนครีบออกจากข้อมือผม  แค่เสี้ยววิ เจ้านั่นก็ง้างครีบแล้วพุ่งตรงมาปักเข้าที่ท้องของผมอีกครั้ง
                 " อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก "  

                  โซริวหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนจะหันไปพูดกับโนโนะ

       " ว่าไง เนโกะคามิ  เห็นแล้วรู้สึกยังไง ท่านกลัวรึเปล่า ?  นี่เป็นแค่ความบันเทิงเล็กน้อยของความแค้นเท่านั้นนะ โซริวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ  ก่อนจะถอนครีบทั้งสองของมันออกจากไหล่และท้องน้อยของผม
                 ร่างของผมทรุดฮวบไปกองกับพื้น ความเจ็บนี้ไม่สามารถบรรยายออกมาได้เลย.. นี่ผมใกล้ตายแล้วรึเปล่า..ผมยังไม่อยากตาย..
             " อย่าลากคนไม่เกี่ยวข้องเข้ามายุ่งดีกว่า.. ฉันจะเป็นคู่ต่อสู้ให้เองก็ได้" โนโนะพูดขึ้นหลังจากหมอนั่นเห็นสภาพอันน่าสมเพชของผม 
                  " แน่นอน.. เพราะผมก็อยากชำระแค้นครั้งนั้นให้มันจบๆ เสียที " โซริวพูดเสริม เล็บสีเขียวงอกยาวออกมาทันทีเมื่อเจ้านั่นพูดจบ ร่างบวมอืดค่อยแปรสภาพกลายเป็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง

       ช่างเป็นชายหนุ่มที่ท่าทางองอาจจริงๆ
                  " เห็นเจ้าแบบนี้แล้วข้าลืมเรื่องวันนั้นไม่ลงเลยเนอะ โซริว" 
                  ผมมองดูทั้งสองที่กำลังพูดคุยกัน จนเหมือนทั้งห้องมีแต่พวกเขาเพียงแค่สองคนเท่านั้น โซริวแสยะยิ้มนิด ๆ เมื่อโนโนะพูดคำว่าลืมไม่ลงออกมา
                   " งั้นเหรอ ทำไมผมไม่เห็นจะจำได้เลย..งั้นเรามาทวนความจำเรื่องวันนั้นกันหน่อยดีมั้ย” โซริวตอบด้วยน้ำเสียงกวนโอ๊ยนิดหน่อย

“ อ๋องั้นเหรอ..” โนโนะพูดขึ้นด้วยท่าทางนิ่ง ๆ เหมือนเป็นการยั่วโซริวในทางกลับกัน ก่อนจะพูดเสริมขึ้น “ จะให้ฆ่าเจ้ากี่ครั้ง เราก็จะทำ 







โนโนะบรรยาย

              เรามองดูร่างของเคนที่กำลังท่วมไปด้วยเลือด ตอนนี้ผมคงต้องรีบรับผิดชอบกับสิ่งที่ผมทำลงไปในอดีตซะแล้ว.. ถ้าโชคดี..เราคงชนะ
              ถ้าโชคร้าย.. เราก็คงต้องเป็นฝ่ายดับสลาย..
              ถึงจะแค่ครู่เดียว แต่ถ้ามันทำให้แผลเหวอะหวะของเคนสมานกันได้ ผมก็จะสู้จนถึงที่สุด
              " นี่..โนโนะ หลานของฉันน่ะ หล่อมากนะ " เราย้อนนึกไป ถึงคำพูดของเพื่อนสมัยหนุ่ม ไม่สิ จะเรียกว่าสมัยหนุ่มก็คงไม่ถูก เพราะเวลามันก็ผ่านมาแค่พันกว่าปีเท่านั้น..
              " อ๋องั้นเหรอ.. ถึงคราวนั้น เราก็จะดูเองแล้วกันว่าหลานของเจ้ามันจะหล่อเหลาขนาดไหนประโยคที่เราตอบเจ้านั่นไปในตอนนั้น ทำเอาเขาหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจ  แต่ตอนนี้เรารู้สึกว่าตัวเองกำลังทำผิดยังไงชอบกล.. ตรงที่หลวมตัวไปเป็นเพื่อนกับตัวมหาภัย ผู้ที่พร้อมนำเรื่องโชคร้ายมาให้เราได้เสมอ
              " ถึงตอนนั้น ฝากเจ้าดูแลเขาด้วย.. ดาบนี่จะพาเจ้าไปหาเขา" เจ้านั่นพูดด้วยเสียงอ่อยๆ ก่อนจะยื่นดาบญี่ปุ่นส่งมาให้แก่เรา  
               อย่าเอามันมาฝากไว้ที่เรา เราเกลียดดาบพูดได้ " เราบอกก่อนจะปัดเจ้านั่นไปห่าง ๆ 
               " ถ้างั้นเราจะไปฝากมันไว้ที่เทพอีกองค์ก็แล้วกัน... ถึงตอนนั้นหวังว่าเจ้าจะรู้สึกสนุกนะ.."
             
ทำไมตอนนั้นเราถึงชล่าใจ ปล่อยให้ตัวมหาภัยนึกสนุกทำอะไรบ้าๆ ไปคนเดียว คิดแล้วก็น่าจะรีบบีบคอไอเพื่อนยากนั่นก่อนที่มันจะทำแผนกวนประสาทนี่สำเร็จ 

          การ ‘ฝากดาบไว้กับเทพพระเจ้าปลา ‘ เนี้ยนะเหรอที่เจ้านั่นบอกว่าเป็นเรื่องสนุก ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจตัวเองที่ดันไปรับปากสัญญาพล่อยๆ กับเจ้านั่นไว้
               แต่ถึงอย่างนั้น..ถ้าไม่ทำตามสัญญา มันก็รู้สึกไม่ดีซะด้วยสิ..
               " ยืนเหม่ออะไรอยู่เนโกะ คามิ   กลัวขึ้นมางั้นเหรอ ?  แต่คุณก็ถอยกลับไปไม่ได้แล้วนะครับ.." โซริวแสยะยิ้มอย่างน่ารังเกียจ  ดูเหมือนเจ้านั่นจะพยายามใช้พลังอีกเฮือกหนึ่ง แปลงกายให้ตัวเองกลับมาดูดีเหมือนเดิม
               ถึงแม้มันจะเป็นการสิ้นเปลืองพลังโดยใช้เหตุ แต่ในอีกความคิดหนึ่งนั่นก็หมายถึงการขุ่มขู่ศัตรูเป็นนัย ๆ ว่าฝ่ายตนต้องชนะ..ช่างมั่นใจเสียเหลือเกินนะนั่น
               " ครั้งนี้มันอาจจะผิดวิสัยเราไปหน่อย.." ผมเปิดประเด็น ก่อนจะปล่อยเล็บของผมออกมา โซริวส่งเสียงหืมเบาๆ แทนคำถาม
               " เพราะธรรมดาเราจะกินปลาสด... รสชาติปลาเน่าอย่างเจ้าคงไม่ถูกปากเรา ผมบอกก่อนจะส่งยิ้มเย็นๆ คืนไปให้โซริว 
               เชื่อสิ..เนื้อเปื่อยๆ น่ะ แค่โดนเล็บของผม..มันก็ต้องสลายไปแน่!

         

 

 

เคนบรรยาย

 

 " เพราะธรรมดาเราจะกินปลาสด... รสชาติปลาเน่าอย่างเจ้าคงไม่ถูกปากเรา "

 หลังพูดจบ โนโนะก็พุ่งไปยังโซริวทันที

“ แฮ่กๆ..” ผมพยายามหายใจต่อไป คงใช้เวลานานนับหลายวันหากจะรอให้แผลของผมมันสมานจนหายดี...แต่อาจจะไม่ต้องรอหลายวัน เพราะผมอาจจะตายเพราะทนความเจ็บปวดของมันไม่ไหว..

“ แค่กๆ “ ผมใช้มือปิดปากอย่างทุลักทุเล ข้อมือของผมมันไร้เรี่ยวแรงและเริ่มไม่มีความรู้สึกแล้วด้วยซ้ำ ไม่เว้นแม้แต่ความรู้สึกว่าแผลเหวอะหวะนี่กำลังพยายามสมานตัวกัน

 “ แค่กๆ...” เลือดทยอยไหลออกมาจากปากผม รวมทั้งปากแผลตามร่างกายอย่างไม่ขาดสาย ถ้าไม่รีบห้ามเลือดผมอาจจะต้องเสียเลือดมากจนตายก็ได้

เคยมีคนรู้สึกแบบเดียวกับผมตอนนี้อยู่บ้างมั้ยนะ ?

“ เคน เคน” ชินโดวิ่งตรงเข้ามาที่ผม  มือของเจ้านั่นพยายามเงยหน้าผมขึ้น พร้อมกับตบแก้มของผมเบาๆ เหมือนเป็นการปลุกให้ผมตื่นตลอดเวลา

“ ฉันจะห้ามเลือดให้เอง “ ชินโดพูดขึ้นเบาๆ สีหน้าของชินโดดูเหมือนคนกำลังหนักใจ เจ้านั่นจับข้อมือของผมอย่างทะนุถนอมก่อนจะรีบร่ายบทสวดอะไรสักอย่าง อย่างใจเย็น

“เอาละ..ที่นี้กินนี่ซะ..” ชินโดบอกก่อนเจ้านั่นจะกรีดข้อมือตัวเอง ว่าแล้วก็ยกข้อมือขึ้นมาเหนือปากของผมอย่างพอเหมาะ เพื่อให้เลือดไหลลงปากอย่างสะดวก  ชินโดใช้มืออีกข้างบีบปากผมไว้ เพื่อบังคบให้ผมดื่มเลือดของเขา

“ กินเข้าเถอะ นายต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป” คำพูดของชินโดที่พูดขึ้นเบาๆ แต่ก็ดังก้องเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของผม 

เข้าใจแล้ว..เข้าใจแล้ว

“ เอาละ..ฉันจะพยายามใช้พลังห้ามเลือดที่ท้อง ทำใจสบายๆ นะ” ชินโดออกปากสั่ง ในขณะที่ตัวหมอนั่นเองกำลังสวดบทสวดเมื่อครู่อีกครั้ง  ผมมองหน้าของชินโดที่กำลังเต็มไปด้วยเหงื่อ ..

ตอนนี้ชินโดเองก็กำลังพยายาม.. พยายามรักษาชีวิตของผมไว้..

“ ขอบใจ..” ผมได้แต่พูดคำ ๆ นี้ให้เจ้านั่นฟัง ก่อนจะดูดเลือดจากข้อมือของชินโด   มีแค่เพียงแค่รอยยิ้มบางๆ ของหมอนั่นเท่านั้นที่ตอบกลับมา

“ ตู้มมมมมมมมม” ในขณะเดียวกันเสียงระเบิดครั้งใหญ่ดังขึ้น  ร่างของโซริวและโนโนะกระเด็นออกจากกันไปคนละทาง ก่อนหินนับสิบก้อนจะร่วงลงมาทับตัวของคู่ เมื่อร่างของพวกเขาชนเข้ากับผนังห้องอย่างจัง

                        แม้แต่โนโนะก็ยังพยายาม..

“ พอ พอแล้ว” ผมปัดมือของชินโดออก ก่อนจะลุกพรวดขึ้น ความเจ็บแปลบแลบเข้ามาบริเวณที่มีแผลอีกครั้ง ..แต่ครั้งนี้ไม่มีเลือดไหลออกมาแล้ว และผมเองคงนิ่งดูดายรอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว..

เพราะผมก็จะพยายามเช่นเดียวกับพวกพ้อง..

“ นายทำให้ฉันมากพอแล้ว คราวนี้ฉันจะพยายามอีกครั้ง” ผมรีบตัดบท เมื่อชินโดทำหน้าเหมือนกำลังจะห้ามไม่ให้ก้าวไปในการต่อสู้ของโนโนะและโซริว

“ ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมา”

 

 

 

 

ชินโดบรรยาย

 

“ ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมา” เพียงแค่นั้นร่างของเคนก็เปล่งแสงสีเพลิงออกมา ผมของเคนปลิวสยายไปตามลมที่ดูเหมือนจะพัดเพียงรอบๆ ตัวหมอนั่น ชั่วอึดใจเดียวม่านพลังสีแดงเข้มก็รายล้อมอยู่รอบตัวของเขา

“ แอ็คซอร์..” เสียงเรียกดาบของเจ้านั่นทำเอาผมรู้สึกแปลกใจกับท่าทางของเคน  ดวงตาสีแดงกร่ำที่เหลียวหลังมามองผม มันดูสงบและเยือกเย็น..

ออร่าสีแดงนั่นยังคงวนเวียนรอบตัวของเคน  คล้ายกับเกราะกำบังอันแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดใจ  ราวกับว่า..ไม่ว่าใครก็เข้าใกล้หมอนั่นไม่ได้

เคนพุ่งตรงไปยังโซริวอย่างรวดเร็ว เขาใช้ปลอกดาบกันครีบของโซริวที่กำลังเหวี่ยงใส่เทพพระเจ้าแมว ก่อนจะใช้แอ็คซอร์ฟันครีบสีเขียวนั่นจนขาดออกจากกัน

“ ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะ.. แต่ปล่อยให้แขกรอเฉยๆ มันเสียมารยาทมากเลยทีเดียว..” น้ำเสียงของเคนดูเหมือนจงใจจะกล่าวโทษโซริวอย่างจริงจัง เช่นเดียวกับโซริวที่กำลังแสยะยิ้มอย่างสนุกสนาน

“ แหม..ต้องขอโทษด้วยจริงๆ แต่ตอนนี้ผมกำลังทำธุระสำคัญอยู่นะ..” โซริวเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ซึ่งท่าทางของเคนดูจะไม่ไหวเอนระเบิดโทสะไปกับคำพูดของเขา

“เคน! เจ้าอย่ามายุ่ง นี่คือ-“

“ เงียบซะ  ถึงสู้กันต่อไปนายก็เสียเปรียบเปล่าๆ โนโนะ  ไว้ฉันควักหัวใจมันออกมาก่อน แล้วนายค่อยจัดการร่างเน่าๆ ของมันก็แล้วกัน” เคนตัดบทของเทพพระเจ้าแมวอย่างเฉียบขาด ออร่าสีแดงรอบตัวของหมอนั่นเริ่มเพิ่มมากขึ้นกว่าครั้งแรก แถมใบหน้าของหมอนั่นที่กำลังยิ้มอยู่นี้ มันต่างไปจากครั้งก่อนๆ

นี่ใช่มิโซรุ คันโด้ที่ผมรู้จักจริงๆ นะเหรอ ?

ถึงแม้ร่างกายจะหน้าตาเหมือนเคน แต่ความรู้สึกและบรรยายกาศรอบตัวของหมอนี่มันทำให้ผมนึกถึงปีศาจ.. ปีศาจบ้าคลั่งที่พร้อมทำลายทุกสิ่ง!?

“ พูดอะไรกัน..ผมไม่มีหัวใจให้คุณควักเล่นหรอกนะ.. อีกอย่างการต่อสู้เมื่อครู่มันก็น่าจะชัดเจนแล้วนี่ ว่าคุณ..มันก็ไม่ได้ดีเด่นอะไรนัก ดังนั้นถ้ายังรักตัวกลัวตาย ..ก็ช่วยหลบออกไปก่อนไม่ได้รึไง ?”  เกล็ดสีเขียวเช่นเดียวกับอีฟาเริ่มผุดขึ้นบนหน้าของโซริว ซึ่งนั่นอาจหมายถึงว่า เขากำลังจะเอาจริง

“ ถอยไปก่อนเถอะเคน แผลของนาย..ไม่จริง ทำไม..” เทพพระเจ้าแมวพูดเสริม ท่าทางของเขากำลังแปลกใจกับอะไรบางอย่าง

“ เชื่อใจข้า..เพราะข้าจะแสดงให้เห็นเองว่าความน่ากลัวของเคลอส เม เซซีเรียมันเป็นยังไง!!” เคนใช้แอ็คซอร์ชี้หน้าของโซริว ก่อนจะใช้พลังอะไรสักอย่างผลักตัวของเทพพระเจ้าแมวให้กระเด็นไปอยู่ที่เดียวกับอีฟา และไนน์ไนท์

“ มาสู้กันเถอะ.. อย่างภาคภูมิ” เคนปล่อยดาบไว้ข้างลำตัว ก่อนจะใช้มือซ้ายอีกข้างของเขาเชื้อเชิญโซริว  ว่าแล้วเจ้านั่นก็ทิ้งท้ายสั้นๆ ด้วยประโยคเรียบๆ

“ ตายอย่างสมเกียรติของเจ้า”  ทันทีที่พูดจบ หมอนั่นก็เหยียดแขนตรงขึ้นไปเหนือหัวของเขาเกิดวงเวททั่วทั้งพื้น ก่อนก้อนหินรอบบริเวณที่กระจัดกระจายอยู่เนื่องจากแรงต่อสู้เมื่อครู่ จะลอยขึ้นไปเหนือระดับหัวของเคน

“ ไป” มือข้างเดียวของเคนนั้นเองที่กำลังชี้ไปยังโซริว  เพียงจบประโยคคำสั่งนั้น หินที่ลอยอยู่ก็พุ่งตรงไปยังโซริว

“ หืม..น่ากลัวจริงๆ” โซริวกล่าว เขาบิดตัวไปมาอย่างสง่างามเพื่อหลบหินพวกนั้นที่กำลังพุ่งตรงไปทางเขาอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็หลบมันได้อย่างปลอดภัยโดยไม่เกิดสักรอยแผลเดียว

“ แต่อย่าได้ใจนักเลย..” ร่างของโซริวพุ่งตรงมาอย่างเคนบ้าง หลังจากเขาหลบหินนับสิบนั่นหมด ทว่า..

“ หึ..” เคนหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อโซริวเข้ามาประชิดตัว ก่อนร่างของเคนจะหายไปภายในพริบตา เช่นเดียวกับหินนับสิบนั่นที่พุ่งมายังโซริวทางข้างหลัง!

“ ตู้มมมมมมมมม” หินพวกนั้นพุ่งใส่โซริวอย่างจัง มันทับตัวของโซริวไว้จนกลายเป็นภูเขาหินขนาดเล็ก ผม อีฟาและไนน์ มองดูด้วยความประหลาดใจ ไม่เว้นแม้แต่เทพพระเจ้าแมว

ร่างของเคนปรากฏตัวข้างๆ กองหินนั่น ก่อนหินทั้งหมดจะลอยออกไปจากตัวของโซริว เผยให้เห็นร่างของเขาที่กำลังบอบช้ำเพราะการกระแทกเมื่อครู่

“ ฉึก..” เสียงของดาบสีทองที่กำลังเปล่งประกายอยู่ข้างตัวผู้ใช้.. เคนปักแอคซอร์ลงไปที่คอของโซริวอย่างไม่รอช้า เท้าทั้งสองเหยียบครีบของโซริวก่อนจะขยี้มันจนเละ เขาแสยะยิ้มอย่างพอใจกับการกระทำของตน  เมื่อน้ำหนองสีเหลืองไหลออกมาจากคอของโซริว และครีบสีเขียวนั่นก็หักจนไม่สามารถคงสภาพเดิมได้

 “ จริงๆ ก็อยากเล่นให้มากกว่านี้..แต่มันคงน่าเบื่อเนอะ ว่ามั้ย ? เพราะถึงแกจะพยายามถ่วงเวลาให้พ้นคืนนี้ไปเพื่อเป็นอำมตะ ฉันก็ไม่ยอมปล่อยแกไปง่ายๆ  หรอก ” เคนกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์บ้าง  เล็บสีดำงอกออกมาจากมือของเขา หมอนั่นใช้ลิ้นเลียเล็บคม ๆ นั่นอย่างคนโรคจิต ก่อนจะกระซวกเข้าไปที่หน้าอกของโซริวอย่างเร็ว

“ อ้ากกกกกกกกกกกก " โซริวร้องออกมาอย่างโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เมื่อเคนกระชากลูกแก้วสีใสออกมาจากหน้าอกของเขา มือของเคนเต็มไปด้วยน้ำหนองที่ติดออกมากับลูกแก้ว

ตาของโซริวเบิกกว้างเช่นเดียวกับปากของเขา มือและเท้าหงิกงอ เช่นเดียวกับครีบที่เหี่ยวตามไป

ร่างทั้งร่างของโซริวก็กลายเป็นร่างเน่า ๆ ตามเดิม..

“ นี่นะเหรอ..เคน..” ผมหลุดปากอุทานออกมา ตอนนี้ร่างของโซริวแน่นิ่งไปแล้ว แต่เคนก็ยังไม่เลิกรา เมื่อหมอนั่นใช้แอ็คซอร์กรีดไปตามร่างกายของโซริวจนเหมือนเป็นสัญลักษณ์ของอะไรบางอย่าง..

ในขณะเดียวกันก็ฮัมเพลงทำนองแปลกๆ ออกมา..แต่นั่นก็ชี้ชัดให้เห็นว่าหมอนี่กำลังมีความสุข..

“ฉันใจดีมากเลยนะ..เพราะฉันจะเผาผีให้ด้วย..เกิดมาชาติหน้าอย่าลืมบุญคุณฉันซะละ..” เคนกล่าวก่อนไฟจะลุกท่วมร่างของโซริว เสียงหัวเราะของเคนดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงใหญ่นี่..มันเป็นเสียงหัวเราะที่ช่างน่าเกรงขาม

ร่างของโซริวถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงอันร้อนแรง จนร่างของสลายกลายเป็นผุยผงอย่างรวดเร็ว  เคนเลิกสนใจกับละอองขี้เถ้าของโซริวก่อนจะหันกลับมาหาพวกเราแล้วก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ..

“ เอาละ..คราวนี้ก็-” จู่ๆ ร่างของเคนก็ล้มพับลงไปเสียดื้อๆ  ผมและอีฟารีบเข้าไปพยุงตัวของเคนไว้ แต่ดูเหมือนเจ้านี่จะสลบไปแล้ว ?

บรรยากาศน่ากลัวรอบ ๆ ตัวเคนเมื่อกี้ก็หายไปด้วยเช่นกัน.. หรือว่ามันจะเป็นผลมาจากหินเวทสีแดง ? หรือมันคือพลังและจิตวิญญาณที่ถูกหินเวทดึงออกมาจากตัวของเคน ?.. และถ้าหากนั่นคือพลังและจิตวิญญาณที่แท้จริงของเคน..

ผมก็มิอาจสรรหาคำได้มาเรียกชายคนนี้ได้อีก..นอกจากคำว่า ปีศาจ..

 

 

 

บ้านพักต่างอากาศของชิโรคิ

 

 

                   “ ดีขึ้นแล้วเหรอไนท์” ผมทักขึ้น เมื่อเห็นไนท์เดินออกมาจากห้องน้ำ ไนท์มองหน้าผมอย่างมึน ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

                        “ คิดยังไงถึงไปปีนเขาดึกดื่นอย่างนี้ละคะ”มินะถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นพวกเราที่กำลังนอนหอบด้วยสภาพสะบักสะบอม

                        “ ความคิดของมิโซรุน่ะ..” ว่าแล้วไนน์ก็โบ้ยความผิดให้เคนทันที ผมเหลือบไปมองร่างของเคนที่กำลังนอนหลับเป็นตายบนโซฟา

                        “ เราคงต้องรีบกลับไปโตเกียวทันที “ ไนท์พูดขึ้น หลังจากมินะเดินออกไปจากห้อง  อีฟาและเทพพระเจ้าแมวจึงปรากฏตัวออกมา

                        หลังจากเคนสลบไป เทพพระเจ้าก็ใช้พลังพาพวกเรากลับมายังที่บ้านพัก ส่วนปราสาทของโซริวก็พังทลายลงไป หลังจากร่างของโซริวสลายไปไม่นาน   และเงือกทหารของนาเดชิโกะก็บุกเข้ามายึดพื้นที่ของโซริวทันที พร้อมกับนำตัวเงือกของโซริวและสร้อยแห่งแสง(ที่เหลือเพียงลูกแก้ว)กลับไปยังวังด้วย..

                        ในขณะเดียวกันร่างกายของไนท์ก็หายเป็นปรกติ แต่ไนน์ก็คอยดูแลไม่ห่าง ถึงแม้ว่าฟองเหล่านั้นจะหายไปหมดแล้ว  สำหรับเคน..หมอนี่ก็ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง จะมีก็เพียงลมหายใจอุ่นๆ ที่พ่นออกมาพอเป็นสัญญาณให้พวกเรารู้ว่าหมอนี่ยังคงมีชีวิตอยู่

                        “ อีกนานของที่สั่งก็จะส่งมาถึง ..ไนน์ ช่วยไปเตรียมการที่เหลือต่อหน่อยนะ” ไนท์ออกปากสั่ง ก่อนไนน์จะแยกตัวออกไปจากห้อง

                       

 

 

ไนท์บรรยาย

 

 

                   ผมยังคงนั่งรออยู่ในห้องเงียบๆ  ในระหว่างที่โนโนะและอีฟายังคงนั่งอยู่ข้างๆ เคนไม่ห่าง.. ถึงแม้เมื่อครู่ผมจะถูกเวทต้องห้ามร่ายใส่ แต่ตัวของผมเองก็ยังคงมีสติอยู่ตลอดเวลา เพราะงั้นถึงรู้ดีว่าเมื่อครู่มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

                        “มาแล้ว...” ผมเปรย ชินโดมองหน้าผมอย่างสงสัย ก่อนควันสีเทาจะโพยพุ่งขึ้นมาเหนือพื้น พร้อมเสียงอันน่าขยะแขยง (?)

                        “ บุ๋ง..”

                        ทันทีที่ควันสีเทาหายไป ร่างของชายในชุดตัวตลกก็โผล่ออกมาจากหีบใบเล็ก ๆ  ก่อนเขาจะส่งหีบใบเล็กๆเช่นเดียวกันมาให้ผม

                        “ หินเวทสีเขียว 6 ชิ้นที่สั่งได้แล้วจ้า” คนส่งของกล่าวด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้มก่อนหีบนั่นจะอ้าขึ้น ทำให้ผมมองเห็นถุงผ้าเล็ก ๆ ที่บรรจุอยู่ภายในกล่อง

                        “ เงินค่าของและบริการส่งถูกจ่ายแล้วที่สภาเวท ดังนั้นช่วยเสร็จชื่อรับตรงนี้ด้วยนะจ๊ะ” คนส่งของกล่าว เขายื่นกระดาษหนังจระเข้มาให้ผมก่อนขนนกที่จุ่มน้ำหมึกพร้อมแล้วจะลอยเข้ามาข้างๆ มือผม

                        “ขอบใจที่ใช้บริการนะจ๊ะ  โทราเมเนียยินดีรับใช้จ้ะ” ตัวตลกกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหายไปพร้อมกับควันสีเทาตามเดิม

                        “ ในถุงนั่นนะเหรอ หินเวทสีเขียว ?” ชินโดถามผม อีฟาและโนโนะจึงเดินเข้ามานั่งข้างๆ ผม

                        “ ไม่ผิดแน่ เป็นหินเวทสีเขียวแท้” โนโนะบอก 

                        “ ถึงเวลาแล้วสินะ?” อีฟาหันมาถามผมบ้าง ก่อนหมอนี่จะหยิบเมล็ดถั่วออกมาให้แก่ผม

                        “ข้าไม่รู้ว่าจะตอบแทนพวกเจ้ายังไง..มีเพียงสิ่งนี้ที่พอจะมีค่าแก่พวกเจ้า” อีฟาบอกก่อนจะส่งมันมาให้ผม

                        “ มันคือเมล็ดของต้นไม้ในสวนของนาเดชิโกะ เป็นถั่ววิเศษ ทันทีที่ตกถึง พื้นจะงอกออกมาทันที” โนโนะเสริม

                        “มันคงจะมีประโยชน์บ้าง หากเจ้านำมันไปยังโลกแห่งเกโนเลีย” ผมยิ้มรับก่อนรับปากไว้ว่าจะรักษามันไว้อย่างดี..

                        “ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ข้าจะไม่ลืมพวกเจ้า..ถ้าหากกลับมาที่นี่เมื่อไรก็อย่าลืมมาเยี่ยมพวกข้านะ” อีฟาบอกก่อนโนโนะจะเสริมต่อ

                        “ มาเยี่ยมเราด้วยเหมือนกัน! ถ้าเจ้าลืมเราเมื่อไร เราจะเอากรงเล็บฟาดๆๆ หน้าเจ้าให้เสียโฉม!”โนโนะขู่อย่างทะเล้น ชินโดยิ้มน้อยๆ ก่อนทั้งโนโนะและอีฟาจะเงียบลงอีกครั้ง

                        “ ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าไป..แต่ถึงรั้งไว้ก็คงไม่มีประโยชน์”

                        “ พวกเราสัญญาว่าจะไม่ลืมพวกนาย” ชินโดท้วงขึ้นเมื่อทั้งสองกำลังทำหน้าเศร้าๆ

                        “ รู้อยู่แล้วละน่า..ก็เกือบตายด้วยกันมาแล้วนี่!? แต่ไม่ว่ายังไง..ก็ห้ามลืมนะ ห้ามลืมเด็ดขาด” โนโนะย้ำก่อนจะกระโดดไปกอดคอชินโด

                        “ พวกเจ้าจะไปกันแล้ว แต่เรายังไม่ได้ลาเคนจังเลยนี่นา ฮือๆ T^T” โนโนะเริ่มปล่อยโฮออกมา ก่อนจะกระโดดขึ้นขย่มเตียงเคนอย่างบ้าคลั่ง

                        “ นั่นสิ! ข้ายังไม่ได้เก็บสาหร่ายมาฝากพวกเจ้าด้วยเลย อีฟาแทรกขึ้นมา สีหน้าของเขาดูเหมือนจะจริงจังมากถึงมากที่สุด แถมน้ำเสียงยังทำเหมือนมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายด้วยซ้ำไป

                        “ ล้อเล่นน่า อย่าทำหน้าลำบากใจอย่างนั้นสิ.. เรารู้ดีว่าสักวันเราจะได้เจอกันอย่างแน่นอน..” โนโนะบอก

                        “ ใช่..สักวันเราจะได้เจอกันอีกครั้งแน่นอน..” ชินโดตอบ

                        “ ไว้ถึงตอนนั้น ข้าจะขี่คอเคนจังไปเที่ยวรอบโลกเลยคอยดู โนโนะพูดอย่างติดตลกอีกครั้งก่อนจะมองดูเคนที่ยังคงไม่ได้สติตามเคย

                        “ เอาไว้ถึงวันนั้น..ห้ามลืมกันเด็ดขาดละ  สัญญาสิ!” อีฟาหันพูดก่อนจะทำหน้าเหี้ยมใส่พวกเรา

                        “ สัญญาอยู่แล้ว...” ผมและชินโดพูดขึ้นพร้อมกัน ก่อนพวกเราจะหัวเราะออกมาอย่างไร้สาระ..

                        วันนั้นต้องมาถึงแน่นอน..

                        วันที่พวกเราจะกลับมาเจอกัน..และยิ้มให้กันเหมือนวันนี้..

 


 

 

 

 

Talk  with me J

           

 

            ขอโทษนะครับที่ปล่อยตอนนี้ไว้ร้าง จะพยายามไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก

            ตอนนี้รู้สึกเนื้อหาจะเปลี่ยนไปด้วยสิ้นเชิง  เรียบเรียงใหม่แล้วให้เคนเหี้ยมขึ้น (5555) 
            ต้องขอโทษและขอบคุณพร้อมกันครับ :)
            ช่วงนี้แอร์การ์ดโชว์ห่วยบ่อยมาก จะทยอมพิมพ์เวิร์ดแล้วค่อยเข้าเน็ตแล้วกันนะครับ (คงนาน ๆ ที)  ขอบคุณทุกคนที่ยังคอยเป็นห่วงเป็นใยกับอนาคตของนิยายเรื่องนี้ครับ
            ในที่สุดตอนที่ 29 ก็แก้เสร็จสักที  (ซาบซึ้ง)..


2/04/2011

            ป.ล. รักนิยายเรื่องนี้น้อย ๆ แต่รักนาน ๆนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ก็ผมนี่แหละ..เจ้าชายปีศาจ! ตอนที่ 29 : Chapter 29 : เดินหน้า(เสร็จแล้วเย้!) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2241 , โพส : 26 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 26 : ความคิดเห็นที่ 2385
ดีแล้วที่ทำให้เคนมขึ้นมาเพราะว่าปกติเคนโคตรงี่เ่ง่า
Name : จอย [ IP : 182.93.141.146 ]

วันที่: 12 พฤษภาคม 2556 / 12:23
# 25 : ความคิดเห็นที่ 2331
เคนนี่น่ากลัวนะ -*- แต่เท่มากเลยอ่ะ ^^
สู้ๆนะเจ้าชายเคลอส เม เซซีเรีย
PS.  หวัดดีจ้า ^-^ แอดกันได้นะ จะทักก็ได้ เราไม่ว่าหรอก
Name : yamroll choco < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yamroll choco [ IP : 223.206.112.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2556 / 16:57
# 24 : ความคิดเห็นที่ 2300
ฮว๊ากกกก เคนเท่ห์!!! ชินโดนี้ก็ห่วงเคนเหลือหลาย แบบนี้ไม่ให้จิ้นได้ไง-..-
PS.  Y---a---o---i~
Name : Angel Evil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Angel Evil [ IP : 58.181.223.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2556 / 16:36
# 23 : ความคิดเห็นที่ 2281
อ๊ายยยยยย เคนจังโครตเท่ห์อ่ะ!!! เป็นเคะ(?)ที่เท่ห์อะไรอย่าวเน้! -.-
ขอให้เป็นแบบนี้นานๆน้า หวังว่าสงคราม 5 กษัตริย์จะไม่ทำให้พวกโนโนะ พวกอีฟา แล้วก็เคนจังมาสู้กันหรอกน้า
Name : มังกรหานกดไก่ลี~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มังกรหานกดไก่ลี~ [ IP : 180.180.71.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2556 / 00:09
# 22 : ความคิดเห็นที่ 2038
นั่นไง!!! โชว์พลังของเคลอส เม เซซีเรีย มาแล้ว!!

กรี๊ดดดดดดดดด หลง!!


PS.  มองทำไม? ไม่เคยเห็นแมวที่ไม่มีสาระเหรอ.... " จะเจตนาป่วนบอร์ดแล้วจะทำไม!? "
Name : ลูกแมวน้อยสีคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลูกแมวน้อยสีคราม [ IP : 101.109.125.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2555 / 22:45
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1966
 เคนเท่ห์ที่สุดตั้งแต่ดูมามากๆอยากให้เท่ห์แบบนี้ตลอดๆอย่างแรงงงงงงงง
PS.  รัตติกาลนำพา ความมืดเงียบงัน ลมหนาวพัดพา...''รัตติกาลลมหนาว''
Name : รัตติกาลลมหนาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลลมหนาว [ IP : 110.168.210.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2554 / 14:05
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1925
อ๊ากกกกก~~!!!!!!   โนโน้~~!!!!
แกทำอาร๊าย~  กระโดดขึ้นขย่มเตียงเคนทำม้าย~!
PS.  อะไรคือความสุข อะไรคือความทุกข์ อะไรคือความรัก อะไรคือความเสียใจ และอะไรคือความโกรธ ‘...มันคือ ‘ความรู้สึก’ ยังไงล่ะ’ หากไร้สิ้นซึ่งความรู้สึกทั้งมวล.. มันถึงจะเรียกได้ว่า ‘ความว่างเปล่า’ รึเปล่านะ?
Name : Weira < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Weira [ IP : 124.120.101.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2554 / 18:11
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1687
สนุกมาก
Name : ผู้ส่งมอบความตาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้ส่งมอบความตาย [ IP : 125.24.132.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2553 / 23:00
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1685
หนุกมากมาย
อ่านไปเรื่อยๆชักไม่อยากให้มีนางเอกซะและ
อยากให้พระเอกโสดT^T
Name : Sreyer < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sreyer [ IP : 220.255.35.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2553 / 21:25
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1684
เย่ ในที่สุดก็ครบ  100 สะที

รอตอนต่อไปอยู่นะ 30 แล้ว ไม่ใช่ 29 ไม่ช้าแน่นอน ใช่ไหม
PS.  ... เวลา เท่า นั้น ที่ พิสูจน์ ทุก การ กระ ทำ ... Biotech 05 @ KMUTNB
Name : nine_faro < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nine_faro [ IP : 118.172.194.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2553 / 21:12
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1683
ครบ 100 แล้ว ><

อ๊าก ก  อยากอ่านอีก

รีบๆอัพนะครับ ..
PS.  ป๊อก ป๊อก ครืด ด ดด ด . .
Name : blackberry < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackberry [ IP : 113.53.96.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2553 / 14:52
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1679
สุ้ๆ

เราเป็นแฟนตัวยงเร๊ยยย

สนุกมาก

อีก10%น้า

PS.  ~ Black Paper Moon ถ้าหากเธอเชื่อในตัวฉันล่ะก็ ! ~ เมื่อเธอจำเป็น หายไปจาก "ตรงนี้" ฉันก็จะอยู่เคียงข้างวิญญาณของ เธอ "ชั่วนิรันดร์" ~
Name : vanilla_miuxs < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vanilla_miuxs [ IP : 125.27.12.82 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2553 / 15:51
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1674
สนุกมากเลย อีก 10 % รีบมาอัพเร็ว ๆ นะ

รู้สึกว่ารังสีสีม่วงระหว่างเคนกับชินโดมันจะเยอะเหลือเกิน 55+
PS.  ป๊อก ป๊อก ครืด ด ดด ด . .
Name : blackberry < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackberry [ IP : 113.53.98.33 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2553 / 21:05
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1671

อีก10%เองน้า~


PS.  เหมือนมีโซ่ตรวนอยู่ในตัวฉัน~ซักวันฉันฝันว่าจะบินออกจากโซ่ตรวนนี้~
Name : เก้าอี้น้อย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เก้าอี้น้อย [ IP : 124.121.217.71 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2553 / 16:34
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1668

อ๊าก!! บ้านแฝด!!


แค่บ้านแฝดTT^TT


PS.  ตอนนี้!! อัพนิยายตอน ที่2 แล้วนะค่ะ^^
Name : Rebillion < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rebillion [ IP : 125.26.186.174 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2553 / 00:07
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1666
สอนแปปเดียว
เก่งขึ้นเยอะขนาดนี้เลยเราะ =O=~
Name : APPNY_chize'chi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ APPNY_chize'chi [ IP : 125.25.147.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2553 / 19:32
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1665
หนุกๆ มันมากๆๆๆๆๆ อยากอ่านต่ออีกอ่ะ รีบๆมาต่อน้าาาาาา
Name : Sreyer < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sreyer [ IP : 119.74.141.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2553 / 17:59
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1664
เคนมันเก่งได้ขนาดนี้ตั้งแต่มะไหร่
PS.  จะเป็นปีศาจตัวน้อย คอยวิ่งอยู่ในหัวใจเธอ
Name : LoKi VampirE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LoKi VampirE [ IP : 58.9.3.85 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2553 / 17:55
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1662
ลุ้น! ลุ้น!! ลุ้น!!!
PS.  เด็กเล่น ไม่ใช่เด็กเรียน
Name : rike < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rike [ IP : 58.9.246.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2553 / 17:27
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1661
โห  ใครฆ่าใคร ใคร ฉั้วะ ใครเนี่ย ?

รอลุ้น

เฮีย อัพเร็วๆเน้ออีกอย่าง แวะๆไปขอบคุณใน ไอดแล้ว ^^

ขอบคุนตอนนี้ก่อน

ขอบคุณ คับ
ไหว้งามๆ ^^
PS.  เค้ามันตัวจริง แล้วฉันมันตัวอะไล เค้ามันเป็นควายแล้วชั้นนั้น เป็น คน!! 5 55 D@vil_dew >> Dark สุดขั้ว วว>< ไปโลด ด
Name : dew_x_2 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ dew_x_2 [ IP : 125.26.215.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2553 / 16:59
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1655
โซริว รอเคนอยู่ใช่ป่ะ

พยายามเข้านะ องค์ชาย สู้ๆ
PS.  ... เวลา เท่า นั้น ที่ พิสูจน์ ทุก การ กระ ทำ ... Biotech 05 @ KMUTNB
Name : nine_faro < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nine_faro [ IP : 125.25.28.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2553 / 22:34
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1653
 หลงได้เน๊อะ !

แต่หลงไปอีกก็ได้ ผมเชียร์วาย 555 +

(^^V) Wizz ++!! สุ้ๆ งับ
PS.  เค้ามันตัวจริง แล้วฉันมันตัวอะไล เค้ามันเป็นควายแล้วชั้นนั้น เป็น คน!! 5 55 D@vil_dew >> Dark สุดขั้ว วว>< ไปโลด ด
Name : dew_x_2 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ dew_x_2 [ IP : 125.26.216.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2553 / 09:18
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1650
โถ่เค๊นนนนน หลงตังเองชะมัดเล๊ย เจ้าชายอะไร๊ 5555555555+

ถ้าใครได้อ่านความคิดเคนแล้วตะรู้สึกฮาแตกกับความบ๊องแหงๆ ว่าแต่ทำไมมีแต่ไนน์พูด อยากอ่านของไนท์มั้งง่า
Name : Gemini N.TeiKo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gemini N.TeiKo [ IP : 124.121.82.191 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2553 / 18:51
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1649
เคน หลง ตัว เอง ได้ อีก อะ 55+


โซริว รอ ใคร อยู่ หว่า ?? 



ต้อง เป็น เคน  แน่ เลย ฮึ่ม..(ถ้าไม่ใช้แกหน้าแตกแน่)
PS.  Q:สมาชิกคนไหนที่รู้สึกดีใจที่ได้มาอยู่ร่วมวง Jay: สมาชิกทุกๆคนมีค่าทั้งหมด.
Name : Jan€•R_I3 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jan€•R_I3 [ IP : 124.121.141.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2553 / 18:45
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1645
เคนนนนนนนนน =[]=!!!!!!!!!!

ตายหรือยัง -_- (อ้าว อินี่ = =)
PS.  เด็กเล่น ไม่ใช่เด็กเรียน
Name : rike < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rike [ IP : 58.11.60.252 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2553 / 20:50
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android